Pasifisme - Inligting
Pasifisme is 'n oortuiging dat geweld, selfs uit selfverdediging, onder geen omstandighede regverdigbaar is nie en dat onderhandeling verkiesliker is as oorlog as 'n oplossing vir geskille. In die Eerste Wêreldoorlog het pasifiste as gewetensbeswaardes bekend geword. Sommige pasifiste het geweier om te veg, maar ongeveer 7 000 was bereid om die land te help deur in nie-gevegte te werk, soos mediese diens, draagbaars, ambulansbestuurders, kokke of arbeiders. Dit sluit Kingsley Martin, Stanley Spencer, EM Forster, Frederick Pethick-Lawrence en Christopher Nevinson in.
Sommige pasifiste, bekend as absolute gewetensbeswaardes, het enige betrokkenheid by die oorlog verwerp. Mense wat in hierdie kategorie geval het, was Clifford Allen, Fenner Brockway, Bertrand Russell en E. D. Morel. Sommige absolutiste soos Allen en Brockway vorm die drukgroep, die No-Conscription Fellowship (NCF).
Die No-Conscription Fellowship het 'n kragtige veldtog gevoer teen die straf en gevangenisstraf van gewetensbeswaardes. Teen die einde van die oorlog het 16 000 voor die Militêre Dienshof verskyn. Meer as 4,500 is gestuur om werk van nasionale belang te doen, soos boerdery. 6 000 is egter aan die weermag oorhandig en daarna streng strawwe opgelê vir die ongehoorsaamheid van bevele. Dit sluit in 35 wat ter dood veroordeel is (daarna verander), en vele ander wat tot drie jaar tronkstraf op herhaaldelike vonnisse deurgebring het. Toestande was baie moeilik vir gewetensbeswaardes, en tien van hulle sterf in die gevangenis; meer as sestig sterf daarna as gevolg van die manier waarop hulle behandel is. 'N Gedenkplaat om dit te herdenk hang in die kantore van die pasifistiese organisasie, die Peace Pledge Union.
Na die aanvaarding van die Wet op Militêre Diens in 1916 het die No-Conscription Fellowship 'n kragtige veldtog gevoer teen die straf en gevangenisstraf van gewetensbeswaardes. Teen die einde van die oorlog het 8 608 voor militêre tribunale verskyn. 528 is egter tot ernstige strawwe gevonnis. Dit sluit in 17 wat ter dood veroordeel is (daarna verander), 142 tot lewenslange gevangenisstraf, drie tot 50 jaar gevangenisstraf, vier tot 40 jaar en 57 tot 25 jaar. Die omstandighede is baie moeilik gemaak vir die gewetensbeswaardes en nege en sestig van hulle is in die gevangenis dood.
In April 1939 kondig Neville Chamberlain aan om terug te keer na diensplig. Daar is egter lesse uit die Eerste Wêreldoorlog geleer. Tribunale is ingestel om eise om vrystelling om gewete te hanteer, maar hierdie keer was daar geen militêre verteenwoordigers wat as aanklaers optree nie. Die belangrikste is dat die tribunale hierdie keer bereid was om absolute vrystelling toe te staan. In die volgende ses jaar het altesaam 59 192 mense in Brittanje geregistreer as gewetensbeswaardes.
In 1940, terwyl die Britse regering te eniger tyd 'n Duitse inval verwag het, het die openbare mening hom teen gewetensbeswaardes gewend. Meer as 70 stadsrade het CO's wat vir hulle gewerk het, ontslaan. Op sommige plekke van werk het werkers geweier om saam met CO's te werk. In ander gevalle het werkgewers almal wat as pasifiste geregistreer is, afgedank.
Tydens die Viëtnam -oorlog moes die Verenigde State diensplig instel en tussen 1963 en 1973 is meer as 9 000 mans vervolg omdat hulle geweier het om in die Amerikaanse weermag ingeroep te word. Sommige jong mans het hul konsepkaarte in die openbaar verbrand terwyl ander die land verlaat het eerder as om in die oorlog te dien.
'N Maand gelede was Europa 'n vreedsame groep volke: as 'n Engelsman 'n Duitser vermoor, is hy gehang. Nou, as 'n Engelsman 'n Duitser doodmaak, of as 'n Duitser 'n Engelsman doodmaak, is hy 'n patriot. Ons soek die koerante met gulsige oë na nuus oor die slag, en is bly as ons lees van onskuldige jong mans, blindelings gehoorsaam aan die wêreld van bevel, in duisende gesny deur die masjiengeweer van Luik. Diegene wat die skare in Londen gesien het, het gedurende die nagte voor die oorlogsverklaring 'n hele bevolking gesien, wat tot dusver vredeliewend en menslik was, in 'n paar dae na die steil helling neergedaal het na primitiewe barbaarsheid, en die instinkte in 'n oomblik laat los van haat en bloedlust waarteen die hele samelewing bestaan.
Ons is almal jong mans, en die lewe is vir sulke mans kosbaar. Ons koester die lewe vanweë die geleenthede vir avontuur en prestasie wat dit bied aan 'n jong man. Hulle sê ons land is in gevaar. Natuurlik, maar wie se skuld is dit? Dit sal oor vyftig jaar in gevaar wees, as ons regeerders weet dat hulle altyd ons steun kan wen deur gevaarseine te lig. Hulle sal nooit ag slaan op ons veroordeling van hul buitelandse beleid as hulle altyd kan steun op ons ondersteuning tydens oorlog nie. Daar is een inmenging met individuele oordeel wat geen enkele staat ter wêreld enige sanksie het om af te dwing nie - dit wil sê om te knoei met die vrye reg van elke mens om self die kwessie van lewe en dood te besluit.
Elke individu gee lojaliteit aan iets wat meer as enigiets anders in die lewe tel. By die meeste mans en vroue is hierdie opperste trou geïnspireer deur nasionale patriotisme; as hul regering in 'n oorlog betrokke raak, is dit vanselfsprekend dat hulle dit sal ondersteun. Die sosialistiese gewetensbeswaarmaker het 'n groeplojaliteit wat vir hom net so sterk is as die lojaliteit van die patriot vir sy nasie. Sy groep bestaan ​​uit werkers uit alle lande, onteienaars, die slagoffers van die huidige ekonomiese stelsel, hetsy in vrede of oorlog.
Ons was dit eens dat dit nie goed is om jouself 'n Christen te noem nie, en belowe om goed vir kwaad terug te keer en jou vyande lief te hê, as jy deelneem aan 'n groot gruwel van leuens, haat en slagting.
Ek het voor die hof verskyn terwyl ek nog op skool was. Dit het 'n onaangename kant gehad. Ek het die studie wat ek met ander prefekte gedeel het, uitgesluit, en die seuns het my op die een wang geslaan en gevra of ek die ander een sou aanbied. Hierdie ligte vervolging het my ydelheid eerder gevlei.
Ek het 'n verweer in die skoolblad geskryf, wat geweier is omdat dit vermoedelik sleg reflekteer oor die skool se reputasie. Dit is deurgegee, en sommige van die ouer seuns lees dit en behandel my met 'n soort eerbied. 'N Eenvoudige atleet kyk my met opregte minagting aan.
Sedertdien het ek myself gereeld afgevra of hy reg het, of die mans wat C.Os. was werklik diegene wat, bewustelik of onbewustelik, meer bang was vir 'n bajonet in hul ingewande as ander mense. Ontleding kan wys dat C.Os. het meer as die gewone afstoting van pyn en dood gehad. Maar die saak was meer ingewikkeld as dit. Die eis vir moed het gekom in Frankryk, nie in Engeland nie, waar die kudde, en veral die vrouens, dit gewoonlik moeilik gemaak het om 'n uniform te weier.
Van my kant af was my oorheersende vrees dat ek die oorlog sou misloop. Ek was ongetwyfeld bly dat ek minder geneig sou wees om doodgemaak te word as ander mense, maar hoewel ek in baie opsigte 'n lafaard was, onthou ek nie dat ek bang was vir die dood nie. Fisiese moed kom skaars by die vraag in wanneer jy agtien is.
Eers middel 1918 het my ouderdomsgroep onder die diensplig gekom en ek is ontbied. Ek was toe 46. Terwyl ek geglo het dat die oorlog deur 'n onderhandelde vrede tot 'n einde gebring kan word en moet, kan ek nie baie goed gaan om te veg vir Lloyd-George se 'uitklophou' nie. Ek het gevolglik as 'n gewetensbeswaarder voor 'n tribunaal in Dorking gegaan. Die griffier van die raad het aan die tribunaal gesê dat hy weet dat ek 'n geruime tyd my standpunte gehad het, en die militêre verteenwoordiger het gesê dat hy nie 'hierdie man' wil hê nie. Ek het dus vrystelling gekry, op voorwaarde dat ek werk van nasionale belang doen, en werk op die grond is aangedui.
Dit is byna letterlik waar dat ek, toe ek wegstap uit die Oxford -hof, in 'n nuwe wêreld, 'n wêreld van twyfelaars en betogers, en 'n nuwe oorlog instap - hierdie keer teen die heersende klasse en die regering wat hulle verteenwoordig het, en met die werkersklasse, die vakbondlede, die Ierse rebelle van die Paasweek en almal wat hul regerings of ander regerings wat hulle terughou, weerstaan ​​het. Ek het binne 'n paar maande die hele lot gevind wat Henry Nevinson 'die verhoogleër van die goeie' genoem het - die ILP, die Union of Democratic Control, die Fellowship of Reconciliation, die Daily Herald League, die National Council of Civil Liberties. - en veral die Gilde -sosialiste en die Fabian, later die Departement van Arbeidsnavorsing.
Die eerste ding wat opvallend was, is dat dieselfde oorsake en redes vir die oorlog oral gehoor is. Elke strydende nasie het u plegtig verseker dat dit veg onder die impuls van selfverdediging.
'N Ander ding wat ons baie opvallend gevind het, was dat die mans in feitlik al die buitelandse kantore gesê het dat 'n oorlogsvolk nie kan onderhandel nie en dat 'n oorlogsvolk nie eens bereid is om onderhandelinge te ontvang nie, want as dit ook gebeur, sal die vyand beskou dit dadelik as 'n simptoom van swakheid.
Oor die algemeen het ons oral gehoor dat hierdie oorlog 'n ou man se oorlog was; dat die jong mans wat besig was om te sterf, die jong mans wat die stryd gevoer het, nie die manne was wat die oorlog wou hê nie, en nie die manne was wat in die oorlog geglo het nie; dat iemand in die kerk en staat, iewers op die hoë plekke van die samelewing, die bejaardes, die middeljarige mense, hulself gevestig het en hulself oortuig het dat dit 'n regverdige oorlog is, dat hierdie oorlog uitgeveg moet word en die jongmense mans moet veg.
As vyandelikhede begin, word algemeen aanvaar dat daar slegs 'n enkele diens is wat 'n getroue burger aan die staat kan lewer: wapens dra en die vyand doodmaak. Sal u my verstaan ​​as ek nederig en jammer sê dat ek dit nie kan en sal doen nie? As daar dus 'n beroep op vrywilligers kom, sal ek moet weier om ag te slaan. As daar burgers ingeskryf is vir militêre doeleindes, moet ek weier om te registreer. Wanneer, of as, die dienspligstelsel toegepas word, sal ek moet weier om te dien. As dit 'n boete beteken, betaal ek my boete. As dit gevangenisstraf beteken, sal ek my termyn uitdien. As dit vervolging beteken, sal ek my kruis dra. Geen bevel van president of goewerneur, geen wet van die nasie of die staat, geen verlies aan reputasie, vryheid of lewe, sal my oorreed of my dwing om hierdie saak te vermoor nie. Oor hierdie kwessie is daar ten minste geen kompromie vir my nie. Verkeerd, dwaas, fanaties, ek mag wees; Ek sal die aanklag nie ontken nie. Maar vals vir my eie siel sal ek nie wees nie. Daarom staan ​​ek hier. God help my! Ek kan nie anders nie!
Daarom sal ek dit duidelik maak dat solank ek u predikant is, hierdie Kerk geen militêre dagvaarding sal beantwoord nie. Ander kansels kan werwingspreke aanbied; myne sal nie. Ander gemeentehuise kan in boor sale en geweerbane verander word; ons s'n sal nie. Ander geestelikes mag tot God bid vir oorwinning vir ons arms; Ek sal nie. In hierdie kerk, as nêrens anders in die hele Amerika nie, sal die Duitsers steeds in die familie van God se kinders ingesluit word. Geen woord van haat sal teen hulle uitgespreek word nie en geen slegte lot sal oor hulle verlang word nie. Oorlog kan op ons portale klop, soos stormgolwe op die granietvlaktes; gerugte van oorlog kan die atmosfeer van hierdie heiligdom opwek as die stilte van 'n somernag. Maar solank ek priester is, moet hierdie altaar gewy word aan menslike broederskap, en voordat dit slegs aanbid sal word aan die een God en Vader van ons almal, 'wat uit alle bloed alle nasies van mense gemaak het om saam te woon op die aarde.
Hierdie wêreldkrisis moet gebruik word vir die totstandkoming van 'n internasionale regering om die hoë eindes wat hulle nou dapper probeer om op die slagveld te bekom, sonder oorlog te beveilig. Met so 'n geloofsbelydenis kan die pasifiste van vandag beskuldig word van selfsug wanneer hulle die Verenigde State geen isolasie aandring nie, nie onverskilligheid vir morele kwessies en die lot van vryheid en demokrasie nie, maar 'n strawwe poging om alle nasies van die aarde in 'n georganiseerde internasionale lewe wat beskaafde mans waardig is.
Buite die grense van die vesting was daar groot storms. Werkloosheid neem skrikwekkend toe in Engeland. In die koerante is hongeroptogte, eers klein demonstrasies, waarby bevolkings van hele gebiede betrokke was, berig. Polisie en stakers het baklei in die strate van Londen na Birmingham, van Glasgow tot Leeds. Groot bevolkingsentrums is deur die regering as 'noodgebiede' aangewys - wat beteken gebiede waar daar geen vooruitsig was op verbetering in die werksituasie nie. Die Family Means -toets, waarvolgens die werknemer werklose werker wie se familielede nog werk beklee het, geweier kon word, was die gewelddadige protes van die kommuniste, wat geleidelik daarin geslaag het om die grootste deel van die arbeidersbeweging in die stryd te laat swaai.
Die jonger geslag was hoogs polities. Hulle het die oudste staatsmanne van die Geallieerde lande daarvan beskuldig dat hulle die saad gesaai het van 'n nuwe en aaklige wêreldoorlog deur die Versailles -verdrag, die stelselmatige verplettering van Duitsland, die eise wat aan die verslane vyand gestel word vir onmoontlike oorlogsvergoeding.
Ou konsepte van patriotisme, vlagwaai, jingoïsme was onder gewelddadige aanval deur die jonger skrywers. Die geloofsbelydenis van pasifisme, gebore uit 'n vasberadenheid om aan die gruwels van 'n nuwe wêreldoorlog te ontsnap, het die jeug meegesleur.
Ek het, net soos baie ander van my generasie, gereageer deur eers 'n oortuigde pasifis te word, en daarna vinnig afgestudeer op sosialistiese idees. Ek het gevoel asof ek skielik die oplossing vir 'n groot legkaart raakgeloop het wat ek al jare lank lomp probeer oplos. Soos baie ander wat skielik vir die eerste keer met 'n rasionele verduideliking van die samelewing gekonfronteer word, bars ek van opgewondenheid daaroor. Ek wou graag vlees-en-bloed-eksponente van hierdie nuwe filosofie ontmoet.
Ek sal sterf, maar
dit is al wat ek vir die dood sal doen.
Ek hoor hoe hy sy perd uit die stalletjie lei;
Ek hoor die gekletter op die skuurvloer.
Hy is haastig; hy het besigheid in Kuba,
besigheid op die Balkan, baie oproepe om vanoggend te maak.
Maar ek sal nie die toom vashou nie
terwyl hy die omtrek vasmaak.
En hy mag self opklim:
Ek sal hom nie 'n been gee nie.
Al swaai hy met my sweep oor my skouers,
Ek sal hom nie vertel watter kant toe die jakkals gehardloop het nie.
Met sy hoef op my bors, sal ek hom nie vertel waarheen nie
die swart seuntjie skuil in die moeras.
Ek sal sterf, maar dit is al wat ek vir die dood sal doen;
Ek is nie op sy betaalstaat nie.
Ek sal hom nie die plek van my vriende vertel nie
ook nie van my vyande nie.
Al belowe hy my baie,
Ek sal hom nie die roete na enige man se deur toewys nie.
Is ek 'n spioen in die land van die lewendes,
dat ek mense aan die dood moet oorgee?
Broer, die wagwoord en die planne van ons stad
is veilig by my; nooit deur my nie Sal u oorweldig word.
Pasifisme deur Sandi Cooper
Saam met ander "isme" soos feminisme, is pasifisme in die laat 19de tot vroeë 20ste eeu geskep om 'n stel oortuigings en bewegings te beskryf wat bestaan ​​het lank voordat hulle genoem is. Soos met ander ideologieë, kan pasifisme met meer reg "pasifisme" genoem word. Aanhangers kan oor die politieke en ideologiese spektrum gevind word. Die idee dat mense hul verskille kan oplos sonder om mekaar te vermoor, het diep wortels in die opgetekende menslike geskiedenis. Onder die groot godsdienste wat tydens die sogenaamde aksiale tydperk (die tydperk van 800 tot 200 v.G.J.) ontstaan ​​het, het Boeddhisme en Taoïsme in antieke Indië en China humanitêre en vreedsame verhoudings beken as die basiese voordeel van menslike gedrag in die Westerse tradisie, die preek oor die berg wat aan Jesus Christus toegeskryf word, het 'n grondslag gelê vir pasifistiese denke. Tot in die 19de eeu in die Euro-Amerikaanse wêreld het pasifisme grotendeels 'n godsdienstige, morele en/of intellektuele filosofie gebly en is dit beoefen deur godsdienstige sektes soos die Quakers en Mennoniete. Na die einde van die Napoleontiese oorloë (1814-1815) het sekulêre organisasies, samelewings en bewegings in die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State en Europa ontstaan. Argumente deur hierdie groepe was uiteenlopend. Absolute pasifiste wat oorlog onder alle omstandighede vermy het, het daarop aangedring dat Jesus se vermaning om 'die ander wang te draai' alle praktiese oorwegings oortref. Gedurende die post-Verligtingstydperk het ontluikende industriële samelewings in Europa egter sekulêre argumente ontwikkel: dat gevorderde samelewings internasionale probleme kan oplos deur middel van wettige en diplomatieke middele dat interafhanklike ekonomieë onder militêre geweld sal ly, wat regerings toenemend op demokratiese deelname gebaseer het, dinastiese aggressie verwerp maatstaf van nasionale grootheid en dat regsmeganismes onder state ontwikkel kan word soos dit binne state was om konflikte op te los. Vredesgenootskappe wat gedurende die 19de eeu gestig is, was grootliks middelklas en mans as lid, maar deur die 1890's het sosialistiese organisasies en feministiese samelewings saamgevoeg en baie verskillende perspektiewe gebring oor hoe om vrede te behou of te bereik. Vir die meeste sosialiste was die herverdeling van rykdom en mag in kapitalistiese samelewings die voorvereiste dat vrouegroepe grootliks geglo het dat vrede en geregtigheid sou ontstaan ​​as vroue ten volle opgeleide burgerdeelnemers word. Die Groot Oorlog (1914-1918), wat vredesgenootskappe dapper probeer voorkom het, het pasifisme verander, net soos die onverwagse opkoms van Gandhiese geweldloosheid in die Indiese nasionale beweging. In die 20ste eeu het vredesgenootskappe gewissel van groepe soos nie -regeringsorganisasies wat die Volkebond of die Verenigde Nasies bepleit tot organisasies wat sosiale en omgewingsgeregtigheid bevorder. Na Hiroshima en Nagasaki en die kernwapenwedloop tussen die Sowjetunie en die Verenigde State, het wapenbeheer 'n sentrale kenmerk van vredesaktivisme geword, terwyl dit nie eens beklemtoon is uit vrees vir nasionalistiese sarkasme nie. Vredesbewegings sedert die 1960's is dikwels gevorm deur opposisie teen 'n voortgesette oorlog (Viëtnam, Irak, Afghanistan), nie as 'n oorkoepelende poging om wêreldwye geweldloosheid tot stand te bring nie. Gegewe die werklikheid van die twintigste-eeuse interstate-oorlogvoering, word vredesaktiviste gewoonlik nie as kinderlike utopiërs bestempel nie, maar word gekritiseer omdat hulle nie glo dat vrede deur krag en paraatheid bewaar word nie.
Pasifisme in Amerika, deel een: Die wortels van oorlogsweerstand
Die Verenigde State het 'n buitengewoon ambivalente erfenis as dit kom by oorlog en geweld. Aan die een kant het ons, volgens die mening van baie, ontstaan ​​as die oorwinnaar in 'n rebellieoorlog teen die Britse Ryk wat ons in oorlog gevoer het en na die oorlog in ons geskiedenis is ons die enigste land wat ooit 'n kernwapen op 'n ander land en nou is ons die wêreld se enigste 'supermoondheid' wat meer aan sy weermag bestee as feitlik al die ander lande ter wêreld.
Aan die ander kant het die Verenigde State egter 'n lang erfenis van vredesbewegings, aanvaarding van die regte van gewetensbeswaardes en die ontwikkeling van filosofieë van geweldlose sosiale optrede. Die VSA het van sy beginjare af 'n tuiste gebied vir lede van die "historiese vredeskerke" en het hulle 'n groot tuiste van vervolging gebied, in teenstelling met baie ander plekke in die wêreld wat pasifiste verdryf het.
Ek het onlangs na 'n interessante reeks podcasts geluister oor die geskiedenis van geweldloosheid, wat my baie laat dink het aan die vredeserfenis in die VSA. Die derde seisoen van "The Thread" fokus op die geskiedenis van geweldloosheid. In ses episodes bespreek die reeks sleutelfigure in die "draad", wat agteruit beweeg van Martin Luther King, Jr., na Bayard Rustin na Mohandas Gandhi na Leo Tolstoy na William Lloyd Garrison. Daar is baie besonderhede in hierdie reeks waaroor ek sou kon kyk, maar oor die algemeen het ek dit interessant en inspirerend gevind - en ek sal dit aanbeveel.
Een inspirasie vir my was om 'n paar dinge wat ek oor hierdie geskiedenis geleer het, te plaas. Ek sal in 'n paar aflewerings 'n paar gedagtes deel oor die geskiedenis van pasifisme in Amerika, vandag begin met die agtergrond van die opkoms van pasifistiese opposisie teen die Tweede Wêreldoorlog - opposisie wat klaarblyklik min invloed op die uitvoering van die oorlog gehad het, maar wat 'n aantal sade geplant het van aansienlike pogings om oorlog en onreg geweldloos te bestry in die daaropvolgende dekades.
Die vroeë geslagte
Sedert koloniale tye het die bevolking van Noord -Amerika altyd 'n groot aantal mense ingesluit wat deur oortuiging geglo het dat hulle nie aan die oorlog kon deelneem nie. Hierdie pasifiste het verskil in die manier waarop hulle van mening was dat hierdie oortuigings toegepas moet word op openbare beleid, sommige aktief besig om regerings te soek om oorlogvoering te verwerp, terwyl ander hul kragte hoofsaaklik toespits op die aanmoediging van diegene in hul eie geloofsgemeenskappe om te weier om deel te neem.
Pasifisme vestig hom in die Noord -Amerikaanse kolonies toe die Britse regering William Penn, lid van die Religious Society of Friends (Quakers), 'n handves verleen om die kolonie Pennsylvania in 1682 te vestig (sien Peter Brock, Die Quaker Peace Testimony, 1660-1914). The Friends het in die middel van die 1650's onder leiding van George Fox as 'n duidelike beweging in Brittanje verskyn. Fox kombineer die noue nakoming van die leer van Jesus in die Bergrede met 'n mistieke gevoel van die teenwoordigheid van God se Gees in die hart van die gelowige, in die harte van alle ander mense en in die breër skepping.
Die kombinasie van die hoogste prioriteit op die boodskap van Jesus met die geloof in die aktiewe werk van die Gees oor die hele wêreld, het baie vriende geïnspireer om die geloof in die kern van hul geloof te bevestig almal menslike verhoudings moet gekenmerk word deur deernis, respek en wedersydsheid. Hierdie oortuiging het daartoe gelei dat hulle oorlogvoering afwys as 'n manier waarop mense hul verskille kan besleg.
In die beginjare werk die kolonie Pennsylvania onder leiding van mense wat deel was van die Society of Friends. Die kolonie wou vreedsame verhoudings vestig met die inboorlinge wat binne die grense daarvan woon. Die kolonie beskou homself ook as 'n toevlugsoord vir ander godsdienstige andersdenkendes wat dieselfde waardes as die Vriende deel, en word daardeur 'n baanbrekende politieke gemeenskap wat ware godsdiensvryheid beoefen en nie sy beleid op die swaard sentreer nie.
Van die begin af leef die kolonie Pennsylvania met aansienlike spanning tussen die ideale van sy Quaker -leierskap en die realiteite van die breër koloniale onderneming in Noord -Amerika wat nie deur hierdie waardes gevorm word nie. Mettertyd het die aantal kolonie -inwoners wat nie kwakers was nie (of dié van soortgelyke oortuigings) baie groter geword as die bevolking van vriende. In die lig van toenemende konflikte met inboorlinge in die westelike deel van die kolonie, gee die vriende teen 1756 afstand van hul leiersrol.
Gedurende hierdie 75 jaar het Pennsylvania egter nie net die tuiste van Quakers geword nie, maar ook 'n toevlugsoord vir 'n paar ander groot pasifistiese groepe, veral Mennoniete en Broeders. Die Mennonitiese tradisie het eintlik ongeveer 130 jaar voor die Kwakers gegaan. Die oorsprong daarvan was in die Switserse Reformasie, spesifiek in Zürich. In 1525 het 'n groep ondersteuners van die vroeë Switserse Hervormer Ulrich Zwingli op hul eie vertrek weens verskille met Zwingli oor die plek van sekulêre regering by die bepaling van die tipe hervormings wat die kerk sou volg. Die kwessie wat in hierdie skeuring na vore gekom het, was die doop-die 'broeders' het as 'anabaptiste' (herdopers) bekend geword vanweë hul verwerping van die kinderdoop. Om die kinderdoop te verwerp, was ook om die hele instelling van die staatskerk te verwerp en die aanname dat lidmaatskap van die kerk gelyk was aan nasionale burgerskap.
Die vroeë Anabaptiste, wat die belangrikste oortuigings van die Quaker voorgehou het, het Jesus se direkte leringe as die middelpunt van hul oortuigings en praktyke beskou, veral soos dit in die Bergpredikasie uitgedruk word. Van baie vroeg af, vir die meeste Anabaptiste, het die leer van Jesus oor liefde vir vyande en omdraai van die swaard gelei tot 'n beginselvaste pasifisme (sien Gerald J. Mast en J. Denny Weaver, Weerlose Christendom: Anabaptism for a Nonviolent Church). Gedurende die volgende paar dekades na die eerste doop van die Anabaptiste in 1525, het die oortuigings oor nie-deelname aan oorlog een van die oortuigende pilare vir hierdie radikale Christene geword. Namate die beweging 'n sterk vastrapplek in Holland gekry het, het 'n voormalige Katolieke priester met die naam Menno Simons 'n belangrike leier geword, en uiteindelik het die meeste van die verskillende anabaptistiese groepe sy naam gekry - 'Mennoniete'.
Die Mennoniete het geslagte van harde vervolging in Switserland, Duitsland en Holland ondervind. Alhoewel daar menionitiese groepe in die lande bly, het baie gemeenskappe en individue gemigreer na plekke wat hulle veiligheid gebied het - insluitend die kolonie Pennsylvania wat in 1683 begin. Die staat Pennsylvania bly vandag die tuiste van die grootste konsentrasie Mennonitiese gemeenskappe in die Verenigde State.
Vroeg in die 18de eeu het 'n nuwe beweging in Duitsland ontstaan, diep beïnvloed deur die oortuiging van die Anabaptiste, maar 'n duidelike gemeenskap. Lede van hierdie ontluikende beweging, wat slegs in die dosyne tel, het kort na hul opkoms massaal na Pennsylvania gemigreer en in Noord -Amerika die naam Church of the Brethren aangeneem. Die broeders het, net soos die Mennoniete en Kwakers, as een van hul kenmerkende kenmerke geglo dat hulle nie aan oorlog deelneem nie. Gedurende die laaste dekades van die Quaker -heerskappy in Pennsilvanië het die Broeders en Mennoniete die ondersteuning gebied wat hulle kon - en het hulle die vryheid verwelkom om hul geloof te beoefen (insluitend die openlike verbintenis tot pasifisme).
Lede van al drie groepe (soms die Historiese Vredeskerke genoem) het mettertyd van Pennsylvania na die weste en suide verhuis en gemeenskappe in ander kolonies gevestig. Die oorlog wat die Amerikaanse kolonies se poging aangewend het om los te kom van Britse beheer, was moeilik vir lede van die Peace Church, en 'n aantal het na Kanada gemigreer om die konflik te vermy. In die algemeen is die pasifisme van die lede van die Peace Church egter deur die regering gerespekteer en kon hulle militêre betrokkenheid vermy. Hulle teenwoordigheid was beduidend genoeg dat James Madison, in 'n vroeë ontwerp van die Handves van Regte na die Revolusie, 'n bepaling bevat wat die grondwetlike reg op gewetensbeswaar teenoor oorlog bevestig. Uiteindelik is hierdie reg nie verleen nie. As gevolg hiervan het diegene wat gewetensbesware wil hê in die lig van die militêre ontwerp, voortdurend nodig om die Kongres te versoek om bepalings vir CO's in die konsepwetgewing op te neem.
Die 19de eeu: Die eerste vredesgenootskappe en totale oorlog
In die vroeë 19de eeu het die Verenigde State, die wêreld se baanbreker demokrasie, die tuiste geword van talle burgergroepe wat om verskeie redes gestig is - sommige het te doen met sosiale geregtigheid, sommige met opvoeding, sommige met verskillende ander burgerlike aangeleenthede. In hierdie aktiwiteit het die wêreld se eerste nie-konfessionele vredesgenootskappe gestig (sien Peter Brock, Radikale pasifiste in Antebellum Amerika).
Hierdie vroeë vredesgenootskappe was om 'n paar redes opvallend. Hulle dui op die verspreiding van eksplisiete oortuigings oor die verwerping van oorlogvoering buite die Vredeskerke ('n beduidende drankie van diegene wat by die vredesgenootskappe betrokke was, was Kwakers, maar baie nie). Dit is moontlik die eerste organisasies ter wêreld met die spesifieke doel om politieke opposisie teen oorlog as 'n instrument van staatsbeleid te bevorder. Sommige elemente van hierdie klein vredesbeweging hou ook verband met enkele elemente van die veel groter anti-slawernybeweging. Die prominente afskaffer William Lloyd Garrison was ook 'n uitgesproke pasifis en wou die twee bewegings bymekaar hou.
Die vredesgenootskappe het klein gebly. Namate die afskaffingsbeweging sterker geword het en konflikte oor die kwessie van slawerny toegeneem het, het die vredesgenootskappe nog meer gekrimp en uiteindelik min of meer uitgesterf. Garrison het self gesukkel met die toenemende spanning tussen sy begeerte om slawerny te beëindig en sy verset teen oorlogvoering. Uiteindelik het hy nooit die Burgeroorlog eksplisiet onderskryf nie, maar sy afskaffingsoortuigings het hom stilswyend daartoe gelei om die Burgeroorlog as 'n geskikte hulpmiddel om die einde van slawerny te bereik, te aanvaar.
Tydens die Burgeroorlog het sowel die Unie as die Konfederasie die praktyke nageboots wat Napoleon 'n halfeeu vroeër begin het en jong mans formeel in hul weermag opgeneem het. In die Unie het die bekendheid van die kwakers veral daartoe gelei dat die kongres voorsorg getref het vir gewetensbeswaar. Hierdie bepalings was ietwat ad hoc; die proses bevredig nie die gemeenskappe van die Vredeskerk nie en ook nie diegene wat hulle gewetensbesware heeltemal teenstaan ​​nie. Diegene wie se oortuigings hulle daartoe gelei het dat hulle in beginsel deelneem aan oorlogvoering, kon oor die algemeen nie veg nie (sien Lillian Schlissel, red., Gewete in Amerika: 'n Dokumentêre geskiedenis van gewetensbeswaar in Amerika, 1757-1967). En daar is presedente geskep wat toekomstige konfrontasies tussen prinsipiële pasifiste en 'n strydende Amerikaanse regering sou inlig.
Die draai na warisme en die pasifistiese reaksie
Na die burgeroorlog het die Amerikaanse regering ongeveer 'n halfeeu lank nie besluit om 'n groot weermag saam te stel nie. Gedurende hierdie tyd word pasifistiese oortuigings, veral onder die Vredeskerke, steeds onderrig. Sonder die toets om werklik die uitdaging van oorloë die hoof te bied, het die sterkte van die oortuigings egter verswak. In die breër samelewing het sommige vredesbelange uiting gevind in die opkomende bewustheid van die behoefte aan versterkte internasionale voorsorgmaatreëls om alternatiewe vir openlike oorlogvoering, soos bemiddeling en arbitrasie, te bied. Hierdie bewustheid het gewoonlik nie verband gehou met volle pasifisme nie.
Die VSA het in die algemeen steeds die selfbeeld gehad om afsonderlik te bly van "buitelandse militêre verstrengelinge"-met die uitsondering van die besluit van die McKinley-administrasie aan die einde van die 19de eeu om die keiserlike tydperk via die Spaanse te betree -Amerikaanse Oorlog en die daaropvolgende anneksasie van verskeie stukke in die voormalige Spaanse Ryk, veral die Filippyne (wat 'n klandestiene oorlog behels het wat honderde duisende Filippyne en soveel as 30,000 Amerikaners laat sterf het). Die Spaans-Amerikaanse oorlog en die gevolge daarvan het wel gelei tot die ontstaan ​​van anti-imperialistiese sentiment in die Verenigde State, 'n sentiment wat binnekort sou help om die opposisie teen Amerikaanse deelname aan wat bekend gestaan ​​het as die Eerste Wêreldoorlog, aan te wakker.
Namate die nasies van Europa begin beweeg het na groot konflikte, deels veroorsaak deur sterk uitgebreide militêre uitgawes, het Amerikaners geneig om te aanvaar dat die VSA neutraal sou bly. Amerikaners het 'n lang tradisie van onbetrokkenheid by Europese oorloë. President Woodrow Wilson, wat in 1912 verkies is, het egter 'n sterk band met Groot -Brittanje. Nadat die formele oorlog in Europa in 1914 begin het, het Wilson al hoe nader gekom aan die verbintenis om by die Britte en Franse aan te sluit. Uiteindelik, in 1917, het die Amerikaners die groot stap geneem en vir die eerste keer 'n oorlog in Europa aangegaan as 'n formele strydlustige.
Die Amerikaanse toetrede tot die oorlog kom na drie lang jare van meestal verwoestende doodloopstraat tussen die twee strydende partye in Europa. Geskiedkundiges stem nog steeds nie heeltemal saam oor die belangrikheid van die Amerikaanse betrokkenheid nie. Hierdie betrokkenheid was beslis kort, aangesien die oorlog in November 1918 geëindig het. Die algemene konsensus blyk nou te wees dat die Amerikaanse toetrede eintlik 'n groot rol gespeel het, en in elk geval die Duitsers gehelp het om te sien dat hulle eenvoudig nie die hulpbronne het om gaan die uitputtingsoorlog voort waarin die konflik ontwikkel het.
Hierdie kort ervaring met so 'n massiewe oorlog was 'n wekroep vir baie vredesgerigte Amerikaners. Net soos met die burgeroorlog, is wetsontwerp goedgekeur wat wel pligsgetroue besware gemaak het, maar op baie maniere wat baie mense van die Peace Church en ander pasifiste baie aanstootlik was. Ongeveer 50 000 persone het CO -status geëis. Die beleid word egter vereis almal diegene wat ingewy is om in die weermag te gaan. Slegs dan, as lede van die weermag, kon die voornemende CO's probeer om hul saak te maak. Hulle lot sal deur militêre amptenare bepaal word. Onder hierdie omstandighede, nie verrassend nie, het meer as 80% van diegene wat oorspronklik CO -status gesoek het, opgegee en gewone soldate geword.
Die omvangrykheid van die oorlog het gelei tot die stigting van verskeie belangrike pasifistiese organisasies gedurende die oorlogsjare of die tyd kort na die einde van die oorlog. Veral vier sal 'n belangrike rol speel in die verhaal van oorlogsweerstand gedurende die daaropvolgende eeu. Twee van hierdie groepe was gekoppel aan spesifieke kerkvredesgroepe - die American Friends Service Committee en die Mennonite Central Committee. Die ander twee soek 'n veel groter lidmaatskap - die Fellowship of Reconciliation en die War Resisters League.
Die American Friends Service Committee (AFSC) is gestig net toe die Verenigde State die oorlog in 1917 betree het (sien Marvin R. Weisbord, Een of ander vorm van vrede: Ware verhale van die American Friends Service Committee, tuis en in die buiteland). Met die wetsontwerp het die Quakers desperaat probeer om alternatiewe vorme van diens te vind wat pasifistiese jongmanne kan verrig as 'n alternatief vir oorlog. Teen hierdie tyd was die verwoesting in Europa duidelik, en daar was geen behoefte aan voedselverspreiding en mediese sorg nie.
Die AFSC het probeer om met potensiële CO's te kommunikeer en hulle in te lig oor die moontlikhede vir alternatiewe diens en om die weermag se aanvaarding van hierdie alternatiewe te verkry. Aangesien die oorlog redelik gou geëindig het nadat die Amerikaners aangesluit het, het die AFSC -programme skaars begin. Die suksesvolste program was diens in oorlogsgebiede as medici en ambulansbestuurders.
Met die einde van die oorlog het Amerikaanse kwakers tot die gevolgtrekking gekom dat die werk van AFSC steeds nodig sou wees, veral onmiddellik in die naoorlogse herstelwerk. AFSC het 'n groot rol gespeel in die verspreiding van voedsel in baie dele van Europa, wat miljoene lewens gered het. Die AFSC het ook besef dat 'n deel van hul nodige werk sou wees om die bewustheid van die Quaker -vredesgetuienis vir jonger mense te herleef. Baie Quakers het geglo dat hulle nie so voorbereid was as wat hulle moes gewees het om op die oorlog te reageer toe dit ontstaan ​​het nie. Hulle het 'n behoefte gevind om hul jong mans te help om die vredesgetuienis van die Quaker te verstaan ​​en in die lig daarvan op die oorlog te reageer.
Baie Mennoniete het ook gevoel dat hulle onvoorbereid was op hierdie massiewe oorlog toe dit gekom het. In die nadraai van die oorlog het hulle maniere begin soek om sommige van diegene wat die meeste onder die gevolge van die oorlog gely het, te help. Mennoniete was geneig om hul energie op hul eie gemeenskappe te vestig. Een groot Mennonitiese gemeenskap met bande met baie Noord -Amerikaners was die Mennonitiese gemeenskap in die nuutgestigte Sowjetunie.
Die Noord -Amerikaanse Mennoniete het dus 'n nuwe organisasie geskep om Mennoniete uit hul verskillende takke in een 'Mennonite Central Committee' (MCC) bymekaar te bring om hulp te verleen aan die erg getraumatiseerde Mennoniete in Oos -Europa, veral Mennoniete wat hongersnood in die Oekraïne ly. Na 'n uitbarsting van aktiwiteite wat hulp aan die Russiese Mennoniete gebied het, het MCC 'n aantal jare relatief dormant gebly. Die Tweede Wêreldoorlog was die katalisator vir die herlewing van MCC, beide as die sentrale agentskap wat saam met die Amerikaanse regering sou werk om alternatiewe diens aan CO's te verskaf, en, nog belangriker, op die lange duur, as 'n arm vir die Noord -Amerikaanse gemeenskappe 'n wye verskeidenheid hulp-, ontwikkelings- en vredesopvoedings- en voorspraakwerk (sien Perry Bush, Twee koninkryke, twee lojaliteit: Mennonitiese pasifisme in die moderne Amerika).
Die Fellowship of Reconciliation (FOR) het sy oorsprong gehad onder Britse pasifiste (meestal kwakers) tydens die Eerste Wêreldoorlog wat 'n openbare verklaring uitgereik het wat 'n uitdruklik Christelike saak vir die verwerping van oorlogvoering maak. Die FOR is in Desember 1914 in Brittanje gestig. 'N Amerikaanse FOR het in November 1915 begin, en die International FOR is in 1919 gestig (sien Paul R. Dekar, Die skep van die geliefde gemeenskap: 'n reis met die gemeenskap van versoening).
In die beginjare het die FOR sy lidmaatskap uit vier groepe getrek - baie kwakers, protestantse Christene wat beïnvloed is deur die beweging van die sosiale evangelie wat aan die begin van die eeu ontstaan ​​het (en nie self tot pasifisme verbind was nie), deelnemers aan 'n ander nuwe organisasie genaamd die Young Men's Christian Association en deelnemers aan die vrouebeweging wat saamgestem het rondom die stemmingsvraagstuk ('n ander parallelle organisasie met baie lede in gemeen met die FOR wat op die oomblik gestig is, was die Women's League for International Peace and Freedom).
Die FOR het vinnig gegroei na die Eerste Wêreldoorlog en het die bymekaarkomplek geword vir baie mense wat ontnugter geraak het weens oorlog as gevolg van die minder as bevredigende uitkoms van die Groot Oorlog. Baie leiers in die Amerikaanse Protestantse denominasies (veral Metodiste, Gemeentes, Episkopaliërs en Presbiteriaans) is verbonde aan die FOR en gee dit 'n prominente plek in ekumeniese interaksies (sien Joseph Kip Kosek, Gewetenshandelinge: Christelike geweldloosheid en moderne Amerikaanse demokrasie).
Baie pasifiste tydens die Eerste Wêreldoorlog en die onmiddellike nagevolge daarvan was dat hulle 'n organisasie begeer wat meer oop sou wees vir nie-Christene as wat die FOR in die beginjare was. Met die seën van FOR, 'n FOR -lid, het Jessie Wallace Hughan in 1921 'n nuwe organisasie gestig, aanvanklik genaamd die Committee for Enrollment Against War.Oor die volgende paar jaar word die term "War Resisters League" (WRL) toenemend gebruik, en teen 1923 was die groep die amptelike naam.
Die WRL het gefokus op die verskaffing van morele ondersteuning en leiding aan mense wat in beginsel oorlogvoering verwerp het - veral mense wat nie 'n sterk band met godsdienstige gemeenskappe gehad het nie. Van die begin af het die WRL -verklaring baie kort die kernoortuiging daarvan gestel: 'Oorlog is 'n misdaad teen die mensdom. Daarom is ek vasbeslote om geen oorlog, internasionaal of burgerlik te ondersteun nie, en streef ek daarna om alle oorsake van oorlog te verwyder "(sien Scott H. Bennett, Radical Pacifism: The War Resisters League and Gandhian Nonviolence in America, 1915-1963).
Die ander pasifistiese groep wat 'n groot rol in die verhaal van pasifisme in Amerika sal speel, het ook begin in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog, maar in 'n heel ander omgewing. Hierdie entiteit, die Katolieke Arbeidersbeweging, het eintlik net twee mense, Dorothy Day en Peter Maurin, begin. Hulle was Katolieke leke, Dag 'n jong volwassene bekeer en Maurin 'n Franse immigrant. Die twee ontmoet mekaar in die vroeë 1930's in New York, en was gemoedelike geeste - Day diep beïnvloed deur marxisme, Maurin deur Franciskaanse personalisme - met 'n diepe besorgdheid oor die sorg vir lydende mense in die dieptes van die Groot Depressie.
Hulle het 'n koerant begin publiseer Die Katolieke werker en gevestigde gasvryheidshuise wat ietwat gemodelleer is na reddingsmissies, maar sonder die dwanggodsdiens. Day het die hoofleier vir die beweging geword. Sy was van mening dat die Katolieke Kerk betrokke was by die versorging van bedienings wat 'n grondslag sou bied vir 'n gewelddadige revolusie in 'n tyd met baie fermentasie ten gunste van nie -gewelddadige revolusies. Sy het dus probeer om nou saam te werk met die Kerk en het altyd probeer om in positiewe verhoudings met die hiërargie te bly.
Dag se teologie was redelik eenvoudig. Sy het die meeste sentraal op die evangelies geput (veel meer as uit die morele filosofie van die Katolieke natuurreg). Sedert die begin van haar werk met die Katolieke Werker, het sy 'n sterk evangeliesgerigte pasifistiese toewyding verwoord. Sy dring daarop aan dat die Beweging in sy geheel pasifisties is - veral soos dit in die koerant voorgestel word. Vanweë die duidelike vrug van die werker se diensgerigte bediening, het baie Katolieke, insluitend biskoppe en kardinale, ondersteuning gebied en die Beweging het gedurende die dertigerjare aansienlik uitgebrei (Mel Piehl, Breek brood: die katolieke werker en die oorsprong van katolieke radikalisme in Amerika).
Gedurende die moeilike jare van die Groot Depressie in die dertigerjare en die opkoms van die oorlogswolke wat binnekort sou uitbars, het hierdie verskillende dele van die pasifistiese oortuiging in die Verenigde State sterker geword. Soos dit blyk, beland hulle in die jare van die Tweede Wêreldoorlog (1941-5) grotendeels in 'n verdedigende toestand, maar alhoewel elkeen baie spanning ondervind het, het hulle sterk toegewyd gestaan ​​aan die weg van vrede en gereed vir positiewe optrede. .
[Hierdie pos is deel van 'n reeks plasings oor die geskiedenis van pasifisme in die Verenigde State, aangepas uit die derde afdeling ("Alternatives ") van Ted Grimsrud, Die goeie oorlog wat nie was nie - en waarom dit saak maak: morele nalatenskap van die Tweede Wêreldoorlog (Cascade Books, 2014). Hier is 'n lys van die plasings in die reeks:
Sien deel een: The Midwestern Making of Kenneth Rexroth vir die opwindende verhaal van Rexroth se onstuimige Hoosier -opvoeding en die onheil wat hy onderweg gekry het.
Foto het toegang tot Linda Hamalian, A Life of Kenneth Rexroth (New York en Londen: W. W. Norton & amp Company, 1991), 120. Kenneth Rexroth, Portrait of Andree Rexroth, besoek Linda Hamalian, A Life of Kenneth Rexroth (New York en Londen: W. W. Norton & amp, Company, 1991), 122.
Na 'n tydperk van 'n rits na die Weskus, kampeer en op koue kos, het die twee-en-twintigjarige ontluikende digter Kenneth Rexroth en sy nuwe kunstenaarsvrou Andrée in die somer van 1927 in San Francisco aangekom. Rexroth biograaf , Linda Hamalian, het na hulle verwys as die voorlopers van die blomkinders wat gedurende die vyftiger- en sestigerjare na Noord -Kalifornië gestroom het. in die artistieke gemeenskap van die Ooskus waargeneem.
Montgomery Block, foto, 1906, besoek Peter Lawrence Kane, " Bohemian Grave: The Montgomery Block, " San Fransisco Weekly, 9 Julie 2015, met vergunning van archives.sfweekly.com
Hulle ontmoet vinnig ander kunstenaars en skrywers en kry werk om meubels te verf. Hulle verhuis na 'n woonstel op die Montgomery -blok, wat dikwels die Monkey Block genoem word, wat al lank kunstenaars en skrywers huisves, waaronder die Hoosier -skrywer Ambrose Bierce. Rexroth het geskryf dat hulle min geld het, maar dat hulle 'n beperkte behoefte het en die soort lewe kon leef wat ek sedertdien feitlik altyd geleef het, 'n soort semi-monastiese lewe wat aan skryf en skildery gewy is. 8221
Andree en Kenneth Rexroth, "Bathers, " olie op doek, n.d., het toegang tot Linda Hamalian, A Life of Kenneth Rexroth (New York en Londen: W. W. Norton & amp, Company, 1991), 120.
Die jong paartjie het ook tyd spandeer in die welige en gevarieerde natuurlike omgewing rondom San Francisco wat Rexroth geskryf het, en ek het al die jare in Kalifornië gehou. Hierdie liefde vir die natuur het 'n groot invloed op Rexroth se skryfwerk gehad, en hy was bekommerd oor die vernietiging van die natuurlike wêreld deur ontwikkelaars. In latere jare beskryf hy homself as 'n soort vroeë omgewingskrywer:
My poësie en lewensfilosofie het geword wat dit nou in die mode is om ekologies te noem. Ek het aan myself gedink as 'n mikrokosmos in 'n makrokosmos, verwant aan aartappels en bere en dennebome en sterre en newels en rotse en fossiele, as deel van 'n oneindig onderling verwante kompleks van wese. Dit het ek behou.
Herdruk van die WPA Guide to California (Pantheon Books, 1984) het toegang tot Amazon.com verkry.
Teen die dertigerjare, te midde van die Groot Depressie, was Rexroth in diens van die Work's Progress Administration (WPA) wat bygedra het tot die " American Guide " reeks handboeke vir elke staat. Rexroth en verskeie ander plaaslike digters en skrywers het die gids in Kalifornië geskep en kon inligting oor natuurlike bewaring en in die andersins standaard gids invoeg.
Terwyl hy by die aankoms in San Fransisco verspreide " kubistiese poësie bygedra het tot wat Hamalain beskryf het as " tydelike publikasies ", skryf hy en publiseer hy gereeld in tydskrifte en klein digbundels. Baie van hierdie poësie kombineer natuurlike beelde met sy radikale linkse politieke oortuigings en sterk teenoorlogse sentiment. Byvoorbeeld, sy gedig "At Lake Desolation" wat in die tydskrif gepubliseer is Die Nuwe Republiek in 1935, in teenstelling met die stilte van die natuur met die gruwels van oorlog. Die gedig begin:
Kenneth Rexroth, "Requiem for the Dead in Spain," New Republic, 24 Maart 1937, 201, besoek ebscohost.com
Die son is op die punt om op te kom en die regimente lê
verstrooi in die vore hul groot oë
nat in die bleek lig en hul kele gesny
Hy ondersoek soortgelyke temas in sy poësie gedurende die dertigerjare en word 'n stoere pasifis. In 1937 het die Nuwe Republiek die tydskrif Rexroth se gedig "Requiem for the Dead in Spain" gepubliseer, wat die gruwels van die Spaanse burgeroorlog betreur. Hy het die werk begin deur sy wandeling deur die pragtige Sierra -berge onder die sterre te beskryf; die toon verander as hy skielik siek voel as hy aan die oorlog dink. Hy betreur:
Ek sien die ongeskrewe boeke, die onopgetekende eksperimente,
Die ongeverfde prentjies, die onderbroke lewens,
Verlaag in die grafte met die rooi vlae daaroor.
Ek sien die vinnige grys brein gebreek en met bloed gestol,
Elkeen in sy eie duisternis laat sak, nutteloos op die aarde.
Skielik alleen op 'n heuwel in San Francisco
Ek is vasgevang in 'n nagmerrie, die dooie vlees
Om meer as die helfte van die wêreld op te tel, druk teen my.
James Laughlin, red., New Directions in Poetry and Prose (New York: New Directions, 1937), foto verkry via Amazon.com.
In dieselfde jaar het die invloedryke onafhanklike uitgewer James Laughlin Rexroth se werk in sy tweede jaarlikse opname ingesluit Nuwe rigtings in poësie en prosa, 'n publikasie waarna die Academy of American Poets verwys het as "pivotal. " In 1940 publiseer Macmillan Rexroth se eerste groot versameling, In watter uur. Die werk word as heeltemal oorspronklik beskou en bevestig sy plek aan die voorpunt van die literêre beweging in San Francisco. 'N Resensent vir die Oakland Tribune geskryf: "Rexroth is heeltemal en in wese 'n digter op die nuwe manier. Gewoonlik stel 'n digter se eerste werk, en dit is die eerste boek van Rexroth, die akute leser in staat om sy literêre stamvaders te noem. Maar Rexroth se poëtiese ouers, as hy het, is nie bekend nie. Rexroth se boek is belangrik en geweldig interessant. " Hamalain het geskryf dat die gedigte waaruit bestaan In watter uur "Demonstreer sy merkwaardige vermoë om die moontlikheid van geestelike teenwoordigheid en 'n gevoel van eenheid in die natuurlike wêreld aanneemlik te maak" ondanks die bedreigings van die moderne tyd.
Oakland Tribune, 1 September 1940, 18, besoek Newspapers.com. Kenneth Rexroth, Marie Rexroth, was, silika en pigment aan boord, c. 1936, versameling van James S. Jaffe Rare Books, LLC., Besoek jamesjaffe.com
Terwyl sy skryfloopbaan besig was om aan die gang te kom, was sy huwelik besig om te ontbind. Rexroth verhuis en begin 'n verhouding met Marie Kass, 'n verpleegster wat sy tweede vrou in 1941 sou word. Hy het van Andrée geskryf in 'n gedig wat in Die Phoenix en die skilpad:
Ek weet dat die lente weer wonderlik is
Soos altyd, die verborge sproei
Soos 'n soet tong, die son so noodsaaklik -
Maar dit is die bospaadjies wat ons saam gestap het,
Hierdie paaie, tien jaar saam.
Ons het gedink dat die jare vir ewig sou duur,
Hulle is nou almal weg, die dae
Ons het gedink dit kom nie, want ons is hier.
Hierdie idee, dat liefde en natuur as 'n geestelike toevlug kan dien in moeilike tye, het nog meer betekenis gekry met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog en die toetrede van die Verenigde State tot die konflik in 1941. Rexroth handhaaf sy pasifistiese standpunt en het om gewetensbeswaar aansoek gedoen. status 19 Februarie 1943. Gedurende die oorlog werk Rexroth saam met pasifistiese organisasies soos die Fellowship of Reconciliation, die American Friends Service Committee en die plaaslike tak van die National Committee for Conscientious Objectors. Hy het geskryf dat hy op 'n stadium 'n kennisgewing van sy konsepraad ontvang het dat sy status verander is van 4-E, pligsgetroue beswaarmaker tot 1-A, beskikbaar vir gewapende diens. Hy het geskryf: 'Ek het dadelik 'n beroep gedoen. Die proses het langer as 'n jaar geduur terwyl die FBI die eis ondersoek het soos dit volgens die wet moes wees. . . Daar was geen twyfel dat ek 'n bona-fide gewetensbeswaarder was nie. "
Uitvoerende bevel 9066, 19 Februarie 1942 Algemene rekords van die Amerikaanse regeringsrekordgroep 11 se nasionale argiewe, besoek https://www.archives.gov/.
Na die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941, het sommige Amerikaners die lojaliteit van Japannese Amerikaners begin bevraagteken, waarvan 'n groot aantal aan die Weskus gewoon het. In Februarie 1942 het president Roosevelt uitvoerende bevel 9066 uitgevaardig wat Japannese Amerikaners, insluitend inheemse burgers, na die binneland verhuis het, wat van die kus af was (wat geïdentifiseer is as die Stille Oseaan -militêre sone) en hulle tot interneringskampe beperk het. Duisende is gedwing om hul huise en besighede te verlaat. Sommige Amerikaners, waaronder Rexroth, het die internering egter as rassisties en ongrondwetlik gekant.
Onderskrif van die nasionale argief: registrasie in San Francisco, Kalifornië. Inwoners van Japannese afkoms lêer vorms wat persoonlike data bevat, twee dae voor ontruiming, by 'n stasie vir burgerlike beheer in oorlogstyd. National Archives Identifier: 536056 besoek https://catalog.archives.gov/id/536056 onderskrif van die nasionale argief: plasing van uitsluitingsbevel in eerste- en voorstrate in San Francisco, Kalifornië, wat die verwydering van persone van Japannese afkoms uit die eerste afdeling in San Francisco word geraak deur die ontruiming.
Nasionale argief -identifiseerder: 536017 besoek https://catalog.archives.gov/id/536017
Rexroth het in sy outobiografie geskryf dat selfs voordat die VSA oorlog teen Japan verklaar het, hy bekommerd was dat Japannese Amerikaners vervolg sou word. Hy het 'n brief geskryf en dit aan verskillende pasifistiese groepe en godsdienstige groepe gestuur, waarin gesê word dat as die oorlog verklaar word, "die vervolging van Japannese en Amerikaners van Japannese afkoms, omdat hulle gekenmerk word deur hul kleur en kenmerke, erger sal wees as dié van die Duits-Amerikaners van die Eerste Wêreldoorlog. " Hy skryf in sy outobiografie: "Ek het hulle daarin geslaag om 'n komitee saam te stel met die absurde titel van die Amerikaanse komitee om die regte van Amerikaners van Oosterse afkoms te beskerm." Toe Rexroth en ander lede van die Vriende Dienskomitee 'n boodskap van 'n 'kontakpersoon in die Withuis' kry, het hulle 'dadelik gebel' en 'n beroep op elke persoon wat hulle gebel het om nog vyf mense te bel. Hulle het ook universiteits- en politieke kontakte en organisasies vir burgerlike vryhede genoem. Rexroth was 'n vergrootglas, maar het hierdie werk toegeskryf aan die oproep van opinie in die Baai -gebied teen internering.
Opskrif van die nasionale argief: Waiting for Evacuation in San Francisco, Kalifornië. Met bagasie gestapel wag inwoners van Japannese afkoms op 'n bus by die Wartime Civil Control Administration -stasie, Van Nesslaan 2020, as deel van die eerste groep van 664 wat op 6 April 1942 uit San Francisco ontruim moet word. Ontruimers sal in oorlog gehuisves word Hervestigingsowerheid sentrums vir die duur.
Nasionale argief -identifiseerder: 536065, besoek https://catalog.archives.gov/id/536065
Rexroth het ook meer direkte aksie geneem. Volgens sy outobiografie verduidelik Rexroth 'n plan wat verskeie Japannese Amerikaners, waaronder 'n persoonlike vriend, van internering gered het. Hy het die Midwest Art Academy in Chicago gekontak, wat hy 'n 'valse korrespondensieskool' genoem het wat beurse "in goedkoop pulp -tydskrifte" adverteer vir klasse oor "foto -retouchering, kuns, rokontwerp en breiwerk." Hy het die skool oortuig om teen 'n fooi registrasiepapiere vir Japannese Amerikaanse studente te onderteken. Daarna het hy kontak gemaak met die 'kolonel in beheer' van ontruiming in San Francisco wat ingestem het om opvoedkundige pas vir sulke studente te voorsien, ondanks die feit dat die skool se organisasie 'soort van 'n racket' was. Hy het finansiering deur Joodse inwoners van San Francisco gevind en saam met Quakers gewerk om ''n program vir verhuising van studente' op te stel. Op hierdie manier, skryf Rexroth, het ons begin om mense van die Weskus te skop op opvoedkundige passe. " Die digter Robert Duncan het geskryf dat Kenneth en Marie ook in die kampe gewerk het. . . neem boodskappe heen en weer. "
Rexroth se praktyk van Boeddhisme, Taoïsme en joga het ook sy pasifistiese sienings en optrede beïnvloed. Hy het hierdie wêreldbeskouing, saam met die geloof in die transendentale krag van liefde, in sy skryfwerk opgeneem. In 1944 het New Directions Press Rexroth's gepubliseer Die Phoenix en die skilpad, 'n herkouing oor die grootste tekortkominge oor die geskiedenis en die mensdom: oorlog en die bedreiging daarvan vir die natuurlike landskap. In hierdie lang gedig is daar steeds hoop vir die mensdom in die natuur en deur liefde. Terwyl die skilpad die aardse en die sterflike verteenwoordig, het die feniks die transendente, verhewe en onsterflike krag van liefde verteenwoordig. Net so het die oseaan die natuur se mag simboliseer om te transformeer en as heiligdom te dien in 'n wêreld wat bedreig word deur oorlog. Literatuurkritikus John Palattella het verduidelik dat die onverskilligheid van die natuur teenoor die dood van die mens nie 'n bedreiging is nie, maar 'n bron van troos, aangesien die een onveranderlike kenmerk van die oseaan is dat dit alles verander. "
W.G. Rogers, " Skrywer van die week, " Waco (Texas) Herald Tribune, 25 Desember 1952, 25, Newspapers.com
Terwyl Rexroth en 'n klein aantal avantgardistiese skrywers etlike jare in die San Francisco-gebied floreer het, het die einde van die oorlog in 1945 'n toestroming van nuwe kunstenaars en skrywers beleef. Baie van hierdie nuwe stemme word na die omgewing getrek omdat hulle die werke van Rexroth gelees het en gehoor het van die kreatiewe aktiwiteite wat hy georganiseer het: 'n groep opstandige skrywers wat anti-establishment ondersoek en die politiek van die verre links in hul literatuur saam met ander kulturele kritiek. Rexroth het geglo dat dit die oorlog self was wat hierdie kulturele klimaat geskep het. Hy het ingeskryf San Francisco Magazine:
Net soos Londen onder die gonsbomme 'n literêre renaissance en 'n ingrypende verandering in sosiale verhoudings geniet het. . . so het San Francisco tydens die oorlog uit 'n lang provinsiale slaap wakker geword en kultureel 'n wêreldhoofstad geword.
Rexroth handhaaf ook wat Beat -geleerde John Tytell noem '' 'n soort westerse salon, 'n weeklikse literêre byeenkoms ', waar Rexroth digters aan mekaar voorstel en voorlesings aanbied. Uit hierdie gedagtegang kom ''n heeltemal nuwe kulturele sintese', wat nuwe bewegings in teater, kuns en poësie veroorsaak het. Een koerant beskryf hierdie literêre byeenkoms in 1948 as 'die poësieforum van die San Francisco -baai', maar die breër beweging staan ​​bekend as die San Francisco Renaissance. Rexroth beskou die kombinasie van politieke bespreking, poësie en jazz as die grondslag van die beweging. Gedurende die daaropvolgende dekade het hierdie San Francisco Renaissance die opkoms van die Beat Generation ingelui. Rexroth se rol as orkesleier van die San Francisco -beweging was verantwoordelik vir die verowering van die titel " Father of the Beat Poets, maar hy sou later die titel en die beweging verwerp.
Webster Schott, "Writers Dig the Beat Generation, " Kansas City (Missouri) Times, 27 Februarie 1958, 34, het Newspapers.com besoek.
Volgens die Academy of American Poets, het "Beat -poësie gedurende die veertigerjare ontwikkel in sowel New York City as aan die Weskus, hoewel San Francisco in die vroeë 1950's die hart van die beweging geword het." The Beat Generation verwerp die hoofstroomkultuur en -politiek en spreek hulself uit deur nuwe en nie-konvensionele digvorme. Beat-geleerdes wys op die salon-tipe vergaderings wat Rexroth gereël het, as noodsaaklik om die Beats bymekaar te bring. Tydens die byeenkomste sou die Beats invloedryke temas in Rexroth se vrugbare geskrifte ondersoek, soos anargisme, pasifisme, mistiek en omgewingsisme. Beat -geleerde Ann Charters noem ook Rexroth se geskrifte oor Asiatiese filosofie die invloed van die Beat -skrywers se belangstelling in 'Boeddha -bewussyn'.
"Lawrence Ferlinghetti, Bruce Lippincott en Kenneth Rexroth wat in die kelder optree, " -foto, 1957, het toegang tot Archives of American Art, Smithsonian Institution
Rexroth het ook gehelp om jazz as 'n noodsaaklike element van Beat -poësie te vestig. Gedurende hierdie tydperk het Rexroth bekendheid verwerf omdat hy sy poësie gekombineer het met die musiek van plaaslike jazzgroepe. In San Francisco tree hy gereeld op in die Cellar, wat bekend geword het vir jazz- en poësie -optredes en by die Blackhawk -klub saam met jazzorkeste soos die Dave Brubeck Quartet. Twee sulke optredes is in 1957 en 1959 op vinyl vrygestel.
Kenneth Rexroth, Poetry and Jazz at the Blackhawk, 1959, Fantasy Records, besoek garagehangover.com
Rexroth het deur die land getoer en gereeld in New York opgetree. Volgens die Academy of American Poets:
Rexroth was een van die eerste digters uit die twintigste eeu wat die vooruitsigte van poësie en jazz saam ondersoek het. Hy was 'n voorstander van jazz en sy musikante en publiseer waardering vir spelers soos Charles Mingus en Ornette Coleman, en verdedig jazz in druk teen kritici wat die musiek minder as ernstig ag, en die belangrikste is dat hy self in 'n jazzorkes gespeel het, wat gehelp het om 'n rol te definieer vir die digter in die jazzwêreld en 'n rol vir jazz in die poësiewêreld.
"Die Amerikaanse digter Kenneth Rexroth lees een van sy gedigte terwyl drie musikante langs hom instrumente bespeel, en#8221 -foto, 1 Januarie 1960, het toegang tot Getty Images.
In die voeringsnotas vir sy opname uit 1959 Poësie en jazz by die Blackhawk, Het Rexroth geskryf dat jazzpoësie "die digter uit die boekagtige, akademiese wêreld haal" en die poësie na die publieke vermaaklikheid terugbring. Rexroth was van mening dat die kombinasie van musiek en gesproke woord die gehoor en digter direk verbind (in teenstelling met die bemiddeling van die geskrewe woord) en die poësie herstel tot mondelinge tradisie.
"Poet Kenneth Rexroth Lees 'n boek by 'n poësielesing, " foto
1 Februarie 1957, Getty Images, besoek gettyimages.com.uk
Dit was egter hoofsaaklik sy verwerping van die hoofstroomkultuur wat Rexroth vroeg in lyn gebring het met die Beat -beweging. In 1951 het 'n kritikus byvoorbeeld in 'n gesindikeerde resensie van Rexroth se gedig "The Dragon and the Unicorn" opgemerk dat hierdie opstandige skrywers op die naoorlogse tydperk met afsku reageer. Hy het gesê dat hulle in hul skryfstyl met tradisie breek, maar hul opstand maak hulle deel van 'n lang tradisie van kreatiwiteit.
Six Gallery Poster, Allen Ginsberg Project, besoek ginsbergblog.blogspot.com.
Op 7 Oktober 1955, tydens 'n poësielesing in die Six Gallery in San Francisco, stel Rexroth Allen Ginsberg voor wat sy revolusionêre gedig "Howl" gelees het. Geleerdes noem dit dikwels die hoogtepunt van die San Francisco Renaissance en versterking van die Beat -beweging. Charters beskryf die beweging as '' 'n nuwe bewustheid by die gehoor (by die Six Gallery) van die groot groep talentvolle jong digters in die stad wek en die digters self 'n nuwe gevoel gee van 'n gemeenskap. '
Rexroth was 'n voorstander van baie van die nuwe skrywers in 'n 1957 -artikel vir Die Nasie, insluitend groot lof vir Ginsberg. Hy beskryf die toneel op die hoogtepunt van die beweging:
Poësielesings vir groot en entoesiastiese gehore kom ten minste weekliks voor - in klein galerye, stadsmuseums, gemeenskapsentrums, kerksale, pads en gewrigte, woonstelle en ateljees, en by die baie aktiewe Poetry Center by San Francisco State College, wat ook voer vooraanstaande digters in. . . Poësie hier, meer as op enige ander plek, het 'n direkte, patent, meetbare, sosiale effek, wat onmiddellik deur beide digter en gehoor begryp word.
Fred Danzig, " 'Beat Generation ' Got that Way through Draft, Missiles, Waterstof Bombs, Wars, " (Elwood) Call-Leader, 28 April 1958, 10, besoek Newspapers.com.
Rexroth het aangevoer dat die Beat -beweging begin het as 'n radikale literêre beweging, maar vinnig verander het in 'n lewendige lewenstyl, dit wil sê die strewe na modieuse neigings en nie groter waarhede nie. Hy distansieer hom gou van die beweging omdat hy voel dat die East Coast Beats, en veral Jack Kerouac, kansvatters is wat roem en algemene erkenning soek. Rexroth is in 1958 deur 'n verslaggewer aangehaal en gesê: 'Hierdie ding wat 'n publieke foefie in die hande van Madisonlaan is, sal doodgaan.
"Poet Kenneth Rexroth Lees 'n boek, " foto, 1 Februarie 1957, Getty Images, besoek gettyimages.co.uk
Rexroth het die Beat -beweging egter regstreeks beïnvloed, waarskynlik meer as enige ander digter. In 1958 het een verslaggewer skerp geskryf dat Rexroth "blykbaar aan die toelatingsvereistes voldoen". Charters het verduidelik dat Rexroth een van 'n handjievol skrywers was wat 'die saad gesaai het' vir die blom van die Beat -beweging. Sy het na Rexroth verwys as 'n "mentor" vir die jonger Beats en "meer as 'n halwe eeu die dominante krag in die kulturele lewe van San Francisco."
/> Die "Classics Revisited " -reeks is saamgestel in boekvorm, eerste uitgawe in 1968. Beeld: Kenneth Rexroth, Classics Revisited (New York: New Directions Publishing, 1986)
Alhoewel die Beat -beweging in die teenkultuurbewegings van die sestigerjare versmelt het en rock and roll die dominante uitlaatklep vir opstandige jeug geword het, bly Rexroth 'n sentrale figuur in die Amerikaanse letterkunde. Hy het voortgegaan om poësie te skryf en uitgebreide kulturele en literêre kritiek. Benewens sy oorspronklike bydraes, sy vertalings van buitelandse poësie en sy geskrifte oor letterkunde, soos sy rubriek "Classics Revisited" in die Saterdag Resensie het sy belang vir die literêre wêreld verhoog.
Kenneth Rexroth, The Alternative Society (Herder en Herder, 1970).
Skryf vir die Chicago Review, Ken Knabb, geleerde van Rexroth, het teruggekyk op die meer as 800 rubrieke wat Rexroth geskryf het vir die San Francisco Eksaminator, die San Francisco Bay Guardian en San Francisco Tydskrif gedurende die 1960's en 1970's. Knabb skryf met bewondering die uiteenlopende onderwerpe wat Rexroth behandel het: resensies van jazz en klassieke konserte, operas, films, Chinese teater, optredes van Shakespeare -besprekings oor kuns, letterkunde, vissery, argitektuur, dwelms, wyn, burgerregte, oorlog en politiek -waarnemings uit sy wêreld voer argumente vir die bevryding van vroue en ekologiese bewegings en kritiek op die kulturele bewegings in die verlede waardeur hy geleef en deelgeneem het. Knabb het tot die gevolgtrekking gekom dat "as 'n ensemble. . . dit vorm 'n sosiale dokument en kritiese kommentaar van merkwaardige omvang. "
Kenneth Rexroth en Ling Chung, The Orchid Boat: Women Poets of China (McGraw-Hill 1972)
Terwyl Rexroth in die vyftigerjare poësie uit ander tale begin vertaal het, het hy later in sy lewe al hoe meer tyd aan die taak gewy. Hy het spesiale aandag gegee aan die vertaling van die werk van vrouedigters wat in die sewentigerjare begin het in werke soos The Orchid Boat: Women Poets of China (1972) en The Burning Heart: The Women Poets of Japan (1977). Teen hierdie tyd het sy eie werk beeldmateriaal en meter ingesluit deur dekades van vertaling van Chinese en Japannese poësie.
In sy resensie van Rexroth se versameling Die Morning Star (1979), kritikus Emiko Sakurai het hierdie gedigte veral geprys as "buitengewone gedigte, ryk en sensueel, altyd onmiddellik, koorsagtig en kragtig" en noem Rexroth "'n digter van die eerste rang." Sakurai het egter 'n idee oor Rexroth. Hy het opgemerk dat 'The Love Poems of Marichiko' 'oënskynlik' deur 'n jong Japannese vrou geskryf is. Inderdaad, dit is eintlik deur Rexroth geskryf vanuit hierdie verbeelde perspektief. Kritici merk op die transformerende krag wat sy werk as vertaler op sy eie oorspronklike werk gehad het en sy vermoë om oortuigend te skryf vanuit 'n vroulike perspektief van sy uitgevinde karakter.
Wolfgang Saxon, "Kenneth Rexroth, 76, Author Ffather Figure to Beat Poets, " 8 Junie 1982, D26, het toegang tot ProQuest Historical Newspapers.
By Rexroth se dood in 1982 het die New York Times beskryf hierdie "digter, skrywer, kritikus en vertaler van Chinese, Japannese en klassieke Griekse poësie" as baie invloedryk op latere geslagte skrywers. Die Tye doodsberig het opgemerk dat hy lof ontvang het van beide radikale literêre en politieke kringe, sowel as "eerbewyse en toekennings uit meer ortodokse literêre hoeke", soos Guggenheim -genootskappe en 'n gesogte toekenning van die National Institute of Arts and Letters in 1964.
Alhoewel hy dit minag om die naam "Father of the Beats" genoem te word, het Rexroth 'n kulturele beweging geskep wat die stem en wêreldbeskouing van sommige van die beste digters in Amerika beïnvloed het. Eerlik sou daar geen Ginsberg of Kerouac wees sonder Rexroth nie. Dit is egter sy eie unieke stem wat vir ewig sy plek in hierdie literêre kanon van hierdie land sal beklee. Die beste opsomming van sy betekenis kom miskien van die digter en uitgewer James Laughlin, wat sy vriend Kenneth Rexroth gepas beskryf het as '' 'n Amerikaanse kulturele monument.
Links na regs: Kenneth Rexroth, Allen Ginsberg en James Laughlin. Foto is detail van foto deur D. Sorenson, City Lights in North Dakota Conference, 18 Maart 1974, het toegang tot Allen Ginsberg -projek gekry.
Linda Hamalian, 'N Lewe van Kenneth Rexroth (New York en Londen: W. W. Norton & amp, Company, 1991).
Ann Charters, red., Die draagbare klopleser (New York: Penguin Books, 1992).
Briewe: Pasifis Tolstoy is geen gids tot die grootheid van Napoleon nie
Napoleon as 'The Gardener of St. Helena' (kunstenaar onbekend) ..
Christoph Irmscher se resensie van Ruth Scurr se boek "Napoleon: A Life Told in Gardens and Shadows" (19 Junie) is moontlik akkuraat, maar sy beskrywing van Napoleon is nie so nie. Dit is absurd om op die gedagtes van Leo Tolstoy, wat in die illusies van die Christelike mistiek, al was dit die rede vir 'n opregte pasifisme, te vertrou vir 'n eerlike beoordeling van die nalatenskap van Napoleon.
Die velde van Europa, in die honderd jaar voor en na Napoleon, was besaai met veel meer lyke as tydens die Napoleontiese oorloë. Ongelukkig was die ander oorloë - die dinastiese uit die 18de eeu en die nasionalistiese en reaksionêre uit die 19de eeu - sonder enige versagtende etiese en politieke voordele wat miljoene tereg Napoleon glo, as die wêreldgees van Hegel en die verpersoonliking van die ideale van die Franse Revolusie, het gestaan.
Pasifisme - Geskiedenis
'N Pasifis is iemand wat oorlog teenstaan ​​en weier om dood te maak.
Daar is verskillende vlakke van pasifisme.
• Absolute pasifiste - Iemand wat weier om dood te maak, ongeag die omstandighede. Selfs uit selfverdediging.
• Voorwaardelike pasifiste - Iemand wat oor die algemeen oorlog teenstaan, maar dit kan aanvaar dat dit soms nodig is, byvoorbeeld wanneer u land binnegeval word en u u gesin en u land verdedig.
• Selektiewe pasifiste - Iemand wat sal besluit of 'n oorlog moreel geregverdig is of nie. Hulle kan byvoorbeeld weier om vir hul land te veg as hulle voel dat hul land aan 'n onregverdige oorlog deelneem. Selektiewe pasifiste kan veral oorlog teen massavernietigingswapens teenstaan, bv. kernwapens, biologiese wapens.
Dit is 'n lys van mense wat aktief pasifisme bevorder het of geweier het om vir hul land te veg. Hulle is nie almal absolute pasifiste nie, maar hulle deel sommige of al die basiese pasifistiese beginsels. 'N Paar voorbeelde van mense wat vrede probeer bevorder deur die verpersoonliking van vreedsame en geestelike waardes.
Boeddha-(563-483 vC) Siddhartha is 'n prins in Indië gebore, maar hy het die geriewe van die paleis verlaat om verligting te soek. Nadat hy Nirvana bereik het, het hy jare lank sy filosofie van innerlike vrede, losbandigheid en hoe om bevryding van aardse lyding te leer, geleer.
Mahavira (540 BCE – 468 BCE) Mahavira was 'n belangrike propagator en hervormer van die Jainisme. Hy het gehelp om die Jain-godsdiens van geweldloosheid oor Indië te versprei. 'N Belangrike beginsel van die jainisme is geweldloosheid en Jains doen hul bes om ander lewende wesens, selfs insekte, nie te benadeel nie.
Jesus Christus. (2BC - 7 AD) Jesus het 'n radikale filosofie van liefde geleer, nie net vir ons vriende nie, maar ook vir ons vyande. Hy het sy dissipel aangesê om 'hul swaarde neer te lê', pleit vir radikale praktiese geweldloosheid, 'die ander wang draai', nie vloek nie, maar 'hulle vyande seën'. 'Salig is die vredemakers', het hy gesê, 'want hulle sal die aarde beërwe.' Sy onderrig het die basis van die Christendom geword.
Martin van Tours (316 - 397) is in die Romeinse leër ingeroep. Hy was van mening dat oorlog onversoenbaar is met sy Christelike geloof en het vroeg 'n gewetensbeswaarmaker geword. Hy is veral bekend daarvoor dat hy sy militêre swaard gebruik het om sy mantel in twee te sny, om die helfte van 'n bedelaar wat net in die diepte van die winter geklee was, te gee.
Aidan van Lindisfarne (? – 651) was 'n Ierse monnik wat na Northumbria gegaan het. Hy stig 'n monastieke katedraal op die eiland Lindisfarne en reis onophoudelik en roep die Angelsaksiese adel om hul toewyding aan oorlogvoering op te gee en te werk vir die welsyn van die ongeoorloofde en die vryheid van die slawe.
St Francis van Assisi (1182 - 1226) - Italiaanse heilige van die twaalfde / dertiende eeu. St Francis het 'n nuwe monnikeorde begin. Die Franciskane was toegewyd aan armoede en liefdadigheid. Hulle was ook verbind tot geweldloosheid.
Leo Tolstoy (1828-1910)-Skrywer van Oorlog en Vrede en verbind tot beginsels van geweldloosheid. Sy letterlike interpretasie van die etiese beginsels van Jesus Christus het gelei tot die skepping van sy nie-gewelddadige filosofie. Tolstoj se skryfwerk het 'n groot impak op Mahatma Gandhi en Martin Luther King gehad.
Swami Vivekananda (1863 - 1902) Vivekananda was 'n geestelike figuur uit Indië. Hy word die beste onthou vir sy besoek aan die eerste parlement van wêreldgodsdienste (1893) in Chicago. Vivekananda het welsprekend gepraat oor die onderliggende eenheid van godsdienste en 'n beroep gedoen om mense bymekaar te bring.
Émile Arnaud (1864–1921) Emile Arnaud was 'n militante pasifis wat in die laat negentiende eeu gehelp het om die term pasifisme te munt. Arnaud het sy oortuigings gekodifiseer in die 'Code de la Paix' in 1901. Hy het humanisme, liefdadigheid, verdraagsaamheid en nie-gewelddadige konflikoplossing voorgestaan.
George Bernard Shaw (1856 - 1950), Ierse dramaturg. Aan die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog verdedig hy die pasifisme deur aan te haal uit die Bergrede.
James Keir Hardie (1856 – 1915) Vakbondleier, pasifis en parlementêre sosialis. Gedurende die eerste jaar van die Eerste Wêreldoorlog was Keir Hardie 'n uitgesproke kritikus van die oorlog.
Mahatma Gandhi (1869 - 1948) Indiese nasionalis en politikus. Gandhi bepleit ahimsa-nie-gewelddadige protes vir Indiese selfbeskikking en onafhanklikheid.
Bertrand Russell. (1872 - 1970) Britse pasifis wat veldtog teen diensplig gevoer het. Hy is ses maande tronk toe gestuur omdat hy gepraat het teen Amerika se toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog in 1917. Russell het wel die oorlog teen Nazi -Duitsland ondersteun, maar na die Tweede Wêreldoorlog het hy by die veldtog vir kernontwapening aangesluit.
Albert Einstein. (1879 - 1955) Die moderne fisika het 'n rewolusie gemaak met sy algemene relatiwiteitsteorie. Einstein was 'n toegewyde pasifis. 'Ek is nie net 'n pasifis nie, maar ook 'n militante pasifis. Ek is bereid om te veg vir vrede. Niks sal oorlog beëindig nie, tensy die mense self weier om oorlog toe te gaan. "
Toyohiko Kagawa (1888–1960) was 'n Japannese Christelike pasifis, sosiale hervormer en arbeidsaktivis. Kagawa het uitgebrei, gepraat en gewerk aan maniere om Christelike beginsels in die orde van die samelewing en in koöperasies te gebruik. Sy roeping om die armes te help, het hom onder hulle laat woon. Hy stig skole, hospitale en kerke.
Ben Salmon (1889–1932) 'n Amerikaanse Katoliek wat tydens die Eerste Wêreldoorlog geweier het om in die Amerikaanse weermag opgestel te word. Hy is in hegtenis geneem en die hof is ingedien. Aanvanklik ter dood veroordeel, is sy vonnis verander in lewenslange gevangenisstraf. Na die oorlog is hy begenadig en in 1920 vrygelaat.
Abdul Ghaffār Khān (1890 - 1988) was 'n toegewyde Moslem en lewenslange pasifis. Hy was 'n onafhanklikheidsaktivis teen die bewind van die Britse Raj, bekend vir sy gewelddadige opposisie. Khan, 'n goeie vriend van Mahatma Gandhi, het die bynaam die "Frontier Gandhi " gekry. Hy stig die Khudai Khidmatgar (dienaars van God) beweging. een van die doeltreffendste groepe in die stryd om onafhanklikheid.
Martin Niemöller (1892-1984) Lutherse predikant en anti-Nazi-teoloog. 'N stigter van die konfessionele kerk wat probeer het om die nazifikasie van kerke te verwerp. Hy het in die Eerste Wêreldoorlog in die Duitse vloot gedien, maar nadat hy in die Nazi -konsentrasiekampe en die einde van die Tweede Wêreldoorlog opgesluit was, het hy 'n toegewyde pasifis en voorstander van die Vredesbeweging geword.
Vera Brittain (1893 - 1970) - Verpleegster, digter en skrywer van 'Testament of Youth'. Verwoes deur die verlies van haar broer tydens die oorlog, dui haar boek 'Testament of Youth', wat onlangs as 'n film vrygestel is, haar stap na pasifisme aan.
Aldous Huxley (1894 - 1963) Engelse skrywer, satirikus en pasifis. Hy is veral bekend vir sy distopiese werk - Brave New World. Sy aansoek om Amerikaanse burgerskap is geweier op grond van die feit dat hy hom nie sou toelê om die VSA te verdedig nie, met verwysing na filosofiese beswaar teen oorlog.
Dorothy Day (1897 - 1980) Amerikaanse joernalis, sosiale aktivis en vroom Katolieke bekeerling. In die dertigerjare werk Day nou saam met mede -aktivis Peter Maurin om die Katolieke Arbeidersbeweging te stig, 'n pasifistiese beweging wat steeds direkte hulp aan armes kombineer met direkte geweld.
Franz Jägerstätter (1907 – 1943) Oostenrykse gewetensbeswaarmaker.Hy weier om in die Duitse weermag te veg toe hy in 1943 opgestel is. Hy weier om vir die magte van die bose kant te veg, ondanks die wete dat hy tereggestel sou word. Hy is onthoof.
Sophie Scholl (1921-1943) As student aan die Universiteit van München is Scholl deur die Gestapo gearresteer vir die verspreiding van pamflette oor die oorlog. As gevolg hiervan is sy tereggestel weens 'hoogverraad' in 1943. Gemotiveer deur haar Christelike geloof, het sy die Nazi -ideologie van Duitsland gekant en was sy bereid om haar eie lewe in gevaar te stel deur op te staan ​​vir haar aktiwiteite.
Thich Naht Hanh (1926 -) Viëtnamese monnik wat die beweging van verloofde Boeddhisme geïnspireer het. Hanh was 'n prominente vredesaktivis en het baie geskryf oor die integrasie van Boeddhistiese leerstellings in die alledaagse lewe.
Martin Luther King (1929-1968) nie-gewelddadige burgerregte-leier. King het 'n einde gemaak aan diskriminasie deur 'n inklusiewe filosofie van gewelddadige protes en wedersydse samewerking. Hy het hom ook uitgespreek teen die Viëtnam -oorlog.
Sri Chinmoy (1931-2007) Indiese gebore geestelike onderwyser wat die Sri Chinmoy Oneness-Home Peace Run gestig het-'n wêreldwye aflos wat die ideaal van vrede versprei. Hy het ook talle vredeskonserte gehou en geskryf oor die onderwerp vrede. "Wêreldvrede kan bereik word wanneer die krag van liefde die liefde vir mag vervang."
Desmond Tutu (1931 -) Veldtog teen apartheid in Suid -Afrika. Sedert die einde van apartheid het hy hom beywer vir 'n wye verskeidenheid humanitêre kwessies, met die doel om rassisme, seksisme, homofobie, vigs en armoede te oorkom.
Dalai Lama 14de (1935 -) Leier van Tibetane in ballingskap. Die Dalai Lama het probeer om met die Chinese te onderhandel om tradisies en kultuur van Tibetane te respekteer. Glo in die praktyk van geweldloosheid en die gebruik van gewelddadige protes.
Betty Williams (1943 -) -Williams was saam met Mairead Corrigan medestigter van die Community of Peace People, 'n organisasie wat hom beywer vir die bevordering van 'n vreedsame oplossing vir die Noord -Ierland -konflik. Sy is saam met Corrigan in 1976 saam met die Nobelprys vir Vrede toegeken.
Aung San Suu Kyi (1945 -) Birmaanse opposisieleier. Nobelprys vir vrede vir militêre heerskappy. Aung San Suu Kyi is jare lank onder huisarres geplaas weens haar opposisie.
Shirin Ebadi. (1947 -) Iraanse regter en advokaat. Sy het geveg vir die reg vir vroue om 'n regsloopbaan in Iran te bekom. Sy het ook verdedigers van die opposisie verdedig wat die Iranse regstelsel oortree het.
Tegla Laroupe (1973 -) - Marathon -hardloper en vredesaktivis in Kenia. Wyd geprys vir die bevordering van vrede onder Afrikaanse stamme. In 2003 het Laroupe 'n jaarlikse reeks vredesmarathons geskep wat geborg word deur die Tegla Loroupe Peace Foundation.
Malala Yousafzai (1997-) Pakistaanse skoolmeisie wat die moordpoging van Taliban oorkom en pro-aktief reageer op 'n veldtog vir universele toegang tot onderwys. Jongste persoon wat die Nobelprys vir vrede in 2014 gewen het.
U kan enige reaksie op hierdie inskrywing volg via die RSS 2.0 -feed. U kan 'n antwoord of 'n terugspoor vanaf u eie webwerf agterlaat.
Geskiedenis van pasifisme
Na u mening, wanneer en waar het pasifistiese bewegings in die antieke wêreld begin? Was hierdie bewegings effektief?
Ja, en ek dink die goeie ou Aristofanes was nie die enigste dramaturg wat nie-geweld pleit. Dit lyk asof ek sommige van sy tydgenote onthou. wie se werke nou verlore gaan. het ook anti-oorlog komedies geskryf.
Maar wat sou die vroegste vredesbeweging gewees het? Georganiseer op 'n godsdienstige, morele of politieke basis?
Vergeet jy Mahavira van Jains en Boeddha? Selfs hulle het nie nie-geweld uitgevind. Dit was basies vir die Indiese denke, hetsy van die inheemse mense of die komende Ariërs.
Vergeet jy Mahavira van Jains en Boeddha? Selfs hulle het nie geweld nie uitgevind nie. Dit was basies vir die Indiese denke, hetsy van die inheemse mense of die komende Ariërs.
Dit is 'n uitstekende vraag. Pasifisme het sekerlik uit die Ooste gekom, maar presies waar en wanneer is moeilik om vas te stel.
Die oudste getuienis, soos my Indiese vriend genoem het, kom uit die Vediese tradisie. Ek sou raai dat dit afkomstig was van die inheemse mense, eerder as die Indo-Ariërs, wat 'n oorlogsugtige en oorwinnende volk was. Die idee is genoem Ahimsa, en die volgende aanhaling gee 'n algemene siening daarvan,
Ahimsa as 'n etiese konsep ontwikkel in Vediese tekste. Die oudste skrifte, saam met die bespreking van rituele diereoffers, noem indirek Ahimsa, maar beklemtoon dit nie. Na verloop van tyd hersien die Hindoe -skrifte rituele praktyke en word die konsep van Ahimsa toenemend verfyn en beklemtoon; uiteindelik word Ahimsa die konsep wat die hoogste deugde beskryf deur die laat Vediese era (ongeveer 500 vC). Byvoorbeeld, gesang 10.22.25 in die Rig Veda gebruik die woorde Satya (waarheid) en Ahimsa in 'n gebed tot godheid Indra later, die Yajur Veda dateer uit tussen 1000 vC en 600 vC, verklaar, en mag alle wesens na my kyk met 'n vriendelike oog, mag ek net so doen, en mag ons na mekaar kyk met die oë van 'n vriend & quot.
Die Boeddhiste, wat gekom het (dit is interessant om op te let) tydens die laat Vediese era 500 vC, het hierdie idee van Ahimsa aanvaar, en dit het nie meer 'n klem in hul godsdiens geword nie, maar hulle het dit die eerste van hul vyf etiese voorskrifte gemaak, dit nie net tot monnike uitbrei nie, maar ook aan volgelinge.
Wat meer interessant is om op te let, is dat byna dieselfde idee in Griekeland en China op dieselfde tyd (600-500 v.C.) ontstaan ​​het. Eerstens het ons die Griekse priester Orpheus, wat 'n nuwe mistieke godsdiens begin leer het, wat pasifisme bepleit en 'n einde maak aan bloedoffers. Hierdie Orpheus het, net soos die Indiërs, ook in die transmigrasie van siele geglo en asketisme aangemoedig. Wat die meeste mense nie weet nie, is dat hy alle Griekse en Westerse filosofie beïnvloed het deur Pythagoras, Sokrates en Plato, wat gelei het tot die opkoms van die teologie en die korrupsie van die Helleense godsdiens. Tweedens het ons Laozi in China, wat die leer van Taoïsme gestig het, wat pasifisme en harmonie met die natuur bepleit.
Vanuit Boeddha, Orpheus en Laozi het die idee van pasifisme oor die hele wêreld versprei, en veral die Christene het dit van Orpheus aangeneem. Dit gaan voort tot vandag toe. Die oudste bewyse kom uit Indië, maar miskien was daar 'n ander ouer oorsprong, sou ek raai, van die vrugbare halfmaan, waar die landbou die eerste keer begin het. Die rede vir hierdie bespiegeling is dat die landbou baie belangrik was vir die leerstellings van Orpheus, en sterk verbind was met die kultusse van Demeter en Persephone, onderskeidelik die godinne van die aarde en die oes (sien Eleusiniese raaisels en Orphism).
- Verminder maksimum doelwitte tot 5.
Verlengde gooi tyd tot 2 sekondes.
Verminderde tydsduur tot 2 sekondes.
Ontspan die vyande en laat hulle vir drie sekondes bedaar.
Daag: 2 sekondes en#160 Aantal doelwitte: 5 en#160 Radius: 1,200
Argumente teen pasifisme
Pasifisme kan nie nasionale beleid wees nie
Pasifisme as 'n nasionale beleid vir 'n nasie is byna ongehoord, omdat dit duidelik is dat dit slegs sal werk as niemand u land wil aanval nie, of as die nasie met wie u twis, ook tot pasifisme verbind is. In enige ander omstandighede sal 'n pasifistiese standpunt jou land vinnig verower.
Die idee van pasifisme en om nie-gewelddadige oplossings vir geskille tussen nasies te soek, speel egter 'n belangrike rol in die internasionale politiek, veral deur die werk van die Verenigde Nasies.
Die logiese saak teen pasifisme
Diegene wat teen pasifisme is, sê dat oorlog nie altyd verkeerd is omdat die wêreld nie perfek is nie.
Hulle sê dat state 'n plig het om hul burgers te beskerm, en dat burgers die plig het om sekere take in 'n regverdige oorlog uit te voer.
Dit maak nie saak dat pasifiste gemotiveer word deur respek vir die menslike lewe en liefde vir vrede nie. Die weiering van die pasifiste om aan oorlog deel te neem, maak hulle nie edele idealiste nie, maar mense wat nie 'n belangrike morele verpligting nakom nie.
'N Tweede argument sê dat pasifisme geen plek in die lig van uiterste boosheid het nie.
Die oorlog teen Nazi -Duitsland was 'n oorlog teen uiterste goddeloosheid, en in 1941 skryf 'n hoofartikel in die Times Literary Supplement:
Ons het ontdek dat daar iets gruweliks is as oorlog - die doodmaak van die gees in die liggaam, die Nazi -minagting vir die individuele mens. Die wêreld ruik na die misdaad van die misdade in die besette Europa, waar 'n donker tydperk weer begin het.
Pasifisme en herinnering
Omdat die meeste samelewings oorlogsvoering as 'n burger se etiese plig beskou, eerbiedig en onthou hulle diegene wat hul lewe in oorlog gee.
As ons glo dat oorlog deur etiek beheer word, moet ons slegs diegene eer wat hul lewe in 'n regverdige oorlog gee en die oorlogsreëls gevolg het.
Dit behoort byvoorbeeld verkeerd te wees om dooie soldate te eer wat die vyand vermoor het of vyandige vroue gewond of verkrag het. (Maar hierdie onderskeid word gewoonlik nie gemaak oor diegene wat aan 'ons kant' geveg het nie.)
'N Meer moeilike morele dilemma word aangebied deur die geval van soldate wat gesterf het terwyl hulle' regverdig 'veg vir 'n onregverdige oorlog.
Baie soldate sterf in die Tweede Wêreldoorlog eerbaar en ordentlik vir Duitsland. Maar aangesien die oorlog 'n blatant aggressiewe en onregverdige oorlog was, sou dit verkeerd wees om sulke soldate vir hul opoffering te eer?
Pasifiste - Verenigde State - Geskiedenis - Bronne
Skrywer, redakteur, joernalis en dosent advokaat van internasionalistiese pasifisme, invloedryke lid van die Sosialistiese Party in die dertigerjare se genealoogopnemer van die geskiedenis van Rhode Island en die naam Harold Devere Allen.
Horace Champney -vraestelle
Horace Champney was 'n pasifis wat aktief was in verskillende redes vanaf die laat veertigerjare tot en met die tagtigerjare. Hy was 'n stigter van The Peacemakers Movement in die 1950's en was geïnteresseerd in burgerregte, weiering van oorlogsbelasting en ander oorsake van sosiale geregtigheid. Champney was 'n lid van die Quaker Action Group en 'n bemanningslid van die skip the Phoenix, wat tydens die Viëtnam -oorlog met Noord -Viëtnam met mediese voorrade gevaar het.
Ann Morrissett Davidon en William C. Davidon Papers
Henry Leroy (Roy) Finch Jr. was 'n pasifis, gewetensbeswaard teen die Tweede Wêreldoorlog, filosoof en skrywer.
Abraham Kaufman Versamelde referate
In Oktober 1928 word Kaufman die eerste betaalde werknemer van die War Resisters League, en word uiteindelik sy uitvoerende sekretaris tot 1947. Hy was mede-stigter van die Metropolitan Board for Conscientious Objectors.
Lee Stern -vraestelle
Lee Stern (1915-1992), was 'n pasifist in Quaker, pligsgetrou teenoor oorlog, betrokke by vredesgroepe en organisasies, en 'n onderwyser in geweldloosheid.