Lesersbrief: Orkney snork nog al die pad‘n Skermskoot uit die reeks “Orkney snork nie”. (Foto: Facebook) ŉ Ope brief aan Willie Esterhuizen Ek moes die laaste twee jaar te veel huldeblyke op Facebook skryf. So baie gevestigde doringbome uit my Karoo-dorp het geval, baie as gevolg van Covid. Ek wens my geliefde Engels-onderwyseres kon die staaltjie lees wat ek op haar muur geskryf het, ek dink sy sou lekker lag. Maar, wat is die lewe as ŉ mens nie leer nie? My les hieruit is dat jy vir mense moet sê wat hulle vir jou beteken terwyl hulle nog spekvet en gesond is. Dit is dan hoekom ek vandag vir jou ŉ brief wil skryf, Willie. (My Karoo-maniere wil-wil oom Willie sê, want jy kon my pa gewees het, maar ek het so ŉ idee dat jy nie daarvan sal hou nie.) Willie, ek is seker dat toe die eerste episode van Orkney snork nie in 1989 uitgesaai is, jy nie gedink het dit sou so ŉ wegholsukses wees nie of dat dit so ŉ hêrrie sou veroorsaak onder konserwatiewe Afrikaners nie. Vir my is die prentjie so helder soos daglig. ŉ Gesinnetjie van vier sit op hulle imbuia-sitkamerstel en staar na een van daai groot boepens-TV’s, daar is staanskinkborde met bakkies Simba-tjips en koffie vir die grootmense. Die kinders ruik soos wit Lux-seep en sit kruisbeen op die mat. In ŉ konserwatiewe huis, sou hulle ook nie lank daar sit voor hulle kamer toe gestuur word nie, want die storie is darem net te platvloers, kômmin, nie-die-tipe-goed-wat-ons-kyk-nie. Ons praat nie eers van toe Neelsie later sy verskyning maak nie! Mense wou nie kyk nie, maar hulle wou ook nie wegkyk nie. Ek kom nie uit ŉ grênd huis nie, so ek en my broer mag dit gekyk het. En hét ons dit gekyk! My ma het dit sommer vir ons opgeneem op ŉ VHS-band sodat ons dit weer en weer kon kyk. My hart bokspring nou nog as ek die “Orkney-liedjie” hoor, en soos een van Pavlov se honde gryp ek ŉ bakkie tjips en hol TV toe. Maar die heel lekkerste herinnering is as ons op Hartenbos vakansie hou en soos sardientjies op een van daai bamboesrusbanke sit en kyk (elkeen met ŉ mini-oliebol in die hand). Mynie Grové se mooi stem vul die rondawel. Dan word ŉ mens groot. Daar was ŉ lang Orkney-droogte in my lewe. Willie het aanbeweeg en nuwe reekse gemaak en die ou VHS-speler is vervang met ŉ DVD-speler. Ek kon grepies onthou van hoe Maggie Hes se matriekafskeidrok langs die kombuistafel maak en Ouboet en Jollie hulle “Motorbike Cowboy”-treffer sing, maar die meeste van dit was net vae herinneringe. Later het ek en my gesin oorsee getrek. Hier waar ek nou bly is daar nie chaos nie, almal het netjiese huise en ŉ elektriese kar – hulle hou die blink kant bo. Hier is nie ŉ Shoprite met doef-doef musiek op ŉ Saterdag nie en ŉ mens sien nooit ŉ agterplaas-mechanic nie. Hier is dinge anders, dis mooi, maar dis anders. En kom ons wees nou maar eerlik, ŉ doringboom skiet nie maklik wortel in ŉ betonoerwoud nie. Carla Kargaard. (Foto verskaf) In een van my desperate huistoe-verlang dae, kry ek vir Orkney op YouTube. My huis, my land en my mense kuier saam in my sitkamer. Ek verstaan elke woord – ŉ mens hoor maar min Afrikaans dié kant van die ewenaar – en ek vang elke grappie, veral noudat ek ouer is. My Orkney-herontdekking het my laat besef dat grootmense ook soms ŉ fopspeen nodig het om ons aandag af te lei as ons hartseer, kwaad, gestres of verveeld is. Ek mag nie meer vloermoere gooi nie en ek kan nie meer op my ma se skoot gaan sit nie, maar ek kan vir Orkney aansit. Dan voel ek beter. Altyd. Dankie, Willie. Ek wil dit nou vir jou sê, terwyl ons albei nog hier is. Dankie dat jy my mense so mooi vasgevang het. Dankie vir die lag en die huil, maar meestal die lag. Jou myndorp laat my baie dink aan my Karoo-dorp, en as ek moes raai, sou ek dink baie van daardie storielyne is aangepas uit kaskenades uit jou grootwordjare. Ek is so bly dat Orkney nog kliphard in my huis kan snork, al is dit ŉ volle drie dekades later. Groete, Carla