Maria I van Engeland (koningin Mary Tudor) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Mary, die dogter van Henry VIII en Catherine van Aragon, is gebore in Greenwich Palace op 18 Februarie 1516. Die egpaar is getroud kort nadat Henry in 1509 die troon opgevolg het.
Nadat sy haar eerste dogter tydens die bevalling verloor het, sterf Catherine se eerste seun toe hy slegs 'n paar weke oud was. Nog 'n paar aflewerings, waaronder twee seuns, sou volg voordat die koningin aan Maria geboorte skenk. Henry het aan die Venesiaanse ambassadeur gesê dat hy en Catherine albei nog jonk was en dat "as dit hierdie keer 'n dogter was, deur die genade van God die seuns sal volg". (1)
Henry en Catherine het Mary "buitengewoon aandag gegee tydens haar vroeë jare omdat sy die enigste oorlewende was van Catherine se vele swangerskappe en omdat die mooi en vroeggebore kind duidelik albei ouers bly was". (2) Dit was egter vir Henry baie belangrik dat sy vrou 'n manlike kind sou baar. Sonder 'n seun om by hom oor te neem toe hy sterf, was Henry bang dat die Tudor -gesin beheer oor Engeland sou verloor.
Hoewel Maria nie die gewenste manlike erfgenaam was nie, was sy steeds 'n waardevolle bate in die dinastiese huwelik en diplomatieke magspel. Mary se peetpa, kardinaal Thomas Wolsey en Henry, het die tweejarige gebruik om die nuwe alliansie met Frankryk te sluit wat in die Verdrag van Londen (1518) vervat is. Dit is gevolg deur die Verdrag van Brugge (1521) wat voorsiening gemaak het vir die toekomstige huwelik van Mary en Charles, 'n man sestien jaar ouer as haar.
Sebastian Giustinian onthou dat hy Henry VIII saam met Maria gedurende hierdie tydperk gesien het: "Hy het nader gekom, gekniel en haar hand gesoen." Henry sê toe trots aan die ambassadeur dat Mary nooit gehuil het nie. Giustinianus antwoord: "Heilige Majesteit, die rede is dat haar lot haar nie tot trane laat beweeg nie; sy sal selfs koningin van Frankryk word." (3)
In 1522 het Charles Engeland besoek, en dit het hom die geleentheid gebied om sy sesjarige neef te sien. By 'n hofgeleentheid het Mary vir hom gedans. (4) Toe Charles later aankondig dat hy met Isabella, die dogter van die koning van Portugal, sou trou, het die Engelse en Franse gereageer met 'n voorgestelde universele vrede wat versterk is deur Maria se huwelik met François I of sy tweede seun, Henri, duc d'Orléans.
Mary se biograaf, Ann Weikel, het daarop gewys: "Baie probleme het ontstaan ​​tydens daaropvolgende onderhandelinge in 1527, nie die minste nie Henry se weiering om Mary toe te laat om die koninkryk te verlaat omdat sy net elf was. Om die Franse gesante te beïndruk het Mary weer haar vaardighede getoon. in taal, musiek en dans, maar haar klein gestalte het hulle laat huiwer oor die lewensvatbaarheid van 'n onmiddellike huwelik. " Tydens hierdie onderhandelinge het een verslag gesê dat hulle haar "bewonderenswaardig vind vanweë haar groot en ongewoon geestelike skenking; maar so dun, yl en klein dat dit vir haar onmoontlik sou wees om die volgende drie jaar te trou". (5)
Catherine van Aragon het gesorg dat Maria goeie opvoeding ontvang. Dit het die vorm van toesig en aanstelling van onderwysers soos Richard Fetherston aanneem eerder as direkte onderrig. Hulle het egter saam Latyn gestudeer en toe sy na Wales gestuur is om te gaan woon, skryf Catherine aan haar: 'Wat jou skryfwerk in Latyn betref, ek is bly dat jy van my sal verander na meester Fetherston, want dit sal jou baie help om te leer deur hom om goed te skryf. " Catherine het Mary ook gevra om die werk wat sy in Latyn geproduseer het, vir haar te stuur nadat Fetherston dit reggestel het. (6)
Koningin Catherine het die gevierde Spaanse humanis Juan Luis Vives genooi om na Engeland te kom en hom opdrag gegee om 'n verhandeling te skryf oor die algemene opvoeding van vroue en 'n uiteensetting van studies vir Mary. Haar biograaf, Ann Weikel, het daarop gewys: "Vives het 'n gemengde boodskap gelewer, want terwyl hy die opvoeding van vroue bepleit, 'n gevorderde idee op daardie tydstip, het hy vroue steeds as die minderwaardige seks beskou. Die lys met aanvaarbare leeswerk bevat die Skrif, die kerkvaders, maar slegs 'n paar heidense klassieke, en geen middeleeuse romanse nie, omdat hy geglo het dat vroue al te maklik kan mislei word ..... Vives het aanbeveel dat Maria die dialoë van Plato lees, werke wat vroue dieselfde deugde gee as mans en ontwikkel 'n idee van vroue as voogde of goewerneurs .... Terwyl Maria 'n uitsonderlike humanistiese opvoeding ontvang het vir 'n vrou uit haar era, het huweliksonderhandelinge en hofverskynings egter die konvensionele oortuiging versterk dat haar ware lot 'n koninklike vrou sou wees. en moeder, nie 'n heerser uit eie reg nie. " (7)
Anna Whitelock glo dat Catherine nie saamstem met Vives nie en wou hê dat Mary Henry VIII sou opvolg. Haar sienings is beïnvloed deur die mening van haar ma, Isabella van Castilië, wat "geweier het om toe te gee aan druk om die Castiliaanse wette te verander wat haar oudste dogter in staat gestel het om haar op te volg". Whitelock voer aan dat Catherine oortuig was dat "vroulike soewereiniteit verenigbaar is met vroulike gehoorsaamheid en dat daar geen goeie rede was waarom Mary haar pa nie sou opvolg nie ... Catherine was vasbeslote om haar dogter voor te berei op heerskappy." (8)
In 1526 word Anne Boleyn 'n diensmeisie aan Catherine van Aragon. Sy was 'n goeie musikant en 'n talentvolle sanger. Sy was ook uiters intelligent en haar tyd in die Franse hof het haar baie interessante gesprekke verskaf. Volgens hedendaagse bronne was Anne nie 'n konvensionele skoonheid nie. Een lid van Henry se hof het geskryf dat Anne "nie een van die mooiste vroue in die wêreld is nie", dat sy 'n "donker gelaatskleur, lang nek, wye mond, boesem nie veel opgehef het nie, en eintlik niks anders as die koning se groot eetlus gehad het nie, en haar oë, wat swart en mooi is en groot effek het ".
Boleyn se biograaf, Eric William Ives, beweer: "Haar gelaatskleur was grys en sy was net bekend vir haar pragtige donker hare, haar ekspressiewe oë en haar elegante nek. persoonlikheid en opvoeding. Nadat sy in die twee voorste howe in Europa grootgemaak is, het sy 'n kontinentale poetsmiddel wat uniek was in die provinsiale hof van Henry VIII. Sy kon sing, instrumente speel en dans en het vroulike mode gelei. " Een lid van die hof het beweer dat 'niemand haar ooit op haar maniere sou geneem het om Engels te wees nie, maar 'n gebore Fransman'. (9)
Dit lyk asof Henry VIII haar baie vermaaklik vind en word gereeld met haar gedans. Hilary Mantel het daarop gewys: "Ons weet nie presies wanneer hy vir Anne Boleyn geval het nie. Haar suster Mary was al sy meesteres. Miskien het Henry eenvoudig nie veel verbeelding gehad nie. Die erotiese lewe van die hof lyk geknoop, verweef, byna bloedskande. ; dieselfde gesigte, dieselfde ledemate en organe in verskillende kombinasies. Die koning het nie baie sake gehad nie, of baie waarvan ons weet. Hy herken slegs een buite -egtelike kind. Hy waardeer diskresie, ontkenbaarheid. terug na die privaat lewe. Maar die patroon breek met Anne Boleyn. " (10)
Henry was al 'n paar jaar van plan om van Catherine van Aragon te skei. Nou weet hy met wie hy wil trou - Anne. Op die ouderdom van ses en dertig jaar het hy baie verlief geraak op 'n vrou wat ongeveer sestien jaar jonger as hy was. (11) Henry stuur 'n reeks passievolle liefdesbriewe aan Anne. In 1526 skryf hy: "Aangesien ek nie persoonlik by u kan wees nie, stuur ek u die naaste aan die moontlike, dit wil sê my prentjie in armbande ... wens myself in hul plek wanneer dit u sal behaag." Kort daarna skryf hy tydens 'n jaguitstalling: "Ek stuur jou hierdie brief en smeek jou om vir my 'n verslag te gee van die toestand waarin jy is ... Ek stuur vir jou 'n bok wat gisteraand laat deur my hand gedood is, met die hoop dat jy aan die jagter sal dink as jy dit eet . "(12)
Philippa Jones het voorgestel in Elizabeth: Virgin Queen? (2010) dat dit deel was van Anne se strategie om Henry se vrou te word: "Anne het gereeld in haar briewe aan die koning gesê dat hoewel haar hart en siel van hom was, haar liggaam nooit sou wees nie. Deur te weier om Henry se minnares te word, Anne sy belangstelling vasgevang en behou. Henry kan gemaklik seksuele bevrediging met ander vind, maar dit was Anne wat hy werklik wou hê. " (13) Geskiedkundiges het voorgestel dat Anne Henry probeer oorreed het om met haar te trou: 'Henry vind haar nie maklik mak nie, want dit is duidelik dat sy die wilskrag het om haar guns te weerhou totdat sy seker was dat sy koningin sou word. .. Tog moet dit nogal verbasend bly dat seksuele passie 'n konserwatiewe, gemaklike, polities versigtige heerser in 'n revolusionêre, kopsterkte, byna roekelose tiran moes verander het. (14)
Anne se biograaf, Eric William Ives, het aangevoer: "Aanvanklik het Henry egter nie aan die huwelik gedink nie. Hy het Anne gesien as iemand wat haar suster, Mary (vrou van een van die privaat kamerpersoneel, William Carey), wat het net opgehou om die koninklike minnares te wees. Die fisiese kant van sy huwelik met Katherine van Aragon was beslis reeds verby, en sonder 'n manlike erfgenaam het Henry teen die lente van 1527 besluit dat hy nooit geldig getroud was nie en dat sy eerste huwelik moes wees nietig verklaar .... Anne het egter voortgegaan om sy vooruitgang te weier, en die koning het besef dat hy deur haar te trou twee voëls in een klap kon doodmaak, Anne kon besit en 'n nuwe vrou kon kry. " (15)
Henry het 'n boodskap aan die pous Clement VII gestuur waarin aangevoer word dat sy huwelik met Catherine van Aragon ongeldig was aangesien sy voorheen met sy broer Arthur getroud was. Henry maak staat op kardinaal Thomas Wolsey om die situasie uit te sorteer. Tydens onderhandelinge het die pous Henry verbied om 'n nuwe huwelik te sluit totdat 'n besluit in Rome geneem is. Met die aanmoediging van Anne het Henry oortuig geword dat Wolsey se lojaliteit by die pous lê, nie Engeland nie, en in 1529 word hy uit sy amp ontslaan. (16) Wolsey blameer Anne vir sy situasie en hy noem haar 'die nagkraai' wat altyd in 'n posisie was om 'in die koning se privaat oor te steek'. (17) Sonder sy dood in 1530 as gevolg van siekte, sou Wolsey moontlik tereggestel gewees het weens verraad.
Anne Boylen het sterk menings oor godsdiens gehad. Sy het Henry probeer oorreed om toestemming te gee dat Bybels in Engels gepubliseer kan word. Anne stel Henry ook bekend aan die boeke van Protestantse skrywers soos William Tyndale. Sy het daarop gewys dat in Gehoorsaamheid van 'n Christenman, Het Tyndale aangevoer dat konings gesag oor die kerk het. Anne was ook naby Thomas Cromwell, wat die idees van Tyndale ondersteun het. (18)
Antonia Fraser, die skrywer van Die ses vroue van Henry VIII (1992) het aangevoer: "Die waarheid kan nooit met sekerheid bekend word nie. 'N Mens kan net met sekerheid sê dat Henry VIII Anne - ten volle - 'n rukkie voor die einde van 1532, liefgehad het. Al die res is spekulasie. was dit 'n sukses na soveel jare? Weereens het ons geen manier om te weet nie ... hoe dit ook al sy sy tevrede gestel het. " (19)
Henry het ontdek dat Anne Boleyn swanger was. Aangesien dit belangrik was dat die kind nie as onwettig beskou word nie, is reëlings getref dat Henry en Anne trou. Koning Karel V van Spanje dreig om Engeland binne te val as die huwelik plaasvind, maar Henry ignoreer sy dreigemente en die huwelik gaan voort op 25 Januarie 1533. Dit was vir Henry baie belangrik dat sy vrou 'n manlike kind sou baar. Sonder 'n seun om by hom oor te neem toe hy sterf, was Henry bang dat die Tudor -gesin beheer oor Engeland sou verloor.
Elizabeth is gebore op 7 September 1533. Henry verwag 'n seun en kies die name van Edward en Henry. Terwyl Henry woedend was oor nog 'n dogter, was die ondersteuners van sy eerste vrou, Catherine van Aragon, verheug en beweer dat dit bewys dat God Henry straf vir sy onwettige huwelik met Anne. (20) Retha M. Warnicke, die skrywer van Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) het daarop gewys: "As die enigste wettige kind van die koning, was Elizabeth, tot die geboorte van 'n prins, sy erfgenaam en moes dit met alle respek behandel word wat 'n vrou van haar rang verdien. Ongeag die geslag van haar kind, die veilige aflewering van die koningin kon nog steeds gebruik word om aan te voer dat God die huwelik geseën het. (21)
Die 17-jarige Mary is onwettig verklaar, het haar rang en status as prinses verloor en is uit die hof verban. Sy is by Sir John Shelton en sy vrou, Lady Anne Sheldon, geplaas. Daar word beweer dat "Mary ongenadiglik deur die Sheltons geboelie is, verneder en voortdurend bang was dat sy gevange geneem of tereggestel sou word." (22) Aan Sheldon is instruksies gegee dat as Mary die verbode titel "Prinses" gebruik, haar ore moet toemaak "as die vervloekte baster wat sy is". Daar is egter bewyse dat Lady Sheldon huiwerig was om die streng instruksies uit te oefen, en dat dit skerp gekritiseer is deur Norfolk en Rochford vir haar toegeeflikheid. "(23) Alison Plowden het tot die gevolgtrekking gekom dat die behandeling wat Mary ontvang het, 'n saggeaarde, liefdevolle kind in 'n kranige, neurotiese en bitter ongelukkige vrou. "(24)
Mary staan ​​moedig op teen haar pa. "Henry het probeer om die druk te verhoog toe hy Hatfield vroeg in 1534 besoek, wat sy siening van Mary op voorwaarde maak dat sy van haar titel afstand doen. Mary weerstaan ​​weerstand, maar reken op die liefde van haar vader, en stel die agtienjarige dramaties voor. Henry erken haar en sy trein volg sy voorbeeld. Alhoewel Mary steeds die liefde van haar vader kon uitbuit, kon sy nie die verloop van die gebeure wat Henry se huwelik met Anne veroorsaak, verander nie. " (25)
In Maart 1534 het pous Clement VII uiteindelik sy besluit geneem. Hy het aangekondig dat die koning se huwelik met Anne Boleyn ongeldig was. Henry reageer deur te verklaar dat die pous nie meer gesag in Engeland het nie. In November 1534 het die parlement die wet van oppergesag aangeneem. Dit het Henry die titel gegee van die "opperhoof van die Church of England". 'N Verraadwet is ook aangeneem wat dit 'n oortreding gemaak het om op enige manier, insluitend skryf en praat, te probeer om die koning en sy erfgename van kettery of tirannie te beskuldig. Alle onderdane is beveel om 'n eed af te lê en dit te aanvaar.
Mary het geweier om die eed af te lê, aangesien dit sou beteken dat sy haar ma, Catherine van Aragon, sou verloën. By die aanhoor van hierdie nuus het Anne Boleyn blykbaar gesê dat die 'vervloekte bastaard' '' 'n goeie knal '' moet kry. Henry het aan Cranmer gesê dat hy besluit het om haar na die Tower of London te stuur, en as sy weier om die eed af te lê, sal sy vervolg word weens hoogverraad en tereggestel word.
Volgens Ralph Morice was dit Cranmer wat Henry uiteindelik oorreed het om haar nie dood te maak nie. Morice beweer dat toe Henry uiteindelik ingestem het om Mary se lewe te spaar, hy Cranmer gewaarsku het dat hy sou spyt wees. Hy het ook vir Jane Seymour, wat ook vir Mary intree, gesê dat sy 'n dwaas was om dit te doen, want Mary sou 'n vyand wees vir enige kind wat hy en Jane sou hê. Henry het besluit om haar in huisarres te plaas en het haar nie toegelaat om kontak met haar ma te hê nie. Hy het ook 'n paar van haar bediendes tronk toe gestuur. (26)
Catherine van Aragon het ernstig siek geword in Desember 1535. Sy is op 7 Januarie 1536 in die Kimbolton -kasteel oorlede. Haar dokter het beweer dat sy aan 'stadige vergiftiging' gely het. Sy is begrawe in die Peterborough Abbey op 29 Januarie 1536. Ambassadeur Eustace Chapuys het aan koning Charles V gerapporteer: "Die koning was van kop tot voet heeltemal geel geklee, met die uitsondering van 'n wit veer in sy hoed. Sy bastaard dogter Elizabeth was triomfantlik kerk toe gebring na die trompette en met groot vertoning. Daarna, na die ete, gaan die koning na die saal waar die dames dans, en daar is groot vreugdebetonings, en eindelik na sy eie woonstelle, neem die klein baster in sy arms, en het haar eers aan die een, daarna aan die ander begin wys, en dieselfde op die volgende dae gedoen. " (27)
Ongelukkig vir Anne Boleyn het sy uitgeval met een van haar belangrikste ondersteuners, Thomas Cromwell. Soos Eric William Ives opgemerk het: "Die fundamentele rede hiervoor was onenigheid oor die bates van die kloosters: Anne se steun vir die herontplooiing van kloosterhulpbronne weerspreek Cromwell se voorneme om die opbrengs van die ontbinding in die koningskas te plaas. Die wetsontwerp ontbind die kleiner kloosters het middel Maart by albei parlementshuise verby gegaan, maar voordat die koninklike toestemming gegee is, het Anne haar kapelane begin met 'n dramatiese predikingsveldtog om die koninklike beleid te verander .... koninklike adviseur uit die Ou Testament, en spesifiek geïdentifiseer as die vyand van die koningin. Die minister kon ook nie hierdie oorlogsverklaring afskrik nie, alhoewel die ontbindingswet ondanks Anne se pogings 'n wet geword het. " (28)
Henry VIII het probeer om 'n manlike erfgenaam te produseer. Anne Boleyn het twee miskrame gehad en was weer swanger toe sy Jane Seymour ontdek wat op haar man se skoot sit. Anne "het in woedende veroordeling uitgebars; die woede het voortydig geboorte gegee en is van 'n dooie seun bevry." (29) Boonop was die baba erg misvormd. (30) Dit was 'n ernstige saak omdat Christene in die Tudor -tyd geglo het dat 'n misvormde kind God se manier was om ouers te straf omdat hy ernstige sondes gepleeg het. Henry VIII was bang dat mense sou dink dat Pous Clemens VII reg was toe hy beweer dat God kwaad is omdat Henry van Catherine geskei het en met Anne getroud is.
Henry het Thomas Cromwell nou genader oor hoe hy uit sy huwelik met Anne kan kom. Hy het voorgestel dat 'n oplossing vir hierdie probleem was om te beweer dat hy nie die vader van hierdie misvormde kind was nie. In opdrag van die koning is Cromwell beveel om die naam van die man uit te vind wat die ware vader van die dooie kind was. Philippa Jones het daarop gewys: "Cromwell was versigtig dat die aanklag bepaal dat Anne Boleyn eers ontrou was aan die koning na die geboorte van prinses Elizabeth in 1533. Henry wou hê Elizabeth moet erken word as sy dogter, maar terselfdertyd wou hy haar verwyder van enige toekomstige aanspraak op die opvolging. " (31)
In April 1536 is 'n Vlaamse musikant in die diens van Anne met die naam Mark Smeaton gearresteer. Hy ontken aanvanklik dat hy die minnaar van die koningin was, maar het later erken, miskien gemartel of vryheid belowe. 'N Ander hofdienaar, Henry Norris, is op 1 Mei in hegtenis geneem. Sir Francis Weston is twee dae later op dieselfde aanklag in hegtenis geneem, net soos William Brereton, 'n bruidegom van die King's Privy Chamber.Anne se broer, George Boleyn, is ook gearresteer en van bloedskande aangekla. (32)
Anne is gearresteer en is op 2 Mei 1536 na die Tower of London geneem. Vier van die beskuldigdes is tien dae later in Westminster verhoor. Smeaton het skuld erken, maar Weston, Brereton en Norris het hul onskuld gehandhaaf. Anne en George Boleyn is afsonderlik verhoor in die Tower of London. Sy is daarvan beskuldig dat sy vyf mans verlei het om onwettige betrekkinge met haar te hê. Owerspel wat deur 'n koningin gepleeg is, word beskou as 'n daad van hoogverraad omdat dit implikasies gehad het vir die opvolging van die troon. Almal is skuldig bevind en ter dood veroordeel. Die mans is op 17 Mei tereggestel.
Anne het op 19 Mei 1536 na die steier by Tower Green gegaan. Die luitenant van die toring het haar afwisselend laat huil en lag. Die luitenant verseker haar dat sy geen pyn sal voel nie, en sy aanvaar sy versekering. 'Ek het 'n klein nek', het sy gesê, terwyl sy haar hand om dit gil, skree sy van die lag. Die 'hangman van Calais' is teen £ 24 uit Frankryk gebring sedert hy 'n kenner met 'n swaard was. Dit was 'n guns vir die slagoffer, aangesien 'n swaard gewoonlik doeltreffender was as ''n byl wat soms 'n verskriklike langdurige verhouding kan beteken'. (33) Anne Boyleyn se laaste woorde was: "Goeie Christenmense ... volgens die wet word ek geoordeel om te sterf, en daarom sal ek niks daarteen spreek nie ... ek bid dat God die koning red, en stuur hom lank om te regeer oor jou ... want vir my was hy altyd 'n goeie, sagmoedige en soewereine Heer. " (34)
Aartsbiskop Thomas Cranmer het 'n dispensasie verleen van verbintenisse van affiniteit vir Jane Seymour om met Henry te trou op die dag van Anne se teregstelling, omdat hulle vyfde neefs was. Die egpaar was die volgende dag verloof, en 'n privaat huwelik het plaasgevind op 30 Mei 1536. Net soos na die dood van Catherine van Aragon en die teregstelling van Anne Boleyn, kan daar geen twyfel bestaan ​​oor die wettigheid van Henry se huwelik met Jane nie. . Die nuwe koningin is in Junie by die hof voorgestel. "Geen kroning het gevolg op die troue nie, en planne vir 'n herfs -kroning is ter syde gestel weens 'n plaag in Westminster; Jane se swangerskap het ongetwyfeld enige moontlikheid van 'n latere kroning uitgeskakel." (35)
Geskiedkundiges beweer dat Jane Seymour Elizabeth geïgnoreer het, maar Mary met respek behandel het. 'Een van Jane se eerste versoeke van die koning was dat Mary haar mag bywoon, wat Henry graag toelaat. Mary is gekies om aan die tafel teenoor die koning en die koningin te sit en Jane haar servet by die etes te gee wanneer sy haar was Vir iemand wat verban is om saam met die bediendes in Hatfield te sit, was dit 'n duidelike teken van haar herstel na die goeie genade van die koning. deur saam, 'n openbare erkenning dat Maria terug was. " (36) In Augustus het ambassadeur Eustace Chapuys in 1536 aan koning Charles V gerapporteer dat "die behandeling van die prinses Mary elke dag verbeter. Sy het nooit so 'n vryheid geniet soos nou nie." (37)
Jane Seymour het op 12 Oktober 1537 'n seuntjie gebaar ná 'n moeilike kraam wat twee dae en drie nagte geduur het. Die kind is Edward genoem na sy oupagrootjie en omdat dit die vooraand van die fees van St Edward was. Daar word gesê dat die koning huil terwyl hy die babaseun in sy arms neem. Op die ouderdom van ses en veertig het hy sy droom verwesenlik. "God het hierdie huwelik gepraat en geseën met 'n erfgenaam, byna dertig jaar nadat hy die eerste keer met die huwelik begin het." (38)
Mary reageer met verligting op die geboorte van prins Edward. Aangesien haar pa nou 'n manlike erfgenaam gehad het, was sy uiteindelik veilig. Mary aanvaar gelukkig die afname in haar politieke belangrikheid. (39) Edward is gedoop toe hy drie dae oud was, en albei sy susters het 'n rol gespeel in hierdie belangrike geleentheid. In die groot optog wat die baba uit die moeder se bedkamer na die kapel geneem het, dra Elizabeth die kersfees, die doek waarin die kind ontvang is nadat hy in die doop gedoop is. Toe sy net vier jaar oud was, is sy self gedra deur die koningin se broer, Edward Seymour, die graaf van Hertford. Jane was goed genoeg om gaste na die doop te ontvang. Edward word uitgeroep tot prins van Wallis, hertog van Cornwall en graaf van Carnarvon.
Op 17 Oktober 1537 het Jane baie siek geword. Die meeste historici het aangeneem dat sy kraamkoors opgedoen het, iets waarvoor daar geen effektiewe behandeling was nie, alhoewel die koningin se dienaars die skuld gegee het dat sy ongeskikte kos kon eet. 'N Alternatiewe mediese mening dui aan dat Jane gesterf het as gevolg van die behoud van dele van die plasenta in haar baarmoeder. Hierdie toestand kon verskeie dae na die geboorte van die kind tot bloeding gelei het. Wat wel seker is, is dat septisemie ontwikkel het, en sy het uitgelate geraak. Jane is net voor middernag op 24 Oktober, agt en twintig, oorlede. (40)
Henry VIII het nou probeer om 'n man vir Maria te vind. Hy kon egter nie 'n geskikte kandidaat vind nie. Henry se huwelik met Anne van Cleves was te kort om Mary se omstandighede te verander, maar nadat Henry in 1540 met Catherine Howard getroud was, woon Mary gereeld aan die koningin se kant van die hof, al was die twee vroue nie besonder vriendelik nie. Toe Catherine gearresteer is en haar huishouding laat in 1541 ontbind het, stuur Henry Mary na prins Edward se huishouding. Mary het in Mei 1542 nog 'n ernstige siekte gehad met 'n vreemde koors en hartkloppings. Gedurende hierdie tydperk beskryf Maria haarself as die 'ongelukkigste vrou in die Christendom'. In Julie 1543 trou Henry met Catherine Parr. (41)
Koningin Catherine Parr was 'n uitstekende stiefma. Antonia Fraser, die skrywer van Die ses vroue van Henry VIII (1992) wys daarop: 'Dit is haar groot eer dat sy daarin geslaag het om uitstekende liefdevolle verhoudings met al haar stiefkinders te vestig, ondanks hul verskillende behoeftes en ouderdomme (die Lady Mary was een-en-twintig jaar ouer as prins Edward Natuurlik het sy dit nie letterlik onder een dak geïnstalleer nie: dit is om die aard van die sestiende-eeuse lewe verkeerd te verstaan ​​toe afsonderlike huishoudings meer te doen gehad het met status as neiging. Terselfdertyd was die koninklike kinders nou saam sekere geleenthede, onder die vaandel van hul stiefma ... Maar die eintlike punt was dat Catherine deur die Koning - en die hof - as 'n emosionele verantwoordelikheid daarvoor beskou word, eerder as 'n fisieke. " (42)
Van al die stiefkinders het Mary 'n besonder hegte verhouding met Catherine geniet. "Die twee vroue was slegs vier jaar oud en het 'n liefde vir mode gehad, en albei het humanistiese opvoeding ontvang, maar hulle het ook intellektuele belangstellings gedeel. Vriendskap en 'n gedeelde belangstelling in humanistiese studies oorbrug ook die gaping tussen hul uiteenlopende godsdienstige sienings ... Maria het haar vader se kerklike nedersetting in 1536 aanvaar, maar haar gehegtheid aan die Katolieke geloof was, hoewel sterk, 'n konvensionele opvatting wat deur humanistiese kritiek getemper is. Sy beoefen haar geloof privaat en hoewel sy mildelik aalmoese gee, het sy toegewy aan openbare godsdienstige oefeninge, soos die besoek van heiligdomme en pelgrimstogte. " (43)
Henry VIII sterf op 28 Januarie 1547. Die volgende dag is Edward en sy dertienjarige suster, Elizabeth, in kennis gestel dat hul pa oorlede is. Volgens een bron het "Edward en sy suster snikkend aan mekaar vasgeklou". Die kroning van Edward VI het op Sondag 20 Februarie plaasgevind. "Terwyl hy onder 'n afdak van karmosynrooi sy en 'n doek van goud bedek was met 'n silwer klokkie, het die seuntjie-koning 'n karmosynrooi satyn gewaad gedraai met 'n sykant van £ 118 16s. 8d. En 'n paar 'Sabatons' lap goud. " (44)
Edward was maar nege jaar oud en was te jonk om te regeer. In sy testament het Henry 'n Council of Regency benoem, bestaande uit 16 adellikes en kerkmanne om Edward VI te help om sy nuwe koninkryk te beheer. Dit was nie lank nie of sy oom, Edward Seymour, hertog van Somerset, verskyn as die leidende figuur in die regering en kry die titel Lord Protector. Thomas Seymour (Lord Sudeley) was woedend dat sy broer so vinnig opgestaan ​​het. Om sy mag te vergroot, trou hy in die geheim met Edward se stiefma, Catherine Parr. Edward skryf in sy joernaal: "The Lord Seymour van Sudeley trou met die koningin, wie se naam Catherine was, waarmee die Lord Protector die huwelik baie beledig het." (45)
Die hertog van Somerset was 'n protestant en hy het gou begin om die Kerk van Engeland te verander. Dit sluit in die bekendstelling van 'n Engelse gebedsboek en die besluit om lede van die geestelikes toe te laat om te trou. Daar is gepoog om die aspekte van godsdiens wat met die Katolieke Kerk verband hou, te vernietig, byvoorbeeld die verwydering van loodglasvensters in kerke en die vernietiging van godsdienstige muurskilderye. Somerset het seker gemaak dat Edward VI as Protestant opgevoed word, aangesien hy gehoop het dat hy, wanneer hy oud genoeg was om te regeer, voortgaan met die beleid om die Protestantse godsdiens te ondersteun.
Somerset se program vir godsdienshervorming het gepaard gegaan met dapper maatreëls vir politieke, sosiale en agrariese hervorming. Wetgewing in 1547 het alle skatte en oortredings wat onder Henry VIII geskep is, afgeskaf en bestaande wetgewing teen kettery afgeskaf. Twee getuies was nodig vir bewys van verraad in plaas van slegs een. Alhoewel die maatreël steun in die Laerhuis gekry het, dra dit by tot die reputasie van Somerset vir wat later deur historici as sy liberalisme beskou is. (46)
In 1548 wou Sudeley die liefde van Edward wen en aanvaarding as sy intieme adviseur kry. Hy besoek gereeld Edward se bedkamer. Toe die hertog van Somerset ontdek wat aan die gebeur is, het hy ''n spesiale horlosie op alle deure gesit wat na die koninklike kamer lei om Sudeley se geheime binnekoms te betree'. Op 'n aand vind Sudeley die deur na Edward se bedkamer vasgemaak; woedend skiet hy die koning se blaffende hond dood. Somerset kry afskrifte van briewe wat Sudeley aan Edward gestuur het. "Somerset het sulke korrespondensie ondraaglik gevind" en "het op 20 Maart 1549 gereël dat Sudeley in die parlement en teregstelling bereik word."
Edward Seymour word deur die adel en die regering die skuld gegee vir die sosiale onrus, soos die Kett Rebellion. Hulle het geglo dat sy uitsprake oor politieke hervorming rebellie aangemoedig het. Sy onwilligheid om geweld in te span en weiering om militêre leierskap te aanvaar, het sake net vererger. Seymour se kritici hou ook nie van sy gewildheid onder die gewone mense nie en beskou hom as 'n moontlike revolusionêr. Sy belangrikste teenstanders, waaronder John Dudley, 2de graaf van Warwick, Henry Wriothesley, 2de graaf van Southampton en Henry Howard, 1ste graaf van Northampton, vergader in Londen om sy verwydering as heerbeskermer te eis. (48)
Seymour het nie meer die steun van die aristokrasie nie en het geen ander keuse gehad as om sy pos prys te gee nie. Op 14 Januarie 1550 word sy afsetting as heerbeskermer deur die parlement bevestig, en hy is ook beroof van al sy ander posisies, van sy annuïteite en van grond ter waarde van £ 2,000 per jaar. Hy is na die Tower of London gestuur waar hy gebly het tot die volgende Februarie, toe hy vrygelaat is deur die graaf van Warwick, wat nou die magtigste figuur in die regering was. Roger Lockyer stel voor dat hierdie 'versoeningsgebaar van Warwick se kant af sy beurt gedien het deur hom tyd te gee om die vertroue van die jong koning te kry en om hom stewiger aan die bewind te vestig'. (49) Dit het die adel ontstel en in Oktober 1551 moes Warwick die hertog van Somerset in hegtenis neem.
Edward Seymour, hertog van Somerset, ontken skuld op alle aanklagte teen hom. Hy het vaardig sy eie verweer uitgevoer en is vrygespreek van verraad, maar is skuldig bevind aan misdryf ingevolge 'n onlangse statuut om mans byeen te bring vir 'n oproer en ter dood veroordeel. (50) "Historici wat Somerset simpatiek betoog, voer aan dat die aanklag grotendeels fiktief was, dat die verhoor vol vyande was en dat die subtiele intrige van Northumberland verantwoordelik was vir sy skuldigbevinding. Ander historici het egter opgemerk dat Northumberland saamstem dat die aanklag van verraad moet laat vaar word en dat die getuienis daarop dui dat Somerset besig was met 'n sameswering teen sy vyande. " (51) Hoewel die koning Somerset se godsdiensbeleid met entoesiasme ondersteun het, het hy niks gedoen om hom van sy lot te red nie. (52)
Omdat hy so 'n gewilde figuur was, was die owerhede bang dat Somerset se teregstelling wanorde sou veroorsaak. Op die oggend van 22 Januarie 1552 is mense wat in Londen woon, beveel om in hul huise te bly. Vir meer beskerming was meer as 'n duisend soldate in die strate van die stad. Ondanks hierdie maatreëls het 'n groot menigte by Tower Hill vergader. (53) Hy het geen teken van vrees getoon nie en het aan die vergaderdes gesê dat hy gesterf het in die wete dat hy 'bly was oor die vordering en dat hy die gemeenskap van hierdie koninkryk help'. (54) Hy het ook die aanwesiges aangespoor om die gereformeerde godsdiens wat hy bevorder het, te volg. Edward het in sy joernaal geskryf: "Die hertog van Somerset het sy kop tussen agt en negeuur die oggend afgesny op Tower Hill." (55)
John Dudley, 2de graaf van Warwick, word nou die hoofadviseur van Edward. Daar word beweer dat die geheim van Warwick se mag was dat hy Edward ernstig opgeneem het. Om suksesvol te wees, het hy 'geweet dat hy die skerp intelligensie van die seun en sy soewereine wil moet akkommodeer'. Teen hierdie tyd het die koning duidelik 'n sterk gevoel dat hy en nie sy raad koninklike gesag bevat nie '. Buitelandse waarnemers het egter nie geglo dat Edward sy eie besluite neem nie. Die Franse ambassadeur het berig dat "Warwick ... die koning in die nag in die geheim in die Koningskamer besoek het, deur niemand gesien nie, nadat hy slaap. Die volgende dag het die jong prins na sy raad gekom en sake voorgestel asof dit sy eie was; gevolglik was almal verbaas en het gedink dat hulle uit sy gedagtes en deur sy uitvinding uitgegaan het. " Dale Hoak stem saam en stel voor dat "Warwick die koning vaardig begelei het vir sy eie doeleindes deur die seuntjie se vroeë vermoë te benut om die regering te verstaan." (56)
Christopher Morris, die skrywer van Die Tudors (1955) is van mening dat hy op vyftienjarige ouderdom beheer oor sy koninkryk uitgeoefen het: "Daar was sporadiese opstand, maar dit was minder gevaarlik as die opstand teen Henry, en hulle is almal neergesit. Die regering se masjinerie is monsteragtig misbruik, maar dit het nie tot stilstand gekom nie. Engeland sou 'n korrupte en onregverdige regering hê, maar nie 'n ondoeltreffende regering nie. Daar was 'n oënskynlik onrustige ruspunt in die middel van die storm. was die laaste Tudor -koning van Engeland. En tog ken ons sy gedagtes beter as dié van enige ander Tudor, want ons het sy eie volledige joernaal van sy regering. Dit kan die eerste van alle Engelse dagboeke genoem word. Oor sekere aangeleenthede, veral die Die verhoor van Somerset is dat die seuntjie se joernaal die beste bewyse is wat daar nog oorleef is. (57)
In April 1552 word Edward VI siek met 'n siekte wat eers as pokke en later as masels gediagnoseer is. Hy het 'n verrassende herstel gemaak en aan sy suster, Elizabeth, geskryf dat hy nog nooit beter gevoel het nie. In Desember het hy egter hoes gekry. Elizabeth het gevra om haar broer te sien, maar John Dudley, die heerbeskermer, het gesê dit is te gevaarlik. In Februarie 1553 het sy dokters geglo dat hy aan tuberkulose ly. In Maart het die Venesiaanse gesant hom gesien en gesê dat Edward nog sterwend is, hoewel hy nogal mooi was. (58)
Om sy mag in die hande te kry, het Dudley 'n plan beraam waar Lady Jane Gray met sy seun, Guildford Dudley, sou trou. Volgens Philippa Jones, die skrywer Elizabeth: Virgin Queen (2010): "Vroeg in 1553 het Dudley ... begin werk om die koning te oorreed om die opvolging te verander. Edward VI word daaraan herinner dat Mary en Elizabeth albei buite -egtelik was, en nog belangriker, dat Mary die katolisisme na Engeland sou terugbring. Dudley het geredeneer dat as Maria uit die opvolging geslaan sou word, hoe kon Elizabeth, haar gelyke, daar gelaat word? Verder het hy aangevoer dat beide die prinsesse buitelandse mans sou soek, wat die Engelse soewereiniteit in die gedrang sou bring. " (59)
Onder die invloed van die Lord Protector het Edward planne gemaak vir die opvolging. Sir Edward Montague, hoofregter van die algemene pleidooie, getuig dat "die koning uit sy eie mond gesê het" dat hy bereid was om die opvolging te verander omdat die huwelik van prinses Mary of prinses Elizabeth met 'n buitelander albei die wette van hierdie koninkryk "en" sy verrigtinge in godsdiens ". Volgens Montague het Edward ook gedink dat sy susters die 'skande' van onwettigheid dra. (60)
Eers het Jane geweier om met Guildford te trou op grond van die feit dat sy reeds belowe is aan Edward Seymour, die graaf van Hertford, die seun van Edward Seymour, die hertog van Somerset. Haar protes is egter oorkom "deur die dringendheid van haar ma en die geweld van haar pa, wat haar genoodsaak het om deur sy houe aan sy bevele toe te tree". (61) Die huwelik het plaasgevind op 21 Mei 1553 in Durham House, die Dudleys 'Londense woning, en daarna is Jane terug na haar ouers. Daar is vir haar gesê dat Edward besig is om dood te gaan, en dat sy op enige oomblik gereed moet wees vir 'n dagvaarding. "Volgens haar eie weergawe het Jane dit nie ernstig opgeneem nie. Tog was sy verplig om terug te keer na Durham House. Na 'n paar dae het sy siek geword en, oortuig daarvan dat sy vergiftig was, het sy verlof gesmeek om na die koninklike herehuis te gaan Chelsea moet herstel. " (62)
Koning Edward VI is op 6 Julie 1553 oorlede. Drie dae later het een van Northumberland se dogters Lady Jane Gray na Syon House geneem, waar sy seremonieel ingelig is dat die koning haar inderdaad benoem het om hom op te volg. Jane was blykbaar 'verstom en ontsteld' oor die nuus, het huilend op die grond geval en haar 'onvoldoende' verklaar, maar terselfdertyd gebid dat as dit wat aan haar gegee is, 'regmatig en wettiglik van haar' is, God haar sou gee genade om die ryk tot sy eer en diens te regeer. (63)
Op 10 Julie het koningin Jane in Londen aangekom. 'N Italiaanse toeskouer, wat haar aankoms beleef het, het gesê: "Sy is baie kort en dun, maar mooi gevormd en grasieus. Sy het klein gelaatstrekke en 'n goed gemaakte neus, die mond is buigbaar en die lippe rooi. Die wenkbroue is boog en donkerder as haar hare, wat amper rooi is. Haar oë is sprankelend en rooibruin van kleur. " (64) Guildford Dudley, "'n lang sterk seuntjie met ligte hare", het langs haar geloop, maar Jane het blykbaar geweier om hom koning te maak en gesê dat "die kroon nie speelgoed vir seuns en dogters was nie." (65)
Jane is uitgeroep tot koningin by die Kruis in Cheapside, 'n brief waarin sy haar toetrede aankondig, word aan die luitenant van die graafskappe versprei, en biskop Nicolas Ridley van Londen het 'n preek in haar guns by Paul's Cross gehou, wat Mary en Elizabeth as bastards veroordeel, maar Maria, veral as 'n pous wat buitelanders na die land sou bring. Dit was eers op hierdie punt dat Jane besef het dat sy "deur die hertog van Northumberland en die raad mislei is en deur my man en sy ma sleg behandel is". (66)
Mary, wat gewaarsku is oor wat John Dudley, die hertog van Northumberland, gedoen het, en in plaas daarvan om na Londen te gaan, het sy na Kenninghall in Norfolk gevlug. Soos Ann Weikel opgemerk het: "Sowel die graaf van Bath as Huddleston het by Mary aangesluit terwyl ander die konserwatiewe heerskappy van Norfolk en Suffolk byeengeroep het. Manne soos sir Henry Bedingfield het met troepe of geld opgedaag sodra hulle die nuus hoor, en toe sy beweeg na die veiliger vesting in Framlingham, Suffolk, het plaaslike magte soos sir Thomas Cornwallis, wat eers gehuiwer het, ook by haar kragte aangesluit. " (67)
Maria roep die adel en die adellike om haar aanspraak op die troon te ondersteun. Richard Rex voer aan dat hierdie ontwikkeling gevolge gehad het vir haar suster, Elizabeth: "Toe dit eers duidelik was in watter rigting die wind waai, het sy (Elizabeth) elke aanduiding gegee dat sy haar suster se aanspraak op die troon onderskryf. Selfbelang bepaal haar beleid, want Mary se eis berus op dieselfde basis as haar eie, die Erfreg van 1544. Dit is onwaarskynlik dat Elizabeth Northumberland sou kon uitmaneuwer as Mary hom nie kon oorkom nie. Dit was haar geluk dat Mary haar eie aanspraak op die troon, het ook Elizabeth s'n beskerm. " (68)
Die probleem vir Dudley was dat die oorgrote meerderheid van die Engelse mense hulself nog steeds as 'Katoliek in godsdiensgevoel' beskou het; en 'n baie groot meerderheid wou beslis nie sien nie - die oudste dogter van koning Henry verloor haar eersgeboortereg. (69) Toe die meeste van Dudley se troepe vertrek, het hy op 23 Julie saam met sy seuns en 'n paar vriende in Cambridge oorgegee en twee dae later in die Tower of London opgesluit. Hy het op 18 Augustus gepoog om hoogverraad en beweer dat hy niks gedoen het behalwe deur die bevel van die koning en die toestemming van die privaatraad. Mary laat hom teregstel op Tower Hill op 22 Augustus. In sy laaste toespraak het hy die skare gewaarsku om lojaal aan die Katolieke Kerk te bly. (70)
Sodra sy die mag verkry het, beveel koningin Mary die vrylating van die Thomas Howard, 3de hertog van Norfolk, biskop Stephen Gardiner en biskop Cuthbert Tunstall en ander katolieke gevangenes uit die Tower of London. "Sy het hulle een vir een opgehef, en hulle gesoen en hulle hul vryheid gegee." (71) Norfolk is in sy rang en boedels herstel. Hy was egter in 'n swak gesondheidstoestand, en 'n tydgenoot het gesê: 'deur lang gevangenisstraf wat ontneem is van die kennis van ons kwaadwillige wêreld'. (72)
Koningin Mary het aan 'n buitelandse ambassadeur gesê dat haar gewete haar nie sou toelaat om Lady Jane Gray dood te maak nie. Jane het gemaklike woonplekke in die huis van 'n gentleman gaoler gekry. Die anonieme skrywer van die Kroniek van koningin Jane en van twee jaar van koningin Mary (c. 1554), het ingekom vir ete en die Lady Jane op die ereplek gevind. Sy het die besoeker verwelkom en gevra vir nuus van die buitewêreld, voordat sy met dankbaarheid oor Mary sou praat - "ek smeek God dat sy nog lank kan voortgaan" en het 'n hewige aanval gedoen op John Dudley, die hertog van Northumberland: "Wee hom die moeite werd ! Hy het my en ons voorraad in die ellendigste ramp gebring deur sy uiterse ambisie ". (73)
Jane, saam met Guildford Dudley en nog twee van sy broers, het op 19 November tereggestaan ​​vir verraad. Hulle is almal skuldig bevind, maar buitelandse ambassadeurs in Londen het berig dat Jane se lewe gespaar sou word. Mary se houding teenoor Jane het verander toe haar pa, Charles Brandon, hertog van Suffolk, by die rebellie onder leiding van sir Thomas Wyatt teen haar voorgestelde huwelik met Philip van Spanje aangesluit het. Wyatt, gebaseer op Rochester Castle, het spoedig vyftienhonderd man onder sy bevel gehad.
Thomas Howard, 3de hertog van Norfolk, 80 jaar oud, het ingestem om die leër van die koningin te lei teen die styging onder leiding van Wyatt. Soos David Loades, die skrywer van Mary Tudor (2012), het daarop gewys "dat die eerbiedwaardige kryger, die hertog van Norfolk, met 'n haastige versamelde mag uit Londen vertrek het om te sien wat nou duidelik 'n opstand was". (74) Ongelukkig het die meeste van Norfolk se troepe bestaan ​​uit die Londense milisie, wat Wyatt sterk meegevoel het. Op 29 Januarie 1554 vertrek hulle in groot getalle, en Norfolk is genoodsaak om terug te trek saam met die soldate wat oorgebly het.
Toe Mary hoor van Wyatt se optrede, het sy aan sy volgelinge vergifnis gegee as hulle binne vier en twintig uur terugkeer na hul huise. Sommige van sy manne het die aanbod aanvaar. Toe 'n groot aantal van die weermag gestuur is om Wyatt in hegtenis te neem, het hulle egter van kant verander. Wyatt beheer nou 'n mag van 4 000 man en hy voel nou sterk genoeg om na Londen te marsjeer.
Op 1 Februarie 1554 het Mary 'n vergadering in die Guildhall toegespreek waar sy Wyatt as 'n verraaier uitgeroep het. Die volgende oggend het 20 000 mans hul name ingeskryf ter beskerming van die stad. Die brûe oor die Teems binne 'n afstand van vyftien myl is afgebreek en op 3 Februarie is 'n beloning van grond van 'n jaarlikse waarde van honderd pond per jaar aangebied aan die persoon wat Wyatt gevang het.
Teen die tyd dat Thomas Wyatt Southwark binnegekom het, het 'n groot aantal van sy leër verlate gegaan. Hy het egter voortgegaan om te marsjeer na die St. James's Palace, waar Mary Tudor skuiling geneem het. Wyatt het Ludgate om tweeuur die oggend van 8 Februarie bereik. Die hek was teen hom gesluit, en hy kon dit nie afbreek nie. Wyatt het nou teruggetrek, maar hy is gevange geneem by Temple Bar. (75)
Alhoewel daar geen bewyse is dat Jane enige voorkennis van die sameswering gehad het nie, het haar bestaan ​​as 'n moontlike figuur van protesontevredenheid haar 'n onaanvaarbare gevaar vir die staat gemaak. Mary, stem nou saam met haar raadgewers en die datum van Jane se teregstelling is vasgestel op 9 Februarie 1554. Sy was egter steeds bereid om Jane te vergewe en het John Feckenham, die nuwe dekaan van St Paul's, na die Tower of London gestuur in 'n probeer om te sien of hy hierdie 'hardnekkige ketter' kan bekeer. Sy het egter geweier om haar Protestantse oortuigings te verander. (76)
Jane kyk na die teregstelling van haar man vanuit die venster van haar kamer in die Tower of London. Sy kom toe leunend uit op die arm van sir John Brydges, luitenant van die toring. 'Lady Jane was kalm, alhoewel Elizabeth en Ellen (haar twee vrouens) by die trane gehuil het. (77)
Jane het toe 'n kort toespraak gemaak: "Goeie mense, ek het hierheen gekom om te sterf, en deur 'n wet word ek daartoe veroordeel. Die feit, inderdaad, teen die hoogheid van die koningin was onwettig, en die toestemming hiervan was deur my: maar raak die verkryging en begeerte daarvan deur my of namens my, ek was my hande daarvan in onskuld, voor God, en die gesig van u, goeie Christenmense, vandag 'en daarmee draai sy haar hande waarin sy haar boek gehad het . " (78) Knielend herhaal sy die 51ste Psalm in Engels. (79)
Volgens die Kroniek van koningin Jane en van twee jaar van koningin Mary: 'Toe kniel sy neer en sê:' Sal u dit uittrek voordat ek my neerlê? ' en die hangman antwoord haar: 'Nee, mevrou.' Sy knoop die kercher om haar oë; toe voel sy vir die blok: 'Wat moet ek doen, waar is dit?' Een van die bystanders wat haar daartoe gelei het, het sy haar kop op die blok neergesit en haar liggaam uitgestrek en gesê: 'Here, in u hande gee ek my gees oor!' En so het sy geëindig. " (80)
Stories het versprei oor die vroomheid en waardigheid op die steier, maar sy het nie veel simpatie gekry nie. (81) Soos Alison Plowden opgemerk het: "Die geregtelike moord op die sestienjarige Jane Gray, en niemand het ooit voorgegee dat dit iets anders was nie, het destyds geen groot opskudding veroorsaak nie, selfs nie onder die militant protesterende Londenaars nie. Jane was nog nooit 'n bekende persoon nie, en was in elk geval te nou verbonde aan die ongewilde Dudleys en hul mislukte staatsgreep om baie openbare simpatie te kry. " (82)
Toe Mary koningin word, was sy sewe-en-dertig, klein van gestalte en bysiende, lyk ouer as haar jare en dikwels moeg weens haar algemene swak gesondheid. Haar eerste parlement versterk die Erfreg van 1543 deur die geldigheid van die huwelik van haar moeder, Catherine van Aragon, te verklaar, sodat die kwessie van "Mary se legitimiteit nie verband hou met die afskaffing van die koninklike oppergesag en die herstel van die pouslike gesag nie . " (83)
Byna van kleins af het Mary 'in Europa rondgejaag en aan elke prins van Portugal tot Pole aangebied'. Omdat sy deur haar eie vader as buite -egtelik beskryf is, het sy nie 'n man gekry nie. Sy voel verneder en nou was sy koningin van Engeland, het sy nog baie meer te bied. Maria het ook 'n erfgenaam nodig gehad. Die Protestantse pogings om Maria omver te werp, het haar ook onveilig laat voel. Om haar posisie te beskerm, besluit Mary om 'n alliansie met die Katolieke monargie in Spanje te sluit. Dit het haar die "vooruitsig van 'n Katolieke erfgenaam gegee, hereniging met Rome, die Spaanse dinastie van haar gemartelde moeder." (84)
Mary was die eerste vrou wat in eie reg Engeland regeer het. Dit het gou duidelik geword dat Mary nie deur haar Privy Council geregeer sou word nie. Haar eerste stap was om haar huwelik in die hande te lê van haar neef, die Heilige Romeinse keiser Charles V. Daarom het haar raadslede bevind dat Maria hulle uitgesluit het van die besluitnemingsproses in die huwelik. Dit is iets wat geen vorige koning gedoen het nie. (85)
Karel V, met min besorgdheid oor Maria, het die geleentheid aangegryp om sy invloed op Engeland te vergroot deur sy seun Philip II as haar man voor te stel. Volgens Simon Renard, die Spaanse ambassadeur, hou Mary nie van die idee nie en kom sy met die grootste onwilligheid tot die besluit. (86) "Sy was verontwaardig oor die idee om seks met 'n man te hê; maar die keiser en sy ambassadeur was sterk ten gunste van 'n huwelik wat Engeland met die keiser se gebiede in 'n permanente alliansie sou verenig." (87) Hierdie besluit is gekant teen biskop Stephen Gardiner, haar Lord Chancellor, wat wou hê dat sy trou met Edward Courtenay, 'n man wat volgens hom meer aanvaarbaar was vir die Engelse volk. (88)
Mary was vasbeslote om 'n erfgenaam te produseer en sodoende haar suster, Elizabeth, 'n protestant, te verhinder om op die troon te kom. In onderhandelinge is ooreengekom dat Philip 'koning van Engeland' genoem sou word, maar hy kon nie optree sonder die toestemming van sy vrou of buitelanders in die amp in Engeland aanstel nie. Philip was ontevrede oor die voorwaardes wat gestel is, maar hy was bereid om saam te stem om die huwelik te verseker.
Philip het op 19 Julie 1554 in Engeland aangekom. Hulle eerste ontmoeting was redelik goed, ondanks die duidelike ouderdomsverskil (Mary was 38 en Philip was 27). Die seremonie het plaasgevind in die Winchester -katedraal op 25 Julie 1554, twee dae na hul eerste ontmoeting. (89) Mary het Philip geleer om 'Good night my lords and ladies' in Engels te sê, maar dit was waarskynlik die beperking van sy taalvaardigheid. Hy het min tyd in Engeland deurgebring en het na bewering verskeie minnaresse in Spanje. "Of hy werklik so losbandig was as wat beweer word, weet ons nie, maar dit is onwaarskynlik in die lig van sy rigiede vroomheid. Aan die ander kant kan 'n man wat selde sy vrou gesien het, 'n minnares - of 'n opeenvolging van minnaresse - sonder om ooit opgeroep te word om die feit te erken. " (90)
Goue gerugte het begin versprei dat Mary swanger was. In April 1555 is Elizabeth, wat in huisarres gehou is, na die hof ontbied om die geboorte van die verwagte kind daardie somer te sien. Daar was egter geen kind nie en Maria het nog steeds geen erfgenaam nie. (91)
By die besluit om met Philip van Spanje, die enigste seun van keiser Karel V, te trou, het Mary haar eerste en ernstigste politieke fout begaan. "Sy het nie daarin geslaag om dit te begryp nie, of het gekies om die diepte van 'n Engelse xenofobiese sentiment te verontagsaam, wat nog sterker geword het omdat dit gekombineer is met angs oor die potensiële mag van 'n manlike gemengde. Die vooruitsig van 'n buitelandse heerser het aansienlike opposisie in die parlement geskep en dwarsdeur die koninkryk. " Toe die speaker van die House of Commons voorstel dat sy met 'n Engelse vak trou, nie met 'n vreemde prins nie, het Mary vir hom woedend gesê dat sy haarself nie in die huwelik sou onderwerp aan 'n persoon wat deur haar posisie haar minderwaardig gemaak het nie. (92)
Mary het biskop Stephen Gardiner as haar Lord Chancellor aangestel. Hy was gevange gehou tydens die bewind van Edward VI. Gedurende die volgende twee jaar het Gardiner probeer om die katolisisme in Engeland te herstel. In die eerste parlement wat gehou is nadat Maria aan die bewind gekom het, is die meeste godsdienswetgewing van Edward se regering herroep.
In November 1554 keer Mary se verre neef, Reginald Pole, terug uit ballingskap om aartsbiskop van Canterbury te word. Hy het Maria se toegewydheid aan die Katolieke Kerk gedeel en wou sien dat Engeland in volle gemeenskap met Rome herstel word. Pole en Gardiner het die parlement oorreed om vorige maatreëls teen kettery te laat herleef. Dit is onder Henry VIII en Edward VI herroep.
Vroeg in 1555 neem Lord Chancellor Stephen Gardiner deel aan die proewe en ondersoeke van John Hooper, Rowland Taylor, John Rogers en Robert Ferrar, wat almal verbrand is. Hy was ook teenwoordig in die somer van 1555 by vergaderings van die privaatraad wat die uitvoering van ketters goedgekeur het. David Loades beweer dat "die dreigement van vuur al hierdie rotte na bedekking sal laat skarrel, en toe sy bluf geroep word, was hy verbaas." (93) Cuthbert Tunstall, die biskop van Durham, het tot 'n mate deelgeneem aan die verhore van noemenswaardige protestante, hy het niemand tot die dood veroordeel nie en blykbaar was hy nie oortuig van die beleid van vervolging nie. (94)
Thomas Cranmer was aartsbiskop van Canterbury tydens die bewind van Edward VI. Sodra Mary aan die bewind gekom het, beveel sy die arrestasie van Cranmer en word hy uitgevra oor die staatsgreep van Lady Jane Gray. Hy is op 13 November gearresteer op aanklagte van samewerking met John Dudley, die hertog van Northumberland, om die mag oor te neem. By sy verhoor vir verraad erken hy dat hy "meer bely het as wat waar was". Hy is skuldig bevind, sy huishouding is verbrokkel, baie van sy goedere is verkoop en die meeste van sy protesterende boeke is blykbaar vernietig.
Cranmer, Nicolas Ridley, John Bradford en Hugh Latimer is na Oxford geneem om vir kettery te verhoor. Bradford is tereggestel op 1 Julie 1555. Tydens sy verhoor op 12 September het Cranmer die onderskeid getref tussen gehoorsaamheid wat hy aan die kroon te danke het en sy volledige verwerping van die pous. Hierna verskyn 'n rits getuies wat bevestig dat Cranmer die simbool is van alles wat tussen 1533 en 1553 in die kerk verander het. Op 16 Oktober is Cranmer gedwing om na sy vriende, Ridley en Latimer, op die brandstapel te kyk. (95)
Op 24 Februarie 1556 is 'n bevel uitgevaardig om die teregstelling van Cranmer te beveel. Twee dae later het Cranmer 'n verklaring uitgereik wat werklik 'n herroeping van sy godsdienstige oortuigings was. Toe dit nie 'n uitstel was nie, het hy op 18 Maart 'n verdere verklaring uitgereik. Diarmaid MacCulloch maak die punt: "Dit is opmerklik dat hy dit onderteken het toe daar geen moontlikheid was dat hy vergewe en gespaar sou word nie. wat gevoel het dat hy niks het om te verloor deur die regime en die ou kerk te trotseer nie. " (96)
Op 21 Maart 1556, Thomas Cranmer, is hy na die St Mary's Church in Oxford gebring, waar hy op 'n perron gestaan ​​het terwyl 'n preek teen hom gerig was. Daar word dan van hom verwag om 'n kort toespraak te lewer waarin hy sy aanvaarding van die waarhede van die Katolieke Kerk herhaal. In plaas daarvan het hy sy herhalings herroep en die ses stellings wat hy voorheen gemaak het, ontken en die pous beskryf as "Christus se vyand, en Antichris, met al sy valse leerstellings." Die amptenare het hom van die platform afgetrek en na die steier gesleep. (97)
Cranmer het in die kerk gesê dat hy spyt is oor die ondertekening van die herhalings en beweer dat "aangesien my hand aanstoot gegee het, dit gestraf sal word ... as ek by die vuur kom, sal dit eers verbrand word." Volgens John Foxe: "Toe hy by die plek kom waar Hugh Latimer en Ridley voor hom verbrand is, kniel Cranmer kort om te bid en dan uit te trek na sy hemp wat tot sy kaal voete gehang het. Sy kop, sodra hy opgestyg het sy pette, was so kaal dat daar geen hare op was nie. Sy baard was lank en dik, wat sy gesig bedek het, wat so erg was dat dit sy vriende en vyande beweeg het. Toe die vuur hom nader, steek Cranmer sy regterhand in die vlamme en hou dit daar totdat almal dit kon sien verbrand voordat daar aan sy liggaam geraak is. " Daar word gehoor hoe Cranmer huil: "hierdie onwaardige regterhand!" (98)
Daar word beweer dat Cranmer net voor sy dood daarin geslaag het om die toespraak wat hy in die St Mary's Church wou hou, in die skare te gooi. 'N Man wie se voorletters J.A. dit opgetel en 'n afskrif daarvan gemaak. Alhoewel hy 'n Katoliek was, was hy onder die indruk van die moed van Cranmer en besluit om dit te behou, en dit word later oorgedra aan John Foxe, wat in sy Boek van Martelare.
Jasper Ridley het aangevoer dat Cranmer se dood as 'n propaganda -oefening 'n ramp vir koningin Mary was. '' N Gebeurtenis wat deur honderde mense aanskou is, kan nie geheim gehou word nie en die nuus het vinnig versprei dat Cranmer sy terugtredings verwerp het voordat hy gesterf het. het net teruggetrek om sy lewe te red, en dat dit regverdig was om hom te verbrand ten spyte van sy terugtredings. hy het ooit enige herhalings onderteken en dat die beweerde herhalings almal deur koning Philip se Spaanse broers gesmee is. " (99)
In 'n tydperk van drie jaar is meer as 300 mans en vroue verbrand weens dwaalleer. Die teregstellings het gewoonlik op die markdag plaasgevind, sodat die grootste aantal mense dit kon sien. Ondersteuners van die veroordeelde ketter sou ook die teregstelling bywoon. In sommige gevalle het mense gedemonstreer teen die idee om ketters dood te maak. As hulle gevang word, word hierdie mense weggeneem en geslaan. Christopher Morris, die skrywer van Die Tudors (1955) het aangevoer: 'Die doodstraf deur verbranding was verskriklik wreed, maar dit was nie dit wat tydgenote geskok het nie - immers in 'n tyd wat niks van narkose geweet het nie, moes baie pyn verduur word deur almal op een of ander tyd, en die smaak vir openbare teregstellings, aasbeeste en haangevegte dui op 'n gevoelloosheid wat gevoelighede afstomp. " (100) Gedurende hierdie tydperk is ongeveer 280 mense op die brandstapel verbrand. Dit vergelyk met slegs 81 ketters wat tereggestel is tydens die bewind van Henry VIII (1509-1547).
In die somer van 1558 begin Mary pyn in haar maag kry en dink sy is swanger. Dit was vir Maria belangrik omdat sy wou verseker dat 'n Katolieke monargie ná haar dood sou voortduur. Dit moes nie wees nie. Mary het maagkanker gehad. Mary moes nou die moontlikheid oorweeg om Elizabeth as haar opvolger te noem. "Mary het die onvermydelike naam van haar halfsuster tot die laaste minuut uitgestel. Hoewel hul betrekkinge nie altyd openlik vyandig was nie, het Mary lankal nie 'n hekel aan en 'n wantroue in Elizabeth gehad nie. Sy het haar eers as 'n kind van haar eie ma se aanvaller ontstel. Sy was 'n toenemend waarskynlike opvolger. Sy het uitsondering geneem op beide die godsdiens van Elizabeth en haar persoonlike gewildheid, en die feit dat eers Wyatt en daarna Dudley se opkoms daarop gemik was om die prinses in haar plek te plaas, het Mary nie meer van haar laat hou nie. 'n paar keer gedruk om Elizabeth na die blok te stuur, het Mary teruggehou, miskien ontmoedig deur die oorwegings van haar halfsuster se gewildheid, vererger deur haar eie kinderloosheid, miskien deur instinkte van genade. " Op 6 November erken sy Elizabeth as haar erfgenaam. (101)
Mary is op 17 November 1558 oorlede, twee en veertig jaar oud.
Die prinses Mary, enigste kind van sy eerste vrou, Catherine van Aragon, was sewe-en-twintig ten tyde van haar pa se dood. Die afgelope vyftien jaar was haar lewe baie ongelukkig. Sy was haar moeder baie lief en het gesien hoe sy geskei is sodat die Koning met haar inwagbare vrou, die onaangename en skitterende Ann Boleyn, kon trou. Sy was 'n vurige lid van die Roomse Kerk, en sy het gesien hoe die Engelse regering pouslike gesag van haar af gooi en haar vader self die Kerk se opperhoof was. Sy het hartstogtelik belowe dat sy hom nooit so sou noem nie, en 'n vreesaanjaende geskil is aangegaan waarin die Koning nie self met haar twis nie, maar haar uit sy teenwoordigheid verban het en haar aan die genade van sy predikante oorgelaat het. By haar ma se dood het sy toegegee aan sy testament, haar eie geboorte onwettig verklaar en die koning as die opperhoof van die kerk aanvaar. Hierdie lyding het haar voor haar tyd oud gemaak en 'n wending gegee aan haar onselfsugtige en liefdevolle geaardheid, waarvan die resultate nog moes verskyn.
Die obsessiewe begeerte van die koning na die seun wat sy eerste twintig huweliksjare hom nie gegee het nie, was die bron van die energie waarmee hy die skending met Rome aangegryp het; sy onmiddellike inspirasie was sy passie vir Elizabeth se ma. Dun, swartoog, opgewonde, skerp en pittig, laat Ann Boleyn sagmoedigheid en vriendelikheid swak lyk. Die Franse ambassadeur Du Bellay het gesê dat die verliefdheid van die koning op haar so groot is dat slegs God sy waansin kan verminder. Sy weier ses jaar lank om sy passie te bevredig en hou die wellustige en oorheersende koning in 'n wit hitte van begeerte. Toe die egskeiding amper klaar was, het sy hom toegegee en die huwelik is in die geheim uitgevoer dat die komende kind die erfgenaam van die troon van sy vader sou wees.
Die huwelik is in die donker van 'n wintersoggend gevier, maar die kroningstoet is op skitterende weer op die laaste dag van Mei gehou. In haar robynkrans en haar mantels van glinsterende silwer, ''n vrou geklee in die son', word Ann op die pad gedra, die koning se vrou, om as koningin gekroon te word en vyf maande met 'n kind. Haar langdurige poging het tot 'n enorme triomf gelei.
Haar kind was 'n meisie, en vanaf daardie uur het haar invloed begin afneem. Twee miskrame het dit verder verminder. Die skranderheid, op die punt van histerie, waartoe sy gedryf is deur die vreeslike gevoel van mislukking, het die weg gebaan vir 'n opvolger van sagmoedige, aanbiddende teerheid. Die situasie het vinnig vererger en die alarm het haar aanhoudende humeur net verskerp. Toe sy ontdek hoe die koning met haar inwagende vrou, Jane Seymour, verlief raak, bars sy in woedende veroordeling uit; die woede het voortydige arbeid meegebring en sy is uit 'n dooie seun gebore. In sir John Neale se woorde, "sy het 'n miskraam van haar redder gehad".
Haar roekelose gedrag het genoegsame middele gebied om haar te vernietig. Sy was in Greenwich na die noodlottige miskraam, waar sy skielik in Mei in hegtenis geneem en na die toring gebring is. Die enigste beskrywing van die koningin met haar kind Elizabeth behoort tot die dae onmiddellik voor die arrestasie ....
Die koningin word daarvan beskuldig dat sy egbreuk gepleeg het met vyf mans, waarvan die een haar broer was, en op 'n uitspraak van hoogverraad veroordeel om onthoof of lewendig verbrand te word na die genot van die koning. Die luitenant van die toring het haar aangemeld dat sy na pas geskik raak, afwisselend huilend en laggend. Barmhartigheid is aan haar bewys deur die oordrag van Calais van 'n besondere bekwame hoofman wat 'n swaard in plaas van 'n byl gebruik het. 'Ek het 'n klein nek', het sy gesê, terwyl sy haar hand om dit gil, skree sy van die lag.
Op 19 Mei is sy 'n paar minute voor die middag onthoof op Tower Green. Die gewere van die toring is afgevuur om die daad te merk en die koning, wat in Richmond Park gejag het, het onder 'n eikeboom stilgehou om die geluid op te vang. Daardie aand was hy by die Seymours se huis in Wiltshire, waaruit hy die volgende oggend met Jane Seymour getrou het. Intussen is die kop en liggaam van Ann Boleyn in 'n kis geplaas wat vir pyle gemaak is, en 'n paar tree van die stellasie af in die kapel van St. Peter ad Vincula, waar sy begrawe is in 'n graf langs haar broer. Haar dogter was nie drie jaar oud nie.
Die kind was 'n lewendige klein wesentjie met rooierige goue hare, 'n baie wit vel en oë van goudbruin met wenkbroue en wimpers so mooi dat dit amper onsigbaar was. Alhoewel sy hardkoppig was, was sy merkwaardig leerbaar. Haar uitstekende goewerneur, Lady Bryan, het gesê dat sy die kind tans bederf omdat sy pyn gehad het om haar dubbele tande te sny, maar sodra dit verby was, wou Lady Bryan haar anders laat optree.
Die vraag oor hoe die koning haar nou sou beskou, was kommerwekkend vir die persone wat in beheer was van Elizabeth. Lady Bryan het pateties gretig aan die groot predikant Cromwell geskryf en gesê dat sy seker was dat wanneer die prinses oor haar tande kom, die koning verheug sou wees oor sy dogtertjie. Intussen het sy dringend klere nodig gehad.
Haar ma het haar pragtig aangetrek, en in die rekening van die mercer vir die laaste jaar van Ann Boleyn se lewe, ingesluit in die lyste van die rokke van die koningin, is die kirtels gemaak vir "my Lady Princess": oranje fluweel, rooibruin fluweel, geel satyn, wit damast. Een van die laaste items was groen satyn vir ''n bedjie'. Maar die rekening is in April 1536 gesluit, meer as 'n jaar tevore, en Elizabeth het byna alles wat sy gehad het, uitoorlê en ontgroei; sy wou rokke, onderrokke, rokke, nagrokke, verblyf, sakdoeke, kappies hê. 'Ek het dit so goed as moontlik verdryf', het Lady Bryan geskryf, 'dat ek dit nie meer uit my tros kan verdryf nie; smeek u, Here, dat u sal sien dat haar genade het wat vir haar nodig is. "
In Junie 1536 word Elizabeth formeel as onwettig verklaar. Met hierdie wending blyk dit moontlik dat die Lady Mary en haar pa versoen kan raak. In plaas daarvan bevind Mary haar onder meer druk as ooit, om eers die Koning as Hoof van die Protestantse Kerk in Engeland te erken toe sy self vasberade Katoliek was, en ook te aanvaar dat sy huwelik met haar ma, Catherine van Aragon, onwettig was, waardeur Maria onwettig was. Hartverskeurd en ontnugter, in Julie van daardie jaar het Mary eindelik ingestem tot hierdie eise, hoewel sy die Spaanse ambassadeur Chapuys gesmeek het om aan die pous te sê dat sy slegs onder dwang ooreengekom het en 'n ware Katoliek van harte en die wettige kind van haar vader en moeder in die oë van God.
Mary se uiterlike gehoorsaamheid was genoeg om Henry tevrede te stel. Saam met die nuwe koningin besoek hy Mary in Hunsdon, waar Jane 'n diamantring aan haar stiefdogter oorhandig en die koning haar 'n bevel van 1000 krone gee. Solank Maria pligsgetrou gebly het, was die dae van armoede en verwaarlosing verby. Chapuys, bly om Mary terug te sien in die genade van die koning, het geskryf: 'Dit is onmoontlik om die vriendelike en liefdevolle gedrag van die koning teenoor prinses Mary, sy dogter, en die diepe spyt wat hy gesê het, te beskryf as hy haar so lank weggehou het van hom ... Daar was niks anders as ... sulke briljante beloftes vir die toekoms, dat geen vader hom beter teenoor sy dogter kon gedra het nie. "
Mary is toegelaat om na die hof terug te keer en het 'n huishouding gehad wat geskik was vir haar posisie as die dogter van die koning, al was dit buite -egtelik. Elizabeth, ontneem van die titel van prinses, het nog steeds 'n onderneming gedeel met Mary, wat nou die belangrikste meesteres van die huishouding was. Maria se diensknegte, wat weggedryf is tydens haar pyniging, is toegelaat om terug te keer.
Koningin Jane behandel Mary goed, raak bevriend met haar man se oudste kind en gee 'n paar tekens van rang terug dat Mary geweier is terwyl Anne Boleyn geleef het. Jane was 'n inwagende vrou vir Catherine van Aragon en het haar baie bewonder.
Een van Jane se eerste versoeke van die koning was dat Mary haar mag bywoon, wat Henry graag toelaat. Daar word gereeld gesien hoe Jane hand-aan-hand met Mary stap, om seker te maak dat hulle saam deur die deur gaan, 'n openbare erkenning dat Mary terug was. In Augustus het Chapuys geskryf: "Die behandeling van die prinses Mary verbeter elke dag. Sy het nooit so 'n vryheid geniet soos nou nie." Intussen het Henry, wat versigtig was om op Jane te vertrou om hom 'n seun te gee, die vraag na die 20-jarige Mary se huwelik laat ontstaan-die volgende beste ding vir 'n seun sou 'n gesonde kleinseun wees.
In Oktober 1536 beskryf 'n anonieme brief aan die kardinaal de Bellay, biskop van Parys, die situasie van Mary en Elizabeth by die hof: 'Mevrou Marie is nou die eerste na die koningin en sit aan tafel oorkant haar, 'n bietjie laer af ... Mevrou Elizabeth is nie aan die tafel nie, hoewel die koning baie liefdevol vir haar is. Daar word gesê dat hy haar baie liefhet. "
Dit lyk asof Mary gedurende hierdie tyd baie liefde teenoor haar klein sussie Elizabeth betoon het, en haar geskenke uit haar eie beursie gegee het. Mary skryf aan haar pa, wat nou in die gelukkige posisie was dat sy albei sy dogters genadig kon wees.
Koningin Mary was sewe en dertig toe die dood van haar halfbroer haar op die troon bring, en die katolieke was bly oor die vooruitsig op 'n heerskappy waarin die ou geloof herstel sou word. Sukses was seker, want die koningin was self gewild. Sy het haar moed getoon deur haar standaard te verhoog in die lig van die formidabele kans, en jare daarvoor het sy al die pogings van Edward VI se predikante weerstaan ​​om haar te oorreed om haar geloof te laat vaar. Toe 'n deputasie van raadslede in Augustus 1551 op haar wag en haar aanspoor om haar houding te verander, het sy trots geweier en die geleentheid gebruik om hulle daaraan te herinner dat haar vader 'uit meer uit jou' die grootste deel van jou gemaak het '. Haar moed, haar trots en haar hardkoppigheid was tipies Tudor, maar Charles V se ambassadeur was van mening dat sy te toeganklik en te onskuldig was vir die kunste en onderbrekings van die politiek. 'Ek weet dat die koningin goed is', het hy geskryf, 'maklik beïnvloedbaar, onkundig in wêreldse aangeleenthede en 'n beginner in alle opsigte', en die jare daarna het hierdie oordeel op baie maniere bevestig. Vir Maria was die politiek 'n aspek van godsdiens en moraliteit. Die beginsel het eerste gekom en sy kon geen deug in kompromie sien nie. Die eenvoud van haar benadering, gekombineer met haar natuurlike koppigheid, verklaar waarom hierdie goedbedoelde vrou 'n simbool van onverdraagsaamheid en wreedheid geword het.
(1) Garrett Mattingly, Catherine van Aragon (1941) bladsy 169
(2) Anna Whitelock, Mary Tudor: Engeland se eerste koningin (2009) bladsy 17
(3) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(4) David Loades, The Reign of Mary Tudor: Politiek, regering en godsdiens in Engeland (1991) bladsye 22-23
(5) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(6) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 98-99
(7) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(8) Anna Whitelock, Mary Tudor: Engeland se eerste koningin (2009) bladsy 25
(9) Eric William Ives, Anne Boleyn: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(11) Retha M. Warnicke, Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) bladsy 57
(12) Henry VIII, brief aan Anne Boleyn (1526)
(13) Philippa Jones, Elizabeth: Virgin Queen (2010) bladsy 19
(14) Christopher Morris, Die Tudors (1955) bladsy 79
(15) Eric William Ives, Anne Boleyn: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(16) David Starkey, Ses vroue: die koninginne van Henry VIII (2003) bladsye 430-433
(17) George Cavendish, Die lewe en dood van kardinaal Wolsey (1959) bladsy 137
(18) Eric William Ives, Anne Boleyn: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(19) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 186-187
(20) Patrick Collinson, Koningin Elizabeth I: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(21) Retha M. Warnicke, Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) bladsy 168
(22) Philippa Jones, Elizabeth: Virgin Queen (2010) bladsy 23
(23) David Starkey, Ses vroue: die koninginne van Henry VIII (2003) bladsy 517
(24) Alison Ploughden, Die Jong Elizabeth (1999) bladsy 45
(25) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(26) Jasper Ridley, Henry VIII (1984) bladsy 274
(27) Ambassadeur Eustace Chapuys, rapporteer aan koning Charles V (Januarie 1536)
(29) Retha M. Warnicke, Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) bladsy 191
(30) G. W. Bernard, Anne Boleyn: noodlottige besienswaardighede (2011) bladsye 174-175
(31) Philippa Jones, Elizabeth: Virgin Queen (2010) bladsy 25
(32) Retha M. Warnicke, Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) bladsy 227
(33) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 254
(34) Anne Boleyn, verklaring oor die steier by Tower Green (19 Mei 1536)
(35) Barrett L. Beer, Jane Seymour: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(36) Philippa Jones, Elizabeth: Virgin Queen (2010) bladsy 27
(37) Ambassadeur Eustace Chapuys, rapporteer aan koning Charles V (Augustus 1536)
(38) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 278
(39) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(40) Barrett L. Beer, Jane Seymour: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(41) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(42) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 371
(43) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(45) Philippa Jones, Elizabeth: Virgin Queen (2010) bladsy 46
(46) Barrett L. Beer, Edward Seymour, hertog van Somerset: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(48) Barrett L. Beer, Edward Seymour, hertog van Somerset: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(49) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 92
(50) Jennifer Loach, Edward VI (2002) bladsye 101-102
(51) Barrett L. Beer, Edward Seymour, hertog van Somerset: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(52) Elizabeth Jenkins, Elizabeth die Grote (1958) bladsy 37
(53) John Guy, My Heart is my Own: The Life of Mary Queen of Scots (2004) bladsye 212-215
(54) Roger Lockyer, Tudor en Stuart Brittanje (1985) bladsy 92
(55) Edward VI, joernaalinskrywing (22 Januarie, 1552)
(57) Christopher Morris, Die Tudors (1955) bladsy 97
(59) Philippa Jones, Elizabeth: Virgin Queen (2010) bladsy 86
(60) Thomas Fuller, The Church History of Britain: Deel IV (1845) bladsye 138-9
(61) Agnes Strickland, Die lewe van die Tudor -prinsesse (1868) bladsy 136
(62) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(63) J. M. Stone, Die geskiedenis van Maria I, koningin van Engeland (1901) bladsy 497
(64) Richard Davey, The Nine Days 'Queen: Lady Jane Gray en haar Times (1909) bladsy 253
(65) Alison Ploughden, Lady Jane Gray: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(66) J. Stone, Die geskiedenis van Maria I, koningin van Engeland (1901) bladsy 499
(67) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(68) Richard Rex, Elizabeth: Fortune's Bastard (2007) bladsye 35-36
(69) Christopher Morris, Die Tudors (1955) bladsy 113
(70) S. J. Gunn, Edmund Dudley: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(71) Anna Whitelock, Mary Tudor: Engeland se eerste koningin (2009) bladsy 181
(72) Michael R. Graves, Thomas Howard, 3de hertog van Norfolk: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(73) Kroniek van koningin Jane en van twee jaar van koningin Mary (c. 1554)
(74) David Loades, Mary Tudor (2012) bladsy 145
(75) Jane Dunn, Elizabeth & Mary (2003) bladsye 134-136
(76) Alison Ploughden, Lady Jane Gray: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(77) Rowland Lea, dagboekinskrywing (9 Februarie 1554)
(78) Kroniek van koningin Jane en van twee jaar van koningin Mary (c. 1554)
(79) Alison Ploughden, Lady Jane Gray: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(80) Kroniek van koningin Jane en van twee jaar van koningin Mary (c. 1554)
(81) Jane Dunn, Elizabeth & Mary (2003) bladsy 137
(82) Alison Ploughden, Lady Jane Gray: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(83) D. G. Newcombe, Cuthbert Tunstall: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(84) Christopher Morris, Die Tudors (1955) bladsy 127
(85) David Loades, Mary Tudor (2012) bladsy 10
(86) Simon Renard, brief aan Karel V (28 Oktober 1553)
(87) Jasper Ridley, Bloody Mary's Martyrs (2002) bladsy 54
(88) David Loades, Mary Tudor (2012) bladsy 141
(89) Richard Rex, Elizabeth: Fortune's Bastard (2007) bladsy 45
(90) Linda Porter, Mary Tudor: Die eerste koningin (2007) bladsy 318
(92) David Loades, Mary Tudor (2012) bladsy 12
(93) Alison Ploughden, Lady Jane Gray: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(94) David Loades, Mary Tudor (2012) bladsy 178
(95) Elizabeth Jenkins, Elizabeth die Grote (1958) bladsy 54
(96) Diarmaid MacCulloch, Thomas Cranmer: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(97) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 279
(98) John Foxe, Boek van Martelare (1563) bladsy 219 van 2014 -uitgawe.
(99) Jasper Ridley, Bloody Mary's Martyrs (2002) bladsy 137
(100) Christopher Morris, Die Tudors (1955) bladsy 102
(101) Ann Weikel, Mary Tudor: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
In die laat somer van 1553 is Mary Tudor, die oudste dogter van koning Henry VIII, op die troon gevee op 'n vloedgolf van gewildheid wat groter was as wat enige Engelse monarg ooit beleef het. Haar vordering van Framlingham na Londen, wat in die laaste dae van Julie begin het, was 'n triomf wat in dorp en stad na stad deur woedende menigtes onderbreek is. Die nuwe koningin, die eerste wat in eie reg oor Engeland regeer het, het 'n spoor van blydskap en feestelikheid agtergelaat, en toe sy op 3 Augustus deur Aldgate Londen binnegaan, dreun die strate met 'n gejuig en 'n ywer van lojaliteit. Daardie aand het daar in die strate gedans word hoe die klokkies klap, en roosterbrood en vreugde was nog steeds volop toe dit dagbreek op 4 Augustus breek.
Tog, slegs vyf jaar nadat Engeland uitgebars het in hierdie uitbarsting van vreugde, sterf Mary verafsku en beledig deur die hele land. Geen laster was kwaad genoeg om uit te druk hoe heeltemal die Engelse van hul koningin teruggehou het nie, en ook nie hoeveel hulle alles wat sy was en alles waarvoor sy staan, verafsku nie.
Hoe kan sulke liefde in so 'n kort tyd tot sulke haat verander? Hoe kan so 'n glansende belofte vir 'n heerlike heerskappy so 'n nalatenskap van weersin oplewer? Die antwoord begin met die kombinasie van twee ongelukkige faktore. Mary, die enigste kind wat oorleef het van die tweede Tudor King Henry VIII en sy vrou, Catherine van Aragon, was die erfgenaam van 'n troon wat hoofsaaklik deur die ewige reg, die veroweringsreg, gehou is.
Henry VIII se liefde vir Mary, en vir Anne Boleyn
In 1516, die jaar waarin Maria gebore is, het dertig jaar verloop sedert die einde van die Roses Wars en die finale oorwinning wat by Bosworth behaal is deur haar oupa, die eerste Tudor King, Henry VII. Dertig jaar was egter nie genoeg om die groot omwentelinge wat deur die katastrofiese burgerlike konflik veroorsaak is te kalmeer nie, en tot ver in die regering van Mary se vader het lede van die vorige Plantagenet -dinastie nog steeds oorleef om 'n bedreiging vir die troon van die Tudors te vorm. Dit was gewelddadige, onbestendige tye wat 'n koningin nie maklik kon beheer nie, en in hierdie omstandighede het Henry VIII daarvan oortuig geword dat slegs 'n manlike erfgenaam kon hoop om hom glad op te volg en die Tudor -kroon te bewaar en deur te gee.
Henry se bekommernisse oor die opvolging het nie verhinder dat hy 'n toegeeflike en dikwels roemryke vader was nie. Hy het Mary voortdurend bederf, nooit 'n kans om haar in die hof te pronk misgeloop nie, geskenke en eerbewyse opgehoop en haar 'n luukse huishouding gegee voordat sy drie was. Niemand, insluitend Maria, het geen twyfel gelaat dat Henry haar 'sy skat en dié van sy koninkryk en die belangrikste prinses van alle tye' was nie. Uiteraard het Mary gou haar vader aanbid en gebrom in die onstuimige liefde wat hy so gereeld en so openlik betoon het.
Eers omstreeks 1525 begin Maria se horisonne vertroebel en haar bederfde lewe begin verander. In daardie jaar was Catherine van Aragon 'n hartseer en verbleikte 40, en na talle ginekologiese ongelukke was dit onwaarskynlik dat sy nog kinders sou hê. Op hierdie tydstip het Henry verlief geraak op Anne Boleyn, 'n nugter, ambisieuse 18-jarige, wat een van die wagte vir Catherine was. Saam met Henry se besorgdheid oor die opvolging, het hierdie twee situasies saamgevoeg om die mees omstrede en invloedrykste huweliksbreuk in die geskiedenis te veroorsaak.
Mary kyk hoe haar ouers se huwelik ontbind
Mary was aanvanklik nie direk betrokke by die titaniese stryd wat na 1527 tussen haar ouers ontstaan ​​het nie, toe Henry Catherine die eerste keer gevra het om in te tree en sy weier. Die pous is ingeroep om te arbitreer, maar ook hy het geweier om die huwelik te ontbind. Die gevolg was dat Henry pouslike mag in Engeland verbied het, homself hoof van die Engelse Kerk gemaak het en homself die gewenste besluit verleen het. In Januarie 1533 trou Henry met Anne Boleyn, en die volgende September kry sy 'n dogter, Elizabeth.
Deur verstaanbaar woedend oor die ongerieflike geslag van die kind, het Henry besluit dat Elizabeth Maria as sy erfgenaam moet vervang, en dit is wat Mary in die voorste linie van die familieoorlog gebring het. Tot nou toe was Catherine die belangrikste teiken. Deur die kwaadwillige Anne Boleyn aangegryp, het Henry sy eerste koningin geboelie, gedreig en geterroriseer, maar die poging was 'n totale vermorsing van tyd en humeur. Catherine bly vasberade. Sy sou nie haar huwelik nietig verklaar nie. Sy sou haar dogter nie buite -egtelik verklaar nie. Sy sou nie haar titel van koningin verloën nie. Henry het dus sy wapentuig gedraai op wat hy veronderstel was om 'n meer buigbare slagoffer te wees. 'N Skok wag op hom.
Koning Henry VIII van Engeland deur Lucas Horenbout (c. 1526)
Alhoewel Mary die bedrog en staal ontbreek wat so kenmerkend was van die Tudor -familie, het sy 'n groot mate van hardnekkigheid in Tudor gehad. Erger nog, haar in wese liefdevolle en kunstlose geaardheid het haar gedwing om sagte antwoorde op Henry se woedeuitbarsting terug te gee. Toe hy haar in Oktober 1533 van die titel Prinses ontneem en eis dat sy haar degradering erken, het sy aanvanklik daarop aangedring dat haar pa te edel was om so 'n wrede idee te bedink. Mary het gou anders geleer, want Henry storm en woed en dreig ernstige gevolge as sy nie doen wat hy wil nie. Desondanks het Maria weerstaan ​​en op 'n stadium haar pa se dreigemente beantwoord met 'n versoek om sy hand te soen.
Mary se verhouding met Henry VIII ontplof
Uiteindelik bewys hierdie mengsel van goeie welwillendheid en perverse koppigheid die versmelting van Henry se kruitvat. Sy woede en wraak ontplof in berekende sadisme. Op sy bevel is aan Maria geweier om kos te eet, vir lang tyd in haar kamer gesluit te bly en het sy nie warm klere gehad nie. Gerugte is doelbewus deur haar gefiltreer dat Anne Boleyn bedoel het om haar te laat vergiftig, gemartel of verkrag. Terselfdertyd het Henry sy eise verskerp, en Mary was herhaaldelik bevel om hom as die opperhoof van die Engelse Kerk te erken. Dit was in sommige opsigte die mees verbryselende opdrag van almal, want Maria was 'n uiters vroom Katoliek, met onwrikbare eerbied vir die Pous en alles wat hy verteenwoordig het.
Die dae toe sy Henry se skat was, het verdwyn, en kort voor lank het dit haar tol geëis. Mary se liefdevolle geaardheid het skeef geraak. Sy het geleer om alle opposisie te ontmoet met onverbiddelike uittarting en om alle Engelse te wantrou. Half gebore Spaans, het Mary meer as half Spaans geword in simpatie, en teen die tyd dat die vervolging in 1536 geëindig het, was haar persoonlikheid reeds onherstelbaar geskend. In daardie belangrike, besige jaar sterf Catherine van Aragon, Anne Boleyn is op 30 Mei tereggestel en Henry trou met sy derde vrou, Jane Seymour. Veertien dae later wen hy sy oorlog met Maria.
Op 15 Junie onderteken Mary 'n dokument waarin sy erken dat haar ouers se huwelik onwettig was, dat sy self buite -egtelik was en dat Henry Henry as die opperhoof op aarde erken het onder Christus van die Kerk in Engeland. Presies hoekom Maria toegegee het, weet niemand regtig nie. Hartseer oor haar ma se dood, verligting dat die gehate Anne Boleyn weg is, pure uitputting, swak gesondheid, dit alles of enige van hulle het dit moontlik verklaar. Wat wel seker is, is dat Maria daarna 'n gevoel van sonde gehad het. In haar eie oë het sy verraad gepleeg teen alles wat sy die diepste geglo het dat dit reg en waar is. Sy het God beledig, en die misdaad moes verwyder word. Vir die ywerige, skuldgevoelens Maria beteken dit een ding: wraak neem op die beledigings wat Henry aan haar geliefde Katolieke Kerk gedoen het.
Maria se geloof word sterker
Die 11 jaar wat oorgebly het van Henry se lewe, en die daaropvolgende sesjarige bewind van koning Edward VI, sy seun deur Jane Seymour, het Mary se vasberadenheid in die verhouding van 'n kruistog verhard. In breuk met Rome wou Henry Katoliek wees sonder die Pous, 'n reëling wat by sy hoogs chauvinistiese onderdane pas. Protestantse invloede het egter deurgedring en die patroon van die Engelse godsdienstige lewe begin verander nog voordat Henry in 1547 gesterf het. Henry het die neiging erken en onwillig aanvaar en die jong Edward as protestant laat opvoed. Nadat Edward koning geword het, op negejarige ouderdom, het die neiging toegeneem, en 'n toenemend verwarde bevolking word aangebied met Protestantse gebedsboeke, Protestantse seremoniële, getroude Protestantse geestelikes, gewone protestantse nagmaaltafels, gewone protestantse kerkvensters en verskeie ander vreemde vernuwings.
As gevolg hiervan het die ou Katolieke godsdiens ondergronds gegaan. Die mis word in privaat huise gevier, sorgvuldig geskakeerde kerse is aangesteek voor standbeelde van die Maagd Maria en die heiliges, en eerbiedige Katolieke oorblyfsels is in dubbels, mantels, hoede en slange versteek. Die heldin van die geheime katolisisme in Engeland was natuurlik Mary, die mees uitdagende Katoliek in die land. Sy was ook die kwesbaarste.
Met 'n Protestantse Privy Council wat die minderheid van 'n Protestantse Koning ten volle benut, was Maria weer in groot gevaar. Haar verborge beskerming was haar neef, Charles, koning van Spanje en die Heilige Romeinse keiser, die magtigste man in Europa. Die gevaar dat Charles Engeland sou binnedring as Mary skade berokken, was van kardinale belang om haar lewe en persoonlike vryheid te behou.
Dit het die Privy Council egter nie daarvan weerhou om haar voortdurend teister oor die misviering nie. Kenmerkend is dat Mary, indien dit moedeloos was, daarop aangedring het om 'n openbare seremonie te hou van hierdie mees versigtige Katolieke ritueel, ondanks verskeie pleidooie van Charles self dat sy meer diskreet sou wees. Aangesien Mary se persoon as heilig behandel moes word, het die Privy Council lede van haar huishouding as sweepseuns gebruik: verskeie van haar kapelane en amptenare is in die gevangenis gesit weens popiese praktyke, en ander het voortdurend in gevaar verkeer. Mary het nooit gehuiwer om teen hierdie vervolging te protesteer nie en het al die dreigemente van die Raad met koninklike minagting teengewerk. Haar uitdagende moed het haar gewildheid 'n groot hupstoot gegee, en, nie verrassend nie, Mary verwerf spoedig die status van 'n kampioen in die oë van die beleërde Engelse.
Hulle het baie simpatie met haar despotiese vader gehad, en nou, ongeveer 20 jaar later, beskou hulle haar as 'n bastion teen die tirannie van die Privy Council en van koning Edward se kranksinnige beskermer, die hertog van Northumberland. Hierdie gevoelens het hulself uitgedruk in emosionele betogings namens Mary, en wanneer sy in die openbaar verskyn, word sy deur entoesiastiese skare oorval en gejuig.
Die grootste demonstrasie van almal het plaasgevind in 1553 toe koning Edward op 15 -jarige ouderdom gesterf het, en Northumberland probeer het om 'n eie marionet op die troon te sit as koningin. Die marionet ter sprake was Northumberland se skoondogter, Lady Jane Gray, wat ook 'n agterkleindogter van Henry VII was. Die ongelukkige Jane het haar nege dae lange regeringstyd egter in die Tower of London deurgebring, waar Northumberland haar bewaar het terwyl hy sy staatsgreep deurgemaak het. Die mense, wat hul gevoel vir fair play diep woedend het, sou niks daarvan hê nie. Min mense het getwyfel dat Henry VIII se ouer dogter die beter aanspraak op die troon van Engeland gehad het, en die een na die ander het dorpe, dorpe en distrikte in die hele land Jane verwerp en vir Mary verklaar. Koue voete steek in onder Northumberland se makkers wat saam met Jane in die toring was, en op 19 Julie het sommige van hulle ontsnap terwyl Northumberland afwesig was. Kort daarna is Mary se toetreding in die openbaar van Tower Hill af verkondig.
Mary word koningin genoem en alles begin verkrummel
Publieke vreugde oor hierdie uitkoms was op die histeriese. Die triomf hier in Londen was groot, skryf een kroniekskrywer. Die aantal doppies wat tydens die afkondiging neergegooi is, moet nie bekend gemaak word nie. Geld is uit vreugde by vensters uitgegooi. Die vreugdevure was sonder nommer en lui, behalwe bankette en sing in die strate van vreugde.
Twee weke later, toe Mary Londen binnekom, het die mense haar in 'n soortgelyke bui begroet as die verpersoonliking van die Tudor -magie wat hulle vereer het en die Tudor -moed wat hulle bewonder het. Dit was nog nie duidelik dat die glansryke beeld wat hulle van hierdie spesifieke Tudor gehad het, gebrekkig was deur die lang jare van teëspoed wat oor haar gesig gelê en haar gedagtes verstewig het nie.
Die tragiese waarheid het gou na vore gekom. Mary het die fatale fout gemaak deur te veronderstel dat die landwye ondersteuning wat sy ontvang het, impliseer dat sy alles aanvaar het waarvoor sy staan. Deur hierdie onwankelbare oortuiging was sy aangegryp, maar ignoreer belangrike feite wat duidelik was vir 'n skerper, meer emosioneel gebalanseerde persoon.
Hiervan was verreweg die belangrikste dat die Engelse vir baie jare twee haatdiere gehad het, die pous en die buitelandse (veral Spaanse) invloed. Die onversigtige Maria het beide hierdie vooroordele woedend gemaak. Sy het begin deur openlik haar voorneme te verklaar om die Engelse Kerk in die jurisdiksie van Rome te herstel. Haar aanvanklike metodes was 'n voorbeeld, oorreding en 'n mate van emosionele afpersing wat die ware liefde van haar onderdane uitgebuit het. Hierdie sagte armdraai het die koppige Engelse nie heeltemal ontbloot nie. Slegs tien dae na Mary se triomfantelike intog was daar oproer in die Londense perdemark toe die mis daar in die openbaar gevier is. Twee dae later is 'n anonieme pamflet versprei wat Mary en haar regering as afskuwelike papiste bestempel wat die mense wou vergiftig.
Die aankoms van prins Philip van Spanje
Maar Mary was reeds goed op pad om haar onderdane nog 'n rede tot woede te gee. Sy het voorgestel om die 26-jarige Philip van Spanje, die seun van haar neef Charles en die voorste Katolieke Prins van Europa, te trou. Eers baie later, en te laat, het Mary die realiteite agter Phillip se huweliksaanbod besef? Dit was 'n politieke stap, wat daarop gemik was om Engeland as bondgenoot te hou teen die groot vyand van Spanje, Frankryk.
Beeld van Maria I van Engeland, 1516-58 en Filips II van Spanje
Vir die koelhartige Philip het die huwelik met die Engelse koningin, wat 11 jaar ouer as hyself was, groot persoonlike opoffering behels: hy word afgeweer deur wat vir hom na 'n skurwe, neurotiese vrou op die rand van 'n krapperige middeljarige ouderdom gelyk het.
Maria, ongelukkig, was liefde getref. Al wat sy by Philip kon sien, was 'n man wat haar sou liefhê en haar 'n kind sou gee om op te voed as 'n ware Katolieke erfgenaam van die Tudor -troon. Hierdie briljante visie verblind haar vir die gewelddadige protes van haar onderdane, vir wie 'n Spaanse koning, die rol wat Philip onvermydelik sou aanneem, 'n volledige anathema was.
Londen begin in opstand kom teen Mary
Weereens was Londen die toneel van onluste. Katolieke priesters is geslaan en bedreig, en in Januarie 1554 het 'n grootskaalse opstand in Kent uitgebreek. Vyftienduisend gewapende mans onder leiding van sir Thomas Wyatt, marsjeer na Londen met die eis dat koningin Mary die toring binnegaan en dat vier geheime raadslede as gyselaars oorhandig word vir haar belofte om met 'n Engelsman te trou. Teen die tyd dat die styging in die wiele gery is, het die gevegte van Londen op 7 Februarie met bloed bevlek en Mary was amper dood toe die rebelle Whitehall -paleis aanval en die vensters met pyle bestook. Daarna is Maria se Protestantse halfsuster Elizabeth by die opstand betrokke en is 'n tyd lank in die toring geklap. Dit het nog 'n woedende protes uitgelok, want namate Mary se gewildheid gedaal het, het Elizabeth die hoogte ingeskiet.
Niks hiervan het Mary uit haar sterre-oog-drome geruk nie, en op 25 Julie 1554 vind die universeel afskuwelike Spaanse huwelik plaas tydens 'n wonderlike seremonie in Winchester. 'N Paar weke later het Mary al die tekens van swangerskap begin toon, en op 28 November is daar 'n diens in Whitehall gehou om te bedank dat die koningin versnel het. Die trotse en ekstaties gelukkige Maria sit ryklik aangetrek en haar maag lê uit sodat alle mans kan sien dat sy swanger is. Vir die koningin dui hierdie swangerskap op wonderbaarlike bevryding van al die swaarkry en probleme wat haar lewe gekenmerk het. Haar vakke het verskillende idees gehad.
Vroeg in 1555 het die onsmaaklike vooruitsig van 'n kind uit die Spaanse huwelik egter 'n tweede plek behaal na 'n gevaarlike wending in Mary se pogings om die Katolieke geloof in Engeland te herstel. Kort na die formele seremonie van versoening met Rome op 30 November 1554, is die Middeleeuse ketterwette herleef. Hulle het op 20 Januarie 1555 in werking getree en 'n einde gemaak aan Mary se pogings om haar mense te versag op die pad na die enigste ware geloof.Dit het beteken dat Protestantse ketters nou die ontsaglike straf van die dood in die gesig gestaar het deur op die brandstapel te brand, 'n nie ongewoon voortgang in die era van dogmatiese godsdiens nie. Die paal en die vuur is in werklikheid min of meer aanvaar as 'n beroepsgevaar vir godsdienstige andersdenkendes, maar tydens Mary se bewind in Engeland het hulle 'n heel ander en 'n baie gruwelike konnotasie aangeneem.
Protestante word op die brandstapel verbrand
Die eerste protestantse ketter wat in die regering van Mary in die openbaar verbrand is, was John Rogers, 'n godsdienstige geleerde, wat op 4 Februarie 1555 in Smithfield oorlede is. Rogers was natuurlik 'n professionele vestiging, net soos die twee protestantse biskoppe wat hom gevolg het na die belang in dieselfde maand. Die vyf leke wat einde Maart in Londen verbrand is, het egter 'n heel ander status gehad. Die dood van hierdie gewone nederige Engelse het 'n vloed van woede ontketen, en die storm het in intensiteit toegeneem met elke opeenvolgende brand van mense soos ambagsmanne, huisvroue, plaaswerkers en ander leke.
Hierdie mense was in werklikheid die meerderheid van die sowat 300 mans en vroue wat in die volgende drie jaar op die spel gesterf het. Hulle het die grootste deel van die vervolging gedra, veral omdat hulle te nederig of te arm was om ryker Protestante na te kom wat in die buiteland ontsnap het. Wat meer is, die meeste is slegs as ketters gebrandmerk deur hul eie jammerlike onkunde, die effek op eenvoudige, onopgevoede gedagtes van te veel jare van gewelddadige godsdiensverandering. Die idee het gou gegroei dat hierdie ketters nie sterf vir die Protestantse godsdiens nie, maar omdat hulle aan die Katolieke gesag onderwerp moes word, beteken dat hulle Engeland sou verraai en dit moes oorgee na vreemde en pouslike invloed.
Mary se gewildheid wans en Phillips verlaat
Dit was hierdie idee, en dit het nie ontbreek nie, dit was die hoofbron van die openbare herrie en die brandstof agter die oproer wat by 'n brand in Essex ontstaan ​​het toe agt ketters gesterf het. In Londen, die belangrikste terrein van die teregstellings, is kerke beroof, priesters aangerand, oproerigheid het hoogty gevier en godslasteringe was groot. Spanjaarde is aangeval, beroof en geslaan. Virulente pamflette het Maria, Philip, die Geheime Raad, die Parlement en die Katolieke godsdiens beledig.
In die loop van dit alles het die laaste snitte van Maria se gewildheid verdwyn, wat deur walging vervang moes word. Haar swangerskap, wat 'n spook was, het 'n nasionale grap geword. Daar was planne om haar te vermoor. Een William Fetherstone, wat later vermink en as straf geslaan is, beweer dat hy Edward VI teruggekeer het om sy halfsuster Harridan aan die hel toe te wys.
Terwyl anargie om haar woed, moes selfs Mary erken dat die valse paradys wat sy vir haarself gebou het, besig was om te verbrokkel. Die kind waarna sy verlang het, het nog nooit bestaan ​​nie. Die geloof wat sy geheilig het, is verwerp en belaster deur haar onderdane. Elizabeth, die halfsuster wat sy gehaat het, geniet 'n hoogtepunt van gewildheid. En miskien bitterder as al hierdie dinge, was haar geliefde man moeg vir haar en het gejeuk om Engeland te verlaat. Philip vertrek op 3 September 1555 om te ontsnap van die verleidelike aandag van sy ouer vrou. Vanuit haar woonstel in Greenwich kyk Mary hoe Philip aan boord van die staatsboot stap, terwyl trane oor haar gesig stroom. Behalwe vir 'n paar maande in 1557, het sy Philip nooit weer gesien nie, en toe het hy net teruggekeer om haar te pla vir geld om 'n oorlog teen die pouslike state te finansier.
Nadat Philip weer in Julie 1557 vertrek het, het Mary haarself oortuig dat sy weer swanger was. Dit was al waaraan sy moes vasklou, terwyl sy te kampe gehad het met meer gerugte van moordplanne, meer dreigemente van opstand, meer woede oor die brandwonde en 'n nuwe aanduiding van haar onderdane se totale ontnugtering: die nuwe godsdiens is weer uitdagend en openlik beoefen, en die Katolieke kerke wat eens gevul was met vrees of berusting was leeg. Asof dit nie genoeg was nie, het die Franse voordeel getrek uit Philip se besorgdheid om Calais vroeg in 1558 te gryp. Hierdie laaste Engelse besitting in Frankryk was vir die publiek 'n simbool, en die opvang daarvan word begroet met woede en wrok.
Einde Oktober 1558, nadat sy die fiksie meer as 'n jaar lank volgehou het, moes Mary uiteindelik erken dat haar tweede kind net so 'n mite was as die eerste. Sy het ook besef dat Philip, ten spyte van haar voortdurende pleidooie en gebede, nooit weer na haar sou terugkeer nie. Mary se mislukking as vrou, koningin en katoliek kon kwalik meer volledig gewees het. Middel November het haar gees gebreek en was sy besig om dood te gaan. Haar laaste dae was verbitterd deur die wete dat die embrio van 'n Protestantse, anti-Spaanse hof reeds om Elizabeth, haar opvolger, vergader het.
Toe die nuus versprei dat Mary se einde naby is, berei Londenaars weer voor om fees te vier, en toe sy verval, net na 07:00 op 17 November, klop vreugdevolle klokke oor die hele stad, en daar word gedans in die strate.
Tyd het min gedoen om die haat en afkeer waarin Maria gehou is, te demp. Vir dekades daarna is die herdenking van haar dood as 'n vakansie en 'n feestelike geleentheid beskou. Binnekort het die spook van Bloody Mary, 'n wrede, wraakgierige koningin, gegroei en haar mense aan 'n godsdiens geboei wat hulle verag het en 'n vreemde mag wat hulle verafsku. Vandag bly die beeld nog steeds van 'n wankelrige wyfie, wat hulself verlustig in die storm van die protestantse martelare. Dit sal ongetwyfeld voortduur, ondanks enige bewys dat Maria moontlik meer misleidend as moorddadig was en dwaaser as vreesaanjaend was. Want as iemand nie 'n ster gehad het nie, was dit Mary Tudor. Min konings van Engeland is so heeltemal beroof van prestasie deur die natuur. Tog het min mense terselfdertyd so baie en so ywerig gedoen om hul eie ongelukke te vererger en hul eie lot te verseël.
Tydlyn: Bloody Mary van Engeland
1516: Prinses Mary word op 18 Februarie in die Palace of Placentia, Greenwich, Engeland, gebore
1518: Reëlings word getref dat sy met Francis trou, die seun van koning Frans I van Frankryk, die huweliksooreenkoms het later nie gerealiseer nie
1522: Haar pa probeer haar trou met haar 22-jarige eerste neef, die Heilige Romeinse keiser Karel V
1517: Gravin van Salisbury word Mary se goewerneur
1525: 'N Negejarige Mary word na Wallis gestuur, waar sy voorsitter is van die Raad van Wallis en die optogte, en sy kry ook haar eie hof in Ludlow Castle
1525: Belê met die titel van prinses van Wallis
1528: Die hofdienaars en adviseurs van haar vader dryf James V van Skotland as 'n moontlike toekomstige eggenoot
1533: Haar pa trou met Anne Boleyn terwyl haar ma se huwelik verbrokkel en sy word gestuur om te gaan pak op die platteland
Mei 1533: Die aartsbiskop van Canterbury, Thomas Cranmer, verklaar amptelik die huwelik van haar ouers, haar pa breek weg van Rome en stel homself aan as die hoof van die Church of England
Desember 1533: Mary word die wag-wag vir die babadogter van Anne Boleyn, prinses Elizabeth (later koningin Elizabeth I)
1534: Al haar titels word van haar ontneem, sy word nou "The Lady Mary" genoem, terwyl haar ma Dowager Princess of Wales genoem word ('n verwysing na die weduwee van Henry VIII se oorlede broer Arthur)
1536: Mary is verpletter toe sy die nuus hoor van haar ma se dood
1536: Anne Boleyn word tereggestel op aanklag van egbreuk en verraad
1536: Haar pa trou met Jane Seymour, wat Mary dan oorreed om vrede met haar pa te maak
1537: Mary word die peetmoeder van haar baba halfbroer Edward (later Edward VI)
1540: Haar pa trou met Anne van Cleves, die suster van die hertog van Cleves Anne is Henry se vierde vrou, die huwelik word egter binne minder as 'n jaar nietig verklaar
28 Julie 1540: Henry se hoofminister, Thomas Cromwell, word tereggestel op aanklag van verraad en poging om met prinses Mary te trou
28 Julie, 1540: Mary 's pa (49) gaan trou met sy vyfde vrou, Catherine Howard, 'n tiener. Catherine is die dogter van lord Edmund Howard en Joyce Culpeper. Catherine is ook die neef van Anne Boleyn
1541: Haar goewerneur, die gravin van Salisbury, word tereggestel op aanklag van verraad
13 Februarie, 1542: Catherine Howard, die vrou van Henry VIII, word tereggestel op swak aanklagte van verraad en egbreuk
12 Julie, 1543: In Hampton Court Palace trou haar pa (met Catherine Parr) vir die sesde keer dat beide Mary en Elizabeth se opvolgingsreg kragtens die Erfreg 1544 herstel word
1547: Haar pa sterf en die kroon gaan oor na haar negejarige broer Edward, ten spyte van die sterk affiniteit van haar broer vir die Protestantse geloof, bly Mary in weerwil en hou sy die Katolieke mis in haar privaat woning.
6 Julie, 1553: Koning Edward VI sterf op die ouderdom van 15. Die koning, wat aan tuberkulose gesterf het, verwyder beide Mary en Elizabeth uit die erfopvolging, ten gunste van sy neef Lady Jane Gray.
Voordat Edward VI sterf, het Mary na East Anglia ontsnap omdat sy vir haar lewe gevrees het.
10 Julie, 1553: Lady Jane Gray word gekroon as koningin van Engeland
19 Julie, 1553: Mary rig 'n leër op en vuurhoutjies uit Suffolk en stort Jane Jane Gray omver. Laasgenoemde is in die tronk, saam met verskeie lede van die Dudley -familie.
3 Augustus, 1553: Mary stap Londen in met 'n opwindende ontvangs van die skare wat langs die strate gestap het om haar te groet
1554: Sir Thomas Wyatt lei 'n opstand (die Wyatt se rebellie) teen die heerskappy van Mary en haar naderende huwelik met Philip II van Spanje
Nadat sy Wyatt se rebellie verpletter het, voer Mary Wyatt en al die samesweerders, waaronder Lady Jane Gray, haar pa (die hertog van Suffolk) en haar man (Guildford Dudley) tereg
Haar halfsuster Elizabeth is in die gevangenis in die Tower of London opgesluit ná die rebellie.
25 Julie, 1554: Mary trou met Philip II van Spanje in die Winchester -katedraal
September 1554: As gevolg van 'n sterk begeerte om swanger te raak, gaan Maria deur wat waarskynlik 'n valse swangerskap was
Die spanning van haar valse swangerskap maak dat sy nog meer gek is as sy die ketterywette laat herleef en 'n moordtog ondergaan. Na raming het sy meer as 300 mense op die brandstapel verbrand.
1555: Sy dwing Thomas Cranmer, die aartsbiskop van Canterbury, om sy Katolieke geloof te herroep.
Maart 1556: Ondanks sy herroeping ly Cranmer dieselfde lot as ander protestante wat hy op die brandstapel verbrand het. Voor sy dood herroep hy sy vroeëre herroeping.
Met verkoolde lyke wat honderde ophoop, was daar die vrees dat haar onderwerp teen haar in opstand sou kom. Hoe meer Maria gestoot het, hoe meer anti-Katoliek en anti-Spanje het die Engelse mense geword. So het sy haar slagoffers martelare gemaak.
Januarie 1558: Nadat sy oorgehaal is om aan 'n oorlog teen Frankryk deel te neem, word Mary verneder terwyl sy Calais aan die Franse magte verloor.
1557: Mary gaan deur nog 'n valse swangerskap, sy maak selfs planne dat haar man regent moet wees
17 November, 1558: In die St James's Palace sterf koningin Mary I op 42-jarige ouderdom en sy word opgevolg deur haar jonger halfsuster Elizabeth
Carlson, Eric J. & quotCourtship in Tudor England & quot Geskiedenis Vandag. Augustus 1993.
In sy artikel beskryf Carlson die proses van hofmakery in detail. Hy beweer dat vooraf gereëlde huwelike feitlik opgehou het tydens die bewind van Maria I. Dit is nuttig in die studie van Maria I, aangesien dit toon die veranderinge wat die Engelse samelewing ondergaan het toe Mary haar godsdienstige beleid ingestel het, wat die samelewing moontlik nog meer onrustig oor hul koningin kon maak.
Eakins, Lara E. & quotMary I. & quot Tudor Engeland. 3 Maart 1998. & lthttp: //tudorhistory.org/mary/> (27 Januarie 2005).
Hierdie internetartikel fokus hoofsaaklik op die versuim van Maria om 'n kind te verwek en 'n opvolger van die troon van Engeland te word. Dit bevat ook algemene biografiese inligting oor Maria, maar nie in detail nie. Dit is handig omdat dit die pogings van Mary om 'n kind te baar en die gevolge wat dit op haar huwelik met Philip gehad het, in detail beskryf. Dit is 'n goeie artikel as u u studie wil konsentreer op die persoonlike lewe van Mary Tudor, eerder as op die politieke lewe.
Guy, John.Tudor Engeland. New York, NY: Oxford University Press, 1991.
'N Gedeelte van hierdie boek is opgedra aan die bewind van Maria I en haar verhouding met haar landgenote. Dit gee nuttige inligting oor hoe die publiek hul koningin beskou het. Volgens die boek is sy beskou as 'n kwaadwillige, polities selfbedrog en so intens soos 'n non. & Quot Hierdie inligting is belangrik as 'n mens in ag neem hoe haar onderdane op haar politieke besluite reageer.
Hanson, Marilee. "Koningin Mary I." Tudor Engeland 1485-1603. 1997. & lthttp: //englishhistory.net/tudor/monarchs/mary1.html> (26 Januarie 2005).
Goeie webwerf met foto's, goeie biografieë, primêre bronne en verbindings met ander Tudor -monarge. [B.A.P.]
Helm, Peter J. Engeland Onder die Yorkiste en Tudors. Londen, Engeland: G. Bell & amp Sons, Ltd., 1968.
Hierdie publikasie dra 'n hoofstuk op aan Maria I, waarin min ontleding van die oorsaak en gevolge van haar regering onthul word. Dit is egter nuttig as 'n bron van algemene biografiese inligting, soos haar karakter, haar godsdienstige beleid, haar huwelik, ens. Dit is soortgelyk aan 'n ensiklopedie -artikel, maar met baie meer besonderhede. Om hierdie rede kan dit as die nuttigste beskou word.
Hughes, Paul en Larkin, James. Tudor Royal Proclamations. New Haven en London: Yale University Press, 1969.
Hierdie boek is 'n uitstekende primêre bron omdat dit die werklike verkondigings van Maria I. gee. Dit is baie handig omdat dit die nasionale verwarring toon wat die teenstrydige beleid van die Tudor -monarge veroorsaak het en hoe dit die regering van Mary beïnvloed het. As u hierdie dokumente bekyk, kan u sien hoe dit lyk asof Maria die behoefte aan samewerking tussen die regering en die regerings ignoreer.
elisale/index.html & gt (26 Januarie 2005).
Baie goeie webwerf met foto's, gedetailleerde hoofstukke oor haar lewe en selfs musiek. [B.A.P.]
Lingard, John. Die geskiedenis van Engeland, vol. V. Edinburgh, Skotland: John Grant, 1902.
Hierdie boek bevat twee lang hoofstukke wat in detail gaan oor byna alle biografiese aspekte van Maria se lewe. Dit bied 'n analise wat die mees insiggewende blyk te wees wanneer sy haar persoonlikheid en haar denkwyse bestudeer. Ek het gevind dat hierdie boek die waardevolste is om vertroud te raak met die politieke en persoonlike gebeure in haar lewe.
Loach, Jennifer. "Mary Tudor en die herkatolisasie" Geskiedenis Vandag, November 1994.
In haar artikel poog Loach om te bewys dat die herinvoering van die Rooms -Katolisisme tydens Maria se regering verkeerdelik as 'n mislukking deur die meeste historici beskou is. Sy wys daarop dat Maria baie bekwame geestelikes aangestel het wat die meeste toegewyd en ywerig was vir die taak wat voor hulle lê. Sy beweer ook dat Mary aangedring het op 'n hoë standaard van geestelike opvoeding deur die oprigting van seminare wat noodsaaklik sou wees vir die latere sukses van herkatolisasie in ander dele van Europa. & Quot Hierdie artikel is waardevol omdat dit verskil van die konvensionele aanname dat Mary se pogings tot herkatolisasie het misluk en konsentreer op die positiewe aspekte van haar beleid.
Lukas, Maria. The Nine Days Queen: A Portrait of Lady Jane Gray. New York, NY: William Morrow en Co., Inc., 1986.
Hierdie boek gee 'n insiggewende beeld van die poging van Engelse adellikes om Lady Jane Gray, 'n verre familielid van Edward VI, op die troon van Engeland te plaas. Dit is handig om die verhaal van Maria I te vertel deur die standpunt van Protestantse edeles te gee wat 'n Protestantse monarg wou hê en 'n Katolieke vrees. Hierdie boek bied motiewe vir diegene wat teen Mary as koningin van Engeland was.
Deur sy boek poog Maynard om Mary se motivering om Engeland terug te keer na die katolisisme, te regverdig en te beskryf. Hy beweer dat alhoewel haar metodes moontlik nie korrek was nie, sy 'n buitengewone eerlikheid was en opvallend was vanweë haar persoonlike vriendelikheid. gee dus motivering vir die politiek wat sy tydens haar bewind volgehou het.
Prescott bied 'n ander benadering tot die studie van Mary I. Hy beskryf ook in detail die uitvoering van die plan van Maria om Engeland terug te keer na die katolisisme deur middel van ondersoeke en teregstellings. Hierdie boek is nuttig, bloot omdat dit konsentreer op detail wat in die meeste biografieë oor Maria algemeen voorkom. Dit sal binnekort weer gepubliseer word
Von Ranke, Leopold. 'N Geskiedenis van Engeland. 2de herdruk, New York, NY: AMS Press, Inc., 1966.
Hierdie boek bied 'n gedeelte wat 'n uitstekende weergawe gee van hoe die regering van Engeland aangepas het by die leierskap van 'n Katolieke koningin (Maria I). Von Ranke, die beroemde Duitse historikus wat in die 19de eeu geskryf het, gee 'n baie insiggewende weergawe van hoe edeles en ander regeringsleiers aangepas het of nie aangepas het by Mary se nuwe godsdiensbeleid nie. Hierdie boek is nuttig omdat dit toon hoeveel godsdiens die beleid en praktyke van 'n regering beïnvloed, en hoeveel omwenteling 'n godsdiensverandering kan meebring.
Mary Tudor: brutaal, maar briljant
Vir eeue word Mary Tudor uitgebeeld as 'n hartelose yweraar met die bloed van honderde protestante op haar hande. Maar, voer Alexander Samson aan, agter die grimmige karikatuur staan ​​een van Engeland se mees bekwame monarge
Gepubliseer: 17 November 2020 om 11:00
"'N Aaklige en bloedige tyd." So beskryf die Puriteinse prediker van die 16de eeu, John Foxe, die bewind van Mary I. En dit is 'n vonnis wat vassit. Vir die grootste deel van die afgelope 450 jaar is Mary wyd gegooi as 'n kwaadwillige mag in die Engelse geskiedenis. Sy is die wrede reaksionêr wat Protestante op die brandstapel verbrand het, die Katolieke verraaier wat Engeland op 'n bord bedien het aan haar grypende Spaanse man. En miskien die ergste van alles, sy is die jaloerse halfsuster wat die toekomstige ondergang van Elizabeth I beplan het-en Engeland dus amper een van die grootste bewindstye ontken het. As historici die 16de eeu as 'n glorieryke hoofstuk in die Engelse geskiedenis beskryf, het hulle dikwels nie die vyf jaar wat Maria die troon inneem in gedagte nie.
Natuurlik het nie almal hierdie negatiewe beoordeling van die eerste koningin van Engeland gedeel nie. In haar invloedryke 12-bundel Lewe van die Queens of England (1842–48) bied die historiese skrywer en digter Agnes Strickland 'n meer simpatieke beoordeling van Maria aan, wat deur 'n terugkeer na primêre bronne ingelig is.
Drie groot biografieë wat gevolg het op die hakke van die 450ste herdenking van Mary se dood (in 2008) het ook gepoog om die balans te herstel, en het die koningin geprys vir haar intelligensie, skerpsinnige beleid en weiering om deur hofgunstelinge gedomineer te word.
Maar sulke herwaardasies het nie die gedagtegang verander nie. Vir haar pogings om die reputasie van Mary te laat herleef, is Strickland as 'n "papistiese simpatiseerder" afgemaak. Wat die meer onlangse pogings aangaan om die hoek van Mary te beveg, is dit in 2010 sonder seremonie deur die London Dungeon -uitstalling getiteld Killer Queen: Bloody Mary opsy gesit. Besoekers aan die kerkers was nie net 'behandel' met die reuk van brandende vlees nie, maar op Tube -advertensies vir die program was 'n digitale plakkaat van Mary wat verander het tot 'n skreeuende zombie - een wat so skrikwekkend beskou is dat die Advertising Standards Authority besluit het om dit te verbied.
Waarom het die beeld van 'n bloedige, fanatiese Maria dan so afdoende gewen oor meer simpatieke waardering van die Tudor -koningin? Die antwoord lê in 'n groot mate in godsdiens. Historici vier eeue lank die Protestantse Hervorming in Engeland (begin deur Mary se vader, Henry VIII, en uitgebrei deur haar broers en susters Edward VI en Elizabeth I) as 'n beweging van nasionale bevryding. Mary se rol in die hele sage word dikwels uitgebeeld as die van 'n goddelose Katolieke heks - een wat gedreig het om hierdie glorieryke hoofstuk in die Engelse geskiedenis by geboorte te wurg. Die herkatolisisering van Engeland onder Maria word gevolglik gesien as 'n tydelike omkeer op die pad na die Anglikaanse triomf, 'n terugwaartse en reaksionêre ondermyning van die hard gewenste soewereine onafhanklikheid. Dit is hierdie feit, bo alle ander, wat die donker reputasie van Maria gevoed het.
Maar sny deur die stereotipes en die propaganda, en ondersoek wat Maria eintlik bereik het, en ek glo dat 'n baie meer positiewe beeld van Mary se heerskappy na vore kom - die van 'n pligsgetroue vrou wat 'n spoor vir vroulike heersers geloop het en Engeland as 'n ernstige speler op die wêreldverhoog gevestig het. Trouens, as een van die Tudor -konings en -koninginne aanspraak kan maak op die titel 'illuster', dan sou ek aanvoer dat dit Maria is.
Dat Maria hoegenaamd die troon kon beveilig, was 'n merkwaardige prestasie. Toe haar broer, die vurig protestantse Edward VI, op 6 Julie 1553 sterf, hang haar toekoms in die weegskaal. Edward het sy katolieke suster van die opvolging onterf, en die magtige hertog van Northumberland-gesteun deur 'n goed toegeruste leër-was besig om voor te berei om sy troon te neem. Toe Northumberland die Protestantse Lady Jane Gray ('n familielid van Mary's) op 10 Julie 1553 laat koningin maak, bevind Mary haar stewig op die agtervoet. Maar sy het die situasie gou tot haar voordeel omgedraai, 'n klein maar getroue groep volgelinge bymekaargemaak, 'n militêre mag by die Framlingham -kasteel in Suffolk bymekaargemaak en die druk op haar teenstanders verhoog. Northumberland het gou verkrummel en op 1 Oktober is Mary gekroon as koningin in die Westminster Abbey. Dit was, skryf een van die ondersteuners van die nuwe koningin, 'n prestasie "van Herculean eerder as vroulik gewaag".
As een beeld die vrou definieer wat die volgende vyf jaar in Engeland regeer het, dan is dit miskien Anthonis Mor se portret van Maria uit 1554 (getoon op bladsy 29). Een kunshistorikus het die blik van die koningin in die skildery as fanaties, gargoyle-agtig en skrikwekkend beskryf. Maar dit is beslis nie 'n kenmerk wat die diplomaat Annibale Litolfi sou erken nie. Nadat sy Mary ontmoet het, het hy opgemerk dat sy "glad nie lelik was soos in haar portrette nie, en dat haar lewendige uitdrukking, wit vel en lug van gratia haar selfs mooi gemaak het".
Wat die idee betref dat sy soet en sober was, word dit geglo deur 'n staaltjie wat deur Juan Hurtado de Mendoza, 'n bediende van Philip van Spanje, oorgedra word, waarin ons vertel word dat Mary so hard gelag het vir 'n grap dat sy gespot het vir asem.
Dit is slegs 'n vignet, maar dit bied ons 'n blik op Mary se prettige kant. Hier was 'n vrou wat van mode, dobbel, jag, vermaak en ridderlike aktiwiteite hou.
As die beskuldiging dat Maria sonder humor was, ongegrond is, dan is die beeld van 'n koningin hopeloos uit pas met die begeertes van haar mense. Min twyfel nou dat die meerderheid van die bevolking in Engeland Mary se herstel van die tradisionele godsdiens verwelkom het na die bewegings na die hervorming wat die afgelope twee dekades onder haar vader en broer ingestel is.
Mary se godsdiensprogram is ondersteun deur 'n hoogs effektiewe predikingsveldtog, openbare godsdienstige ritueel en 'n vinnige heropvulling van die materiële struktuur van kerke. Klokke en gesange weerklink deur die strate, aangesien baie gemeentes hul solidariteit aandui met die tradisionele oortuigings van die koningin.
Maar dit was nie 'n reaksionêre hervatting van die harde katolisisme nie. Maria se heerskappy was getuie van 'n beweging weg van pelgrimstog en die kultus van heiliges, wat die weg wys vir die herleefde Katolisisme van Europa in die laat 16de eeu. Dit is die moeite werd om te onthou dat die Groot Bybel - die eerste volledige vertaling van die Bybel in Engels, gemagtig deur Henry VIII - is nooit amptelik onder Maria teruggetrek nie. Boonop is kloosterlande wat deur haar pa gekonfiskeer is, nie na die kerk teruggegee nie, maar in die hande van hul nuwe eienaars.
Trouens, die Katolieke herstel moet tot die grootste prestasies van Maria gereken word, en die vyfde teologiese veranderinge van 'n generasie in vyf kort jare omkeer. Die lang lewe van die Katolieke herhalende gemeenskap in Engeland na haar bewind - tydens die Protestantse administrasie van Elizabeth I en daarna - is in weinig te wyte aan die doeltreffendheid van Maria se godsdiensbeleid.
Tydlyn: Mary Tudor se onstuimige lewe
Mary word in Greenwich gebore. Sy is die enigste kind van Henry VIII en sy eerste vrou, Catherine van Aragon (foto hierbo), wat kleintyd oorleef het
23 Mei 1533
Henry VIII se huwelik met Catherine word ongeldig verklaar vyf maande nadat hy met 'n tweede vrou, Anne Boleyn, getrou het. Mary word as onwettig geag en van haar opvolgingsreg ontneem
Henry VIII sterf en word opgevolg deur sy seun, soos Edward VI (hierbo). Mary trotseer haar vurig protestantse halfbroer herhaaldelik deur te weier om afstand te doen van haar katolisisme
6 Julie 1553
Koning Edward VI sterf in die ouderdom van 15. Lady Jane Gray, 'n Protestantse familie van Mary's, word vier dae later as koningin uitgeroep
3 Augustus 1553
Nadat sy 'n militêre mag in Suffolk bymekaargemaak het en haar mededingers uitgewis het, ry sy triomfantelik na Londen, vergesel van haar halfsuster Elizabeth. Lady Jane Gray is in die Tower of London opgesluit
Mary word gekroon as koningin deur haar heerskanselier, Stephen Gardiner, in die Westminster Abbey
12 Februarie 1554
Lady Jane Gray word tereggestel op bevel van Mary. Haar lot word verseël deur die sogenaamde Wyatt-opstand teen die heerskappy van Mary, waarin haar pa betrokke is
Mary het haar halfsuster, Elizabeth (foto hierbo), in die Tower of London in die tronk, nadat daar beweer word dat sy ook die Wyatt-rebellie ondersteun het. Tog, sonder gebrek aan bewyse van haar suster se skuld, weerhou Mary daarvan om Elizabeth se teregstelling te beveel
Ten spyte van die voorbehoud van sommige van die magtigste figure in die Engelse hof, trou Mary met Philip van Spanje in die Winchester -katedraal
Dankdienste word in Londen gehou nadat verkeerde gerugte versprei het dat Mary 'n seun gebaar het. Dit lyk asof Mary 'n valse swangerskap beleef het
21 Maart 1556
Thomas Cranmer, voormalige aartsbiskop van Canterbury, word op die brandstapel verbrand. Hy is een van meer as 280 'ketters' wat tydens Maria se bewind tereggestel is
Mary sterf, 42 jaar oud, tydens 'n griepepidemie. Die Engelse kroon gaan oor na haar halfsuster, Elizabeth
Bloed aan haar hande
Een gebied waarop ons Maria egter nie kan vryspreek nie, is die veldtog van vervolging wat haar die titel 'Bloody Mary' besorg het. Haar wrede bekamping van godsdienstige onenigheid het ten minste 284 slagoffers oor vier jaar geëis - waarvan die meerderheid op die brandstapel verbrand is.
Geskiedkundiges het op 'n stadium probeer om Maria te distansieer van die vervolging van Protestante, deur dit toe te ken aan Spaanse invloed, verbitterde konserwatiewes of gewetenlose raadgewers. Sulke argumente word ondermyn deur die feit dat getuies tydens die latere verhoor van Bartolomé Carranza, een van die argitekte van die Katolieke herstel, getuig het van die persoonlike betrokkenheid van die koningin in gesprekke met hom en kardinaal Reginald Pole oor godsdiensbeleid en teologie. En daar kom min aan die feit dat die verbranding van andersdenkendes besonder intens was in Engeland.
Trouens, die enigste verweer wat u vir Mary kon bied, is dat sy verre van die enigste Europese monarg was wat teenstanders vervolg het. Die Council of Blood in the Low Countries het in net meer as sewe jaar duisend lewens geëis, terwyl meer as 200 Katolieke onder Elizabeth I. doodgemaak is. oefen. Boonop het onlangse geleerdes gesuggereer dat aan die einde van Maria se heerskappy slagoffers van aansienlike profiele aansienlik afgeneem het en dat die meningsverskil blykbaar verswak het. Mary se veldtog van vervolging was dalk wreed, maar al die voorstelle is dat dit die gewenste uitwerking gehad het.
Kry haar man
As Maria se vurige katolisisme - in die oë van geslagte van Protestantse polemiste - haar grootste misdaad was, dan het haar keuse van man net die saak vererger. Mary se huwelik met Philip, die toekomstige koning van Spanje, het haar blootgestel aan 'n stortvloed kritiek: dat sy min huwelik in die huwelik gehad het dat dit 'n heeltemal liefdelose huwelik was (sien meer hieroor, sien die venster regs) met Philip se ware doel om te trou Mary sou Engeland in sy Spaanse Katolieke ryk opneem.
Nie een van hierdie argumente kan heeltemal ondersoek word nie. Mary was beslis geen passiewe toeskouer tydens die huweliksonderhandelinge nie, het hard beding en die swakheid van haar posisie oordryf om groter toegewings en gunstiger voorwaardes te verkry. Sy het beslis ook die vakbond begeer - en het net so bewys as sy teëgekom het teen die opposisie van die parlement en haar heer kanselier, Stephen Gardiner. 'As sy teen haar wil getroud was, sou sy nie drie maande lewe nie,' het sy gesê.
Tog het die opposisie teen die huwelik bly prut - en vroeg in 1554 het dit ontplof tot 'n volksopstand onder leiding van die Kentiese politikus en grondeienaar Thomas Wyatt. Binnekort het die rebelle toegeneem en op pad na Londen: Mary se administrasie was in 'n eksistensiële krisis.
Maar dit was 'n uitdaging wat die koningin bewys het dat sy meer as in staat was om te ontmoet. Terwyl die opstand momentum kry, het Mary 'n toespraak in die Guildhall gehou wat weerstand bied teen die opstand onder Londenaars. Sy het haarself as die moeder van die mense beskryf en verklaar: 'Ek kan nie sê hoe natuurlik die moeder die kind liefhet nie, want ek was nooit 'n moeder nie ... as 'n prins of goewerneur haar onderdane net so natuurlik en ernstig kan liefhê soos die moeder die kind, verseker julle dan dat ek, wat julle dame en meesteres is, julle opreg en innig liefhet en liefhet. " Deur die steun van Londenaars te ontken, was Wyatt se opstand gedoem om te misluk. Hy is gevang en tereggestel, sy kop en ledemate is in die openbaar vertoon. Binnekort het albei die parlement die huweliksverdrag goedgekeur.
'N Ander aanklag wat op die huwelik van Mary en Philip gerig is, is dat dit Engeland in 'n vasale staat van 'n vreemde moondheid verander het. Ook dit ignoreer die getuienis. Philip respekteer Mary se superioriteit bo hom in Engeland en was nie van plan om die grondwet of die landswet te ondermyn nie. Hy demonstreer dit in 'n brief aan sy vader in November 1554, waarin hy verklaar dat: "Ek is gretig om die hele wêreld deur my optrede aan te toon dat ek nie die state van ander mense wil verkry nie, en u Majesteit waarvan ek sou oortuig dit nie alleen deur my optrede nie, maar uit my eie gedagtes. "
As Philip en Mary 'n erfgenaam gehad het, sou 'n dinastiese erfenis wat Engeland en die Lae Lande verenig het, 'n Noord -Europese kragstasie geskep het om Frankryk en miskien selfs Spanje self te verduister. Dit strook skaars met die idee van 'n verswakte nasie wat onder die skaduwee van die oorheersende Spaanse mag val.
Na vier jaar van hul mede-monargie, lyk Mary trouens veiliger op die troon-en Philip gewilder as ooit. 'N Wêreldwye grieppandemie het Engeland in 1557–58 getref, wat tot die helfte van die bevolking in sommige dele van die land geraak het. Ondanks die hoë sterftesyfer het die regime die storm deurstaan ​​sonder groot sosiale protes.
Maar die stabiliteit van Maria se regime was net so die gevolg van haar persoonlike eienskappe as haar keuse van haar man. Van jongs af het sy haar pligsgetrouheid getoon, en die totale bedrae van haar persoonlike uitgawes aan die bokant van elke bladsy in haar eie hand uit haar tyd as prinses van Wallis gemerk. Toe sy aan bewind kom, was dit nie anders nie. Die Venesiaanse ambassadeur het vroeg in haar bewind opgemerk dat sy met dagbreek opgestaan ​​het, gebid, mis gehoor het en daarna onophoudelik sake gedoen het tot na middernag. In 1555 skryf een van haar naaste medewerkers, Reginald Pole, toekomstige aartsbiskop van Canterbury, aan Philip dat sy 'n groot deel van die nag deurbring om staatsaangeleenthede te stuur, ondanks die koste vir haar gesondheid.
Hierdie dors na harde werk het gehelp om vier proklamasies te lewer oor die groot vernedering van die muntstuk, wat almal in die eerste jaar van Maria op die troon uitgereik is. Die Muscovy Company-die eerste Engelse aandelemaatskappy waarin die kapitaal in gebruik bly, in plaas daarvan om na elke reis terugbetaal te word-ontvang ook sy koninklike handves tydens die regering van Mary. Dit sou 'n hoeksteen word van die groei van die land as 'n krag in die wêreldwye handel
Uiteindelik was Mary se grootste prestasie egter moontlik om 'n model vir haar jonger broer, Elizabeth, te gee. Maria en Elizabeth het 'n moeilike verhouding gehad (bereik 'n laagtepunt in 1554, toe Maria Elizabeth in die toring laat opsluit). Tog stel die ouer suster die statutêre grondslae van die vroulike heerskappy waarop die jonger suster gebou het, met 'n prototipe van 'n sterk, onafhanklike, koninklike regering en 'n ywerige en betrokke monarg, onwankelbaar deur die magtige manlike hofdienaars wat haar omring het.
Mary sterf in 1558, voordat sy kon voortbou op haar vroeë suksesse - en haar prestasies is alles behalwe verpletter onder die gewig van negatiewe stereotipes. Trouens, as u op soek is na 'n netjiese embleem van waar Mary staan ​​in moderne gesprekke oor Britse heersers, hoef u nie verder te soek as die huidige Britse burgerskapstoets nie. Haar pa, Henry VIII, verskyn in 15 persent van die vrae oor Brittanje se 'lang en roemryke' geskiedenis. Wat Maria betref, verdien sy nie een enkele vermelding nie. Wat meer is, terwyl 'n straat- en metrostasie ter ere van haar in Madrid vernoem is, bring nie een groot monument hulde aan die koningin in Engeland nie.
Dit doen haar 'n groot nadeel. Dit is hoog tyd dat die ware Maria I teruggeskryf word in die geskiedenis dat ons haar rol in die bestuur van 'n hoogs doeltreffende administrasie, die verbreding van Engeland se globale horisonne en 'n presedent vir haar meer gelukkige en langlewende suster, vier. Vir 450 jaar het belydenisverskille 'n groot - en nadelige - invloed op Maria se reputasie gehad. Ons moet sekerlik hierdie stereotipes uitdaag en erken dat Maria nie net 'bloedig' was nie, maar ook heilig en wys.
Alexander Samson is 'n leser in vroeë moderne studies aan die University College in Londen. Sy nuutste boek, Mary en Philip: die huwelik van Tudor Engeland en Habsburg Spanje, is in Januarie deur Manchester University Press gepubliseer
Mary I: 'n hoogs indrukwekkende koningin wat in haar fleur afgesny is
'Bloody Mary' Tudor is lankal as 'n godsdienstige dwaas en 'n militêre mislukking bestempel. Tog, soos Anna Whitelock verduidelik, was die eerste vrou wat die kroon van Engeland gedra het 'n politieke pionier wat die monargie herdefinieer
Gepubliseer: 16 Desember 2014 om 14:30
Bloody Mary was 'n Katolieke grootspreker, 'n half-Spaanse tiran wat byna 300 Protestantse mans, vroue en kinders verbrand het in een van die wreedste vervolgingsperiodes in Reformasie-Europa. Dit is ten minste hoe die daaropvolgende (Protestantse) skrywers haar geverf het. John Foxe se klassieke martelkunde, Handelinge en monumente (in die volksmond bekend as die Boek van Martelare), wat die eerste keer in 1563 gepubliseer is, gee 'n grafiese voorstelling van "die aaklige en donker tyd van Queene Mary" en het die geskiedenis van Mary se regering vir byna 500 jaar oorheers.
In sy Eerste blaas van die trompet teen die monsteragtige regiment van vroue, geskryf op die vooraand van Maria se dood, veroordeel John Knox Maria as 'n vroulike heerser en 'n Katoliek: sy was 'n 'aaklige monster Jesebel' wat '[Engelse] gedwing het om hul nek onder die juk van Satan te buig'. Tradisioneel beskou deur die prisma van haar godsdiens, word Mary se regering van vyf jaar beskryf as rampspoedig, verbeeldingloos en ondoeltreffend, sonder positiewe prestasies.
Tog was Mary die eerste erkende koningin van Engeland: die eerste vrou wat die kroon van Engeland gedra het. Dit was 'n situasie dat haar pa, Henry VIII, baie en berugte moeite gedoen het om te keer. Maar Mary het meer as die uitdaging die hoof gebied. In ongekende omstandighede was sy moedig en polities bekwaam. Haar bewind herdefinieer die kontoere van die Engelse monargie en bewys dat koninginne as konings kan regeer.
Maria het haar lewe lank gesukkel om haar reg op die troon te verdedig - en selfs om haar lewe te behou. Na die verbrokkeling van die huwelik tussen haar ma, Katarina van Aragon, en Hendrik VIII, word sy van die koninklike prinses tot 'n baster afgegooi. Sy is 'n tyd lank deur haar pa uit die opvolging uitgeskryf, en hoewel sy deur die Derde Erfreg van 1544 en deur Henry se testament herstel is, het sy onwettig gebly. Toe haar negejarige broer Edward VI die troon in 1547 erf en Maria se katolisisme konfronteer, het sy verklaar dat sy eerder 'haar kop op 'n blok sou lê' as om haar geloof te verlaat. Haar ondersteuners het haar aangespoor om na die buiteland te vlug, maar Mary het in Engeland gebly, vasbeslote om haar aanspraak op die kroon te verdedig.
Na haar broer se dood in Julie 1553, wen Mary - teen alle kante - die troon in 'n buitengewone staatsgreep.
Edward het Mary uit die opvolging geskryf en in plaas daarvan die Protestantse Lady Jane Gray as erfgenaam van die troon aangewys.Voordat die dood van die koning bekend gemaak is, het John Dudley, die hertog van Northumberland, beheer oor die toring verkry en die koninklike artillerie en die kassie tot sy beskikking gehad. Omdat Londen blykbaar veilig was, is Lady Jane tot koningin uitgeroep. Toe Mary 'n wenk ontvang dat Edward se dood op hande is en Northumberland beplan om haar vas te trek, het sy oor East Anglia gevlug. Een van haar ondersteuners beskryf dit as 'n daad van "Herculean eerder as van vroulik gewaag". Op die Framlingham -kasteel in Suffolk het Mary haar standaard verhoog en die plaaslike goewerneur byeengebring. Op 19 Julie word sy tot koningin uitgeroep, en haar toetreding is met vreugde begroet.
Die omvang van haar prestasie word dikwels oor die hoof gesien. Mary het die enigste suksesvolle opstand teen die sentrale regering in die 16de-eeuse Engeland gelei. Sy het ontvlugting ontwyk, 'n teen-staatsgreep gemobiliseer en was in die krisistyd moedig, beslissend en polities bedrewe. Deur haar katolisisme te verminder en haar legitimiteit te verkondig, het Mary beide Katolieke en Protestantse steun verseker. Sy het ook verseker dat die kroon langs die wettige lyn van die opvolging van Tudor voortduur, deur Elizabeth se posisie as haar erfgenaam te verdedig (hoewel dit eers in die laaste weke van haar lewe amptelik gemaak is).
Nadat sy die troon verseker het, moes Maria haar vestig as 'n vroulike monarg. Dit was 'n ongekende posisie in 'n diep patriargale samelewing - inderdaad het baie mense gevra of 'n vrou die kroon kan dra. Daar word beskou dat die monarg God se verteenwoordiger op aarde is, 'n figuur van verdediging en geregtigheid - 'n rol wat gebaseer is op militêre mag. Die taal, beeld en verwagtinge van die Engelse monargie en koninklike majesteit was ongetwyfeld manlik, en die regte van 'n koningin was 'n saak van groot onsekerheid.
Mary se toetreding het die spelreëls verander, en die aard van hierdie nuwe gefeminiseerde politiek moes nog gedefinieer word, maar in baie opsigte was Mary meer as gelyk aan die taak. Besluite oor die gegewens oor die praktyk en mag van 'n koningin is presedente vir die toekoms. In April 1554 het die parlement van Mary die wet op koninklike mag aangeneem, wat in die wet vasgelê is dat koninginne die mag "heeltemal, heeltemal en absoluut" as hul manlike voorgangers beklee en daardeur die geslagsvrye gesag van die kroon vasgestel het.
Maria se kroning het haar die volle regalia van 'n manlike monarg aanvaar en die sakrale rol aangeneem wat tot dusver tot konings beperk was. Voorheen was dit presies die uitoefening van hierdie semi-priesterlike mag, afgelei van die kroning, wat vroue verhinder het om tot die troon te tree. Deur voortgesette praktyke wat deur vorige konings uitgevoer is - die genesende aanraking vir die 'koning se euwel' (scrofula) en seëninge wat krampe en epilepsie genees, het Maria getoon dat die amp van gekroonde monarg nie deur geslag beperk is nie.
Mary het 'n voorkeur gegee om ongetroud te bly, maar het die behoefte aanvaar om te trou om haar openbare plig teenoor haar geloof en haar koninkryk na te kom. Almal was dit eens oor die behoefte aan 'n man wat haar kan lei in die uitspraak, en 'n manlike erfgenaam kan voortbring, en sodoende die opvolging kan verseker. Alhoewel daar tradisioneel aangevoer word dat Mary se huwelik met Filippus van Spanje ongewild was, was 'n alliansie met Habsburg Spanje polities nuttig. Die huweliksverdrag was beslis so "gunstig as moontlik vir die rente en veiligheid en selfs die grootheid van Engeland", met die wettige regte van Mary as koningin en die Spaanse invloed tot die minimum beperk
Vir sommige was dit egter nie genoeg nie. In Januarie 1554 het Mary 'n Protestantse rebellie onder leiding van Thomas Wyatt in die gesig gestaar wat daarop gemik was om die wedstryd te voorkom, maar die koningin het weer die geleentheid gekry. Ondanks die aandrang van haar raadslede het sy geweier om Londen te verlaat; toe val sy in 'n merkwaardige toespraak in die Guildhall Wyatt as 'n goddelose verraaier aan, verdedig haar godsdiens en keuse van haar man en vra Londenaars om standvastig te bly staan. Mary beklemtoon haar uitdaging, moed en toewyding, nie deur te beweer dat sy die eienskappe van 'n man het nie, maar eerder oor hierdie eienskappe as vrou. Mary se opwindende retoriek het die inwoners van Londen so gemobiliseer dat Thomas Wyatt die toring genader het toe hy Ludgate teen hom belemmer het. Die rebelle was genoodsaak om hul arms neer te lê en om genade te dagvaar. Mary was duidelik 'n effektiewe spreker lank voor haar suster Elizabeth die lofsange verwerf het.
Mary se reputasie is byna heeltemal deur godsdiens gedefinieer en saamgevat deur die berugte bynaam 'Bloody Mary'. Elizabethaanse Protestante, wat die eerstes was wat die geskiedenis van Maria se bewind geskryf het, het die regime gekenmerk as gewelddadig onderdrukkend, geestelik dodelik en onsuksesvol. Maar op baie maniere was die program van Mary om harte en gedagtes tot Rooms -Katolisisme te bekeer, innoverend en energiek. Onder leiding van kardinaal Reginald Pole het die program van herkolisering die prediking aangemoedig en die drukpers gebruik om homilies en kategese te lewer en om 'n parogiale herlewing van die katolisisme te bevorder.
Selfs die brandwonde - die aanvaarde straf vir kettery destyds - was, is aangevoer, in die algemeen effektief. Leke was ten volle en entoesiasties betrokke by die opsporing van ketters, en teen 1558 het die getalle wat verbrand is, gedaal. Die Marian -kerk was suksesvol in sy missie - maar toe sterf Maria voortydig, na slegs vyf jaar van heerskappy en sonder 'n Katolieke erfgenaam.
Tradisionele assesserings van Mary se koningskap het sterk gefokus op die skynbare militêre mislukkings tydens haar bewind, soos getoon deur die verlies van Calais in die Anglo-Franse oorlog van 1557–59. So 'n mislukking kontrasteer met Elizabeth se oorwinning oor die Spaanse Armada in 1588. Terwyl Elizabeth in die volksmond as 'n triomfantlike krygerkoningin onthou word, word Maria gestuit as slegs nasionale militêre vernedering.
Die verlies van Calais het beslis 'n lang skadu oor Maria se reputasie gewerp. Tog moet die beoordeling van Maria se militêre vaardigheid heroorweeg word. Voor die verlies van Calais het sy suksesse beleef. In Augustus 1557 verower Engelse en Spaanse magte St-Quentin, 'n aksie waarin ongeveer 3 000 Franse troepe gedood en 7 000 gevange geneem is, insluitend hul bevelvoerder Anne de Montmorency, die konstabel van Frankryk.
Die nuus is in Engeland begroet met wydverspreide vieringe. Londense kroniekskrywers het die sukses van "die koning, ons meester" aangekondig - Mary se man is nou aanvaar. Die politieke gemeenskap was gemotiveer vir die nasionale oorlogspoging in diens van koning Philip. Maar weke later het die Engelse die vernederende nederlaag beleef wat 'n beslissende afdruk op Mary se bewind sou plaas. As die laaste oorblyfsel van die Engelse aanspraak op Frankryk, het Calais 'n simboliese waarde gehad wat buite verhouding was met die ekonomiese en militêre belangrikheid daarvan.
Ondanks die beknoptheid van haar bewind, het Mary die koninklike gesag in die plekke uitgebrei, haar parlement bestuur, die vloot herbou, die milisie herorganiseer en die grondslag gelê vir die hervorming van die munt en die herstrukturering van die ekonomie. Nuwe uitvoermarkte is ontwikkel in Guinee, die Baltiese Eilande en Rusland, met laasgenoemde wat gelei het tot die stigting van die Muscovy Company in 1558. Die regering se opknapping van die tariefboek in dieselfde jaar het ook die kroon se inkomste uit doeane verhoog. Daar is statute aangeneem wat die regte vervaardiging van spesifieke ware reguleer en voorsiening maak vir meer doeltreffende en sistematiese produksiemaatreëls. Vyf hospitale is weer toegerus deur Mary, waaronder die Savoy-hospitaal in Londen.
Mary was 'n pligsgetroue en hardwerkende koningin wat vasbeslote was om nou betrokke te wees by regeringsake en beleid. Sy sou, soos die Venesiaanse ambassadeur opgeteken het, opstaan ​​"met dagbreek toe sy, nadat sy haar gebede en privaat mis gehoor het," onophoudelik sake sou doen tot na middernag ".
Maria regeer met die volle mate van koninklike majesteit en bereik baie van wat sy wou doen. Sy het haar regmatige troon gewen, met haar Spaanse prins getrou en die land teruggekeer na die Rooms -Katolisisme. Die Spaanse huwelik pas by die magtigste regerende huis in Europa, en die hoogs gunstige huweliksverdrag het uiteindelik die steun van die Engelse regering gewen. Sy het rebelle verslaan en die Tudor -monargie behou. Haar katolisisme is beïnvloed deur haar humanistiese opvoeding en het baie tekens van breë aanvaarding getoon voordat sy gesterf het. Sy was 'n intelligente, polities bedrewe en vasberade monarg - baie haar eie vrou.
Herdefiniëring van die monargie
Eens gesien as swak wil en gebrek aan leierseienskappe, word Mary nou aangekondig as moedig en oorlogsugtig, opgevoed vir heerskappy en polities vasberade. Haar vroeë dood - te midde van rampspoedige oesmislukkings en 'n griepepidemie, en kort na die verlies van Calais - het verseker dat Mary se reputasie noodlottig verseël is. As sy langer gelewe het, sou haar inisiatiewe in godsdiens en finansies tot stand gekom het as sy 'n kind sou baar, sou 'n Katolieke toekoms vir Engeland verseker gewees het.
Deur die troon te verseker, het Mary egter verseker dat die kroon langs die wettige lyn van Tudor -opvolging voortduur. As die eerste koningin van Engeland herdefinieer sy die koninklike ritueel en wetgewing en bepaal daardeur dat 'n vroulike heerser, getroud of ongetroud, identiese mag en gesag sou geniet as manlike monarge. Mary was die Tudor -baanbreker, 'n politieke pionier wie se regering die Engelse monargie herdefinieer het.
Haar opvolger het die voordeel gehad dat sy die tweede vrou was wat regeer het. Alhoewel sy dit nooit sou erken nie, het Elizabeth voortgebou op die fondamente wat haar suster gelê het en van haar 'n waardevolle politieke opvoeding ontvang. Na Maria se dood is die kroningsklere van Engeland se eerste koningin inderhaas opgeknap - met 'n nuwe lyfie en moue - om by sy tweede te pas. Hierdie uitrusting was net een van vele dinge wat Elizabeth by haar voorganger geleen het.
Dr Anna Whitelock is 'n historikus en omroeper in Royal Holloway, Universiteit van Londen, en skrywer van Elizabeth se bedmaats: 'n intieme geskiedenis van die Queen's Court (Bloomsbury, 2013).
Regeringsbeleid van Marian – Queen Mary I / Mary Tudor
Die volgende is 'n lys met regeringsbeleid en ampsmanne.
Dit bevat ook godsdienstige wetgewing.
Wanneer het die parlement vergader tydens die regering van Mary?
5 Oktober 1553 tot 5 Desember 1553
2 April 1554 tot 5 Mei 1554
12 November 1554 tot 16 Januarie 1555
21 Oktober 1555 tot 9 Desember 1555
20 Januarie 1558 tot 17 November 1558
Wie was die sprekers van die Laerhuis?
Sir John Pollard, M.P. vir Oxfordshire – verkies op 5 Oktober 1553
Sir Robert Brooke, M.P. vir die Stad Londen – verkies op 2 April 1554
Sir Clement Higham, M.P. vir West Looe – verkies op 12 November 1554
Sir John Pollard, M.P. vir Chippenham – verkies op 21 Oktober 1555
Sir William Cordell, M.P. vir Suffolk – verkies op 20 Januarie 1558
Stephen Gardiner, biskop van Winchester 1553-1555
Nicholas Heath, aartsbiskop van York 1556-1558
Houers van die Privy Seal
John Russell, 1st Lord Russell, het 1ste graaf van Bedford geskep, 1550) 1542-1555
Hoofregters van die King's Bank
Hoofregters van algemene pleidooie
William Paulet, 1ste graaf van Wiltshire (1550) en 1ste markies van Winchester (1551)
beklee die amp van Lord Treasurer van 1550 tot 1572
Hoofbaronne van die hof van skatkis
Vergelyk die godsdienstige dade van Januarie 1553 met dié wat verloop het nadat Maria koningin geword het. 'N Mens kan jou die verwarring voorstel wat veroorsaak word deur sulke vinnige ideologiese verskuiwings.
Januarie – Sir Richard Cotton beveel om beslag te lê op die kerkbord en klere.
12 Junie – die twee-en-veertig artikels uitgegee (sluit die stelling in dat die regverdiging voor God ook deur die geloof alleen is, dat goeie werke geen rol speel in die redding nie en dat daar geen vagevuur is nie.)
19 Julie – Mary Tudor uitgeroep tot koningin van Engeland.
Onmiddellike en vinnige godsdienstige veranderinge vind plaas.
September – Bishops Bale, Coverdale, Ponet, Scory en Barlow word hul kantoor ontneem en vlug uiteindelik oorsee.
Biskoppe Gardiner en Bonner word uit die gevangenis vrygelaat en in hul voormalige kantore teruggeplaas.
Mary beveel dat aartsbiskop Cranmer gearresteer word. Sy mede -protestantse leiers, Latimer, Hooper en Ridley (en 'n aantal ander) word ook gearresteer.
Oktober – Parlement in sitting. Dit weier om die Act of Supremacy te herroep, ondanks die aandrang van Mary. Hulle slaag wel 'n Actof Herroeping wat in wese die Edwardiaanse hervorming ongeldig maak en massa, geestelike selibaatheid en rituele aanbidding weer in werking stel.
Desember reageer Mary op die weiering van die parlement om die oppergesag te herroep en verwerp die titel van opperhoof van die Engelse kerk.
Januarie en prominente Engelse Protestante vlug na Duitsland en Switserland en probeer Marian se vervolging van getroude/nie-selibate geestelikes vermy.
March – Mary reik Royal Injunction uit en beveel biskoppe om getroude geestelikes uit hul amp te verwyder, onderdruk slegs kettery wat geestelikes verorden is wat ingevolge die Engelse ordinale herstel van heilige dae en gepaardgaande seremonies georden is.
Gardiner begin met 'n metodiese opruiming van getroude geestelikes. Hierdie praktyk eis uiteindelik byna 'n kwart van die kerklike geestelikes.
April – Parlement vergader weer – en weer bots met Mary. Hulle stem uiteindelik in om ketterywette te aanvaar as daar geen herstel van kloosterlande is nie. Mary stem onwillig saam met die toestand.
November – Kardinaal Reginald Pole (wie se Plantagenet -moeder, Margaret, wreed vermoor is deur Henry VIII) keer terug na Engeland en die vonnis van ekskommunikasie word uit Engeland opgehef.
Die parlement vergader ook weer en aanvaar 'n 2de herroepingswet wat alle godsdienstige wetgewing sedert 1529 ongeldig maak. Met ander woorde, die Henriciaanse hervorming het nooit plaasgevind nie!
Januarie – Mary begin die nuwe jaar deur 'n kommissie aan te stel om verskillende godsdienstige huise te vestig.
4 Februarie – Die eerste protestantse martelaar word in die openbaar verbrand – John Rogers, vertaler van die Bybel, word skuldig bevind onder die nuwe ketterywette.
16 Oktober – Bishops Ridley en Latimer word verbrand weens dwaalleer buite Balliol College, Oxford.
12 November Stephen Gardiner, die Katolieke adviseur van Mary, sterf.
13 November – Aartsbiskop Cranmer word amptelik van die See van Canterbury ontneem.
Desember – kardinaal Reginald Pole kry Cranmer se voormalige posisie – met die naam aartsbiskop van Canterbury.
Die openbare verbranding van Protestantse martelare gaan onverpoos voort.
21 Maart Thomas Cranmer herroep alle terugtrekkings en word verbrand weens dwaalleer buite Balliol College, Oxford, waar Ridley en Latimer ook vermoor is.
22 Maart – Pole word amptelik ingewy as aartsbiskop van Canterbury.
Kardinaal Pool raak verstrengel in argumente met pous Paulus IV en word sy posisie as pouslike legaat ontneem.
Baie klein godsdienstige huise word weer gevestig.
June – Pole word na Rome teruggeroep om die aanklagte van kettery te beantwoord, met verwysing na sy argumente met die pous. Mary weier om hom te laat gaan. Die pous stel priester William Peto aan as pouslike legaat in Pole se plek. Mary weier om die afspraak te erken.
10 November – vyf prominente protestante verbrand vir hare in Canterbury. In totaal is ongeveer 300 protestante tydens die regering van Mary vermoor.
Die prominente protestantse ballingskap Thomas Bentham keer terug na Londen en lei Protestantse vergaderings.
17 November – Mary en Pole sterf albei.
Was die regering van koningin Mary I van Engeland werklik 'n mislukking?
Koningin Mary I van Engeland, of Bloody Mary, was 'n kortstondige Engelse koningin van 1553 tot 1558 (en het van 1516 tot 1558 geleef). As dogter van koning Henry VIII en suster van Elizabeth I word sy dikwels oor die hoof gesien - of as 'n mislukking beskou. Meer interessant, in teenstelling met haar pa en suster, was sy nie protestant nie, maar katoliek. Hier vertel ons u van hierdie Tudor Monarch.
Kyk na die geskiedenis van die Tudor -geskiedenis van die skrywer oor die seun van koning Henry VIII, Edward VI (hier ), en die persoon wat koning kon gewees het in plaas van Henry VIII (hier ).
Mary I soos geskilder deur meester John in die 1540's.
Maria I van Engeland was die dogter van koning Henry VIII en sy eerste vrou, Catherine van Aragon. Na 'n vroeë lewe wat gekenmerk is deur godsdienstige en persoonlike twis van haar vader, het Mary die Engelse troon geërf by die dood van haar halfbroer Edward VI in 1553. Sy trou met Phillip II van Spanje in Julie 1554, met die hoop om te smee 'n alliansie met haar Spaanse familie en die vervaardiging van 'n Katolieke erfgenaam. Toe laasgenoemde misluk en teen die tyd dat koningin Mary I van Engeland aan die einde van 1558 sterf, het die geskiedenis vir ewig haar 'Bloody Mary' betreur oor haar hewige vervolging van Engelse Protestante en poging om die hervorming van haar vader om te keer, wat onmiddellik deur haar Protestantse opvolger voltooi is en halfsuster, die meer bekende koningin Elizabeth I van Engeland, of Gloriana, tydens haar onvergeetlike vyf-en-veertig jaar bewind.
Die Tudor -dinastie het van 1485 tot 1603 geduur en het 'n buitengewone rol gespeel om Engeland te verander van 'n vurige Europese agterwater wat nog in die Middeleeue deurdrenk was in 'n kragtige Renaissance -nasie wat 'n groot deel van die wêreld sou oorheers en sou lei tot die vorming van nog sterker nasies en revolusionêre filosofieë. Tog word tipies slegs drie monarge hiervoor erkenning gegee: Henry VII, Henry VIII en Elizabeth I. Tussen die oorgang van mag van Henry VIII na sy tweede dogter, Elizabeth I, word Maria I ontslaan ondanks haar direkte verhouding met twee van die invloedrykste en magtigste nasies destyds: Spanje en Engeland. Was haar 'bloedige' regering so onvrugbaar soos historici beweer?
Gedurende die eerste helfte van koning Henry VIII se bewind was Maria vereer as die regmatige erfgenaam van die Engelse troon. Sy het haar 'n uitstekende opvoeding verseker en deur haar pa na 'sy pêrel in die wêreld' verwys. Verskeie huwelike is vir klein Maria beding, waaronder die babaseun van koning Francis I van Frankryk en haar 22-jarige eerste neef, die Heilige Romeinse keiser Charles V.Teen die tyd dat Mary adolessensie bereik het, het sy na berig word ontwikkel as 'n mooi dame met 'n mooi gelaatskleur wat na albei haar mooi ouers lyk.
Uit Catherine se sewe swangerskappe het slegs Maria oorleef tot in sy kinderjare. Omdat haar moeder nie daarin geslaag het om 'n lewende manlike erfgenaam te kry nie, het Henry VIII hartstogtelik verlief geraak op Anne Boleyn en 'n egskeiding van Catherine gesoek op grond van haar vorige huwelik met sy oorlede broer, Arthur, wat Henry geïnterpreteer het as 'n oortreding van 'n Bybelse vers (Levitikus 18:16) en is daarom vervloek in die oë van God. Die getuienis was die gebrek aan manlike erfgename, het hy gesê. Catherine het haar stand gehou deur te beweer dat haar huwelik met haar broer nie voltrek is nie en daarom deur 'n vorige pous, Julius II, nietig verklaar is. Haar vaste besluit om nie net haar posisie en titel as koningin van Engeland te behou nie, maar weier om haar huwelik as nietig te erken, wat haar dogter onwettig kan maak en nie die troon kan erf nie, dui daarop dat Catherine geglo het dat haar dogter in haar eie kon regeer. reg. Hierdie perspektief kan verder ondersteun word deur die voorbeeld van haar gevierde moeder, koningin Isabella I van Kastilië, wat ook in eie reg regeer het en beide verenigde en gesentraliseerde Spanje soos ons dit vandag ken. Daarteenoor het Henry se ma nooit baie politieke invloed uitgeoefen as koningin nie, en haar man was nie van plan om die mag met haar te deel nie.
Mary's Problems in die 1530's
Henry se pogings om van Catherine te skei, bekend as die 'King's Great Matter', bemoeilik Mary se lewe en toekoms. Vanaf 1531 word Mary siek met onreëlmatige menstruasie en depressie, moontlik veroorsaak deur die spanning van haar ouers se situasie of 'n teken van 'n diepgewortelde siekte wat haar latere lewe sou beïnvloed. Sy is verbied om haar ma te sien, maar slegs 'n kort besoek in vyf jaar. Nadat hy uit die Kerk van Rome was, trou Henry uiteindelik met sy swanger minnares, Anne Boleyn, in 1533. Dieselfde jaar in September, met die teleurstellende geboorte van 'n meisie wat hulle Elizabeth genoem het, is Mary formeel van haar titel van prinses ontneem en degradeer na 'Lady Mary', en oor Anne se oortuiging, is in haar halfsuster se huis geplaas as 'n bediende van die baba Elizabeth. Mary sou haar pa twee en 'n half jaar lank nie sien nie, nadat sy ook uit die hof verban is.
Ondanks die verslegtende gesondheid van haar ma, het Henry nog steeds verbied dat Mary haar besoek. Catherine van Aragon sterf op 7 Januarie 1536 op 50 -jarige ouderdom, waarskynlik aan kanker. Mary, wat beskryf word as 'ontroosbaar' by die nuus van haar ma se dood, is steeds verbied om haar begrafnis by te woon deur haar pa. Mary sien op hierdie stadium vir haar geen toekoms in Engeland nie en skryf aan haar neef, die Heilige Romeinse keiser en koning van Spanje, Karel V, en smeek hom om haar te help om na Spanje te vlug. Slegs vier maande later is Anne Boleyn in die Tower of London in die gevangenis opgesluit op aanklagte (heel waarskynlik opgetrommel) van verraad, egbreuk en selfs bloedskande met haar eie broer. Sy is op 19 Mei 1536 op bevel van Henry onthoof.
Selfs as haar moeder se oormag uit die prentjie was, sou Henry nie met sy dogter versoen wees nie, totdat sy hom as die opperhoof van die Church of England erken het, van pouslike gesag afstand gedoen het en albei die onwettige huwelik van haar ouers en haar eie onwettigheid erken het. Sy het eers gekant teen so ver as "God en [my] bewustelik" dit toelaat, en sy was bang om 'n dokument deur Henry te onderteken wat aan al sy eise voldoen oor die waarskynlike straf van 'n verraaier se dood as sy weier. Die beloning vir die ondertekening van die gehate dokument was 'n dekade van vrede. Haar plek by die hof, huishouding en boedels is herstel en koning Henry VIII het uiteindelik 'n seuntjie verwek deur sy derde vrou, die simpatieke en sagmoedige Jane Seymour.
'N Nuwe koning ... en koningin
In 1544 keer Henry en Mary terug na die erfopvolging deur die Derde Erfopvolgingswet agter hul halfbroer, Edward VI. Toe Henry in Januarie 1547 sterf, het die negejarige Edward hom opgevolg. Terwyl Maria weg van die hof was en getrou aan die Rooms -Katolisisme was, het haar ewe toegewyde protestantse broer die Protestantse Hervorming in Engeland verskerp en Mary onder druk geplaas om daarby te kom en tot bekering te kom. Haar neef, Charles V, het selfs 'n plan opgestel om Maria na die vasteland, Katolieke Europa te smokkel, maar dit het nie gebeur nie
Op 6 Julie 1553 sterf Edward VI op 15 -jarige ouderdom, moontlik aan tuberkulose. Uit vrees dat sy halfsuster sy hervormings sou omverwerp, het Edward sy vader se testament en die Erfreg getwis deur sy neef en mede-protestant, Lady Jane Gray, as sy erfgenaam te noem. In kennis gestel hiervan, vlug Mary na East Anglia waar Katolieke aanhangers en teenstanders van die skoonvader van Lady Jane, die ambisieuse John Dudley, woon. Op 10 Julie word Lady Jane deur Dudley tot koningin uitgeroep. Twee dae later het Mary 'n militêre mag bymekaargemaak en steun vir Dudley het ineengestort. Beide Dudley en Jane is in die Tower of London opgesluit. Mary het op 3 Augustus Londen ingery, omring deur 800 edeles en here sowel as haar halfsuster Elizabeth. Die inwoners van Londen huil vreugdevol en Mary lees passievol uit die Bybel: "As God met ons is, wie kan teen ons wees?" (Romeine 8:31)
Mary I as koningin
Mary het uiterste vreugdes en smarte verduur om die troon van Engeland op te eis. Daar is dreigemente teen die geloof wat sy by haar ma se knie sowel as haar eie lewe geleer het. Op die ouderdom van 37 jaar sou Mary die res van haar lewe soek om dit te wreek. Teen daardie tyd sou haar nalatenskap slegs aangetas en verguis word. Is daar iets wat die moeite werd is om op te let tydens haar bewind wat die bynaam 'Bloody Mary' uitdaag?
Een van haar eerste optredes as koningin was om 'n man te vind en 'n Katolieke erfgenaam te produseer om te keer dat haar protestantse suster op die troon klim. Karel V stel 'n huwelik voor met sy enigste seun, prins Philip van Spanje, waarop Mary ingestem het. Die alliansie was ongewild by die Engelse volk en die Laerhuis, en 'n rebellie het onder leiding van Thomas Wyatt uitgebreek met die bedoeling om Maria af te sit en haar deur Elizabeth te vervang. Op 1 Februarie 1554 het Mary die eerste keer haar veerkragtigheid en bekwaamheid as politieke leier getoon deur die mense van Londen teen Wyatt's Rebellion byeen te bring. Tydens haar bloeiende toespraak het sy na die mense verwys as haar 'kind' en hulle liefgehad 'soos 'n moeder haar kind'. Wyatt het oorgegee en saam met negentig rebelle tereggestel. Nog 'n voorbeeld van haar bekwame vermoë as onderhandelaar was toe Mary die ontbinding van die kloosters wat in 1536 plaasgevind het, wou omkeer. Dit het egter die hedendaagse eienaars van klooster- en kerklike lande wat hulle bekom het, bedreig. As 'n kompromie het Mary die kerklike lande toegelaat om by hul eienaars te bly en het slegs die Edwardiaanse hervormings aan die kerk uitgeskakel.
As 'n vroulike monarg in 'n baie patriargale era, onderhandel Mary met haar begeerte om 'n Anglo-Spaanse alliansie te stig met die hoop van 'n Katolieke erfgenaam en om haar onseker mense en raad te behaag. Die kwessie het gegaan oor Maria se status as koningin en sy tradisionele manlike posisie, terwyl tydgenote glo dat 'n goeie Katolieke vrou haar man heeltemal moet onderwerp, wat prins Philip nie net hoof van sy koninkryk nie, maar ook hoof van sy huishouding maak. Maria het dit opgelos deur middel van die huweliksverdrae wat Philip se gesag as die koning van Engeland gedefinieer het. Maria is voorgestel as 'n koning en koningin. Engeland sou op geen manier verplig wees om Philip se pa militêre ondersteuning te verleen nie en Philip kon nie optree sonder die toestemming van sy vrou of buitelanders in die amp in Engeland aanstel nie.
Beleid tydens haar bewind
Die verlies van Calais het Mary se vorige militêre oorwinnings oorskadu. Calais het in Januarie 1558 die Franse te beurt geval, hoewel dit nie formeel verlore gegaan het tydens die bewind van Elizabeth I ingevolge die Verdrag van Troyes nie. Calais was duur om te onderhou en die koningin het intussen die suksesse soos die Slag van Saint Quentin geniet. Terwyl haar halfsuster dikwels huiwerig was om aan die oorlog deel te neem, het Maria dit geniet en wou sy haar ouma, die vegterkoningin Isabella I van Kastilië, naboots.
Mary het die koninkryke van haar vader en halfbroer geërf. Mary word gekrediteer vir haar hervormings in die muntwese, die uitbreiding van die koninklike gesag na die plekke, haar parlemente bestuur en belangrike vloothervormings aangebring. Mary het planne opgestel vir die hervorming van geldeenhede, maar dit is eers na haar dood geïmplementeer. Die koningin het 'n progressiewe handelsbeleid wat deur Engelse handelaars aangeneem is. Haar regering herstruktureer die koersboek in 1558, wat lei tot 'n toename in inkomste.
Boonop was Mary se mislukte vermoë om 'n erfgenaam te kry nie haar eie skuld nie, want sewe en dertig was 'n laat ouderdom om in die sestiende eeu te trou en sy het slegs vyf jaar lank regeer.
Die mees berugte aspek van haar regering was uiteindelik haar godsdiensbeleid. Aan die begin van haar bewind het haar eerste parlement die huwelik van haar ouers geldig verklaar en die godsdienswette van Edward, bekend as die eerste herroepingswet, afgeskaf. Kerkleer is herstel, insluitend geestelike selibaat. Teen die einde van 1554 is die Ketterwette herleef. Ingevolge hierdie wette is byna driehonderd protestante op die brandstapel verbrand, waarvan een die voormalige aartsbiskop van Canterbury, Thomas Cranmer, was wat die huwelik van haar ouers drie en twintig jaar tevore nietig verklaar het. Byna 800 ryk Protestante het uit Engeland gevlug, waaronder John Foxe. Dit is interessant om daarop te let dat die verbranding van Protestante eers plaasgevind het daarna die huwelik van Philip en Mary, wat die vraag laat ontstaan ​​of Philip sy vrou se besluite beïnvloed het. Die meeste brandende slagoffers was uit laer klasse in die suidooste van Engeland. Die openbare brandwonde was ongewild en Mary se raadgewers was verdeeld oor die vraag of dit noodsaaklik en effektief was. Die vraag bly tot vandag toe oor wie verantwoordelik was vir die brandwonde, as gevolg van 'n gebrek aan afdoende bewyse en die poging om die blaam te verwyder deur diegene wat daaroor geskryf het. Slegs die feit bestaan ​​dat sy dit kon stop en nie.
Geskiedkundiges is verdeeld oor die vraag of Maria I se vyfjarige bewind 'n sukses was. Vir die publiek is haar beeld aangetas deur die bynaam van ewigdurende skande: "Bloody Mary", wat haar prestasies oorskadu. Mary se bewind was die kortste van die Tudor -vorste (behalwe Lady Jane Gray, wat net nege dae lank regeer het) en sou waarskynlik nie 'n blywende uitwerking gehad het as dit nie vir Elizabeth was nie. Elizabeth, in teenstelling met Maria, is nie opgewek om te regeer nie, en het daarna geleer uit die suksesse en mislukkings van Maria en het voortgebou op die fondamente van Maria se regering as een van die grootste Engelse monarge van alle tye.
Mary Tudor, soos sy algemeen bekend is, was die eerste vrou wat in Engeland as soewerein gekroon is. Haar naam word eeue lank met afsku onthou deur die aaklige bynaam 'Bloody Mary', maar daar is veel meer aan Mary se verstommende verhaal as wat later deur propaganda blyk.
Mary was die dogter van Henry VIII en sy eerste vrou, Katharine van Aragon, en is tydens haar kinderjare deur albei ouers opgetel. Sy was 'n mooi en intelligente kind en was 'n bedingingsinstrument om buitelandse alliansies te bevorder. Sy was op verskillende tye verloof aan die Dauphin van Frankryk, die keiser, die hertog van Orleans en die koning van Frankryk, voordat sy 12 was.
Teen die tyd dat Mary nege was, het dit duidelik geword dat Katharine nie meer kinders sou baar nie, en Henry het die vooruitsig gehad om óf sy erfgenaam te noem, óf Mary, óf haar buite-egtelike halfbroer, Henry Fitzroy. Die koning wou hom nie tot enige van die kursusse verbind nie, het sy weddenskappe verskans en Fitzroy bevorder tot koninklike hertogdomme, maar het Mary 'n groot huishouding toegestaan ​​en haar gestuur om in die tradisie van vorige vorste van Wallis voorsitter te wees van die Raad vir Wallis. Alhoewel dit nie die titel van prinses van Wallis toegeken word nie, word daar gereeld na Mary verwys.
Koning Henry VIII. Krediet: Vince Voigt/iStock
Toe kom die trauma wat nie net Mary se lewe nie, maar die verloop van die Engelse geskiedenis sou verander. Haar pa het besluit dat die beste oplossing vir die probleem van die opvolging was om weer te trou - en hy het 'n kandidaat vir 'n tweede vrou in gedagte, die betowerende Anne Boleyn. Katharine, ondersteun deur Mary, het die voorgestelde nietigverklaring bitter teëgestaan ​​en Henry het sewe jaar lank gesukkel om die Pous om dit toe te staan, maar Mary se neef aan moederskant, die Keiser Karel V, sou nie toelaat dat die pous in Henry se guns regeer nie.
Uiteindelik het Henry pouslike gesag van die hand gewys en sonder Anne getroud. Mary is van haar ma geskei, van haar rang, haar juwele en haar waardigheid gestroop, en verplig om 'n huishouding te deel met Anne se nuwe dogter, Elizabeth. Uiteindelik, op 20 -jarige ouderdom, geboelie en teen die wenkbroue, was Mary gedwing om die eed te onderteken waarin sy die nietigverklaring van die huwelik van haar ouers aanvaar, en Henry se nuwe posisie as Hoogste Hoof van die Kerk, hoewel dit duidelik is dat sy in haar hart beide stellings verwerp het.
Sodra sy bewys het dat sy gehoorsaam was, is Mary in gunstigheid herstel, en vir die res van Henry se lewe, woon sy in en om Henry se hof, op goeie voet met haar latere stiefmoeders en veral naby Henry se laaste vrou, Katherine Parr, met wie sy intellektuele belange gedeel het.
In die Erfreg 1544, Mary is bevestig as tweede op die troon, na haar halfbroer Edward, maar met Edward se dood was daar 'n poging om haar te vervang deur haar protestantse neef, Lady Jane Gray. Mary sou nie so 'n gebruik van haar regte toelaat nie. Sy eis dat die Raad haar as koningin moet uitroep, en begin dan troepe bymekaarmaak om voor te berei om vir die troon te veg en haar ouma, die vegterskoningin, Isabella van Castilië na te boots. Maar geweld was onnodig - ondersteuning vir Mary was oorweldigend en sy word vinnig as koningin uitgeroep en in Augustus 1553 met triomf ingegaan.
Maria is op 1 Oktober 1553 gekroon, en die parlement het verduidelik dat sy al die magte en gesag van konings, wat sy gebruik het, goed en sleg was.
Beleid is ingestel om die chroniese inflasie te beheer, gedeeltelik veroorsaak deur die vernedering van die munt in die vorige bewind. Twee nuwe skepe is vir die vloot gebou, geld is aan die universiteite bestee en die verraadwette wat deur Henry VIII ingestel is, wat nie net aksies nie, maar woorde, verraadlik gemaak het, is herroep.
Op 'n vloedgolf van volksondersteuning op die troon, probeer Mary die godsdienstige veranderinge van die vorige 20 jaar ongedaan maak, terwyl sy belangrike hervormings in die Katolieke onderwys en die kwaliteit en opleiding van priesters instel. Alhoewel die oorgrote meerderheid van haar onderdane Katoliek was, het 'n soliede en hardkoppige minderheid die Protestantisme van harte aangegryp en was hulle bereid om te sterf eerder as om hul geloof te verloën. Godsdienstige verdraagsaamheid was nie 'n konsep wat enige 16de-eeuse Europese staat, hetsy katoliek of protestant nie, sou aanvaar nie, en weiering om te voldoen, het dikwels die doodstraf opgelê. In ooreenstemming met antieke ketterywette is ongeveer 284 mense verbrand, wat Maria se naam vir ewig laat swart word, aangesien die geskiedenis van die tyd deur die uiteindelik oorwinnende Protestantse kant geskryf is.
In die hoop om Engeland met Katolieke Europa te herintegreer, trou Mary met haar neef, Filips II van Spanje, maar die huwelik was ongewild en het 'n opstand veroorsaak wat Maria oorwin het, grootliks deur die krag van haar persoonlikheid, en die opwindende toespraak wat sy persoonlik in die Guildhall gelewer het. , Londen. Ongelukkig vir die koningin, het die huwelik nie daarin geslaag om sy primêre doel om erfgenaam te wees nie. Dit het Engeland ook betrek by die voortgesette Frans-Spaanse oorlog, waartydens die laaste Engelse besitting in Frankryk, Calais, deur die Franse gevang is-'n groot slag vir Mary.
Mary sterf in November 1558, opgevolg deur haar halfsuster, Elizabeth. Sy was jammer omdat haar bewind nie lank genoeg was vir die hervormings wat sy beplan het om vrugte af te werp nie, maar deur haar persoonlike moed en vasberadenheid om haar troon vas te hou, het sy getoon dat 'n koningin gelyk is aan 'n koning. Elizabeth het baie by Maria geleer - nie net deur 'n paar van haar foute te vermy nie, maar in haar projeksie van mag.
Mary I van Engeland (Queen Mary Tudor) - Geskiedenis
Prinses Mary deur meester John
Gebore: 18 Februarie 1516
Geproklameerde koningin: 19 Julie 1553
Paul's Cathedral, Londen
Kroning: 1 Oktober 1553
Oorlede: 17 November 1558
Begrawe: 14 Desember 1558
MARY IN HENRY VIII SE REGERING
Mary Tudor was die enigste kind van Henry VIII en Catherine van Aragon wat die kinderjare oorleef het. As sy as 'n seuntjie gebore is, sou die hele Engelse geskiedenis waarskynlik anders gewees het (maar waarskynlik minder interessant!).
Mary het 'n goeie kinderjare as 'n jong prinses gehad, en was in haar vroegste jare die middelpunt van die aandag van die hof. Maar namate die jare vorder en geen broertjies gevolg het nie, het Mary se pa na die alternatiewe begin kyk. Uiteindelik het Henry 'n nietigverklaring by Catherine gesoek en met sy tweede koningin getroud: Anne Boleyn. Mary is onwettig verklaar en sou nie meer 'prinses' genoem word nie, maar eerder 'The Lady Mary'.
Toe Anne Boleyn Elizabeth baar, is Mary gestuur om die nuwe jong prinses in haar huishouding by te woon. Binnekort sou Elizabeth ook as 'n baster verklaar word, aangesien haar ma ook nie 'n manlike erfgenaam vir Henry kon voortbring nie.
Kort na die dood van Anne Boleyn, trou Henry met Jane Seymour, wat die koning met sy twee dogters wou versoen. Henry en Jane besoek Mary en daarna skryf sy briewe aan die Heilige Romeinse keiser Karel V (haar neef) en die pous waarin verklaar word dat haar ouer se huwelik nie geldig was nie. [Mary kon in die geheim 'n ekstra boodskap aan hulle kry en sê dat sy die briewe onder dwang geskryf het.] Daarna keer sy terug na die hof, hoewel haar titel van prinses nog nie herstel is nie.
In Oktober 1537 het koningin Jane geboorte geskenk aan Edward, Henry se verlange na seun en Mary het tydens die doop as die peetmoeder van die jong prins gestaan. Die hof is spoedig in rou gedompel toe Jane twee weke na Edward se geboorte oorlede is.
In Januarie 1540 kry Mary nog 'n stiefma: Anne van Cleves. Alhoewel hulle verskillende godsdienste gedeel het (Mary was Katoliek, Anne 'n Lutherse), het die twee vroue goeie vriende geword en sou hulle dit bly tot Anne se dood in 1557. Ongelukkig was Anne se huwelik met Henry nie so lank nie, en sy is in Julie geskei dieselfde jaar.
Kort na die nietigverklaring van sy huwelik met Anne van Cleves, neem Henry nog 'n vrou [nou sy 5de], Kathryn Howard, saam. Kathryn was waarskynlik 18 jaar oud, wat Mary ses jaar ouer as haar nuwe stiefma gemaak het.Mary was blykbaar ontsteld oor haar pa se optrede en daar was twis tussen Mary en Kathryn tydens die regering van die jong koningin. Die bewind blyk te kort te wees, want sy is in 1542 gearresteer, verhoor en tereggestel vir owerspel.
In hierdie tyd van emosionele omwenteling het Mary ernstig siek geword en het sy moontlik die gevaar gehad om haar lewe te verloor. Haar pa was bekommerd genoeg om sy eie dokters te stuur om na haar om te sien.
Henry se laaste koningin was Katherine Parr, wat ongeveer vier jaar ouer as Mary was. Hulle is in 1543 getroud, en sy het Henry oorleef by sy dood in 1547. Al drie Henry se kinders het die troue by Hampton Court bygewoon. Mary was bevriend met haar laaste stiefma, hoewel hulle ook godsdienstige verskille gehad het, aangesien Katherine 'n sterk voorstander was van die Gereformeerde Kerk.
Toe Henry VIII begin siek word, stel hy sy testament op waarin hy verklaar dat Edward sy erfgenaam sou wees en Mary sou hom volg as die jong prins kinderloos sou sterf. Elizabeth was ook ingesluit, en sy sou die troon inneem as Maria sonder 'n erfgenaam sou sterf. Soos ons agterna weet, was dit presies wat sou gebeur.
Henry VIII sterf op 28 Januarie 1547 en laat sy 9-jarige seun as koning agter. Die jong Edward was 'n voorstander van die Protestantse geloof, hoewel dit lyk asof Maria op 'n stadium gehoop het dat hy die fout van sy weë sou sien en Engeland na die Kerk van Rome sou terugbring.
Helaas, dit was nie so nie. Sy het Edward se Uniformity Act uitgedaag en openlik die mis, wat afgeskaf is, gevier. Edward en Mary het gedurende die res van die koning se kort bewind met hierdie probleem gesukkel.
'N Ruk in 1552 begin Edward tekens toon van die siekte wat uiteindelik sy lewe sou eis. Na berig word, het hy 'n inbraak hoes wat uiteindelik daartoe gelei het dat hy bloed en weefsel gespoeg het. Mediese historici is oor die algemeen dit eens dat hy tuberkulose gehad het.
Uit vrees dat Maria die land tot die Katolieke geloof sou terugbring, het magtige manne in die koninkryk, soos John Dudley, hertog van Northumberland en Henry Gray, hertog van Suffolk begin om hul planne te maak. Alhoewel hulle besluit het om die guns van Mary te besoek, werk hulle in die geheim met hul eie agenda. Northumberland is met sy seun Guildford getroud met die dogter van Suffolk Jane Gray, wat ná Mary en Elizabeth op die troon sou staan. Deur Jane op die troon te plaas in die nasleep van Edward, het hulle gedink dat hulle 'n marionet sou hê wat hulle kon beheer (hoewel Jane blykbaar ander idees daaroor gehad het!].
Northumberland het sy planne in werking gestel en Edward oortuig om sy kroon aan sy neef Jane oor te laat.
MARY EN 'DIE NEGE DAE KONINGIN'
Mary het besef dat daar 'n komplot is om Jane op die troon te plaas. Sommige vriende het haar aangespoor om uit die land te vlug, omdat hulle bang was dat haar lewe in gevaar sou wees. Mary het geweet dat as sy sou vlug, sy alle kans sou verloor om koningin te word en Engeland terug te keer na die katolisisme, daarom het sy besluit om te bly en 'n standpunt vir haar kroon te maak.
Edward is op 6 Julie 1553 oorlede. Kort daarna het Northumberland vir Jane by Syon se huis ingelig dat Edward die kroon aan haar oorgelaat het en dat sy nou koningin van Engeland is. Maria was intussen in East Anglia. Northumberland en drie van sy seuns het Mary in hegtenis geneem. Mary het in hierdie tyd met 'n groeiende leër ondersteuners rondbeweeg. Sy het geweet dat hy 'n bevestiging van haar broer se dood moet hê, want dit sou verraad wees om haarself anders as koningin te verklaar. Sy het nuus van 'n betroubare bron ontvang dat Edward inderdaad dood is, en het onmiddellik proklamasies deur die hele land gestuur waarin sy haar toetrede tot die troon aankondig.
Mary is na die Framlingham -kasteel in Suffolk, wat beter versterk is. Haar aantal ondersteuners het toegeneem en Mary het tyd geneem om haar troepe persoonlik te ondersoek. Die mense van Suffolk het na Mary gestroom, en baie van die leiers wat haar in hegtenis moes neem, het eerder om genade gesmeek.
Teen hierdie tyd besef die Privy Council in Londen hul fout om saam met Northumberland se plot te gaan en verklaar Mary die ware koningin van Engeland. Sy verlaat Framlingham na Londen op 24 Julie.