Hy het hulle deur die tonnel na die speelveld gelei. Rondom hom gekyk, na die rye leë sitplekke. Die skoonmakers het die plek van ’n kant af verlos van die gemors wat rugbyskares agterlaat. Papier, plastiekbier- bekers, drek en kots; die onstigtelike dinge wat ’n ewe groot en waar- derende skare (wat oor enkele ure hierdie stadion gaan vul vir die groot weeklikse dankseggingsdiens) uitermate sal ontstel.
Om die heilige waarheid te vertel, soos hy hier staan met sy wife- beater-frokkie en Wallaby-broek wat ’n voorganger van Piglet in Sydney vir hom geskenk het, voel hy naak. Kaal werk vir hom, geen fout nie. Dit het heelnag gewerk terwyl Baby Doll en Piglet die een lyn ná die ander gesny het. “Gooi gruis, girls” het hy meer kere gesê as wat sy geskommelde geheue nou kan onthou. En hét hulle! ’n Lang lyn wat begin in die kuiltjie onder een van die twee se ken, en dan tussen die Twee Susters deur, groot schnarf by die naeltjie, en dan na die voor-
Slapogie se kop voel asof iemand sy sinusholtes met staalwol byge- kom het.
Hy neem die kicking tee en stap kwartlyn toe. Doen ’n soort samba al voor Piglet uit. Sy aap hom die passies na, rugbybal onder die arm. Haar gegiggel en Spaanse gekoer eggo vanuit die gestoeltes terug. By die kwartlyn draai hy om, tree twee treë terug, en plaas die kicking tee op die geseënde gras.
Iets word losgemaak in die oerdeel van sy brein. Slapogie brul soos
Ramses Ellispark dit nog nooit gehoor het nie.
“Watse bal is dit?” Slapogie probeer sy voet uit die ligte drafskoen ver- wyder sonder om die toon verder seer te maak.
“Dis ’n present.” Die Argentynse groupie praat ’n gefragmenteerde
Engels. Ieta prê zent. “Vir wie?”
Slapogie is die bliksem in. “Joe.”
Hond se gedagte is by uitgesoekte boekwinkels beskikbaar.