Wat is visuele poësie? | Huidige literatuur
Die visuele of beeldende interpretasie van enige narratiewe genre het my nog altyd 'n sekere bekoring opgelewer, miskien omdat die behoefte om spesifieke beelde deur letters op te wek 'n baie meer onmiddellike voorstelling tot gevolg het.
Foto's wat voortspruit uit boeke, stedelike kuns geïnspireer deur literatuur en ook visuele poësie, 'n eksperimentele vorm waarin plastiese kuns oor letters heers (of andersom), wat resultate so eenduidig ​​as oneindig verkry. Jy wil weet wat is visuele poësie en enkele voorbeelde ontdek?
1 Die kontoere van poësie
2 Die oorsprong van visuele poësie
2.1 Die antesedente van visuele poësie
2.2 Visuele poësie in Spanje
3 Tipes visuele poësie
3.1 Visuele poësie slegs tipografies
3.2 Die een wat letters en tekeninge kombineer
3.3 Die een wat met letters teken (dit is die suiwerste visuele poësie, aangesien dit op kalligrams gebaseer is)
3.4 Kombineer letters en verf
3.5 Kombineer briewe en fotografie
3.6 Maak 'n collage
3.7 Visuele poësie op video
4 Die evolusie van visuele poësie: kuberpoësie
Die kontoere van poësie
Futurisme Dit was 'n artistieke tendens wat aan die begin van die XNUMXste eeu na vore gekom het en wat die kubisme sou voorafgaan, 'n styl wat verewig is deur kunstenaars soos Picasso of Bracque, met die doel om die geskiedenis van die wêreld te herontdek deur 'n meer verhewe kleurgebruik of moderniteit as 'n sleutelelement van 'n avant-garde wat op soek is na nuwe maniere van uitdrukking.
Hierdie beeldstroom beïnvloed ook die maniere om poësie te bedink, wat lei tot wat bekend staan ​​as visuele poësie, 'n eksperimentele vorm met duidelike verwysings in 'n antieke Griekeland waarin sy kalligrams kort daarna deur meer konserwatiewe verhaalvorms vervang sou word.
In visuele poësie plastiese kuns, beelde of prentvorms definieer die gedig en omgekeerdword 'n nuuskierige baster en bowenal baie visueel. Voorbeelde kan wissel van a collage uit die verse van 'n skrywe uitgebrei na 'n beeld wat op sigself die bedoeling van die gedig definieer.
In Spanje is die eerste verwysings na visuele poësie het in die sewentiende eeu plaasgevind, met voorbeelde soos die Silent Romance to the Immaculate Conception deur Gerónimo González Velázquez. Die gedig, wat bekendgestel is as 'n legende van die hiërogliewe wat daarmee gepaard gaan, het lees nie net meer visueel gemaak nie, maar die verspreiding daarvan na verskillende sosiale klasse het dit 'n meer onmiddellike en selfs didaktiese narratiewe modaliteit gemaak.
Alhoewel die voorbeelde gedurende die volgende jare getel is, uiteindelik in die XNUMXste eeu die avant-gards van futurisme of kubisme sou voorbeelde van visuele poësie tot gevolg hê soos die stedelike een van Joan Brossa of die musikale orkes Grupo Zaj, wat bestaan ​​uit komponiste, liriekskrywers en visuele kunstenaars wat in die 60's die musiek van hul konserte begelei het met die gebruik van voorwerpe of die uitvoering van klein teaters.
Na die koms van die XNUMXste eeu en die konsolidering van nuwe tegnologieë, visuele poësie het ook bekend geword as kuberpoësie of selfs elektroniese poësie, gegewe die vele moontlikhede wat dit op sosiale netwerke bied, en veral onder illustreerders of grafiese ontwerpers. Die kuns van die oombliklike wat vandag so algemeen is, het gevolglik een van sy beste eksponente gevind in hierdie 'plastiese' poësie, wat eindelose moontlikhede bied.
Visuele poësie is eksperimenteel, speels, kreatief. 'N Eienaardige verhouding tussen die visuele en die letters waarin albei uitdrukkings mekaar oorvleuel totdat 'n resultaat verkry word wat soms skokkend is, ander meer intiem en 'n paar selfs opportunisties. Natuurlik, as dit by kuns kom, het niemand ooit die laaste woord nie.
Die oorsprong van visuele poësie
Alhoewel dit in die twintigste eeu (spesifiek rondom die 70's) lyk waar dit lyk asof die visuele poësie begin floreer, is die waarheid dat dit nie die oorsprong daarvan is nie. Dit is voorheen baie gebruik. Ons praat eintlik oor baie antieke tye, soos 300 vC. Hoe kan dit wees? Om dit te kan doen, moet ons na die Klassieke Griekeland.
Destyds het nie net die grotes geseëvier nie. Daar was skrywers van baie soorte en genres. En visuele poësie was een daarvan.
Om 'n voorbeeld te noem, kan u die kalligram «Die eier» sien. dit is Simmias van Rhodes en dit is 'n gedig wat die kenmerke van visuele poësie volg. Maar dit is regtig nie die enigste wat ons kan noem nie. 'N Ander, en nie uit Griekeland nie, maar uit Frankryk, is Rabelais (van 1494 tot 1553) met sy gedig "Sombrero".
Wat het hierdie twee digters gedoen? Hulle wou 'n gedig skep met die silhoeët van die naam wat dit gedefinieer het. In die geval van die eier was die hele gedig byvoorbeeld binne daardie silhoeët. Dieselfde met die hoed, of met enige ander beeld.
Dus, die woorde, die verse, die lirieke ... alles het gespeel om die perfekte komposisie te skep en dat niks uit die finale stel gelaat is nie. Maar dit moes ook sinvol wees, en dit moes 'n goed saamgestelde gedig wees.
Die antesedente van visuele poësie
Soos ons voorheen gesien het, visuele poësie ontstaan ​​uit kalligrams. Dit is regtig die agtergrond en hoe dit ontwikkel het tot wat u nou as sodanig ken. Maar die outeurs was op hul eie manier die voorlopers van hierdie visuele poësie.
Twee outeurs uit die XNUMXde eeu val byvoorbeeld op: Guillaume Apollinaire, en Stéphane Mallarmé. Albei word beskou as die moderne outeurs wat verteenwoordigend is van die antesedent van visuele poësie, dit wil sê van kalligrams. In werklikheid is daar werke van hom wat u al dikwels gesien het en gedink het dat dit 'modern' is terwyl dit eintlik 'n paar jaar oud is. Hulle is 'The Eiffel Tower' of 'The Lady in the Hat'.
Visuele poësie in Spanje
In die geval van Spanje, visuele poësie het sy bloeitydperk in die 60's gehad, tyd waarin baie outeurs na vore gekom het wat vandag nog aktief is, hoewel baie van hulle oorlede is. Byna almal het in hierdie literêre genre begin as 'n vorm van politieke regverdiging en sosiale kritiek. Wat hulle wou hê, was om die aandag te vestig op die orde wat vasgestel is en dat dit nie meer korrek was nie.
Name soos Kampal, Brossa, Fernando Millán, Antonio Gómez, Pablo del Barco, ens. is enkele voorbeelde van visuele digters wat gepoog het om die wêreld te verander met meer oorspronklike skeppings wat nie net deur die ore nie, maar ook deur die oë gekom het.
Baie van hulle is steeds aktief, en ander begin met hierdie literêre neiging. Die werke van Eduardo Scala, Yolanda Pérez Herraras of J. Ricart is bekend. Daar is regtig 'n lang lys en sosiale netwerke het visuele poësie laat vermeerder, want daar is baie beelde en komposisies wat die ontwikkeling van jare gelede met kalligrams laat ontwikkel.
Tipes visuele poësie
Visuele poësie is nie regtig uniek nie. Dit het verskillende genres wat dit klassifiseer volgens die visuele elemente wat gebruik word. Op hierdie manier kan u die volgende vind:
Visuele poësie slegs tipografies
In hierdie geval word dit gekenmerk deur slegs die letters te gebruik om oorspronklike skeppings te vorm, wat die aandag van lesers trek, hetsy deur die letters op 'n sekere manier te versprei, of deur kleur te gee aan diegene wat bevorder wil word, ens.
Die een wat letters en tekeninge kombineer
In hierdie geval is nie net die woorde van die gedig belangrik nie, maar die beelde self, wat in baie gevalle met die woorde verband hou. Daar is byvoorbeeld die afbeelding van 'n veiligheidspen met die woord op so 'n manier geskei dat die pen die letters "misbaar" dra en die "Im" bly waar die voorwerp vasgemaak word.
Die een wat met letters teken (dit is die suiwerste visuele poësie, aangesien dit op kalligrams gebaseer is)
Dit is regtig die kalligrams wat aanleiding gegee het tot visuele poësie. In werklikheid is daar nie soveel wat dit durf doen nie weens die probleme wat dit meebring, maar dit neem steeds toe, veral met die gebruik van antieke digters en skrywers.
Kombineer letters en verf
Ons kan sê dat dit 'n soort visuele gedig tussen beeld en woorde, maar in plaas van 'n foto te gebruik, is dit 'n skildery wat ter sprake kom, of dit spesifiek vir die visuele stel geskep is, of 'n ander gebruik en dit poëtiese aanraking gee.
Kombineer briewe en fotografie
Dit verskil van beelde of skilderye deurdat werklike foto's van voorwerpe gebruik word, nie tekeninge of skilderye van daardie voorwerpe nie. As gevolg hiervan is dit meer realisties en beïnvloed hulle meer as hulle die leser of enigiemand wat dit sien, weer 'n gebruik maak van die voorwerp wat hulle tuis kan hê.
'N Collage is 'n stel foto's wat op 'n sekere manier geplaas word om 'n komposisie te skep. Saam met die woorde kan dit verander word in 'n vorm van visuele poësie (hoewel dit in hierdie geval meer vir reklame- of kommersiële doeleindes gebruik word).
Visuele poësie op video
Dit is 'n relatief nuwe tendens, maar een wat floreer, veral in sosiale netwerke. Dit is gebaseer op animasie om meer konsekwentheid aan die ontwerpe te gee.
Die evolusie van visuele poësie: kuberpoësie
Dieselfde as die visuele poësie het ontwikkel uit kalligrams, dit het ook plek gemaak vir 'n nuwe manier om na gedigte te kyk. Ons praat oor die kuberpoësie, wat gekenmerk word deur die gebruik van digitale media vir skepping en ontwikkeling. So word byvoorbeeld hiperteks, animasie, driedimensionaliteit, ens. Gebruik. en selfs iets wat nog nie gesien is nie, maar wat reeds bestaan, die gebruik van virtuele werklikheid.
Visuele poësie hou dus meer verband met die visuele kuns of grafiese ontwerp as met literatuur, aangesien die teks self nie so belangrik is as die visuele van die geheel nie.
Wat dink jy van visuele poësie?
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Verskeie » Wat is visuele poësie?
Visuele poësie is vir my niks anders as poësie nie ... en poësie is vir my die vermoë om mense se bewuste en onbewuste te beweeg, wat emosies en oortuigings wek en wat verras met sy abstrakte welsprekendheid en voortreflike ...
Dit alles het saamgevat tot 'n metafoor ...
Antwoord op toni prat
Visuele poësie is 'progressiewe vullis', dit is iets soos 'Mans met 'n vagina' of 'vroue met 'n penis'. As die samelewing hom steeds laat inent deur daardie gif, sal dit voortgaan in sy agteruitgang, nou blyk dit dat nie net die denaturalisering van poësie is deur 'vrye vers' te skep en voor te gee dat alles wat op papier opgegooi word 'n gedig is, met gevoel en met die vorm van 'n vers nie, maar nou wil hulle die karakter van skryf wegneem, soos sowel as die seksuele identiteit van ons kinders, die sosiale struktuur gebaseer op die gesin, die artistieke karakter in skilderkuns, beeldhouwerk en poësie, wat, wanneer dit deur die kommunisme spat, ophou om poësie te wees en vuil word ... hou so aan, die groot digters van die Spaanse taal sal telkens in hul grafte woel as 'n jurie van selfverklaarde digters die vullis wat nou geskryf word, vier en beloon, want niemand durf sê The King is nakedooooo! Groete «digters»
Antwoord aan Dino Tomasilli
In die eerste plek 'n groot drukkie vir my kamerade in letters en beelde!
(Een het van ons tot stuk geruk, vir my wat net die bybel lees en in Latyn die armes ...)
Vir die ander, 'n soort visuele poësie wat volgens my veral leesbaar is, in:
Blog. webinhoud. netto
Dankie!! (en 'n goeie gesig tot slegte vibes, soos die een ...)
Antwoord op grunx
Die digter is gebou met programme waarvan die oorsprong afgeleë is en meedoënloos herskep word ... daarom is die pogings om nuwe voorstelle van sy oorvloedige en diepe gevoel in te dien, 'n onvermydelike noodsaaklikheid.