’n Pynstiller wat algemeen gebruik word vir inflammasie word verbind met ’n verhoogde risiko vir kardiovaskulêre siektes en beroerte.
Dié navorsing oor die aktiewe bestanddeel diklofenak is pas in die vaktydskrif die British Medical Journal bekend gemaak. Dit is ’n anti-inflammatoriese middel wat nie steroïede bevat nie en in verskeie lande is dit oor die toonbank beskikbaar.
In Suid-Afrika is dit egter ’n skedule 3-middel en kan dit net op voorskrif verkry word. Dit word oor die wêreld heen gebruik.
Die resultate is deur waarnemings verkry en die aanbeveling is dat ’n groot kliniese studie nie gedoen kan word nie omdat dit oneties sou wees.
Luidens die studie is die aanbeveling dat waarskuwings op die verpakking aangebring moet word en dat die middel onder ’n dokter se toesig gegee moet word.
Dit blokkeer die produksie van chemiese stowwe in die liggaam wat verantwoordelik is vir pyn, swelling en inflammasie.
Die kans dat ’n oorlog in die volgende maand of wat op die Koreaanse skiereiland uitbreek, is uiters gering.
In die Suid-Koreaanse media is vandeesweek gegis oor die moontlikheid dat Kim Jong-nam ’n gesprekskanaal tussen haar broer en pres. Moon Jae-in van Suid-Korea kan open. Uit laasgenoemde se oogpunt is dit begryplik, aangesien die bloed wat in ’n oorlog op die skiereiland sal vloei, hoofsaaklik uit Koreaanse liggame sal kom.
Maar dit beteken nie dat die Suid-Koreane nié rekening hou met alle moontlikhede nie. Altesame 50 000 soldate sal vir die duur van die Spele paraat wees om binne minute tot aksie oor te gaan as dit nodig is.
Uiteindelik hang dit natuurlik van Trump af. Omdat hy hom oor byna alles, met inbegrip van Korea, gereeld so teenstrydig uitlaat, weet ’n mens eenvoudig nie wat sy besluit sal wees nie. Dit is in beginsel moontlik dat die Amerikaners sal terugdeins vir die reusagtige prys wat betaal sal moet word om die Noord-Koreaanse kernprogram te stuit.
Binnekort debuteer die veel­bekroonde dramaturg Pieter Fourie op 77-jarige ouderdom as digter. Die bundel met die ­titel Knapsekêrels bevat gedigte wat soos klitsgras aan ’n mens bly klou. Hier is een, met die titel “Stroois”, wat toon watter meester Fourie van die kriptiese vers is:
Fourie roep ’n bykans vervloë landelike wêreld in sy gedigte op – hoewel dit nie ­altyd so idillies daaraan toegaan soos in hierdie klein kamee nie.
Siedaar die digter self: ’n vers wat die eerste keer gemelk word! En sy verse is niks anders nie as “wit heuning uit die lies”.
Fourie en sy vrou, Maletta, aan wie hy die bundel opgedra het, woon deesdae op Onrus. Hy beskryf homself soos volg in die bekendstellingsvers voorin die bundel:
Daarom is dit soveel skrynender dat die laaste afdeling, getitel “Stilte”, gedigte bevat waarin die dood seëvier. Bondiger en klankryker kan dit nie gesê word as in “Graf” nie:
Maar daar is ook talle uitbundige gedigte, veral in die afdeling “Goljaartjie” – wat volgens die woordelys ’n streekswoord vir ’n bokjol of joligheid is. En dit is sinoniem aan “goggatik”, ’n dansparty of opskop.
Fourie het al vroeër – eintlik al ’n leeftyd gelede – probeer om ’n digbundel gepubliseer te kry. En by daardie geleentheid was ek ’n onbedoelde slagoffer.
Die storie gaan soos volg. Aan die einde van my diensplig doen ek in 1978 aansoek vir ’n paar geadverteerde poste in Pretoria waar ek twee jaar lank in uniform rondgeloop het. Een daarvan is ’n redakteurspos by Daan Retief Uitgewers.
Vol verwagting daag ek by die onderhoud op. Die destydse bestuurder sit ’n manuskrip gedigte voor my neer en vra of ek so iets sou publiseer as ek die werk kry. “Wie is die digter?” vra ek. “Pieter Fourie,” kom die antwoord. Hy het toe al reeds opslae in die teaterwêreld gemaak met Faan se trein en Faan se stasie, en sonder om te huiwer sê ek: “Natuurlik!”
Nee, kry ek te hore, Daan Retief is nie ’n literêre uitgewery nie. My smaak, verstaan ek by implikasie, is te elitisties vir dié produsent van kinderboeke en liefdesverhale.
My lewe het sedertdien baie draaie gegooi, maar altyd binne sig van uitgewerye. Daarom het ek nou, 40 jaar later, onmiddellik ja gesê toe Johan Coetzee van Naledi my vra om met Knapsekêrels te help. Met byna sardoniese plesier het ek die redigeerwerk aan die manuskrip gedoen. Op ’n manier het ek tog daardie job by Daan Retief gekry.