Danie skrik hom yskoud bine toe hy besef dat die uitlyne van ‘n voël nie die pelikaan tjoep van Trommetljies is nie, maar dat Francis hom stip dophou in die donkerte terwyl hy so paar tree van hom af patroleer. “Genade Francis, hoe is jy wakker in die ure van die donkerte?”. Francis knip sy oë. “Gewoonte Danie, ek doen dit al so lank, ek weet nie eers meer dis eintlik abnormaal nie” Danie knik sy kop. “Gee jy om vir geselskap?”Francis knik sy kop en wys plek langs hom. Danie gaan sit en kyk saam met hom vooruit. Dit is eintlik so ‘n veilige plek die, niks kan jou van agter verras nie, jy het ‘n uitsig oor die hele dorp feitlik en die dam. Danie dink diep, iets vreesliks moes met sy lewe gebeur het dat hy so leef, so uit karakter uit van enige voël wat Danie ooit ontmoet het.
“Jy wonder oor hoekom ek so leef?” vra Francis. Danie knik sy kop. “oorlewing” is al sagte antwoord wat Danie hoor. “Ek is in ‘n baie groot groep Bromvoëls gebore, my pa was die stamhoof en ‘n ongelooflike jagter, beskermer , voorsienner, soldaat. Daar was nie ‘n voël in die groep wat sou waag om hom teen te gaan nie. Ander groepe het hom kom sien vir raad, daar was niks wat jy hom nie kom vra nie. Die vroue was mal oor hom, hy was mal oor my ma. Maar my ma was baie sag geaard, stil, op haar plek en het die mooiste hart gehad,het geen lewende iets ooit skade gedoen nie en gedink geweld is onnodig. Snaakse paartjie, maar dit het gewerk. Wel, totdat ek uitgebroei is. My broers is soos my pa, tot my susters ook in mate. My ma was baie eensaam, maar as stamhoof se vrou het sy gehelp waar sy kan en was sy beny deur al die ander vroue. Hulle het vreesik ager haar rug gepraat oor sy so sag was, dat sy nie by my pa pas nie, hom afbring as stamhoof en hy ‘n sterk vrou nodig het wat se vlerke en bek vir niks verkeerd staan nie. En toe kom ek. Van klein tyd af het my pa besef ek is anders, vir my ma het hy gesê ek het ‘n defek en moet gelos word om te vrek, die natuur is streng oor sulke dinge. My ma was in soveel pyn oor my pa se woorde dat hy teen sy beterwete gesê het hy sal meer tyd spandeer om my reg te kry.
Wel my pa hulle het ‘n jag party gestig en ek is saam gesleep.Ek het so hard probeer en my ma gesmeek om aan iets te dink, maar ons het beide geweet dit sal nooit werk nie.Ek moes saam. Ons het op die feetjie dorpie afgekom. Hulle het niks vermoed nie, nie gedink dat daar enige gevaar was nie. My pa het na my toe geloop, langs my kom staan en in die teenoorgetelde rigting gekyk en met so wrede laggie gesê” Besluit jy of jy vandag feetjies eet of jy gaan biae jammer wees”. Ek was so geskok, het hom in die oog gekyk “Pa,geen voël eet feetjies nie, ons beskerm hulle. Waaroor is dit vir jou so belangrik om my wreed te maak?” Hy het omgedraai en sy kop geknik. Francis het gekyk en gesien hoe twee van sy ouer broers en sy neef vir Magriet vashou, haar so nou en dan op die kop pik, sy het so gehuil” Francis het omgdraai om na haar te hardloop toe sy pa weer sy kop knik. Die ander het haar in daai doodsgreep gehou, haar kop grond toe gedruk en my oom het nader gestaan, hy het gewoonlik al die teregstellings gedoen. Hy het ‘n snawel gehad wat altyd geblink het, so skerp soos ‘n swaard en dik en sterk, daardie snawel kon feiltik enige iets deurboor. Francis het gevoel sy bene word lam, hy het haar gehoor huil.Sy pa het terug gedraai na hom toe, “kom ons kyk wat is vir jou belangriker, feetjies of jou mank suster?” Sy oom Vic het sy snawel op Magriet se kop gesit en so getik-tik, Magriet was teen die tyd byna histeries. “Ek sal doen net wat jy wil hê, maar asseblief moet haar nie seermaak nie”. Sy pa het sy kop geknik. Hy het na die feetjies gekyk en gesê”wis die hele dorp uit”. Francis het gesluk, hy het terug gekyk na Magriet besef sy oom tik al hoe harder en die dorp ingeloop. Die gekreeu en skok en huil wou Francis mal maak, al wat hy voor hom gesien het was Magriet, sy hart het gehuil maar hy het geen genade getoon nie. Hy het Fye gesien wegkruip onder ‘n sampioen, sy het nog ‘n kleiner feetjie agter haar beskerm dit was die eerste wat hy weer raak gesien het, alles voor dit was swart. Hy het doelbewus by haar verby geloop en klaar gemaak. Op sy pad terug het hy baie saggies gese, “vlieg laag, baie laag en na daardie bome toe, as die ander inkom is daar geen kans nie. Gaan nou” en stadig verby gestap. Sy bek het gedrup van die bloed. Die ander voëls het hom toegejuig en was so bly. Sy pa het van sy broers ingestuur om seker te maak. Hulle het terug gekom en was bleek “daar leef niks pa”. Sy pa het sy kop geknik en self gaan kyk. Hy was so trots, die verwoesting en dood het gehang in die lug en sy pa het geweet, hy het sy wapen gekry.
Dit is baie later toe Francis na Danie kyk. “Dankie ou maat. Ek dink ek sal die twee graag hier wil laat bly Danie, hulle het rus en vrede nodig. Ek weet nie of ek kan bly nie , Fye sal nooit in haar lewe kan vergeet wat sy gesien het daardie dag nie. Sy sal nooit hier kan bly saam met my saam nie. Maar as dit moontlik is, kan ek darem nou en dan kom inloer en net die twee sien?” Danie skud sy kop. “Jy is altyd welkom hier ou vriend. Fye, kom ons laat haar besluit, miskien later na die eerste skok verwerk is, mens weet nooit”
Hulle sit nog lank in die donker voor Daie voel sy oë trek skrefies. Francis glimlag. “Jy kan maar slaap vriend, ek laat jou weet as ek iets hoor”. Danie voel die vertoue en knik sy kop. Hy lê plat op die vloer langs Francis wat steeds pen regop staan en die wêreld bekyk. Hy kyk op na die hemel toe, na die sterre en soek sy helder een. Hy voel ‘n glimlag op sy bek en se saggies binne in sy kop “Dankie Magriet. Lekker slaap ma en jy”
Francis stap braaf en bree bors die straat binne in Rebus. Die diere is almal by die dam, dit is groot pret met Seppie saam en almal het vreeslik pret. Hy probeer sy “ontspanne look “ opsit, maar weet dit is nie regtig moontlik nie. Arme Rocky het al baie hard probeer om hom te help, maar hy weet hy kry dit nie heeltemal reg nie. Jy is nie “die Assasin” in die voëlwereld en dan het jy ‘n kinder vriendlike gesig nie. Maar hy doen goed. Hy trek sy asem diep in en trek hom nog so 2 cm hoër op. Langs hom hardloop Rocky so vining soos hy kan. Hy kyk om en sug diep.
“’n Wat?” Virgo lag en roep vir Una, “Ousus, kyk daar op die wal, dis ‘n Ouma Koeks voel”. Una kyk om en lag saam. Die ander goue vroue frons, nog ooit so iets gehoor nie. Una vertel hulle hoe die voël die naam gekry het in die wildtuin oor dit altyd lyk of daai vlerke soos twee hande agter sy rug is as hy loop soos Ouma Koeks (Virgo se ouma) geloop het.
“Francis, maar dit is mos…” Hy sien hoe vinnig Blits sy kop skud om te wys moet dit nie sê nie. Hy glimlag,”ja dit is Francis en hy is soos ons ouer broer en kyk na ons. Ons wil regtig nie pla nie, maar ons is baie moeg en dors van baie myle loop. Hy het net by ons gebly en saam geloop en so mooi na ons gekyk. Is dit moontlik dat ons net so rukkie by die water kan rus asseblief”
Die vroue skree van blydskap toe hulle die ander sien en almal wil net nader. Blits gee sy beste vertoning ooit en sy mooiste glimlag. Hy lê op Rocky se rug wat net drink asof hy nog nooit water gesien het nie. Francis stap nader en staan tussen hulle en die vroue en neem sy oë nie van die ander af nie. Hy kyk en sien vir Faye raak en knip sy oë sag. Hy is seker hy ken haar, en dit kan net een ding beteken. Hy kyk weg en probeer sy gevoellens afsny. Hy voel sy oë brand en kyk vinnig weg, maar nie voor sy dit gesien het nie. Sy frons, dalk is die gepraat in die bos waar gewees oor hom, hy is daarin gedwing deur sy pa en die hele groep en het weg gehardloop. Die bos het gegons oor die verdwyning.
“Ek is hier in vrede, ons doen nie geweld nie, ons kan, maar ons verkies nie. Sal dit help as ek voor hulle staan dat jy kan water drink, jy lyk self maar effens dors” Francis kyk hom aan, hy voel geen veer wat regop staan nie, hy voel gemaklik, hy weet as hy moet pen hy die kat middeldeur met sy bek. “Hy knik sy kop “dankie vriend” en hy staan en draai sodat hy steeds ‘n volle gesigsveld het van almal. Die water is soos lewe wat in hom invloei. Hy was so dors en hy is so honger, maar hy sal nie eet totdat die twee kleintjies ge- eet het nie. Hulle moet eers eet en rus, daai klein beentjies van Rocky moet so brand.
Dit laat my vra vandag: Waar trek jy die streep met kuns? Wie maak daai besluit? Wanneer besluit jy? Wie is ek of jy om kuns in te perk? Omdat dit teen iets is wat ons glo, wat ons voel- wie sê wat jy voel of dink is reg? Wie het daai mag?
Juis dit maak kuns so ‘n “probleem” dink ek vir die meeste van ons. Waar trek jy die streep en besluit dit is aanvaarbaar of nie, dit maak nie saak watter vorm van kuns jy van praat nie. Op watter stadium sê jy vir ‘n kind met briljante teken- talent dit is eintlik nie vanpas om nou naak portrette te teken op 9 nie, later kan jy, maar nou is jy nog te jonk. Wat het Picasso se ma vir hom gesê?
Ek is al van klein tyd af gesien as ‘n baie besige en wilde kind- seker die dat ek nooit kinders wou hê nie. Ek is in elk geval heeltemal te selfsugtig om ‘n ouer te wees soos ek verstaan een moet “wees”
My ma hulle het groot geword in die Elvis era en vir my ouma hulle was dit so goed soos die duiwel homself. Hy is letterlik aanbid deur mense, genoem “The King”. Het dit enige iets te doen gehad met sy musiek? Met die liedjies? Met sy talent? Was dit sleg oor waarheen sy lewe gegaan het of hoe hy geleef het? Wat het dit met sy briljante en unieke vorm van kuns – sy stem te doen gehad? En ons praat nie van ‘n era soos nou dat jy klink soos skaap wat keel af gesny word as jy “live sing nie”, maar jou CD klink soos ‘n droom. Die man kon regtig sing, voor mense en in ‘n studio. En tog, oor hoe hy sy lewe geleef het, wat hy gedoen het, het hom vir my ouma hulle se generasie letterlik die duiwel gemaak. En sy stem… dit was bysake. Want as jy luister gaan jy net so uitdraai, jy gaan net so leef. Waar het ons aan hierdie snert gekom?
As jy dan nou die “regte keuse maak oor kuns, geloof, norms, waardes , opvoeding en jy raak verlief op ‘n anders kleurige mens met dieselfde waardes, norms, geloof, opvoeding, is dit nog “reg”? As jy al die “regte keuses maak” en jy vind uit jy is gay en die seun/meisie met wie jy betrokke is is ook een met al die “regte keuses en besluite”, maak dit jou nog “reg”?
Jy is ‘n individu- jy gaan nog baie sulke dinge in jou lewe doen en ondervind. Hoe is jou besluite as jong volwassene dan jou ouers se skuld? Op watter stadium word jou keuses dan jou besluit? Dan kan jy mos maar jou lewe deur gaan en sê “nee is eintlik my ma se skuld want sy het my nooit dit geleer nie en nou het ek hierdie moeilikheid”. Is jou werk as ouer dan nie om ‘n individu wat aan jou GELEEN is die beste kans te gee om sy/haar eie person te wees nie. Dis mos nie om ‘n blueprint van jou lewe te wees nie. Die feit dat jy weet as hulle sekere besluite maak hulle moeilikheid gaan hê is wysheid- en wysheid is “ek het self geleer deur hierdie fout te maak”. Ek sê nie gooi die hekke oop en laat hulle self uitvind nie, jy praat en leer en help en doen jou deel om daardie waardes in jou kind se binneste te kry, jy is altyd daar, maar die feit dat hulle ‘n ander keuse maak eendag is nie jou skuld nie. Ons moet begin besef dat mense het hulle eie journey en hulle eie “soul contracts” wat hulle moet vervul en jy kan hulle net al die “tools” tot jou beskikking gee om mee te cope. Want jy self as mens het net die tools wat tot jou beskikking is en jy doen daarmee die beste wat jy kan.
Mina is al vroeg op en gou Spinneys se kant toe om te kyk of sy nie vir haar en Albert so lekker dingetjie kan kry om te eet nie. Dit is so lekker om daar te wees. Hulle het sommer baie goete van Suid Afrika en partykeer as mens so vir’n rukkie sit kan jy daai mense hoor as hulle uitklim en hulle praat so lekker. Sy kan altyd so lag, die kinders is omtrent altyd kaalvoet. Party dae maak dit haar net hartseer en sy wens so dat sy en Albert net kan terug gaan. Daardie dae vlieg sy verder en hou haar net besig want sy wil nie hê Albert moet weet hoe erg die verlange soms raak vir haar nie. Al die voëls wat sy so mis. Die klomp Mossies wat so skuins onder hulle gebly het, ‘n parmantige vaal ou vroutjie met ‘n stem soos ‘n sweep. Haar man Karel was vir haar dood bang. Albert kon dit nooit verstaan nie, hoe daai tingerigge ou lyfie al wat ander Mossie is so kan hiet en gebiet nie.
Die Kwiksterte was altyd so presies en opgetof, geen veer uit sy plek uit nie. Vandat hulle na Bishops Court se kant getrek het, het hulle sommer baie verander. Dit was asof die klomp voëls van Seepunt en Milnerton se kant vir hulle iets was om oor skaam te wees. Mina onthou nog hoe hartseer die ander klomp voëls in die kontrei was. Die Mossies opgeruk, die Bottergatte sommer misluk, van die duiwe het besluit hulle trek saam en dis mos hoe dit werk. Mense dink altyd hulle kan hulle verlede wegvlieg, maar dit haal vir jou in, een of ander tyd. Die meeue het net gelag en gese “dis hulle keuse, laat hulle gaan. Op die einde het dit niks met ons ander voëls te doen nie. Elkeen het sy eie pad wat hy moet uitvlieg”. Mina het gedink dit was ‘n baie slim en ware stelling. Albert was baie ontsteld. Sy goeie vriend Pieter se vrou het gesê of hulle trek of hy trek en Pieter moes saam. Sy het hom en Albert eendag in die middestad gesien kuier en het amper voëlgriep opgedoen van woede. Hy en Pieter het mekaar nooit weer gesien nie. Albert het na Mina gekyk een aand en net gesê “Mina, as jy ooit so maak soos daai Lorna voel, dan se ek jou nou, dan bly ek en jy kan trek waarheen jy wil. So lief soos ek jou het, geen voël het die reg om so met sy maat te maak nie”. En hy het nooit weer daarna oor dit gepraat nie. Hy het eintlik nooit weer so goeie vriend gehad nie, wel, buiten nou vir Frik en Mustafa. Sy was nogal verbaas oor hoe goed hulle oor die weg kom. Wys jou net, as mens net jou brein kan afskakel oor al die goete wat so in dit ingedruk word, dan is daar soveel dinge mootnlik in die lewe.
Sy sien die blink rooi 4×4 Pajero stop en toe die deure oopgaan en die kaalvoete is eerste uit begin sy sommer so diep uit haar magie lag. Hulle kan net Suid Afrikaners wees. Die twee seuns is besig, regtig besig, die arme ma het haar hande vol met hulle en daar is ook ‘n nuwe baba. Sy roep die seuns nader en trek haar mond so klein en in suiwer Afrikaans lees sy hulle die lefiete voor”en as ek een keer moet sê sit dit terug of staan stil of bly stil, is dit die laaste keer dat julle hierdie hele vakaknsie saam met my kom. Verstaan ons mekaar?” Die twee se koppe knik en hulle sien ma het nie lus vir drama nie. Stil stil loop hulle agter haar en die baba wat sy dra aan, so stamp-stamp aan mekaar. Mina kyk hulle aan tot hulle binne die automatiese deure verdwyn.
Mustafa kyk af, Frik kyk heeltemal ander kant, Albert skuif nader. “Mina, ek het slegte nuus om jou te vertel” Mina voel hoe haar krop sommer styf trek en sy weet. “Waar is Cyril en Madge?” Albert kyk af, die ander twee ook. Sy voel hoe ‘n groot trane in haar oë begin. “Nee…” Albert skuif nog nader, sy vlerk so half oor haar “Ek is jammer, maar hulle het dit nie gemaak nie. Die valke het hulle grky, ‘n paar van die kraaie is ook daarmee heen, maar hulle albei is weg”. ‘n Groot snik val sommer so uit haar bors en bek. Mustafa vee sy snawel af teen die takke, lyk soos ‘n swaard wat hy skerp maak. Frik voel sommer bewoë. Hy kan glad nie hanteer dat vrouens huil nie, hy weet nooit wat om te doen nie. Laat hom net dink aan sy ma as sy pa so sleg was met haar en haar so rond gestamp het. Hy het so hard probeer en toe hy wel groot genoeg was om impak te maak het sy pa hom nes uitgeskop. Hy kan onthou daai val grond toe, hy het sy paar dae as voël so by sy oë gesien verby flits en toe hoor hy net sy ma wat skreeu “jou vlerke, maak oop jou vlerke en kyk waarheen jy wil gaan”. Hy het dit gedoen, hy het sy kop gelig en sowaar gevoel hoe sy lyf in die wind begin rigting verander en sweef. As hy nie so hartseer en kwaad was nie dink hy dat hy seker nounog sou skreeu van blydskap. Maar hy het saggies geland. Die tuin waarin hy was het groot bome en bosse gehad en hy het vinning onder ‘n bos ingespring. Sy lyf het gebewe en hy was so bang.
Die volgende oomblik het die kleine katjie sy kop in die bos gedruk en na hom gekyk. Frik het geweet, dis ek of jy. Hy het vorentoe gespring en met al sy krag die katjie op sy snoet gepik. Sy het haar koppie geskud en dadelik weg gehardloop. Hy het daar gesit en gewag vir sy ma en geweet sy kan hom nooit kom haal nie. Hy was gelukkig , dit was somer anders het hy sekerlik gevries daardie aand. Hy het vir hom mooi tussen die groen blare so sagte lê plek gemaak so ent van die grond af en besef hy moet rus, want more, sodra die son opkom, moet hy wat Frik is leer vlieg. En hy het.
Mina skud haar kop om die trane weg te kry. “Is daar iets van hulle oor?” Al drie skud hulle koppe. Sy kyk terug na die leë nes langs hulle. Gelukkig is die twee kuiekens al groot en het die nes verlaat. Sy spring na die nes toe en trek haar krop vol van hulle reuk. Hoe wreed het mense tog geword. Valke was nog altyd hulle natuurlike “vyand”, maar om ‘n sport daarvan te maak. Om dit wat kleiner is as jy so te behandel net omdat jy kan.
Die kraai bende bo, nie alle kraaie is so nie. Kyk vir Mustafa. Ja , hy is wel ‘n ander soort kraai, maar steeds ‘n roofvoël, soos Frik ook maar. Maar dit is asof niemand mekaar meer die kans gee om net te wees nie. Sy weet hoe kwaad van die duiwe was wat eers hier naby hulle gebly het toe hulle begin vriende raak. Hulle het gedink sy gee hulle op om te bly leef. Dat sy nou aan die “vyand” se kant is. Sy skud haar kop, hoekom moet voëls vyande wees. De lug is tog so groot, meer as genoeg plek vir almal. Sy het soveel keer probeer verduidelik, hoekom kan hulle nie almal net in vrede leef nie. Maar daar was ‘n paar wat se kuikens gevang is deur die kraaie, twee paartjies het eiers verloor oor die Myna’s. Dit het so erg geraak dat Mina hulle besluit het om hierdie nes te kom bou, ver van die ander af. Voëls kan vriende wees met wie hulle wil. Sy het steeds gaan kuier in die groot boom, haar vriendinne gesien en was altyd bewus van hoe hulle na haar kyk. Die klomp duiwe van Engeland wou niks weet nie, behalwe Cyril een Madge en die Christine en Paul. Sy wonder of hulle weet.
Mina kyk vir Albert, haar groot oë nog hartseer oor die kinders, maar vol liefde en vertroue vir hom. “ Albert, dink jy regtig ons is meer veilig hier op die Oase as wat ons in die stad was?” . Hy kyk na haar, skuif so bietjie nader aan haar “Ja Mina, hier het mense meer respek vir voëls en wil nie net alles wat vlieg uitwis nie. Probleem hier is net al die valke en kraaie, ek het gehoor daar is ‘n groot bende op die berg. O jy moet versigtig wees en hou jou oë oop as jy uit is deur die dag”. Sy knip haar kop en begin saggies te koer.
Hulle is nou al ‘n paar maande hier op die oase en dinge is so anders as in die stat. Dis is rustiger vir een, nie al die tyd aan die gang nie. Mense hier is maar vreemd, voëls ook. Daar was kraaie en seemeeus gewees in die stat, hulle was naby genoeg aan die see. Maar hier is dit ‘n ander storie. Dinge is sommer baie anders hier, meer “local”. Hulle het hier gebly vir so tydjie toe hulle van die huis af getrek het jare terug, maar dinge het so verander. Of dalk het ons net oud geword, dink Mina.
Hulle twee sit nog so styf teen mekaar toe Frederik met ‘n spoed langs hulle land. “Genade Frik, jy kan mos nie net sommer so son der waarskuwing land nie”. Hy lag en gooi sy kop agteroor toe hy die groot pupille sien van Albert. “Jy moet wakker wees Albert, dit is nie die stad die nie, hier is dit nog plaas en jy moet op jou hoede wees”. Hy knik sy kop vir Mina. Kyk, hy is nou wel ‘n Indian Myna, en Mina ‘n duif, maar sy is wraggies ‘n mooi vrou.
Sy…wel sy was net anders van kleins af. Dink nie die woord is kwaad nie, net altyd gevoel dinge is uitdagings en sy sal alles doen sodat haar pa net sien sy is nie anders nie. Dink haar wil was so sterk soos haar ma s’n, seker die dat hulle nie baie mal was oor mekaar daai tyd nie.
Wel die dogtertjie wou ‘n suster gehad het, veral toe sy groter word met wie sy kon praat. Iemand met wie sy goed kon deel, geheime, planne. Dalk tot maats wees. Maar daar was geen sussie nie, daar was ‘n broer wat toe al baie groter was en sy eie lewe gehad het met sy eie wense en dinge. Hulle was nie kwaad nie, hulle het net nie gedeel of gebond nie. En sy het ‘n perd gehad.
Wat as ek in die spieëltjie kon kyk en skielik weg gevat word na ‘n plek op ‘n ander dimensie en ek kon tyd terug kry….
Skielik sit ek op die bankie, die sonnetjie is net warm genoeg om gemaklik te wees, die see is rustig, mens ruik hom van ver. Die berg is daar, in al haar glorie, sy het nie vandag haar voorskoot aan nie, want sy weet daar is iemand op die “Tyd” bankie…
Ek kyk na my ma en kan net nie glo dis sy nie, haar hande is sag, haar glimlag wys in haar oë. Ek voel die trane loop en toe sy sê “Meidjie” huil ek sommer kliphard.
Haar stem, ek het dit so gemis, daar is so baie wat ek wil sê. ” Ek weet nie of jy my gehoor het in die hospitaal nie, daai laaste 3 dae. Sy glimlag, haar bruin oë sag, sy “pat” my hand en knik haar kop. “Ek het elke woord gehoor” .
Ons sit vir nog ‘n lang ruk en gesels, ons praat oor my pa, hy en Lady is heeldag in die veld en hy lees nog net so baie, oor Bertus en Una en die kleinkinders, oor Ouma Meisie, Ben- Boon, hoe hulle liefde en groete stuur, tot die troeteldiere. Oor so baie van die familie en vriende. Ons gesels tot ek bewus word van ‘n klok wat lui. Sy pat weer my hand en sê ” dis tyd vir my om te gaan, iemand anders het ‘n tyd-wens gekry”.
Ek druk haar styf, trek my longe vol van haar reuk, vat soveel aan haar soos ek kan en wil weet of dit ooit weer kan gebeur. Sy skud haar kop en sê nee. Ek druk stywer. ” Meidjie, ek is altyd by jou, altyd. Elke keer as jy in jou kop met my praat hoor ek jou. Kyk vir tekens, dis daar, maar net as jy kyk. ”