As die minimum loon sedert 1968 tred gehou het met inflasie, sou dit vandag naby $ 12 per uur wees, meer as 65 persent hoër as die nasionale minimum loon van $ 7.25 per uur. Alhoewel dit 'n groot verskil sou maak in die lewens van baie mense wat naby die nasionale minimum loon verdien, is dit eintlik 'n betreklik onambisieuse doelwit.
Tot 1968 het die minimum loon nie net tred gehou met inflasie nie, maar dit het gestyg in ooreenstemming met produktiwiteitsgroei. Die logika is eenvoudig; ons verwag dat lone in die algemeen sal styg in pas met produktiwiteitsgroei. Vir werkers onderaan om deel te neem aan die algehele verbetering in die lewensstandaard van die samelewing, moet die minimum loon ook styg met produktiwiteit.
Dit is 'n belangrike onderskeid. As die minimum loon styg in ooreenstemming met inflasie, verseker ons dit effektief dat die minimum loonverdieners dieselfde hoeveelheid goedere en dienste deur die tyd kan koop en dit teen hoër pryse beskerm. As dit egter styg met produktiwiteit, beteken dit dat werkers in staat is om meer goedere en dienste per uur te produseer, dan sal die minimum loonverdieners deur die tyd meer goedere en dienste kan koop.
Terwyl die nasionale minimum loon ongeveer styg met die groei in produktiwiteit vanaf die ontstaan ​​in 1938 tot 1968, het hy in die meer as vyf dekades sedertdien nie eens tred gehou met inflasie nie. As die minimum loon egter styg met die groei in produktiwiteit sedert 1968, sou dit vandag meer as $ 24 per uur wees, soos getoon in die onderstaande figuur.
Dit is die moeite werd om te oorweeg hoe die wêreld daar sou uitsien as dit die geval sou wees. 'N Minimum loon van $ 24 per uur sou beteken dat 'n voltydse minimum jaarloonwerker $ 48,000 per jaar verdien. 'N Egpaar met twee minimum loon verdien 'n gesinsinkomste van $ 96,000 per jaar, genoeg om hulle in die boonste kwintiel van die huidige inkomsteverspreiding te plaas.
Dit is opmerklik om die standaard teenvoeter vir die argument dat die minimum loon moet tred hou met produktiwiteitsgroei, teë te werk. Daar sou beweer word dat die produktiwiteit van minimum loonwerkers nie tred gehou het met die gemiddelde produktiwiteitsgroei nie, sodat dit nie haalbaar sou wees vir minimum loonwerkers om lone te verdien wat styg met die gemiddelde produktiwiteitsgroei nie.
Daar is 'n mate van waarheid aan hierdie bewering, maar slegs op 'n oppervlakkige vlak. Die produktiwiteit van enige individuele werker word nie net deur hul vaardighede en tegnologie bepaal nie, maar ook deur die institusionele struktuur wat ons in plek het. In 'n wêreld sonder patent- en kopieregmonopolieë sal die vaardighede van biotegnici en sagteware-ontwerpers waarskynlik veel minder waardevol wees as wat dit tans is.
Net so sou die vaardighede van kundiges in die verhandeling van aandele en die ontwerp van ingewikkelde finansiële instrumente baie minder waarde hê as ons 'n belasting op finansiële transaksies gehad het en groot banke toelaat om te misluk as hul foute hulle insolvent maak. En die vaardighede van dokters en ander hoogs betaalde professionele persone sou baie minder waarde hê as ons handelsbeleid net so toegewyd was om hulle aan internasionale mededinging te onderwerp, soos die geval was by motor- en tekstielwerkers.
Laer betaling vir diegene wat aan die bokant is, verhoog die reële salaris vir diegene aan die onder- en middelste. 'N Loon van 15 dollar per uur strek veel verder as alle medisyne as generiese produkte teen lae koste verkoop, die finansiële sektor nie 2% van die BBP ($ 230 miljard per jaar) uit die ekonomie suig nie, en dokters word dieselfde betaal as hul Wes-Europese eweknieë. .
As die produktiwiteit van minder geskoolde werkers nie tred gehou het met die gemiddelde produktiwiteit nie, was dit deur ontwerp. Dit was nie hierdie werkers se skuld nie; dit was die skuld van diegene wat beleid ontwerp het wat hul vaardighede devalueer het.
Dit bring 'n finale punt op: ons kan ons nie voorstel dat ons die minimum loon tot $ 24 uur per uur kan verhoog sonder ernstige onderbrekings vir die ekonomie nie, waarvan baie slegte gevolge (dws werkloosheid) vir diegene onderaan sou hê. Daar is beslis ruimte om die minimum loon te verhoog, en baie state het dit gedoen sonder om 'n meetbare invloed op indiensneming te hê, maar daar is duidelik 'n beperking op hoe ver en hoe vinnig ons kan gaan.
Dit is redelik om 'n teiken te hê waar die minimum loon terugkeer na waar dit sou wees, as dit die afgelope 50 jaar die produktiwiteitsgroei gevolg het. Maar ons sal baie van die institusionele veranderinge wat in hierdie tydperk aangebring is, moet omkeer om daar te kom. Dit is hier waar die soort beleid beskryf word getuig (dit is gratis) kom binne, maar dit is 'n baie langer verhaal.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > As die minimum loon met produktiwiteit gehou is, sou dit $ 24 per uur beloop