Stotterend by kinders - Swangerskap - 2020
Stottering is 'n spraakversteuring, wat gekenmerk word deur 'n skending van die korrekte ritme van spraak, sowel as onwillekeurige stamme in die proses om gedagtes uit te druk, herhaalde herhalings van individuele lettergrepe van 'n woord of klank. Hierdie patologie ontwikkel as gevolg van die voorkoms van spesifieke aanvalle in die artikulasie-organe.
Basies begin stottering in kinders in die tydperk van 3-5 jaar. Spraak ontwikkel op die mees aktiewe manier, maar aangesien die spraakfunksie nog nie volledig gevorm is nie, kan 'n soort mislukking voorkom.
Stottering vind plaas in ongeveer 5% van alle kinders van ses maande en ouer. Driekwart van hulle sal herstel vanaf die aanvang van adolessensie, ongeveer 1% van spraakvermindering bly vir die lewe.
Daar moet op gelet word dat stuttering 'n paar keer (2-5) mans meer dikwels as vroue beïnvloed. Hierdie siekte manifesteer gewoonlik in die vroeë kinderjare, en die resultate van die studie toon dat stammering in die ouderdomsgroep onder 5 jaar in 2,5% van die kinders ontwikkel. As ons praat oor die geslagsverhouding, verander die getalle soos wat kinders grootword. Die verhoudings van voorskoolse kinders is in die grootte van 2k1 (meer seuns), en in die eerste graad word hulle groter - 3k1. In die vyfde graad verhoog hierdie syfer tot 5k1, aangesien meisies met 'n vinniger tempo ontslae raak. Aangesien dit in die vroeë stadiums redelik hoog is (ongeveer 65-75%), is die algehele voorkoms van hierdie defek gewoonlik nie meer as 1% nie.
Oorsake van stotter in 'n kind
Spraakterapeute identifiseer 2 tipes kinderstutte. Die eerste verskyn in kinders met sekere gebreke in die sentrale senuweestelsel. Onder die moontlike oorsake van voorkoms is trauma van bevalling, oorerflikheid, erge gestose tydens swangerskap, ingewikkelde arbeid, gereelde siektes van die kind in die eerste lewensjare. Anders ontwikkel dit normaalweg, daar is geen gesondheidsprobleme nie.
In die proses van neurologiese ondersoek toon so 'n kind gewoonlik tekens van verhoogde intrakraniale druk, sowel as 'n verhoogde drempel. konvulsiewe gereedheid brein patologiese reflekse.
Die tweede tipe van hierdie defek word waargeneem by kinders wat aanvanklik geen organiese of funksionele patologieë van die sentrale senuweestelsel het nie. Hierdie soort stottering vind plaas as gevolg van neurose, veroorsaak deur stres of erge emosionele of fisiese moegheid. In sulke gevalle word hierdie tekortkoming aansienlik verbeter wanneer die kind in 'n toestand van senustiese spanning of emosionele opwinding is.
Die patogenese van stottering in sy meganisme is baie soortgelyk aan die sogenaamde subkortiese disartrië. Met hierdie siekte, die koördinasie van die proses van asemhaling, golosovedenie, sowel as artikulasie. As gevolg hiervan word stammer dikwels dysritmiese disartrië genoem. Aangesien die versteuring van die interaksie tussen die serebrale korteks en sy subkortiese strukture voorkom, word die regulering van die korteks self ook versteur. As gevolg hiervan is daar verskuiwings in die werking van die striopallidêre stelsel, wat verantwoordelik is vir die "voorbereidheid" van die beweging.
2 groepe spiere neem deel aan hierdie artikulasieproses van stemvorming, waarvan een kontrakteer en andersom - ontspan. Volledig gekoördineerde en presiese herverdeling van die toon van hierdie spiere laat jou toe om akkurate, korrekte en vinnige bewegings te maak wat streng differensiasie het. Die striopallidêre stelsel beheer die rasionele herverdeling van spiertonus. As hierdie spraak-reguleerder geblokkeer word (as gevolg van abnormaliteite in die brein of sterk emosionele opwinding), ontstaan ​​tonikale spasma of 'n bosluis voorkom. Hierdie patologiese refleks, waarin daar sprake is van 'n toenemende stemtoon van die spraakapparaat, sowel as 'n skending in die outomatisme van die kind se toespraak, word uiteindelik omskep in 'n aanhoudende gekondisioneerde refleks.
Die simptome van hakkeling in 'n kind
Gewoonlik klink huiwerigheid tydens stottering soos om die aanvanklike lettergrepe van 'n gesproke woord te verleng of te herhaal of om individuele klanke te herhaal. As 'n simptoom van stottering by kinders, kan skielike pouses aan die begin van 'n woord of sy individuele lettergreep nog steeds waargeneem word. Dikwels kom onwillekeurige kontraksies van die gesigspiere, sowel as die spiere van die nek en ledemate, saam met 'n hemming in spraak in 'n stotterende kind. Miskien is sulke bewegings refleksief om te help om uit te spreek, maar in werklikheid versterk hulle net ander mense se indruk van hoe moeilik dit is vir iemand wat stut praat. Daarbenewens begin kinders wat aan stottere ly, individuele woorde of geluide te vrees, en hulle probeer om hulle met sekere sinonieme te vervang of beskrywend te verduidelik. En soms stotterende kinders probeer gewoonlik om situasies te vermy waarin dit nodig is om te praat.
Om jou kind betyds te help, is dit belangrik vir ouers om nie die oomblik van die eerste tekens van hakkel te mis nie:
Die kind begin skielik weier om te praat (hierdie tydperk kan 2-24 uur duur, en daarna begin hy weer praat, maar terselfdertyd staak hy, as jy dan die tyd het om die kind na 'n spesialis te neem, selfs voor die stotter begin, die voorkoms van spraak dit is moontlik om die gebrek te voorkom)
Klink onnodige klanke voor 'n frase (byvoorbeeld, dit kan "en" of "a" wees)
Aan die begin van die frase word gedwing om die aanvanklike lettergreep te herhaal, of die woord self heeltemal,
Met geweld stop in die middel van 'n frase of 'n enkele woord,
Voor die begin van sy toespraak is daar probleme.
Psigosomatika van stottering by kinders
'N Baie gewilde opinie is dat stottering veroorsaak word deur 'n teenstrydigheid tussen die emosionele en sielkundige vrag wat deur die liggaam ontvang word en die vermoë en / of die vermoë om dit te verwerk.
In die algemeen is die feit dat stuttering in 'n kind weens 'n stresfaktor te danke is, ongeveer 70% van die ouers aangedui.
Saam met stottering by kinders word die diagnose van logoneurose of logofobie dikwels gediagnoseer, wat aandui dat sielkundige gesondheid benadeel is. Dit het tot spraakprobleme gelei, wat as vertragings, huiwering, stop en spasmas manifesteer.
Deur die aard van aanvalle wat tydens die spraakproses voorkom, is dit moontlik om toniese en kloniese vorme van stottering by kinders te onderskei. Die aanvalle self is inspirasie of ekspirasie - dit hang af van wanneer hulle voorkom - op 'n inasem of uitasem. Deur die aard van die oorsaak van die siekte word verdeel in simptomatiese of evolusionêre (dit kan neurose of neuroties wees).
Tonic tipe stottering lyk soos 'n lang pouse in die spraakproses of strekgeluide. Daarbenewens lyk die stotter gewoonlik beperk en gespanne, sy mond is half oop of heeltemal gesluit, en sy lippe is styf gesluit.
Neurotiese stotter verskyn in 'n kind weens die sielkundige trauma wat hy op die ouderdom van 2-6 jaar ontvang. Dit lyk soos kloniese stuiptrekkings, wat vererger word aan die begin van 'n frase of met 'n sterk emosionele spanning. Sulke kinders is baie bekommerd wanneer hulle moet praat of weier om glad nie te praat nie. Daar moet op gelet word dat die ontwikkeling van die spraak- en motorapparaat in so 'n kind oor die algemeen ooreenstem met alle ouderdomsontwikkelingsfases, en by sommige kinders kan dit selfs voor hulle wees.
Kloniese stottering by kinders lyk soos 'n konstante herhaling van individuele klanke / lettergrepe, of hele woorde.
Neurose-agtige stottering verskyn gewoonlik as gevolg van 'n soort breinversteuring. Hierdie gebrek het die volgende tekens: kinders is onderhewig aan vinnige uitputting en moegheid, baie geïrriteerde, senuweebewegings. So 'n kind word soms gediagnoseer met psigiatriese patologiese simptome, wat gekenmerk word deur verswakte motoriese reflekse en gedragsprobleme.
Hierdie stammering vind gewoonlik in 3-4 jaar plaas en is nie afhanklik van die teenwoordigheid en / of afwesigheid van sielkundige trauma nie. Basies verskyn dit op die oomblik van intensiewe ontwikkeling van woordspraak in 'n kind. In die toekoms bly oortredings geleidelik toeneem. Spraak word erger indien die kind moeg of siek is. Die ontwikkeling van bewegings en spraakapparaat word in die regte tyd uitgevoer of kan effens vertraag word. Soms verskyn 'n neurose-agtige stotter in 'n kind teen die agtergrond van sommige onderontwikkeling van sy spraakfunksie.
Fisiologiese stottering by kinders
Fisiologiese iterasies is herhalings in die toespraak van 'n kind van individuele woorde. By jong kinders word hulle gereeld waargeneem, en word dit nie as 'n teken van die siekte beskou nie. Daar word geglo dat dit 'n fisiologiese simptoom is wat kenmerkend is van 'n afsonderlike tydperk in die ontwikkeling van spraakvaardighede in 'n baba, en dit is kenmerkend van 80% van die kinders tydens die proses van aktiewe ontwikkeling van woordspraak op die ouderdom van 2-5 jaar. As daar geen komplikasies is nie, sal herhalings slaag wanneer die kind die gekondisioneerde reflekse van sy toespraak versterk en leer hoe om sy gedagtes behoorlik uit te druk.
Fisiologiese stottering by kinders is die gevolg van die feit dat die kind se denke in die ontwikkeling daarvan voorafgaan aan die vordering van spraakvaardighede. Op jong ouderdom is kinders nogal beperk om die gedagtes uit hulle uit te druk, omdat hulle 'n klein woordeskat het, het hulle nog nie geleer hoe om hul gedagtes in die korrekte vorm aan te trek nie en die artikulasie is nog nie gevorm nie. Daarom is dit nie duidelik nie.
Fisiologiese grofheid in spraak in 'n kind mag voorkom as gevolg van ongunstige faktore (soos trauma, siekte, onvanpaste pedagogiese tegnieke).
Diagnose van stotter in 'n kind
Diagnose van stottering by kinders kan uitgevoer word deur 'n pediatriese neuroloog, 'n sielkundige, psigiater, of pediater of spraakterapeut. Elkeen van hierdie dokters moet die geskiedenis noodwendig bestudeer, uitvind of meneerstamming nie oorerflik is nie, en ook inligting ontvang oor die vroeë motoriese en psigoverbale ontwikkeling van die kind, uitvind wanneer en onder watter omstandighede die stottering plaasgevind het.
Tydens die diagnostiese ondersoek van die spraakapparaat van 'n stotterende kind word die volgende manifestasies geopenbaar:
Die vorm, ligging, frekwensie van stuiptrekkings wanneer woorde uitgespreek word,
Die spesifieke kenmerke van spraak, asemhaling en stem word geassesseer.
Die teenwoordigheid van gepaardgaande stotterende versteurings in spraak en bewegings, asook logofobie,
Dit blyk uit hoe die kind self met sy gebrek verband hou.
Verder moet die kind 'n ondersoek doen van die vermoë om klanke, fonemiese verhoor, sowel as die leksikaal-grammatikale gedeelte van spraak te kan uitspreek.
Ter afsluiting dui die spraakterapeut op die erns van stottere en sy vorm, ander spraakafwykings wat met die gebrek verband hou, asook die aard van die krampe van die artikulasie spiere. Stuttering moet gedifferensieer word met tripping en tachyllia, asook dysartrië.
Om uit te vind of daar organiese letsels in 'n kind in die sentrale senuweestelsel is, skryf 'n neuroloog die verloop van renoëfalografie, EEG-prosedures, brein MRI, en ook Echo EG.
Stotterende behandeling in 'n kind
Die spraakterapeut behandel die behandeling van hierdie spraakprobleem, maar as die gebrek ontstaan ​​as gevolg van die geestelike trauma wat die kind ontvang, kan die dokter die pasiënt verwys vir 'n konsultasie aan 'n neuropsigiatris.
Nou is die basis vir die behandeling van stottering by kinders die stabilisering van die funksionering van die sirkel van spraak, ook bekend as die Broca-sentrum inhibisie. In die loop van terapie word die volgende korreksiemetodes voorgeskryf:
Antikonvulsiewe en kalmerende middels
Prosedures vir algemene liggaamsversterking,
Spraak opleiding: ritmiese of 'n bietjie chanting spraak, 'n effense vertraging van sy tempo, 'n lang stilte.
Daarbenewens word ook 'n tegniek gebruik waar ander liggaamsentrums van die liggaam geaktiveer word. In hierdie geval, die regulering van respirasie, ritmiese bewegings met behulp van vingers op die hande, die gepaardgaande mondelinge spraakskrif op papier.
As 'n voorkomende maatreël vir die voorkoms van stotter in 'n kind, is dit baie belangrik dat sy ma se swangerskap veilig verloop. Dit is ook nodig om te sorg vir sy geestelike en fisiese stabiliteit en ontwikkeling van spraak, om inligting van 'n vermaaklike / opvoedkundige aard te kies wat ooreenstem met sy ouderdom. Om te voorkom dat stottering herhaal word, moet u die aanbevelings van die behandelende spraakterapeut tydens remediërende werk, sowel as na voltooiing daarvan, volg. Dit is nodig om gunstige toestande te skep vir die ontwikkeling van die kind.
Stuttering in kinders gaan gewoonlik heeltemal weg as die behandeling goed georganiseer is. Soms kan daar terugval tydens skool en puberteit. Die resultaat van behandeling is die stabielste as jy begin met die regstelling by voorskoolse ouderdom. Hoe langer die ervaring om 'n kind te stotter, hoe meer onseker word die prognose.
Tipes stottering by kinders
In die kinderjare kan 2 tipes patologie voorkom:
neurotiese stottering (logoneurose),
neurose-agtige stottering by kinders.
Oorsake en behandeling, diagnose en voorkoming - in al hierdie gevalle behandel die spraakterapeut dit alles. In die eerste variant kom stammering dikwels uit geringe oorblywende effekte van breinskade. Dit kan verskyn na 'n sielkundige trauma wat onverwags plaasgevind het (vrees, skielike verandering van koshuis, skeiding van ouers) of wat lankal was (oortreding van die reëls van die verhoging van 'n kind, konstante twis in die familie). Logoneurose word dikwels gekombineer met gewelddadige bewegings. Dit manifesteer onverbiddelik. Gewoonlik word dit vergesel deur ander neurotiese afwykings (fobies, enuresis, slaapstoornisse, prikkelbaarheid). Vir die ontwikkeling van neurose-agtige stottere is tyd nodig. Dit is gewoonlik die gevolg van 'n organiese letsel van die sentrale senuweestelsel en word nie geassosieer met geestelike trauma nie. So 'n oortreding word gekenmerk deur konvulsiwiteit van spraak, dikwels gepaard met sulke gewelddadige kontraksies van verskillende dele van die liggaam. Wanneer neurose-stotterende spraakverlaging altyd voorkom. Sulke kinders tydens die vertonings of kommunikasie, as 'n reël, voel nie vrees nie.
Deur die aard van die verloop van die siekte word verdeel in 3 tipes:
golfagtige stottering wat op verskillende tydperke van die lewe kan toeneem of verswak, maar nooit heeltemal verdwyn nie,
relapsing - stammering, wat afwissel met spraakwelstand,
konstante - stotterende met 'n relatief konstante vloeipatroon.
Faktore wat stotter in kinders veroorsaak
Stottering by kinders veroorsaak 2 faktore.
Genetiese aanleg vir verskeie brein siektes. Dit is teenwoordig in kinders wie se familie aan siektes van die sentrale senuweestelsel ly, insluitend as die baba se ouers in die kinderjare stotter, en die patologie het nie betyds verdwyn nie. Stottering is baie algemeen onder kinders wat abnormale breinontwikkeling in die embrio-tydperk gehad het. Voorspoedigende faktore vir die ontwikkeling van die siekte is infeksie van die fetus en beserings wat tydens die bevalling of bevalling, prematuriteit en konstante suurstofhongering van die fetus ontvang word. Die neiging om te stotter word beïnvloed deur die temperament van die kind, sowel as sy vermoë om aan te pas by omgewingsomstandighede. Kinders wat vinnig aanpas by verskeie veranderinge, is minder vatbaar vir die siekte. Choleriese mense is meer vatbaar vir stottering, veral by tye wanneer hulle twis of argumenteer.
Eksterne impak. Dit sluit in:
skade aan die sentrale senuweestelsel deur verskeie infeksies (inflammasie van die brein of sy membrane),
breinskade veroorsaak deur trofiese siektes (verswakte glukosetoleransie),
brein onvolwassenheid. Beide hemisfere van die brein word die meeste aktief in 5 jaar gevorm. Tot dan toe moet spraak geleidelik, sonder jerks, ontwikkel. By seuns begin die vorming van die sentrale senuweestelsel later as by meisies. Om hierdie rede het hulle dikwels spraakafwykings. Tot 5 jaar oud kan die kind 'n iterasie ervaar wat gekenmerk word deur die herhaling van woorde en lettergrepe. Hierdie toestand is 'n variant van die norm en verdwyn op sy eie sonder behandeling,
die teenwoordigheid van infeksie in die respiratoriese stelsel en die gehoorkanaal,
siektes wat die beskermende eienskappe van die liggaam nadelig beïnvloed (gereelde verkoues, die teenwoordigheid van parasiete in die ingewande, metaboliese afwykings),
samevattende toestande (urinêre inkontinensie, slaapstoornisse, moegheid, fobies),
sielkundige trauma (vrees, langdurige stres),
oortreding van die reëls van die verhoging van 'n kind (bederf, die vervulling van al die grille van die kind),
verkeerde spraakontwikkeling (te vinnig en onverstaanbare spraak).
In sommige gevalle is stammering nie 'n siekte nie, maar 'n poging om soos 'n volwassene te word. As een ouer stutters, dan kan die kind dit kopieer. В этом случае патология может сформироваться 2 путями: ребенок или непроизвольно заикается во время общения с родителями (с остальными людьми он разговаривает нормально) или в подражательной форме (при этой форме он заикается, разговаривая с любым человеком).
Невротическое заикание у детей бывает в результате психической травмы, поэтому заболевание возникает практически внезапно. Met so 'n stotter kan ouers met akkuraatheid vertel wanneer en waarom die kind patologie ontwikkel het. Sulke stottere kom gewoonlik in 2-6 jaar voor, wanneer daar reeds spraakspraak ontwikkel is.
Hierdie kinders het 'n verminderde spraakaktiwiteit as gevolg van die feit dat hulle bang is om te praat. Hulle is vas op komplekse geluide. Terselfdertyd kan respiratoriese en vokale spasmas waargeneem word. Hulle het 'n wanorde van klankuitspraak, maar terselfdertyd ontwikkel hulle gewoonlik in die leksikale en grammatikale sfeer. Tydens die gesprek brei hierdie kinders die vlerke van die neus uit. In hierdie vorm is stammering golfagtig van aard, dit wil sê, spraak word aansienlik vererger tydens stres.
Neurose-agtige stottere ontwikkel geleidelik as gevolg van CNS-skade. Sulke stottering word nie geassosieer met enige gebeurtenisse nie, dus kan ouers dikwels nie die oorsaak van die siekte vind nie. Neurose-agtige stammering begin in 3-4 jaar, ten tye van die vorming van frasale toespraak.
Kinders wat ly aan hierdie stamvorming, is gesellig en aktief, nie bang vir hul siekte nie. Stuttering in hierdie geval kom voor as gevolg van artikulatoriese stuiptrekkings. Sulke kinders praat eentonig, vinnig en onuitsprekend. Wanneer neurose-stottering in die leksikaal-grammatikale aspek van spraak, is daar ook oortredings. Dikwels is daar 'n oortreding van algemene motoriese vaardighede, sodat kinders te veel beperk of lomp kan wees. Hulle het ligte gesigsuitdrukkings, onleesbare handskrif. Kinders wat aan neurose-stamme ly, het dikwels leerprobleme. Hierdie soort stammering het 'n bestendige vloei, en erger kan voorkomings - veral as gevolg van moegheid en hoë spraakvragte. Wanneer neurologiese studies uitgevoer word, word letsels van die sentrale senuweestelsel waargeneem, en tydens EEG word hoë konvulsiewe gereedheid gevind.
Tekens van hakkeling by kinders
Stottering in kinders is belangrik om in die aanvanklike stadiums op te spoor. As 'n reël begin die siekte met gereelde herhalings van woorde. Gedurende hierdie periode het die kind hipertonisiteit van die spiere van die gesig en nek. Hy wil nie praat nie, en as hy sê, het hy fluktuasies in die volume van sy stem.
Simptome van stammering kan baie wissel, afhangende van watter kliniese vorm van die siekte in 'n kind teenwoordig is.
So met die neurotiese vorm, ontstaan ​​die spraakpatologie skielik. Dit kom gewoonlik in 2-6 jaar voor as gevolg van sielkundige trauma. Eers is die baba stil en wanneer hy weer die woorde begin sê hy met 'n stotter. So 'n kind kan slaapstoornissen ervaar, hy is geïnteresseerd in klein hoeveelhede, en op die ouderdom van 11 gaan hy in homself, omdat hy bewus is van sy gebrek.
Die eerste simptome van 'n neurose-agtige vorm van stottere verskyn in 3-4 jaar. Die kind stut altyd en begin uiteindelik betekenislose woorde en klanke ("wel", "uh") gebruik. Sulke kinders is hiperaktief, maar word vinnig moeg, hulle het dikwels hoofpyn, geheue verminder.
Soms, saam met stotterende kinders tydens 'n gesprek, kan onwillekeurige spierkontraksies in verskillende dele van die liggaam voorkom. Hierdie refleksbewegings lyk asof hulle praat verbeter, maar in werklikheid stel hulle die situasie net moeilik en skep die indruk van onsekerheid.
Diagnose van hakkeling by kinders
As jy die eerste simptome van 'n kind herken, moet jy dadelik 'n dokter sien. As hierdie patologie vermoed word, moet eksamens uitgevoer word met spesialiste soos 'n neuroloog, pediater, spraakterapeut en psigiater. In sommige gevalle moet u dalk 'n kinderpsigoloog raadpleeg. Die geskiedenis van die kind, inligting oor hoe ontwikkeling plaasvind, inligting oor wanneer, hoe en onder watter omstandighede hy begin stotter het, speel 'n groot rol in die diagnose en identifisering van die oorsake van die siekte.
Ten einde die stadium van die siekte te identifiseer en die oorsake van stottering by kinders, sal spraakdiagnose benodig word, wat 'n assessering van die spoed, spraak en respirasie insluit. Tydens die studie sal die dokter spraak- en motoriese afwykings identifiseer, indien enige, sal bepaal watter soort artikulasie-aanvalle die pasiënt ly, hoe gereeld hulle voorkom.
Vir die opsporing van patologieë van die sentrale senuweestelsel mag nodig wees:
die studie van serebrale vate eografies,
Eliminasie van hakkeling by kinders
Behandeling van stottering by kinders bied spraakterapeut. As die patologie krampe in die spiere van die artikulatoriese apparaat of siektes van die senuweestelsel veroorsaak, kan die hulp van 'n neuropatoloog nodig wees. As stottering na 'n traumatiese situasie plaasvind, moet u dalk met 'n sielkundige werk.
Die kern van die behandeling van hierdie patologie is om die funksies van die spraaksirkel te herstel, insluitende die inhibisie van Broca se middelpunt. In die regstelling van stottere gebruik dwelmterapie, hipnose, akupunktuur, 'n verskeidenheid ontspannende prosedures, die implementering van spesiale oefeninge. In sommige gevalle sal dit nodig wees om anti-sprinkel toestelle en spesiale rekenaarprogramme te gebruik.
Dwelm behandeling vir stottere behels die gebruik van antikonvulsiewe, anti-angstigheid, kalmeermiddel en verskeie homeopatiese medisyne. In sommige gevalle kan neurometaboliese stimulante gebruik word. Hierdie metode van behandeling kan egter slegs vir kinders ouer as 3 jaar gebruik word.
Danksy hipnose sal die dokter die ware oorsake van die oortreding kan identifiseer. Verbetering van die toestand kan selfs na 1 prosedure bereik word. Vir residuele eliminasie van patologie kan 10-15 sessies benodig word. Op hierdie manier word stammen in adolessente verwyder. Die metode word nie gebruik vir die behandeling van jong kinders nie.
Behandel stamme kan akupressuur wees. Danksy hom is spraakregulering aansienlik verbeter. Tydens die massage gebruik die dokter 'n ontspannende blootstellingsmetode. Gedurende die sessie druk die spesialis op spesifieke punte af en voer sirkelbewegings uit.
Goeie resultate in die behandeling van stottere het asemhalingsoefeninge getoon. Die kern van die metode lê in die normalisering van asemhaling, wat die asem verleng. Danksy dit sal die kind kan leer hoe om op die lug te vlam voordat jy iets sê. Hierdie metode van behandeling word gebruik vir kinders ouer as 4 jaar.
Daarbenewens kan logaritmika gebruik word om patologie reg te stel. Die kern van hierdie metode is om die verband tussen die woord en die melodie en bewegings te gebruik. Danksy logoritmie sal die kind spraakafwykings kan verbeter, sy talente openbaar en selfbeeld kan verbeter. Die metode word gebruik om kinders jonger as 7 jaar te behandel.
Om stotter te elimineer, kan die dokter die gebruik van anti-optiese toestelle aanbeveel. Sommige toestelle help die kind om 'n replika wat deur hom uitgespreek word, te hoor, ander - druk sy stem uit met geluide, en nog ander - gee die korrekte weergawe van spraak weer. Die effektiefste in hierdie geval is toestelle wat die volume van die stem verlaag of verhoog.
Die voorspelling en voorkoming van stottering by kinders
Sonder 'n opname is dit moeilik om die prognose van die siekte te bepaal. Dit is te danke aan die feit dat verskeie faktore kan stotter, maar nie almal kan ongelukkig maklik uitgeskakel word nie. Die voorspelling van stammering hang grootliks af van die vorm van die siekte en die ouderdom van die pasiënt. Gewoonlik, kinders wat op 'n vroeë ouderdom begin hanteer het, makliker om van die patologie ontslae te raak. By kinders met aangebore afwykings van die spraakapparaat is die prognose nie so gunstig nie. Die voorspelling hang ook af van die tipe stottering. So respiratoriese krampe makliker om te genees as tonikum. Die beste effek in behandeling kan bereik word teen 3-5 jaar. Reeds in 12-17 jaar is die siekte moeilik om te verbeter. Daar is gevalle as gevolg van 'n sielkundige faktor 'n kind het 'n terugval van die siekte.
Om te vermy, moet jy besef dat gesonde kinders grootword in nie-konflik ouers. Moenie snags stories vir jou kind vertel vir die nag en laat hom nie scary spotprente sien nie, moenie hom skrik of loslaat in donker kamers nie. Hou jou baba lief en kommunikeer met hom meer, moenie te streng en veeleisend wees nie, beskerm teen geestelike beserings. Rustige kinders, wat nie ouerlike liefde en sorg het nie, word amper nooit aan hierdie siekte blootgestel nie.
Child Stuttering Klassifikasie
Afhangende van die patogenetiese meganismes onderliggend aan konvulsiewe huiwering, is daar 2 vorme van stottering by kinders: neurotiese (logoneurose) en neurose-agtige. Neurotiese stottering by kinders is 'n funksionele wanorde, neurose-agtige is geassosieer met organiese skade aan die senuweestelsel.
Die erns van spraakkonvulsies onderskei die ligte, matige en erge graad van stottering by kinders. Ligte stottering in kinders word gekenmerk deur konvulsiewe struikelblokke slegs in spontane spraak, die simptome is skaars waarneembaar en meng nie met verbale kommunikasie nie. Met matige erns kom huiwering in monoloog en dialoogspraak voor. Met erge stotter in kinders, is spraakkramme gereeld en langdurig, huiwerig vind plaas in alle soorte spraak, insluitende vervoegde en gereflekteerde spraak, en gepaardgaande bewegings en embolofrasie verskyn. In die mees ekstreme gevalle word, as gevolg van stottering, spraak en kommunikasie amper onmoontlik. Die erns van stammering kan in verskillende situasies onstabiel vir dieselfde kind wees.
Afhangende van die aard van die vloei word die volgende opsies vir stottering in kinders onderskei:
golwend (stuttering styg en verswak in verskillende situasies, maar verdwyn nie) nie,
konstante (stuttering is relatief stabiel)
herhalende (stottering vind weer plaas na 'n periode van spraakwelstand).
Al die faktore wat bydra tot die voorkoms van stottering by kinders word tradisioneel in predisponering en produksie verdeel. Vooroordeel (agtergrond) oorsake sluit in oorerflike predisposisie, die neuropatiese konstitusie van 'n stotterende kind, en intrauteriene CNS skade. Oorerflike vooroordeel om te stotter in kinders word meestal bepaal deur aangebore swakheid van die spraakapparaat. By kinders wat stotter, enuresis, nagvrede ly, word veral angs en kwesbaarheid bespeur. Perinatale breinskade by kinders kan geassosieer word met swangerskapstoksisasie, fetale hemolitiese siektes, intrauteriene hipoksie en asfyksie tydens bevalling, geboortetrauma, ens. Kinders wat fisies verswak word, met 'n onvoltooid ontwikkelde ritme, algemene motoriese vaardighede, nabootsing, ontwikkel stammen. en artikulasie.
Die toename in die frekwensie van stotterende gevalle wat die afgelope jare waargeneem word, is direk verband hou met die vinnige inleiding tot die daaglikse lewe van videospeletjies, verskeie rekenaartegnologieë, wat 'n groot hoeveelheid oudiovisuele inligting oor die breekbare senuweestelsel van kinders ontketen. Dit moet onthou word dat die prosesse van rypwording van die serebrale korteks, die ontwerp van die funksionele asimmetrie van die breinaktiwiteit basies voltooi word deur 5 jaar van die lewe. Daarom kan die effek van enige stimulus oormatige duur of duur lei tot senuwee-ineenstorting en stottering by kinders.
Ernstige infeksies (meningitis, encefalitis, masels, kinkhoes, tifus, ens.), TBI, hipotrofie, rickets, dronkenskap, ens. Kan ook sulke buitengewone irriterende (of veroorsakende oorsake) wees van stottering by kinders, chroniese traktitis, hipotrofie, rickets, dronkenskap, ens. skokke of langtermyn trauma aan die psige. In die eerste geval kan dit korttermyn vrees, vrees, oormatige vreugde, in die tweede langdurige konflikte, 'n outoritêre ouerstyl, ens. Wees. Die nabootsing van stotterende, vroeë leer van vreemde tale, oorlading van moeilike spraakmateriaal, heropleiding van linkerhandigheid, kan lei tot stottering by kinders. . Die literatuur dui op die verband van stottere by kinders met linkerhandigheid, ander spraakafwykings (dyslalia, tachiliac, dysarthria, rhinolalia). Sekondêre stottering by kinders kan op die agtergrond van motorale of afasie voorkom.
Vergelykende eienskappe van neurotiese en neurose-agtige stottering by kinders
Aan die basis van neurotiese stottering by kinders is daar sterk psigotraumatiese ervarings, daarom vind 'n spraakversteuring akuut, amper onmiddellik plaas. In hierdie geval dui ouers as 'n reël akkuraat op die tyd van die voorkoms van stotter in 'n kind en die oorsaak daarvan. Neurotiese stottere vind gewoonlik 2-6 jaar plaas, dws by die ontwikkeling van die siekte het kinders frasale spraak ontvou.
By kinders met neurotiese stottere is daar sprake van 'n afname in spraakaktiwiteit, logofobie en fiksasie op moeilike klanke word uitgedruk, respiratoriese vokale stuiptrekkings oorheers. Die klankuitspraak is as 'n reël gebreek, maar die leksikale en grammatikale kant ontwikkel normaalweg (FFN vind plaas). Kinders vergesel dikwels hul toespraak met swelling van die vlerke van die neus en gepaardgaande bewegings. Die aard van neurotiese stottering by kinders is golwend, spraakvermindering word veroorsaak deur psigotumatiese situasies.
In die geval van neurose-agtige stottering wat ontstaan ​​teen die agtergrond van 'n organiese letsel van die sentrale senuweestelsel gedurende die perinatale of vroeë tydperk van ontwikkeling van die kind, ontwikkel die siekte geleidelik geleidelik. Daar is geen duidelike verband met eksterne omstandighede nie; ouers vind dit moeilik om die oorsaak van hakkeling by kinders te bepaal. Neurose-agtige stottering by kinders verskyn vanaf die begin van die spraak of op die ouderdom van 3-4 jaar, dit wil sê tydens die vorming van frasale toespraak.
Die spraakaktiwiteit van kinders word gewoonlik verhoog, terwyl hulle terselfdertyd nie krities is vir hul gebrek nie. Spraak blunts word hoofsaaklik veroorsaak deur artikulatoriese stuiptrekkings, spraak is eentonig, onuitspreeklik, die tempo word versnel, die uitspraak word verwring, die leksikogram-grammatikale aspek van spraak is gebreek. By kinders met neurose-agtige stottere, is algemene motiliteit benadeel: hul bewegings is onhandig, beperk, stereotipeer. Dit word gekenmerk deur slapmimiek, swak handskrif, dysgrafie, disleksie en dyscalculia kom dikwels voor. Die verloop van neurose-agtige stottering by kinders is relatief konstant; spraakgestremdheid kan veroorsaak word deur oorwerk, verhoogde spraakstres en somatiese swakheid. Toe neurologiese ondersoek verskeie tekens van skade aan die sentrale senuweestelsel aan die lig gebring het, volgens EEG - verhoogde konvulsiewe gereedheid.
Simptome van stottering by kinders
Die hoof simptome van stottering by kinders sluit in verbale stuiptrekkings, versteurings van fisiologiese en mondelinge asemhaling, gepaardgaande bewegings, mondelinge tricks en logofobie.
Wanneer stotterende huiwering by kinders plaasvind wanneer hulle probeer om 'n toespraak te begin of direk in die proses van spraak. Hulle word veroorsaak deur stuiptrekkings (onwillekeurige sametrekking) van die muskulasie. Deur hul aard kan mondelinge spasmas tonikum en klonies wees. Tonic verbale spasmas word geassosieer met 'n skerp toename in spiertonus in die lippe, tong, wange, wat gepaard gaan met die onmoontlikheid van artikulasie en 'n pouse in spraak (byvoorbeeld, "t is rava"). Kloniese verbale spasmas word gekenmerk deur meervoudige sametrekking van die spraakspiere, wat lei tot die herhaling van individuele klanke of lettergrepe (byvoorbeeld "t-gras"). By kinders met hakkel kan tonokloniese of klontononiese stuiptrekkings voorkom. Op die plek van oorsprong kan die spraakkollings artikuleer, stem (agtergrond), respiratoriese en gemengde.
Asemhaling tydens stottering is nie-ritmies, oppervlakkig, bors of klavikulêr. Daar is 'n koördinasie van asemhaling en artikulasie: kinders begin praat tydens inaseming of na 'n volle uitaseming.
Die spraak van kinders met stottere word dikwels vergesel deur onwillekeurige gepaardgaande bewegings: kronkeling van die gesigspiere, swelling van die vlerke van die neus, flikkerende kloue van die neus, ens. Stutters gebruik dikwels die sogenaamde motor- en spraakstrokies wat daarop gemik is om stambles te steek (glimlag, gaap, hoes en spraakstrokies, wat poog om gemeenskappe (glimlag, gaap, hoes en spraakstrokies) weg te steek, wat mumblasies (glimlaggend, gaap, hoes en praat) verberg. ). Spraakstokkies sluit in embolofrazii (die gebruik van onnodige klanke en woorde - "wel", "hierdie", "daar", "hier"), 'n verandering in intonasie, tempo, ritme, spraak, stem, ens.
Moeilikhede in spraakkommunikasie by kinders met stotterende oorsaak van logofobie (vrees vir spraak in die algemeen) of klankfobie (vrees om individuele klanke uit te spreek). Op sy beurt dra obsessiewe gedagtes oor stotterend by tot verdere verergering van spraakprobleme by kinders.
Stottering by kinders word dikwels vergesel van verskillende tipes outonome afwykings: sweet, tagikardie, bloeddruklabiliteit, rooiheid of bleekheid van die vel wat vererger word tydens mondelinge aanvalle.
Korreksie van stotter in kinders
In spraakterapie het 'n geïntegreerde benadering tot die regstelling van stottering in kinders aangeneem, wat die uitvoering van terapeutiese, sielkundige en pedagogiese werk behels. Die hoofdoelwit van die mediese-pedagogiese kompleks is om spraakaanvalle en verwante afwykings uit te skakel of te verswak, die sentrale senuweestelsel te versterk, die impak op die persoon en gedragstam.
Terapeutiese rigting van werk sluit algemene herstellende prosedures (hidroterapie, fisioterapie, massering, oefenterapie), rasionele en suggestiewe psigoterapie in.
Eintlik word spraakterapie in stottering by kinders in fases georganiseer. На подготовительном этапе создается щадящий режим, доброжелательная атмосфера, ограничивается речевая активность, демонстрируются образцы правильной речи.
На тренировочном этапе проводится работа по овладению детьми различными формами речи: сопряжено-отраженной, шепотной, ритмической, вопросно-ответной и др. На занятиях полезно использовать различные формы ручного труда (лепку, конструирование, рисование, игры). Aan die einde van hierdie stadium word klasse oorgedra van die spreekterapeut se kantoor na 'n groep, klas en openbare plekke waar kinders hul vrye spraakvaardighede versterk. In die finale stadium word outomatisering van die vaardighede van korrekte spraak en gedrag in verskillende spraaksituasies en -aktiwiteite uitgevoer.
Die belangrike aandag in die proses van werk word betaal aan die ontwikkeling van die hoofkomponente van spraak (fonetiek, woordeskat, grammatika), stemvoeding, prosodie. In die regstelling van stottering by kinders word 'n belangrike rol gespeel deur logaritmiese oefeninge, spraakterapie massage, asemhaling en artikulasie oefeninge. Spraakterapie vir die regstelling van stottering by kinders word in individuele en groepformaat uitgevoer.
Vir die regstelling van stottering by kinders is baie van die outeur se metodes voorgestel (N.A. Cheveleva, S.A. Mironova, V.I. Seliverstova, G. A. Volkova, A.V. Yastrebova, L.Z. Arutyunyan, ens.)
Artikulatoriese krampe ekstern lyk soos spasms van die tong, draai dit na die kant, strek die lippe en ander onnodige bewegings van die vokale apparaat.
Dit is onmoontlik om kinders met inligting te oorlaai. Voorlopig is dit beter om nuwe boeke te vertoon en poësie te memoriseer, om die TV te beperk.
Vir sommige mense is onoplettendheid tipies, of bloot die gewoonte om weer te vra wat gesê word. In die hantering van 'n stotter is dit eenvoudig nie toelaatbaar nie.
Terapie van hierdie siekte met medikasie (kalmeermiddels, antikonvulsante) het 'n baie beperkte omvang. Dit is slegs moontlik wanneer stotterend op die agtergrond van ernstige breinskade of 'n ernstige geestesversteuring plaasvind. Alle ander behandelingsopsies vir mondelinge aanvalle sluit geen medikasie in nie.
Die duur van 'n stotterende behandeling kan wissel van 'n paar maande tot 'n paar jaar. Dit hang alles af van die erns van die simptome en die tipe persoonlikheid. As 'n spraakterapeut, ouers en baba saamwerk in 'n span, dan is die kanse van volledige genesing baie hoog. Maar selfs met onvoldoende resultate is dit belangrik om die kind te help om aan te pas sodat hy geliefd en volwaardig voel, ten spyte van die gebrek.
Behandeling van stottering by kinders
Danksy die vooruitgang van medisyne is logoneurose heeltemal geneesbaar. Eerstens moet jy dokters se hulp soek om die oorsaak van hierdie spraakversteuring te bepaal en die beste behandelingsprogram op te stel.
Klasse met spraakterapeut
Spraakterapie vir stottere beoog om:
bevry die spraak van 'n stotterende kind uit stres
skakel die verkeerde uitspraak uit,
bring 'n duidelike artikulasie, sowel as ritmiese en ekspressiewe spraak, op.
By die aanvanklike stadium van behandeling voer die kind take saam met 'n spraakterapeut, en dan selfstandig praktyke in mondelinge spraak. Om die vaardighede wat jy nodig het in die daaglikse gesprekke met ander te konsolideer.
Akupressuur vir stottering
In die behandeling van kinders se logoneurose, kan jy oordra na alternatiewe medisyne, doen dit net met die verstand. Die verloop van behandeling met akupressuur moet gekies word afhangende van die kompleksiteit van die saak. Tydens die massering raak die dokter die punte op die rug, gesig, bors en bene.
Die eerste uitslae van behandeling met 'n puntmassering kan na net een sessie verskyn. Massering regenereer die senuwee-regulering van spraak, dus klasse moet gereeld wees.
Tot op datum is daar baie rekenaarprogramme wat gefokus is op die sinchronisasie van die kind se ouditiewe en spraak sentrum. Byvoorbeeld, die kind sê die woorde, en die program terselfdertyd hou die aangetekende spraak vir 'n gesplete sekonde. As gevolg daarvan hoor hy sy stem, maar met 'n vertraging, en probeer om daaraan te pas. As gevolg hiervan word spraak gladder. Daarbenewens kan u met behulp van ander programme verskillende situasies en emosies opwek wat tydens gesprekke ontstaan.
Volg die daaglikse roetine. Kinders van 3 tot 7 jaar word aanbeveel om 10-11 uur in die nag te slaap en 2 uur per dag, vanaf 7 jaar oud - 8-9 uur per nag en 1,5 uur per dag. Om televisie voor bed te kyk, word nie aanbeveel nie.
Om 'n gunstige sielkundige omgewing te skep. Jy hoef nie voortdurend opmerkings te maak en die baba op te trek nie - dit maak sy pyn seer. Dit is ook nodig om twis tussen volwassenes uit te sluit in die teenwoordigheid van die kind. Jy moet hom nie wys dat jy bekommerd is as gevolg van sy verkeerde toespraak nie. Moenie hom haas wanneer jy jou vrae beantwoord nie en prys dikwels.
Om die kind te help in daaglikse kommunikasie. Hy moet van die mense om hom net die regte toespraak hoor. Dit is nodig om duidelik en saggies te praat, aangesien kinders onmiddellik die manier van volwassenes navolg. As 'n kind 'n uitgesproke stotter het, moet jy met hom gesels. Moenie hom dwing om 'n paar keer moeilike woorde vir hom te spreek nie.
Versterk algemene gesondheid. Ouers moet op alle moontlike maniere die senuweespanning van die kind verlig, sy oorwerk en onnodige luidrugtige "partye" uitskakel. Daarbenewens word dit aanbeveel om die kinders se liggaam te verhard met behulp van buitelugspele, lugbaden, rubdowns, ens.
As 'n kind tekens van logoneurose het, is daar geen rede om paniekerig te raak nie. Inteendeel, die senuweestatus van volwassenes kan aan die baba oorgedra word en die situasie vererger. Dit is nodig om vinnig 'n dokter te raadpleeg en volg dan al hul voorskrifte noukeurig. Daarbenewens moet jy by die huis 'n kalm omgewing skep wat sal bydra tot 'n kuur. Onthou dat die kind moet glo in sy vermoë om van stotter te herstel, en dit sal so goed moontlik ook die ondersteuning en vertroue van geliefdes help.
Forms van hakkeling by kinders
Volgens die etiologiese faktor word stottering in kinders verdeel in twee vorme:
neurotiese (logoneurose) - weens sielkundige trauma, kan op enige ouderdom ontwikkel,
neurose - as gevolg van oortredings van die funksies van serebrale strukture, vind gewoonlik in 3-4 jaar plaas.
Neurotiese stottering by jong kinders is goed aanvaarbaar vir regstelling in spraakterapie groepe en kleuter.
Afhangende van die eienskappe van spraakafwykings, kan stammering van die volgende tipes wees:
tonikum - vertraging op 'n klank of groep klanke,
kloniese - herhaling van klanke, lettergrepe of woorde,
Stelling van stotter in kinders
In die ontwikkeling van patologie is daar vier fases:
Oortredings van uitspraak kom dikwels voor in die aanvanklike woorde van sinne, wanneer kort sprake van spraak (voegwoorde, voorsetsels) uitgespreek word, reageer die kind nie op sy probleme om woorde uit te spreek nie.
Spraakafwykings vind gereeld plaas, meer dikwels tydens vinnige spraak, in polisillabiese woorde. Die kind teken probleme met spraak aan, maar beskou hom nie as hakkel nie.
Daar is 'n konsolidasie van konvulsiewe sindroom, pasiënte ervaar nie verleentheid of vrees tydens kommunikasie nie.
Uitdrukte emosionele reaksies op stotterend, probeer die kind kommunikasie te vermy.
Heel dikwels stotterend word gepaardgaande met somatiese afwykings van die artikulasie-apparaat: afwyking van die tong na die sy, hoë boog van die lug, hipertrofie van die nasale holtes, geboë nasale septum.
Ontwrigtings van die respiratoriese proses sluit in oormatige gebruik van lug tydens inaseming en uitaseming op die agtergrond van weerstandsversteuring in die area van artikulasie. Wanneer geluide probeer word, vind 'n konvulsiewe sluiting van die glottis plaas, wat die vorming van geluid voorkom. Terselfdertyd is daar vinnig en skerp bewegings van die larinks op en af, sowel as vorentoe beweeg. Pasiënte poog om vokaalklanke stewig uit te spreek. Die simptomatologie van stottering op dieselfde tyd kan versag word tot die volle normalisering van spraak wanneer sang, fluister.
Die pasiënt kan sy toespraak vergesel met gepaardgaande gebare wat nie nodig is nie, maar word bewus gemaak deur die kind. Tydens 'n aanval van hakkel kan 'n kind sy kop kantel of dit terugtrek, sy vuis steek, sy voet steek, sy skouers skou, van voet tot voet skuif.
Die hoofriglyne vir die behandeling van stotter in gespesialiseerde instellings is spraakterapie ritmiek en kollektiewe psigoterapie op 'n speelse manier.
Soms word stuttering vergesel van geestesversteurings, byvoorbeeld die vrees om 'n fiasko te ly wanneer sommige klanke, lettergrepe en woorde uitgespreek word. Pasiënte probeer om dit nie in hul toespraak te gebruik nie en is op soek na 'n plaasvervanger vir hulle. In ernstige gevalle lei dit tot absolute dumbness tydens stotterende aanvalle. Gedagtes oor die onmoontlikheid van normale verbale kommunikasie kan die oorsaak van die vorming van 'n minderwaardigheidskompleks word. Kinders word skaam, skelm, stil, kan skaam wees van gesprek en kommunikasie oor die algemeen.
Met die toniese vorm van stottering struikel die kind dikwels tydens 'n gesprek met die vorming van pouses of oormatige strek van individuele lettergrepe in die woord. In die kloniese vorm van die patologie spreek die pasiënt herhaaldelik individuele klanke, groepe klanke of woorde uit. Vir die gemengde vorm van stammering word gekenmerk deur 'n kombinasie van simptome van toniese en kloniese stammen. Met 'n klonies-toniese vorm van stottere herhaal die pasiënt gewoonlik die aanvanklike klanke of lettergrepe, waarna hy tydens 'n gesprek struikel. In die geval van tonikroniese stottering, toon spraakgestremdheid as huiwering en stop met gereelde toename in stem, erge asemhalingsprobleme en bykomende bewegings tydens 'n gesprek.
As 'n pasiënt neurotiese stottere ontwikkel, word uitgesproke oortredings van uitspraak waargeneem (onuitspreeklike spraak). Kinders met hierdie vorm van patologie begin gewoonlik later as hul eweknieë. Met die ontwikkeling van 'n neurose-agtige vorm van patologie, vind stotterende aanvalle gewoonlik in sekere situasies plaas, byvoorbeeld met roering.
Soms stamp kinders nie wanneer hulle met diere of lewelose voorwerpe praat nie, hardop lees.
Masseer tydens stottering by kinders
Massage tydens stottering by kinders word uitgevoer deur 'n spraakterapeut in remediërende klasse. Benewens die kop en nek, strek die massering na die skouers, boonste rug en bors. Wyd gebruik segmentele en akupressuur, sowel as hul kombinasie.
Dikwels word stottering by kinders op 2-5 jaar voorgekom, dit wil sê tydens die intensiewe vorming van spraakfunksie in 'n kind.
Segmentmassering is gemik op 'n afsonderlike effek op 'n spesifieke spier wat spraakaktiwiteit reguleer. Hierdie tipe massage word daagliks vir 2-3 weke uitgevoer.
Akupressuur word beskou as een van die doeltreffendste metodes om stottering in kinders reg te stel. Dit het 'n positiewe uitwerking op die spraak sentrum, dra by tot die verwydering van sy oormatige opgewondenheid. Точечный массаж может проводиться в домашних условиях после предварительного обучения родителей специалистом.Akupressuur vir stottering by kinders word gereeld vir twee tot drie jaar uitgevoer.
Oefeninge wanneer stottering by kinders
'N Stel oefeninge sluit in asemhalingsoefeninge, strek, normalisering van spierkontraksies, en oefeninge vir die oë, wat bydra tot die verbetering van persepsie.
Die hoofdoelwitte van respiratoriese gimnastiek tydens stottering by kinders is die bemeestering van die tegniek van diafragmatiese asemhaling, bewuste regulering van die respiratoriese ritme, versterking van die spiere van die anterior abdominale wand. Respiratoriese gimnastiek tydens stottering in kinders bestaan ​​uit die uitvoer van 'n stel oefeninge in verskillende liggaamsposisies, in rus en tydens aktiewe beweging. Met verloop van tyd word verbale manifestasies verbind met asemhalingsoefeninge. 'N gladde toename in die vlak van oefening kompleksiteit dra by tot die vinnige regstelling van patologie.
Die mees effektiewe behandeling vir stottering word waargeneem wanneer oefeninge met massering gekombineer word.
Stotterende kinders kan die sosiale sirkel van die kind vererger, die opkoms van verdagte, angs, prikkelbaarheid, 'n gevoel van minderwaardigheid, 'n afname in skoolprestasie, probleme met aanpassing in die samelewing.
Stottering vind plaas in 5-8% van kinders, by seuns amper 3 keer meer dikwels as by meisies. Daarbenewens is dit vir seuns volhoubaarder.
Wanneer die regstelling verkeerd of onreëlmatig uitgevoer word, en ook in sy afwesigheid, kan stammering vir 'n lang tyd, soms dwarsdeur die lewe, voortduur.
Onderhewig aan tydige toereikende behandeling, is die voorspelling gunstig vir 70-80% van die pasiënte.