← Kortverhaal: Vry om te dans
Kortverhaal: Nikotien en kafeien →
Hasie in die holte het in Huisgenoot van 27 Oktober 2005 verskyn en gaan oor die bedreigde oewerkonyn. En oor die liefde, natuurlik.
En – anders as wat die brandmaer beeldskones blykbaar glo – het ek ook 'n hart. 'n Sagte vrouehart vol geheime én minder geheime behoeftes, begeertes, bekommernisse, bevliegings en behepthede.
Daardie aand het ek voor my spieël gaan staan en my minder aantreklike, fris lyf vir oulaas met haat en nyd bekyk en beoordeel en beledig. Toe het ek in die bed geklim en gehuil tot ek in elk geval nie meer my minder aantreklike, fris self kon sien uit my vernielde twee oë nie.
Pondhaas, vleihaas, doekvoet, een van die skaarsste soogdiere in die hele wêreld, in die geselskap van groot geeste soos die swartrenoster en wildehond en jagluiperd. Nog nooit het ek vermoed dat die langoor-sagvoet-diertjies wat in die Karoo dikwels snags in die motorligte vasgevang word, dalk 'n laaste eensame oorlewende kan wees nie; blykbaar kan 'n mens aan die stertjie sien wie's volop vlakhaas en wie's skaarser-as-skaars oewerkonyn. Nooit eens geweet daar kom wel inheemse konyne in Afrika voor nie. Nooit geweet alle konyne teel nie soos … wel, soos konyne nie.
MAANDAGMORE TREE ONS AAN op die eerste plaas. Ons word makgemaak met boeregasvryheid, sterk koffie en heerlike beskuit, van stokke voorsien, in die veld afgelaai en in linies opgestel weerskante van die waterlose rivier. En toe agtergelaat. Ons stap energiek en slaat op die bosse soos Moses van ouds op die rotse van ouds. Ons leer mekaar ken en maak grappies en bewonder die skoonheid en ongereptheid van die landskap. Die plaaslike mense vertel my van kriedoring en renosterbos, van steekgras en haasgras, van duwweltjie en kanniedood. Ons onderhandel en kibbel en dreig onder mekaar, want ons kom gou-gou agter hoe nader aan die rivier, hoe digter is die plantegroei en hoe dieper is die dongas. Groot pret. So vir 'n paar uur.
Ek verwonder my nog meer aan een van genoemde latte, met die stuitige naam van Benna, wat al om my draai, braaivleis aandra, nog 'n bekertjie sjerrie skink. Die kind het waaragtig 'n oog op my!
Halfdag kom Delila eers met Fanus daar aangesit. Die onbeskaamdheid daarvan! 'n Geluksaligheid lê oor die man se gelaat, ek kan sweer hy's dik gevry, haar arme ouers natuurlik vroeg-vroeg in die kooi geprop. Haar bruingebrande kloutjies lê besitlik op sy arm, 'n soet glimlaggie huiwer om haar verraderlike mond.
Namiddag sorg ek dat ek langs Fanus stap. En ek sorg dat hy my ekstra waterbottel dra. Nie dat hy oorgretig lyk nie. Sy reaksie op my kantoorpraatjies is maar uiters flou.
Die stommiteit ontlok net 'n gevaarlike frons en 'n kortaf: "Sy's nie jou speelmaat nie, Benna, jy's nog nat agter die ore!"
Woensdagaand posisioneer ek met oeroue lis my slaapsak tussen dié van die orige Benna en die afsydige Fanus. Dié draai sy rug ongeskik op my en gou-gou saag hy rustig balke. Maar toe Benna jou waarlikwaar tot vas teen my skuif en begin vatterig raak, word hy vinnig verwyder, nog voor ek behoorlik besef wat aangaan.
"Loop speel met jou maatjies, Bennie, los die grootmense uit!" sis Fanus gedemp.
En toe gebeur die wonder: die ligstraal pen hom vir 'n enkele eindelose oomblik vas voor my in die paadjie. Ja, sowaar: wit kring om die oë, donker streep om die kaak, lang, láng ore.