Moffie, die dansproduksie
André Carl van der Merwe is al ’n slag beskryf as die “Die Camel Man.” Dit was ’n gay man wat so gesê het en dit was bedoel gewees om te toon dat hierdie kêrel harder en verhewe is bo gewone gays…
Ek het gewonder of dié knaap, wat dié woorde gespoeg het, Moffie gelees het. Hierdie boek is so goeie vertelling van verwonding dat Niel le Roux in Burger geskryf het: “Hierdie roman behoort deur elke Boetman – gay of straight – wat in die weermag was, gelees te word.”
Presies. Dié van ons wat die bruin uniforms gedra het, kon Moffie geniet, selfs al was ons nie almal gay nie.
Dit is presies hoe ek vanaand gevoel het toe ek Moffie, die dansproduksie, gaan kyk het. Daar is vier mans en twee vroue op die verhoog – wat opsetlik die geleentheid laat vir heteroseksuele afparing. Daar is inderdaad suggesties dat die karakters aan die begin probeer om straight te speel, maar helaas.
Die dansvertoning beeld uiteindelik die selfmoordtoneel van die jong man uit, maar betrek ander aspekte van die boek ook.
Die musiek is iets om te beleef. Hier is ‘n moderne boléro in wat klink of dit weggeloop het uit Kerneels Breytenbach se Glimlag; R4-skote en tromslae… Genade. Ek het Spoek Mathambo al op sy sintetiseerder beleef, maar vanaand se boléro sou hom groen maak van jaloesie.
Dit stuk wys nog tot Saterdag in die Artscape.
Ek was nogal skepties, maar ek het dit baie geniet.
Hier is ‘n videogreep waarna julle kan kyk.
&larr Die huwelik tussen botter, suiker en meel
Ons almal wil ’n held hê &rarr