Eduard IV van Engeland - Wikipedia
4 Maart 1461 – 31 Oktober 1470
Maria van York
Cecilia van York
Richard van Shrewsbury, 1ste Hertog van York
Anna van York, Gravin van Surrey
Catherina van York
Bridget van York
Eduard IV (Rouen, 28 April 1442 – Westminster-paleis, 9 April 1483) was van 1461 tot 1483 koning van Engeland. Hy was die seun van Richard van York en Cecily Neville en die eerste koning van die Huis van York. Daar word soms gemeen dat Eduard buite-egtelik was omdat sy pa in die vermoedelike bevrugtingstyd weg was op ’n veldtog, maar dit kan ook valse gerugte of vanweë ’n vroeggeboorte wees.
Eduard het deelgeneem aan die "Wars of the Roses", die stryd om die troon tussen die Huis van York (onder aanvoering van sy pa) en die Huis van Lancaster (onder aanvoering van Hendrik VI en sy vrou).
Hy het die Lancasters in verskeie veldtogte verslaan, veral met die hulp van Richard Neville, Graaf van Warwick, en het in 1461 koning geword. Hy het teen Warwick se wens in getrou met Elizabeth Woodville, ’n jong weduwee uit die lae stand.
Elizabeth se familie het aansienlik mag gekry ten koste van Warwick en dié het hom aan die kant van die Lancasters geskaar. Eindelik moes Warwick na Frankryk uitwyk waar hy hom aangesluit het by Margaretha, vrou van die uitgeweke Hendrik VI. In September 1470 trek hy op teen Engeland, waar hy genoeg steun werf om Eduard te verdryf. Eduard vlug na Holland en Hendrik VI keer vir ’n kort rukkie terug na die troon.
Eduard land in Maart 1471 in die noorde van Engeland. Van daar trek hy na Londen, verower die stad en verslaan Warwick, wat in die stryd sy lewe verloor. Dit het die einde van die Lancasters beteken.
Eduard was ’n wrede man wat nie teruggedeins het vir moord nie, maar hy was gewild onder die volk omdat hy vrede herstel het en kuns en wetenskap bevorder het. Hy het verskeie minnaresse en minstens een buite-egteike kind gehad.
Hy is in 1483 onverwags dood en in Windsor-kasteel begrawe. Hy is opgevolg deur sy 12-jarige seun, Eduard V.