Willie Burger het veral kritiek op die intellektuele besinnings van die hoofkarakter, Sebastiaan Graaff. Graaff is 'n middeljarige romanskrywer en professor in die skeppende skryfkunde. Weens sy probleme as skrywer en dosent laat hy hom telkens uit oor die skryfkuns, oor die hedendaagse universiteitswese, en oor ander sake wat hom raak.
Ek verskil van Burger oor die rol van Graaff se uitsprake en aanhalings. Dis hoogs aanvegbaar dat sy besinnings "losstaande brokke (is) wat nie in die geheel van die roman geïntegreer word nie." Burger oordryf myns insiens ook die aandeel van die besinnings. Desmond Painter se handleiding oor Asbesmiddag in Desember se Boeke-Insig bied 'n veel gebalanseerder oorsig oor wat alles in dié roman ontdek kan word.
Rossouw identifiseer die fiktiewe Sebastiaan Graaff naamlik in alle erns met Etienne van Heerden, die werklike skrywer van die roman. 'n Uitspraak van Graaff op bladsy 176 word byvoorbeeld direk aan Van Heerden toegedig.
Die fiktiewe/werklike skrywer in Asbesmiddag is, volgens Rossouw, 'n verdediger van die postmodernisme. Hy (die fiktiewe/werklike skrywer) kom met 'n "rasionalisering vir 'n allerkragtige, outonome individu wat gegewe die doodsheid en afstandelikheid van die werklikheid soos 'n god alles wil nuut maak".
Hoe kom Rossouw by hierdie vreemde siening uit, anders as deur 'n verkeerde opvatting van hoe die fiktiewe skrywer, Graaff, se uitsprake verstaan moet word? Asbesmiddag handel immers oor 'n middeljarige, verbygestreefde skrywer wat nie as 'n "vernuwende god" eindig nie, maar juis ten gronde gaan, met besinnings en al!
Aan die slot word die sirenes van ambulanse en polisievoertuie onderweg na 'n moordtoneel gehoor. Graaff staan in die middel van die hele penarie, sy doppie finaal geklink, sy teks bespat en doodgevee met bloed. Vir iemand wat obsessioneel afhanklik is van sy skryfkuns ("niks anders beteken iets nie"), is dit 'n totale ontreddering. Selfs 'n reddende aanhaling wil Graaff nie te binne skiet nie. Dis asof ook Rossouw op dié droewige toneel afsnel om Graaff/Van Heerden 'n ekstra skop oor sy literêr-filosofiese dwalinge te gee!
Selfs indien Graaff as outobiografiese figuur beskou word, kan sy besinnings nie as die draers van die werklike skrywer se waardes en idees gelees word nie. Die skrywer speel in so 'n geval 'n spel met homself, ook 'n spel met sy bekende uitsprake. Die aard van dié spel bepaal hoe die besinnings in die roman gesien moet word.
Rossouw kan egter nie vir Etienne van Heerden tot verantwoording roep oor Me Barbed Wire se amorele idees nie, net so min as wat hy hom verantwoordelik kan hou vir die fiktiewe skrywer Graaff se uitlatings. Van Heerden stel Graaff voor as 'n middeljarige skrywer wat met 'n sekere onbeholpenheid probeer bybly by 'n sexy jong skryfster soos Me Barbed Wire, en wat hom sodoende inlaat by die eksesse van 'n nuwe skryfkultus. Rossouw moet sy morele afkeer inrig volgens hierdie opset.