Gaan honde deur menopouse - Inligting - 2022
Gaan honde deur menopouse?
Daar word oor die algemeen gedink dat honde tydens menopouse "blaf", maar 'n paar kan ook stil ly. Ek het dit by my eie honde waargeneem en was gelukkig om een ​​van die min aangetekende gevalle van honde-menopouse te verkry. 'n Kort weergawe van hierdie geval verskyn in 'n onlangse artikel getiteld "Canine Menopause" in die joernaal Clinical Small Animal Practice. Die artikel is geskryf deur 'n veeartsenykundige onkoloog, dr Richard McBride, en sy waarnemings rakende honde-menopouse sluit in:
Honde-menopouse is 'n ongewone verskynsel by die vroulike hond. Die toestand word gedefinieer deur kliniese tekens van anoreksie, gewigsverlies en chroniese diarree met min of geen toename in serum estrogeenvlakke. By honde met honde-menopouse moet estrogeenvlakke gemeet word om die diagnose te bevestig.
Die skrywers maak kennis van 'n oënskynlike toename in die persentasie gesteriliseerde honde wat aan honde-menopouse ly en hulle wys daarop dat die siekte nie in diepte bestudeer is nie. Die artikel gaan dan voort en stel voor dat estrogeenvlakke gemeet moet word om te bepaal of 'n hond die "stil" menopouse ervaar of nie.
"Canine Menopouse": 'n Oorsig van die saak
'n 14-jarige vroulike Duitse Herder is aangebied vir die ondersoek van chroniese diarree met af en toe bloedkleurige, onwelriekende, watererige stoelgange en gewigsverlies oor 'n tydperk van drie maande. Die eienaar het 'n veearts geraadpleeg oor moontlike dermparasiete, maar die diarree het voortgeduur en die hond is vir vermoedelike inflammatoriese dermsiekte behandel.
As gevolg van die eienaar se kommer, is hy aangeraai om die hond na die kliniek te stuur om geëvalueer te word. By fisiese ondersoek is gevind dat die hond maer en gedehidreer is. Die buik was opgerek met matige askites en die lewer was effens vergroot. Die hond het helder en wakker voorgekom, en haar temperatuur was binne normale perke.
'n Volledige bloedseltelling was normaal behalwe vir 'n effense afname in die aantal witbloedselle. 'n Urinale is ook uitgevoer, wat proteïenurie aan die lig gebring het, maar geen spesifieke bevindings nie.
Tydens die aanvanklike ondersoek het die hond se eienaar genoem dat die hond 'n geskiedenis van intermitterende aanvalle van diarree gehad het. In die verlede het die hond aan en af ​​diarree ervaar, en is ongeveer 2 jaar tevore deur 'n ander veearts met inflammatoriese dermsiekte gediagnoseer. Die diarree is met prednisoon behandel en die hond het geen daaropvolgende probleme gehad nie. Dit het gelyk of die diarree gedurende die somermaande voorkom, maar die simptome het sedert haar laaste episode nie herhaal nie.
Ten tyde van die besoek was die hond se stoelgang bloederig met 'n aanstootlike reuk. Die eienaar was bekommerd oor die hond se gewigsverlies, diarree en askites. Die eienaar het berig dat die hond lusteloos voorgekom het, in 'n swak liggaamstoestand was en 5 pond verloor het sedert haar laaste besoek aan die kliniek, ongeveer twee maande tevore. Die eienaar was ook bekommerd oor haar eetlus en haar vermoë om haar daaglikse roetine te handhaaf. Hy het genoem dat die hond vir lang tye gedurende die dag geslaap het. Die hond het egter helder, wakker en gretig gelyk om te behaag tydens die ondersoek.
Bloedtoetse het 'n merkbare afname in die hond se bloedtelling aan die lig gebring (hemoglobien 8.1 gm/dl, RBC 4.8 × 109/L). Sy het ook 'n verhoogde alkaliese fosfatase-aktiwiteit en lae albumienkonsentrasie gehad. Haar totale proteïenkonsentrasie was binne normale perke.
Die eienaars is aangeraai om die hond vir bloedarmoede te behandel. Analgetiese en anti-inflammatoriese medikasie is voorgeskryf om die hond te help om haar ongemak te hanteer. Behandeling is ook vir anoreksie verskaf. Na drie dae se behandeling het die hond se eetlus verbeter.
Gedurende die volgende twee weke het die eienaar die hond waargeneem terwyl sy van die bloedarmoede herstel het. Die hond se gewig het effens toegeneem, maar sy het aangehou om diarree te hê.
Die eienaars is aangeraai om voort te gaan met die hond se behandeling vir bloedarmoede en diarree en om haar toestand binne drie maande te herevalueer. Indien geen verbetering plaasgevind het nie, is die eienaars aangemoedig om die hond terug te bring na die kliniek vir 'n evaluering.
Oor die volgende twee maande is die eienaars ingelig dat die hond se bloedtelling verbeter het (hemoglobien 11,3 gm/dl) en haar eetlus het na normaal teruggekeer.
Die eienaars het voortgegaan om die hond te monitor en die diarree het twee weke voor haar laaste besoek opgehou. Die eienaars het berig dat die hond meer wakker geword het en in die huishoudelike aktiwiteite belangstel. Haar jas was normaal en sy het gesond voorgekom. Die eienaars se laaste opvolgbesoek het ongeveer 4 maande na die eerste konsultasie plaasgevind.
Met die laaste besoek het die hond se eienaars gesê dat die hond normale aktiwiteite hervat het, insluitend om na die veearts te gaan en haar normale stap. Die eienaars het berig dat die hond was