Terminaal 5, Johannesburg Internasionaal
Terminaal - siekte, afskeid, dood. Eindpunt, bestemming. In my geval, 'n vertrekpunt, 'n begin.
Ek wag saam met 'n magdom ander mense vir die grondwaardin om die teken te gee dat ons kan naderstaan, gereed om in die maag van die groot silwer Airbus met sy geweldige vlerkspan te verdwyn, en om ver anderkant die wye blou Indiese Oseaan uitgespoeg te word soos 'n Jona op dro� grond.
Die gedagtes wat ek al twee maande, nee, eintlik twee jaar lank onderdruk en bestuur met argumente en Internet-soektogte na nuwe inligting ter wille van die aanneemplek, wil-wil deurbreek: ek verlaat my land, die hele kaboedel, om heel waarskynlik nie weer terug te kom nie, behalwe as 'n gas in ander mense se huise. Sal my siel dit ooit oorleef?
Korreksie. Ek verlaat 'n land, die een waar ek gesoog, grootgeword en mens geword het, di� verlaat ek vir een wat ek nog nooit gesien of geruik het nie. Gelofteland, bedoelde land, geknelde land verlaat ek vir promised land?
Mense verhuis al eeue lank oor grense heen: Ellis Island, Botany Bay, Kaapstad. En lank voor dit ook. En neem met hulle saam hul kennis, taal, gewoontes, smake en geure, om hul merk te gaan laat op hul nuwe aanneemland. Of di� se boesem altyd so warm is, is te betwyfel, maar sy maak darem met verdrag plek vir die menigtes nadat sy hulle so ietwat gelouter het.
Wat 'n voorreg is dit nie om ��r te kan begin nie. Om jou ou gewoontes, maniere, werkswyses en vooroordele van jou lyf te skud en vars, nee kaal, anderkant uit te stap en oor te begin nie.
En hoekom nie - jy het kennis en lewenservaring, en al het jy nie 'n sent op jou naam nie, stap jy oor 'n nuwe drempel met nuwe geleenthede.
Survivor wees, dis wat ons is, di� van ons wat flotsam en jetsam op die oewers van ander kontinente, met al ons vratte en skaafplekke, maar ook met 'n nuwe veerkrag van die voet om die eise van die nuwe land die hoof te bied.
En eise is daar talle - kry 'n werk, kry 'n blyplek, kry wiele, kry 'n skool, kry kos, kry, kry, kry. Kry eintlik 'n nuwe pad, want daar is nie meer 'n oue nie. Leer hoe werk dit by die werk, die skool, die koopplekke, die polisie (hopelik laaste op die lys), die council, die bank.
En leer om verder te kyk as 'n suburbia-bestaan. Om die nuwe vryheid van beweging en die ekstra kopruimte te gebruik, want dit in die eerste plek hoekom jy gekom het. Besef dat jy die voorreg het van twee kontinente se insig en dat niks, niks jou denke inperk, behalwe jyself nie.