Geskryf deur Patrick Stokes
'N Byna leë straat in Melbourne. James Ross / AAP
Ek skryf dit in die noorde van Melbourne, naby twee hoofweë wat gewoonlik 'n konstante brom van verkeersgeraas bied. As ek my kop na 8:XNUMX by die voordeur uitsteek, is daar byna algehele stilte. 'N Stadswye aandklokreël, 'n maand gelede onvoorstelbaar, is ten volle van krag.
COVID-19 dryf ons almal op maniere waarop ons nog nooit gestoot is nie, en laat ons dinge doen wat ons nog nooit gedoen het nie. Dit beklemtoon ons ook op baie eienaardige maniere. Miskien is een van die mees vermoeiende dinge die alomvattende gebrek aan sekerheid.
In Melbourne hoop ons dat die aandklok ná ses weke hiervan sal styg - maar ons weet dit eenvoudig nie. Die mense wat hierdie besluite neem, ook nie sonder skuld nie. Niemand kan met veel vertroue sê wat sal gebeur of wanneer nie.
Dit is verstommend hoeveel daaglikse lewe in so 'n kort tydjie verander het. Wat egter leersaam is oor COVID-19, is nie soveel wat dit verander het as wat dit blootgelê het nie - en nie net oor swakhede in instellings en ekonomiese strukture nie. Dit is nie so dat COVID-19 die wêreld skielik onseker gemaak het nie; dit het getoon hoe onseker dit altyd was.
Alles in ons lewens is onderhewig aan skielike en arbitrêre omkerings. Ons kan te alle tye ons werk, ons gesondheid of ons verhoudings verloor, nie net tydens 'n pandemie nie. Intellektueel weet ons almal dit. Maar meestal, soos agtergrondgeluide, merk ons ​​nie regtig hierdie konstante toon van onsekerheid nie.
Die duidelikste voorbeeld van hierdie deurdringende onsekerheid is natuurlik die dood self. In sy 1845-diskoers By 'n grafkant, die Deense filosoof Søren Kierkegaard - wat sy ouers en vyf van sy sewe broers en susters verloor het voor hy dertig was - hou stil by wat hy die "onsekerheid" van die dood noem.
Ons weet dat ons sal sterf, maar het ook geen idee wanneer ons sal sterf nie. Die dood kan op enige oomblik vir ons kom, dekades vandaar of "op hierdie dag."
Dit is te verstane dat ons soveel tyd en energie bestee om aan hierdie kennis te ontsnap. Een manier om dit te doen is deur 'n vlug na statistieke te maak. Ons probeer die spook van die dood afneem deur 'n beroep op aktuariële tabelle, of bloot deur optree asof ons nooit gaan sterf nie.
Speel die kans
Baie kritici neem juis hierdie weg om te argumenteer teen die soort beperkings wat tans geld. Min mense sal statisties gesproke waarskynlik COVID-19 opdoen; selfs minder sal waarskynlik daaraan sterf. Hierdie moontlikheid word dan afgeweeg aan die dinge wat ons altyd as sekerhede oor die bank beskou het: werk, sport, familie, vriende en die kennis wat elke jaar gemaklik lyk soos die vantevore.
'N Algemene refrein van diegene wat gekant is teen toesluit, is dat' ons moet lewe! ' Maar COVID-19 onthul dat ons eintlik nie ons lewe hoef te leef nie: die meeste van wat ons neem om te kry, is onrusbarend broos. Die virus stel ook bloot dat ander se lewens 'n morele beperking op ons wil verteenwoordig. Ek hoef meestal nie daaraan te dink dat u aan die lewe bly belangriker is as my vermoë om pub toe te gaan nie.
Dit lyk onbegryplik dat al hierdie dinge net goed kan stop. Maar soos Kierkegaard dit stel, elke voorspelling of beroep op waarskynlikheid wat ons probeer maak om te verklaar hoe dinge gaan "strand" op hierdie stelling: "Dit is moontlik."
Lesse in die erns
Vir Kierkegaard is dit in werklikheid goeie nuus. Onsekerheid is die 'skoolmeester' wat ons leer wat hy noem ernstige. Engelse vertalers vertaal dit gewoonlik as 'erns', hoewel 'erns' ook by die Deense pas.
Kierkegaard het gemeen dat dit hierdie erns was dat sy eie ouderdom, vasgevang in koerantpraatjies in die strate en abstrakte teoretisering op die kansels, ontbreek. In sy kort lewe (hy is dood, waarskynlik net 42 jaar oud), het hy 'n reeks vreemde, dikwels pseudonieme, filosofiese werke geskryf om mense terug te roep tot 'n bewustheid van hul individuele sterflikheid en morele verantwoordelikheid.
Waarop kom 'erns' ten opsigte van onsekerheid? Eerstens beteken dit om die feite voor te hou eerder as om die werklikheid te probeer afsny. Op die oomblik is hierdie feite vir baie van ons baie van ons lewens inderdaad opgeskort, en ons verantwoordelikhede teenoor mekaar vereis dat ons pynlike dinge moet doen. Ons kan nie sê wanneer dit sal stop of hoe die lewe aan die ander kant sal lyk nie.
Daar is 'n algemene, maar nogal klein, volkswysheid wat ons sê om elke dag te leef asof dit ons laaste is. Maar dit ignoreer die ander kant van die moontlikheid: dit is miskien glad nie u laaste dag nie. Vir Kierkegaard kom erns in plaas daarvan op "die lewe van elke dag asof dit die laaste is en ook die eerste in 'n lang lewe".
Die uitdaging is nie om vas te hou aan sekerheid of om toe te gee aan nihilisme nie, maar die uitdagendste om te leef asof enigiets moontlik is. Want soos ons vinnig leer, is dit regtig.