Donald Trump het in 2016 die meerderheid wit kiesers gewen en 'n soortgelyke strategie kan tot sy oorwinning in vanjaar se verkiesing lei. (AP Photo / Evan Vucci)
Liberale kenners sê dit dikwels Donald Trump is aan die verkeerde kant van die geskiedenis. Vanuit hierdie perspektief is hy 'n relikwie en 'n reaksionêre, 'n lewende herinnering aan al die geraamtes in Amerika se kas.
'N Demokratiese oorwinning in November 2020 voel dus onvermydelik, veral gegewe Trump s'n objektief aaklig hantering van die pandemie.
Maar die geskiedenis beweeg net soos dit gestoot word. En van 'n longue durée sien, dit is Trump wat die mag het om te stoot, nie net te danke aan sy diep sakke en genadeloosheid nie, maar ook die diepe steun van twee langbevoorregte groepe in die Amerikaanse lewe.
'N Blanke nasie
In 1841 het Kongreslede kortliks aangevoer oor die vraag of Ierse en Duitse immigrante Westerse lande moet kan eis teen die lae en gereguleerde pryse wat Amerikaanse burgers betaal. Hulle het ja gestem, 30-12. As 'n nadenke het hulle die Amerikaners teen die telling 37-1 van hierdie beleid verbied.
Niks kan die rassevoorwaardes en bepalings daarvan beter vasvang nie Amerikaanse nasionaliteit soos dit in die vroeë 1800's ontstaan ​​het. Vir wit mense was Amerika 'n land van republikeinse vryheid en gelykheid, 'n reusagtige asem uit die verstikkende hiërargieë van Europa.
Dit was ook 'n gewelddadige rassistiese samelewing wat swart mense as geselsies of oorlas gesien het en geen plek vir inheemse lande gelaat het nie.
Soos die historikus Edmund S. Morgan beroemd Verduidelik, 'wit republikeinisme' en rassisme het saam gegroei. Blanke Amerikaners kon regverdig en vriendelik met mekaar wees, juis omdat hulle almal lede van 'n bevoorregte groep was.
Die goewerneur van Georgië het dit gestel op hierdie manier soos sy staat in 1861 van die Unie afgesonder is: onder slawerny behoort selfs die armste boer "tot die enigste ware aristokrasie, die ras van wit mans. "
Die burgeroorlog het slawerny vernietig, maar het die blanke heerskappy behou. Die Verenigde State het 'n toevlugsoord vir baie miljoene Europeërs gebly, terwyl Swartmense nie eers gewen het nie de jure burgerskap tot die 1960's.
Die opvallendste aspek van die 1841-stem op Westerse lande was dat die aanname dat alle wit mans verdien het om eiendom te besit. Die meeste Amerikaners het hierdie ideaal aangeneem omdat dit die mag wyd deur die samelewing versprei het, waardeur elke witman sy eie baas kon wees.
Die droom was werklik genoeg tot die laat 1800's, toe die familieboerdery in duie gestort het en groot nuwe ondernemings oorgeneem baie van die ekonomie. Die persentasie mans wat selfonderhoudend was, het in die vroeë 1900's afgeneem en bitter klasstryde getoon wat eers met die oplewing na die Tweede Wêreldoorlog gekalmeer het.
In die grootste deel van die Koue Oorlog het welvaart werknemers gelukkig gehou, selfs terwyl die werklike mag by hul werkgewers rus - die mense wat besluit het om aan te stel en te ontslaan.
In Kanada en in die meeste Europese lande in hierdie tydperk, het linkse-leunende partye groot openbare ingrype in gesondheidsorg en arbeidsverhoudinge gewen, wat die mag van werkgewers bekamp en die meeste mense sosiale en ekonomiese regte gegee het wat uit hul burgerskap kom, nie hul werk nie.
Dit het nooit in die Verenigde State gebeur nie.
Die meeste Amerikaners het hul werkgewers dus nie net nodig vir lone of salarisse nie, maar ook vir gesondheidsversekering. Amerika se swak vangnet maak werkers nog meer bang om hul werk te verloor.
Al vorm hulle 'n klein breuk van die bevolking het base dus 'n enorme invloed op die alledaagse lewe. In Amerika, meer as in ander Westerse lande, neig hul besondere belange na 'gesonde verstand'.
Om Amerika weer gemaklik te maak
Wat het dit te make met Trump se herverkiesingskanse?
Eerstens moet ons onthou dat baie wit Amerikaners sedert die burgerregte-rewolusie van die 1960's op die verdediging gevoel het. Hulle beskou hulself nie as rassisties nie, maar hulle deel ook ongemaklik krag en sigbaarheid met mense van kleur.
Terwyl baie wit mense die burgerregte-beweging in die 1960's ondersteun het, bly hulle ongemaklik met die idee om mag met swart mense en ander nie-blanke burgers te deel. (AP Photo / Charlie Kelly)
In effek nooi Trump sulke kiesers uit om weer gemaklik te wees met hul wit voorregte. Dit het beslis in 2016 gewerk. 'Van die bierbaan tot die wynbaan, van sokkermoeders tot NASCAR-pa's,' Ta-Nehesi Coates het geskryf in Die Atlantiese Oseaan in 2017 was "Trump se prestasie onder blankes oorheersend." Onder blanke vroue het hy Hilary Clinton met nege punte aangewys; onder wit mans het hy met 31 punte geseëvier.
Wat die werkgewers van die land betref, was die afgelope 50 jaar vriendelik: alle Republikeine en baie Demokrate het die beperkte winste wat arbeid tydens die New Deal gemaak het.
Vir korporatiewe titane sowel as kleinsake-eienaars is Trump meer goeie nuus. Reeds in 2000 het Trump aangekondig sy begeerte om sosiale sekerheid te privatiseer (dit wil sê). In die amp het hy belasting op ondernemings en die rykes verlaag, asook gesondheids-, veiligheids- en omgewingsregulasies.
Trump gooi selfs 'n paar bene na vervaardigingsondernemings deur verhoging van tariewe op vriende en vyande.
Vir al sy onbestendigheid en onbevoegdheid is Trump dan die standaardkeuse - selfs die veilige keuse - vir 'n kritieke massa wit kiesers en sake-eienaars. Die dood van bykans 170,000 Amerikaners aan COVID-19 sal dit nie verander nie, deels omdat die slagoffers is buite verhouding Swart, inheemse mense van kleur en armer werkers.
Met al hierdie geskiedenis aan sy kant, sal Trump moeilik wees om te klop, selfs al veg hy regverdig, wat hy amper sekerlik sal nie doen nie.
Die Demokrate is in 'n desperate stryd.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > demokrasie > verkiesings > Hoe Trump in 2020 kon wen, sonder om te bedrieg