Palestynisme en die Kairos Dokument - True Gospel
In die harte en denke van baie mense is ᾿n groot verandering besig om pos te vat ten gunste van die geestelike en staatkundige aansprake van Palestyne in tradisionele Joodse gebiede. Hulle word nou deur sommiges as die oorspronklike inwoners en ook die godsdienstige erfgename van die Beloofde Land gesien – en dit alles ten koste van Israel.
In sy artikel Christian Palestinianism noem Thomas Ice hierdie groot geestelike en ideologiese gevaar waardeur Israel bedreig word, "Christelike Palestynisme". Hierdie liberale teologiese denkrigting is ᾿n teenvoeter vir Christelike Sionisme, wat daarop ingestel is om Israel se regte uit die Bybel te beklemtoon en hulle vir die volle herstel van Israel in ᾿n onverdeelde land te beywer. Christelike Palestynisme propageer ᾿n antichiliastiese en anti-Joodse teologie waarin die herstelde Israel geen rol speel nie, en die Palestyne as die regmatige eienaars van die hele Palestina beskou word. Dit beteken in die praktyk dat daar volgens hulle geen staat van Israel moet wees wat met die regte van die Palestyne kan inmeng nie. Hierdie politieke bevrydingsteologie vir die Palestyne geniet ook in die sekulêre wêreld groot steun.
Daar is ᾿n baie groot gevaar verbonde aan Palestynisme in die teologie. ᾿n Egiptiese skrywer, Bat Ye'or, het in haar boek, Eurabia, wat oor die Islamisering van Europa handel, ᾿n hoofstuk ingesluit wat oor die Islamisering van die Christendom handel. Volgens haar baan Palestynisme die weg na die Islamisering van die kerk. Dit is ᾿n vorm van vervangingsteologie waarin Israel deur die Palestyne vervang word. In die proses word die vier Evangelies van hulle Joodse verband losgemaak en aan die Palestyne gekoppel om die Nuwe Testament vir Islam meer aanvaarbaar te maak. Daar word van Jesus ᾿n Palestynse Verlosser gemaak.
In hierdie nuwe vorm van vervangingsteologie word Israel nie net deur die kerk vervang nie, maar spesifiek ook deur Palestynse Christene. In die proses word die Bybel van baie van sy basiese uitsprake oor Israel beroof en geleidelik in terme van die Koran geherinterpreteer. Donald Wagner (Dying in the Land of Promise: Palestine and Palestinian Christianity from Pentecost to 2000; Londen, 2003) beweer verkeerdelik dat omtrent die helfte van die bevolking van Israel in die tyd van Jesus nie Jode was nie, en op grond hiervan maak hy die aanname dat Arabiese Christene die biologiese afstammelinge van die vroeë kerk van Handelinge 2 in Jerusalem is. Die kerkvader Eusebius bevestig egter in sy boek oor die kerkgeskiedenis dat die vroeë kerk feitlik 100% Joods was (Ecclesiastical History, Londen, 1926. Vertaal deur Kirsopp Lake).
Die Chrislam-beweging het dryfkrag gekry deur die uitsprake van vooraanstaande teoloë en politici, wat beweer dat Christene en Moslems dieselfde God aanbid en ook dieselfde Jesus dien. In sy boek, A brief illustrated guide to understanding Islam (bl. 57), sê I.A. Ibrahim: "Die Moslems respekteer en eer vir Jesus (vrede vir hom). Hulle beskou hom as een van die grootste gesante van God na die mensdom."
In die Koran is Jesus egter nie die eniggebore Seun van God nie, en ook nie die Messias wat deur God gestuur is om weer die troon van Dawid te herstel nie. Hy word inteendeel gesien as 'n profeet wat deur Allah aangestel is om die mensdom op die koms van Mohammed voor te berei. Islam ontken ook die soendood van Jesus. Ibrahim (ibid., bl. 58) sê: "Moslems glo dat Jesus nie gekruisig is nie. Jesus se vyande het beplan om hom te kruisig, maar God het hom daarvan bewaar ... ." Islam verkondig duidelik 'n ander Jesus wat vreemd is aan die goddelike openbarings van die Bybel.