BELANGRIK: Hierdie diagram neem glad nie die werklike relatiewe groottes van die verskillende atoomdeeltjies en die afstande tussen hulle in ag nie. Dit is dus hoegenaamd nie volgens skaal nie. Wat meer sê, in verhouding tot die grootte van ’n atoom, is die elektrone baie ver van die kern af. Elektrone is ook baie, baie klein in vergelyking met die kern. Trouens, as die kern ’n ertjie was, sou die elektrone soos stoffies gewees het wat op ’n afstand van 300 meter daarvandaan beweeg het—met ’n duiselingwekkende snelheid.
Geleerdes glo nietemin hierdie vergelyking van ’n atoom met ’n sonnestelsel waarin planete om ’n son wentel, is ten beste slegs ’n gerieflike vereenvoudiging en nie soos ’n atoom werklik lyk nie. Só het die Oostenrykse fisikus Erwin Schrödinger byvoorbeeld ontdek dat die elektrone in ’n atoom hulle in der waarheid meer soos golwe gedra as soos deeltjies—en dit is nog lank nie al nie.
• Word maklik deur ’n magneet aangetrek en deur ’n elektriese stroom gemagnetiseer, maar bly nie gemagnetiseer nie (staal, wat streng gesproke ’n legering van yster en koolstof is, saam met bekende hoeveelhede ander stowwe, bly wel gemagnetiseer).
* ) Baie wetenskaplikes is dit ook eens dat planeet Aarde ’n vaste bal in sy binnekern het wat uit soliede yster of yster-nikkel in ’n feitlik suiwer vorm bestaan. Die buitenste deel van die aardkern is ’n siedende inferno van hoofsaaklik vloeiende yster, maar op ’n diepte van sowat 5100 kilometer stol selfs die yster onder die geweldige druk (omtrent 3,2 miljoen atmosfere). Daar sou gevolglik ’n bal met straal van meer as duisend kilometer en dus ’n deursnee van by die twee en ’n halwe duisend kilometer wees. Kon ons maar net ’n deeltjie van al daardie yster ontgin het!)
• Yster is ook ’n belangrike bestanddeel van hemoglobien, wat sorg vir die vervoer van suurstof in die bloed.