Kerria: plant en versorg in die oop veld, soorte en variëteite, foto - Nuut
Kerria: plant en versorg in die oop veld, soorte en variëteite, foto
Kerry plant, of keria (Lat. Kerria) Is 'n bladwisselende struik van die Rosaceae-familie wat afkomstig is van die bos- en bergstreke van Japan en die suidweste van China. Die kerria-struik is vernoem na die eerste tuinier van die Royal Botanic Gardens of Ceylon en die bekende planteversamelaar William Kerr.
Die soort word slegs deur een spesie voorgestel - Japannese kerria, wat die "Paasroos" genoem word vanweë die vorm van die blomme en die blomtyd.
Plant en versorging van kerrias
Bloei: ongeveer 'n maand tot Julie, maar kan weer in die herfs blom.
Landing: in die lente (voor die aanvang van sapvloei) of in die herfs, aan die begin van Oktober.
Beligting: helder son of halfskadu.
Die grond: klam, vrugbaar, ryk aan humus, leemagtig.
Gieter: soos benodig: die bogrond moet tussen die natmaak uitdroog. In hitte en droogte is water gereeld en volop.
Topversiering: na blom - aftreksel van toorts (1:10) of verrotte kompos gemeng met houtas.
Sny: in die lente, voordat die ogies swel, word sanitêre snoei uitgevoer. Na blom word lote wat vier tot vyf jaar oud geword het, gesny en jong lote effens verkort.
Voortplanting: die bos verdeel, gelaag, steggies en lote.
Peste en siektes: die plant is baie bestand.
Lees hieronder meer oor die verbouing van kerries.
Kerria japonica is 'n bladwisselende, vinnig groeiende struik tot 3 m hoog met reguit groen takkagtige lote wat 'n kroon in die vorm van 'n keël vorm. Kerria-blare lyk soos framboosblare: tot 10 cm lank, lansetvormig, dubbeltand, na bo gewys, onbehaard aan die bokant en kaalbeen aan die onderkant. Hulle is liggroen in die somer en heldergeel in die herfs. Enkele, geurige, eenvoudige of dubbele kerriablomme tot 25 cm in deursnee blom vir 25 dae van Mei tot Augustus. Die plant blom dikwels weer in die herfs. Die vrugte van kerria is 'n sappige swartbruin druif, maar in die toestande van die middelste baan vorm die plant nie vrugte nie.
Dun lote van kerrias kan teen sterk wind breek, daarom is dit raadsaam om dit te plant, omring deur bloeiende struike soos spiraea, bubblegum of Chinese tee. In die middel van die lente kan dit dien as 'n skouspelagtige agtergrond vir blou aquilegia, blou floks wat uitgesprei is, pers dwerge, en in die omgewing kan u 'n buzulnik groei wat tydens die herfsblom in harmonie met kerria sal wees.
Plant kerries in oop grond
Die plant van keria in oop grond word vroeg in die lente uitgevoer voordat die sapvloei begin, of in die herfs 1-1,5 maande voor die ryp begin. Saailinge met 'n geslote wortelstelsel kan op enige tyd van die jaar geplant word, behalwe vir die winter.
Die beste plek vir 'n plant is 'n plek wat beskerm word teen koue winde en goed deur die son verlig word. Kerria kan in gedeeltelike skaduwee groei, maar dan sal die blom nie so volop wees nie. In die direkte sonstrale vervaag keria-blomme egter vinnig, dus die beste plek vir 'n struik is die kant-penumbra, wat deur groot bome gegee word.
Soos enige bosplant, hou Japannese kerria van vogtige vrugbare grond, ryk aan humus, en bowenal leemagtig. 'N Kerrieput word 60x60 groot gegrawe en ongeveer 40 cm diep.' N Mengsel van vrugbare tuingrond, humus en sooi-grond word in die bodem van die put gegooi in 'n verhouding van 2: 3: 3 met die toevoeging van 60-80 g volledige minerale kunsmis.
'N Kerriebos word op die heuwel geplaas, sy wortels word reguit gemaak, en dan word die oorblywende ruimte van die put gevul met dieselfde grondmengsel, dan word die oppervlak liggies vasgedruk en die saailing volop natgemaak. Die wortelhalsband van die plant moet gelyk met die oppervlak van die terrein wees.
Sorg vir kerrias in die tuin
Die versorging van keria dien hoofsaaklik om 'n hoë versiering te handhaaf, en soos u weet, kan net 'n gesonde en goed versorgde plant mooi wees. Kerria in die oop veld moet gereeld natgemaak word, die grond rondom die bos losgemaak word, gekruid, bemes en gesny word.
Gieterkeria soos nodig, wanneer die bogrond uitdroog. Die plant het veral vog gedurende die blomperiode en droogte nodig. Water vir besproeiing moet warm en versadig wees. As die somer reën, is dit nie nodig om te water nie, want kerria hou nie van versuip nie. Na natmaak of reën, maak die grond rondom die bos los en verwyder die onkruid.
Die groei van kerrias behels bemesting in die grond. Na blom word die plant gevul met toortsuiwering (1:10) of ryp kompos met die toevoeging van houtas (dosis - 100-200 g as per m²).
As dit nodig is, verdra die kerriabos dit goed om te plant, en as die prosedure met alle sorg uitgevoer word, kan dit op enige tyd van die jaar gedoen word, behalwe in die winter en laat herfs. Maar dit is steeds beter om kerrias weer in die lente of in Oktober te plant wanneer daar geen blare aan die plant is nie. Kerria word versigtig om die omtrek van die kroonprojeksie gegrawe, van die grond verwyder, oorgedra na 'n gat wat voorheen voorberei is, en saam met 'n erdbol daarin laat sak. Gaan dan voort soos vir die aanvanklike landing.
Binne twee weke na uitplant benodig die kerria-blom gereeld en volop water: die wortelsone moet versadig wees met vog.
Reproduksie van Japannese kerrias word deur vegetatiewe metodes uitgevoer: die bos verdeel, lae, lote en steggies.
Gegratifiseerde steggies sny in April, groen steggies - in die middel van die somer. Die steggies moet twee knoppe hê, die onderste snit word skuins gemaak. Steggies word geplant in 'n koue kas, wat in 'n ligte halfskadu geplaas word. Die wortels van kerria-steggies vorm goed, maar hierdie proses is nie vinnig nie: die steggies bly oorwinter in die kweekhuis en word eers in Mei volgende jaar in aparte houers geplant en tuis gekweek. Steggies van Kerria word na nog 'n jaar op 'n permanente plek in oop grond geplant.
Vir die teel van kerrias wortelsuiers dit is nodig om die lote vroeg in die herfs van die moederbos te skei en te plant. Die filamentagtige wortelstelsel by nageslag is goed ontwikkel, en met gereelde water en goeie versorging pas 'n jong plant op 'n nuwe plek redelik vinnig aan.
Dit is ook nie moeilik nie versprei kerria deur lae: in die lente, voordat die sapvloei begin, lê die kerria-lote in voorafgegrawe groewe van ongeveer 7 cm diep en maak dit in hierdie posisie vas. Na een en 'n half of twee weke sal nuwe lote vanaf die knoppe van die lae begin groei, en as hulle 'n hoogte van 10-15 cm bereik, moet u die groewe en lote tot die helfte van die hoogte besprinkel met vrugbare grond . Teen die herfs sal die nuwe plante wortels hê en die lae kan verwyder word en na 'n permanente plek oorgeplant word.
Die bos verdeel dikwels gekombineer met 'n kerria-oorplanting: laat u wortels versigtig van die grond af nadat u die bos uitgegrawe het en verdeel dit in dele sodat elkeen van die afdelings wortels en sterk, sterk lote ontwikkel het. Delenki sit in vooraf voorbereide kuile ​​in dieselfde volgorde as by die aanvanklike plant van kerria-saailinge en word volop natgemaak.
In die vroeë lente, voordat die ogies swel, is dit nodig om kerrias te snoei, dit wil sê om gebreekte en gedroogde lote wat gedurende die winter gevries het tot gesonde hout uit te sny, en jong en gesonde met 'n kwart te verkort. As gevolg van snoei word die bos dig en kompak, en die blom van kerria word volop.
Na blom moet u vier tot vyf jaar oue lote kerria na die basis uitsny en die kleintjies effens verkort om die welige vorm van die bos te behou.
Kerria japonica is baie bestand teen siektes en plae. Daar is geen bekende gevalle van kerria-infeksies, swamme, virale of bakteriële infeksies nie.
Kerria na blom
In gebiede met 'n warm klimaat kan kerrias nie gedurende die winter beskut word nie, maar aangesien winters in die middelste sone erg en soms sneeuloos is, is dit raadsaam om steeds 'n skuiling vir die plant voor te berei.
Groei in die voorstede
Die plant en versorging van Japannese kerries in die middelste baan word op dieselfde manier uitgevoer en met behulp van dieselfde tegnieke as in gebiede met 'n warmer klimaat, het Japannese kerrias in die Moskou-streek of in die Leningrad-streek egter verpligte skuiling nodig vir die winter.
Kerria word in die tweede helfte van die herfs bedek, op 'n droë dag: die lote van die plant word op die grond gebuig, op 'n uitgespreide skuim gelê, in hierdie posisie vasgemaak en met takke bo-op bedek of met droë blare bedek. 'N Bevestigingsraamwerk is oor die plant gebou, wat die takke nie reguit kan laat nie. Die skuiling vir kerries moet geventileer word sodat takke en lote onder nie bederf nie.
Met die koms van die lente, op 'n droë maar bewolkte dag, word die plant geleidelik van skuiling bevry. Eerstens word die raam verwyder en dan die blare. In sonnige weer is dit raadsaam om kerrias van direkte strale af te bedek met 'n bedekkingsmateriaal, aangesien die lote brandwonde kan kry, waaruit die plant sal sterf. U kan natuurlik die verbrande lote afsny, maar selfs na die groei van nuwes sal die kerrie nie oorvloedige bloei gee nie, of dit kan glad nie blom nie.
Soos ons aan die begin van die artikel genoem het, is daar net een spesie in die geslag - die Japannese kerria, maar dit het baie tuinvorme.
Albomarginata - Hierdie stadig groeiende vorm van kerria het asimmetriese blare om die rand met 'n wit rand, en dit maak die plant nie lewensvatbaar genoeg nie, alhoewel die mode vir bont plante hierdie vorm baie gewild gemaak het.
Variegata (Picta) - bont kerria tot 60 cm hoog en bosdeursnee van 100 tot 120 cm. Die grysgroen blare van die plant is bedek met romerige wit kolle, die blomme is geel, eenvoudig. Plante van hierdie vorm groei vinnig.
Argenteo-marginata - geel kerria, struik ongeveer 2 m hoog met blare omring deur 'n dun strook.
Kerria albiflora - 'n vorm met mediumgrootte eenvoudige wit blomme.
Kerria Japanese Aureovariyegata - Terry kerria met 'n komplekse knopstruktuur. Die bos van hierdie vorm is van medium hoogte, die blom is lank - met die nodige versorging vorm die plant binne drie maande blomme.
Kerria Golden Guinea - die vorm van 'n plant met sierlike blare en eenvoudige blomme tot 6 cm in deursnee.
Kerria Pleniflora - struik, oorvloedig bedek in die lente met klein dubbele blommetjies in die vorm van pompons.
Kenmerke en ander plante van die familie Pink
Afdelings: Tuinplante Meerjarige bloeiende struike Pienk (Rosaceae) Plante op K
Meerjarige tuingeranium - plant en versorg
Baie blomkwekers hou van meerjarige tuin-malvas: die plant en versorging van hierdie plant in die oop veld veroorsaak nie probleme nie. Die fyn groen en fyn blomme kleure versier die tuin van die vroeë somer tot die laat herfs.
Afgeronde bosse met gekerfde blare vul die skoonheid van 'n blomtuin, blombedding of plattelandse grasperk aan, sonder om gereeld nat te maak en jaarliks ​​weer te plant. Selfs besige tuiniers sal in die buitelug pelargonium op die terrein kan verbou deur eens saadjies te plant wat lyk soos die snawelbek.
Kort reëls vir die groei van radyse
Die tabel toon 'n kort opsomming van die reëls vir die verbouing van radyse in die oop veld.
Saai Saai word in die lente (einde Maart - tweede helfte van April), aan die einde van die somer of voor die begin van ryp, uitgevoer.
Beligting Kweek radyse op 'n goed beligte plek.
Gieter-modus Gereelde water is nodig, met stelselmatige neerslae word die bosse elke 1-2 dae natgemaak, vroeg in die oggend of saans, na 17 uur. Op die hitte word daar twee keer per dag natgemaak om te probeer voorkom dat die grond uitdroog.
Die grond 'N Los en redelike ligte grond met 'n pH van 5,5 tot 7 is geskik.
Voorgangers Radyse groei suksesvol in beddings na komkommers, peulgewasse en aartappels, maar na Kruisblom is dit beter om dit nie te plant nie. Tamaties kan dan in die radystuin geplant word.
Topversiering Op uitgeputte grond - twee keer tydens ontwikkeling, op voedsame grond - een keer. U kan humus of minerale verbindings gebruik.
Peste In die vroeë stadiums van groei - 'n kruisagtige vlooi, in 'n kweekhuis - 'n beer.
Siektes Swaminfeksies - swart been, keela, bakteriose.
As u die voorwaardes van onderhoud en versorging nakom, kan u 'n wonderlike plant kweek. As u Agapanthus-sade gebruik, kan u saailinge kry, maar as u van sade groei, moet u geduldig wees, aangesien die eerste pyl met blomme eers binne 5-7 jaar gesien kan word.
As u 'n blom kweek met 'n plot van die moederplant, sal dit onmiddellik plaas wanneer dit in die grond geplant word.
Daar is drie maniere van voortplanting van Agapanthus: sade, verdeling van basale rosette en lote.
Saad word vroeg in die lente geplant. Eerstens word hulle 2 tot 3 uur in koue water geweek. 'N Breë houer of boks word voorberei, asook bevrugte los turfgrond en dreinering. 'N Dreinering met 'n hoogte van 3 - 5 cm word aan die onderkant van die boks gegooi, dan word die grond gegiet, dit word goed bevochtig met 'n spuit. Vlak kuile ​​word gemaak, een saadjie word in elkeen geplaas. Almal is met aarde besprinkel en liggies vasgedruk. Die boks moet met sellofaan of glas bedek wees om 'n kweekhuiseffek te skep. 2-3 keer per dag word die bedekkingsmateriaal vir 20 minute verwyder vir ventilasie. Dit is nodig om die voginhoud van die grond te monitor, en laat dit nie uitdroog nie. Na 1-2 weke sal die eerste lote uit die sade van Agapanthus verskyn, in hierdie stadium word die bedekkingsmateriaal verwyder. Sodra die vierde blaar groei, kan die saailinge in aparte potte met vrugbaarder grond oorgeplant word.
Voortplanting deur verdeling word in die herfs of vroeë lente voor blom gedoen. Die plant is heeltemal opgegrawe en probeer die wortels dieper optel. Skud die wortelstelsel liggies van die grond af en sny 'n deel van die wortels met 2-3 basale rosette af met 'n skerp mes. Om die suppurasie van die gedeeltes uit te sluit, word dit behandel - gedroog en bedek met geaktiveerde koolstof. Die geskeide dele word met water bespuit, die wortels word in 'n klam lap toegedraai. In hierdie vorm moet die plant etlike dae gehou word en dan in die grond geplant word. In die eerste dae na uitplant moet die hoeveelheid water vir besproeiing minimaal wees. Sodra die plant wortel skiet en groei, word volle water gegee.
In 'n redelik volwasse plant verskyn jong lote langs die hoofroset - dogters, wat geskei kan word en as onafhanklike plante geplant kan word. Daarbenewens benodig u hierdie voortplantingsmetode spesiale sorg, wanneer u die saailing van die moederbos skei, moet u probeer om nie die wortels te beskadig nie, anders kan die saailing en die volwasse plant ly.
Volwasse plante hou nie van gereelde herbeplanting nie. As laaste uitweg word aanbeveel om die ligging van die bos elke 3 jaar te verander. Jong blomme verdraagsaam teenoor veranderende groeiplekke.
Aangesien die wortelstelsel van Agapanthus swak is, moet u baie versigtig wees wanneer u opgrawe, want die wortels kan breek.
Die blom is siek weens gereelde water, waardeur die wortels begin verrot, word die blare geel.
By onvoldoende lig is die voetstukke sterk gerek, wat tot hul breek kan lei.
As hulle deur skaalinsekte en spinnekoppe aangeval word, droog die blare op en val af. Vir plaagbestryding word seepoplossing en insekdoders gebruik om die aangetaste gebiede te behandel.
Gedurende die hele periode van groei en blom word die plant volop natgemaak, wat goeie bloei verseker. Waterstagnasie moet vermy word, in welke geval die wortels kan begin verrot. Die blom moet die grond goed dreineer. Namate die temperatuur daal, word die hoeveelheid water verminder. In die winter is dit nie nodig om die plant nat te maak nie, sorg net dat die wortels nie uitdroog nie.
Agapanthus plant en versorg in die oop veld
Wanneer u Agapanthus buite verbou, moet 'n aantal reëls gevolg word.
Plante moet op 'n afstand van 50 cm van mekaar geplant word, aangesien Agapanthus welige blare het, het dit baie oppervlaktes nodig vir gemaklike groei. Die plantdiepte van 'n saailing of 'n loot is nie meer as 10-15 cm nie.
Van tyd tot tyd moet u gedroogde blomme en blare afsny sodat dit nie die voorkoms van die plant bederf nie.
In die koue seisoen in geslote kamers, as gevolg van die werkende verhittingstelsel, is die lug droog, maar dit beïnvloed geensins die welstand van binnenshuise Agapanthus nie.
Bykomende bespuiting sal die plant nie seermaak nie, maar die afwesigheid daarvan sal die blom nie benadeel nie. Agapanthus by die huis gee 'n welige kleur slegs in wye potte met 'n goeie dreineringstelsel en onderhewig aan oorvloedige water, periodieke bemesting.
Meerjarige Agapanthus is een van die gunsteling sierplante onder tuiniers.
Oorvloedige groen digte blare, hoë voetstukke, welige helder blomme kan enige blombedding of blomtuin versier. Baie mense gebruik Agapanthus-blomme in die bloemiste. Die voordelige antivirale eienskappe van wortelstokke word baie gebruik in tradisionele medisyne.