Vandat ek kan onthou, was ek en oom Aron saam. Hy het my vertel van my ouers se dood. Skool toe het hy my gestuur. Alles wat ek besit het, het van hom af gekom. Klere, speelgoed, skoolboeke die lot.
Beter nog, ons was maats nes pa en seun, net ons twee saam. Ons het in 'n gerieflike sinkhuisie gewoon en ek het my eie kamertjie gehad. Ek was 'n prins, gemeet aan Ou Lokasie se standaarde.
Dis toe dat tannie Sabiena langs ons intrek. Met intrek bedoel ek sy het een Saterdagmiddag haar sinkpondokkie 'n paar tree van ons s'n op 'n gelykte gaan staanmaak. Daardie dae was trek maklik. Sy het glo stry gekry met haar buurvrou. Toe het sy 'n paar manne gehuur, haar pondokkie uit die klei en misvloer laat lig, en na 'n ander, beter staanplek gaan soek.
Miskien onbewus en uit gewoonte het ek te veel in ons huise se kant laat draai, want toe ek my om kry, was ons op die oop stukkie grond naby ons huis. "Hop, hop," skree ons daar en die trekkery was oor. Geen Stoeteford en daardie goed wat 'n mens deur jou nek laat betaal vir 'n trek nie.