FDR neem die Verenigde State van goud af - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 5 Junie 1933 het die Verenigde State van die goudstandaard, 'n geldstelsel waarin goud gesteun word, verval, toe die Kongres 'n gesamentlike resolusie aangeneem het wat die reg van skuldeisers tot nietigheid van goud eis. Die Verenigde State was sedert 1879 op 'n goue standaard, behalwe 'n embargo op gouduitvoer tydens die Eerste Wêreldoorlog, maar bankmislukkings tydens die Groot Depressie van die 1930's het die publiek bang gemaak om goud op te skaar, wat die beleid onhoudbaar maak.
Kort nadat president Maros in 1933 sy amp aangeneem het, verklaar president Roosevelt 'n landwye bankmoratorium om te voorkom dat verbruikers wat nie vertroue in die ekonomie het nie, op die banke val. Hy het banke ook verbied om goud uit te betaal of uit te voer. Volgens die Keynesiaanse ekonomiese teorie is een van die beste maniere om 'n ekonomiese afswaai te beveg, die geldvoorraad te hoog. En die verhoging van die hoeveelheid goud wat deur die Federale Reserweraad gehou word, sal op sy beurt sy vermoë verhoog om die geldvoorraad op te blaas. Onder soortgelyke druk het Brittanje die goudstandaard in 1931 laat val, en Roosevelt het kennis geneem.
LEES MEER: Hoe het die goudstandaard bygedra tot die groot depressie?
Op 5 April 1933 bestel Roosevelt alle goue munte en goue sertifikate in benamings van meer as $ 100 wat vir ander geld ingehandig is. Dit het van alle persone vereis om teen 1 Mei alle goue muntstukke, goue goud en goue sertifikate wat hulle besit, by die Federale Reserweraad af te lewer teen die vasgestelde prys van $ 20,67 per ons. Teen 10 Mei het die regering $ 300 miljoen goue muntstukke en $ 470 miljoen goue sertifikate ingeneem. Twee maande later het 'n gesamentlike resolusie van die kongres die goudklousules in baie openbare en private verpligtinge opgehef, wat die skuldenaar vereis het om die skuldeiser terug te betaal in dollars van dieselfde gewig en fynheid as dié wat geleen is. In 1934 is die regering se goudprys verhoog tot $ 35 per ons, wat die goud op die Federale Reserweraad se balansstate met 69 persent verhoog het. Hierdie toename in bates het die Federale Reserweraad in staat gestel om die geldvoorraad verder op te blaas.
Die regering het die prys van $ 35 per ons gehou tot 15 Augustus 1971, toe president Richard Nixon aangekondig het dat die Verenigde State nie meer dollars teen 'n vaste waarde in goud sou omskep nie, en sodoende die goudstandaard heeltemal sou laat vaar. In 1974 het president Gerald Ford wetgewing onderteken wat Amerikaners weer in staat stel om goud te besit.
Franklin D. Roosevelt Dag vir dag – Junie
Op 6 Junie 1944 het die Verenigde State en sy bondgenote die grootste amfibiese inval in die geskiedenis aan die oewer van Frankryk geloods. Meer as 150 000 soldate, matrose en vlieëniers het die strande van Normandië bestorm met 'n veldtog wat sou eindig met die onvoorwaardelike oorgawe van Duitsland in Mei 1945.
Franklin D. Roosevelt het as opperbevelhebber van die Amerikaanse weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n aktiewe en beslissende rol gespeel in die bepaling van strategie. In sy voortgesette gesprekke met die Britse premier Winston Churchill en met die Amerikaanse gesamentlike stafhoofde, het hy die inval van die Europese vasteland geleidelik bevorder om dit te bevry van Hitler se Duitsland wat uiteindelik op D-dag begin het.
In die nag van 6 Junie 1944 het president Roosevelt op nasionale radio gegaan om die Amerikaanse volk vir die eerste keer toe te spreek oor die inval in Normandië. Sy toespraak het die vorm van 'n gebed aanneem.
Die datum en tyd van die inval in Normandië was hoogs geheim. Tydens 'n nasionale radiouitsending op 5 Junie oor die geallieerde bevryding van Rome, het president Roosevelt geen melding gemaak van die operasie in Normandië wat toe reeds aan die gang was nie. Toe hy op 6 Junie met die land praat, voel die president dat hy sy vroeëre stilte moet verduidelik. Kort voor hy in die lug was, het hy verskeie handgeskrewe reëls by die opening van sy toespraak gevoeg wat die punt aangespreek het. Hulle lees: " Gisteraand, toe ek met u praat oor die val van Rome, het ek op daardie oomblik geweet dat troepe van die Verenigde State en ons bondgenote die kanaal oorsteek in 'n ander en groter operasie. Dit het tot dusver met sukses gebeur. "
Vind meer dokumente en foto's uit die FDR -biblioteekversamelings: (http://docs.fdrlibrary.marist.edu/04DDHOME.HTML)
Bekendstelling van die Gold Standard
Toe goud in 1848 by Sutter's Mill gevind word, het dit die volgende jaar die California Gold Rush geïnspireer, wat gehelp het om Wes -Amerika te verenig. Dit het destyds inflasie tot gevolg gehad omdat die Verenigde State sedert 1834 reeds op 'n de facto goudstandaard was, sodat die vloed van nuwe goud tot stygende pryse gelei het.
In 1861 het die tesourie -sekretaris, Salmon Chase, die eerste Amerikaanse geldeenheid op papier gedruk. Die Gold Standard Act van 1900 het goud bepaal as die enigste metaal vir die aflossing van papiergeld. Dit stel die waarde van goud op $ 20,67 per ons.
Europese lande wou transaksies op die bloeiende wêreldhandelsmark standaardiseer, en daarom het hulle die goudstandaard teen die 1870's aanvaar. Dit het gewaarborg dat die regering enige hoeveelheid papiergeld sou aflos vir die waarde daarvan in goud, en dit beteken dat transaksies nie meer met swaar goud of muntstukke hoef te gebeur nie, aangesien die geldeenheid van papier nou gewaarborg is aan iets werklik.
Hierdie groot verandering het ook die vertroue wat nodig is vir 'n suksesvolle wêreldwye handel verhoog, en dit het sy eie risiko's meegebring: goudpryse en valutawaardes het gedaal elke keer as mynwerkers groot nuwe gouddeposito's kry.
In 1913 het die Kongres die Federale Reserweraad gestig om goud- en geldeenheidwaardes in die Verenigde State te stabiliseer. Toe die Eerste Wêreldoorlog uitbreek, het die Verenigde State en Europese lande die goudstandaard opgeskort sodat hulle genoeg geld kon druk om vir hul militêre betrokkenheid te betaal.
Die Groot Oorlog was die eerste spyker in die kis vir die internasionale goudstandaard.
Na die oorlog het lande besef dat hulle nie hul geldeenheid aan goud hoef te bind nie, en dat dit in werklikheid die wêreldekonomie kan benadeel. Lande keer vinnig terug na 'n aangepaste goudstandaard na die oorlog, insluitend die Verenigde State in 1919. Maar die goudruilstandaard het veroorsaak dat deflasie en werkloosheid in die wêreldekonomie hoogty vier, en so het lande teen die dertigerjare massaal die goudstandaard begin verlaat. toe die Groot Depressie sy hoogtepunt bereik het. Die Verenigde State het uiteindelik die goudstandaard in 1933 heeltemal laat vaar.
Beslaglegging van goud op goud: dit het voorheen gebeur - kan dit weer gebeur?
Ons volk is gestig met die heilige woorde: 'Ons beskou hierdie waarhede as vanselfsprekend, dat alle mense gelyk geskape is, sodat hulle deur hul Skepper sekere onvervreembare regte toegerus is, waaronder lewens, vryheid en die strewe na geluk. " Maar in 1933 was alles wat verpletter is as u deur 'jaag na geluk' gekies het om goud na te jaag.
Die grondslae van die groot konfiskering
Konfiskasie dateer alles uit die Wet op handel met die vyand van 1917. Daardie jaar het president Woodrow Wilson die 'TWEA' onderteken, wat Amerikaanse individue en besighede verbied het om handel te dryf met 'vyandelike nasies'. Die wêreld se funksionele goudstandaard, wat in die beginjare van die twintigste eeu toesig gehou het oor geweldige wêreldwye ekonomiese groei, is effektief gestaak deur die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, en die stadium was dus gereed vir die Groot Depressie en die Tweede Wêreldoorlog.
Kort nadat hy sestien jaar later sy amp aangeneem het, onderteken Franklin Delano Roosevelt die uitvoerende bevel 6102 in die wet, wat die "ophoping" van goud verbied. Ingevolge hierdie uitvoerende bevel is die Amerikaners verbied om meer as $ 100 miljoen goue muntstukke te besit, en alle "hoarders" (dit wil sê mense wat meer as $ 100 000 goud besit het) is wetlik verplig om hul "oortollige" goud aan die regering teen die heersende prys van $ 20,67 per ons.
Toe die regering al die goud gehad het, herwaardeer FDR die dollar in vergelyking met goud, sodat goud nou $ 35 per ons werd was. Deur 'n eenvoudige besluit het die regering miljoene Amerikaanse burgers beroof teen 'n koers van $ 14,33 per ons gekonfiskeerde goud, en daarom is die meeste historici dit eens dat die goudkonfiskasie van 1933 die mees drakoniese ekonomiese daad in die geskiedenis van die Verenigde State is. .
Die utilitêre rede agter konfiskering
Die redenasie agter die Groot Goudkonfiskasie was natuurlik die Groot Depressie, wat 'n paar jaar tevore begin het. Na 'n inflasionêre aanloop in pryse en batewaardes, val die aandelemark in 1929 neer, en die ekonomie gaan spoedig met die ongeluk mee.
President Herbert Hoover, eerder as om te reageer op die situasie met eerlike wysheid, word dikwels beskuldig dat hy 'n voorstander is van laissez fair deur diegene vir wie die term as 'n bynaam beskou word-eerder belasting verhoog en nuwe handelshindernisse opgerig, wat die ellende verskerp. Toe die FDR verkies is, was die mense bereid om byna alles saam te stel om die deflasie wat die land aangegryp het, te verlig en die ekonomiese aktiwiteit te verstik.
Die opbloei van die twintigerjare was grootliks 'n illusie van die groot onbekwaamheid van die nog nuwe Federale Reserweraad, en teen die dertigerjare toe die werklikheid die losgeldstandaarde van die vorige dekade gehaal het, het die geldvoorraad vinnig gekrimp en deflasie veroorsaak.
Net soos inflasie, ontstaan ​​deflasie ook meer uit homself, en namate pryse daal, word dit wyser vir die geldbesitters om dit te hou eerder as om dit te bestee, aangesien pryse die volgende dag - en selfs die dag daarna - laer sal wees - ad infinitum .
Aangesien niemand geld bestee het nie, het besighede ondergegaan en was mense sonder werk, wat die situasie vererger het. In reaksie hierop het FDR geweet wat gedoen moes word - pryse moes gestabiliseer word. Hieroor sal min mense saamstem. Die uitsondering wat ekonome neem, is die implementering wat die president verkies het.
Eerstens, soos bespreek, is private besit van goud effektief belet. Die enigste uitsonderings was muntstukke ter waarde van $ 100 of minder, of versamelbare munte, industriële gebruike en juweliersware. Goud kon nie as 'n beduidende belegging 'opgegaar' word nie, en alle 'hamsters' is gemaak om hul goud aan die regering te verkoop.
Die Federale Reserweraad self - 'n privaat bankkartel meer as 'n regeringsarm - was ook nie uitgesluit van hierdie vereiste nie, soos duidelik blyk uit die Gold Reserve Act van 1934. Volgens die wet moes die Fed alle goud- en goue sertifikate wat in besit is, afgee. aan die Amerikaanse tesourie.
Uiteindelik is die dollar herwaardeer, en Amerikaanse dollars kan dan terugbetaal word teen 'n koers van $ 35 per ons, in teenstelling met die ou goudstandaard van $ 20,67. Dit is egter belangrik om daarop te let dat slegs buitelandse bankiers en internasionale regerings hul dollars vir goud kan aflos - private goudbesit was tot einde 1974 steeds onwettig in die VSA.
Die effek wat herwaardasie op die Amerikaanse dollar gehad het, was 'n onmiddellike waardevermindering van 41%. Pryse is dus ten minste in nominale terme weer opgestoot. Wat die langtermyn-gevolge van hierdie aksie sou gewees het in die afwesigheid van die Tweede Wêreldoorlog, sal nooit bekend wees nie, maar binne 'n paar jaar was die Amerikaanse oorlogsekonomie besig om te neurie.
Na die einde van die tweede groot oorlog het die VSA alleen gestaan ​​as 'n ekonomiese supermoondheid, feitlik onaangeraak deur die as of bondgenote, terwyl die grootste deel van Europa in puin gelê het. Dit het alles daartoe gelei dat Roosevelt se dwang- en ongrondwetlike dade vernuftig lyk, maar geleerdes van links en regs gaan voort om te debatteer of dit werklik wys is of dat die New Deal deur wêreldwye eksterniteite gered is.
Op wetlik twyfelagtige wyse het FDR en die Kongres dus 'n wet aanvaar wat die private besit van goud van meer as $ 100 verbied. Miljoene Amerikaners is gemaak om hul goue muntstukke in te ruil vir papiergeld - effektief met vuurwapen. Toe al die muntstukke in die staatskas was, herwaardeer FDR die dollar van $ 20,67 per ons goud tot $ 35 per ons-'n diefstal van byna een-en-veertig sent op die dollar.
Goudbesit bly onwettig in die Verenigde State tot 1954. Daardie jaar het die tesourie -afdeling die eienaarskap van skaars munte gewettig. Wat was 'n seldsame muntstuk? Aangesien die regering alle munte voor 1934 in beslag geneem het, word alle muntstukke per definisie as "skaars" geag. Hierdie muntstukke was immers so ongewoon dat die min mense in omloop baie meer werd was as hul nominale waarde of die waarde van die goud waarvan hulle gemaak is - die muntstukke het 'n numismatiese waarde. Hulle was eintlik nie meer 'geld' nie, en dit was dus nie 'n mededingende bedreiging vir die regering se fiat -geldeenheid nie.
Goud, die regering en die wet
In 1969 het die federale regering die uitspraak van 1954 verder verduidelik en "seldsame muntstukke" amptelik vrygestel van enige toekomstige konfiskasie van die regering - maar het die regering steeds die "reg" voorbehou om in die toekoms die goud van sy burgers te gryp. 'Die basiese beginsels vir die administrasie van die goue wette en bevele', het die departement van tesourie in 1969 gesê, 'is dat goud slegs 'n waardevolle voorraad kan wees deur die regering en dat private burgers en entiteite in die Verenigde State kan slegs goud verkry vir wettige en gebruiklike industriële, professionele en artistieke doeleindes. "
Twee jaar later, in 1971, het president Nixon 'die goue venster gesluit' en die Amerikaanse dollar van die goudstandaard afgehaal - wat dit 'n ware fiat -geldeenheid maak sonder bate -steun of intrinsieke waarde. Vier jaar daarna het president Ford die private besit van alle goud-nie net seldsame muntstukke-gewettig nie, en goud was die afgelope twee en dertig jaar steeds wettig. Of het dit?
Alhoewel wette wat goudbesit verbied, herroep is, het die wette wat die regering toelaat om goud te konfiskeer, dit nie gedoen nie. Skaars munte is egter die uitsondering. Al wat die regering hoef te doen, is om die regering se beslag op beslag te lê, op grond van langdurige wette. Maar vir die regering om seldsame muntstukke in beslag te neem, moet dit meer as vyftig jaar presedent omverwerp en die oorhoofse regsideal van die regstelsel verbreek. Dit is moontlik nie heeltemal onmoontlik nie, maar dit bied beslis die houers van goue munte voor 1934 meer beskerming as die eienaars van goud.
Herstel die Gold Standard?
Maar waarom sou die regering beslag lê op goud? Sommige beweer dat hy dit in die verlede gedoen het om die dollar in verhouding tot goud te herwaardeer, en aangesien die dollar nie meer op die goudstandaard is nie, sou die regering geen rede hê om goud te konfiskeer nie. Dit is 'n goeie punt, maar dit roep ook die teenargument op: Noudat die Amerikaanse dollar nie deur goud gesteun word nie, is dit net 'n kwessie van tyd voordat die huis van fiat-geldkaarte verbrokkel. As dit gebeur - as die drukperse van die regering nie in staat is om geld met 'n werklike waarde te druk nie, sal die regering beslis probeer om iets te doen, en dit is gerieflik dat wette op die boeke hom in staat stel om goud in beslag te neem. Dit is waarskynlik dat die regering dit skynbaar sou doen om die goue standaard te herstel!
Sou seldsame muntstukke in sulke desperate tye veilig wees? Dit is onmoontlik om seker te weet, maar dit is beslis waar dat die munte veiliger sou wees as munte of nie-skaars munte. U hoef immers nie verder te kyk as na die eerste groot konfiskering waarin baie "patriotiese" Amerikaners hul goud gewilliglik vir papiergeld omgedraai het nie. Sommige Amerikaners sou dit beslis weer doen, veral as dit was om die goue standaard te herstel. Die regering sou waarskynlik belowe dat goud aflossings sou wees
"binne 'n kwessie van tyd" herstel.
Alhoewel beslis nie alle goue goggas hul goud gewillig sou oorgee nie, sou daar baie minder weerstand teen die konfiskering van goud op grond van goedere wees as teen beslaglegging op seldsame, numismatiese munte. Die regering wil nie muntstukke doen nie, ten minste nie eers nie, en dit sal ongetwyfeld die vrugte wat laag hang, volg-veral as wette op die boeke dit toelaat om wettiglik te kies.
Konfiskasie van goud: kan dit weer gebeur?
Alhoewel die Amerikaanse dollar voortdurend onder druk is, bly die Amerikaanse regering steeds besig om skuld op te slaan, en onwettige nakomingsverpligtinge wag op die horison, maar die idee dat die Amerikaanse regering sou probeer om vandag die goud van die burgers in beslag te neem of te eniger tyd in die afsienbare toekoms lyk beslis op sy beste valse. Die regering het dit immers in die verlede gedoen om die goue standaard te herkalibreer, waarop ons sedert 1972 nie gewerk het nie.
Ons regering het egter toenemend gewaagd geraak in die weiering om deur die Grondwet in toom gehou te word, en na die terugkeer na beperkte regering (ten minste in retoriek) deur die Reagan -administrasie in die tagtigerjare, is die Grondwet byna deur die administrasies geïgnoreer en kongresse.
Die regering wil goudkonfiskasie moontlik weer in werking stel, en die meeste kongreslede het geen morele gevoel om dit te doen nie, maar logisties lyk dit feitlik onmoontlik in die huidige wêreldwyd onderling afhanklike en goed gekoppelde ekonomie.
Beleggers moet egter oppas as sekere belangegroepe links en regs hul sin kry en letterlik en figuurlik mure rondom die land begin bou in 'n poging om die wêreldwye onderlinge afhanklikheid te blokkeer. Proteksionisme en hoër belasting het gelei tot die grootste depressie in die Amerikaanse geskiedenis, en daarmee saam het goud beslag gelê. Dit sal waarskynlik 'n soortgelyke stukrag verg om so 'n reeks gebeurtenisse weer te gebeur.
Wen met of sonder 'Financial Armageddon'
Silwer beleggers moet bewus wees van die potensiaal van 'n ander groot konfiskering. Maar 'n uiteenlopende portefeulje van aandele, effekte, kontant en edelmetale het die afgelope dertig jaar die beste gewerk en sal waarskynlik die beste werk vir die volgende dertig jaar. En as deel van 'n verskansingstrategie, is dit ongetwyfeld 'n wyse besluit om 'n paar seldsame goue muntstukke, behalwe goud, te hou. Net vir ingeval.
FDR 's Goue konfiskering, 80 jaar gelede
UITVOERENDE BESTEL 6102, uitgereik deur die Amerikaanse president Franklin Delano Roosevelt, 80 jaar gelede, op 5 April 1933, verbied privaat goudbesit in die Verenigde State, wat goud eienaars genoodsaak het om hul goud na 'n bank te neem en dit teen die geldende koers in te ruil.
Hierdie bevel het berug geraak onder goudbeleggers. Sommiges is bang dat 'n soortgelyke konfiskering van goud weer kan plaasvind, en dat hul regering probeer om hul goud weg te neem en 'goudstorting' te verbied as deel van 'n oplossing vir 'n 'nasionale ekonomiese noodgeval'.
Gebeurtenisse in Ciprus, waar dit op 'n stadium gelyk het of die staat 'n 6,75% hef op deposito's onder € 100 000, ondanks die feit dat dit onder die depositobeskermingskema val, en#8212 het net die vrees verhoog dat private welvaart kan, onder sekere omstandighede, eenvoudig toegewys word. Regerings verander van tyd tot tyd wette, en ja, dit is moontlik dat sommige regerings onder die regte omstandighede kan probeer om hul burgers se goud in beslag te neem. Maar dit is belangrik om te besef dat die motivering vir die konfiskering van goud wat in 1933 vir FDR bestaan ​​het, grootliks verdwyn het.
Destyds was die VSA nog steeds op die Gold Standard (die Verenigde Koninkryk was 18 maande tevore afgedwing. Die res van die wêreld sou aan die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog volg, om nooit weer terug te keer nie). Goud was die grondslag van die Amerikaanse geldeenheid en ekonomie ten tyde van die bestelling van die FDR, die waarde van die dollar was vasgemaak aan goud teen 'n koers van $ 20,67 per ons — teen die prys waarteen die regering aangebied het om fisiese goud te koop en te verkoop. Omdat privaat "goudopslag" onwettig was, het FDR in werklikheid genasionaliseer wat privaat eiendom was, met behulp van die goud wat by die banke ingedien is om Washington se finansies 'n hupstoot te gee en 10 jaar tronkstraf en $ 10.000 boetes op te lê (byna 'n halfmiljoen dollar teenoor vandag) goudprys) vir ongehoorsaamheid. Slegs een saak met betrekking tot die konfiskering het ooit die hof bereik (en slegs dan omdat die goue eienaar, die prokureur van Manhattan, Frederick Barber Campbell, aangekla het vir die teruggee van sy eiendom), maar die dreigement alleen het binne ses maande 60% van die goud in beslag geneem wat in die sirkulasie was.
Na 6102 kon Roosevelt die dollar teen goud devalueer deur die goudprys te verhoog, iets wat die regering nou kon doen terwyl hy die hele binnelandse aanbod beheer, plus 'n groot deel van die internasionale mark, wat nou metaal in die VSA gegooi het ruil vir steeds meer dollars per ons. FDR het op advies van die landbou -ekonoom van Cornell, George Warren, opgetree, wie se agtergrond met die waarneming van kommoditeitspryse hom die oortuiging gelaat het dat die beste manier om 'n deflasionêre depressie op te los, was om inflasie in te sit en die pryse te verhoog. Dit was die rede waarom die dollar in die weke na 6102 gedevalueer sou word, sou FDR en sy adviseurs aan die ontbyttafel sit en besluit wat die goudprys moes wees, en dit 'n bietjie hoër op 'n slag stoot totdat hulle op die $ 35 per ons kom. het geseëvier totdat Nixon die goue venster in Augustus 1971 gesluit het.
Op 'n manier was die konfiskering van FDR-goud en sy verhoging van die goudprys 'n weergawe van kwantitatiewe verligting in die Gold Standard-era, 'n beleid wat daarop gemik is om deflasie te bekamp deur batepryse te verhoog ten koste van die monetêre eenheid. Terwyl sentrale banke vandag eenvoudig die nodige dollars of pond kan skep, was dit onder die Gold Standard nie moontlik nie. Dus het Roosevelt in plaas daarvan op goud beslag gelê en die prys daarvan verander, met die doel om pryse in die ekonomie te verhoog, alhoewel daar geen ekstra goud was om die hoeveelheid geldeenheid te ondersteun nie.
Die situasie wat ons vandag het, verskil baie van die situasie waarmee Roosevelt in 1933 te staan ​​gekom het. Goud is nie die fondament van die wêreld se geldstelsel nie. Min mense besit goud — in vergelyking met (byvoorbeeld) vaste eiendom en gewone finansiële bates. Hulle is ook geneig om dit te besit op maniere wat dit relatief ontoeganklik vir regerings maak. Die winste vir 'n regering deur beslaglegging op mense se goud sou baie, baie kleiner wees as dié wat FDR toekom.
Soek en beslaglegging op goud
'N Mite het oor die jare geloof gekry dat die IRS 'n landwye soektog na kluise uitgevoer het as deel van die regering se " konfiskasiebeleid ". Die mite word ondersteun deur verwysing na gedeeltes van E.O. 6102. Ek het 6102 hersien, en die taal wat deur die skrywers genoem word, is nie in die oorspronklike nie. Boonop bestaan ​​daar geen kontemporêre weergawes van sulke soektogte en beslagleggings nie. Dit is moeilik om te dink dat hulle aan pers aandag sou ontsnap het.
Daar is egter 'n paar gevalle waarin goud in werklikheid gekonfiskeer is (sonder vergoeding). Sover ek kon vasstel, het al hierdie konfiskerings gekom as gevolg van strafregtelike vervolging van mense wat die federale wet oortree het. Daar was geen wydverspreide vervolging van individue wat bloot goud besit het nie. Die sake wat die regering aanhangig gemaak het, was tipies teen goudhandelaars, handelaars en maatskappye wat nie groot hoeveelhede goud oorgegee het nie.
Die eerste saak wat ek gevind het, is byvoorbeeld teen 'n individu wat probeer het om 5 000 gram goud uit sy bank te onttrek, ter waarde van $ 6,5 miljoen teen die huidige prys. In die dieptes van die Groot Depressie was dit 'n enorme bedrag, selfs teen pryse van 1933. Aangesien die onttrekkingsversoek deur sy bank verwerk moes word en die bank deur die wet verplig was om sulke transaksies aan te meld, is hy deur die federale agente by die bank begroet. Dit is duidelik dat hy nie heeltemal daaraan gedink het nie.
'N Ander voorbeeld: die regering het beslag gelê op dubbele arende ter waarde van $ 12,5 miljoen ($ 812 miljoen teen vandag se prys) wat 'n Switserse onderneming in die hande van 'n Amerikaanse onderneming gelê het vir bewaring. Ek neem aan hulle het hul prokureur afgedank.
Daar is ander voorbeelde, maar die punt is dat individuele goud -eienaars nie onderhewig was aan ondersoek of ongekende beslaglegging op hul goud of die kragtige handhawing van die federale wet nie. As u goud gekonfiskeer is, was u oortreding van die federale wet waarskynlik redelik flagrant en swak uitgevoer, en u het waarskynlik baie daarvan gehou.
Een gedagte oor & ldquo Franklin D. Roosevelt Dag vir dag – Junie & rdquo
Op 16 Junie word die 79ste herdenking van die 100ste dag van FDR 's " Eerste 100 dae en#8221 as president gevier.
Die 100 dae was 'n tydperk waartydens FDR gevorder en ten minste 15 GROOT wetgewing goedgekeur het om die lyding van die Amerikaanse volk te verlig, die banke te stabiliseer, die land te stabiliseer en Amerikaners te verseker dat daar 'n president in die Withuis was kreatief, aggressief, omgee en moedig.
Ons moet FDR se wysheid, kreatiwiteit, aggressiwiteit, omgee en moed vier, sonder wat ons vandag in 'n heel ander (en erger) wêreld kan lewe.
Hier is 'n paar datums en programme van daardie " Eerste 100 dae en#8221 van die presidentskap van FDR ':
FDR het die 32ste president van die VSA ingehuldig Die enigste ding wat ons hoef te vrees is die vrees self. "
FDR reik 'n proklamasie uit waarin 'n vierdaagse vakansie gedurende die hele land met ingang van 6 Maart verklaar word. Alle banktransaksies stop en begin met die uitvoer van goud, silwer en geldeenheid. Roep die kongres op na 'n spesiale sitting vir 9 Maart.
9 Maart-16 Junie 1933
"Hundred Days " sessie FDR kry 'n gewillige kongres om baie van die New Deal -programme in te stel. Die eerste dag neem die Kongres die Wet op Noodbankdienste goed, wat FDR breë magte gee oor banke en buitelandse valuta. Bankvakansie eindig op 10 Maart en#8211 banke kan heropen as hulle bewys dat hulle solvent is. Binne drie dae sal 1000 banke heropen en die nasionale vertroue neem toe.
12 Maart 1933
FDR gee eerste " fireside chat ".
Die kongres aanvaar die Wet op herbossing, wat die Civilian Conservation Corps (CCC) tot stand bring, en bied onmiddellik werk aan 250 000 jongmanne (18-25) in herbossing, padbou en die ontwikkeling van nasionale parke. Werkkampe begin opduik. Teen die tyd dat dit in 1941 verslap het, het twee miljoen mense aan die projekte gewerk.
FDR haal die land van die goudstandaard af.
Die Kongres aanvaar die Federal Emergency Relief Act, wat onmiddellike toelaes aan state vir hulpverleningsprojekte magtig. Werkloosheid het meer as 14 miljoen bereik, meer as 'n kwart van die land se arbeidsmag.
Roosevelt onderteken die Landbouaanpassingswet om boere onmiddellik verligting te gee deur pryse vir landbouprodukte vas te stel en subsidies aan boere te betaal vir die beperking van die produksie van sekere gewasse wat in oorskot was.
Die kongres stig die Tennessee Valley Authority (TVA) om damme en kragsentrales langs die Tennessee -vallei te bou, elektrisiteit gaan aan inwoners, van wie baie dit voorheen ontbreek het, en kunsmis sal verkoop word.
Die Kongres aanvaar die Federal Securities Act om aandele en effekte te monitor en te reguleer.
6 Junie 1933
Die Kongres aanvaar die National Employment System Act.
13 Junie 1933
Die kongres aanvaar die herfinansieringswet op huiseienaars om verbandgeld en ander hulp aan huiseienaars te verskaf. Dit gaan in Junie 1936 uit die sak tree nadat lenings vir ongeveer 'n miljoen verbande verstrek is.
Die laaste dag van die "Hundred Days " sessie. Die kongres aanvaar die National Industrial Recovery Act (NIRA) wat die Public Works Administration (PWA) en die National Recovery Administration (NRA) tot stand bring.
Die PWA is gemagtig om toesig te hou oor die bou van paaie, openbare geboue en ander projekte terwyl werk verskaf word. Die minister van binnelandse sake, Harold Ickes, word aangewys om aan die hoof van die PWA te staan.
Die doel van die NRA is om mededinging te stimuleer en produsente en verbruikers te bevoordeel deur verskillende kodes te implementeer om billike handel te vestig. Die nakoming sou vrywillig wees. Diegene wat saamwerk, het die blou arend en die seël van goedkeuring ontvang. " NRA word gelei deur generaal Hugh Johnson. Dit word in Mei 1935 deur die Hooggeregshof ongrondwetlik verklaar.
Die kongres aanvaar ook die Farm Credit Act en die Bankwet van 1933 (wat FDIC tot stand bring).
Die goue standaard in die Amerikaanse geskiedenis
WAT IS DIE GOUDSTANDAARD?
In die loop van die geskiedenis het goud langer 'n ruilmiddel gebly as byna enige ander vorm van valuta. Maar in die hedendaagse moderne wêreld is dit baie meer geneig om papiergeld wat deur die regering uitgereik is, teëkom. Om die verband tussen die twee te verstaan, moet ons die goue standaard definieer.
Miskien is die eenvoudigste Gold -standaarddefinisie 'n stelsel waarin die waarde van 'n geldeenheid gedefinieer kan word in terme van goud en geldeenheid vir goud verruil kan word. Baie definieer ook die goudstandaard as 'n stelsel waarin 'n land sy geldvoorraad aktief beheer om 'n vasgestelde goudprys te handhaaf.
WAT IS DIE GOLD STANDAARD SE ROL IN DIE AMERIKAANSE GESKIEDENIS?
Die ingewikkelde geskiedenis van die Verenigde State met die goudstandaard kan in vyf periodes verdeel word:
Van 1792 tot 1862 is die dollar gesteun deur 'n bimetaalstelsel van goud en silwer.
Hierdie periode is gevolg deur 'n fiat monetêre stelsel tot 1879.
Die land het 'n volledige goue standaard van 1879 tot 1933 gehad,
'N Gedeeltelike goudstandaard het tussen 1934 en 1971 gevolg.
Uiteindelik, van 1971 tot vandag, het die Verenigde State weer 'n fiat -monetêre standaard.
DIE BEVESTIGING VAN DIE BIMETALLIESE MONETARYRE STELSEL (1792-1862)
Met die bekragtiging van die Amerikaanse grondwet in 1788 het die Kongres die gesag gekry om 'n nasionale geldeenheid te ontwikkel. Die Coinage Act van 1792 het nie net die Amerikaanse munt gestig nie, maar ook die dollar op 24,75 korrels fyn goud en 371,25 korrels fyn silwer vasgestel. Die kongres het opdrag gegee dat die eerste munte voorstellings van beide vryheid en 'n arend moet bevat. Die eerste goue munte is dus gemunt in benamings van $ 10 Eagles, $ 5 Half Eagles en $ 2,50 Quarter Eagles. Silwer munte het gevolg in benamings van silwer dollar, half dollar en kwart dollar. Elke munt bevat sy werklike aangewese gewig en waarde in goud en silwer.
Wêreldwye skommelinge in die aanbod van goud en silwer het hierdie stelsel aansienlike druk uitgeoefen. Aangesien 'n oorvloed silwer wat uit Sentraal- en Suid-Amerika ontgin is, die mark oorstroom het, het munthandelaars begin om goue munte te koop met silwer met 'n laer waarde. Namate goudvoorrade wêreldwyd toegeneem het met mynboubedrywighede van Kalifornië tot Australië, het munthandelaars silwer munte met goedkoper goud gekoop. Die kongres het die amptelike goud- en silwerwaarde van die dollar verskeie kere gedurende hierdie tydperk aangepas. Aanpassings kom egter dikwels te laat, nadat handelaars reeds munt gehad het uit die verwydering van muntstukke.
VERLAT DIE GOUDSTANDAARD OM DIE BORGELOORLOG TE FINANSIERE (1862-1879)
In 'n dringende behoefte aan finansiering vir die burgeroorlog, het die kongres die wet op tender in 1862 aangeneem. Papiergeldeenheid is slegs gewaarborg deur die volle geloof en krediet van die Verenigde State en kon nie vir goud ingeruil word nie. Gedurende hierdie tyd het die Unie $ 450 miljoen in papiergeld gedruk en inflasie het met 80 persent gestyg. Teen die einde van die burgeroorlog het die staatskuld $ 2,7 miljard bereik.
In reaksie op hiperinflasie het die kongres besluit om die geldvoorraad te verminder deur die produksie van silwer dollars te staak. Bank defaults and an economic depression ensued but the move successfully reined in inflation. With the hope of bringing renewed economic prosperity, public opinion swayed toward a return to the Gold standard. In 1875, Congress passed the Specie Payment Resumption Act, which ensured that by 1879, all paper currency could be redeemed for Gold.
The important distinction about this gold ban is that it occurred when Great Britain was nie on a gold standard. In other words, we have historical precedence that gold was confiscated without it being part of the monetary system. Gold is not part of the monetary system today, either.
4. Completely forbid any type of hoarding of bullion. Only true collectors were exempt, and only those pieces that were truly classified as rare. And you had to prove it. Interestingly, gold juweliersware was not part of any of these confiscations.
There's another crucial distinction. Except during times of active persecution, there is no historical precedence of gold juweliersware being confiscated. If a nation operated under the rule of law, seizing jewelry wasn't part of the government's strategy.
Since gold juweliersware is not considered a financial asset under US law, it does not require reporting. Nor have we discovered any country where it's handled differently, though always be sure to check the laws along your itinerary.