Hierdie artikel getiteld "Hoekom lees en skryf op papier beter vir jou brein kan wees" is geskryf deur Tom Chat Field, vir theguardian.com op Maandag 23 Februarie 2015 11.10 UTC
My seun is 18 maande oud, en ek het die lees van boeke met hom aangesien hy gebore is. Ek sê: "lees", maar ek het regtig bedoel "na" - om nie te praat gryp, val, gooi, knuffelen, kou, en alles anders 'n klein mens daarvan hou om te doen. Oor die afgelope ses maande, al, Hy het begin nie net om te kyk nie, maar ook 'n paar briewe en getalle te herken. Hy noem 'n kapitale Y 'n "yak" na 'n foto op die deur van sy kamer; 'n kapitale H is "reier"; 'n kapitale K, "Kangaroo"; en so aan.
Lees, anders praat, is 'n jong aktiwiteit in evolusionêre terme. Mense het gepraat in 'n vorm vir honderde duisende jare; ons is gebore met die vermoë om spraak geëts in ons neurone te bekom. Die vroegste skryfwerk, egter, net na vore gekom 6,000 jaar gelede, en elke daad van lees, bly 'n weergawe van wat my seun is leer: die identifisering van die spesiale spesies van fisiese voorwerpe bekend as letters en woorde, met behulp van baie dieselfde neurale bane soos ons gebruik om bome te identifiseer, motors, diere en telefoon bokse.
Dit is nie net woorde en letters dat ons verwerk as voorwerpe. Tekste hulself, so ver as ons brein is bekommerd, fisiese landskappe. So dit moet nie verbasend wees dat ons verskillend reageer op woorde gedruk op 'n bladsy in vergelyking met woorde wat op 'n skerm; of dat die sleutel tot die verstaan ​​van hierdie verskille lê in die geografie van woorde in die wêreld.
Vir haar nuwe boek, Woorde die skerm: Die lot van Reading in 'n digitale wêreld, linguistiek professor Naomi Baron het 'n opname van die leesvoorkeure onder meer as 300 universiteitstudente in die VSA, Japan, Slowakye en Duitsland. Wanneer 'n keuse gegee tussen media wissel van drukstukke te slimfone, skootrekenaars, e-lesers en desktops, 92% van die respondente het geantwoord dat dit was harde kopie wat die beste het hulle toegelaat om te konsentreer.
Dit is nie 'n gevolg waarskynlik baie redakteurs te verras, of enigiemand anders wat werk nou saam met die teks. Terwyl die skryf van hierdie artikel, Ek versamel my gedagtes deur 'n weergawe van die dieselfde beginsel: nadat vergelyk my notas op die skerm, Ek gedruk gesê notas, gekrabbel oor die gevolglike uitdruk, aangevoer met myself in die kantlyne, geplaas uitroeptekens langs belangrike punte, versprei die geskribbel gevolg - en van hierdie landskap gekapte n (hopelik) samehangende argument.
Wat presies is hier aan die gang? Ouderdom en gewoonte rol gespeel. Maar daar is ook 'n groeiende wetenskaplike erkenning dat baie van 'n skerm se ongeëwenaarde bates - soek, oneindige en bodemlose kapasiteit, skakels en spronge en seepgladde navigasie - is óf nutteloos of selfs vernietigende wanneer dit kom by sekere soorte van lees en skryf.
Oor drie eksperimente in 2013, navorsers Pam Mueller en Daniel Oppenheimer vergelyking van die doeltreffendheid van studente wat skuldbewys notas versus tik op skootrekenaars. Hul gevolgtrekking: die relatiewe stadige skryf met die hand eis swaarder "geestelike opheffing", studente te dwing om op te som, eerder as om te woordeliks aanhaal - op sy beurt neig om konseptuele begrip te verhoog, aansoek en behoud.
Met ander woorde, wrywing is goed - ten minste so ver as die onthou brein is bekommerd. Verder, kan self beduidende die tekstuur verskeidenheid van fisiese skryf. In die 2012 studie aan die Universiteit van Indiana, sielkundige Karin James vyf-jaar-oue kinders wat nog nie weet hoe om te lees of skryf deur te vra hulle 'n brief of vorm in een van drie maniere om voort te plant getoets: getik op 'n rekenaar, getrek op 'n skoon vel, of opgespoor oor 'n stippellyn uiteensetting. Wanneer die kinders teken vryhand, 'n MRI scan tydens die toets het getoon aktivering oor areas van die brein geassosieer in volwassenes met lees en skryf. Die ander twee metodes het nie so 'n aktivering.
Soortgelyke effekte is gevind in ander toetse, wat daarop dui nie net 'n noue verband tussen lees en skryf, maar dat die ervaring van die lees van homself verskil tussen letters geleer deur handskrif en letters geleer deur te tik. Voeg daarby die help dat die fisiese geografie van 'n gedrukte bladsy of die hef van 'n boek kan gee aan geheue, en jy het 'n gevolgtrekking netjies ooreenstem ons vergestalt nature: die verskillende, veeleisende, motor-vaardigheid-aktiveer fisieke voorwerpe geneig om die lig van ons brein helderder as die placeless, gewig blaai woorde op skerms.
In baie maniere, dit is 'n onregverdige gevolg, effektief te vergelyk druk op sy beste na digitale op sy ergste. Versprei my geskribbel-op drukstukke oor 'n lessenaar, Ek is nie net toegang tot data; Ek is die hersiening van die idiosinkratiese geografie van iets wat ek geskep, uitgevoer en versier. Maar ek nagevors my stuk aanlyn, Ek gaan om dit te tik op die skerm, en my lesers sal 'n skerm omgewing geniet uitdruklik ontwerp om gawe resonansie: 'n geografie, 'n konteks. Skerms is op hul ergste wanneer hulle aap en treur papier. Op hul beste, hulle is iets gratis te betrek en aktiveer ons wonder gedagtes in maniere ongekende van 'n eeu gelede.
Bo alles, dit lyk vir my, Ons moet die idee laat vaar dat daar is net een manier om te lees, of dat die tegnologie en papier is besig met 'n paar onverbiddelike oorlog. Ons is gelukkig genoeg om beide groeiende self-kennis en 'n geleentheid om ons opsies so fiks te maak vir die doel as moontlik - soos glyerige en deursoek of stadig met wrywing as die geleentheid eise.
Ek kan nie dink onderrig my seun te lees in 'n huis sonder enige fisiese boeke, penne of papier. Maar ek kan nie dink ontken hom die onbeperkte woorde en wêrelde 'n skerm kan bring aan hom óf. Ek hoop ek kan help om hom te leer om die meeste van beide te maak - en om te tik / kopie / plak / skets / krap presies soveel as hy nodig het elke idee sy eie te maak.