Behalwe vir ryk beeldspraak en dieper betekenisse wat regdeur na die oppervlak dwing, wys Lombard nog duideliker dat hy nie terugdeins vir die kryt se vuisdans nie. Die aktueel-kritiese vers staan nou selfs sterker en is die einste hoek waaruit dié Windhoeker met die eerste van die sewe afdelings in sy bundel op die leser afpyl.
Die godsdiens, natuur, liefde en die uurglas van die lewe bly kernmotiewe. Ook die spoorsny na die universele in biografiese gegewens kom weer aan bod.
In die laaste afdeling val die klem op die skryfkuns. Die bundeltitel slaan egter veel wyer as hierdie verwysing in "Letterkunde."
As duimpie en sy maat mekaar ontmoet, maak hulle ook sirkel. Nie net 'n verwysing na die lewe (en dood) nie, maar ook die moedersimbool en die huwelik.
Punt wysvinger en duim saam in dieselfde rigting en jy kan mooivat vir fyn ondersoek. En indien nodig dooddruk; 'n bevryding wat dikwels uit die skryf voortvloei.
Die kind-perspektief in die openingsvers "Kontrak-Wambo," oor 'n tjokker wat nooit bewus was van "sy" Josef se Kanaän nie, ontwapen die leser slim vir 'n drietal in-die-kol houe oor hoe apartheid steeds in ons arbeidslewe spook. Sondes wat vandag se meneer, mevrou en kind met 'n gevoellose blindheid slaan.
Later wonder die spreker in "Verbi Divini Minister" of 'n Kelpie, 'n Australiese skaaphond, nie die werk van leraar beter kan doen as iemand wat ses jaar moes leer nie. 'n Verwysing wat soos elders betekenis slim verruim. 'n Kelpie was in die ou Skotland ook 'n verradderlike waterduiwel?
Die spreker vind God se grote hand hierteenoor dikwels eerder in die natuur, soos in die pragtige "Habakuk 1" en "2," of die kaalvoetsand van 'n boskerk. In die godsdienstige verse is daar ook reeds sterk vooruitwysings na die temas van taal, die dood en ouderdom, wat in die laaste afdelings voorop staan.