February 2016 – Perdebytjie se nes
Op eensame geheime paaie..woestynreuse
Ons laaste dag word 'n woestynolifantdag.Ons sien 'n hele trop in die Huabrivier,waarvan ek reeds foto's geplaas het.
Hier volg nog 'n paar:
Ouderdom en swaarkry eis sy tol.
'n Intieme kykie in die mond.Olifante kry ses stelle tande in 'n leeftyd en wanneer die laastes uitgeval het of stomp is,tree 'n hongerdood in.
Waai met die ore om af te koel.
Ou gehawende oor.
Op eensame geheime paaie deel 10
Dis ons laaste dag en niemand kon voorspel wat 'n wonderlike dag dit sou uitdraai nie!
Eerstens ry ons weer na die Huabrivierbedding verby De-Riet,die Riemvasmakers se gehuggie.Later tref ons 'n hele trop olifante aan en die dag ontaard in 'n olifantdag!
Toe ons November verlede jaar hier was,was die gebou nog verwaarloos.Wat 'n verrassing om dit netjies opgeknap te vind!Dit moes weldoeners gewees het,want die mense hier is brandarm.
Pragtige kwartsrif tussen ander modder- en rotslae.Party dae wens ek ek was 'n geoloog,om al die werkinge van die aarde se klippe te verstaan!
Wat 'n voorreg om op hierdie paar dae oue woestynolifantjie af te kom!Sy mamma het hom heeltyd weggesteek en ons kon net hier en daar 'n vinnige kykie na die outjie kry.
Hy en mamma beweeg na die volgende bos en dis die meeste wat ons van die kleinding kon sien.
Ons word egter beloon toe 'n ouer kleinding vervaard agter sy ma aanhardloop.Die outjie het vreeslik getrompetter en klippe opgeskop.
Gelukkig was my kamera reg vir aksie!
Ons verwyl 'n hele ruk tussen hierdie wonderlike diere.
Ek kry maklike nabyskote.Hierdie is die agterpote van die linkerkantste olifant op die volgende foto.
Hierdie twee ou tantes het so lank in die bos gestaan,dat ons nooit hul gesigte gesien het nie!
Sommer net weer een van my visooglensfoto's,om die barheid van die omgewing aan te dui.
Die nuwe jaar breek aan en Surprise begin sy eerste skooljaar.Die mannetjie lyk te deftig in sy spierwit nuwe skoolhempie en grys langbroek.Sy gesiggie blink van opgewondenheid en in sy rugsak is 'n splinternuwe kosblikkie met lekker toebroodjies,wat Gogo(ouma)vanoggend vir hom ingepak het.
Hy klou styf aan Gogo se hand terwyl hulle skool toe stap.Van oraloor swerm kinders soos miere by die skoolhek in.Sy ogies word al hoe groter,maar hy gooi manmoedig'n spierwit onseker glimlaggie vir sy ouma toe die onderwyseres hom wegneem.
Die eerste dag is verskriklik chaoties,want honderde kinders wat nie vroegtydig ingeskryf het nie,daag by die skool op…uniforms klaar gekoop.Al is daar nie plek vir 'n muis nie,dwing die laatslapers dat hul bloedjies ingeneem word!Surprise verdwyn in die massa en die leerkragte spook om orde te handhaaf.
Intussen reël Gogo,dat 'n taxibestuurder die volgende dag vir Surprise skool toe en terug vervoer.Die aand,kry sy nie veel uit die kind oor die eerste skooldag nie.Die outjie is redelik oorweldig en val pootuit in die bed.
Die tweede dag breek aan en laatmiddag na werk kom Gogo tuis en tref 'n smerige Surprise aan.Sy spierwit skoolhemp is vol stof en die eens blink gepoetste skoene lyk of hy daarmee klippe geskop het.Sy gesig en hande is asvaal en die langbroek is stekelrig van die klitsgras!Sy probeer agterkom wat gebeur het,maar die mannetjie is kwaai ontwykend.
Die volgende oggend wag sy vir die taxibestuurder om by hom te hoor wat aangaan.Ewe verleë laat hy val,dat hy die kind by die verkeerde skool afgelaai het!Sy kry amper die piep en met moeite trek sy die storie uit Surprise uit.Hy het toe maar daar by die ander skool rondgehang.Niemand het eers agtergekom dat die kind verlore is nie.Dáár was dit net so chaoties en die oorweldigde personeel het nie eers die verdwaalde skapie raakgesien nie.
Die knapie het toe speel-speel huis toe gestap en natuurlik sy skoene en klere bevark in die proses.Tot vandag toe weet net hy waar hy gespeel het en hoe hy die pad huis toe gevind het!
NS. As jy dalk nie die verhaal voorheen gevolg het nie,lees Surprise se storie hier: https://perdebytjie.wordpress.com/2015/08/04/die-storie-begin-so/ en hier: https://perdebytjie.wordpress.com/2015/08/05/die-storie-gaan-verder/ en hier: https://perdebytjie.wordpress.com/2015/08/06/die-storie-gaan-nog-verder en hier:https://perdebytjie.wordpress.com/2015/08/07/die-storie-gaan-nog-verder-en-verder-en/ en ten slotte hier: https://perdebytjie.wordpress.com/2015/08/07/die-storie-eindig-so/
Op eensame geheime paaie deel 9
Na die piekniek ry ons met die hoofpad (goedgeskraapte gruispad) tot by Palmwag.Dis een van die min plekke waar mens brandstof kan kry en ons maak hier tenkvol.Die pompjoggie werk al jare hier en hy is altyd effe aangeklam.Ek neem hom nie kwalik nie,want dis 'n dodelike warm bult waarop hy woon en sy lewe is bitter saai!
Twee jaar terug toe ons hier verby is,was daar darem nog 'n boom.Nou het dit plek gemaak vir 'n sinkafdakkie waar mense wag vir 'n oplaai.Natuurlik steel ek 'n paar foto's van die toneeltjie in die bloedige middagson:
Palmwag se petrolstasie…silwerskoon toilette links,mense wat wag vir wie weet wat,'n moedelose ou wat sit op 'n stoel,'n satellietskottel,'n verfloiingde voëlnes wat onder die huisie se dak uitsteek en 'n afgeleefde vragmotor in die agtergrond.
Ek zoom in..daar is 'n hond onder die bankie,'n kinderfietsie,'n emmer en 'n beker met 'n lepel in,'n groot klip links op die bankie.
Nog nader…my lang lens vang die outjie besig met 'n selfoon.'n Paar minute later dans hy dat die stof staan met musiek wat hy uit die foon optower!Sy bekertjie en lepel is nou mooi sigbaar.
Die geboutjie staan langs die huisie met die satellietskottel.Blykbaar huisves dit die kragopwekker,maar vir my is dit 'n siniese verwysing na die petroljoggie wat jaar in en jaar uit hier voortslaaf !Armbandjies en krale hang aan 'n dwarslat wat op twee mikstokke rus.
Naby Vrede draai ons in die Huabrivierbedding in.
Laatmiddag slaan ons vir die laaste keer tent op.Reg voor ons tent is die geheimsinnige spore van 'n woestynolifant.Ons weet hulle is naby,maar dit moet wag tot môre,want ons is poegaai!
Ons kampplek op 'n eensame vlakte.
Ek speel bietjie met die visooglens ..vuurmaakplek links en tent regs.Dit gee die gevoel van 'n verlate aardbol…en wás dit nou verlate!
Op eensame geheime paaie deel 7
Nadat ons in die wonderlike fontein geswem het en lekker onder die bome uitgespan het,vat ons weer die langpad.Hierdie keer na ander geheime paaie.Die dae is vreeslik lank en ons ry maklik tien ure op 'n dag,rustye ingesluit.Die son gaan eers agtuur onder en dan is daar nog tot halfnege genoeg lig.
Langs die pad sien ons hierdie wilde warrelwind.
Ons ry alweer teen 'n woeste berghang uit en ek oorweeg dit amper om liewer agter die voertuig aan te loop!
Gelukkig is die pad nou weer afdraand,maar klipperig!
Wat hierdie erge pad die moeite werd maak,is hierdie pragtige bottelboom.Pachypodium lealii groei in rotsagtige gebiede en word medisinaal aangewend aan wonde en vir oorinfeksie.
Selfs die honde kry swaar hier.Hierdie een het mank en kruppel,in die wasige hitte agter sy maat aangesukkel.
Honde word nie baie respekvol behandel nie en moet self kos en water soek.Dit gee nuwe betekenis aan "lae hond" en dit breek my hart om te sien hoe hierdie diere mishandel word!
Laatmiddag kom ons verby 'n suiping en beeste,skape en bokke drom hier saam.
Ons slaan kamp op tussen Mopaniebome op 'n dor vlakte.
Hierdie Himba veewagter kom op sy donkie verby en smeek ons vir bietjie water.
Dankbaar galop hy in 'n stofwolk weg die skemeraand in.
Waar ons kamp,vind ek interessante dinge,soos hierdie bokspoorspinnekop (SEOTHYRA)se nes in die klipperige sand.Dit lyk soos die spoor van 'n bok en hierdie spinnekoppe kom net in Suider-Afrika voor.
Ons was ooggetuie van die dood van hierdie skerpioen.'n Massiewe swart skerpioen het hom gevang en gesteek.Ongelukkig het ek nie my kamera byderhand gehad nie en die volgende dag het ek die ongelukkige prooi netjies uitgelê en gefotografeer.Toevallig was daar 'n klein springspinnekoppie ook op die toneel.Hierdie foto is spesiaal vir Sonel,ons spinnekopliefhebber!
Op eensame geheime paaie deel 6
Op die vierde dag ry ons na die dorpie Sesfontein.Dit is die hoofdorpie in die Kunene Distrik en het 'n inwonertal van 7,358 mense.Daar is ses fonteine wat in die omgewing ontspring,vandaar die naam.
Dis 'n baie klein dorpie en die hoofstraat lewer 'n paar interessante plekke op:
Haarkapper …Ys word oral verkoop,maar die gesoute toeris sal liewer nie hiervan gebruik maak nie.Katteskiet en hardloop is 'n gegewe!
Wrak van 'n bakkie wat gerol het!
Dit was op die middaghitte en die winkeltjie was gesluit.
Die Sjinese is oral,maar in hierdie geval is dit 'n plaaslike inwoner wat gedink het ,dat die naam aanloklik klink.
Die kroeg was oop,maar nie 'n enkele siel was in sig nie.Hopelik sink dit nie die besigheid nie!
Die welbekende Fort Sesfontein is die spoggerigste gebou in die dorpie.Dis in 1896 deur die Duitsers gebou en het gedien as 'n blyplek vir soldate wat veesiektes,onwettige jag en wapensmokkelary moes monitor.In 1914 het dit heeltemal verval,maar na honderd jaar is dit gerestoureer en dien dit as blyplek vir besoekers.
Warmquelle is net 'n entjie van Sesfontein af en hier draai mens af na een van die fonteine in die omgewing.
Oppad na die fontein kom ons op hierdie Himbakindertjies af.Klippe skrik geen kaalvoet- kindjie af nie!
Langs die pad is hierdie opelug kindertuin.Onder die boom is klippe om te sit en dis DIT!
Bokke drink water uit een van die fonteine wat sommer so uit die berg borrel.
Nog steeds oppad na die fontein…Herero- vrouens met hul kleurvolle drag.Hereros en Himbas is dieselfde bevolkingsgroep.Die Hereros is verwesters terwyl die Himbas nog baie tradisioneel leef.
Uiteindelik..die Ongongofontein!Teen hierdie tyd is ons moeg en warm en regtig vuil na vier dae sonder 'n behoorlike was!
Wat 'n verrassing…helder water borrel uit die berg en dis so skoon,mens kan tot op die bodem sien.Daar is bietjie alge,maar niks gaan ons afskrik nie!
Perdeby maak lyf nat..klere en al!Die water is heerlik warm en dis die saligste gevoel om daar rond te dryf.Die klere was natuurlik binne 'n halfuur droog.want dit was versengend warm.