Waarom was daar geen gesamentlike poging om die Barbary -seeroweraanvalle tot in die 1800's te beëindig nie? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Pirate -aanvalle op die Middellandse See -kus het gelei tot wydverspreide ontvolking van die kuste van Venesië na Malaga, met die ooglopende uitsondering op die groter stede. Die seeroweraanvalle blyk ook die algemeenste te wees gedurende die 17de-18de eeu, toe baie Europese lande aan die toeneem was. Frankryk, wat haar einde 17de eeu bereik het, het byna niks gedoen om haar burgers aan die suidkus te beskerm nie. Brittanje, in plaas van haar Naval -oppergesag te gebruik om die seerowers te verpletter, het 'n ooreenkoms met hulle gesluit waardeur geen skip onder die Britse vlag 'n teiken sou wees in ruil vir 'n huldeblyk (hoewel dit waarskynlik 'n geval van Realpolitik was; die Britte het besef dat die Barbary seerowers het hul teëstanders veel meer skade aangerig as vir hulle).
Waarom het die Europeërs dan nie daadwerklik probeer om die seerowers uit die 17de-18de eeu uit die weg te ruim nie?
Privaatheid is 'n instrument vir internasionale konflik
Lees wikipedia; totdat dit deur die internasionale reg verbied is, was privaatmaak 'n instrument van internasionale koue oorlog.
Frankryk het die leerstoele teen Spanje aangemoedig, en later het Brittanje en Holland hulle teen Frankryk ondersteun. Teen die tweede helfte van die 17de eeu kon die groter Europese vlootmagte effektief genoeg terugslaan om die Barbary -state te intimideer om vrede met hulle te sluit. Die kommersiële belange van die lande het egter baat gevind by die impak van voortdurende aanvalle op hul mededingers, en gevolglik was daar min belangstelling om 'n meer algemene staking van corsair -aktiwiteite op te lê.
Die snaakse antwoord
Omdat ek aangeneem het dat die OP die basiese navorsing gedoen het, het ek nie wikipedia geraadpleeg voordat ek @Schwit Janwityanujit se opmerking moes beantwoord nie. Gevolglik het ek hierdie antwoord opgestel, wat ek ongeskonde sal laat.
Hoekom moet hulle? Die Barbary Pirates was 'n beskermingsraket; as u hulde gebring het, is u nie aangeval nie.
Nadat die Verenigde State sy onafhanklikheid in die verdrag van 1783 gewen het, moes hulle sy eie handel beskerm teen gevare soos die Barbary -seerowers. Reeds in 1784 het die kongres die tradisie van die Europese skeepsmagte gevolg en 80 000 dollar toegewys as huldeblyk aan die Barbary -state, wat sy ministers in Europa, Thomas Jefferson en John Adams, opdrag gegee het om met hulle te onderhandel. Die moeilikheid het die volgende jaar, in Julie 1785, begin toe Algeriërs twee Amerikaanse skepe gevang het en die leër van Algiers hul bemanning van een-en-twintig mense gehou het vir 'n losprys van byna $ 60,000. Thomas Jefferson Papers
Oorloë kos geld. As die fooi wat die Barbary Pirates vir hul beskermingsraket hef, laer is as die oorlogskoste, en As u aan die Sewejarige Oorlog (wat waarskynlik die eerste wêreldoorlog was) ly, en 'n ryk wil bou in die lig van aktiewe mededinging, waarom betaal u dan nie die prys nie? Huldeblyk is goedkoper.
Let ook daarop dat groot, magtige lande immuun was. Die Barbary Pirates was slim genoeg om nie Britse skepe te molesteer nie, en ook nie dié van lande wat met Frankryk verbonde was nie. Die Verenigde State was egter 'n ideale teiken - klein, swaar in die skuld, op die punt om oorlog te voer met Brittanje en sonder 'n blou watervloot wat nie krag kon uitrig nie.
Ongelukkig was die berekeninge van die Barbary Pirates in hierdie geval gebrekkig. Hulle was die eerste in 'n lang ry mense wat die fatale fout gemaak het om die Amerikaanse mariniers te onderskat.
Opdateer: Ek moes 'n vroeëre verklaring wat ek hier gemaak het terugtrek; Jefferson ondersteun 'n sterker vloot
Soos Thomas Jefferson eens opgemerk het, "kan 'n vlootmag nooit ons vryhede of bloedvergieting in gevaar stel nie; 'n landmag sal albei doen"; 2 of, soos James Madison sou pleit vir bekragtiging van die Grondwet, 'n vloot kon "nooit deur 'n vals regering teen ons vryhede omgedraai word nie". "The Federalist Number 41," in The Papers of James Madison, geredigeer deur William T. Hutchinson et al., 17 vols. tot op hede (Chicago: University of Chicago Press, 1962-), 10: 395.
Die pro-vlootkant is versterk toe die president dokumentasie gestuur het wat sy standpunt ondersteun dat 'n vloot noodsaaklik is, * history.navy.mil
Afgesien: ek glo dat die situasie meer ingewikkeld was as wat hierdie aanhalings aandui, maar Jefferson se ideologiese verbintenis tot utopiese republikanisme val buite die omvang van hierdie vraag.
Engeland was nadruklik nie die enigste kragkluis van die Barbary Pirates - Portugal se vloot het die seerowers onderdruk.
In 1793 onderteken Portugal, wie se vloot die Algerynse korsare binne die grense van die Middellandse See gehou het, 'n wapenstilstand met Algiers.
Behalwe dat hulle op skepe beslag gelê het, het hulle ook deelgeneem aan Razzias, aanvalle op Europese kusdorpe en -dorpe, veral in Italië, Frankryk, Spanje en Portugal, maar ook in Groot -Brittanje en Ierland, Nederland en so ver as Ysland. Die hoofdoel van hul aanvalle was om Christelike slawe vir die Ottomaanse slawehandel sowel as die algemene Moslemmark in Noord -Afrika en die Midde -Ooste te vang. *http: //www.bbc.co.uk/history/british/empire_seapower/white_slaves_01.shtml#two*
Daar is pogings aangewend om die Barbary seeroweraanvalle te beëindig. Die enigste probleem in hierdie prent is dat u Engeland, Frankryk, Spanje en Nederland (my land) as volledig ontwikkelde lande beskou, wat dit in daardie tyd nie was nie. Burgers was nie belangrik nie en verliese was slegs deel van die risiko wat 'n matroos moes neem. Die groot seilmaatskappye was nie bekommerd oor seerowers nie, tensy hulle 'n ekonomiese bedreiging vir hul wins vorm. En as dit gebeur, glo my, hulle sal die probleem hanteer. Daar was baie strafekspedisies (in my land het byvoorbeeld 'n beroemde admiraal "Michiel de Ruyter" baie sulke ekspedisies gelei). En u moet die Barbary -state as een groot anargie van private partye sien wat probeer om met seerowery te verdien. Iets wat nie net hulle nie, maar ook Engeland, Nederland, Frankryk, Spanje, ens. Dit is 'n baie moeilike situasie met komplekse verhoudings tussen seerowers, maatskappye en regerings. Waarom verbied of bestry piraterij in gemeen as hulle op u kompetisie jag?
Eerstens is daar 'n verskil in privaat skepe en regeringskepe. En die grens is dikwels baie skaduagtig. Wie is of was verantwoordelik vir die veiligheid van die handelsskepe? Die regering of die maatskappye. Byvoorbeeld, in my land het die regering die maatskappye die mag en die regte gegee om militêre mag te gebruik en hul eie milities en vlootmagte te onderhou. Hulle het slegs hul eie belange beskerm.
Eintlik was dit meestal klein seilmaatskappye, vissermanne of kostedorpe wat gevange geneem is. Omdat die groot seuns vloote met beskerming gehad het en selfs die skepe wat alleen gevaar het soldate en kanonne gehad het (as u 'n seerower was, sou u die maklikste teiken probeer neem).
Tweedens, as u weet dat daar nie 'n goeie organisasie in die boonste laag is nie, wat omgee dat 'n klein persentasie van al sy burgers gevange geneem word, sal dit lank neem om die spoed van kommunikasie in daardie tyd te verander om die gedagtes van Kings of ander kragtige invloede te verander na neem aksie. Op die ou end, hoekom sal u omgee? Slegs as daar 'n ekonomiese rede was, sou die poging aangewend word om die barbaarse seerowery te beëindig of te beveg. Maar wat as jy dit doen. Dan sou die Spaanse en Franse skepe ook van sulke angs gered word. Nie in ag genome die kompetisie wat onder dieselfde vlag vaar nie.
Die enigste rede vir my om die barbaarse seerowery te beëindig of selfs beter om hul lande te verower en dit in slawe te maak, is vanweë die beginsel. Hulle was Moslems en die Europeërs was Christene. Dit is soos water en vuur, maar jy vergeet dat daar binne die Christendom 'n stryd was tussen Protestant en Katoliek. Europa was nie verenig nie en daar was geen duidelike gemeenskaplike vyand met die naam Barbary -state nie. Dit is die belangrikste rede dat daar geen groot pogings was om die aanval op die seerower van Barbary te beëindig nie.
Europese lande was tevrede met 'leef en laat lewe' (en neem af en toe verlies). Dit was veral waar omdat die groter lande, bv. Engeland en Frankryk het daarin geslaag om 'liefdes' transaksies met die seerowers te sluit.
Die rede dat daar 'n gesamentlike poging was om 'n einde te maak aan die Pirates in die vroeë 1800's (en nie voor nie), was die stigting van die Verenigde State gedurende die 1780's. Dit was 'n land wat gebaseer was op 'geen belasting sonder verteenwoordiging' nie, wat eienaardig was om hulde te bring. En dit was ook te swak om 'spesiale behandeling' te kry op die manier van Engeland of Frankryk. Die Amerikaanse sentiment is versterk tydens die sogenaamde XYZ-aangeleentheid van die laat 1790's, wat byna gelei het tot oorlog met 'n Frankryk wie se leiers omkoopgeld gesoek het, en die strydkreet 'Miljoene ter verdediging, maar nie 'n sent vir huldeblyk' veroorsaak nie.
Anders gestel, die einde van die Barbary Pirates is teweeggebring deur die ontstaan ​​van 'n nasie wat eerder 'wil veg as oorskakel'. Vanaf die termyn van president Thomas Jefferson het die Amerikaners verskeie fregatte gestuur om die Pirates in die westelike Middellandse See in die Barbary Wars te bestry.
Barbary seerower, enige van die Moslem -seerowers wat van die kus van Noord -Afrika af op die sterkste was gedurende die 17de eeu, maar nog steeds bedrywig was tot in die 19de eeu. Kapteins, wat 'n klas in Algiers en Tunis gevorm het, was onder bevel van kruisers wat toegerus was deur welgestelde ondersteuners, wat toe 10 persent van die waarde van die pryse ontvang het. Die seerowers het galeie gebruik tot in die 17de eeu, toe Simon Danser, 'n Vlaamse afvallige, hulle die voordeel geleer het om seilskepe te gebruik.
Noord -Afrikaanse seerowery het 'n baie ou oorsprong. Dit het gedurende die 16de eeu 'n politieke betekenis gekry, hoofsaaklik deur Barbarossa (Khayr al-Din), wat Algerië en Tunisië verenig het as militêre state onder die Ottomaanse sultanaat en sy inkomste deur seerowery behou het. Met die aankoms van magtige Moorse bande in Rabat en Tétouan (1609), het Marokko 'n nuwe sentrum geword vir die seerowers en vir die ʿAlawī -sultans, wat vinnig beheer oor die twee republieke verkry het en seerowery as 'n waardevolle bron van inkomste aangemoedig het. Gedurende die 17de eeu het die Algerynse en Tunisiese seerowers hul kragte saamgesnoer, en teen 1650 is meer as 30 000 van hul gevangenes alleen in Algiers opgesluit. Piratiese praktyke was die oorsaak van verskeie oorloë tussen Tripolitania en die Verenigde State in die 19de eeu (kyk Eerste Barbary -oorlog). Die Britte het twee pogings aangewend om Algerynse seerowery na 1815 te onderdruk, en dit is uiteindelik in 1830 deur die Franse beëindig.
Barbary was nie altyd 'n verenigde politieke entiteit nie. Vanaf die 16de eeu is dit verdeel in die politieke entiteite van die Regency of Algiers, Tunis en Tripolitania (Tripoli). Groot heersers en klein konings tydens die plunderpartye van die Barbary -state was die Pasha of Dey van Algiers, die Bey of Tunis en die Bey van Tripoli. 
In 1625 het die seerowervloot van Algiers (verreweg die grootste) 100 skepe van verskillende groottes getel met 8 000 tot 10 000 man. Die corsair -industrie was verantwoordelik vir 25 persent van die arbeidsmag van die stad, sonder om ander aktiwiteite wat direk met die hawe verband hou, te tel. Die vloot was gemiddeld 25 skepe in die 1680's, maar dit was groter vaartuie as wat in die 1620's gebruik is, dus het die vloot nog steeds ongeveer 7000 man in diens gehad. Boonop beman 2500 mans die seerowervloot van Tripoli, 3000 in Tunis en nog duisende in al die verskillende klein seerowerbasisse soos Bona, Susa, Bizerta en Sale. Die korsare was nie net inboorlinge van hul stede nie, terwyl baie Arabiere en Berbers was; daar was ook Turke, Grieke, Albanezen, Siriërs en afvallige Italianers (veral Korsikane) onder hulle getalle. 
Die eerste militêre landaksie oorsee deur die Verenigde State, is uitgevoer deur die Amerikaanse mariniers en die Amerikaanse vloot tydens die Slag van Derna, Tripoli, 'n kusdorp wat nou in die ooste van Libië is, in April 1805. Dit was deel van 'n poging om alle Barbary -seerowers, om Amerikaanse slawe in gevangenskap te bevry en seerowery tussen die strydende stamme van die Barbary -state, wat self lidlande van die Ottomaanse Ryk was, te beëindig. Die openingsreël van die Marines se gesang verwys na hierdie aksie: "Van die sale van Montezuma tot die oewers van Tripoli." Dit was die eerste keer dat die US Marine Corps aan offensiewe aksies buite die Verenigde State deelgeneem het.
Wat was Amerika se eerste terroristebedreiging?
Die probleem wat die staatsondersteunde seerowery veroorsaak het, was so groot dat die Barbary-nasies uitdruklik in die Verdrag van vriendskap en handel, 'n 1778 -verdrag tussen Frankryk en die Verenigde State [bron: Yale]. Die verdrag roep Frankryk op om sy diplomatieke magte te gebruik om gevange matrose te beskerm en die leiers van die Barbary -nasies te oorreed om nie Amerikaanse skepe te vang nie.
Hierdie verdrag is grootliks deur Benjamin Franklin gehamer. Hy dien as een van die eerste diplomate van die Verenigde State en word opgevolg as Amerika se ambassadeur in Frankryk deur Thomas Jefferson in 1785 [bron: National Archives]. Die VSA was diep verbonde aan Frankryk omdat sy betrekkinge met 'n ander supermoondheid - Engeland - op sy beste wankelrig was. Dit was uit Parys dat Jefferson 'n veldtog teen die Barbary State begin het.
Jefferson het probeer om 'n konfederasie van nasies byeen te bring om aksie te neem teen die Barbaries. Sy plan misluk egter omdat dit nie toestemming van Frankryk en Engeland ontbreek het nie [bron: Gawalt]. Hy sal moet wag totdat hy president word om genoeg outonomie te geniet om die Barbary -state aan te pak. Intussen het die VSA en Europa hulde gebring en burgers en goedere aan die seerowers verloor. In een geval is 'n Amerikaanse vaartuig wat hulde aan Algiers bring, gedwing om na Konstantinopel te vaar om Algiers se huldeblyk daar aan die koning te lewer-met die vernederende bevel om die vlag van Algiers onderweg te laat [bron: Fremont-Barnes].
Net voor Jefferson se inhuldiging in 1801, het die pasha (Turkse heerser) van Tripoli het die bemanningslede van twee Amerikaanse skepe wat onlangs gevang is, vrygelaat op voorwaarde dat die VSA hul huldeblyk verhoog. As Amerika weier, sou die Barbary -state die Verenigde State oorlog verklaar. Jefferson het 'n vlootekspedisie na die Middellandse See beveel, wat gelei het tot die Eerste Barbary-oorlog (1801-1805). In die oorlog het Tunis en Algiers hul alliansie met Tripoli verbreek. Vir vier jaar het die VSA geveg met Tripoli en Marokko. Die gevegte was meestal vloot, insluitend Lt. Stephen Decatur se gewaagde aanval op die hawe van Tripoli om 'n gevange Amerikaanse skip af te breek en dit uit vyandelike hande te verwyder.
Maar dit was op land - deur militêre optrede en diplomasie - dat die VSA die oorlog met die Barbary -state gewen het. Met behulp van taktiek soortgelyk aan dié van die Green Berets vandag, het 'n kontingent Amerikaanse mariniers in Tripoli geland (wat aanleiding gegee het tot die eerste reël in die marinierslied) en groepe geïdentifiseer wat in opposisie teen die pasha was. Hierdie opposisiegroepe is versamel in 'n opstand wat die troon van die pasha bedreig het. As gevolg hiervan het Tripoli ingestem tot 'n verdrag wat die oorlog in 1805 beëindig [bron: Gawalt].
Die Tweede Barbaarse Oorlog (1815), onder president James Madison se termyn, was meer as die eerste. In hierdie oorlog het Amerikaanse vaartuie Tunis en Algiers gebombardeer, gevangenes gevange geneem en verdrae geëis wat die VSA bevry het van beide die Barbary -bedreiging en huldeblyk [bron: The New American]. Die Tweede Barbary -oorlog het minder as 'n jaar geduur, en na 'n bewys van vlootsterkte, het die VSA opgehou om hulde te bring aan die Barbary -state. Dit het 'n rimpeleffek onder die Europese nasies veroorsaak. Binne die volgende dekades val die kus van Noord -Afrika en die Barbary -heersers op die Europese imperialisme [bron: Encyclopedia Britannica].
Besoek die volgende bladsy vir meer inligting oor seerowers en ander verwante onderwerpe.
Toe Thomas Jefferson in Maart 1801 ingehuldig is, erf hy onrustige betrekkinge met die Barbary -state - die Ottomaanse regerings van Algiers, Tunis en Tripoli, saam met onafhanklike Marokko. Die Verenigde State het verdrae met al vier gesluit, maar die spanning was hoog en styg.
Amerikaanse verteenwoordigers in die streek wou 'n Amerikaanse vlootaanwesigheid hê. Hulle herhaal gereeld, indien minder welsprekend, die standpunt van hul kollega in Lissabon uit 1793: "Wanneer ons in die hawens van die verskillende moondhede, of aan die kus, van Barbary kan verskyn, met skepe van so 'n mag dat hulle die nasies kan oortuig dat ons in staat is om ons handel te beskerm en dit indien nodig te dwing om by ons te bly, dan en nie voorheen nie, kan ons waarskynlik 'n groot deel van die Meditn verkry: handel, wat die VSA grootliks en vinnig sou vergoed vir die koste van 'n maritieme mag is voldoende om al die Pirates in verwondering te hou, en dit is ook hul belang om geloof te behou. "1 Die nuwe president was ten volle bewus van die situasie. In 1790 het hy as minister van buitelandse sake in detail by die kongres daaroor gerapporteer, en hy was selfs vroeër direk in die streek betrokke.
In 1784 het die kongres Jefferson, John Adams en Benjamin Franklin aangestel as vredeskommissarisse om onderhandelings oor liefdadigheid en handel te onderhandel met die belangrikste state van Europa en die Middellandse See - insluitend die Barbary -state. Reeds in Europa het die kommissarisse vinnig verneem dat die Europeërs vrede met die Barbary -magte gesluit het deur middel van verdrae wat jaarliks ​​huldebetaling behels - soms eufemisties annuïteite genoem. Die handelsvaartuie van enige land sonder so 'n verdrag was aan die genade van die deur die staat geborgde maritieme adjudante bekend as corsairs, soms verkeerd gemerkte seerowers.3 Die kommissarisse het hierdie praktyk by die kongres aangemeld en leiding gevra.4
Die Barbary -uitdaging aan die Amerikaanse handelsvaart het baie debatte ontlok oor die hantering van corsair -aggressie, werklik of bedreig. Jefferson se vroeë siening het hom in die komende jare gelei. In November 1784 betwyfel hy of die Amerikaanse volk bereid sou wees om jaarliks ​​hulde te bring. "Sou dit nie beter wees om hulle 'n gelyke verdrag aan te bied nie. As hulle weier, waarom nie met hulle oorlog voer nie?" 5 'n Maand later, nadat hy verneem het dat 'n klein Amerikaanse brig deur 'n Marokkaanse korsas in die Atlantiese Oseaan in beslag geneem is, het hy beklemtoon die harde lyn: "Ons handel na Portugal, Spanje en die Middellandse See word vernietig, tensy ons iets beslissends doen. Huldeblyk of oorlog is die gewone alternatief van hierdie seerowers. As ons eersgenoemde opbou, benodig ons bedrae wat ons mense sal voel Waarom kan u dan 'n vloot begin en besluit oor oorlog? Ons kan nie in 'n beter saak of teen 'n swakker vyand begin nie. "6 Jefferson was oortuig dat hierdie oplossing eerbiediger, doeltreffender en goedkoper sou wees as om hulde te bring.
Boonop het hy geglo dat Amerika 'n handelsland wil wees en 'soveel as moontlik' in ons eie vaartuie wil vervoer. 'Maar', het hy geskryf, James Monroe, 'dit sal 'n beskermende mag op die see vereis. 'n Vlootmag is dan nodig as ons kommersieel wil wees. " Maar vir die taak wat voor hom lê, het hy bygevoeg, "as daar besluit word dat hulle vrede gekoop word, sal dit my ernstigste pogings doen." 8 En dit is die benadering wat John Adams verkies het. Hy het geglo dat huldebetaling meer ekonomies en makliker sou wees as om die mense van die Verenigde State te oortuig om die bou van 'n vloot te finansier.
Die kongres het wel besluit dat daar vrede gekoop moet word. Hulle het $ 80 000 vir onderhandelinge gemagtig. Die kommissarisse het die Amerikaanse konsul Thomas Barclay na Marokko gestuur en die kaptein John Lamb van Connecticut na Algiers. In Marokko is die konsepverdrag wat Barclay met hom gedra het, slegs met geringe veranderinge aanvaar. Jefferson, Adams en die kongres was baie tevrede. Die Marokko -verdrag het Amerikaanse vaartuie veilig gemaak vir Marokkaanse korsers en daar was geen oproep om toekomstige huldeblyk nie
Die aanbod van 'n gelyke verdrag het nie elders in Barbary gewerk nie. Algiers was baie meer afhanklik as Marokko van die vrugte van corsairing - goedere wat gevang is, slawe, die losprys wat hulle gebring het en huldeblyk - en was minder vatbaar vir 'n vredesverdrag met die Verenigde State. By die beplanning van die Barbary -missies het die Amerikaanse kommissarisse verneem dat twee Amerikaanse skepe - die Maria en die Dauphin - is deur Algerynse korsare gevang. As gevolg hiervan het Lamb opdrag gekry om losprys te onderhandel vir die gevangenes in Algiers, asook 'n vredesverdrag om verdere aanvalle op Amerikaanse vaartuie te voorkom. Hierdie plan was onmoontlik met die beperkte begroting wat die kongres goedgekeur het
Na die mislukking van die Lamb -sending in 1786 het Jefferson verdere nuttelose pogings aangewend om onderhandelinge met die leier van Algiers te begin, beide uit Parys en later as staatsekretaris onder president Washington. Gedurende hierdie jare het Amerikaanse vaartuie in die Middellandse See in konvooi gevaar met Europese skepe, dikwels met Portugese vlootbeskerming, onwettig Europese vlae gevlieg of 'n aansienlike risiko van Barbary -korsare uitgevaar. In die Atlantiese Oseaan bied die Marokko -verdrag beskerming teen Marokkaanse korsare en die Portugese vloot hou korsare van Algiers, Tunis en Tripoli in die Middellandse See. Hierdie metode is verander deur 'n verdrag van Algiers-Portugal in 1793. In 'n paar maande het Algerynse korsare beslag gelê op elf Amerikaanse handelskepe-minstens tien daarvan in die Atlantiese Oseaan-met meer as 100 bemanningslede en passasiers.12
Jefferson was nie meer staatsekretaris in 1795 nie, toe Amerika uiteindelik vrede met Algiers gesluit het en ingestem het om jaarliks ​​hulde te bring. Die volgende jaar, toe die VSA sy aanvanklike verdragsverpligtinge nakom, is die Amerikaners wat in Algiers gehou is, bevry, insluitend die paar oorlewendes uit die Maria en die Dauphin. Verdrae is ook gesluit met Tripoli, in 1796, en Tunis, in 1797. Kort daarna is Amerikaanse konsuls in elke staat van Barbary aangestel.
Die nuus van hierdie konsuls wat in 1801 op die nuwe administrasie gewag het, was ontstellend. Die spanning was veral groot met Tripoli. Pasha Yusuf Qaramanli, wat deur die Amerikaners gering gevoel word, dreig met oorlog. Hy was oortuig dat die Amerikaners hom minder goed behandel as die ander Barbary -heersers. Hy was reg, maar Tunis en Algiers het beter verdrae beding. In Oktober 1800, vyf maande voor Jefferson sy amp aangeneem het, het die Amerikaanse konsul in Tripoli, James Cathcart, die lang, deurmekaar boodskappe saamgevat wat hy 'n jaar of langer aan die minister van buitelandse sake gestuur het. Kortliks, het hy gesê, die boodskap van die pasha is 'as u my nie 'n geskenk gee nie, sal ek 'n voorwendsel smee om u weerlose handelaars vas te vang, hy sê ook dat hy so gou as moontlik 'n antwoord verwag, en dat daar enige vertraging aan ons kant is sal slegs ons eie belange benadeel. "14
'N Week nadat Cathcart se brief in Oktober 1800 geskryf is, neem 'n Tripolitan corsair 'n gevange Amerikaanse brig, die Catharine, na Tripoli. Die pasha beveel onmiddellik die Catharine en haar bemanning het die kaptein van die corsair vrygelaat en ontslaan. Sy verduideliking: hy het aan die president gesê dat hy "voordat hy enige maatreëls teen die Verenigde State sou tref" op die president se antwoord op sy brief van vyf maande vroeër (25 Mei 1800) sou wag. ontmoeting met Cathcart, kaptein Timmerman van die Catharine, en plaaslike amptenare, het die pasha verklaar dat hy geld uit Amerika wou hê, dat hy nog ses maande sou wag vir 'n aanvaarbare antwoord op sy brief aan die president, en dat hy die Verenigde State oorlog sou verklaar as die antwoord nie daarin gekom het nie tyd of was onbevredigend. In 'n verslag oor die openbare ultimatum het Cathcart aan die staatsekretaris verduidelik waarom Amerika niks aan die pasha te danke het nie en hoe die pasha gereeld in oorlog was met die een of ander land waaruit hy voordelige onderhandelinge sou eis. (Die pasha was toe in oorlog met Swede, wat binnekort sou instem om jaarliks ​​hulde te bring en losprys te betaal vir 131 gevangenes. Veertien Sweedse handelaars is in beslag geneem deur Tripolitan corsairs sedert die woedende pasha 'n bestaande verdrag verbreek het en 'n paar maande tevore oorlog verklaar het. ) 16
Die veeleisende, dreigende taal wat Cathcart aan die minister van buitelandse sake gerapporteer het, was duideliker as die onbeantwoorde brief van Pasha van 25 Mei aan president Adams, maar nie meer as die uitruilings wat Cathcart destyds en voorheen vertel het nie.17 Die konsul het sy verslag met 'n omsendbrief gevolg brief in November aan Amerikaanse konsuls en agente in die Middellandse See. Hy het hulle aangeraai om Amerikaanse skepe te waarsku teen die moontlikheid van vyandige optrede deur Tripolitaanse korsare vanaf Maart, of moontlik vroeër, 'n waarskuwing wat hy in Januarie herhaal het nadat Tripoli vrede met Swede gesluit het. Cathcart om die spanning met die pasha te verlig, was vrugteloos en het slegs meer bevestiging van die waarskynlikheid van oorlog gelewer namate die corsair -vloot begin pas.19 Op 21 Februarie 1801 het Cathcart in 'n nuwe omsendbrief aan die konsuls en agente gesê ' alle handelsvaartuie wat onder die vlag van die Amerikaanse state vaar, in die hawe, en geensins een van hulle mag toelaat om te vaar nie, tensy hulle onder konvooi is, aangesien ek oortuig is dat die Bashaw van Tripoli vyandighede teen die Verenigde State sal begin van Amerika in minder as sestig dae. "20
Met die kwasi-oorlog met Frankryk wat deur die Konvensie van 1800 beëindig is, het die komende administrasie van Jefferson sy aandag gevestig op die dreigende moeilikheid in Barbary. Die nuwe president het baie vinnig sy besluite geneem. Hy sou die betalings lankal aan die heersers in Algiers en Tunis reël, en na sy oortuigings van vroeër jare sou hy die vloot stuur om die maritieme magte van Barbary te hanteer, van wie se krag hy self 'n skatting opgestel het uit dokumente wat die vloot aan hom gestuur het afdeling.21 Die Amerikaanse vloot is pas tot 'n beskeie grootte verminder, maar sy eerste skepe is in gebruik geneem in reaksie op die beslagleggings van Amerikaanse handelaars in 1793 in Algeryn, en dit was tyd om die vloot in Barbary -waters te wys.
Vroeg in Junie, skaars drie maande na die inhuldiging, vaar 'n klein eskader - drie fregatte en 'n skoener - onder kommodoor Richard Dale na die Middellandse See. As hulle by aankoms agterkom dat daar oorlog verklaar is, sou die eskader die Amerikaanse skeepvaart teen die stoele beskerm en "hulle onbeskoftheid tugtig - deur hulle skepe te sink, te verbrand of te vernietig, oral waar u hulle kry." Die eskader sou ook die hawe van enige van die regerings wat Amerika oorlog verklaar het, blokkeer en, vir sover moontlik, handelaars by die konvooi kon vra. Boonop sou Commodore Dale briewe, geskenke vir die heersers, huldebetalings in die geval van Algiers na Algiers en Tunis neem, en aan beide heersers die versekering gee dat daar binnekort 'n te hoë huldeblyk op ander vaartuie sou wees. En Dale sou na Tripoli gaan. Daar sou hy die president se brief aan die pasha afgee en, as hy nog in vrede was, Cathcart geld kon gee vir 'n geskenk aan die pasha.
Jefferson se brief aan Pasha Qaramanli beklemtoon "ons opregte begeerte om vrede en handel met u onderdane te kweek." Ons het ook gesê dat ons na die Middellandse See gestuur het van ''n eskader van waarneming' wie se 'voorkoms [ons hoop] geen krag sal gee nie.' Die doel van die eskader, verduidelik die brief, was om ons seemanne te oefen en om "toesig te hou oor die veiligheid van ons handel ... [wat] ons bedoel om te berus ... op die hulpbronne van ons eie krag en dapperheid in elke see." 23 Intussen het sekretaris van Staat James Madison het Amerikaanse konsuls in die Middellandse See geskryf dat die president, oortuig "van die vyandige doeleindes van die Bashaw van Tripoli" 'n vloot eskader stuur om ons handel in die Middellandse See te beskerm en om gepas te reageer op enige moondhede wat oorlog teen die Verenigde State verklaar het State.24
Ongelukkig het die pasha nie gewag om van die nuwe president te hoor nie. Yusuf Qaramanli het op 14 Mei 1801 oorlog teen die Verenigde State verklaar deur die vlagpaal by die Amerikaanse konsulaat in Tripoli af te kap.25
By aankoms op Gibraltar op 1 Julie het Commodore Dale verneem dat ons met Tripoli oorlog voer. In die volgende paar maande het eskadervaartuie twee Tripolitaanse korsare in Gibraltar geblokkeer, goedere en boodskappe in Algiers, Tunis en Tripoli afgelewer, Amerikaanse handelskepe begelei en die hawe van Tripoli kortliks geblokkeer. In die enigste werklike aksie daardie jaar, die skoener Ondernemingsprys verloof en het die Tripolitan -skip verslaan Tripoli aan die kus van Malta op 1.26 Augustus
In sy jaarlikse toespraak aan die kongres aan die einde van die jaar het Jefferson verslag gedoen oor die eise van die pasha, tot die gevolgtrekking gekom dat 'die styl van die vraag slegs een antwoord toegelaat' is, en die optrede tot dusver beskryf. Die aksie is onderneem sonder enige konsultasie met die kongres, maar die president het nou gevra vir formele en uitgebreide mag om met Barbary te handel.27 Twee maande later neem die kongres 'n wet aan wat hom magtig om vlootbevelvoerders opdrag te gee om besittings en vaartuie uit Tripolitaanse beslag te lê en opdrag te gee privaat persone om te help met die poging
Gedurende die daaropvolgende drie jaar het die pasha sy eise gehandhaaf en die Verenigde State, roterende skepe en bemannings, het sy vlootaanwesigheid in die Middellandse See behou, sowel as diplomatieke pogings om vrede te maak. In 1802 was Jefferson glo van mening dat "die tyd aangebreek het dat onderhandelinge voordelig kan plaasvind." 29 Hy sou teleurgesteld wees. Die meeste het ontsnap uit hul gevangenes, net een is in die hawe vervoer, die Franklin, in 1802, en die vyf Amerikaners daarop is vinnig losgekoop. In Algiers het die Amerikaanse konsul -generaal Richard O'Brien sarkasties sonder opmerking opgemerk: "Daar word beweer dat daar tans ses seil Tripoline corsairs en amp is dat die fregatte van die Verenigde State en dié van Swede blokkeer Tripoli. "30 Die blokkade het ook nie die handel in Tripoli met ander Barbary -magte gestuit nie. Dit het dit egter inmeng, en die ander heersers het die kant van die pasha gehad. Die moontlikheid dat Tunis en/of Marokko die oorlog sou betree, het gedurende 1802 'n ernstige kommer geword.
Teen hierdie tyd heroorweeg Jefferson sy posisie. Hy het 'n nasionale skuld geërf wat hy vasbeslote was om uit die weg te ruim, maar die uitdaging van Tripoli kon nie geïgnoreer word nie. Die ou vraag is nog steeds gedebatteer: wat sou duurder wees, huldeblyk of oorlog? Die president het ten gunste van laasgenoemde aangevoer, maar namate 1802 vorder, blyk oorlog moeiliker en duurder te wees as wat verwag is - dit sou selfs meer wees as ander Barbary -magte betrokke sou raak. 'Hy weet dat hulle ons nie meer met geweld kan ontmoet as Frankryk, Spanje of Engeland nie,' skryf hy aan die einde van Maart uit Monticello. "[Die erfgenaamstelsel is 'n oorlog van min koste vir hulle, wat die groot nasies groter moet maak as die geskenke wat dit sou afkoop." aangesien dit in 1784 met Barbary te doen gekry het, was dit 'n beginselsaak. Maar 'n mens moes prakties sowel as beginselvas wees
Tien dae later in Washington het Jefferson sy kabinet gevra of ons vrede met Tripoli moet koop. Almal was dit eens dat die koop van vrede 'n opsie moet wees. Die volgende dag het sekretaris Madison vir Cathcart geskryf: '... dit word die beste geag dat u nie gebonde moet wees aan 'n weiering van geskenke of dat u in die vrede moet wees nie, of dat u dit van tyd tot tyd moet doen, veral soos in in laasgenoemde geval sal die titel van die geskenke 'n motief wees vir die voortsetting daarvan. " Hy het eksplisiete dollarperke gekry en daaraan herinner dat enige verbintenis indien moontlik kleiner gehou moet word
'N Volledige verandering in onderhandelaars het ook plaasgevind. Cathcart was nie meer welkom in Tripoli, Tunis, of Algiers Konsul William Eaton het Tunis verlaat op bevel van die bey en teruggekeer na Amerika en Tobias Lear het in November 1803 as konsul -generaal in Algiers aangekom om Richard O'Brien te vervang, wat lank probeer om die pos te verlaat. Lear sou ook die onderhandelinge met die pasha in Tripoli oorneem met instruksies gebaseer op die hersiene leiding van Cathcart, wat geskenke oor ondertekening van die verdrag, periodieke huldeblyk en losprys vir gevangenes moontlik maak.
'N Nuwe kommodoor vir die Mediterreense eskader is ook in 1803 vernoem, kaptein Edward Preble. Hy het skaars opgedaag toe hy meegedeel is dat Marokko in 'n oorlog met Amerika is en dat Marokkaanse korsare Amerikaanse handelaars soek. Commodore Preble het sy eerste maand in die streek deurgebring met Marokko. Vroeg in Oktober, met vier Amerikaanse vlootoorlogskepe in die hawe van Tanger, is die lastige kwessies op vreedsame wyse opgelos deur Commodore Preble en konsul James Simpson.35
Die belangrikste vlootaksie in 1803 was die fregat Philadelphia, wat in Oktober naby Tripoli gestrand het. Die pasha het die bemanning van 307 mense in die tronk gesit en die vaartuig getref en herstel. Maar voordat hulle haar kon gebruik, het 'n Amerikaanse vlootspan op 16 Februarie 1804 na donker in die hawe van Tripoli ingeglip en brande aan boord gemaak wat die Philadelphia. Die verlies van die fregat het die Amerikaanse eskader verswak, terwyl gevangenes uit die Philadelphia het die pasha nuwe hefboomfinansiering en vooruitsigte op aansienlike losprys gegee
Wanneer nuus van die Philadelphia'Met sy verlies in Amerika, het Jefferson en sy kollegas begin soek na 'n manier om ten minste nog twee fregatte na die Middellandse See te stuur. Die kongres het agter die president en die vloot saamgedrom en 'n nuwe belasting en nuwe uitgawes vir die oorlog goedgekeur. .38
Jefferson se gedagtes oor hoe om die Barbary -uitdaging te hanteer, het met ervaring ontwikkel. Reeds in 1803, van plan om kleiner vaartuie by die eskader te voeg, en net voordat hy geskenke vir vrede en jaarlikse huldeblyk goedgekeur het, het hy sy sekretaris van die vloot geskryf: 'Ek het nog nooit in 'n effek geglo van 'n mag aan hierdie magte nie ... [as iemand binne hul stelsel van geskenke en huldeblyk werk] sal die stryd teen hulle soms die grense beperk; die belangrikste ding vir ons is nou om ons klein vaartuie te stuur. "39 'n Jaar later, in 1804, besluit die huidige eskader is nie groot genoeg om die werk te doen nie. Die nuut aangestelde kommodoor Samuel Barron beveel elf vaartuie, "'n mag wat ongetwyfeld moontlik sou wees, om die vyand te dwing tot 'n vrede op voorwaardes wat verenigbaar is met ons eer en ons belang." 40 Die uitgebreide eskader sou meer wees drie keer vroeër as die grootte van die oorspronklike drie jaar tevore, en die mengsel van fregatte, briggies en kleiner vaartuie is beter geskik vir sy missie.
Met sy uitgebreide vloot sou Commodore Barron '' 'n effektiewe blokkade van Tripoli '' handhaaf en het hy 'opdrag gegee' op alle ander maniere in u vermoë om die vyand te irriteer om hom te dwing tot 'n vrede wat die Verenigde State eerbaar is '. Onderhandelinge hieroor is oorgebly in die hande van Tobias Lear, konsul-generaal in Algiers, met wie Barron 'hartlik sou saamwerk' in al die maatreëls wat as die beste beskou kan word om 'n beëindiging van die oorlog met Tripoli te bewerkstellig en verseker dat die vriendskap en respek van die ander Barbary -magte voortgesit word. "41
Nadat Barron dit op die toneel aangekom het, was hy gemagtig om 'n aanval op die land op Tripoli te ondersteun deur magte wat die herstel van die mag van Hamet Qaramanli ondersteun, 'n ouer broer wat in 'n staatsgreep van 1796 deur Pasha Yusuf Qaramanli verdryf is.42 Die idee was voorgestel in 1801 deur James Cathcart en ook deur William Eaton wat die verbanne Hamet in Tunis geken het toe hy daar 'n Amerikaanse konsul was. Die voorstel het in 1802.43 gekwalifiseerde goedkeuring van die minister van buitelandse sake ontvang
Commodore Barron het in die herfs van 1804 in die Middellandse See aangekom saam met Eaton, nou Amerikaanse vlootagent vir Barbary, en was gretig om sy plan te implementeer om ex-pasha Hamet oor land te lei om Tripoli aan te val.44 Met of sonder 'n verandering van pasha was daar egter vrede Jefferson se doelwit. 'N Paar dae nadat sekretaris Madison in 1802 huiwerig bygestaan ​​het aan die plan van Eaton, het die marine -sekretaris Robert Smith aan kommodoor Richard Morris geskryf, wat toe die eskader in die Middellandse See beveel het: "By die aanpassing van die vredevoorwaarden met dey van Tripoli in watter mate ook al die situasie van sy broer in ag geneem kan word, moet u dit nie van voldoende omvang hê om 'n finale skikking met die Dey te voorkom of selfs te vertraag nie. die regering. "45
Barron het twyfel oor die betrokkenheid van Hamet, maar Eaton en kaptein Preble het hom oortuig. Op 16 November vaar Eaton op die brig Argus om Hamet in Egipte te vind. Barron het moontlik van Eaton verwag om Hamet vir konsultasie na Syracuse te bring-dit is onduidelik. van uiteenlopende leiers. Eaton, Hamet en verskeie mariniers het hul "leër" byna 500 myl deur die woestyn langs die suidelike oewer van die Middellandse See opgeruk, en op 27 April 1805 verower hulle die stad Derne, 'n paar kilometer oos van Benghazi. Die Argus en twee susterskepe het hulle voorsien tydens hul optog en hulle aktief ondersteun in die inname van Derne (waar Hamet drie jaar tevore goewerneur was onder sy broer Yusuf). Intussen is die Amerikaanse blokkade van Tripoli deur die winter en lente gehandhaaf.
Commodore Barron was ernstig siek in Syracuse op die eiland Sicilië, waarna hy voortgegaan het om toesig te hou oor vlootaangeleenthede. Hy was besorg dat Eaton homself te veel verbind, en het in Maart geskryf om daarop te wys dat die Verenigde State slegs met Hamet saamwerk om sy eie doel te bereik en geensins daartoe verbind is om hom weer aan die bewind te sit nie.47 Toe, in Mei 18 skryf hy Tobias Lear dat hy, uit wat hy van Hamet Qaramanli geleer het, nie meer die plan met die ex-pasha kon ondersteun nie. Hy het opgemerk dat die toestand van sommige van sy vaartuie en die tydsberekening van sy personeel nog 'n winter van blokkade verhinder, bekommerd was oor die lot van die Amerikaanse gevangenes wat deur die pasha gehou word, en het gedink dat dit tyd is om te reageer op bemoedigende wenke van Tripoli ten gunste van onderhandeling . Nie genoem nie, maar ongetwyfeld ook in sy gedagtes, sy gesondheid sou hom nie toelaat om die somer 'n aanval op Tripoli te voer nie.48 Inderdaad, hy het die bevel oor die eskader minder as 'n week later aan kaptein John Rodgers oorgegee.
Lear vaar op 24 Mei uit Syracuse na Tripoli. Onderhandelinge begin kort na sy aankoms, voorlopige artikels is op 3 Junie ooreengekom en die Amerikaanse gevangenes uit die Philadelphia is op 4 Junie op Amerikaanse vaartuie begin. Die finale dokument is op die tiende onderteken. Dit het geen betaling vir vrede of jaarlikse huldeblyk behels nie. Op grond van die verskil tussen die aantal gevangenes wat aan beide kante aangehou is, is 'n losprys van $ 60 000 ooreengekom, ver onder die limiet wat Lear gegee het. Ver in die ooste het die Amerikaners, Hamet en sy naaste medewerkers Derne aan boord van Amerikaanse vlootvaarte verlaat. 12 Junie. Die senaat bekragtig die verdrag op 12 April 1806.49
Die afsluiting van die oorlog in 1805 het 'n golf van nasionale trots onder Amerikaners veroorsaak, met inspirerende kunswerke en patriotiese liedjies. Maar onder die omstandighede waaronder vrede bereik is, het president Jefferson se politieke teenstanders ammunisie gegee om sy besluite te kritiseer. Die federaliste het die saak van William Eaton bepleit, wat gekla het dat die Amerikaanse vloot Hamet Qaramanli en Eaton se plan laat vaar het om hom weer as pasha te installeer. Eaton was van mening dat as sy plan uitgevoer is, die Verenigde State 'n meer glorieryke oorwinning sou behaal het
Waarom die linkses nie wil hê dat u moet weet van die Tripolitan Pirate Wars nie
FitzRoy is 'n Britse en Amerikaanse nasionalis wat weier om verskoning te vra vir die Britse Ryk. As 'n jong man het hy 'n president se sjieling geneem 'en in die Amerikaanse weermag gedien. In sy vrye tyd bestudeer hy graag geskiedenis en vernietig die SJW -revisionistiese verhaal.
Die groot historikus George Santayana word gereeld aangehaal:
Vordering, wat nie in verandering bestaan ​​nie, hang af van retensie. As verandering absoluut is, is daar geen verbetering nie en is daar geen rigting vir moontlike verbetering nie: en as die ervaring nie behoue ​​bly nie, soos onder wilde mense, is die kindertyd ewig. Diegene wat nie die verlede kan onthou nie, word veroordeel om dit te herhaal.
Een van die grootste wapens in die arsenaal van die stryders vir sosiale geregtigheid is die hersiening van die geskiedenis. Dit is niks nuuts nie: elke totalitêre of tiranniese regime het die hersiening van die geskiedenis gebruik as 'n manier om die bevolking te beheer. Net soos die konfiskering van wapens, word tirannie altyd voorafgegaan deur 'n herskrywing van die geskiedenis.
Terwyl die hersiening van die geskiedenis 'n verskriklike intellektuele misdaad is, is die weglating van die geskiedenis hiernaas. Die eenvoudige daad om sekere historiese gebeure wat die polities aanvaarbare verhaal weerspreek, weg te laat: wit Christelike heteroseksuele mans is die enigste skurke ter wêreld.
Die gebeure in hierdie artikel sal 'n belangrike deel van die geskiedenis ondersoek wat dikwels uit die geskiedenistekste weggelaat word. Dit word 'n tekenbehandeling gegee in die naam van 'verdraagsaamheid'. Sy helde is wit, Christelike, heteroseksuele mans. Die booswigte is nie-blanke, nie-Europese Moslems van die Barbary-kus.
Die Arabiese slawehandel
Elke keer as 'n SJW slawerny bring, gaan dit altyd daaroor dat wit mense slawe na die Nuwe Wêreld bring vir werk op plantasies. Daar was egter 'n baie gruwelike slawehandel byna duisend jaar voordat melasse vir swart mense verhandel is: die Arabiese slawehandel.
Begin vanaf 650 (voor die kruistogte) en duur tot 1960Ongeveer 18 miljoen mense was verslaaf van verskillende Arabiese state, van die Barbary Pirate State tot Turkye self. Tussen 1500 en 1850 is 1,25 miljoen blanke Europeërs deur Arabiese slawehandelaars tot slaaf gemaak.
Nadat hulle gevange geneem is, het hierdie Europeërs tipies twee keuses gekry: bly Christen en wees 'n slaaf, of bekeer hulle tot Islam, aangesien dit teen die Islamitiese wet was om 'n Moslem 'n ander Moslem te verslaaf.
Gaan na die Verenigde State
In die jare onmiddellik na die Amerikaanse rewolusie was Amerikaanse handelaars nie meer onder die beskerming van die magtigste vloot ter wêreld nie: die Britse Royal Navy. Handel was noodsaaklik vir die jong jong land, en haar handelaars het deur die Middellandse See gereis om goedere af te lewer en te koop om die nuwe ekonomie te ondersteun.
Omdat hulle in Noord -Afrika geleë was, was die Barbary Pirate -state uniek geleë om voordeel te trek uit kwesbare Amerikaanse skeepvaart. 'N Groot deel van die noordelike kus van Afrika was onder hulle beheer (en oënskynlik dié van die Ottomaanse Ryk). Hulle het Amerikaanse handelaars gevange geneem, die vrag gesteel en die spanne tot slawe gemaak. Die enigste manier om Amerikaanse matrose vry te laat, was om losprys te betaal, wat kranksinnig hoog was: soms $ 600 000 vir 'n bemanning van 50, toe die hele jaarlikse begroting van die Verenigde State in 1803 $ 8,2 miljoen was.
Destyds was Groot -Brittanje nog besig om die eerste "rewolusie" van die sosiale geregtigheid te beveg: die Franse rewolusie. Dit was 'n algehele moordfees vir almal wat nie ideologies in ooreenstemming was met die Derde Landgoed nie. Konflik met Napoleon het beteken dat die koninklike vloot en die Britse weermag nie die bedreiging kon hanteer nie, daarom het die Britse ryk spyt 'beskermingsgeld' aan die Barbary Pirate -state betaal. Engeland sou hom egter 'n jaar na Waterloo in 1816 verlos toe die Royal Navy Algiers gebombardeer het om meer as duisend wit, Christelike slawe te bevry.
Die Franse Revolusionêre het almal tereggestel wat nie in ooreenstemming was met hul quasi-sosialistiese agenda nie. Moenie vir 'n oomblik dink dat SJW's of feministe vandag nie dieselfde sou doen nie.
Daar is geen god behalwe Goud nie, en Mohammed is sy profeet
Thomas Jefferson en John Adams was deeglik bewus van die bedreiging wat die Barbary Pirate -state inhou. In 1786 ontmoet Adams, ambassadeur in Groot -Brittanje, en Jefferson, ambassadeur in Frankryk, die Tripolitaanse gesant, Sidi Haji Abdrahaman. Hulle het gehoop om te onderhandel oor die vrylating van etlike dosyne Amerikaners wat as slawe aangehou word.
Abdrahaman het aan Jefferson en Adams gesê "alle nasies wat nie die profeet erken het nie, is sondaars, dit is die reg en plig van die gelowiges om te plunder en te verslaaf."
SJW -aksioma: "Islam is 'n godsdiens van vrede."
Toe Thomas Jefferson in 1801 as ons derde president aangeneem het, was die Verenigde State onvoorbereid om sy nasionale belang te verdedig. Beide die Republikeine en die Federaliste was versigtig vir 'n sterk weermag, en die Verenigde State moes nog nie sy rol as wêreldpolisie inneem nie (die Britse Ryk het steeds die nie -amptelike onderskeid gehad).
Thomas Jefferson ondersteun die bou van 'n sterk Amerikaanse vloot
Gedurende die eerste 30 jaar van haar bestaan ​​het die Verenigde State hulde gebring aan Tripoli, Algiers en Tunis. Dit is vergelykbaar met 'buitelandse hulp' wat aan twyfelagtige Midde -Oosterse lande betaal word. Hierdie pogings was nie altyd suksesvol nie: die leiers van Barbary wou altyd meer hê en eis prinslike somersyfers toe die hele federale begroting nog sewe syfers was.
Thomas Jefferson was vasbeslote om die vernedering van die Verenigde State en die huldeblyk aan Islamitiese meesters te beëindig. Op die oomblik het die Verenigde State egter skaars 'n vloot en het hulle geen vermoë om sy krag oorsee te projekteer nie.
Op hierdie stadium in die geskiedenis was die Verenigde State werklik 'n papiertier: hoewel dit 'n oorlog met die magtigste Ryk in die geskiedenis suksesvol was, was dit steeds nie in staat om homself te beskerm nie. Die Verenigde State was 'beta' vir die Tripolese seerowers 'alfa': die VSA het geen ander keuse gehad as om toe te gee aan Barbary se eise nie.
Die vernedering van die VSA George Washington
In 1800 het die U.S.S. George Washington, onder bevel van kaptein William Bainbridge, vertrek om hulde te bring aan die Dey van Algiers. Dit was 'n vernederende missie vir 'n kaptein in die Amerikaanse vloot. Die reeds slegte situasie het in 'n ramp verander: Die Dey van Algiers het alle protokolle van diplomatieke ingryping verbreek en kaptein Bainbridge en sy bemanning as gyselaars gehou, tensy hulle sou saamstem om die plundering vir die Dey na Konstantinopel te neem.
Met min keuse en die George Washington Kaptein Bainbridge het die missie namens die Dey toegegee en uitgevoer in die visier van Tripolean -strandbatterye. Boos het hy 'n brief aan die president geskryf waarin hy vertel van die wrede belediging van die Verenigde State. Let wel: Kaptein Bainbridge was nie eens seker wie president was nie, aangesien hy tydens die verkiesing van 1800 op see was.
Krediet: The Print Collector/Print Collector/Getty Images
Die berugte seerower Anne Bonny het haar lewe begin as die buite -egtelike dogter van 'n welgestelde Ierse prokureur. In 'n poging om haar twyfelagtige ouerskap weg te steek, het haar pa haar 'n seuntjie laat aantrek en haar as 'n advokaat vir 'n deel van haar jeug voorgehou. Sy verhuis later na Amerika, waar sy in 1718 met 'n matroos trou en na die eiland New Providence in die Bahamas reis. Daar het sy haar man in die steek gelaat en geval onder die betowering van �lico " Jack Rackam, 'n flambojante buccaneer wat sy handel in die Karibiese Eilande gedoen het.
Bonny was nog altyd bekend vir haar skerp en moedige humeur volgens een legende, sy het amper 'n man doodgeslaan toe hy homself op haar wou dwing, en sy het vinnig gewys dat sy rum kan vloek, 'n vloek kan dra pistool en snitklas met die beste van Calico Jack se bemanning. Sy het later 'n vriendskap gesmee met die mede -seerower Mary Read, en die paar het 'n leidende rol gespeel in 'n stormloop van aanvalle op klein vissersbote en handelstrokies in die somer en herfs van 1720. Die tydperk van Bonny op die oop see is kortgeknip daardie Oktober, toe die skip van Calico Jack ' deur 'n groep seerowerjagters gevange geneem is. Calico Jack en verskeie ander mans is tereggestel, maar Bonny en Read ontwyk die strop nadat hulle swanger was.
Lewe as 'n barbaarse slaaf
Die slawe wat deur die Barbary -seerowers gevang is, het 'n donker toekoms in die gesig gestaar. Baie het op die skepe gesterf tydens die lang reis terug na Noord -Afrika weens siektes of gebrek aan voedsel en water. Diegene wat oorleef het, is na slawemarkte geneem waar hulle ure sou staan ​​terwyl kopers dit ondersoek het voordat hulle op 'n veiling verkoop is.
Na die aankoop sou slawe op verskillende maniere aan die werk gesit word. Mans word gewoonlik toegewys aan harde hande -arbeid, soos om in steengroewe of swaar konstruksie te werk, terwyl vroue vir huiswerk of in seksuele diensbaarheid gebruik word. Snags is die slawe in die gevangenisse gebring bagnios wat dikwels warm en oorvol was.
Verreweg die ergste lot vir 'n barbaarse slaaf is egter toegewys om die roeispane van galeie te beman. Roeiers was geboei waar hulle gesit het, en hulle mag nooit weggaan nie. Slaap, eet, ontlasting en urineer vind plaas op die sitplek. Opsieners sou die sweep oor die kaal rug van enige slawe kraak wat beskou word as nie hard genoeg nie.
mooi storie, ek hou van die reguit vorentoe, sonder om die bosveld, is wonderlik
Ek hou regtig van wat jy hier te sê gehad het. Ek doen 'n navorsingsartikel en ek het gehoop dat u u bronne kan verskaf? Ek sal dit baie waardeer om te weet waar u u inligting oor seerower -slaweverhoudinge gekry het. Ek vind baie primêre bronne wat vinnig melding maak van slawerny en swartes, maar dit raak nie in detail nie.
Ek hou regtig van wat jy hier te sê gehad het. Ek doen 'n navorsingsartikel en ek het gehoop dat u u bronne kan verskaf? Ek sal dit baie waardeer om te weet waar u u inligting oor die verhouding met seerower -slawe gekry het. Ek vind baie primêre bronne wat vinnig melding maak van slawerny en swartes, maar dit raak nie in detail nie.
Ek wil regtig weet waar u u bronne hieroor kry, want baie bediendes was belastingmisdadigers en ander klein skuldiges wat gewoonlik ongeveer ses maande lank was. Baie gebiede in die 'New World' moes nog deur blankes bewoon word, en daar was dus arbeid in die vorm van inheemse Amerikaanse en Afrikaanse en Creoolse slawe in die Amerikas en die Karibiese Eilande. Ek ontken nie dat slawerny onder baie arm Europeërs en veral die Iere 'n verwoesting was nie, maar dit voel asof ons tot gedeeltelike hiperbole uitbrei. Ek wil graag 'n paar bronne sien.
My primêre bron hiervoor is White Cargo deur Don Jordan en Michael Walsh.
Hou in gedagte dat 'kwotaks -misdadigers' eenvoudig 'swak' kan beteken. 'Dit is die punt. U gaan op 'n baie klein aanklag tronk toe, dan word u na die nuwe wêreld vervoer en uiteindelik 7 jaar (of langer) funksioneel tot slawerny gebruik. Die oorspronklike misdaad/vonnis het min daarmee te doen gehad. Nadat u met geweld uit u huis verwyder is, moes u nou 'betaal' vir u gang. '
Dit is baie soos sommige munisipaliteite vandag, wat arme mense groot boetes vra vir iets soos 'n uitgebrande agterlig, en dan meer boetes ophoop as die oorspronklike nie betyds betaal kan word nie.
Dus, was diensknegte in werklikheid eintlik slawe in die Karibiese Eilande of oral?
Die Karibiese Eilande was 'n besonder moeilike plek, want so min het hul diensvoorwaardes oorleef. Die meeste kontrakte sluit 'n ooreenkoms in dat die dienskneg by die vrylating grond en geld sou ontvang om 'n huishouding op te rig, maar die meester het dit dikwels geïgnoreer as die termyn verstryk het. Ek verstaan ​​dat dit ietwat verskil per streek, maar dat die 'serwituut' nooit die relatief rooskleurige vooruitsig was wat ons geskiedenisboeke ons laat glo het nie.
Waar het u gekom dat ongeveer 90 persent slawe was?
Dit is waaroor hierdie pos gaan. Lees dit en let op al die verwysings na slawerny.
My naam is mev Sharon Sim. Ek woon in Singapoer en is vandag 'n gelukkige vrou? en ek het vir myself gesê dat elke lener wat my gesin uit ons swak situasie red, enige persoon wat op soek is na 'n lening na hom sal verwys; hy het my en my gesin geluk gegee; ek het 'n lening van $ 250,000,00 nodig Begin my lewe van voor af, aangesien ek 'n alleenstaande moeder is met 3 kinders. Ek het hierdie eerlike en godvresende man se lener ontmoet wat my gehelp het met 'n lening van $ 250,000.00 SG. Dollar, hy is 'n godvresende man; as u 'n lening nodig het en u die lening sal terugbetaal, kontak hom gerus, vertel hom, mev Sharon, wat u na hom verwys. kontak dr Purva Pius, skakel/whats-app kontaknommer +918929509036 via e-pos: ([email protected]) Dankie.
E -pos vriendelik Kontak: ([email protected])
Bediende is nie dieselfde as slawe nie, net soos daar 'n verskil is tussen 'n eweknie-goedgekeurde bron en hierdie popgeskiedenisboek wat u by u plaaslike biblioteek besoek het. Bediende dienaars was nog steeds Christene onder God en het dus meer regte as die Afrikaanse slawe wat as 'n losband behandel is. Na 7 jaar word 'n bediende wat vrygelaat is, vrygelaat weens 'n kontrak tussen dienskneg en meester. Slawe het nie so 'n kontrak gehad nie. Daarbenewens sou bediendes wat aan 'n verbintenis was, nie so 'n status aan hul nakomelinge oordra nie, terwyl die slaaf nooit vry kon wees nie, en ook nie sy of haar nageslag wat eweneens die eiendom van die slawemeester was nie. Alhoewel indringende serwituut 'n werklike ding is, is dit gevaarlik om die definisie van ingeboude diensbaarheid met die van slawerny te kombineer. Dit is suiwer verkeerd.
Die Atlantiese slawehandel het ontwikkel nadat handelskontakte tussen die 'Ou Wêreld' (Afro-Eurasië) en die 'Nuwe Wêreld' (Amerika) ontstaan ​​het. Eeue lank het getystrome die seevaart veral moeilik en riskant gemaak vir die skepe wat toe beskikbaar was. Daar was dus baie min, indien enige, maritieme kontak tussen die mense wat op hierdie kontinente woon.  In die 15de eeu het nuwe Europese ontwikkelings in seevaarttegnologieë egter daartoe gelei dat skepe beter toegerus was om die vloedstrome die hoof te bied, en kon hulle die Atlantiese Oseaan begin deurkry, het die Portugese 'n Navigator's School op die been gebring (alhoewel daar baie debat is oor of dit bestaan ​​en as dit bestaan, net wat dit was). Tussen 1600 en 1800 het ongeveer 300 000 matrose wat in die slawehandel betrokke was, Wes -Afrika besoek.  Daardeur het hulle in aanraking gekom met samelewings wat langs die Wes -Afrikaanse kus en in die Amerikas woon wat hulle nog nooit teëgekom het nie.  Historikus Pierre Chaunu noem die gevolge van Europese navigasie 'ontheffing', wat 'n einde maak aan isolasie vir sommige samelewings en 'n toename in inter-samelewing kontak vir die meeste ander. 
Historikus John Thornton het opgemerk: ''n Aantal tegniese en geografiese faktore saam om die Europeërs die mees waarskynlike mense te maak om die Atlantiese Oseaan te verken en sy handel te ontwikkel'.  Hy het dit geïdentifiseer as die dryfveer om nuwe en winsgewende kommersiële geleenthede buite Europa te vind. Daarbenewens was daar die begeerte om 'n alternatiewe handelsnetwerk te skep as dié wat beheer word deur die Moslem -Ottomaanse Ryk van die Midde -Ooste, wat beskou word as 'n kommersiële, politieke en godsdienstige bedreiging vir die Europese Christendom. Veral wou Europese handelaars handel dryf vir goud, wat in Wes -Afrika gevind kan word, en ook 'n seevaart na "Indië" (Indië) vind, waar hulle kon ruil vir luukse goedere soos speserye sonder om dit te bekom items van Islamitiese handelaars in die Midde -Ooste. 
Alhoewel baie van die aanvanklike Atlantiese seevaartondersoeke deur Iberiërs gelei is, was lede van baie Europese nasionaliteite betrokke, insluitend matrose uit Portugal, Spanje, die Italiaanse koninkryke, Engeland, Frankryk en Nederland. Hierdie diversiteit het daartoe gelei dat Thornton die aanvanklike "verkenning van die Atlantiese Oseaan" as "'n werklik internasionale oefening beskryf het, selfs al is baie van die dramatiese ontdekkings onder die borgskap van die Iberiese vorste". Hierdie leierskap het later die mite laat ontstaan ​​dat "die Iberiërs die enigste leiers van die verkenning was". 
Die Atlantiese slawehandel was nie die enigste slawehandel uit Afrika nie, hoewel dit die grootste in volume en intensiteit was. Soos Elikia M'bokolo geskryf het Le Monde diplomatique:
Die Afrika -kontinent is deur alle moontlike roetes van sy menslike hulpbronne ontslae geraak. Oor die Sahara, deur die Rooi See, vanaf die hawens van die Indiese Oseaan en oor die Atlantiese Oseaan. Ten minste tien eeue slawerny ten bate van die Moslem -lande (van die negende tot die negentiende). Vier miljoen slawe wat deur die Rooi See uitgevoer word, nog vier miljoen  deur die Swahili-hawens van die Indiese Oseaan, miskien nege miljoen langs die karavaanroete suid van die Sahara, en elf tot twintig miljoen (afhangende van die outeur) oor die Atlantiese Oseaan. 
Volgens John K. Thornton het Europeërs gewoonlik slawe gekoop wat in endemiese oorlogvoering tussen Afrikastate gevange geneem is.  Sommige Afrikane het 'n onderneming gemaak om Afrikaners uit naburige etniese groepe of oorlogsgevangenes vas te trek en te verkoop.  'n Herinnering aan hierdie praktyk word gedokumenteer in die slawehandelsdebatte van Engeland aan die begin van die 19de eeu: "Al die ou skrywers stem saam om nie net te verklaar dat oorloë aangegaan word met die uitsluitlike doel om slawe te maak nie, maar dat word deur die Europeërs aangemoedig met die oog op die doel. "  Mense wat rondom die Nigerrivier woon, is van hierdie markte na die kus vervoer en by Europese handelshawe verkoop in ruil vir muskiete en vervaardigde goedere soos lap of alkohol.  Die Europese vraag na slawe bied egter 'n groot nuwe mark vir die reeds bestaande handel.  Terwyl diegene wat in slawerny in hul eie streek in Afrika was, sou hoop om te ontsnap, het diegene wat weggestuur is, min kans om na Afrika terug te keer.
By die ontdekking van nuwe lande deur hul maritieme verkennings, het die Europese koloniseerders spoedig begin migreer na en hulself vestig in lande buite hul geboorteland. Aan die kus van Afrika het Europese migrante, onder leiding van die Koninkryk Kastilië, die Kanariese Eilande binne die 15de eeu binnegeval en gekoloniseer, waar hulle 'n groot deel van die land omskep het in die produksie van wyn en suiker. Daarmee saam het hulle ook inheemse Kanariese Eilandbewoners, die Guanches, gevange geneem om as slawe op die eilande en oor die Christelike Middellandse See te gebruik. 
Soos historikus John Thornton opgemerk het, "was die werklike motivering vir Europese uitbreiding en deurbrake op seevaart weinig meer as om die geleentheid te benut vir onmiddellike winste deur strooptogte en beslaglegging of aankoop van handelsware".  Deur die Kanariese Eilande as 'n vlootbasis te gebruik, het die Europeërs, destyds hoofsaaklik Portugese handelaars, begin om hul aktiwiteite langs die westelike kus van Afrika af te skuif en aanvalle uitgevoer waarin slawe gevang sou word om later in die Middellandse See verkoop te word.  Alhoewel dit aanvanklik suksesvol was in hierdie onderneming, "het dit nie lank geduur voordat die Afrikaanse vlootmagte op die nuwe gevare ingelig is nie, en die Portugese [raiding] skepe sterk en effektiewe weerstand begin ontmoet het", en die bemannings van verskeie van hulle was vermoor deur Afrikaanse matrose, wie se bote beter toegerus was om die Wes -Afrikaanse kus en rivierstelsels te kruis. 
Teen 1494 het die Portugese koning ooreenkomste aangegaan met die heersers van verskeie Wes-Afrikaanse state wat handel tussen hul onderskeie volke moontlik maak, sodat die Portugese die "goed ontwikkelde kommersiële ekonomie in Afrika" kan benut sonder om vyandig te raak.  "Vreedsame handel het die heerskappy geword aan die hele Afrika -kus", alhoewel daar 'n paar seldsame uitsonderings was wanneer aggressie tot geweld gelei het. Portugese handelaars het byvoorbeeld probeer om die Bissagos-eilande in 1535 te verower.  In 1571 neem Portugal, ondersteun deur die Koninkryk Kongo, beheer oor die suidwestelike streek Angola om sy bedreigde ekonomiese belang in die gebied te verseker. Alhoewel Kongo later in 1591 by 'n koalisie aangesluit het om die Portugese uit te dwing, het Portugal 'n vastrapplek gekry op die vasteland wat dit tot in die 20ste eeu bly beset het.  Ondanks hierdie voorvalle van af en toe geweld tussen Afrika- en Europese magte, het baie Afrikastate verseker dat enige handel in hul eie terme plaasvind, byvoorbeeld om douaneregte op buitelandse skepe op te lê. In 1525 het die Kongolese koning Afonso I beslag gelê op 'n Franse vaartuig en sy bemanning vir onwettige handel aan sy kus. 
Geskiedkundiges het wyd gedebatteer oor die aard van die verhouding tussen hierdie Afrika -koninkryke en die Europese handelaars. Die Guyaanse historikus Walter Rodney (1972) het aangevoer dat dit 'n ongelyke verhouding was, met Afrikane wat gedwing word om 'n "koloniale" handel te dryf met die meer ekonomies ontwikkelde Europeërs, wat grondstowwe en menslike hulpbronne (dws slawe) verruil vir vervaardigde goedere. Hy het aangevoer dat dit die ekonomiese handelsooreenkoms uit die 16de eeu was wat daartoe gelei het dat Afrika in sy eie tyd onderontwikkel is.  Hierdie idees is ondersteun deur ander historici, waaronder Ralph Austen (1987).  Hierdie idee van 'n ongelyke verhouding is betwis deur John Thornton (1998), wat aangevoer het dat "die Atlantiese slawehandel nie naastenby so kritiek was vir die Afrika -ekonomie as wat hierdie geleerdes geglo het nie" en dat "Afrikaanse vervaardiging [in hierdie tydperk] was meer as in staat om mededinging uit die pre -industriële Europa te hanteer ".  Anne Bailey het egter kommentaar gelewer op Thornton se voorstel dat Afrikane en Europeërs gelyke vennote in die Atlantiese slawehandel was:
[Om] Afrikane as vennote te beskou, impliseer gelyke terme en gelyke invloed op die globale en interkontinentale prosesse van die handel. Afrikaners het 'n groot invloed op die vasteland self gehad, maar hulle het geen direkte invloed op die enjins agter die handel in die kapitaalondernemings, die skeeps- en versekeringsmaatskappye van Europa en Amerika, of die plantasie -stelsels in Amerika nie. Hulle het geen invloed op die bouvervaardigingsentrums van die Weste gehad nie. 
'N Begraafplaas in Campeche, Mexiko, dui daarop dat slawe daarheen gebring is, nie lank nadat Hernán Cortés in die 16de eeu die onderwerping van Azteek en Maya -Mexiko voltooi het nie. Die begraafplaas was van ongeveer 1550 tot laat 17de eeu in gebruik. 
Die eerste Atlantiese stelsel was die handel van verslaafde Afrikane na, hoofsaaklik, Suid -Amerikaanse kolonies van die Portugese en Spaanse ryke. Tydens die eerste Atlantiese stelsel was die meeste van hierdie handelaars Portugees, wat hulle byna monopolie gegee het. Aanvanklik is die slawe na Sevilla of die Kanariese Eilande vervoer, maar vanaf 1525 is slawe direk vanaf die eiland Sao Tomé oor die Atlantiese Oseaan na Hispaniola vervoer.  Besluitwekkend was die Verdrag van Tordesillas wat Spaanse skepe nie in Afrikaanse hawens toegelaat het nie. Spanje moes staatmaak op Portugese skepe en matrose om slawe oor die Atlantiese Oseaan te bring. Omstreeks 1560 begin die Portugese gereeld met slawehandel na Brasilië. Van 1580 tot 1640 was Portugal tydelik verenig met Spanje in die Iberiese Unie. Die meeste Portugese kontrakteurs wat die asiento tussen 1580 en 1640 verkry het, was conversos.  Vir Portugese handelaars, waarvan baie 'nuwe Christene' of hul afstammelinge was, het die vereniging van krone kommersiële geleenthede in die slawehandel aan Spaanse Amerika gebied.  
Tot in die middel van die 17de eeu was Mexiko die grootste enkele mark vir slawe in Spaanse Amerika.  Terwyl die Portugese direk betrokke was by die verhandeling van slawe aan Brasilië, het die Spaanse ryk staatgemaak op die Asiento de Negros -stelsel en het (Katolieke) Genoese handelsbankiers die lisensie verleen om slawe uit Afrika na hul kolonies in Spaanse Amerika te verhandel. Cartagena, Veracruz, Buenos Aires en Hispaniola het die meerderheid slawe ontvang, hoofsaaklik uit Angola.  Hierdie verdeling van die slawehandel tussen Spanje en Portugal het die Britte en die Nederlanders ontstel wat belê het in die Britse Wes -Indiese Eilande en die Nederlandse Brasilië om suiker te produseer. Nadat die Iberiese unie uitmekaar was, het Spanje Portugal verbied om direk as slawehandel aan die slawehandel deel te neem. Volgens die verdrag van Munster is die slawehandel oopgemaak vir die tradisionele vyande van Spanje, wat 'n groot deel van die handel verloor het aan die Nederlanders, Franse en Engelse. 150 jaar lank was die Spaanse transatlantiese verkeer op triviale vlakke bedrywig. In baie jare het nie 'n enkele Spaanse slawvaart uit Afrika gevaar nie. Anders as al hul keiserlike mededingers, het die Spaanse byna nooit slawe aan vreemde gebiede afgelewer nie. Daarteenoor het die Britte en die Nederlanders voor hulle slawe oral in die Amerikas verkoop. 
Die Tweede Atlantiese stelsel was die handel van verslaafde Afrikane deur meestal Engelse, Franse en Nederlandse handelaars en beleggers.  Die belangrikste bestemmings van hierdie fase was die Karibiese eilande Curaçao, Jamaika en Martinique, aangesien Europese lande ekonomies slawe-afhanklike kolonies in die Nuwe Wêreld opgebou het.   In 1672 word die Royal Africa Company in 1674 gestig, en die New West India Company raak dieper betrokke by slawehandel.  Vanaf 1677 het die Compagnie du Sénégal, Gorée gebruik om die slawe te huisves. Die Spanjaarde het voorgestel om die slawe van Kaap Verde af te kry, nader aan die grenslyn tussen die Spaanse en Portugese ryk, maar dit was teen die WIC-handves. " Die Royal African Company weier gewoonlik om slawe aan Spaanse kolonies te lewer, alhoewel hulle dit wel verkoop het aan alle komers uit hul fabrieke in Kingston, Jamaica en Bridgetown, Barbados.  In 1682 het Spanje goewerneurs uit Havana, Porto Bello, Panama en Cartagena, Colombia toegelaat om slawe van Jamaika aan te skaf. 
Teen die 1690's het die Engelse die meeste slawe uit Wes -Afrika gestuur.  Teen die 18de eeu het Portugese Angola weer een van die belangrikste bronne van die Atlantiese slawehandel geword.  Na die einde van die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging, as deel van die bepalings van die Verdrag van Utrecht (1713), is die Asiento aan die South Sea Company toegestaan.  Ondanks die South Sea Bubble het die Britte hierdie posisie gedurende die 18de eeu behou en die grootste verskaffers van slawe oor die Atlantiese Oseaan geword.   Na raming het meer as die helfte van die hele slawehandel gedurende die 18de eeu plaasgevind, met die Britte, Portugese en Franse die belangrikste draers van nege uit tien slawe wat in Afrika ontvoer is.  Destyds word slawehandel as van kardinale belang beskou vir die maritieme ekonomie van Europa, soos opgemerk deur een Engelse slawehandelaar: "Wat 'n glorieryke en voordelige handel is dit. Dit is die skarnier waarop al die handel van hierdie aardbol beweeg. "  
Intussen het dit 'n onderneming geword vir privaat ondernemings, wat internasionale komplikasies verminder het.  Na 1790, daarteenoor, het kapteins tipies slawepryse in ten minste twee van die groot markte in Kingston, Havana en Charleston, Suid -Carolina (waar die pryse teen dieselfde tyd was) nagegaan voordat hulle besluit het waar hulle sou verkoop.  Gedurende die laaste sestien jaar van die trans-Atlantiese slawehandel was Spanje inderdaad die enigste trans-Atlantiese slawe-handelsryk. 
Na die verbod van die Britse en die Verenigde State op die Afrikaanse slawehandel in 1807, het dit afgeneem, maar die tydperk daarna was steeds verantwoordelik vir 28,5% van die totale volume van die Atlantiese slawehandel.  Tussen 1810 en 1860 is meer as 3,5 miljoen slawe vervoer, met 850,000 in die 1820's. : 193
Die eerste kant van die driehoek was die uitvoer van goedere uit Europa na Afrika. 'N Aantal Afrika -konings en handelaars het van 1440 tot ongeveer 1833 aan die handel met slawe deelgeneem. Vir elke gevangene sou die Afrika -heersers 'n verskeidenheid goedere uit Europa ontvang. Dit sluit in gewere, ammunisie, alkohol, Indigo doodgemaakte Indiese tekstiele en ander fabriek vervaardigde goedere.  Die tweede been van die driehoek het slawe -Afrikaners oor die Atlantiese Oseaan na die Amerikas en die Karibiese Eilande uitgevoer. Die derde en laaste deel van die driehoek was die terugkeer van goedere na Amerika uit Amerika. Die goedere was die produkte van slawe-plantasies en het katoen, suiker, tabak, melasse en rum ingesluit.  Sir John Hawkins, wat beskou word as die pionier van die Britse slawehandel, was die eerste wat die driehoekige handel bedryf het en met elke stop wins gemaak het.
Die Atlantiese slawehandel was onder meer die gevolg van arbeidstekort, wat op sy beurt weer ontstaan ​​het deur die begeerte van Europese koloniste om grond en hulpbronne uit die Nuwe Wêreld te benut vir kapitaalwins. Inheemse mense is aanvanklik deur die Europeërs as slawe -arbeid gebruik totdat 'n groot aantal mense gesterf het as gevolg van oorwerk en siektes uit die ou wêreld.  Alternatiewe bronne van arbeid, soos ingeboude serwituut, het nie voldoende arbeidsmag verskaf nie. Baie gewasse kon nie in Europa verkoop word of selfs verbou word nie. Die uitvoer van gewasse en goedere uit die nuwe wêreld na Europa was dikwels meer winsgewend as om dit op die Europese vasteland te produseer. 'N Groot hoeveelheid arbeid was nodig om aanplantings te skep en te onderhou wat intensiewe arbeid nodig gehad het om te groei, te oes en om gewaardeerde tropiese gewasse te verwerk. Wes -Afrika (waarvan 'n deel bekend gestaan ​​het as 'die Slavekus'), Angola en koninkryke in die omgewing en later Sentraal -Afrika, het die bron geword van slawe om aan die vraag na arbeid te voldoen. 
Die basiese rede vir die konstante tekort aan arbeid was dat, met baie goedkoop grond en baie grondeienaars wat werkers soek, vrye Europese immigrante relatief vinnig self grondeienaars kon word, wat die behoefte aan werkers verhoog het. 
Thomas Jefferson skryf die gebruik van slawe -arbeid deels toe aan die klimaat, en die gevolglike ledige ontspanning wat slawe -arbeid bied: "Want in 'n warm klimaat sal niemand vir homself arbei wat 'n ander arbeid vir hom kan maak nie. Dit is so waar, dat van die eienaars van slawe 'n baie klein deel inderdaad ooit werk. "  In 'n koerant van 2015 het ekonoom Elena Esposito aangevoer dat die slawerny van Afrikaners in koloniale Amerika te wyte was aan die feit dat die Amerikaanse suide voldoende warm en vogtig was vir malaria om die siekte te laat floreer, 'n afbrekende uitwerking op die Europese setlaars het. Omgekeerd is baie verslaafde Afrikane geneem uit streke van Afrika wat veral sterk siektes gehad het, sodat die Afrikane reeds natuurlike weerstand teen malaria ontwikkel het. Dit, het Esposito aangevoer, het gelei tot 'n hoër malaria -oorlewingsyfer in die Amerikaanse suide onder slawe van Afrikane as onder Europese arbeiders, wat hulle 'n meer winsgewende bron van arbeid gemaak het en die gebruik daarvan aangemoedig het. 
Geskiedskrywer David Eltis voer aan dat Afrikane slawe was as gevolg van kulturele oortuigings in Europa wat die slawerny van kulturele insiders verbied het, selfs al was daar 'n bron van arbeid wat slawerny kon maak (soos gevangenes, krygsgevangenes en rondloper). Eltis voer aan dat tradisionele oortuigings in Europa bestaan ​​het teen die verslawing van Christene (min Europeërs was destyds nie Christene nie) en die slawe wat in Europa bestaan ​​het, was geneig om nie-Christene en hul onmiddellike afstammelinge te wees (aangesien 'n slaaf wat hom tot die Christendom bekeer nie emansipasie gewaarborg het nie) en dus het die Europeërs in die vyftiende eeu as 'n insider beskou. Eltis voer aan dat hoewel alle slawe -samelewings insiders en buitestaanders ontken het, die Europeërs hierdie proses verder gevoer het deur die status van insider tot die hele Europese vasteland uit te brei, wat dit ondenkbaar maak om 'n Europeër tot slaaf te maak, aangesien dit 'n insider tot slawerny sou vereis. Omgekeerd word Afrikane as buitestaanders beskou en dus gekwalifiseer vir slawerny. Hoewel die Europeërs sommige soorte arbeid, soos veroordeelde arbeid, met toestande soortgelyk aan dié van slawe behandel het, sou hierdie arbeiders nie as 'n losskakel beskou word nie en kon hulle nageslag nie hul ondergeskikte status erf nie, en kon hulle dus nie slawe word in die oë van Europeërs. Die status van losbandige slawerny was dus beperk tot nie-Europeërs, soos Afrikane. 
Afrikane het 'n direkte rol in die slawehandel gespeel, volwassenes ontvoer en kinders gesteel met die doel om dit deur middel van bemiddelaars aan Europeërs of hul agente te verkoop.  Diegene wat aan slawerny verkoop is, kom gewoonlik uit 'n ander etniese groep as diegene wat hulle gevange geneem het, hetsy vyande of net bure. [ aanhaling nodig ] Hierdie gevangeneslawe word as 'ander' beskou, nie deel van die mense van die etniese groep of 'stam' Afrika -konings was slegs geïnteresseerd in die beskerming van hul eie etniese groep nie, maar soms sou misdadigers verkoop word om van hulle ontslae te raak. Die meeste ander slawe is verkry deur ontvoerings, of deur strooptogte wat met vuurwapens plaasgevind het deur gesamentlike ondernemings met die Europeërs.  Maar sommige Afrika -konings het geweier om een ​​van hulle gevangenes of misdadigers te verkoop.
Volgens Pernille Ipsen, skrywer van Dogters van die handel: Atlantiese slawe en interras -huwelike aan die Goudkus, Ghanese het ook deelgeneem aan die slawehandel deur middel van ondertroue, of cassare (afkomstig van Italiaans, Spaans of Portugees), wat beteken 'om 'n huis op te rig'. Dit is afgelei van die Portugese woord 'casar', wat 'trou' beteken. Cassare het politieke en ekonomiese bande tussen Europese en Afrikaanse slawehandelaars gevorm. Cassare was 'n voor-Europese kontakpraktyk wat gebruik is om die 'ander' van 'n verskillende Afrikaanse stam te integreer. Vroeg in die Atlantiese slawehandel was dit algemeen dat die magtige elite-Wes-Afrikaanse gesinne hul vroue met die Europese handelaars in 'n alliansie 'trou', wat hul sindikaat versterk. Die huwelike is selfs uitgevoer met behulp van Afrika -gebruike, waarteen Europeërs nie beswaar gemaak het nie, aangesien hulle sien hoe belangrik die verbindings was. 
Alhoewel Europeërs die mark vir slawe was, het Europeërs selde die binneland van Afrika binnegegaan weens vrees vir siektes en hewige Afrika -weerstand.  In Afrika kon veroordeelde misdadigers gestraf word deur slawerny, 'n straf wat meer algemeen geword het namate slawerny winsgewender geword het. Aangesien die meeste van hierdie nasies nie 'n gevangenisstelsel gehad het nie, is gevangenes dikwels verkoop of gebruik in die verspreide plaaslike huismark. [ aanhaling nodig ]
In 1778 beraam Thomas Kitchin dat Europeërs na raming 52 000 slawe jaarliks ​​na die Karibiese Eilande bring, terwyl die Franse die meeste Afrikane na die Wes -Indiese Eilande bring (13 000 uit die jaarlikse skatting). Die Atlantiese slawehandel het 'n hoogtepunt bereik in die laaste twee dekades van die 18de eeu,  tydens en na die Kongo Burgeroorlog.  Oorloë tussen klein state langs die Igbo-bewoonde gebied van die Nigerrivier en die gepaardgaande bandiete het ook gedurende hierdie tydperk gestyg.  'n Ander rede vir die oorskotaanbod aan slawe was groot oorlogvoering deur uitbreidende state, soos die koninkryk Dahomey,  die Oyo -ryk en die Asante -ryk. 
Vorme van slawerny wissel in Afrika sowel as in die Nuwe Wêreld. Oor die algemeen was slawerny in Afrika nie oorerflik nie - dit wil sê, die kinders van slawe was vry - terwyl in die Amerikas kinders van slawemoeders as slawerny beskou word. Dit het verband gehou met 'n ander onderskeid: slawerny in Wes -Afrika was nie soos in Europese kolonies gereserveer vir rasse- of godsdienstige minderhede nie, alhoewel die geval anders was in plekke soos Somalië, waar Bantus as slawe van die etniese Somaliërs geneem is.  
Die behandeling van slawe in Afrika was meer veranderlik as in die Amerikas. Aan die een kant het die konings van Dahomey gereeld slawe in honderde of duisende slagoffers geslag, en slawe as menslike offers was ook bekend in Kameroen.  Aan die ander kant is slawe op ander plekke dikwels behandel as deel van die gesin, "aangenome kinders", met aansienlike regte, waaronder die reg om te trou sonder die toestemming van hul meesters.  Die Skotse ontdekkingsreisiger Mungo Park het geskryf:
Ek dink die slawe in Afrika is amper drie tot een in verhouding tot die vrymanne. Hulle eis geen beloning vir hul dienste behalwe kos en klere nie, en word vriendelik of ernstig behandel, volgens die goeie of slegte geaardheid van hul meesters. Die slawe wat so uit die binneland gebring word, kan in twee verskillende klasse verdeel word - eerstens, soos slawe vanaf hul geboorte, en as tweede gebore uit slawe van moeders, soos wat vry gebore is, maar wat daarna, op watter manier ook al, geword het slawe. Diegene van die eerste beskrywing is verreweg die meeste. 
In die Amerikas is slawe die reg ontneem om vrylik te trou en meesters het hulle in die algemeen nie as gelyke lede van die gesin aanvaar nie. Slawe van die Nuwe Wêreld is beskou as die eiendom van hul eienaars, en slawe wat skuldig bevind is aan opstand of moord, is tereggestel. 
Daar was agt hoofgebiede wat die Europeërs gebruik het om slawe na die Westelike Halfrond te koop en te stuur. Die aantal slawe wat aan die Nuwe Wêreld verkoop is, het gedurende die slawehandel verskil. Wat die verspreiding van slawe uit aktiwiteitsgebiede betref, het sekere gebiede baie meer slawe as ander veroorsaak. Tussen 1650 en 1900 het 10,2 miljoen slawe -Afrikaners in die volgende streke in die Amerikas aangekom in die volgende verhoudings: 
Alhoewel die slawehandel grootliks wêreldwyd was, was daar 'n aansienlike intrakontinentale slawehandel waarin 8 miljoen mense in slawerny op die vasteland van Afrika was.  Van diegene wat wel uit Afrika verhuis het, is 8 miljoen uit Oos -Afrika gedwing om na Asië gestuur te word. 
Die verskillende etniese groepe wat na die Amerikas gebring is, stem nou saam met die gebiede met die grootste aktiwiteit in die slawehandel. Meer as 45 verskillende etniese groepe is tydens die handel na die Amerikas geneem. Van die 45 is die tien mees prominente, volgens slawedokumentasie van die era, hieronder gelys. 
Die trans -Atlantiese slawehandel het gelei tot 'n groot en nog onbekende lewensverlies vir gevangenes in Afrika, sowel as buite die Amerikas. Volgens 'n BBC -verslag word vermoed dat meer as 'n miljoen mense gesterf het tydens hul vervoer na die nuwe wêreld.  Meer is kort ná hul aankoms dood. Die aantal lewens wat verlore gaan met die verkryging van slawe, bly 'n raaisel, maar dit kan dieselfde wees as die aantal wat oorleef het om 'n slaaf te word. 
Die handel het gelei tot die vernietiging van individue en kulture. Die historikus Ana Lucia Araujo het opgemerk dat die slawernyproses nie geëindig het met die aankoms op die Westelike Halfrond nie, die verskillende paaie wat individue en groepe wat die slagoffers van die Atlantiese slawehandel was, beïnvloed is deur verskillende faktore - insluitend die uitstapplek, die vermoë op die mark te verkoop, die soort werk wat uitgevoer word, geslag, ouderdom, godsdiens en taal.  
Patrick Manning skat dat ongeveer 12 miljoen slawe die Atlantiese handel tussen die 16de en 19de eeu betree het, maar dat ongeveer 1,5 miljoen aan boord gesterf het. Ongeveer 10,5 miljoen slawe het in die Amerikas aangekom. Benewens die slawe wat tydens die Middelgang gesterf het, het meer Afrikane waarskynlik gesterf tydens die slawe -aanvalle in Afrika en optogte na hawens gedwing. Manning beraam dat 4 miljoen mense in Afrika gesterf het nadat hulle gevang is, en dat baie meer jonk gesterf het. Manning se skatting dek die 12 miljoen wat oorspronklik bestem was vir die Atlantiese Oseaan, sowel as die 6 miljoen bestem vir Asiatiese slawemarkte en die 8 miljoen bestem vir Afrika -markte.  Van die slawe wat na The Americas gestuur is, het die grootste deel na Brasilië en die Karibiese Eilande gegaan. 
Die grootste deel van die Atlantiese slawehandel is deur sewe nasies uitgevoer en die meeste slawe is na hul eie kolonies in die nuwe wêreld vervoer. Maar daar was ook 'n beduidende ander verhandeling, wat in die onderstaande tabel getoon word. Hierdie data is geneem uit die slavevoyages.org webwerf wat die resultaat is van navorsing deur geleerdes hoofsaaklik uit die VSA en Brittanje.  Die rekords is nie volledig nie en sommige data is onseker. Die laaste rye toon dat daar ook 'n kleiner aantal slawe na Europa en na ander dele van Afrika gebring is en dat minstens 1,8 miljoen die reis nie oorleef het nie en dat hulle met min seremonie begrawe is.
Die tydlynkaart waarin die verskillende nasies die meeste van hul slawe vervoer het.
Angola -kus, Loango -kus en St. Helena 5,694,570 4,955,430
Volgens Kimani Nehusi het die teenwoordigheid van Europese slawe die manier waarop die regskode in Afrika -samelewings op oortreders gereageer het, beïnvloed. Misdade wat tradisioneel strafbaar is met 'n ander vorm van straf, kan strafbaar wees met slawerny en verkoop aan slawehandelaars. [ aanhaling nodig ] Volgens David Stannard's Amerikaanse Holocaust50% van die sterftes in Afrika het in Afrika plaasgevind as gevolg van oorloë tussen inheemse koninkryke, wat die meeste slawe veroorsaak het.  Dit behels nie net diegene wat in gevegte gesterf het nie, maar ook diegene wat gesterf het as gevolg van gedwonge optogte uit die binneland na slawehawe aan die verskillende kuste.  Die praktyk om vyandelike vegters en hul dorpe tot slawerny te maak, was wydverspreid in Wes- en Wes -Sentraal -Afrika, hoewel oorloë selde begin is om slawe te bekom. Die slawehandel was grootliks 'n byproduk van stam- en staatsoorlogvoering as 'n manier om moontlike teenstanders na die oorwinning te verwyder of om toekomstige oorloë te finansier.  Sommige Afrika -groepe was egter veral vaardig en brutaal in die slawerny, soos Bono State, Oyo, Benin, Igala, Kaabu, Asanteman, Dahomey, die Aro Confederacy en die Imbangala oorlogsbande.  
In briewe wat die Manikongo, Nzinga Mbemba Afonso, aan die koning João III van Portugal geskryf het, skryf hy dat Portugese goedere wat instroom, die handel in Afrikane bevorder. Hy versoek die koning van Portugal om op te hou om goedere te stuur, maar moet slegs sendelinge stuur. In een van sy briewe skryf hy:
Elke dag ontvoer die handelaars ons mense - kinders van hierdie land, seuns van ons edeles en vasale, selfs mense uit ons eie familie. Hierdie korrupsie en verdorwenheid is so wydverspreid dat ons land heeltemal ontvol is. Ons benodig in hierdie koninkryk slegs priesters en onderwysers, en geen handelsware nie, tensy dit wyn en meel is vir die mis. Dit is ons wens dat hierdie koninkryk nie 'n plek is vir die handel of die vervoer van slawe nie. Baie van ons vakke begeer gretig Portugese goedere wat u onderdane na ons gebied gebring het. Om hierdie buitengewone eetlus te bevredig, gryp hulle baie van ons swart vrye onderdane aan. Hulle verkoop dit. Nadat ek hierdie gevangenes [na die kus] in die geheim of in die nag geneem het. Sodra die gevangenes in die hande van wit mans is, word hulle gebrandmerk met 'n rooiwarm yster. 
Voor die aankoms van die Portugese was daar reeds slawerny in die Koninkryk Kongo. Afonso I van Kongo was van mening dat die slawehandel onderworpe was aan die Kongo -wetgewing. Toe hy die Portugese vermoed dat hy onwettige slawe ontvang het om te verkoop, het hy in 1526 aan koning João III geskryf en hom versoek om 'n einde te maak aan die praktyk. 
Die konings van Dahomey het oorlogsgevangenes verkoop aan transatlantiese slawerny wat hulle andersins sou doodgemaak het tydens 'n seremonie bekend as die jaarlikse doeane. As een van die belangrikste slawestate in Wes -Afrika, het Dahomey uiters ongewild geraak by naburige mense.    Net soos die Bambara -ryk in die ooste, was die Khasso -koninkryke sterk afhanklik van die slawehandel vir hul ekonomie. 'N Gesin se status word aangedui deur die aantal slawe wat dit besit, wat tot oorloë gelei het met die uitsluitlike doel om meer gevangenes te neem. Hierdie handel het daartoe gelei dat die Khasso toenemend kontak met die Europese nedersettings aan die weskus van Afrika gemaak het, veral die Franse.  Benin het gedurende die 16de en 17de eeu al hoe meer ryk geword deur die handel in slawe met Europa, slawe uit vyandelike state van die binneland is in Nederlandse en Portugese skepe verkoop en na Amerika gebring. Die Baai van Benin se kus het gou bekend gestaan ​​as die 'Slave Coast'. 
Die slawehandel is die heersende beginsel van my mense. Dit is die bron en die glorie van hul rykdom. die ma sus die kind aan die slaap met notas van triomf oor 'n vyand wat tot slawerny beperk is. 
Ons dink dat hierdie handel moet voortgaan. Dit is die uitspraak van ons orakel en die priesters. Hulle sê dat u land, hoe groot ook al, nooit 'n handel kan stop wat deur God self bepaal is nie. 
Nadat hulle na die kus te koop gestap is, is slawe gehou in groot forte wat fabrieke genoem word. Die hoeveelheid tyd in fabrieke het gewissel, maar Milton Meltzer verklaar dit Slawerny: 'n Wêreldgeskiedenis dat ongeveer 4,5% van die sterftes wat toegeskryf word aan die transatlantiese slawehandel gedurende hierdie fase plaasgevind het.  Met ander woorde, daar word vermoed dat meer as 820,000 mense in Afrika -hawens soos Benguela, Elmina en Bonny gesterf het, wat die aantal wat na 17,5 miljoen gestuur is, verminder het. 
Nadat hulle gevange geneem en in die fabrieke aangehou is, het slawe die berugte middelgange binnegegaan. Meltzer se navorsing stel hierdie fase van die totale sterfte van die slawehandel op 12,5%.  Hulle sterftes was die gevolg van wrede behandeling en swak sorg sedert hulle gevang is en tydens hul reis.  Ongeveer 2,2 miljoen Afrikane het tydens hierdie reise gesterf, waar hulle maande lank op 'n slag in streng, onhigiëniese ruimtes op skepe gepak is.  Maatreëls is getref om die sterftesyfer aan boord te stuit, soos afgedwing "dans" (as oefening) bo die dek en die praktyk om persone wat slawe was, te dwing om hulself te verhonger.  Die toestande aan boord het ook die verspreiding van noodlottige siektes tot gevolg gehad. Ander sterftes was selfmoorde, slawe wat ontsnap het deur oorboord te spring.  Die slawehandelaars sou probeer om tussen 350 en 600 slawe op een skip te pas. Voordat die Afrika -slawehandel in 1853 heeltemal deur die deelnemende lande verbied is, het 15,3 miljoen slawe in die Amerikas aangekom.
Raymond L. Cohn, 'n professor in ekonomie wie se navorsing gefokus het op ekonomiese geskiedenis en internasionale migrasie,  het die sterftesyfers onder Afrikane ondersoek tydens die reise van die Atlantiese slawehandel. Hy het bevind dat sterftesyfers in die geskiedenis van slawehandel afgeneem het, hoofsaaklik omdat die tyd wat nodig was vir die reis, afneem. "In die agtiende eeu het baie slawreise minstens 2½ maande geneem. In die negentiende eeu lyk dit asof 2 maande die maksimum lengte van die reis was, en baie reise was baie korter. Minder slawe sterf in die middelpaadjie met verloop van tyd hoofsaaklik omdat die gang was korter. " 
Ondanks die groot winste van slawerny, was die gewone matrose op slaweskepe sleg betaal en onderhewig aan streng dissipline. Die sterftesyfer van ongeveer 20%, 'n aantal soortgelyk en soms groter as dié van die slawe,  word tydens 'n reis in die bemanning van 'n skip verwag, dit was as gevolg van siektes, geseling, oorwerk of slaweopstande.  Siekte (malaria of geelkoors) was die algemeenste oorsaak van dood onder matrose. 'N Hoë sterftesyfer van die bemanning op die terugreis was in die kaptein se belang, aangesien dit die aantal matrose verminder wat betaal moes word by die aankoms van die tuishawe. 
Die slawehandel is deur baie matrose gehaat, en diegene wat by die bemanning van slaweskepe aangesluit het, het dit dikwels onder dwang of omdat hulle geen ander werk kon kry nie. 
Meltzer verklaar ook dat 33% van die Afrikane in die eerste jaar in die geurmiddelskampe in die Karibiese Eilande sou sterf.  Jamaika het een van die berugste van hierdie kampe gehou. Dysenterie was die grootste oorsaak van dood.  Gevangenes wat nie verkoop kon word nie, is onvermydelik vernietig.  Ongeveer 5 miljoen Afrikane het in hierdie kampe gesterf, wat die aantal oorlewendes tot ongeveer 10 miljoen verminder het. 
Baie siektes, wat elkeen 'n groot minderheid of selfs 'n meerderheid van 'n nuwe menslike bevolking kan doodmaak, het na 1492 in die Amerikas aangekom. Dit sluit in pokke, malaria, buikpes, tifus, griep, masels, difterie, geelkoors en kinkhoes. .  Tydens die Atlantiese slawehandel na die ontdekking van die Nuwe Wêreld, word aangeteken dat siektes soos hierdie die massa sterftes veroorsaak. 
Evolusionêre geskiedenis het moontlik ook 'n rol gespeel om die siektes van die slawehandel te weerstaan. In vergelyking met Afrikane en Europeërs, het die bevolking van die nuwe wêreld nie 'n geskiedenis van blootstelling aan siektes soos malaria nie, en daarom is geen genetiese weerstand geproduseer as gevolg van aanpassing deur natuurlike seleksie nie. 
Vlakke en omvang van immuniteit wissel van siekte tot siekte. Vir pokke en masels, byvoorbeeld, is diegene wat oorleef, toegerus met die immuniteit om die siekte vir die res van hul lewe te bekamp deurdat hulle nie weer die siekte kan opdoen nie. Daar is ook siektes, soos malaria, wat nie effektiewe blywende immuniteit bied nie. 
Dit was bekend dat epidemies van pokke 'n beduidende afname in die inheemse bevolking van die Nuwe Wêreld veroorsaak het.  Die gevolge vir die oorlewendes sluit in pockmerke op die vel wat diep letsels gelaat het, wat gewoonlik beduidende misvorming veroorsaak het. Sommige Europeërs, wat geglo het dat die plaag van sifilis in Europa uit Amerika kom, beskou pokke as die Europese wraak teen die inboorlinge.  Afrikane en Europeërs het, anders as die inheemse bevolking, dikwels lewenslange immuniteit gehad, omdat hulle in die kinderjare dikwels blootgestel was aan geringe vorme van die siekte, soos koeipokke of variola minor. Teen die laat 16de eeu bestaan ​​daar in Afrika en die Midde -Ooste 'n paar vorme van inenting en variolasie. Een praktyk bevat dat Arabiese handelaars in Afrika die siekte "afkoop" waarin 'n lap wat voorheen aan die siekte blootgestel was, aan 'n ander kind se arm vasgemaak moes word om immuniteit te verhoog. 'N Ander praktyk was om pus uit 'n pokkiesrooi te neem en in die snit van 'n gesonde persoon te plaas in 'n poging om in die toekoms 'n ligte geval van die siekte te hê, eerder as dat die gevolge dodelik sou word. 
Die handel van verslaafde Afrikaners in die Atlantiese Oseaan het sy oorsprong in die verkennings van Portugese seelui langs die kus van Wes -Afrika in die 15de eeu. Daarvoor is kontak gemaak met Afrikaanse slawemarkte om Portugese te loskoop wat gevange geneem is deur die intense Noord -Afrikaanse Barbary -seeroweraanvalle op Portugese skepe en kusdorpe, wat hulle gereeld ontvol laat.  Die eerste Europeërs wat verslaafde Afrikane in die Nuwe Wêreld gebruik het, was die Spanjaarde wat hulpe vir hul veroweringsekspedisies en arbeiders op eilande soos Kuba en Hispaniola gesoek het. Die kommerwekkende afname in die inheemse bevolking het die eerste koninklike wette wat hulle beskerm, aangespoor (Laws of Burgos, 1512–13). Die eerste slawe in Afrika het in 1501 in Hispaniola aangekom.  Nadat Portugal daarin geslaag het om suikerplantasies te vestig (engenhos) in die noorde van Brasilië c. In 1545 begin Portugese handelaars aan die Wes -Afrikaanse kus verslaafde Afrikaners aan die suikerplanters. Terwyl hierdie planters aanvanklik byna uitsluitlik op slaafarbeid op die inheemse Tupani staatgemaak het, het hulle na 1570 afrikaners begin invoer, aangesien 'n reeks epidemies die reeds gedestabiliseerde Tupani -gemeenskappe laat verval het.Teen 1630 het Afrikaners die Tupani vervang as die grootste kontingent van arbeid op Brasiliaanse suikerplantasies. Dit het die Europese middeleeuse huishoudelike tradisie van slawerny beëindig, daartoe gelei dat Brasilië die meeste slawe gekry het en suiker verbouing en verwerking onthul as die rede waarom ongeveer 84% van hierdie Afrikaners na die nuwe wêreld gestuur is.
Namate Brittanje in vlootmag opgestaan ​​het en die vasteland van Noord -Amerika en 'n paar eilande van Wes -Indië gevestig het, het hulle die voorste slawehandelaars geword.  In 'n stadium was die handel die monopolie van die Royal Africa Company, wat uit Londen bedrywig was. Maar ná die verlies van die monopolie van die onderneming in 1689 het  handelaars in Bristol en Liverpool toenemend by die handel betrokke geraak.  Teen die laat 17de eeu was een uit elke vier skepe wat die hawe van Liverpool verlaat, 'n slawehandelskip.  'n Groot deel van die rykdom waarop die stad Manchester en omliggende dorpe aan die einde van die 18de eeu en die grootste deel van die 19de eeu gebou is, was gebaseer op die verwerking van katoen wat deur slawe gepluk is en die vervaardiging van lap.  Ander Britse stede het ook baat by die slawehandel. Birmingham, die destydse grootste wapenproduserende stad in Brittanje, het gewere verskaf wat vir slawe verruil kon word.  75% van alle suiker wat in die plantasies geproduseer word, is na Londen gestuur, en baie daarvan is in die hoogs winsgewende koffiehuise daar verbruik. 
Die eerste slawe wat as deel van 'n arbeidsmag in die Nuwe Wêreld aangekom het, het die eiland Hispaniola (nou Haïti en die Dominikaanse Republiek) in 1502 bereik. Kuba ontvang sy eerste vier slawe in 1513. Jamaika ontvang sy eerste besending van 4000 slawe in 1518 .  Slawe -uitvoer na Honduras en Guatemala het in 1526 begin.
Die eerste verslaafde Afrikane wat die Verenigde State bereik het, het in Julie aangekom [ aanhaling nodig ] 1526 as deel van 'n Spaanse poging om San Miguel de Gualdape te koloniseer. Teen November is die 300 Spaanse koloniste tot 100 verminder, en hul slawe van 100 tot 70 [ hoekom? ]. Die slawe het in 1526 in opstand gekom en by 'n nabygeleë inheemse Amerikaanse stam aangesluit, terwyl die Spanjaarde die kolonie heeltemal verlaat het (1527). Die gebied van die toekomstige Colombia het sy eerste slawe in 1533 ontvang. El Salvador, Costa Rica en Florida het in 1541, 1563 en 1581 onderskeidelik begin met slawehandel.
Die besendings het in die 17de eeu toegeneem. Afrikaners is in 1619 na Point Comfort gebring - 'n paar kilometer van die Engelse kolonie Jamestown, Virginia, af. Die Virginia -wet het in 1656 die slawe -slawerny gekodifiseer, en in 1662 het die kolonie die beginsel van partus sequitur ventrem, wat kinders van slawemoeders as slawe geklassifiseer het, ongeag vaderskap.
Benewens Afrika -persone, is inheemse mense van die Amerikas deur Atlantiese handelsroetes verhandel. Die 1677 -werk Die doen en late van die Christen -Indianebyvoorbeeld, dokumenteer Engelse koloniale krygsgevangenes (nie eintlik opponerende vegters nie, maar gevange lede van Engels-geallieerde magte) wat slawe gemaak word en na Karibiese bestemmings gestuur word.   Gevange inheemse teenstanders, insluitend vroue en kinders, is ook met groot wins in slawerny verkoop om na die Wes -Indiese kolonies vervoer te word.  
Teen 1802 het Russiese koloniste opgemerk dat 'Boston' (VS-gebaseerde) skippers Afrikaanse slawe vir ottervelle verhandel het met die Tlingit-mense in Suidoos-Alaska. 
Voor 1820 was die aantal slawe Afrikane wat oor die Atlantiese Oseaan na die Nuwe Wêreld vervoer is, drievoudig die aantal Europeërs wat Noord- en Suid -Amerikaanse kus bereik het. Destyds was dit die grootste oseaniese verplasing of migrasie in die geskiedenis,  wat selfs die verre, maar minder digte uitbreiding van Austronesies-Polinesiese ontdekkingsreisigers verduister het.
Die aantal Afrikane wat in elke streek aangekom het, word bereken uit die totale aantal slawe wat ingevoer is, ongeveer 10 000 000. 
In Frankryk in die 18de eeu was die opbrengste vir beleggers in plantasies gemiddeld ongeveer 6% in vergelyking met 5% vir die meeste binnelandse alternatiewe. Dit was 'n winsvoordeel van 20%. Risiko's - maritiem en kommersieel - was belangrik vir individuele reise. Beleggers versag dit deur gelyktydig klein aandele van baie skepe te koop. Op hierdie manier kon hulle 'n groot deel van die risiko weg diversifiseer. Tussen reise kon skeepsaandele vrylik verkoop en gekoop word. 
Verreweg die mees winsgewende Wes -Indiese kolonies in 1800 het aan die Verenigde Koninkryk behoort. Nadat sy laat by die suikerkolonie -onderneming ingegaan het, het die Britse vloot se oppergesag en beheer oor sleutel -eilande soos Jamaika, Trinidad, die Leeward -eilande en Barbados en die gebied van Brits -Guyana 'n belangrike voorsprong gebied bo alle mededingers, terwyl baie Britte nie wins gemaak het nie, 'n handjievol individue het klein fortuin verdien. Hierdie voordeel is versterk toe Frankryk sy belangrikste kolonie, St. Domingue (westelike Hispaniola, nou Haïti), verloor het in 1791  en 'n opstand teen sy mededinger Brittanje ondersteun het in die naam van vryheid na die Franse rewolusie in 1793. . Voor 1791 moes Britse suiker beskerm word om teen goedkoper Franse suiker mee te ding.
Na 1791 het die Britse eilande die meeste suiker geproduseer, en die Britse mense het vinnig die grootste verbruikers geword. Wes -Indiese suiker het alomteenwoordig geword as 'n toevoeging tot Indiese tee. Daar word beraam dat die winste van die slawehandel en van die Wes-Indiese plantasies tot een uit elke twintig van elke pond wat in die Britse ekonomie sirkuleer ten tyde van die Industriële Revolusie in die laaste helfte van die 18de eeu, geskep het. 
Wêreldbevolking (in miljoene) 
Historikus Walter Rodney het aangevoer dat dit aan die begin van die slawehandel in die 16de eeu, hoewel daar 'n tegnologiese gaping tussen Europa en Afrika was, nie baie groot was nie. Beide kontinente gebruik die tegnologie van die ystertydperk. Die grootste voordeel wat Europa gehad het, was in die bou van skepe. Gedurende die tydperk van slawerny het die bevolkings van Europa en die Amerikas eksponensieel toegeneem, terwyl die bevolking van Afrika gestagneer het. Rodney het aangevoer dat die winste uit slawerny gebruik is om ekonomiese groei en tegnologiese vooruitgang in Europa en die Amerikas te finansier. Op grond van vroeëre teorieë deur Eric Williams, het hy beweer dat die industriële revolusie ten minste gedeeltelik gefinansier is deur landbouwins uit die Amerikas. Hy noem voorbeelde soos die uitvinding van die stoommasjien deur James Watt, wat deur plantasie -eienaars uit die Karibiese Eilande befonds is. 
Ander historici het beide Rodney se metodiek en akkuraatheid aangeval. Joseph C. Miller het aangevoer dat die sosiale verandering en demografiese stagnasie (wat hy ondersoek het na die voorbeeld van Wes -Sentraal -Afrika) hoofsaaklik deur binnelandse faktore veroorsaak is. Joseph Inikori bied 'n nuwe argument aan, waarin hy die teenfaktuele demografiese ontwikkelinge skat as die Atlantiese slawehandel nie bestaan ​​nie. Patrick Manning het getoon dat slawehandel 'n groot invloed op die demografie van Afrika en sosiale instellings gehad het, maar het Inikori se benadering gekritiseer omdat hy nie ander faktore (soos hongersnood en droogte) in ag geneem het nie en dus baie spekulatief was. 
Omdat die negatiewe gevolge van slawerny op die ekonomieë van Afrika goed gedokumenteer is, naamlik die beduidende afname in die bevolking, het sommige Afrika -heersers waarskynlik 'n ekonomiese voordeel gehad om hul onderdane met Europese slawehandelaars te verhandel. Met die uitsondering van Angola wat deur Portugees beheer word, het Afrika-leiers aan die kus "die toegang tot hul kus oor die algemeen beheer en kon hulle direkte slawerny van hul onderdane en burgers voorkom".  Soos die Afrika -geleerde John Thornton beweer, het Afrika -leiers wat die voortgang van die slawehandel moontlik gemaak het, waarskynlik 'n ekonomiese voordeel gebaat uit die verkoop van hul onderdane aan Europeërs. Die koninkryk Benin het byvoorbeeld deelgeneem aan die Afrikaanse slawehandel, na willekeur, van 1715 tot 1735, verrassende Nederlandse handelaars, wat nie verwag het om slawe in Benin te koop nie.  Die voordeel van die verhandeling van slawe vir Europese goedere was genoeg om die koninkryk Benin weer by die trans-Atlantiese slawehandel te laat aansluit na eeue van nie-deelname. Sulke voordele sluit in militêre tegnologie (spesifiek gewere en kruit), goud, of die handhawing van vriendskaplike handelsverhoudinge met Europese lande. Die slawehandel was dus 'n middel vir sommige Afrikaanse elite om ekonomiese voordele te behaal.  Historikus Walter Rodney skat dat die koning van Dahomey teen 1770 'n geskatte £ 250 000 per jaar verdien het deur gevange Afrikaanse soldate en slawe aan die Europese slawehandelaars te verkoop. Baie Wes -Afrikaanse lande het ook reeds 'n tradisie gehad om slawe aan te hou, wat uitgebrei is tot handel met Europeërs.
Die Atlantiese handel het nuwe gewasse na Afrika gebring en ook meer doeltreffende geldeenhede wat deur die Wes -Afrikaanse handelaars aangeneem is. Dit kan geïnterpreteer word as 'n institusionele hervorming wat die koste van sake doen verlaag. Maar die ontwikkelingsvoordele was beperk, solank die onderneming insluitend slawe was. 
Sowel Thornton as Fage beweer dat hoewel die politieke politieke elite in Afrika uiteindelik baat gevind het by die slawehandel, hul besluit om deel te neem moontlik meer beïnvloed is deur wat hulle kan verloor deur nie deel te neem nie. In Fage se artikel "Slawerny en slawehandel in die konteks van die Wes -Afrikaanse geskiedenis", merk hy op dat "vir Wes -Afrikaners" daar werklik min effektiewe maniere was om arbeid te mobiliseer vir die ekonomiese en politieke behoeftes van die staat "sonder slawehandel. 
Geskiedkundige Eric Williams het in 1944 aangevoer dat die wins wat Brittanje uit sy suikerkolonies, of uit die slawehandel tussen Afrika en die Karibiese Eilande gekry het, bygedra het tot die finansiering van die industriële revolusie van Brittanje. Hy sê egter dat teen die tyd van die afskaffing van die slawehandel in 1807 en die emansipasie van die slawe in 1833, die suikerplantasies van die Brits -Wes -Indiese Eilande hul winsgewendheid verloor het, en dit in die ekonomiese belang van Brittanje was om die slawe. 
Ander navorsers en historici het sterk betwis wat na verwys word as die 'Williams -tesis' in die akademie. David Richardson het tot die gevolgtrekking gekom dat die winste uit die slawehandel minder as 1% van die binnelandse belegging in Brittanje beloop.  Ekonomiese historikus Stanley Engerman bevind dat selfs sonder om die gepaardgaande koste van die slawehandel af te trek (bv. Gestuurkoste, slawesterfte, sterfte van Britse mense in Afrika, verdedigingskoste) of herbelegging van winste in die slawehandel, die totale winste uit die slawehandel en van Wes -Indiese plantasies beloop minder as 5% van die Britse ekonomie gedurende enige jaar van die Industriële Revolusie.  Engerman se syfer van 5% gee soveel as moontlik in terme van voordeel van die twyfel aan die Williams -argument, nie net omdat dit nie die gepaardgaande koste van die slawehandel na Brittanje in ag neem nie, maar ook omdat dit ten volle dra -aanvaarding van werkgeleenthede uit die ekonomie en die bruto waarde van slawehandelwins behou as 'n direkte bydrae tot Brittanje se nasionale inkomste.  Historikus Richard Pares, in 'n artikel wat voor die boek van Williams geskryf is, verwerp die invloed van welvaart wat uit die Wes -Indiese plantasies gegenereer word op die finansiering van die Industriële Revolusie, en verklaar dat daar ook al 'n aansienlike vloei van beleggings uit West -Indiese winste in die industrie plaasgevind het na emansipasie, nie voor nie. Elkeen van hierdie werke fokus egter hoofsaaklik op die slawehandel of die Industriële Revolusie, en nie op die hoofstuk van die Williams -proefskrif nie, wat handel oor suiker en slawerny self. Daarom weerlê hulle nie die hoofdeel van die tesis van Williams nie.  
Seymour Drescher en Robert Anstey voer aan dat die slawehandel tot die einde winsgewend gebly het, en dat moralistiese hervorming, nie ekonomiese aansporing nie, hoofsaaklik verantwoordelik was vir die afskaffing. Hulle sê dat slawerny in die 1830's winsgewend gebly het as gevolg van innovasies in die landbou. Maar Drescher's Ekonosied sluit sy studie in 1823 af en behandel nie die meerderheid van die tesis van Williams, wat die afname van die suikerplantasies na 1823, die emansipasie van die slawe in die 1830's en die daaropvolgende afskaffing van suikerbelasting in die 1840's dek nie. Hierdie argumente weerlê nie die hoofdeel van die Williams -proefskrif nie, wat ekonomiese gegewens bevat om aan te toon dat die slawehandel gering was in vergelyking met die rykdom wat suiker en slawerny self in die Britse Karibiese Eilande veroorsaak het.   
Karl Marx, in sy invloedryke ekonomiese geskiedenis van kapitalisme, Das Kapital, skryf dat "die omskakeling van Afrika in 'n warren vir kommersiële jag op swart velle, dui op die rooskleurige aanbreek van die era van kapitalistiese produksie". Hy het aangevoer dat die slawehandel deel was van wat hy die 'primitiewe opbou' van kapitaal noem, die 'nie-kapitalistiese' opbou van welvaart wat die finansiële voorwaardes vir die industrialisering van Brittanje voorafgegaan en geskep het. 
Die demografiese gevolge van slawehandel is 'n omstrede en hoogs gedebatteerde kwessie. Alhoewel geleerdes soos Paul Adams en Erick D. Langer beraam het dat Afrika suid van die Sahara in 1600 ongeveer 18 persent van die wêreldbevolking verteenwoordig en slegs 6 persent in 1900,  was die redes vir hierdie demografiese verskuiwing die onderwerp van baie debat. Benewens die ontvolking wat Afrika ondervind het weens die slawehandel, het Afrika-nasies 'n ernstige wanbalans tussen geslagte gehad, met vroue uit tot 65 persent van die bevolking in gebiede wat swaar getref is, soos Angola.  Boonop het baie geleerdes (soos Barbara N. Ramusack) 'n verband voorgestel tussen die voorkoms van prostitusie in Afrika vandag met die tydelike huwelike wat tydens die slawehandel toegepas is. 
Walter Rodney het aangevoer dat die uitvoer van soveel mense 'n demografiese ramp was wat Afrika permanent benadeel het in vergelyking met ander wêrelddele, en dit verklaar grootliks die volgehoue ​​armoede van die vasteland.  Hy het getalle aangebied wat toon dat die bevolking van Afrika gedurende hierdie tydperk gestagneer het, terwyl die van Europa en Asië dramaties toegeneem het. Volgens Rodney is alle ander gebiede van die ekonomie deur die slawehandel ontwrig, aangesien die top -handelaars die tradisionele nywerhede laat vaar het om te slawe, en die laer vlakke van die bevolking deur die slawe self ontwrig is.
Ander het hierdie siening betwis. J. D. Fage het die demografiese effek op die vasteland as geheel vergelyk. David Eltis het die getalle vergelyk met die emigrasie uit Europa gedurende hierdie tydperk. Slegs in die 19de eeu het meer as 50 miljoen mense Europa na Amerika verlaat, 'n baie hoër koers as wat ooit uit Afrika geneem is. 
Ander geleerdes beskuldig Walter Rodney daarvan dat hy die handel tussen Afrikane en Europeërs verkeerd gekarakteriseer het. Hulle voer aan dat Afrikaners, of meer presies Afrika -elites, doelbewus Europese handelaars laat deelneem aan 'n reeds groot handel in slawerny en dat hulle nie beskut is nie. 
Soos Joseph E. Inikori aanvoer, toon die geskiedenis van die streek dat die gevolge nog steeds baie nadelig was. Hy voer aan dat die Afrika -ekonomiese model van die tydperk baie anders was as die Europese model, en dat dit nie sulke bevolkingsverliese sou kon verduur nie. Bevolkingsvermindering in sekere gebiede het ook tot wydverspreide probleme gelei. Inikori merk ook op dat Afrika se bevolking na die onderdrukking van die slawehandel byna onmiddellik vinnig begin toeneem het, selfs voor die bekendstelling van moderne medisyne. 
Die rol van slawerny in die bevordering van rassistiese vooroordeel en ideologie is noukeurig bestudeer in sekere situasies, veral in die VSA. Die eenvoudige feit is dat geen mense vier eeue lank 'n ander kan verslaaf sonder 'n idee van meerderwaardigheid nie, en toe die kleur en ander fisiese eienskappe van die mense heeltemal anders was, was dit onvermydelik dat die vooroordeel 'n rassistiese vorm sou aanneem. 
Eric Williams het aangevoer dat "'n rasse -wending gegee is aan wat eintlik 'n ekonomiese verskynsel is. Slawerny is nie uit rassisme gebore nie; rassisme was eerder die gevolg van slawerny."  Die oortuiging dat Kaukasiese Europeërs deur 'n almagtige Joods-Christelike God deur 'n almagtige goddelike ordening as 'beter' was as ander mensrasse met 'n donkerder vel, 'n belangrike uitgangspunt van die Wit oppergesagbeweging, was een van die wanpersepsies wat industriële skaal moontlik sou maak slawerny oor die Atlantiese Oseaan om te floreer. [ aanhaling nodig ] In Amerika lyk dit asof slawerny en rassisme mekaar versterk het. [ aanhaling nodig ] Dit sou nog steeds vergelyk moet word met rassisme in ander dele van die wêreld, aangesien daar ook eeue lank slawerny in China en Indië was. [ aanhaling nodig ] Rusland se meer as 23 miljoen privaat slavinne is in 1861 van hul eienaars bevry deur 'n edik van Alexander II. Die eienaars is vergoed deur belasting op die vrygemaakte slawe. Staatsbediendes is in 1866 geëmansipeer.  Dit lyk asof die algemene beslissende faktor geld bespaar op die algehele arbeidskoste.
Wetenskaplike rassisme was ook 'n algemene regverdiging vir slawerny wat op rasse gebaseer is, en was nog lank na die afskaffing van slawerny.
Net so skryf John Darwin "Die vinnige omskakeling van wit arbeid na swart slawerny. Het die Engelse Karibiese Eilande 'n grens van beskawing gemaak waar Engelse (later Britse) idees oor ras en slawe-arbeid genadeloos aangepas is by plaaslike eiebelang. Inderdaad, die wortel die regverdiging van die slawerny -stelsel en die woeste dwangapparaat waarop die behoud daarvan afhang, was die onuitwisbare barbaarsheid van die slawe -bevolking, 'n produk van sy Afrikaanse oorsprong. 
In Brittanje, Amerika, Portugal en in dele van Europa het teenstand teen slawehandel ontstaan.David Brion Davis sê dat afskaffers aanvaar het dat 'n einde aan slawe -invoer outomaties sal lei tot die verbetering en geleidelike afskaffing van slawerny '.  In Brittanje en Amerika is opposisie teen die handel gelei deur lede van die Religious Society of Friends (Quakers), Thomas Clarkson en establishment Evangelicals soos William Wilberforce in die parlement. Baie mense het by die beweging aangesluit en hulle het begin protesteer teen die handel, maar die eienaars van die koloniale besittings het hulle gekant.  Na die besluit van Lord Mansfield in 1772, het baie abolitioniste en slawehouers geglo dat slawe vry geraak het toe hulle die Britse eilande binnegekom het.  Maar in werklikheid het slawerny in Brittanje tot in die 1830's voortgegaan tot die afskaffing daarvan. Die Mansfield -uitspraak oor Somerset v Stewart het slegs bepaal dat 'n slaaf nie teen sy wil uit Engeland vervoer kon word nie. 
Onder die leiding van Thomas Jefferson het die nuwe deelstaat Virginia in 1778 die eerste staat geword en een van die eerste jurisdiksies wat die invoer van slawe te koop gestop het, en dit het handelaars 'n misdaad gemaak om slawe van buite die staat of van in die buiteland te koop, is migrante uit die Verenigde State toegelaat om hul eie slawe saam te bring. Die nuwe wet het alle slawe wat onwettig ingebring is na die verloop daarvan vrygelaat en swaar boetes opgelê aan oortreders.    Al die ander state in die Verenigde State het sy voorbeeld gevolg, hoewel Suid -Carolina sy slawehandel in 1803 heropen het. 
Denemarke, wat aktief in die slawehandel was, was die eerste land wat die handel verbied het deur middel van wetgewing in 1792, wat in werking getree het in 1803.  Brittanje het die slawehandel in 1807 verbied en strawwe boetes opgelê vir enige slaaf wat aan boord van 'n Britse skip (sien Slawehandelwet 1807). Die Royal Navy het ander lande verhinder om die slawehandel voort te sit en verklaar dat slawe gelyk is aan seerowery en met die dood strafbaar is. Die Amerikaanse kongres het die Slave Trade Act van 1794 aangeneem, wat die bou of uitrusting van skepe in die VSA verbied het vir gebruik in die slawehandel. Die Amerikaanse grondwet verbied op daardie stadium 'n federale verbod op die invoer van slawe vir 20 jaar, die Wet wat die invoer van slawe verbied, verbied invoer op die eerste dag waarop die Grondwet dit toegelaat het: 1 Januarie 1808.
William Wilberforce was 'n dryfveer in die Britse parlement in die stryd teen die slawehandel in die Britse Ryk. Die Britse afskaffers het gefokus op die slawehandel en aangevoer dat die handel nie nodig was vir die ekonomiese sukses van suiker in die Britse Wes -Indiese kolonies nie. Hierdie argument is aanvaar deur wankelrige politici, wat nie die waardevolle en belangrike suikerkolonies van die Britse Karibiese Eilande wou vernietig nie. Die Britse parlement was ook bekommerd oor die sukses van die Haïtiaanse rewolusie, en hulle was van mening dat hulle die handel moes afskaf om te voorkom dat 'n soortgelyke vuur in 'n Britse kolonie in die Karibiese Eilande voorkom. 
Op 22 Februarie 1807 het die Lagerhuis 'n mosie van 283 stemme teen 16 aangeneem om die Atlantiese slawehandel af te skaf. Daarom is die slawehandel afgeskaf, maar nie die steeds ekonomies lewensvatbare instelling van slawerny self nie, wat die destydse mees winsgewende invoer van Brittanje, suiker, verskaf het. Abolitioniste het eers teen suiker en slawerny self gekant nadat die suikerbedryf ná 1823 tot 'n einde gekom het. 
Die Verenigde State het die volgende week (2 Maart 1807) sy eie wet aangeneem wat die invoer van slawe verbied, hoewel dit waarskynlik sonder onderlinge oorleg was. Die wet het eers op die eerste dag van 1808 in werking getree sedert 'n kompromieklousule in die Amerikaanse grondwet (artikel 1, afdeling 9, klousule 1) federale, maar nie staatsbeperkings, op slawehandel voor 1808 verbied het nie. Die Verenigde State het nie, Skaf egter sy interne slawehandel af, wat tot in die 1860's die dominante manier van Amerikaanse slawehandel geword het.  In 1805 beperk die Britse orde-in-raad die invoer van slawe na kolonies wat uit Frankryk en Nederland gevange geneem is.  Brittanje het voortgegaan om ander lande te druk om sy handel in 1810 te beëindig. 'N Anglo-Portugese verdrag is onderteken, waardeur Portugal ingestem het om sy handel in sy kolonies te beperk, 'n Anglo-Sweedse verdrag van 1813 waardeur Swede sy slawehandel die verdrag van Parys 1814 verbied het, waar Frankryk het met Brittanje saamgestem dat die handel 'afstootlik is vir die beginsels van natuurlike geregtigheid' en het ingestem om die slawehandel binne vyf jaar af te skaf in die Anglo-Nederland-verdrag van 1814 waar Nederlanders sy slawehandel verbied het. 
Die afskaffingsopinie in Brittanje was in 1807 sterk genoeg om die slawehandel in alle Britse besittings af te skaf, hoewel slawerny self tot in 1833 in die kolonies voortduur.  Abolitioniste na 1807 het gefokus op internasionale ooreenkomste om die slawehandel af te skaf. Minister van buitelandse sake, Castlereagh, het sy posisie verander en 'n sterk voorstander van die beweging geword. Brittanje het in die tydperk tussen 1810 en 1814 verdragte met Portugal, Swede en Denemarke gesluit, waardeur hulle ooreengekom het om hul handel te beëindig of te beperk. Dit was voorlopig aan die onderhandelinge van die kongres van Wene wat Castlereagh oorheers het en wat gelei het tot 'n algemene verklaring wat die slawehandel veroordeel het.  Die probleem was dat die verdrae en verklarings moeilik was om af te dwing, gegewe die baie hoë winste wat privaat belange beskikbaar het. As minister van buitelandse sake werk Castlereagh saam met senior amptenare om die Royal Navy te gebruik om slaweskepe op te spoor en te vang. Hy gebruik diplomasie om soek-en-gryp-ooreenkomste te maak met al die regerings wie se skepe handel dryf. Daar was ernstige wrywing met die Verenigde State, waar die suidelike slawe -belang polities kragtig was. Washington het teruggesak van die Britse polisiëring van die oop see. Spanje, Frankryk en Portugal het ook staatgemaak op die internasionale slawehandel om hul koloniale plantasies te voorsien.
Namate Castlereagh al hoe meer diplomatieke reëlings getref het, het die eienaars van slaweskepe vals vlae begin waai van nasies wat nie ooreengekom het nie, veral die Verenigde State. Volgens Amerikaanse wetgewing was Amerikaanse skepe onwettig om in die slawehandel handel te dryf, maar die idee dat Brittanje Amerikaanse wette sou toepas was vir Washington onaanvaarbaar. Lord Palmerston en ander Britse ministers van buitelandse sake het die Castlereagh -beleid voortgesit. Uiteindelik, in 1842 in 1845, is 'n ooreenkoms tussen Londen en Washington bereik. Met die aankoms van 'n sterk anti-slawerny-regering in Washington in 1861, was die Atlantiese slawehandel gedoem. Op die lange duur was die strategie van Castlereagh oor hoe om slawehandel te smoor, suksesvol. 
Eerste minister Palmerston verafsku slawerny, en in Nigerië het hy in 1851 voordeel getrek uit verdeeldheid in die inheemse politiek, die teenwoordigheid van Christelike sendelinge en die maneuvers van die Britse konsul John Beecroft om die omverwerping van koning Kosoko aan te moedig. Die nuwe koning Akitoye was 'n geduldige marionet wat nie met slawehandel handel nie. 
Die West Africa -eskader van die Royal Navy, wat in 1808 gestig is, het teen 1850 gegroei tot 'n mag van ongeveer 25 vaartuie wat die taak gehad het om slawerny langs die Afrika -kus te bestry.  Tussen 1807 en 1860 het die Royal Navy se eskader beslag gelê op ongeveer 1,600 skepe wat by die slawehandel betrokke was en 150,000 Afrikaners wat aan boord van hierdie vaartuie was, bevry.  'n Honderdtal slawe per jaar is deur die vloot na die Britse kolonie Sierra Leone vervoer, waar hulle as 'vakleerlinge' in die koloniale ekonomie gedien het tot die Slavery Abolition Act 1833. 
Alhoewel dit verbied was, na en in reaksie op die onwilligheid of weiering van die Noorde om die Wet op Fugitive Slave van 1850 af te dwing, is die Atlantiese slawehandel "heropen deur vergelding". In 1859 word "handel in slawe van Afrika na die suidelike kus van die Verenigde State nou voortgesit in stryd met die federale reg en die federale regering." 
Die laaste bekend slaweskip om op Amerikaanse bodem te land, was die Clotilda, wat in 1859 'n aantal Afrikane onwettig na die stad Mobile, Alabama, gesmokkel het.  Die Afrikaners aan boord is as slawe verkoop, maar slawerny in die VSA is vyf jaar later afgeskaf na die einde van die Amerikaanse burgeroorlog in 1865. Cudjoe Lewis, wat in 1935 gesterf het, is lankal die laaste oorlewende van Clotilda en die laaste oorlewende slaaf wat uit Afrika na die Verenigde State gebring is, , maar onlangse navorsing het bevind dat twee ander oorlewendes uit Clotilda het hom oorleef, Redoshi (wat in 1937 oorlede is) en Matilda McCrear (wat in 1940 oorlede is).  
Die historikus Walter Rodney beweer dat dit 'n afname in die winsgewendheid van driehoekige bedrywighede was wat dit moontlik gemaak het dat sekere basiese menslike sentimente op 'n besluitnemingsvlak in 'n aantal Europese lande bevestig kan word-Brittanje is die belangrikste faktor omdat dit die grootste draer van Afrika -gevangenes oor die Atlantiese Oseaan. Rodney verklaar dat veranderinge in produktiwiteit, tegnologie en ruilpatrone in Europa en Amerika die Britte se besluit ingelig het om hul deelname aan die handel in 1807 te beëindig. [ aanhaling nodig ]
Nietemin beweer Michael Hardt en Antonio Negri  dat dit nie 'n streng ekonomiese of morele aangeleentheid was nie. Eerstens omdat slawerny (in die praktyk) nog steeds voordelig was vir kapitalisme, wat nie net kapitaal toestroom nie, maar ook swaarkry in werkers dissiplineer ('n vorm van 'vakleerlingskap' by die kapitalistiese nywerheidsaanleg). Die meer 'onlangse' argument van 'n 'morele verskuiwing' (die basis van die vorige reëls van hierdie artikel) word deur Hardt en Negri beskryf as 'n 'ideologiese' apparaat om die skuldgevoel in die Westerse samelewing uit te skakel. Alhoewel morele argumente wel 'n sekondêre rol gespeel het, het dit gewoonlik 'n groot weerklank gevind as dit gebruik word as 'n strategie om die wins van mededingers te ondermyn. Hierdie argument beweer dat die Eurosentriese geskiedenis blind was vir die belangrikste element in hierdie stryd om emansipasie, presies die konstante opstand en die antagonisme van slawe se opstande. Die belangrikste hiervan is die Haïtiaanse rewolusie. Die skok van hierdie revolusie in 1804 bring beslis 'n noodsaaklike politieke argument in die einde van die slawehandel, wat eers drie jaar later gebeur het. [ aanhaling nodig ]
Beide James Stephen en Henry Brougham, 1st Baron Brougham en Vaux het egter geskryf dat die slawehandel tot voordeel van die Britse kolonies afgeskaf kon word, en laasgenoemde se pamflet is dikwels gebruik in parlementêre debatte ten gunste van afskaffing. William Pitt die Jongere het op grond van hierdie geskrifte aangevoer dat die Britse kolonies beter sou wees, ekonomies sowel as sekuriteit, as die handel afgeskaf sou word. As gevolg hiervan, volgens historikus Christer Petley, het afskaffingsbewustes aangevoer, en selfs sommige afwesige plantasie -eienaars aanvaar dat die handel afgeskaf kan word "sonder aansienlike skade aan die plantasie -ekonomie". William Grenville, eerste baron Grenville, het aangevoer dat "die slawebevolking van die kolonies daarsonder gehandhaaf kon word." Petley wys daarop dat die regering die besluit geneem het om die handel af te skaf "met die uitdruklike voorneme om die steeds winsgewende plantasie-ekonomie van die Brits-Wes-Indiese Eilande te verbeter, maar nie te vernietig nie." 
Die Afrikaanse diaspora wat deur middel van slawerny geskep is, was 'n komplekse deel van die Amerikaanse geskiedenis en kultuur.  In die Verenigde State, die sukses van die boek van Alex Haley Roots: The Saga of an American Family, gepubliseer in 1976, en WortelsDie daaropvolgende televisie-miniseries wat daarop gebaseer is, wat in Januarie 1977 op die ABC-netwerk uitgesaai is, het gelei tot 'n groter belangstelling en waardering vir die Afrikaanse erfenis onder die Afro-Amerikaanse gemeenskap.  Die invloed hiervan het daartoe gelei dat baie Afro -Amerikaners hul gesinsgeskiedenis begin ondersoek het en besoeke aan Wes -Afrika gemaak het. Byvoorbeeld, vir die kern van die rol wat Bono Manso in die Atlantiese slawehandel gespeel het, is 'n padteken vir Martin Luther King Jr Village in Manso, tans in die Bono -Oos -streek, in Ghana, opgehef.  Op sy beurt het 'n toeristebedryf grootgeword om dit aan hulle te verskaf. Een noemenswaardige voorbeeld hiervan is die Roots Homecoming -fees wat jaarliks ​​in Gambië gehou word, waarin rituele gehou word waardeur Afro -Amerikaners simbolies na Afrika kan kom "huis toe kom".  Daar het egter geskille ontstaan ​​tussen Afro -Amerikaners en Afrika -owerhede oor hoe om historiese terreine wat betrokke was by die Atlantiese slawehandel te vertoon, met prominente stemme in eersgenoemde wat laasgenoemde kritiseer omdat hulle nie sulke plekke sensitief vertoon nie, maar dit eerder behandel as 'n kommersiële onderneming. 
In 1816 het 'n groep welgestelde Europees-Amerikaners, waarvan sommige abolitioniste was en ander wat rasseskeiding was, die American Colonization Society gestig met die uitdruklike begeerte om Afro-Amerikaners wat in die Verenigde State was, na Wes-Afrika te stuur. In 1820 stuur hulle hul eerste skip na Liberië, en binne 'n dekade is daar ongeveer tweeduisend Afro -Amerikaners daar gevestig. So 'n hervestiging het gedurende die 19de eeu voortgeduur en toegeneem na die agteruitgang van rasseverhoudinge in die suidelike state van die VSA na heropbou in 1877. 
Die Rastafari -beweging, wat sy oorsprong in Jamaika het, waar 92% van die bevolking afstam van die Atlantiese slawehandel, het moeite gedoen om die slawerny bekend te maak en te verseker dat dit nie vergeet word nie, veral deur reggae -musiek. 
Tydens die Wêreldkonferensie teen rassisme in Durban, Suid-Afrika, in 2001, het Afrika-lande 'n duidelike verskoning gevra vir slawerny van die voormalige slawehandellande. Sommige lande was bereid om verskoning te vra, maar die opposisie, veral uit die Verenigde Koninkryk, Portugal, Spanje, Nederland en die Verenigde State, het pogings daartoe geblokkeer. 'N Vrees vir geldelike vergoeding was moontlik een van die redes vir die opposisie. Sedert 2009 is pogings aan die gang om 'n VN -slawerny -gedenkteken te skep as 'n permanente herinnering aan die slagoffers van die Atlantiese slawehandel.
In 1999 het president Mathieu Kerekou van Benin (voorheen die koninkryk van Dahomey) 'n nasionale verskoning uitgereik vir die rol wat Afrikaners in die Atlantiese slawehandel gespeel het.  Luc Gnacadja, minister van omgewing en behuising vir Benin, het later gesê: "Die slawehandel is jammer, en ons bekeer ons daarvoor."  Navorsers beraam dat 3 miljoen slawe uit die Slavekus uitgevoer is wat grens aan die Baai van Benin. 
Denemarke het vastrapplek gekry Ghana vir meer as 200 jaar en het tot 4000 verslaafde Afrikaners per jaar handel gedryf.  Deense minister van buitelandse sake, Uffe Ellemann-Jensen, verklaar in 1992 in die openbaar: "Ek verstaan ​​waarom die inwoners in die Wes -Indiese Eilande vier die dag toe hulle deel geword het van die VSA, maar vir Deense mense en Denemarke is die dag 'n donker hoofstuk. Ons het die slawe in die Wes -Indiese Eilande gedurende 250 jaar en goeie geld daaruit verdien, maar toe ons lone moes betaal, het ons dit verkoop, sonder om eers vir die inwoners te vra (...) Dit was regtig nie 'n ordentlike ding om te doen nie. Ons sou ten minste 'n referendum kon uitroep en mense gevra het aan watter nasie hulle wil behoort. In plaas daarvan laat ons die mense in die steek. ": 69
Op 30 Januarie 2006 het Jacques Chirac (die destydse Franse president) gesê dat 10 Mei voortaan 'n nasionale herdenkingsdag sal wees vir die slagoffers van slawerny in Frankryk, wat die dag in 2001 was toe Frankryk 'n wet aanvaar het waarin slawerny erken word as 'n misdaad teen die mensdom . 
President Jerry Rawlings van Ghana het om verskoning gevra vir sy land se betrokkenheid by die slawehandel. 
Op 'n VN -konferensie oor die Atlantiese slawehandel in 2001, het die Nederlandse minister van stedelike beleid en integrasie van etniese minderhede, Roger van Boxtel, gesê dat Nederland "die ernstige ongeregtighede van die verlede erken". Op 1 Julie 2013, by die 150ste herdenking van die afskaffing van slawerny in Nederlands -Wes -Indië, het die Nederlandse regering 'diep spyt en berou' uitgespreek oor die betrokkenheid van Nederland by die Atlantiese slawehandel. Die Nederlandse regering het 'n formele verskoning gebly vir sy betrokkenheid by die Atlantiese slawehandel, aangesien 'n verontskuldiging impliseer dat sy eie optrede uit die verlede as onwettig beskou word en kan lei tot litigasie vir geldelike vergoeding deur afstammelinge van die slawe. 
In 2009 het die Burgerregte -kongres van Nigerië 'n ope brief aan alle Afrika -hoofmanne wat aan die handel deelgeneem het, 'n ope brief geskryf waarin hulle 'n verskoning vra vir hul rol in die Atlantiese slawehandel: 'Ons kan nie die blanke mans, as Afrikaners, veral die tradisionele regeerders, is nie onberispelik nie. Aangesien die Amerikaners en Europa die wreedheid van hul rolle aanvaar het en kragtig om verskoning gevra het, sou dit logies, redelik en vernederend wees as tradisionele regeerders in Afrika. [kan] die skuld aanvaar en formeel om verskoning vra. aan die afstammelinge van die slagoffers van hul samewerkende en uitbuitende slawehandel. " 
Op 9 Desember 1999 het die stadsraad van Liverpool 'n formele mosie aanvaar waarin hy om verskoning vra vir die aandeel van die stad in die slawehandel. Daar is eenparig ooreengekom dat Liverpool sy verantwoordelikheid vir sy betrokkenheid by drie eeue van die slawehandel erken. Die stadsraad het onverskillig om verskoning gevra vir die betrokkenheid van Liverpool en die voortdurende uitwerking van slawerny op die swart gemeenskappe van Liverpool. 
Op 27 November 2006 het die Britse premier Tony Blair gedeeltelik om verskoning gevra vir Brittanje se rol in die slawernyhandel in Afrika. Afrika -regte -aktiviste het dit egter as 'leë retoriek' bestempel wat die probleem nie behoorlik aangespreek het nie. Hulle voel dat sy verskoning opgehou het om enige wettige terugvoer te voorkom.  Blair het op 14 Maart 2007 weer om verskoning gevra. 
Op 24 Augustus 2007 het Ken Livingstone (burgemeester van Londen) in die openbaar om verskoning gevra vir Londen se rol in die slawehandel.'U kan daarheen kyk om die instellings te sien wat nog steeds baat by die rykdom wat hulle uit slawerny geskep het,' het hy gesê en na die finansiële distrik gewys voordat hy in trane uitgebars het. Hy het gesê dat Londen nog steeds besmet is met die gruwels van slawerny. Jesse Jackson het burgemeester Livingstone geprys en bygevoeg dat herstelwerk gedoen moet word. 
Op 24 Februarie 2007 het die Algemene Vergadering van Virginia die gesamentlike resolusie nommer 728  van die Huis goedgekeur en erken "met diepe spyt die onwillekeurige diensbaarheid van Afrikaners en die uitbuiting van inheemse Amerikaners, en vra vir versoening tussen alle Virginiërs". Met die aanvaarding van die resolusie, word Virginia die eerste van die 50 Verenigde State wat deur die staat se beheerliggaam erkenning gee aan die betrokkenheid van die staat by slawerny. Hierdie resolusie kom op die hakke van die viering van die 400ste bestaansjaar van die stad Jamestown, Virginia, wat die eerste permanente Engelse kolonie was wat oorleef het in wat die Verenigde State sou word. Jamestown word ook erken as een van die eerste slawehavens van die Amerikaanse kolonies. Op 31 Mei 2007 het die goewerneur van Alabama, Bob Riley, 'n resolusie onderteken waarin hy 'diep spyt' uitspreek oor Alabama se rol in slawerny en om verskoning vra vir die ongeregtighede van die slawerny en die langdurige gevolge. Alabama is die vierde staat wat 'n slawerny -verskoning aanvaar het, na stemme deur die wetgewers in Maryland, Virginia en Noord -Carolina. 
Op 30 Julie 2008 het die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers 'n resolusie aangeneem waarin daar verskoning gevra word vir Amerikaanse slawerny en daaropvolgende diskriminerende wette. Die taal bevat 'n verwysing na die "fundamentele onreg, wreedheid, brutaliteit en onmenslikheid van slawerny en Jim Crow" -segregasie.  Op 18 Junie 2009 het die Amerikaanse senaat 'n verontskuldigende verklaring uitgereik waarin die 'fundamentele onreg, wreedheid, brutaliteit en onmenslikheid van slawerny' ontken word. Die nuus is deur president Barack Obama verwelkom. 
Copyright 2022 \ Waarom was daar geen gesamentlike poging om die Barbary -seeroweraanvalle tot in die 1800's te beëindig nie?...