In die een hoek is die konserwatiewes, wat meermale deur die verkramptes in hul geledere (erkenning aan wyle Wimpie de Klerk) op sleeptou geneem word. Uit die ander hoek is die oorbeligtes (erkenning aan wyle Julius Jeppe), maar te gretig vir die twis. RSG kondig selfs melodramaties aan dat daar ’n oorlog onder Afrikaanses woed.
Dit wil amper lyk asof die koms van pres. Cyril Ramaphosa nie net opposisiepartye in ’n oor-die-voete-val-dans van herposisionering en die ANC in ’n politieke maalkolk gedompel het nie. Die Afrikaanses weet klaarblyklik ook nie hoe om op hom te reageer nie.
AfriForum – deel van die invloedryke Solidariteit-groep met al meer as 400 000 bydraende lede – is ’n handboekvoorbeeld van ’n suksesvolle burgerlike organisasie, maar maak dit die laaste paar maande meermale ongedaan in wat Tim du Plessis verlede jaar in Rapport beskryf het as ’n “KP-agtigheid” wat kop uitsteek. Veral die indruk dat hulle soms baklei oor rassensitiewe kwessies wat beledigend ervaar word, skep dié beeld. Is dit waar dat daar ’n interne toutrekkery tussen “valke” en “duiwe” is daaroor?
Afrikaanses het ook ’n trotse tradisie van skrywersbewegings, kunstenaars, akademici, joernaliste en ander linkse stemme wat op kritieke tye ongemaklike uitdagings gestel het – ’n belangrike rol in enige samelewing met ’n toekoms. Maar beleef tans ’n bestaanskrisis sonder enige gravitas of benul van hul nodige rol. Dit is ongelukkig altyd ’n ondankbare rol, met geen ruimte vir die versugting na oppervlakkige erkenning nie. Dit deur af te daal na die laagste gemene deler, soos tans.