Lesersbrief: Die eintlike probleem met my kleurFoto: Prime-journal.com Nicole Viljoen skryf: Ek was nog nooit iemand wat my veel steur aan politiek of die menings van mense wat ander mense in bokse plaas nie. Ek het baie vroeg in my lewe geleer dat ŉ mening nie elke keer gegee moet word nie. ŉ Mening wat jou oningelig laat klink, doen meer skade en gooi petrol op die vuur. Die meeste menings het baie woede as ondertoon. Ek wil nie my velkleur ŉ fokuspunt maak nie. Ek voel dat wat ek nou gaan deel nie noodwendig ŉ mening is nie maar ŉ ervaring. Ek gee ook glad nie raad oor hoe ŉ mens te werk moet gaan as dit by rassisme kom nie. Ek is maar net iemand wat probeer verstaan. Ek kyk vir myself in die spieël. Ek het nog nooit gevoel ek moet ŉ ander kleur wees nie. Ek wonder toe as ek kon kies of ek ŉ ander kleur sou wou wees. Sou iemand graag my kleur wou wees? Ek het nooit gevoel in my lewe dat ek voordeel getrek het uit my kleur nie. Ek is grootgemaak dat alle mense ewe veel waarde het ongeag status, kleur of agtergrond. Tog word daar vir my gesê ek het. Dit bly maar weereens die mening van iemand wat my nie ken nie en dus dra dit geen water nie. Tog dra ek ŉ juk op my skouers omdat my velkleur ŉ simbool is vir ander wat swaar gekry het. Dit verteenwoordig pyn van ŉ tyd toe ek nog nie eens gebore was nie. Haatspraak word teen mense met dieselfde kleur as ek uitgespreek uit woede oor die verlede. Ek besef toe hoe moeilik mense vergewe. Ek besef ook hoe mense so graag gehoor wil word en hul pyn gesien moet word. Daarmee gesê, voel ek tog woede in my. Ek kry nie my “kop” om sekere dinge nie. Daar word baklei vir die reg om vryheid van spraak te hê, maar as iemand dalk net iets sê waarvan iemand nie hou nie, word dit ŉ “media frenzy”. Vryheid van spraak is nie so vry nie. Ek glo ook nie dat vryheid van spraak vir enige mens altyd ŉ goeie ding is nie. Dit is nie opbouend nie. Sekere dinge hoort in jou dagboek. Ek kan nie verstaan hoe een mens openlik ander kan aanspoor om mense van ŉ ander kleur of geloof te vermoor nie. Ek kan nie verstaan hoe een mens die besluit neem om ouer mense en boere te teiken om hul punt oor te dra nie. Ongeag kleur. Dit kom neer op wat jy as mens van gemaak is in jou binneste. Dit kom neer op die vergifnis wat jy weier om te aanvaar of te gee. Kom ons sê al die mense wat jy dink jy haat, word uitgewis op die aarde, dink jy vir een oomblik dat jy vrede gaan hê? Inteendeel, as al die mense wat jy haat weg is, gaan jy jouself in die gesig moet staar. Die een of ander tyd gaan jy met jou verlede moet afreken. Die verlede en dinge van die verlede maak nie wie jy is nie. Dit is iets wat met jou gebeur het. Vergifnis is vrede. Hoekom is vergifnis nêrens te sien nie? Ek kom tot die groot besef: Die probleem met my velkleur lê nie by my nie. Die probleem lê by die persoon wat seer het. Dié wat so bang is om te vergewe, want hulle glo hul hele identiteit is gegrond op hoe swaar dit was, of hulle nou deel van daardie tyd was of nie. My velkleur is maar net ŉ slaansak en al word ek uitgewis, gaan daardie persoon nog steeds seer hê. My velkleur is nie wie ek is nie, my velkleur is die pakkie waarin ek kom en ek is trots op wie en wat ek is. My velkleur is nie my probleem nie. My velkleur is die simbool van die seer waarmee jy weier om vrede te maak.