Die vyf goeie keisers: voorspoed en krag voor die laaste val - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die vyf goeie keisers: voorspoed en krag voor die laaste val
The Five Good Emperors verwys na 'n groep Romeinse keisers wat tussen die 1 regeer het st en 2 nd eeue nC. Hierdie tydperk word dikwels beskou as die hoogtepunt van die Romeinse Ryk, aangesien die welvaart en mag van die ryk vir meer as 80 jaar ononderbroke was. Tog was dit ook gedurende hierdie tyd dat die eerste krake in die ryk begin ontstaan ​​het, wat later sou bydra tot die agteruitgang en uiteindelike val van die Romeinse Ryk.
The Course of the Empire, skildery van Rome deur Thomas Cole . Foto bron: Brandmeister / Public Domain.
Wie was die vyf goeie keisers?
Die vyf goeie keisers was Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antoninus Pius en Marcus Aurelius. Alternatiewelik staan ​​die Five Good Emperors bekend as die Nerva-Antonine-dinastie. Terwyl Nerva deur die moordenaars van Domitianus tot keiser gemaak is, het die res van die Goeie Keisers aan bewind gekom omdat hulle deur hul voorgangers aangeneem is, in teenstelling met die werklike bloedverhoudinge. Die Nerva 'Dynasty' het bestaan ​​uit Nerva, Trajanus en Hadrianus; terwyl die Antonynse 'dinastie' bestaan ​​uit Antoninus Pius en Marcus Aurelius. Soms sluit laasgenoemde Lucius Verus, Marcus se aanneembroer en Commodus, Marcus se biologiese seun, in.
Die eerste van die vyf goeie keisers was Nerva, wat keiser geword het na die moord op Domitianus in 96 nC. Ten tyde van sy hemelvaart was Nerva reeds 66 jaar oud en sou hy nie lank regeer nie. Nerva se kort regeringstyd van 15 maande het beteken dat hy nie die tyd gehad het om by te dra tot die ryk soos die ander goeie keisers nie. Deur die troon na die moord op Domitianus te aanvaar, kon Nerva egter verhoed dat die ryk in 'n burgeroorlog beland, soos in 69 nC ná die dood van Nero. Hy het weer die stabiliteit van die ryk behou deur Trajanus aan te neem en hom sy opvolger te noem.
Uitbreiding en konsolidasie
In die periode van die vyf goeie keisers het die Romeinse Ryk sy grootste territoriale omvang bereik. Trajan se 19-jarige bewind, wat van 98 nC tot 117 nC geduur het, het 'n aantal militêre veldtogte in die Ooste uitgevoer. In 101 nC het Trajanus sy eerste militêre veldtog teen die Daciërs begin, gevolg deur 'n tweede in 105 nC. Die Romeine het as oorwinnaars uit die stryd getree en die triomf van die keiser oor die Daciërs is herdenk in 'n triomfkolom wat bekend staan ​​as Trajanskolom. Die keiser het daarna 'n veldtog teen die Partiërs gevoer en daarin geslaag om die Parthiese hoofstad Ctesiphon te ontslaan. Boonop het Trajan se veldtog die anneksasie van die Nabatese koninkryk, Armenië en Mesopotamië meegebring.
Uitsig oor Rome met ruiterstandbeeld van Marcus Aurelius, die kolom van Trajanus en 'n tempel. ( DcoetzeeBot / Public Domain)
Die taak om die ryk te konsolideer, was egter in die hande van Trajanus se opvolger Hadrian, wat 21 jaar lank regeer het, van 117 nC tot 138 nC. In die besef dat dit onmoontlik was om vas te hou aan die territoriale winste wat sy voorganger behaal het, besluit Hadrian om Armenië en Mesopotamië te laat vaar. Anders as Trajanus, wat geglo het dat Rome se aansien op militêre verowering berus, was Hadrian van mening dat dit belangriker was om die gebiede wat reeds onder die beheer van Rome was, te ontwikkel. Hadrian se besorgdheid oor die provinsies kan gesien word in die feit dat hy tydens sy bewind byna elke provinsie van die ryk besoek het.
Hadrianus was egter nie baie geliefd by die senaat nie en na sy dood is vergoddeliking geweier. Sy opvolger Antoninus Pius het egter daarin geslaag om die senaat te oorreed om die gebruiklike goddelike eer aan sy aanneemvader te verleen en hom daarmee die titel 'Pius' te kry. Antoninus Pius se regeringstyd van 23 jaar, wat van 138 nC tot 161 nC geduur het, was 'n tydperk van vrede waartydens geen groot oorloë of opstand plaasgevind het nie.
'N Beknopte tydlyn van die Romeinse keisers - 400 jaar se mag gekondenseer
Marcus Aurelius: Lewe van die beroemde Romeinse keiser en filosoof
Eksotiese goedere en buitelandse luukshede: die antieke Romeinse mark
Standbeeld van Antonius Pius in pantser. (Jean-Pol GRANDMONT/ Public Domain)
Die era van die vyf goeie keisers kom tot 'n einde
Antoninus Pius is opgevolg deur sy aangenome seuns, Marcus Aurelius en Lucius Verus, wat as mede-keisers regeer het. Toe laasgenoemde in 169 nC sterf, word Marcus die enigste heerser van die Romeinse Ryk. Eeue na sy dood word Marcus hoog geag en word hy dikwels as 'n modelkeiser beskou. Marcus was inderdaad 'n bekwame administrateur en bekend om sy filosofiese sienings. Anders as sy voorganger was Marcus se 19-jarige bewind, wat van 161 nC tot 180 nC geduur het, egter baie minder vreedsaam. In dieselfde jaar van sy hemelvaart het die Partiërs byvoorbeeld Sirië binnegeval. Alhoewel die Romeine die oorlog gewen het, het die terugkerende troepe die plaag meegebring. Die pandemie, bekend as die Antoninese plaag, het die ryk van 165 nC tot 180 nC verwoes. Boonop moes die keiser die Germaanse stamme hanteer wat oor die Danubiese grens van Rome toegeslaan het.
Die engel van die dood slaan 'n deur tydens die plaag van Rome. (Fæ / CC BY-SA 4.0)
Marcus se grootste mislukking as keiser was egter sy opvolging deur sy biologiese seun Commodus. Anders as sy vader en die ander Goeie Keisers, word Commodus deur die geskiedenis onthou as 'n tiranniese heerser. Erger nog, nadat sy sluipmoord in 192 nC weer 'n burgeroorlog uitgebreek het en die daaropvolgende jaar bekend gestaan ​​het as die jaar van die vyf keisers, waartydens vyf keisers mekaar vinnig op die troon sit.
Keiser Commodus as Hercules en as 'n gladiator. (Ghirlandajo / Public Domain)
Die term "Pax Romana", wat letterlik "Romeinse vrede" beteken, verwys na die tydperk vanaf 27 v.G.J. tot 180 G.J. in die Romeinse Ryk.
In hierdie periode van 200 jaar was daar ongekende vrede en ekonomiese voorspoed in die hele Ryk, wat strek van Engeland in die noorde tot Marokko in die suide en Irak in die ooste. Tydens die Pax Romana het die Romeinse Ryk sy hoogtepunt bereik wat die oppervlakte betref, en sy bevolking het na raming tot 70 miljoen mense opgeswel.
Hierdie kaart beeld die Romeinse Ryk in 117 G.J., op die hoogte van die Pax Romana uit.
Burgeroorlog en meer
Na die moord op Julius Caesar het 'n tydperk van burgeroorlog in Rome uitgebreek. Uit hierdie onrus het die Tweede Triumviraat ontstaan, bestaande uit Lepidus, Antony en Octavianus, wat die neef van Julius Caesar was. Hierdie nuwe triumviraat regeer 'n dekade lank in Rome, maar soos met die First Triumverate gebeur het, het daar uiteindelik verskille tussen die leiers ontstaan.
Die romanse tussen Antony en Cleopatra het die verbeelding van kunstenaars vir 'n millennium geïnspireer.
Octavianus verslaan Lepidus in die geveg, en draai dan sy leërs teen die magtiger Mark Antony. Antony het verlief geraak op en trou met die betowerende koningin van Egipte, Cleopatra. By die Slag van Actium aan die kus van Griekeland in 31 v.G.J., verslaan Octavianus se vloot die vloot Antony en Cleopatra, wat later albei selfmoord gepleeg het.
Octavianus het triomfantelik na Rome teruggekeer en homself die titel princeps of "eerste burger" gegee. Octavianus was versigtig om nie die senaat te ontstel deur homself as diktator te verklaar soos sy oom Julius Caesar gedoen het nie. Alhoewel Octavian as 'n de facto -diktator regeer het, het hy die senaat en ander instellings van die republikeinse regering onderhou.
In 27 v.G.J. het die senaat die heilige titel van Augustus aan Octavianus toegeken. Soos hy bekend geword het, regeer hy 41 jaar lank, en die beleid wat hy uitgevoer het, lê die grondslag vir die vrede en stabiliteit van die Pax Romana.
Die Romeinse leër het die paaie gebou wat die uitgestrekte Romeinse ryk verbind het. Deur sand, sement en klip te lê, het hulle duursame paaie geskep wat lank na die val van Rome geduur het.
Baie van die vooruitgang in argitektuur en bou het berus op die ontdekking van beton deur die Romeine. Beton het die skepping van groot afgeronde boë en koepels moontlik gemaak.
Een van die bekendste strukture wat tydens die Pax Romana gebou is, die Pantheon in Rome, het tot vandag toe een van die grootste vrystaande koepels ter wêreld.
Tydens die Pax Romana het baie van die beste skrywers van Rome (soos Horace, Virgil, Ovidius en Livy) literêre en poëtiese meesterstukke vervaardig. Rome het die ekonomiese, politieke en kulturele hoofstad van die hele Westerse wêreld geword.
Caligula se bisarre en soms sadistiese gedrag het uiteindelik tot sy moord in 41 G.J. gelei.
Kaal is nie mooi nie
Na Augustus se dood in 14 G.J.het ander Romeinse keisers met wisselende doeltreffendheid regeer. Een keiser, Caligula, was geestelik siek en het gereeld sy mag misbruik. Hy was so sensitief oor sy kaalheid dat hy enigiemand verbied het om op sy kop te kyk en 'n paar mense met 'n vol hare te skeer.
Caligula was 'n wrede sadis en het dit baie geniet om te sien hoe mense doodgemaak word. Trouens, hy het gereeld versoek dat moorde soveel as moontlik verleng word. Caligula het ook 'n geweldige seksuele aptyt gehad en bloedskande gepleeg saam met sy susters.
"Dink daaraan as u baie bedroef of bedroef is, dat die mens se lewe slegs 'n oomblik is, en na 'n kort tydjie word ons almal dood gelê." -Marcus Aurelius
Hy het selfs sy gunsteling perd genooi om tydens formele staatsete te eet.
Uiteindelik het sy bisarre en tiranniese gedrag die Romeine teen hom gedraai, en in 41 G.J. is Caligula vermoor deur lede van sy eie Praetoriaanse wag.
Nie alle keisers was ongeskik om te regeer nie. Trouens, 'n reeks leiers, bekend as die Vyf Goeie Keisers, het agtereenvolgens regeer en 'n lang tydperk van vrede en voorspoed gelei.
Jeug en vakleerlingskap
Toe hy gebore is, was sy grootvader al vir die tweede keer konsul en prefek van Rome, wat die aansienkroon was in 'n senatoriale loopbaan, sy pa se suster was getroud met die man wat bestem was om die volgende keiser te word en met wie hy self sou mettertyd slaag en sy ouma aan moederskant was erfgenaam van een van die grootste Romeinse lotgevalle. Marcus was dus verwant aan verskeie van die mees prominente gesinne van die nuwe Romeinse establishment, wat sy sosiale en politieke mag onder die Flaviese keisers gekonsolideer het (69–96), en die etos van die instelling is inderdaad relevant vir sy eie optrede en houdings. Die heersende klas van die eerste eeu van die Romeinse Ryk, die Julio-Claudiaan, was weinig anders as dié van die laat Republiek: dit was stedelike Romeinse (minagtende buitestaanders), uitspattig, sinies en amoreel. Die nuwe stigting was egter grootliks van munisipale en provinsiale oorsprong - net soos sy keisers - wat nugterheid en goeie werke kweek en meer en meer tot vroomheid en godsdienstigheid oorgaan.
Die kind Marcus was dus duidelik bestem vir sosiale onderskeid. Hoe hy op die troon gekom het, bly egter 'n raaisel. In 136 kondig die keiser Hadrianus (regeer 117–138) onverklaarbaar aan as sy uiteindelike opvolger 'n sekere Lucius Ceionius Commodus (voortaan L. Aelius Caesar), en in dieselfde jaar was die jong Marcus verloof aan Ceionia Fabia, die dogter van Commodus. Vroeg in 138 sterf Commodus egter, en later, na die dood van Hadrianus, word die verlowing vernietig. Hadrianus neem toe Titus Aurelius Antoninus (die man van Marcus se tante) aan om hom op te volg as die keiser Antoninus Pius (regeer 138–161), en reël dat Antoninus as sy seuns twee jongmanne moet aanneem - een die seun van Commodus en die ander Marcus, wie se naam daarna verander is na Marcus Aelius Aurelius Verus. Marcus is dus op die ouderdom van net onder 17 aangewys as 'n toekomstige gesamentlike keiser, maar soos dit blyk, sou hy eers in sy 40ste jaar slaag. Soms word aanvaar dat Commodus en Antoninus Pius in Hadrian se gedagtes bloot 'plekverwarmers' vir een of albei hierdie jeugdiges sou wees.
Die lang jare van Marcus se vakleerlingskap onder Antoninus word belig deur die korrespondensie tussen hom en sy onderwyser Fronto. Alhoewel Fronto die belangrikste literêre figuur van die eeu was, was Fronto 'n sombere pedant wie se bloed retoriek was, maar hy moes minder leweloos gewees het as wat hy nou lyk, want daar is 'n ware gevoel en ware kommunikasie in die briewe tussen hom en albei jongmense. mans. Dit was die eer van Marcus, wat intelligent sowel as hardwerkend en ernstig was, dat hy ongeduldig geraak het met die eindelose regime van gevorderde oefeninge in Griekse en Latynse deklamasie en gretig die omhelsing van die Diatribai (Diskoerse) van 'n godsdienstige voormalige slaaf, Epictetus, 'n belangrike morele filosoof van die Stoïsynse skool. Voortaan sou Marcus in die filosofie sy belangrikste intellektuele belangstelling sowel as sy geestelike voeding vind.
Intussen was daar genoeg werk om aan die kant van die onvermoeide Antoninus te doen, met die leer van die regering en die aanvaarding van openbare rolle. Marcus was konsul in 140, 145 en 161. In 145 trou hy met sy neef, die keiser se dogter Annia Galeria Faustina, en in 147 imperium en tribunicia potestas, die belangrikste formele bevoegdhede van keiserskap, is voortaan aan hom verleen, hy was 'n soort junior koemper, wat die intieme berade en belangrike besluite van Antoninus deel. (Sy aanneembroer, byna 10 jaar jonger, is betyds amptelik bekend gestel.) Op 7 Maart 161, op 'n tyd toe die broers gesamentlik konsuls was (onderskeidelik vir die derde en die tweede keer), was hul vader gesterf het.
Belangrikste sleutelwoorde van die onderstaande artikel: Rome, oud, goed, 5, vrede, keisers, voorspoed, vyf, stabiliteit, familielid.
Die Vyf Goeie Keisers het relatiewe vrede, stabiliteit en voorspoed na Rome gebring.  Commodus het die troon ingeneem as die werklike biologiese seun van Marcus Aurelius in die jaar 180 nC. Anders as sy vader en die ander vyf goeie keisers, het Commodus geen selfbeheersing of goedheid nie.  Hiermee vestig ons die aandag op Marcus Aurelius, waarskynlik die bekendste van die vyf goeie keisers. 
Nerva, Romeinse keiser van 18 September 96 tot 98 Januarie, die eerste van 'n opeenvolging van heersers wat tradisioneel bekend staan ​​as die Vyf Goeie Keisers.  Soos reeds gesê, begin Nerva in 96 nC onder die bewind van die vyf goeie keisers. Anders as baie keisers, word hy in die geskiedenis onthou as 'n taamlik eerbare man.  Nerva se bewind begin met die Nervan-Antonine-dinastie, wat insluit wat die geskiedenis die vyf goeie keisers noem.  Die heerskappy van die vyf goeie keisers word gekenmerk deur die aanneming van 'n troonopvolger, eerder as dat die kroon bloot na 'n biologiese seun gaan, of wie ook al sterk genoeg was om dit op te neem.  Die geskiedenis is miskien die minste beroemde van die vyf goeie keisers, en die geskiedenis vertel ons dat hy eintlik baie geliefd was onder die onderdane wat hy regeer het.  Dit sal die heerskappy van die vyf goeie keisers van die era verduidelik, terwyl dit ook die heerskappy van Commodus, die laaste van die dinastie se keisers, beklemtoon.  Met hierdie aanhalings kom ons aan die einde van ons Vyf Goeie Keisers, maar ongelukkig nie aan die einde van die Nervan-Antonine-dinastie nie. 
Die "Vyf goeie keisers" (Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antoninus Pius en Marcus Aurelius) regeer Rome gedurende die tweede eeu nC en het die laaste dekades van die Pax Romana gelei.  Hadrian - Ancient History Encyclopedia Hadrian Joshua J. Mark Hadrian was Romeinse keiser van 117 tot 138 CE en hy staan ​​bekend as die derde van die Vyf Goeie Keisers (Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antoninus Pius en Marcus Aurelius) wat regeer het tereg. 
Hier is die lys van die top 10 keisers wat ooit in antieke Rome geheers het.  Die dood van Domitianus het in elk geval ten minste 'n beter tyd vir Rome beteken, die heerskappy van leiers Machiavelli (!) Wat die vyf goeie keisers genoem is.  Ek het 'n paar goeie boeke gelees oor Romeinse leiers/keisers en ek hoop dat julle hier goeie voorstelle kan hê oor Trajanus of die hele 5 goeie keisers.  Hadrianus was Romeinse keiser van 117 tot 138 nC en hy staan ​​bekend as die derde van die vyf goeie keisers (Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antoninus Pius en Marcus Aurelius) wat regverdig regeer het.  As die laaste van die vyf goeie keisers, en een van die mees stoïsynse filosowe, het Marcus Aurelius die Romeinse Ryk van 161 tot 180 regeer. 
Nerva was die eerste van die "vyf goeie keisers" en die eerste om 'n erfgenaam aan te neem wat nie deel was van sy biologiese familie nie.  Vyf goeie keisers (96-180 nC) By die dood van Domitianus het Nerva (96-98 nC), 'n prominente senator met ordentlike administratiewe ervaring, oorgeneem.  Hierdie keisers het bekend gestaan ​​as die vyf goeie keisers vanweë hul politieke en militêre optrede, onder andere deur die eienskappe, maar dit was die prominentste, wat nie openbare of senatoriese sentimente ontstel het nie.  Ek voel dat Nerva, as die eerste goeie keiser, die belangrikste was. 
Hy word deur die senaat beroemd verklaar as die beste heerser, optimus princeps, wat 'die beste heerser' beteken, en regeer die ou Rome vanaf 98 nC totdat hy sy laaste asem haal.  Hy het begin met die bou van die tempel van vrede, 'n aantal openbare baddens en een van die mees majestueuse strukture in antieke Rome, die Colosseum. 
Alhoewel dit goed sou wees om professor Fagan se TC History of Ancient Rome eerste te neem, is dit nie nodig nie, aangesien hy 'n goeie agtergrond bied oor die tydperk in hierdie kursus.  Die Goue Eeu van Rome was 'n bloeitydperk wat onder die "Vyf Goeie Keisers" van die Nerva-Antonine-dinastie geval het: Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antoninus Pius en Marcus Aurelius.  In elk geval, die "vyf goeie keisers" was beter as hul volgelinge-hoofsaaklik omdat Rome deur toenemend vyandige grensstate gekonfronteer is toe dit die 4de eeu binnegekom het. 
Hulle het 5 goeie keisers gehad, want dit is wat 'n 18de -eeuse historikus hulle genoem het.  Kan iemand verduidelik waarom dit verbasend sou wees om 5 goeie keisers agtereenvolgens te hê? Ek verstaan ​​dat daar 'n paar slegte dinge was. 
Rated 5 out of 5 by RoyT from Exceeds Expectations! Ek het 'n groot mening van professor Fagan, omdat ek sy TC -kursusse oor die geskiedenis van antieke Rome en die groot gevegte van die antieke wêreld baie geniet het.  Nadat hy die plan van die kursus uiteengesit en die Romeinse keiserlike geskiedenis omskryf het, sal professor Fagan die tipes antieke bronne ondersoek wat lig werp op die keisers van Rome.  Daar is familiebome om u te help om die verstrengelde verhoudings tussen die ou keisers van antieke Rome te verstaan; daar is illustrasies en beeldhouwerk van keisers, waaronder Augustus, Caligula, Trajanus en Commodus, en daar is kaarte wat wys hoe die grense van Rome uitgebrei en ontwikkel het onder spesifieke keiserlike heerskappy. 
Die ou mense was teenstrydig om keisers as goed of sleg vir hulle te beskryf; 'n element van spin was dikwels betrokke. 
Die heersers wat algemeen bekend staan ​​as die 'Vyf goeie keisers' was Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antoninus Pius en Marcus Aurelius.  "The Antonines" verskyn ook verwisselbaar met "die vyf goeie keisers" om Nerva te benoem deur Marcus Aurelius (maar nie Lucius Verus en Commodus). 
Die volgorde van goeie keisers is beëindig deur die toetreding tot die mag van Marcus Aurelius se onwaardige seun, Commodus (regeer 180-192 nC).  Nerva en sy opvolgers wat van 96 tot 180 nC regeer het, staan ​​bekend as die "Five Good Emperors".  'n Reeks leiers, bekend as die Vyf Goeie Keisers, het agtereenvolgens regeer en 'n lang tydperk van vrede en voorspoed gelei.  Binne die ryk self was die tydperk van die Flaviane en vyf goeie keisers 'n tydperk van gesonde regering en algemene vrede.  Die Vyf Goeie Keisers was vyf opeenvolgende keisers van die Romeinse Ryk wat tydens die Pax Romana van 96 tot 180 nC regeer het.  Let daarop dat selfs onder die vyf goeie keisers, die keisers steeds probeer het om die heerskappy binne hul gesinne te behou, ondanks 'n gebrek aan seuns. 
Na die tydperk van die 12 keisers en Flaviane het 'n tyd gekom dat Rome deur vyf goeie keisers in 'n ry regeer is.  Tussen 96 en 180 nC is Rome regeer deur wat historici die vyf goeie keisers noem.  Wie was Antonius Pius? "Antoninus Pius was een van die" vyf goeie keisers "van Rome, en is vergelyk met die vrome tweede koning van Rome Numa Pompilius. 
Kyk krities na videogrepe en lees die inhoud van die webwerf oor nege keisers om meer te wete te kom oor hul individuele prestasies, persoonlikheid, leierskapstyl en ander belangrike elemente van hul heerskappy oor antieke Rome.  In Vespasiaanse Rome het 'n leier gevind wat geen groot breuk met die tradisie gemaak het nie, maar sy vermoë om die ryk te herbou en veral sy bereidheid om die samestelling van die regeringsklas uit te brei, het gehelp om 'n positiewe werksmodel vir die 'goeie keisers' van die tweede eeu. " Die volgende eeu het bekend gestaan ​​as die periode van die" Five Good Emperors ", waarin die opvolgings vreedsaam was en die Ryk voorspoedig was.  Die periode van die" Five Good Emperors " ook algemeen beskryf as die Pax Romana, of "Romeinse vrede" is tot 'n einde gekom deur die bewind van Commodus.  Marcus Aurelius of Marcus Aurelius Antoninus Augustus (121 AD - 180 AD), was die Romeinse keiser van 161-180 AD, wat beskou word as die laaste van die vyf goeie keisers.  In die begin van die tweede eeu het hierdie sogenaamde goeie keisers die naam gekry: Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antonius Pius, Marcus Aurelius. 
Die laaste 2 van die "Five Good Emperors" en Commodus word ook Antonines genoem. 
Die blywende Romeinse invloed word deurdringend weerspieël in die hedendaagse taal, letterkunde, regskodes, die regering, argitektuur, ingenieurswese, medisyne, sport, kunste, ens. Baie daarvan is so diep ingebed dat ons skaars ons skuld aan antieke Rome raaksien.  Hy het selfs die Romeinse burgers geskandeer deur sy perd te benoem as konsul, een van die twee mans aan die hoof van die republikeinse regering in antieke Rome.  Die Pax Romana is 'n periode van tweehonderd jaar waartydens antieke Rome sy hoogtepunt bereik het van politieke mag, ekonomiese welvaart en artistieke kreatiwiteit. 
Trajan het wel keiser geword toe Nerva gesterf het, en hy het hom goed van sy taak gekwyt.  Marcus Cocceius Nerva, 'n bejaarde senator met 'n duidelike onderskeid, was die keuse van die moordenaars van Domitianus vir keiser en die senaat herken hom dadelik. 
Toe Hadrianus in 134 nC sterf, word sy aangenome seun Antoninus keiser.  Die senaat het dus opgehou om 'n regeringsinstrument te wees en het 'n keiserlike eweknie geword, grotendeels saamgestel uit mans wat nie deur die verkiesing tot die quaestorship gekwalifiseer is nie, maar eerder deur die keiser veredel is.  Dit was in hierdie tydperk dat die sentralisering van die gesag in die hande van die keiser voltooi is deur die 'dubbele beheer' wat deur Augustus ingestel is, wat in die 1ste eeu onwerklik genoeg was, maar nou, maar nie formeel afgeskaf nie, stelselmatig geïgnoreer in die praktyk.  Daar is nog 'n keiser wat ons moet noem, en hy is in die geskiedenis bekend as Commodus.  By die troon in 161 nC, het Aurelius en Verus die titel van keiser gedeel. 
Die naam van hierdie man was Nerva, en gelukkig vir die Ryk, hierdie keuse was goed.  En miskien my gunsteling: mors nie meer tyd met stry oor wat 'n goeie man moet wees nie. 
Baie van hulle het 'n stabiele heerskappy gehad met aansienlik vreedsame heerskappy, terwyl Rome tydens die krisisse ook 'n enkele jaar gehad het met vier keisers en nog 'n enkele jaar met nie minder nie as ses keisers.  Sy gewildheid as keiser word bewys deur die feit dat Hadrianus die grootste deel van sy bewind afwesig was uit Rome.  Marcus Cocceius Nerva regeer Rome as keiser van 96-98 nC, na die moord op die baie gehate keiser Domitianus.  Nie net was Augustus die eerste nie, maar hy was beslis een van die beste keisers wat Rome ooit gehad het.  Hadrianus se diens aan Trajanus is goed gedokumenteer deur die verskillende belangrike posisies wat hy beklee het voordat hy keiser van Rome geword het.  Trajan word beskou as die _____ grootste keiser van al die keisers van Rome. 
Keiser Trajanus was die eerste Romeinse heerser van provinsiale oorsprong.  Die jaar na Nero se dood (68-69 nC), wat die 'jaar van die vier keisers' genoem word, was selfs erger as enige tydperk wat ek nog in die Romeinse geskiedenis aan u beskryf het.  Sy bewind het begin op een van die moeilikste tye in die Romeinse geskiedenis dat die Romeine net herstel het van die manewales van berugte keisers soos Nero en Caligula, en 'n burgeroorlog waarin vier keisers in 'n enkele jaar plaasgevind het. 
Die aangenome seun en opvolger van keiser Hadrianus, Antoninus Pius, het die Romeinse ryk van 138 tot 161 nC regeer. Sy eerste daad as keiser was om eer aan sy aanneemvader Hadrianus te verleen.  Die tydperk van die Romeinse Republiek het tot 'n einde gekom met die dood van Julius Caesar en daarna het Augustus die era van die Romeinse ryk gemerk wat van 27 vC tot 476 nC geduur het. Gedurende hierdie periode het 'n aantal keisers die Romeinse ryk regeer met hul reëls wat oor 'n aantal dinastieë verdeel was. 
"" "- Li hm: .3: 8" V Onder die bewind van die vyf goeie 1 "keisers bereik die Romeinse Ryk sy grootste territoriale omvang en die Pax Romana gaan voort.  Na die tirannie van Domitianus het die ryk nodig gehad 'n redelike keiser en 'n goeie finansiële beleid sou voer, anders as wat die ryk al jare geteister het. 
Die beroemde keiser, wat die eerste Christelike keiser in die geskiedenis geword het, was 'n heerser van groot historiese belang. die Franke, Alamanni, Gote en Sarmate.  Die Romeinse volk beskou hul keisers as ekwivalent van konings, alhoewel die heel eerste keiser Augustus die Grote absoluut geweier het om as monarg aangeneem te word.  Elke nuwe keiser na hom is deur die senaat vereer met die wens felicior Augusto, melior Traiano wat beteken "wees gelukkiger dan Augustus en beter dan Trajan".  Hadrian, nou goewerneur van Sirië, word keiser, aangesien hy voorheen deur Trajanus aangeneem is.  Hy het 'n aantal plekke in Griekeland opgedra aan sy jong geliefde Antinous, wat in 130 nC in die Nyl verdrink het. Hadrianus was diep geheg aan Antinous en die dood van die jong man het die keiser so groot geraak dat hy hom laat vergoddelik het (waaruit die geheimsinnige kultus ter ere van Antinous ontstaan ​​het).  Jaar van die vier keisers In die stryd onmiddellik na Nero se dood het 'n man met die naam Galba kort die troon ingeneem, en 'n mens sou gedink het dat dinge dinge kon laat werk.  Die gebeure van die volgende 111 jaar (69 n.C.-180 n.C.) het getoon dat die prinsipaal 'n effektiewe regeringsvorm kan wees-as daar net 'n manier gevind kan word om te verseker dat die regte tipe mens keiser word.  Nerva, sterf vinnig nadat hy keiser geword het, dien slegs minder as twee jaar en sterf op 27 Januarie 98 n.C. natuurlike seun, en almal het deur die aanneming 'n erfgenaam opgelewer. "  Antoninus Pius is as keiser aangewys met die voorreg dat Marcus Aurelius (en sy broer) as die volgende in die ry aangewys sou word.  'n Meerderheid keisers nadat Marcus Aurelius Aurelius as deel van die naam gebruik het, net soos dié nadat Vespasianus geneig was om Flavius ​​op te neem. 
Gedurende sy hele tydperk het die Romeinse ryk 'n aantal keisers gehad wat die bewind oorgeneem het.  Namate sy seun Commodus as enigste keiser die troon bestyg en sodoende die tydperk van 'aannemende' gesag beëindig het, sou die stabiliteit en samehang van die vorige era begin ontrafel.  Sy eerste militêre diens was as Tribune onder keiser Nerva.  Hy word 'n historiese figuur van die Christendom deur die eerste keiser te word wat dit versier het.  Suetonius vertel ons dat Hadrianus, nadat hy keiser geword het, die argitek laat laat uitvoer het.  Trajanus se vrou, Plotina (wat lief was vir Hadrianus) onderteken die erfpapiere en daar word vermoed dat sy, nie die keiser nie, verantwoordelik was vir die aanneming van Hadrianus as erfgenaam.  Hy is later deur Augustus aangeneem as sy erfgenaam, dit is toe hy die naam Tiberius Julius Caesar aangeneem het, 'n naam wat die daaropvolgende keisers dra nadat Tiberius ook sou neem.  In 'n poging om 'n burgeroorlog en magsvakuum te stop nadat die oorheersing deur moordenaars gedood is sonder erfgename, maak die senaat _______ hul keiser.  Die legitimiteit van 'n keiser se heerskappy was afhanklik van sy beheer oor die weermag en die erkenning deur die senaat sou normaalweg deur sy troepe verkondig word, of belê word in keiserlike titels deur die senaat, of albei.  Hy het die steun van die senaat gehad: die senaat het hom na die dood van Nero as keiser genoem.  Al die keisers wat hier gelys word, het 'n minimum regeringstyd van elk tien jaar gehad.  Daar was geen verband met die gene Flavia nie, net soos met die name van verskillende ander dinastieë wat deur latere keisers aangeneem is. Om te sê dat die meeste moderne mense na hom verwys as Konstantyn asof sy regte naam Aurelius is, is misleidend.  Ek is nie almal wat oortuig is van 'n keiserlys wat Konstantyn laer as #2 plaas of Justinianus laer plaas as relatief klein figure soos Antoninus Pius nie.  Die Flaviane Maar toe die stof verdwyn het, blyk die nuwe keiser, Vespasianus (69-79 nC), die soort mens te wees wat die Augustaanse stelsel kon laat werk.  'n Beroemde Romeinse keiser, die heerskappy van Vespasianus, duur van 69 na 79 nC. Hy stig die Flaviese dinastie wat 27 jaar lank die Romeinse ryk regeer het.  Ek stem heeltemal met jou saam, maar hier praat die skrywer oor die tydperk tussen 27 vC-476 nC (Romeinse Ryk) en Julius Caesar sterf in 44 vC. Verder was Augustus die stigter van die Romeinse ryk en die eerste Romeinse keiser terwyl Julius Caesar die konsul/diktator van die Romeinse Repbulis was en daarom nie in hierdie lys opgeneem kan word nie.  Die Romeinse keisers was die aangewese heerser van die Romeinse ryk wat begin het na die einde van die Romeinse republiek: die tydperk van die antieke Romeinse beskawing wat begin het met die einde van die Romeinse koninkryk.  Trajanus of Marcus Ulpius Traianus, was Romeinse keiser van 98 tot 117 nC. Sy heerskappy is bekend as 'n welwillende heerser.  Lucius Verus was Romeinse keiser van 161 tot 169 nC. Lucius Verus was die aangenome broer en mede-keiser van Marcus Aurelius.  Antoninus Pius was Romeinse keiser van 138 tot 161 nC. Toe die Romeinse keiser Hadrianus op 10 Julie 138 CE sterf, het hy vertrek.  Heerskappy van die Romeinse keiser Hadrianus wat groot bouprojekte in en om die Agora van Athene ondersteun.  Die beroemde Romeinse keiser van 117 tot 138 nC, Hadrianus, is gebore as Publius Aelius Hadrianus uit 'n etnies Italiaanse familie.  Die Romeinse keiser van 14 nC tot 37 nC, Tiberius Claudius Nero was die seun van Livia Drusilla, wat later in 39 v.C. met Augustus getroud is, wat hom stiefseun van die Octavianus maak.  Alhoewel die Romeinse volk as 'n groep moontlik min relatiewe verskille in die tydperk van Augustus tot Domitianus opgemerk het, bied die '5 goeie keisers' 'n eeu aan konsekwentheid sonder die onderbrekings van Caligula, Nero en die burgeroorlog.  Daar word algemeen na die tydperk van Nerva tot Marcus Aurelius verwys as die van die '5 goeie keisers'. Alhoewel die definisie van 'goed' altyd subjektief is, is daar min argument dat hierdie tydperk die grootste deel van ononderbroke mag en voorspoed vir die Romeinse staat gebied het. 
GEREKTEER GESELEKTEERDE BRONNE(29 source documents arranged by frequency of occurrence in the above report)
Kyk die video: God gee sin aan ons lewens, soek daarom allereers die koninkryk in jou lewe en werke. (November 2021).