Geskiedenis van die verset in Hamm - plakkate
Die geskiedenis van die weerstand teen die THTR in Hamm
Die stigting van die 'Citizens' Initiative for Environmental Protection Hamm'
Die ontmanteling van die THTR as 'n "suksesverhaal" van die verkenning - Hoe word 'n reaktor uit diens gestel?! - 'n Geïllustreerde kroniek
Reeds in 1970 was daar geïsoleerde besware teen die beplande bou van die THTR, maar daar was nie 'n langertermyn-burgerinisiatief kort voor die begin van die bou nie. Eers toe dit in 1975 bekend word dat 'n ligwaterreaktor in Hamm gebou gaan word, het die eerste weerstand ontstaan. Alhoewel Hamm homself met trots 'n groot stad met sy 180.000 XNUMX inwoners genoem het, het die sosiale en kulturele lewe meer ooreengestem met wat gewoonlik na verwys word as die diepste provinsie. Die meeste van die bevolking het min belangstelling in politieke kwessies getoon en was swak ingelig.
Handtekeningveldtog "Vir Vrede ..."
In die SPD-geleide federale en deelstaatregering van Noordryn-Wesfale was daar skaars enige kritiese stemme oor kernkragsentrales en die meerderheid van die CDU en FDP in Hamm het alles goedgekeur wat die United Electricity Works (VEW) voor hulle gestel het. Dit was nie oral so nie. Die weerstand van die Baden-Elsassiese burgerinisiatiewe teen die beplande Wyhl-kernkragsentrale het 'n hoë vlak van publisiteit bereik en ook sommige mense in Hamm laat regop sit en kennis neem. Hulle het saamgekom en die moontlikhede vir die stigting van 'n burgerinisiatief (BI) ondersoek. Dit was vir ons veral interessant dat die protes van baie taamlik konserwatiewe mense gekom het en dat die inisiatiewe deurgaans doelbewus nie-gewelddadig opgetree het.
Plakkaat teen die HTR-lyn
Reeds in 1975 is die eerste kontak gemaak met die Gewelddadige Aksie Arnsberg, wat pamflette in Hamm versprei het. Tot 24 Desember 12 is besware teen die beplande ligwaterreaktor op kleiner skaal ingesamel. Op 1975 Januarie 12 is 'n pro- en teenbespreking met 1976 mense baie goed bygewoon deur die Westphalian-Lippische Landjugend (WLL) in 'n klein dorpie naby Hamm. Hierdie geleentheid het ons 'n hupstoot gegee, en verdere pamflette, persartikels en inligtingshokkies het die grondslag van BI voorberei. Aan die begin van Februarie het ons 'n naweekseminaar gehou met 'n woordvoerder van die Baden-Alsas-burgersinisiatiewe om ons kennis van die gevare van kernkragsentrales te verdiep en om eerstehandse basiese kennis oor die organisasie en werksmetodes van burgerinisiatiewe.
Gebeurtenis plakkaat 1976
Sowat 18 burgers het op 1976 Februarie 60 aan die amptelike stigtingsgeleentheid van die BI deelgeneem, van wie 47 onmiddellik lede geword het. Die BI het by die Federal Association of Citizens' Initiatives Environmental Protection (BBU) aangesluit. Hierdie sambreelorganisasie is onpartydig, verkies duidelik nie-gewelddadige gevegstegnieke en verwerp kernkragsentrales oor die hele wêreld – ook in die voormalige Sowjetunie en China. Die toestroming van belangstellendes na BI wat van nou af begin het, kon nie die feit verberg dat ons steeds in 'n minderheidsposisie in Hamm was nie. Ons het herhaaldelik die ervaring gemaak dat ons heel waarskynlik besluitelose burgers sal mobiliseer wanneer pro- en con-debatteurs by geleenthede teenwoordig was. Nadat die VEW hom deeglik in die verleentheid gestel het op die podiumbespreking van die plattelandse jeug, het hulle enige verdere deelname aan openbare gesprekke geweier en hulself dus op die kantlyn geplaas.
Plakkaat van die kampdeelnemers in 1976 in Uentrop
Die besprekingsvergadering vir die beplande ligwaterreaktor is in Maart 1976 gebruik om ons duisend besware teen die publiek te verteenwoordig. Aangesien dit voorsienbaar was dat ons nie ons doelwit met ons vorige pogings sou bereik nie, is 'n saamtrek met 1976 deelnemers in Mei 600 naby die THTR-bouterrein gereël saam met ander burgerinisiatiewe uit die omgewing. Hier het die eerste konflikte ontstaan ​​met die Maoïsties-georiënteerde Kommunistiese Liga van Wes-Duitsland (KBW), wat hierdie onpartydige gebeurtenis vir sy selfsugtige pogings wou misbruik deur sy slagspreuke en koerante meedoënloos en hard aan te bied.
In 'n ietwat uitlokkende vorm het ons 'n kort rukkie later die finansiële bydraes van die VEW vir vooraanstaande Hammer plaaslike politici 'n kwessie gemaak. Ons het die "Rinsche-Pfennig" geopper vir 'n "omkopery" wat krities oor die kernkragkwessie is en pos ontvang van die prokureur van die beledigde geldelike begunstigde.
1977: Die plattelandse jeug nooi jou na 'n kernkritiese toneelstuk - opgevoer op 'n trekkersleepwa in die dorpie Norddinker
Saam met die Baden-Elsassiese burgerinisiatiewe wat teen die Whyl-kernkragsentrale geveg het, het ons in Desember 1976 die "Schalom-prys" van die Christelike Vredesdienste ontvang. Hierdie toekenning het ons baie moed gegee vir ons moeilike toekomstige werk. Soos so dikwels die geval is met burgerinisiatiewe, het gebeure in die eerste jaar ná die stigting by ons afgestorm. In 1977 het ons die polities gestelde perke van ons verbintenis gevoel: Natuurlik het die VEW nie hul planne prysgegee nie weens 'n paar pamflette en veldtogte. Ons magte was onvoldoende om elke paar weke met die vorige intensiteit nuwe veldtogte uit te voer. Ons moes voorberei vir langtermyn, taai weerstand. Die gewelddadige botsings en gevegte rondom die Brokdorf-kernkragsentrale het nie net die klimaat tussen ondersteuners en teenstanders van kernenergie vererger nie, maar die interne bewegingsdebat oor die kwessie van geweld het ongelukkig in 'n allesoorheersende dispuut ontaard.
1977: BI ontvang die Schalom-prys
Nadat die kwasi-militêre botsings by kernkragsentrale-heinings gewys het dat dit byna onmoontlik is om boupersele te beset, het sommige mense aan ander vorme van weerstand gedink. Die nie-gewelddadige veldtog in Dortmund en die burgerinisiatief vir omgewingsbeskerming in Hamm het die veldtog begin vir 'n 10%-weiering om elektrisiteit te betaal. Aangesien die energievoorsieningsmaatskappye ook die bou van kernkragsentrales finansier met die geld wat hulle van die elektrisiteitsverbruikers ontvang, ontneem die weiering om elektrisiteit te betaal hulle van die voorheen stilswyende ondersteuning vir 'n projek wat streng afgekeur word. Nadat meer as 8.000 XNUMX pamflette versprei is, het meer as honderd huishoudings in Dortmund deelgeneem aan hierdie gewaagde daad van burgerlike ongehoorsaamheid. In Hamm, daarenteen, is met belangstelling kennis geneem van hierdie veldtog deur 'n geleidelik groeiende publiek, maar 'n groot boikot het nie gerealiseer nie. Vir baie mense wat pas die eerste stap geneem het om kernkrag te verwerp, het hierdie vorm van weerstand aanvanklik te omvangryk geblyk. Ten spyte van hierdie mislukking het ten minste baie mense in Hamm vir die eerste keer inligting oor die verskillende vorme van burgerlike ongehoorsaamheid ontvang. Dit het 'n belangrike stukrag tot denke gegee, wat eers later vrugte sou afwerp, byvoorbeeld deur nie-gewelddadige blokkade-aksies en kreatiewe besettingsaksies.
Plakkaat vir die Paaswandeling in Uentrop 1977
Aangesien die VEW ons nie die geleentheid gebied het om ons standpunt in hul "inligtingsentrum" voor te stel nie, behoort 'n inligtingstent van die burgerinisiatief op die doringdraadomheinde area voor die sentrum opgeslaan te word. In 'n pamflet vir deelnemers aan die veldtog is die doelwitte van die veldtog genoem en verskeie moontlike vorme van die konflik en ons mees sinvolle reaksies is aangebied. Nadat 300 mense die plein beset en 'n inligtingstent opgeslaan het, het ons 'n spesiale pamflet aan die naderende polisie oorhandig waarin ons ons optrede regverdig en ons vreedsame voornemens verklaar het. Daarna het ons, in dialoog met die polisie, 'n sekere tydperk onderhandel vir ons om op die perseel te bly. Talle gesprekke met polisiebeamptes is in 'n ontspanne atmosfeer gevoer.
1977: Die "Uentrop Environment Newspaper"
Toe die NRW-staatsregering die goedkeuringsproses vir die beplande ligtewaterreaktor opgehou het, het ons weerstand geheel en al gefokus op die THTR, wat onder konstruksie was. Tot dusver is die naderende ingebruikneming daarvan deur die burgergroepe beskou as 'n gebeurtenis wat kwalik voorkom kan word. Niemand kon destyds geweet het dat tegniese probleme dit tot 1985 sou uitstel nie.
BI het sy weerstand oor die langer termyn begin organiseer. Die omgewingswinkel, wat elke dag oop is, het 'n wye verskeidenheid omgewingslektuur aangebied en het ons as 'n konferensiekamer en kommunikasiesentrum gedien. Alledaagse weerstand het van hier af voortgespruit. Met die "Uentroper Umweltzeitung" (met 4 gepubliseerde uitgawes) en "Der Grüne Hammer" (met 23 gepubliseerde uitgawes) het ons alternatiewe media gestig, aangesien die gevestigde mediagroepe ons nie toegelaat het om voldoende te praat nie of ons dikwels selfs belaster het. Deur ander omgewingskwessies (vervoerbeleid, praktiese omgewingsbeskerming, natuurbewaring, derde wêreld) by "The Green Hammer" in te sluit, het ons kontak met ander groepe meer intensief geword. So het ons geleidelik meer en meer mense bereik met ons anti-kern-argumente.
1977: Landelike jeugbrosjure oor onder meer kernkragsentrales
Die implementering van die Paaswandeling in 1977 het gelei tot een van die moeilikste situasies in BI-geskiedenis. Dit is oorspronklik beplan deur sewe plaaslike burgerinisiatiewe uit die Hammer-omgewing. Met verloop van tyd het al hoe meer eksterne groepe en individue by die koördineringsvergaderings aangesluit en vir meer militante optrede aangedring. Die meeste van hulle was nie tradisionele burgerinisiatiewe nie, maar ook Maoïstiese kadergroepe met volgelinge wat hul voorkeurbenadering met baie druk en baie truuks wou afdwing. Die werkstyl en maniere van die vorige konferensies het skielik verander. Die simpatieke uitruil van menings wat tot dusver gekweek is, was verby. Van nou af het bitter magstryd die vraag oor hoe die Paaswandeling moet lyk, oorkom. Selfs 'n gesprek met verteenwoordigers van die polisie is deur sommige buitelandse groepe as 'n kompromie met die vyand beskryf. Gevolglik het hulle tydens die Paaswandeling nie pamflette teen kernkragsentrales versprei nie, maar eerder traktate wat bewerings teen plaaslike burgergroepe aangevoer het. 'n Noodlottige situasie! Meer as duisend mense het gedemonstreer, maar die kerngevaar was 'n geringe saak. En die ander kant het nooit geslaap nie: In dieselfde jaar het VEW 'n groot muur om hul perseel gebou vir 20 miljoen DM.
1977: Flyer oor die bou van die muur om die THTR, wat 20 miljoen DM gekos het
Met hierdie optrede is dit duidelik gemaak dat ons bereid is om bestaande wette te oortree indien nodig. Die behoefte het ontstaan ​​uit die gedrag van ons kontakpersone. As hy briewe aan die redakteur, persartikels, massabesware en ons pamflette geïgnoreer het, was die volgende stappe wat ons geneem het saamtrekke en betogings. As die VEW ook nie hierop gereageer het nie, was blokkades, besettings of ander vorme van burgerlike ongehoorsaamheid die logiese gevolg. Aangesien mense van verskillende partye en wêreldbeskouings saamwerk in 'n burgerinisiatief, is dit nodig dat alle lede 'n gemeenskaplike benadering vind. Omdat ons optrede nie 'n doel op sigself is nie, moet die bestaande wetlike beweegruimte eers ontgin word. As 'n belangrike element van hierdie speelruimte uitgelaat word, sal dit lei tot ernstige bemiddelingsprobleme met sy eie lede en die bevolking en die aantal simpatieke burgers verminder.
Plakkaat vir die Paaswandeling 1977
Saam met ander BI's het ons die Ministerie van Gesondheid en Maatskaplike Sake in Düsseldorf kortliks beset met 'n baie hoë impak op die pers om die gratis publikasie van die notule van die beraadslagings vir die beplande ligwaterreaktor te verkry. In Augustus 1976 het die BI die kamp van ses weke naby die bouperseel ondersteun, wat hoofsaaklik deur studente van Münster gereël is. Van hier af het baie klein inligtingstoere per fiets na die buurdorpe begin, kleiner toneelstukke, moritate en liedjies is aan die bestes gegee. In September 1976 wou VEW hul "inligtingsentrum", wat etlike miljoene DM gekos het, langs die THTR-konstruksieterrein oopmaak. In reaksie hierop het die plaaslike burgerinisiatiewe saam met die Geweldlose Aksie Arnsberg 'n omvattende aksieplan uitgewerk.
1982: 28 bladsy brosjure van die BI oor die THTR
Tot 1982 het verskeie dae van aksie en betogings met tot 1500 mense in Hamm plaasgevind. As 'n plaaslike burgerinisiatief het ons die taak gehad om sprekers oor die THTR-onderwerp vir geleenthede in ander stede te voorsien, asook om brosjures te publiseer en uit te stuur. Hierdie werk het 'n aansienlike hoeveelheid van ons tyd in beslag geneem. Die beplanningsgoedkeuringsprosedure vir die konstruksie van die THTR is in 1970/71 uitgevoer, maar die operateurs het aansoek gedoen vir talle toevoegings en veranderinge aan die permitte vir die gedeeltelike konstruksie oor die volgende 15 jaar. Ons was van mening dat indien die konsep verander sou word, die geaffekteerde burgers weer betrek moet word.
In die daaropvolgende tydperk het drie Hammer-burgers teen die THTR gekla met die ondersteuning van die burgerinisiatief en ook 'n grondwetlike klag ingedien. Om die bereidwilligheid om te skenk vir die duur prosesse te stimuleer, het die BI 'n "regsbeskermingsaandeel" uitgereik met 'n ou stadsbeeld van Hamm, wat vir 5 tot 100 DM bekom kon word. In Januarie 1981 het minstens 200 mense as betogers na 'n sitting van die administratiewe hof in Arnsberg gery.
Rockkonsert teen die THTR om die proewe te finansier
Al ons uiteenlopende aktiwiteite in die eerste helfte van die 80's het ons nie mislei oor die feit dat die gevare wat uit die THTR voortspruit, slegs 'n ondergeskikte rol gespeel het in die bewusmaking van die landwye omgewingsbewustes nie. Enigiemand wat hom teen die THTR beywer het, kon nie so vinnig louere verdien nie. Die reaktor was immers op die punt om in werking te gaan – selfs ons het geglo dit was al meer as vyf jaar. Ons het nietemin onsself nie laat sak nie en was gereeld op die mat by die Federal Association of Citizens' Initiatives Environmental Protection (BBU) of die staat en federale GREENS met nuwe veldtog- en aksievoorstelle. Maar hulle het gewoonlik belangriker dinge gehad om te doen en het ons baie min ondersteuning gebied.
In 1983 was ons bekommerd oor die komende proeflopies van die THTR. Ons het dus versigtig voorberei vir 'n demonstrasie op 17 September. Die anti-kernkragbeweging was egter op hierdie tydstip landwyd in 'n dooie punt, aangesien die sogenaamde vredesbeweging en plakkerstoneel in mediaguns gekuier het. Dit was dus nie maklik om 'n groot aantal ondersteuners bymekaar te kry vir die demo-oproep nie.
1983: Die stadskoerant Distel oor die THTR
Maar met verloop van tyd het dit al hoe moeiliker geword, selfs vir aktiewe BI-lede, om die ingewikkelde wetlike en tegniese prosesse te verstaan. Twyfel het ontstaan ​​of so 'n moeisame proses sin sou maak gegewe die huidige magsbalans.
Nietemin het die meerderheid van die BI-lede vasgehou aan die behoefte om bestaande burgerregte deur wettige kanale op te eis. Deur die jare se proseswerk is immers uitgebreide kennis van die tegniese probleme in die konstruksie en ontwikkeling van die THTR opgedoen. Toe die kernkragbedryf weer met sy verreikende planne vir die HTR-lyn gespog het, kon ons sy skitterende visioene met ons bevindinge teëwerk. Die prosesse het natuurlik gepaard gegaan met jare se intensiewe skakelwerk en mediaberiggewing, wat telkens twyfel oor die bankrotskapreaktor by baie mense laat ontstaan ​​het.
Plakkaat vir die eerste grootskaalse demonstrasie by THTR met 3.000 1983 mense in XNUMX
Om die aandag op die demonstrasie te vestig, het ons 12 dae vooraf die VEW-inligtingsentrum langs die THTR vir een dag beset. Die media-reaksie was groot. Ons het ook 'n spesiale pamflet vir die mynwerkers voor die Hammer-steenkoolmyne uitgedeel. Die deelname van 3.000 mense by die demonstrasie is deur ons as 'n geringe sukses onder die gegewe omstandighede beskou. Die konstruktiewe gedrag van alle groepe betrokke by die voorbereiding en implementering van die aktiwiteite was ook positief.
Tot nou toe was ons tevrede met die publikasie van verkiesingstoetsklippe en vrae aan politici in verkiesings. Ons het die ervaring gemaak dat ons burgers se mosies en resolusies skaars in plaaslike parlemente en komitees gehoor gegee is, want niemand daar het ons saak bepleit nie. Bowenal kon ons in hierdie gemeenskappe nie direk op die vingers van die regerende SPD kyk nie, wat 'n baie vurige ondersteuner van die THTR was.
Met die deelname van BI-lede is die munisipale verkiesingsgroep "Groen Alternatiewe Lys" (GAL) in Hamm gestig, wat baie energie gekos het en blykbaar 'n konflikbelaaide onderneming was. - Sommige van ons was nou verkose amptenare: raadslid, distriksverteenwoordiger, komiteelid. 'n Lewendige toepassings- en spraakaktiwiteit het ook by die THTR begin en is in detail deur die plaaslike pers gedokumenteer. Enersyds het dit geblyk 'n voordeel te wees dat ons byvoorbeeld inspraak kon hê in belangrike debatte oor die rampbeheerplan vir die reaktor.
BI pamflet teen die dreigende ingebruikneming van die THTR
In 1985, na verskeie koue toetsstadiums, het die werklike ingebruikneming van die THTR al hoe nader gekom. Hoog tyd vir 'n rampbeheerplan. Dit het ons baie nuwe geleenthede gegee om spesifiek die komende gevare uit te wys en om op te warm vir die komende dispute oor die finale stilstand. Op 23 April 1985 moes die Hammer-stadsadministrasie, die THTR-operateurs en die NRW-staatsregering vrae beantwoord by 'n spesiale raadsvergadering in die groot saal by Maximilianpark.
Die doel van die geskille was veral die vermindering van die veiligheidsone van 10 tot 5 kilometer, talle teenstrydighede in die implementering van hulpmaatreëls vir die bevolking en die gebrek aan sekuriteit by die THTR. Die bevolking is in die duister gelaat oor die modaliteite om hierdie spesiale raadsvergadering te hou om hulle des te beter te kan uitoorlê. In 'n wydverspreide pamflet het die BI 'n beroep op die bevolking gedoen om massaal na die spesiale raadsvergadering te kom. Die aangehegte "vorm", wat uitgeknip kan word, behoort burgers wat nie so goed onderlê in administratiewe kwessies is nie, ook die geleentheid te gee om hul vrae oor die rampbeheerplan op skrif te stel. 48 Hammer-burgers het immers daarvan gebruik gemaak en altesaam 395 vrae gevra.
Ons het ook die aandag gevestig op hierdie geleentheid met meer as 100 vertoonborde. 'n Geraamte wat genooi is met die woorde: "Ervaar self hoe jy jou veiligheid hanteer!" Trouens, sowat 500 mense wou dit ervaar.
BI plakkaat vir die spesiale raadsvergadering "Rampplan" vanaf 1985
Ons neem aan dat daar verder as 5 km geen gevare hoegenaamd is nie. Jy kan dus nie 1. jodium tablette kry nie want jy het dit nie nodig nie. Jy woon buite die distrik en teoreties kan niks vir jou gebeur nie. En die tweede vraag moet so beantwoord word dat ontruiming vir jou nie ter sprake is nie, en die derde vraag moet so beantwoord word dat jy jou nie oor jou diere hoef te bekommer nie." Die aanwesige burgers het verontwaardig gereageer en met talle hekeling. Gekleed as 'n geraamte, het 'n paar burgers nou die toneel betree en ek het druk 'n loeiende handsirene bedryf. Wat oorgebly het, was taamlik impotente verbale bydraes van die vraestellers en GAL-mosies wat deur sosiaal-demokratiese parlementariërs opgefrommel en op die vloer gegooi is. Die burgers, aan wie die verpligte oproepe tot orde en berispings deur die vergaderingleierskap gegee is, het die ervaring opgedoen dat hul veiligheid veel erger was as wat hulle in hul wildste drome gedink het. En bowenal het hulle opgemerk: Van nou af gaan dit regtig ernstig wees! Ingebruikneming is op hande. Die media het in groot besonderhede voor en ná die gebeurtenis berig. Die ongemak van die aanwesiges en die betogings het die gesprek van die dorp geword. Met strokiesprent- en satire-pamflette sowel as kleiner veldtogte het ons ook die plofbare probleem met meer onkonvensionele middele aangespreek. Op hierdie tydstip, na 10 jaar se BI-werk, kon ons waarskynlik vir die eerste keer die meerderheid van die bevolking vir ons posisie oorwin.
Met satiriese pamflette is Hammer Bürger bewus gemaak van die gevare van THTR-operasies:
Met Kersfees is daar jodiumtablette, gasmaskers en stralingsbeskermingspakke. Nietemin het die THTR in werking getree. Soms vir 'n paar uur, dan weer vir 'n paar dae. Tussen stilstand, stilstand, probleme, verbeterings, herstelwerk, na bewering geringe wanfunksies, mislukkings, onderbrekings, lekkasies en krake. Dit het geleidelik tot selfs die liggelowiges deurgedring: Ons is deur 'n gewetenlose kernmafia as proefkonyne vir hul eksperimente gebruik. Wanneer het die groot "bang" gekom?
Eers het ons gehoor 26. 1986. April XNUMX April XNUMX net 'n paar vae, vae berigte van kommerwekkende voorvalle by 'n kernkragsentrale in die verre Rusland. Op 'n plek wie se naam ons nog nooit vantevore gehoor het nie en wat ons vir alle toekoms moet onthou. Eers die volgende dae het dit vir ons skrikwekkend duidelik geword dat die gevaar waarteen ons jare lank gewaarsku het nie meer teoreties is nie, maar realiteit ...
Skielik het alles wat ons dringend nodig gehad het om te lewe – lug, water en kos – nie meer lewensgewend gelyk nie, maar eerder lewensgevaarlik. Die afgryse en vrees het met elke dag wat verbygaan toegeneem. Waar moet jy onbesoedelde kos vandaan kry en kan jy dit selfs nog uit die huis waag? Kom vinnig weg met die vliegtuig, maar waarheen om te gaan? Bestudeer elke dag Bequerel-tabelle in die TAZ.
Die voorval word gemeet!
Agt dae later was daar 'n reaktorongeluk by THTR-Hamm waarin groot hoeveelhede radioaktiwiteit in die omgewing vrygestel is. By die 4. Mei 1986 'n bal vasgesteek in die ballaaistelsel. Dit is met radioaktiewe gas in 'n soort pneumatiese buis vrygewaai. Die United Electricity Works (VEW) het 'n rukkie later beweer dat die waardes van 50.000 50.000 Bequerels wat ons met ons eie toestelle gemeet het, uitsluitlik aan die Tsjernobil-ongeluk te wyte was. Dit was juis gedurende hierdie deurslaggewende tydperk dat die meet- en opnamestelsels vir die radioaktiwiteit wat vrygestel is, onderbreek is. 'n Ongelooflike skandaal. Die hardnekkige ontkenning van die kernkragbedryf was 'n gewaagde leuen omdat ons die teendeel met ons eie meetstelsels (wat ongeveer XNUMX XNUMX DM gekos het) kon bewys.
Intussen het die besmetting van die kos die bestaan ​​van die boere bedreig. Die alliansie "Farmers and Consumers Against Atomic Energy" het ontstaan ​​uit die gemeenskaplike bedreiging in Wesfale. In 'n mengsel van woede en desperaatheid het hulle ses dae ná die THTR-voorval snags bymekaargekom 10. Mei 1986 met 'n dosyn trekkers in 'n bos, op afgeleë grondpaaie na die reaktor gesluip en heeltemal verbasend die twee hoofhekke vir twee dae vir die operateurs versper. 500 mense het by tye betoog. Van nou af het dit vinnig agtereenvolgens aangegaan:
Pamflet van die "Boere en Verbruikers"
Tot dusver ná die voorval het ons daarin geslaag om 'n groot deel van die streekbevolking in ons weerstandsveldtogte te integreer en aan te spreek. Ons het hulle aangemoedig om weerstand te bied en hulle gehelp om hul eie vrees te oorkom. Ten spyte van aanhoudende reën en slegs aanvanklike mediadekking, het ons aanhou groei.
Die hoogtepunt was die 7.000 XNUMX saamtrek, hoewel die jongste metings swanger vroue en jong kinders aangeraai het om dit nie by te woon nie. Die polisie het dit nie gewaag om ons te dwing om ons voor die reaktor in te ry nie. Baie polisiebeamptes aanwesig het geen geheim gemaak van hul simpatie vir ons nie-gewelddadige stryd nie.
Die plenum van blokkeerders by THTR het op die sewende dag besluit om die blokkade op te skort. Want die boere moes dringend terug na hul plase toe.
Daar was en is genoeg inligting - die wat kan lees het 'n voordeel!
1986 - Aksies by die THTR in Hamm Uentrop en in Düsseldorf!
17 Mei 1986: Landswye saamtrek van die Jusos in die middestad van Hammer met 1.000 XNUMX deelnemers.
19 Mei 1986: Groot saamtrek van die "boere en verbruikers" met 2.500 XNUMX mense voor die THTR.
28 Mei 1986: Raadsvergadering in Hamm. Die burgerinisiatiewe eis die reg om te praat, maar dit word verwerp. Na 'n kort geskerts is die vergadering afgebreek. Die stad Hamm het voortgegaan om stil te bly oor die THTR-voorval, terwyl ander stede in Noordryn-Wesfale hul VEW-aandele verkoop en vra dat kernenergie uitgefaseer word.
1 Junie 1986: Met die opening van die omgewingsbeskermingsweek is die teenwoordigheid van die VEW deur al die betrokke natuurbewaringsverenigings gekritiseer. Na 'n demonstrasie is die VEW-staanplek afgebreek.
2. Junie 1986: Die "boere en verbruikers" het weer die twee hoofingange na die THTR versper. 'n Klein tentdorpie is geskep. Ten spyte van die gietende reën en stadige ondersteuning deur die streek, is die blokkade vir 'n totaal van sewe (!) Dae gehandhaaf!
1986 - vrees en baie vrae!
6. Junie 1986: Op die vyfde dag van die blokkade is die derde oprit ook versper om die oorhandiging van 'n VEW-meettoestel te dwing na kommerwekkende berigte oor radioaktiewe waardes. Die smal, kronkelende grondpad was die agteringang en die laaste tydelike toegang tot die reaktor. Maar die toestel, wat nie eens gekalibreer was nie, was ongeskik om 'n sinvolle meting uit te voer.
7. Junie 1986: Massa saamtrek met 7.000 mense om die blokkasie te ondersteun. Die tydren is net drie dae tevore beslis en was steeds 'n groot sukses.
8. Junie 1986: In 'n persverklaring skryf die "boere en verbruikers": "Ons kommer oor die bedreiging van lewensbestaan ​​en die bestaan ​​van plase is weer aangevuur deur die skandaal van 4 Mei. Dit is nie verminder deur die paai- en disinformasiebeleid van die staatsregering en die operateurs nie. Inteendeel, dit is versterk deur weer hoë lesings op 21 Mei en 6 Junie."
Verskeie reënboogfeeste is saam met ander inisiatiewe gereël
Die werklike moontlikhede van GAL om energiebeleidsbesluite te beïnvloed, was egter gering binne die raamwerk van die plaaslike parlemente en het ons ook baie bykomende werk gegee. Slegs 'n paar tydbevoorregte mense kon 'n konstante verbintenis tot BI en GAL bekostig. Daarbenewens is die onpartydigheid wat ons beweer het, beskadig, aangesien sommige BI-lede voortdurend as GAL-verkose amptenare in die pers aangehaal is. En dit ten spyte van die feit dat die GAL 'n kommunale kiesersgemeenskap was, dit wil sê 'n onafhanklike organisasie. Ons benadering om die weerstand oor partyversperrings te verbreed, het uiters moeilik geblyk te wees, aangesien lede en simpatiseerders van ander partye ons as mededingers gesien het en ons afstand gehou het.
Miskien is dit hoekom ons GAL-verlowing 'n fout was. In 1989, aan die einde van die wetgewende tydperk, het die GAL ontbind. In elk geval, 95% van die publiek het nie besef dat GAL en Greens twee verskillende organisasies is nie.
1987: Inligtingsgeleentheid regoor die land
Sedert 1986 is dit nou ook in April: "Elke jaar ..."
Omdat die 26.04. is die
Op 29.08.2008 Augustus XNUMX in Hamm / Uentrop - die groot koppe by die THTR
Flyer vir die inhuldiging van 'n sjiek RWE groot konstruksieterrein deur kanselier Angela Merkel.
In Hamm / Uentrop gaan 'n nuwe, wonderlike, innoverende en natuurlik veral groen steenkoolkragsentrale gebou word.
Ja, amper presies waar ons die heeltemal nuwe, wonderlike en innoverende kernkragsentrale die 'THTR-300' dertig jaar gelede gesien het ...
Elke generasie heersers bou hul eie monumente.
Daar was vroeër groot piramidegrafte 'in'Toe is baddens en teaters vir die toejuigende massas gebou, kastele en vestings is vir die howelinge gebou, tronke, barakke en wapenfabrieke is vir die minderbevoorregtes gebou.
Na die Verligting is meer beleggings in tempels van die Muses gemaak, later, lofwaardig, het hospitale en skole in die mode gekom, en nog later, ongelukkig, ook vullisverbrandingsaanlegte en kernkragsentrales.
Deesdae vind ons magtige mense reusagtige nywerheids- en kragsentrale ruïnes oral Puik!
Sover alles duidelik is, is daar net een ding wat my irriteer van die storie; Hoekom de hel doen hulle dit al vir 50 jaar in die pragtige Lippetal?