Net wat is pyn en wat gebeur as ons dit voel? - InnerSelf.com
Is openbare gesondheid lyding uit 'n gebrek aan vertroue?
In Desember 2014 begin 'n uitbraak van masels in Disneyland in Orange County, Kalifornië. Die uitbreking…
Presies wat is pyn en wat gebeur wanneer ons voel dit?
Lorimer Moseley, Universiteit van Suid-Australië
As iemand 'n pyn in sy hand het [...] troos hy nie die hand nie, maar die lyer. - Filosoof Ludwig Wittgenstein, 1953
Wat is pyn? Dit lyk dalk as 'n maklike vraag. Die antwoord hang egter af van wie jy vra.
Sommige sê pyn is 'n waarskuwingsein dat daar iets beskadig word, maar wat van pynvrye groot trauma? Sommige sê pyn is die liggaam se manier om te vertel dat daar iets is wat verkeerd is, maar hoe gaan dit spook ledemaat pyn, waar is die pynlike liggaamsdeel nie eens daar nie?
Pyn wetenskaplikes is redelik saamgestem dat pyn 'n onaangename gevoel in ons liggaam is wat veroorsaak dat ons ons gedrag wil stop en verander. Ons dink nie meer aan pyn as 'n mate van weefselskade nie - dit werk nie eintlik selfs in hoogs beheerde eksperimente nie. Ons dink nou aan pyn as 'n komplekse en hoogs gesofistikeerde beskermingsmeganisme.
Hoe werk pynwerk?
Ons liggaam bevat gespesialiseerde senuwees wat potensiële gevaarlike veranderinge in temperatuur, chemiese balans of druk opspoor. Hierdie "gevaardetectoren" (of "nociceptors") stuur waarskuwings na die brein, maar hulle kan nie pyn na die brein stuur nie omdat almal pyn word gemaak by die brein.
Pyn is nie eintlik afkomstig van die pols jy gebreek, of die enkel jy verstuite. Pyn is die gevolg van die brein te evalueer, insluitend gevaar data uit die gevaar opsporing stelsel, kognitiewe data soos verwagtinge, vorige blootstelling, kulturele en sosiale norme en oortuigingsEn ander sensoriese data soos wat jy sien, hoor en andersins sintuig.
Die brein produseer pyn. Waar in die liggaam die brein produseer, is die pyn 'n "beste raaiskenario", gebaseer op al die inkomende data en gestoor inligting. Gewoonlik kry die brein dit reg, maar soms doen dit nie. 'N Voorbeeld word verwys na pyn in jou been wanneer dit jou rug is wat die beskerming benodig.
Dit is pyn wat ons vertel nie om dinge te doen - byvoorbeeld, nie op te hef met 'n beseerde hand, of om nie te wandel met 'n beseerde voet. Dit is pyn, ook wat ons vertel om dinge te doen - sien 'n fisioterapeut, besoek 'n algemene praktisyn, sit stil en rus.
Ons weet nou dat pyn kan wees "aangesit"Of"opgedaag"Deur enigiets wat die brein verskaf met geloofwaardige bewyse dat die liggaam is in gevaar en moet beskerm word.
Alles in jou kop?
So is pyn alles oor die brein en glad nie oor die liggaam nie? Nee, hierdie "gevaardetectoren" word versprei oor bykans al ons liggaamsweefsels en dien as die oë van die brein.
As daar 'n skielike verandering in die weefselomgewing plaasvind, word dit byvoorbeeld suur (fietsryers, verbeel die melksuurbrand aan die einde van 'n sprint), druk, druk, trek of vasgeknyp. Hierdie gevaardetektors is ons eerste lyn van verdediging.
Hulle waarsku die brein en mobiliseer opruiende meganismes wat bloedvloei verhoog en veroorsaak dat die vrylating van genesing molekules uit die nabygeleë weefsel, dus die herstel proses verwek.
Plaaslike verdowing lewer hierdie gevaar detectors nutteloos, so gevaar boodskappe nie geaktiveer. As sodanig, kan ons pyn vry wees ten spyte van die groot weefsel trauma, soos in gesny vir 'n operasie.
Ontsteking, aan die ander kant, maak hierdie gevaardetektors meer sensitief, sodat hulle reageer op situasies wat nie eintlik gevaarlik is nie. Byvoorbeeld, wanneer jy 'n ontsteekte gewrig beweeg, maak dit baie seer voordat die weefsel van die gewrig eintlik gestres word.
Gevaarboodskappe reis na die brein en word hoogs verwerk onderweg, met die brein self wat aan die verwerking deelneem. Die gevaar transmissie neurone wat die rugmurg na die brein opdraf, is onder reële beheer van die brein, wat hul sensitiwiteit verhoog en verminder, volgens wat die brein voorstel, sal nuttig wees.
Dus, as die brein se evaluering van alle beskikbare inligting lei tot die gevolgtrekking dat dinge werklik gevaarlik is, word die gevaaroordragstelsel meer sensitief (genoem afnemende fasilitering). As die brein dinge aflei, is dit nie werklik gevaarlik nie, dan word die gevaaroordragstelsel minder sensitief (genoem dalende remming).
Gevaarevaluering in die brein is verstandig kompleks. Baie brein streke is betrokke, sommige meer algemeen dat ander, maar die presiese mengsel van brein streke wissel tussen individue en, in werklikheid, tussen oomblikke binne individue.
Om te verstaan ​​hoe pyn na bewussyn kom, vereis dat ons verstaan ​​hoe die bewussyn self na vore kom, en dit is Dit blyk baie moeilik te wees.
Om te verstaan ​​hoe pyn werk in werklike mense met werklike pyn, kan ons 'n redelike maklike beginsel toepas: enige geloofwaardige bewyse dat die liggaam in gevaar is en beskermende gedrag sal help, sal die waarskynlikheid en intensiteit van pyn verhoog. Enige geloofwaardige bewyse dat die liggaam veilig is, sal verminder die waarskynlikheid en intensiteit van pyn. Dit is so eenvoudig en so moeilik soos dit.
Om pyn te verminder, moet ons geloofwaardige bewyse van gevaar verminder en geloofwaardige bewyse van veiligheid verhoog. Gevaardetektors kan afgeskakel word deur plaaslike narkose, en ons kan ook die liggaam se eie gevaarverminderingspaaie en meganismes stimuleer. Dit kan gedoen word deur enigiets wat met veiligheid verband hou - uiteraard akkuraat verstaan ​​hoe pyn werklik werk, oefening, aktiewe hanteringstrategieë, veilige mense en plekke.
'N Baie effektiewe manier om pyn te verminder, is om iets anders vir die brein belangriker te maak - dit word afleiding genoem. Slegs om bewusteloos of dood te wees, bied groter pynverligting as afleiding.
In chroniese pyn verhoog die sensitiwiteit van die hardeware (die biologiese strukture), sodat die verhouding tussen pyn en die ware behoefte aan beskerming verdraai word: ons word oorbeskerm deur pyn.
Dit is een belangrike rede is daar geen kitsoplossing vir byna al aanhoudende pyn. Recovery is 'n reis van geduld, volharding, moed en goeie afrigting. Die beste ingrypings fokus op stadig opleiding van ons liggaam en brein om minder beskermende wees.
Lorimer Moseley, professor in kliniese neurowetenskappe en stigtingsleerstoel in fisioterapie, Universiteit van Suid-Australië. Hy is skrywer van Painful Yarns. Metafore en verhale om die biologie van pyn te verstaan, en medeskrywer van Explain Pain, wat 'n belangrike teks is vir pynwetenskappe aan universiteite regoor die wêreld, Explain Pain Handbook: Protectometer, en die Graded Motor Imagery Handbook.