Die VSA vier vandag sy onafhanklikheidsdag. Altesaam 49% Amerikaners glo die VSA bied aan almal vryheid (liberty) en geregtigheid aan almal.
Dit is miskien nie ’n baie betroubare barometer om te bepaal of Amerikaners baie lojaal aan hul land is nie, maar gee nietemin ’n aanduiding, veral as dit saamgelees word met ander opnames, soos een in 2014 wat daarop gedui het dat 86% van die volwasse Amerikaners trots daarop is om Amerikaners te wees. Daar is wel krakies, soos dat baie Amerikaners bedenkinge het oor die land se toekomstige rol as wêreldmag.
Hoe sou Suid-Afrikaners die posisie in hul eie land ervaar? Het Suid-Afrikaners die vermoë om hul landslojaliteit te skei van byvoorbeeld hoe hulle oor die regeervermoë van die ANC (of die Guptas) voel? Daar was immers al verskeie geleenthede waar woordvoerders van die ANC mense wat die ANC-regering kritiseer, van dislojaliteit teenoor die land beskuldig. Ook AfriForum is by geleentheid so gekritiseer, terwyl dit eintlik ’n geval is van kritiek juis omdat ’n mens lojaal teenoor die land is, en nie wil hê die regering moet die land skade berokken nie.
Heel dikwels “red” sport Suid-Afrika van ’n verdeelde lojaliteit teenoor die land. Suid-Afrikaanse vlae word in die pawiljoene gewaai.
Maar is dit heeltemal so eenvoudig om die land/staat vir lojaliteitsdoeleindes te skei van sy regering, byna soos dat ’n mens hartstogtelik lief vir ’n familieplaas, maar baie wrokkig teenoor die huidige eienaars kan wees? ’n Staat word immers gedefinieer as ’n onafhanklike grondgebied met ’n regering en ’n bevolking waaroor die regering soewereiniteit het. Volgens hierdie definisie lyk dit of die vereistes vir lojaliteit as ’n onverdeelbare pakket kom.
Dit is egter nie so eenvoudig nie. ’n Regering word op sy beurt gedefinieer as al die partye wat in die parlement verteenwoordig is, die staatsdiens en die regbank. In Suid-Afrika geld die oppergesag van die reg boonop, asook ’n skeiding van magte. Minderheidsregte moet soos individuele regte erken en onderhou word. Demokrasie is dus nie bloot die produk van die meerderheidswil nie. Dít staan as tirannie van die meerderheid bekend. Uit verskeie uitsprake is dit duidelik dat Zuma dit glad nie verstaan nie.
Die demokrasie maak voorsiening vir verskeie “aanhangsels” soos ’n vrye media, asook die rol van burgerlike organisasies soos die Solidariteit Beweging en Outa. Verskeie stigtings, soos die Nelson Mandela- en Ahmed Kathrada-stigting begin al hoe meer soos burgerlike instellings optree wat ontevrede met die regering is, en veranderings teweeg wil bring.