Art Young - Inligting
Art Young is gebore in Stephenson County, Illinois, op 14 Januarie 1866. Sy gesin verhuis na Monroe, Wisconsin, toe hy 'n kind was om 'n algemene winkel en 'n plaas van 20 hektaar te bestuur. Toe hy 'n seuntjie was, het Young 'n boek by die plaaslike biblioteek geleen wat deur Gustave Dore geïllustreer is. Young was so beïndruk met hierdie tekeninge dat hy besluit het om 'n illustreerder te word.
Young het sy tekeninge na tydskrifte in Chicago gestuur en op sy sewentienjarige het sy eerste werk deur die Regter Tydskrif. Kort na die publikasie van sy eerste tekening verhuis Young na die stad waar hy aan die Akademie van Ontwerp studeer. Hy het die kursus betaal deur nuusberigte in die Chicago Evening Mail te illustreer. Young ontwikkel gou 'n reputasie as 'n talentvolle kunstenaar en word werk aangebied met die Chicago Daily News en die Chicago Inter-Ocean. In 1885 trou hy met Elizabeth North en drie jaar later verhuis hulle na New York en Young word student aan die Arts Students League.
Young het ook sy tekenprente in gepubliseer Lewe en Puck en het tekeninge verskaf om nuusberigte vir die Evening Journal te illustreer. Een van hierdie opdragte sluit in 'n toespraak deur Keir Hardie, die Britse vakbondleier en die eerste sosialistiese lid van die Laerhuis. Later onthou Young hoe luister na Hardie hom aangemoedig het om sy konserwatiewe standpunte wat voorheen gehou is, te bevraagteken.
In Maart 1902 het Young die opdrag gekry om 'n prentjie teen immigrasie te teken Lewe. Nadat dit gepubliseer is, het hy die tjek van $ 100 teruggestuur en belowe dat hy in die toekoms slegs foto's sal teken wat sy eie politieke oortuigings weerspieël. Teen hierdie tyd was Young se werk so hoog gewaardeer dat koerante en tydskrifte bereid was om sy tekeninge te aanvaar wat ongelykheid en ondersteunende oorsake, soos vroueregte, aanval.
Toe Piet Vlag besluit om 'n nuwe sosialistiese tydskrif te begin, Die Massas, in 1910, vra hy Young om by hom aan te sluit. Ander vroeë lede van die span was Louis Untermeyer en John Sloan. Georganiseer soos 'n koöperasie, kunstenaars en skrywers wat bygedra het tot die tydskrif, het in die bestuur daarvan gedeel. Volgens Barbara Gelb: 'Na ongeveer 'n half jaar Massas floundered en sy klein personeellede, insluitend die kunstenaar, John Sloan, die spotprenttekenaar, Art Young, en die digter, Louis Untermeyer, het 'n noodsessie gehou om dit te red. Dit was Young se idee om Max Eastman, 'n nege-en-twintigjarige professor in Columbia wat onlangs ontslaan is weens sy radikale siening, te vra om die redaksie van die Massas."
In 1912 het Max Eastman, 'n marxis, ingestem om redakteur van die tydskrif te word. In sy eerste hoofartikel voer Eastman aan: "Hierdie tydskrif word besit en gepubliseer deur sy redaksie. Dit het geen dividende om te betaal nie, en niemand probeer geld daaruit verdien nie. 'N Revolusionêr en nie 'n hervormingstydskrif nie: 'n tydskrif met 'n sin vir humor en geen respek vir die eerbiedwaardige nie: eerlik, arrogant, onbeskaamd, op soek na ware oorsake: 'n tydskrif wat gerig is op rigiditeit en dogma waar dit ook al gevind word: druk wat te naak of waar is vir 'n geldmaakpers: 'n tydskrif wie se finale beleid is om te doen wat hy wil en niemand te versoen nie, selfs nie sy lesers nie. "
Art Young onthou later: "Ek dink ons ​​het die ware godsdiens. As die kruistog net meer bekeerlinge sou aanneem. Maar geloof, soos die geloof waaroor hulle in die kerke praat, is ons s'n en die doel is nie anders as hulle s'n nie, omdat ons wil dieselfde doelwitte hê, maar wil dit hier op aarde hê en nie in die lug as ons sterf nie. "
Oor die volgende paar jaar Die Massas gepubliseerde artikels en gedigte geskryf deur mense soos John Reed, Sherwood Anderson, Crystal Eastman, Hubert Harrison, Inez Milholland, Mary Heaton Vorse, Louis Untermeyer, Randolf Bourne, Dorothy Day, Helen Keller, William Walling, Carl Sandburg, Upton Sinclair, Amy Lowell, Mabel Dodge, Floyd Dell en Louise Bryant.
Die Massas publiseer ook die werk van belangrike kunstenaars, waaronder John Sloan, Robert Henri, Alice Beach Winter, Mary Ellen Sigsbee, Cornelia Barns, Reginald Marsh, Rockwell Kent, Boardman Robinson, Robert Minor, Lydia Gibson, KR Chamberlain, Stuart Davis, George Bellows en Maurice Becker.
In 1913 word Young en Max Eastman van strafbare laster aangekla na die publikasie van 'n tekenprent Poisoned at the Source. Floyd Dell verduidelik later wat gebeur het: "Die Massas besluit om die saak te ondersoek ('n staking in Wes -Virginia). Dit het besluit dat as hierdie ding waar is, dit sonder fiksheid gesê moet word. Die gevolg was 'n paragraaf wat die Associated Press hartlik beskuldig dat hulle die nuus van die staking onderdruk en gekleur het ten gunste van die werkgewers. By die paragraaf was 'n tekenprent wat dieselfde aanklag in grafiese vorm voorgestel het. Op grond van hierdie tekenprent en paragraaf het William Rand, 'n prokureur van Associated Press, John Doe -verrigtinge teen die Massas"Nadat die saak in die munisipale hof van New York afgewys is, het Rand die distriksadvokaat suksesvol genader en albei mans is in hegtenis geneem.
William L. O'Neill, die skrywer van Echoes of Revolt: The Masses 1911-1917 (1966) het daarop gewys: "Art Young het die unieke minagting vir die pretensies van die pers wat slegs lang en intieme verenigings produseer. As 'n professionele tekenprenttekenaar het hy geweet waarvan hy geput het, en die smaad wat hy aan Associated Press uitgespreek het, was slegs deel , soos hierdie tekening aandui, van die totale afkeer wat hy vir die bordeelekonomie van die hele industrie gehad het. "
By Die Massas Young het soms bots met sy kunsredakteur, John Sloan. Young het geglo dat Sloan meer belangstel in kuns as sosialisme. Toe Sloan in 1916 vertrek na 'n geskil met die meer polities toegewyde lede van die koöperasie, het Young gesê: "Vir my bestaan ​​hierdie tydskrif vir sosialisme. Daarom gee ek my tekeninge daaraan, enigiemand wat nie in 'n sosialis glo nie. beleid, sover ek gaan, kan uitkom. "
Alhoewel Young sy tekenprente altyd 'n politieke doelwit gehad het, was dit dikwels moeilik om te interpreteer. Die belangrikste tema in sy tekenprente was om skynheiligheid aan te val en die werklike waarheid agter die amptelike beeld aan te toon. Een tekenprent, byvoorbeeld, Respectability, gepubliseer in Augustus 1915, wys hoe 'n goed geklede man 'n paar gordyne in sy huis toemaak. Die kritikus, Richard Fitzgerald, in sy boek, Kuns en politiek (1973), beweer dat die man "wat 'n spoorwegmagnaat, 'n steunpilaar van die samelewing kan wees, in 'n privaat oomblik van wanhopige angs en vrees getoon word wat simbolies voorwerpe verberg wat ongetwyfeld die verskillende afwykende neigings agter die fasade van respekbaarheid verteenwoordig."
Jong, soos die meeste mense wat werk Die Massas, geglo dat die Eerste Wêreldoorlog deur die imperialistiese mededingingstelsel veroorsaak is en dat die VSA neutraal moet bly. Dit word weerspieël in Young se tekenprente wat die gedrag van beide kante in die konflik aangeval het.
Nadat die VSA in 1917 oorlog aan die Sentrale Magte verklaar het, Die Massas onder druk van die regering gekom om sy beleid te verander. Toe hy dit nie wou doen nie, het die joernaal sy posvoorregte verloor. In Julie 1917 word deur die owerhede beweer dat tekenprente van Art Young, Boardman Robinson en H. J. Glintenkamp en artikels van Max Eastman en Floyd Dell die Wet op Spioenasie oortree het. Ingevolge hierdie wet was dit 'n oortreding om materiaal te publiseer wat die oorlogspoging ondermyn het.
Floyd Dell het in die hof aangevoer: "Daar is 'n paar wette wat die individu voel dat hy nie kan gehoorsaam nie, en hy sal enige straf, selfs die dood, ly eerder as om dit te erken as gesag oor hom. Hierdie fundamentele hardkoppigheid van die vrye siel, teen wat al die magte van die staat hulpeloos is, is 'n bewuste beswaar, ongeag die bronne wat hulle in 'n politieke of sosiale opinie het. " Die regsaksie wat daarop gevolg het, is geforseer Die Massas publikasie te staak. In April 1918, na drie dae se beraadslaging, kon die jurie nie saamstem oor die skuld van die beskuldigdes nie.
In die volgende paar jaar het Young tekenprente gepubliseer in twee radikale tydskrifte wat hy gehelp het om op te stel, The Liberator (1918-24) en Good Morning (1919-21). Hy verskaf ook materiaal vir die Saterdagaand Pos, Die Nasie, Nuwe massas, Beroep op die rede, die oproep en die Nuwe leier.
In 1934 was Young swak en baie naby aan bankrotskap, en so het 'n groep vriende 'n getuigskrifvoordeel in New York gereël. Young was te siek om dit by te woon, maar hy het 'n boodskap na die geleentheid gestuur. "Ek is 'n bietjie erger vir die dra. Maar ek sal probeer om myself hierna met groter en beter bitterheid uit te druk. Ek weet nie wat die betekenis van dialektiese materialisme is nie. Al wat ek weet, is dat die oorsaak van die werkers reg en die reël is van kapitalisme is verkeerd, en reg sal wen. "
Young het twee outobiografieë gepubliseer, Oppad (1928) en Art Young: sy lewe en tye (1939) en 'n boek met sy tekenprente, The Best of Art Young (1936).
Art Young het voortgegaan om politiek toegewyde tekenprente te vervaardig tot met sy dood op 29 Desember 1943.
Dit was geen bliksemse openbaring wat my getref het soos die een wat Paulus van Tarsus getref het nie. Die waarheid oor die onderliggende oorsaak van die uitbuiting en ellende van die wêreld se menigtes klop al jare by my bewussyn, maar eers in daardie jaar het dit duidelik begin klink. Ek was nou al veertig jaar oud en ek het beslis geweet waarheen ek op pad was.
Die Massas besluit om die saak te ondersoek ('n staking in Wes -Virginia). Op grond van hierdie tekenprent en paragraaf het William Rand, 'n prokureur van die Associated Press, John Doe -verrigtinge ingestel Die Massas.
Art Young was volgens Eastman die held van die verhoor. Young, op twee en vyftig, was 'n nasionaal bekende politieke tekenaar, wat die Washington-korrespondent vir die Metropolitaan tot 1917, en 'n bydraer tot Lewe, Die Saturday Evening Post, en Collier's, bykomend tot die Massas. Hy was 'n lid van die Sosialistiese Party en was 'n kruisvaarder vir stemreg vir vroue, vakbonde en rasse -gelykheid.
Een van die bewysstukke van die vervolging was 'n tekenprent wat Young geteken het, waarin 'n kapitalis, 'n redakteur, 'n politikus en 'n minister 'n oorlogsdans gedans het, terwyl die duiwel die orkes geregisseer het; dit was onderskrif: "Having Their Fling." Die aanklaer het hom gevra wat hy met die prent bedoel.
"Bedoel? Wat bedoel jy met bedoel? Jy het die prentjie voor jou."
"Wat was u van plan om te doen wanneer u hierdie prentjie teken, meneer Young?"
"Wil ek doen? Ek was van plan om 'n prentjie te teken." "Vir watter doel?"
"Hoekom, om mense te laat dink-om hulle te laat lag-om my gevoelens uit te druk. Dit is nie regverdig om 'n kunstenaar te vra om die metafisika van sy kuns te ondersoek nie."
"Het u bedoel om werwing en werwing deur sulke foto's te belemmer?"
"Daar is niks daaraan oor werwing en werwing nie? Ek glo nie in oorlog nie, dit is alles, en ek het so gesê."
Nadat die grootste deel van die getuienis aangehoor is, het regter Hand die deel van die aanklag van die hand gewys wat die massas daarvan beskuldig het dat hulle saamgesweer het om muitery en pligweiering in die weermag te veroorsaak; die enigste aanklag wat die jurie moes weeg, was 'n sameswering om die konsep te belemmer.
Ter opsomming het Hillquit gedeeltelik gesê: "Grondwetlike regte is nie 'n geskenk nie. Dit is 'n verowering deur hierdie nasie, net soos 'n verowering deur die Engelse nasie. Dit kan nooit weggeneem word nie, en as dit weggeneem word, en as teruggegee na die oorlog, sal hulle nooit weer dieselfde sterk lewenskrag hê as die uitdrukking van die demokratiese siel van 'n nasie nie. Dit sal 'n gawe wees wat gegee moet word.
Die aanklaer, Earl Barnes, was "opreg oortuig" dat die personeel van die massas tronk toe moet gaan, onthou Eastman. Tog was hy ewe opreg in sy onwilligheid om hulle daarheen te stuur, en het in sy opsomming aan die jurie talle komplimentêre verwysings na die individuele talente van die beskuldigdes gemaak.
Ek is 'n bietjie erger vir dra. Al wat ek weet, is dat die oorsaak van die werkers reg is en die heerskappy van kapitalisme verkeerd is, en dat reg sal wen.
Ek dink ons ​​het die ware godsdiens. Maar geloof, net soos die geloof waaroor hulle in die kerke praat, is ons s'n en die doel is nie anders as hulle s'n nie, omdat ons dieselfde doelwitte wil hê, maar dit hier op aarde wil hê en nie in die lug wanneer ons sterf nie.
Swart geskiedenis is ons geskiedenis: die 14-jarige kunssensasie, Tyler Gordon sê dat hy droom om ander te inspireer
NEW YORK (CBSNewYork) — 'N Jong kunstenaar in New York deel sy werk ter viering van die Black History Month.
Die 14-jarige Tyler Gordon het gevind dat skildery die pyn verlig om geboelie te word. Nou het sy werk 'n nasionale gevolg, waaronder vise -president Kamala Harris.
CBS2 's Cindy Hsu het Tyler die eerste keer ontmoet in 2019, toe hy net 13 was en sy ongelooflike kunswerke virale geword het.
Bekendes van Janet Jackson tot J-Lo, A-Rod en Kevin Durant is onder sy aanhangers.
Tyler het geen formele kunsopleiding nie en het sy eerste portret op 10 -jarige ouderdom geskilder. Maar sy krag is net so indrukwekkend soos sy kunswerke.
Tyler is doof gebore en kon nie praat totdat hy vyf was nie. Op 6 het hy 'n operasie gehad wat hom in een jaar laat hoor het. Maar ná die operasie het hy begin hakkel.
Soms word ek op skool geboelie. Dus as ek by die huis kom, gebruik ek al die woede in 'n doek, en hy het aan Hsu gesê.
Drie maande gelede besluit Tyler om die destydse verkiesde ondervoorsitter Kamala Harris naby die Bay Bridge in San Francisco te skilder, waar hy vandaan kom. Toe Harris die video op sosiale media sien, het sy hom gebel.
Hi, ek bel om met die kunstenaar bekend as Tye te praat, en sy het gesê. Mense wat u nooit sal ontmoet nie, sal geraak word deur die werk wat u doen. Vertel my dus hoe gaan dit met u? "
" Dit gaan goed met my, noudat u gebel het! " het hy geantwoord.
Hsu het Tyler vandeesweek in Tribeca ingehaal om na sy kunsuitstalling in die buitelug te kyk, genaamd die "Icon Collection " om die Black History Month te vier.
Hy het ook die opdrag gekry om die NBA -legende Lebron James te skilder vir die voorblad van die tydskrif 2020 Atleet van die Jaar.
Tyler se ma, Nicole, het gesê sy is die trotsste dat haar seun so nederig, goedhartig en 'n rolmodel is.
Ek dink dit is 'n droom wat vir baie mense waar word, nie net vir my nie, nie net vir hom om te sien dat daar nog Afro -Amerikaanse kinders is wat 'n verskil wil maak nie, en#8221 sy het gese.
Tyler het gesê dat hy 'n eenvoudige droom het.
My droom is net om ander mense te inspireer om hul talent te gebruik om die wêreld te verander, " het hy gesê.
Ons gaan in die toekoms baie Tyler sien. Hy het 'n boek uit, 'n tekenprent en sy eie klerereeks.
Kunsgeskiedenis vir jongmense
Dit was die perfekte boek vir 'n inleiding tot die kunswêreld. En deur kuns, en nie net skilderye nie, dek die boek 'n wye omvang van die meeste kunsvorme, insluitend musiek, rolprente, beeldhouwerke/argitektuur, en natuurlik skilderye op die kern daarvan.
Terwyl ek die meeste klassieke en renaissance -tydskilderye bewus was, was my kennis grotendeels gefragmenteerd. Ek was mal oor Monet & aposs Impression sonder om eers die konteks daarvan te verstaan ​​en waarvandaan dit kom. Ek was 'n fan van Rembrandt, maar ek weet nie waar dit die perfekte boek was vir 'n inleiding tot die kunswêreld nie. En deur kuns is dit nie net skilderye nie; die boek dek 'n wye verskeidenheid van die meeste kunsvorme, insluitend musiek, rolprente, beeldhouwerke/argitektuur, en natuurlik skilderye op die kern daarvan.
Terwyl ek op die hoogte was van die meeste klassieke en renaissance -tydskilderye, was my kennis grotendeels gefragmenteerd. Ek was mal oor die indruk van Monet sonder om eers die konteks daarvan te verstaan ​​en waarvandaan dit kom. Ek was 'n fan van Rembrandt, maar het nie regtig geweet waar hy of sy werke in die groter prentjie pas nie. My kennis het dus 'n groot oriëntasie nodig gehad, en hierdie boek was die perfekte magnetiese veld wat my ysterharde belangstelling in kuns met die regte polarisasie georiënteer het.
Die boek voldoen aan sy naam deur onmiddellik chronologies in die kuns te duik. Deur dit te doen, gee dit aan die amateurleser van die kunste 'n goeie konteks oor die evolusie van verskillende kunsbewegings, soos Renaissance -skilderye, High Renaissance -skilderye, Manisme, die hoogs versierde barok, Realisme, Impressionisme en Post -impressionisme, Expressionisme en uiteindelik moderne kuns bewegings soos kubisme, surrealisme en abstrakte ekspressionisme. Die boek gaan nie in op die tegniese besonderhede van kuns en kunsvorme nie, en ook nie te diep in die lewens van kunstenaars self nie, en gee slegs noodsaaklike inligting en hou dit eenvoudig en elegant.
As u 'n inleiding tot die artistieke wêreld nodig het, kan hierdie boek baie goed gelees word. meer
Gillian Young is 'n kerndosent vir kunswetenskappe in die departement kunsgeskiedenis en argeologie aan die Universiteit van Columbia. Sy werk op die kruising van moderne en kontemporêre kunsgeskiedenis, prestasiestudies, mediateorie en feministiese kritiek. Haar navorsings- en onderrigbelangstellings sluit in uitvoerings- en videokuns, media -argeologie, internasionale kunstenaarsnetwerke en die geskiedenis van telekommunikasie en eksperimentele etnografie.
As gevolg van haar proefskrif oor die Amerikaanse kunstenaar Joan Jonas, ondersoek Young & rsquos se huidige boekprojek Jonas & rsquos se sleutelrol in die verweefde opkoms van video- en uitvoerende kuns in die sewentigerjare.Hierdie navorsing het ondersteuning ontvang van die Columbia Universiteit, die Henry Luce Foundation/American Council of Learned Societies, die Getty Research Institute en die Pierre and Tana Matisse Foundation.
Young & rsquos se interdissiplinêre beurs word ingelig deur haar opleiding aan Brown University (BA, Literatures and Cultures in English, 2005), NYU (MA, Media, Culture, and Communication, 2011) en Columbia University (PhD, Art History, 2018). Voordat sy haar doktorsgraad aan Columbia begin, werk sy in die Departement Media en Uitvoerende Kunste by die Museum of Modern Art in New York. Sy gee sedert 2014 kunswetenskappe binne die Core Curriculum in Columbia. Sy bied hierdie somer 'n voorgraadse seminaar oor die geskiedenis van uitvoerende kuns in New York aan.
& ldquoDie telling: hoe vaar Fluxus? & rdquo PAJ: A Journal of Performance and Art. Vol. 34, nr. 2 (Mei 2012): 37-45.
Jong Britse kunstenaars: konsepte, style en neigings
YBA -kunstenaars het in 'n verskeidenheid media gewerk en wyd geëksperimenteer met verskillende kunsvorme -die opdatering van tradisionele genres, soos portrette en die verskuiwing van die grense van konseptuele kuns met ontstellende, soms opspraakwekkende, stukke. Hierdie gebrek aan samehang in hul werk dui op postmodernisme en die YBA's bly een van die beste voorbeelde van hedendaagse uitdagings vir tradisionele kunsdefinisies.
Baie YBA's het voorwerpe in hul kuns bewillig - hetsy as visuele woordspelings in beeldhouwerk (Sarah Lucas), in 'n groot formaat rekonstruksies van werklike omgewings (Michael Landy en Tracey Emin) of as toewysing van organiese materiaal om verklarings te maak oor lewe en dood (Damien Hirst) . Veral Marcel Duchamp en sy gereedskap het die weg gebaan vir die groep om te gebruik wat hulle wil in hul werk en dit kuns noem, en hulle bou bewustelik op dieselfde vrae oor oorspronklikheid en outeurskap wat die Dadaïste vroeër in die eeu geopper het. In die 1980's in New York gebruik die Neo-Conceptual-groep, veral Jeff Koons en Sherrie Levine, ook voorwerpe wat in hul werk gevind is om idees oor egtheid op 'n soortgelyke manier uit te daag.
Alhoewel installasiekuns skaars nuut was toe die YBA's aan die einde van die tagtigerjare begin werk het (Allan Kaprow het eers sy 'omgewings' ontwikkel - algemeen beskou as die eerste installasies - in 1957), het hulle daarin geslaag om die medium in nuwe en innoverende rigtings te stoot wat hul individuele artistieke bekommernisse weerspieël. Die van Tracey Emin Almal by wie ek ooit geslaap het (1998), byvoorbeeld, het haar eie lewenservaring steeds as voer gebruik deur kykers uit te nooi om in 'n tent te kruip, geborduur met die name van al die kunstenaars se bedmaats. Cornelia Parker Cold Dark Matter: 'n Ontplofte aansig (1991) is gemaak van stukke van 'n tuinhuisie wat gehang is asof hulle midde-ontploffing vasgevang is, wat vrae oor beheer en beweging laat ontstaan.
Teken bly 'n sentrale element in baie van die YBA se praktyke, selfs al eksperimenteer hulle met meer kontemporêre media soos installasie en fotografie. Vir baie kritici verbind hierdie voortgesette betrokkenheid by die oudste van artistieke vaardighede die groep se werk met die kanon van die kunsgeskiedenis, wat dit meer gewig gee in die oë van kunsgehore wat hulle andersins as te konseptueel beskou het. Michael Landy, Tracey Emin en die broers Jake en Dinos Chapman het almal gevestigde tekenpraktyke, wat verskillende temas ondersoek soos onkruid in die strate van Londen, traumatiese herinneringe aan aborsie en die groteske.
Baie YBA's het hulself geheel of gedeeltelik in hul werk gebruik om idees oor outeurskap en identiteit op verskillende maniere te ondersoek. Deur hul eie gesigte te gebruik, het hulle ook nadink oor en hul rol as kunsberoemdhede versterk - baie Britse mense sal Sarah Lucas nou herken aan haar fotografiese selfportret, Eet 'n piesang (1990), byvoorbeeld, waarin sy haar androgyne voorkoms gebruik het om idees van seksuele identiteit en stereotipes te ondersoek. Gavin Turk het ook bekend geword vir die gebruik van 'n vermomde weergawe van homself (soos Elvis, Andy Warhol of Joseph Beuys) in beeldhouwerke en foto's om kommentaar te lewer oor die aard van die beroemdheidskultuur en die mite van die kunstenaarsgenie. Jenny Saville is egter waarskynlik die mees omstrede YBA wat met selfportret werk, omdat sy bekend is vir naakte beelde van haarself.
Hierdie wyd geprysde werk bly 40 jaar lank onoortreflik as 'n inleiding tot kuns in die Westerse wêreld. En nou-met 'n meer kontemporêre, kleurryker ontwerp en met 30 persent meer kleurillustrasies as in vorige uitgawes-is hierdie nuutste opdatering van die Janson classic 'n aanloklike volume. Die boek bevat verbeterde gedeeltes oor antieke kuns, moderne argitektuur, maniërisme en romantiek. Hersiene materiaal oor die laat Renaissance heroorweeg die godsdienstige skilderye van Rosso, Pontormo, Savoldo, Correggio en Tintoretto. 'N Inleidingsafdeling bevat 'n inleiding tot basiese terminologie en konsepte van kunsgeskiedenis.
Met die ongeëwenaarde geloofwaardigheid van die Janson-naam, sal hierdie gerieflike verwysing die hele gesin inlig, verlig en verryk.
'n voorbeeldige kunsgeskiedenis. & quot-boekelys
Die standaard op sy gebied. . . 'n eenmalige kompendium vir diegene wat navorsing doen oor enige aspek van die Westerse kunsgeskiedenis. & quot-Kirkus Reviews
Anthony F. Janson het 'n vooraanstaande loopbaan as skrywer, museumprofessor en onderwyser gesmee. Hy het boeke, katalogusse en artikels oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe geskryf en was hoofkurator by die Indianapolis Museum of Art en die North Carolina Museum of Art. Hy is aan die fakulteit van die Universiteit van Noord -Carolina in Wilmington. Dr Janson het die outeurskap van Geskiedenis van kuns en Kunsgeskiedenis vir jongmense by die dood van sy vader, H. W. Janson, in 1982.
Museumdirekteure jonger as 40: 'n kort geskiedenis van 20 jong leiers wat hul instellings help vorm het
Toe Max Hollein verlede jaar gebruik word om direkteur van die Metropolitan Museum of Art in New York te word, was dit 'n nuwe mylpaal in 'n vinnig groeiende loopbaan wat baie van hulle gesien het. Hollein het sy eerste museumtaak op 31 -jarige ouderdom in 2001 geneem toe hy aangestel is om die Schirn Kunsthalle in Frankfurt, Duitsland, te lei. Hy het die museum se bywoningsgetalle verhoog en sy openbare profiel verhoog. Twintig jaar later is hy nou bo -aan die Amerikaanse museumwêreld.
Hollein is nie alleen om 'n vroeë begin in die stoel van die uitvoerende direkteur te kry nie. By 'n terugblik op die afgelope eeu word talle belangrike kunsinstellings gevorm deur ondernemende jong regisseurs. Soos Andrew McClellan, 'n professor in museumstudies en kunsgeskiedenis aan die Tufts -universiteit, gesê het Kunsnuus, In die vroeë dekades van die 20ste eeu, namate Amerikaanse kunsmuseums in aantal, omvang en organisatoriese kompleksiteit toegeneem het, het 'n nuwe groep leiers na vore gekom met 'n gegradueerde opleiding in kunsgeskiedenis en 'n groter gereedheid om die uitdagings van fiskaal- en versamelingsbestuur die hoof te bied, skenkerverbouing, openbare opvoeding en wetenskaplike bewaring. Voor die Tweede Wêreldoorlog was baie museumdirekteure jonger as 40. " Terwyl jeugdige direkteure die afgelope jaar ietwat minder algemeen geword het, en miskien is daar nog steeds 'n teken van die toenemende professionalisering van die kunsbedryf.
Hieronder is 'n diepgaande duik in 'n paar van die regisseursverhale, in al hul risiko's, met kontroversies en geskiedenisveranderende wedywerings wat langs die pad bespreek is. Om dit saam te stel, Kunsnuus geraadpleeg met Susan Cahan, dekaan van die Tyler School of Art aan die Temple University, en twee professore in museumstudies en mdashMcClellan en Bruce Altshuler aan die Universiteit van New York. Om die omvang daarvan te beperk, is hierdie uitgawe gewy aan direkteure van Amerikaanse museums.
Arthur Everett "Chick " Austin Jr. & ndash Wadsworth Atheneum Museum of Art
Huur op 26 -jarige ouderdom en bedien 1927 tot 1944
Die jongste museumkind op hierdie lys, Arthur Everett "Chick " Austin Jr., was 'n assistent van Edward Forbes (direkteur van die Fogg Art Museum aan die Harvard Universiteit van 1909 tot 1944) voordat hy by die Wadsworth Atheneum Museum of Art aangesluit het as direkteur en mdasha posisie wat Forbes gehelp het om te verseker. Gedurende die dertigerjare het die Wadsworth die eerste omvattende Picasso -retrospektief van Amerika, die eerste surrealistiese vertoning en die eerste groot Italiaanse barokuitstalling, op die Wadsworth geplaas. Austin, wat sedert sy kinderjare bekend was as "Chick ", herontwerp ook die interieur van die museum in die internasionale styl, 'n destydse waaghalsige stap. Sy voormalige huis in Hartford onder die naam Austin House, is 'n National Historic Landmark en ook deel van die Wadsworth -versameling.
Alfred Barr Jr. & ndash Museum vir Moderne Kuns
Ouderdom 27 en bedien 1929 tot 1943
Nadat hy sy baccalaureusgraad en meestersgraad aan die Princeton -universiteit behaal het, het Alfred Barr Jr.onderrig gegee aan Harvard, Princeton en Wellesley, waar hy die eerste universiteitskursus in die VSA ontwikkel het wat uitsluitlik op moderne kuns gefokus was. Hy het na MoMA gegaan op aanbeveling van professor Paul J. Sachs van die Harvard Fogg Museum, en het tydens sy tyd daar gehelp om een ​​van die voorste versamelings van 20ste-eeuse kuns ter wêreld te vestig. Onder die groot vroeë verkrygings onder sy horlosie was Picasso's Les Demoiselles d 'Avignon (1907) en Henri Rousseau 's Slapende sigeuner (1897). Maar Barr het ook op verskeie punte in sy amp kritiek gekry vir kuratoriese besluite. Kort na sy uitstalling van 'n skoenstaander deur Joe Milone in 1942, wat volgens Barr 's New York Times doodsberig, museumtrustees beskou "frivolous, " word hy gedegradeer na adviesdirekteur. Hy het tot 1967 in verskillende hoedanighede gebly, toe hy uit sy pos as direkteur van museumversamelings uittree en tot raadgewer van die trustees verkies word. 'N Jaar later bedank Barr uit die pos.
Gordon Washburn en ndash Albright-Knox Art Gallery
Ouderdom 27 en bedien 1931 tot 1942
Kort nadat hy in 1930 'n meestersgraad van Harvard aan Harvard ontvang het, word Gordon Washburn direkteur van die Albright Art Gallery in Buffalo, New York. (In 1961, voor die opening in 1962 van 'n toevoeging wat befonds is deur die prominente kunspatroon en sakeman Seymour H. Knox, Jr., het die instelling later die naam van die Albright-Knox Art Gallery geword.) Toe hy begin, was Washburn deeglik daarvan bewus dat die Groot depressie sou 'n uitwerking op die betrokkenheid van die publiek met kulturele instellings hê, en hy het die opvoedkundige programmering van die museum uitgebrei en nuwe inisiatiewe geloods wat kunsonderrig in openbare skole en aan die Universiteit van Buffalo ondersteun. In 1938 het Washburn die museum se kamer van kontemporêre kuns geskep, 'n ruimte vir roterende uitstallings van nuwe kuns, wat gelei het tot die verkryging van werk deur onder andere Georges Braque, Paul Klee, Henri Matisse, Amedeo Modigliani en Chaim Soutine. Washburn bedank uit sy pos by die Albright Art Gallery in 1942 en neem die leiding oor van die Rhode Island School of Design Museum in Providence. Later in sy loopbaan werk hy as direkteur van die Carnegie Institute Department of Fine Arts (nou die Carnegie Museum of Art) in Pittsburgh en was hy aan die hoof van die Asia House Gallery (nou die Asia Society Museum) in New York. In 1983 is sy lyk uit die East River in New York gehaal. 'N Lykskouing het aan die lig gebring dat Washburn gesterf het toe hy 78 jaar oud was.
Grace McCann Morley en die San Francisco Museum of Modern Art
Leeftyd 34 en bedien 1935 tot 1958
Grace McCann Morley was die stigter van die San Francisco Museum of Modern Art, die eerste kulturele instelling wat toegewy is aan moderne kuns in die westelike Verenigde State. Sy was 34 jaar oud toe sy die wat destyds bekend was as die San Francisco Museum of Art gestig het, en mdash & ldquoModern " sou in 1975 by die naam gevoeg word & mdashon op die vierde verdieping van die War Memorial Veterans -gebou in Van Nesslaan in 1935. (Die museum verhuis na sy huidige huis in Third Street, ontwerp deur die Switserse argitek Mario Botta, in 1995.) Die eerste honderd werke van die museum was geskenke van die versamelaar en beskermheer Albert M. Bender, wat uiteindelik meer as 1 100 voorwerpe geskenk het. Die museum het die eerste Weskus -uitstalling van werk deur Henri Matisse in 1936 opgevoer, en in 1940 het dit 'n uiters gewilde Picasso -retrospektief opgestel wat insluit Guernica en het uiteindelik 'n hoogtepunt bereik met ongeveer 1300 mense wat die sluitingsaand geweier het om te vertrek totdat hulle 'n slag gevul het met die meesterstuk. Nog 'n mylpaal kom in 1945, toe die instelling die eerste solovertoning van Jackson Pollock in 'n museum aangebied het en sy skildery verwerf het Guardians of the Secret (1943). Morley tree in 1958 af, en sy lei die nasionale museum van Nieu -Delhi in Indië van 1960 tot 1966. Sy sterf in 1985 in Nieu -Delhi op 84 -jarige ouderdom.
Thomas Carr Howe Jr. & ndash Legioen van Eer
Ouderdom 35 en het van 1939 tot 1968 gedien
Thomas Carr Howe Jr. word in 1931 assistent -direkteur van die Legion of Honor, voorheen bekend as die California Palace of the Legion of Honor, in San Francisco en word agt jaar later tot direkteur bevorder. Sommige van sy verkrygings vir die museum sluit in Rembrandt's Portret van 'n Rabbi (1657) en Lucas Cranach the Elder 's Portret van 'n dame van die Saksiese hof as Judith met die hoof van Holofernes (ca. 1537 & ndash40), saam met werke van Fragonard, Manet, Renoir, Degas en andere. As kunskommissaris vir die Golden Gate International Exposition van 1939 en ndash40 in San Francisco, organiseer hy 'n uitstalling van Mexikaanse muurskilderye. Maar die interessantste, deur baie maatreëls, was sy rol as hoof van die afdeling vir monumente, beeldende kuns en argiewe in die Amerikaanse weermag, wat gewerk het om historiese terreine te beskerm teen geallieerde bombardemente tydens die Tweede Wêreldoorlog en later om Nazi-geplunderde kuns te herstel. Howe 's 1946 boek Soutmyne en kastele: die ontdekking en restitusie van buitgemaakte Europese kuns beskryf sy ervaring met die sogenaamde Monument Men.
Thomas Hoving & ndash Metropolitan Museum of Art
Ouderdom 35 en bedien 1967 tot 1977
Soos vertel in 'n beroemde 1967 -profiel in die Inwoner van New York deur John McPhee, Thomas Hoving, die sewende en jongste direkteur van die Met, het op 'n vroeë ouderdom sy verhouding met die museum begin en toe hy as kind in Manhattan 'n fassinasie met die Egiptiese vleuel gehad het en selfs 'n gang versier het sy huis in die styl van 'n graf. Sy professionele toetrede tot die instelling kom in 1959 by 'n simposium in die Frick Collection, waartydens hy 'n voorlegging lewer oor kontinuïteite tussen antieke beeldhouwerke in die Nasionale Museum in Napels, Italië, en figure in Carracci -fresco's. Daar ontmoet Hoving James Rorimer, destydse direkteur van die Met, en die twee maak 'n weeklikse middagete-afspraak wat lei tot 'n werk toe Hoving die nagraadse skool in Princeton voltooi het. Hoving verlaat in 1965 die parke -kommissaris van New York, en 'n jaar later sterf Rorimer op 60 -jarige ouderdom in sy slaap en word Hoving as sy opvolger gekies. Onder sy toesig het die Met sy kontemporêre kunsafdeling gevorm, die president van Lyndon B. Johnson met die tempel van Dendur bekroon (die monument is 'n geskenk uit Egipte), Islamitiese kunsgalerye geopen en 'n vleuel vir kuns uit Afrika, die Stille Oseaan, opgerig. Eilande en die Amerikas. Sy prestasierekord was nie vlekkeloos nie: soos hy erken het in sy kranige herinneringe uit 1993 Die mummies laat dans: binne -in die Metropolitan Museum of Art, Hoving het min twyfel gehad oor minder as wettige transaksies. My versamelstyl was pure seerowery, en ek het die reputasie gekry as 'n haai, en hy het geskryf. Kenners het inderdaad gesê dat 'n 2500 jaar oue Griekse vaas wat die museum in 1972 vir $ 1 miljoen gekoop het, uit 'n Etruskiese graf naby Rome gesteel is, en dat dit in 2006 teruggestuur is na Italië.
John Kinard en ndash Anacostia Gemeenskapsmuseum
Ouderdom 31 en bedien 1967 tot 1989
John Kinard, 'n gemeenskapsaktivis en predikant, het die eerste swart direkteur van 'n Smithsonian-museum geword toe hy aangestel is wat aanvanklik die Anacostia Neighborhood Museum genoem is, 'n instelling wat as 'n uitreikpoging deur die Smithsonian aan die plaaslike Afrika- Amerikaanse gemeenskap, en#8221 in die museum se woorde. "Lorton Reformatory: Beyond Time " (1970), "Frederick Douglass Years " (1978), en "The Renaissance: Black Arts of the Twenties " (1985) was 'n paar van die uitstallings wat tydens Kinard &# 8217 jaar as direkteur. Een van sy kenmerkende aanbiedings was "The Rat: Man 's Invited Affliction " (1969), wat aangespreek is, soos Kinard dit stel, " die diepe haat wat mense wat met rotte leef, vir alle knaagdiere voel. " The gevolglike vertoning bevat lewendige rotte, inligting oor die geskiedenis van siektes wat deur rotte oorgedra word, en volgens die Smithsonian Institution Archives, was rotbesmettings so ernstig soos Anacostia & rsquos nie onvermydelik nie, maar eerder die gevolg van politieke besluite. Kinard se vele suksesse, hy het in 1971 $ 500,000 ingesamel om 'n uitstallings- en ontwerplaboratorium te skep om museumpersoneel op te lei, en hy het 'n navorsingsentrum en biblioteek, 'n fotografie -laboratorium en 'n kunsvlyt sentrum opgerig in gehuurde geboue rondom Washington.
J. Carter Brown & ndash National Gallery of Art
Ouderdom 34 en mdash gedien 1969 tot 1992
John Carter Brown, gebore uit 'n welgestelde Rhode Island-gesin in 1934, het grootgeword in 'n 18de-eeuse huis (wat later 'n Amerikaanse studiesentrum aan die Brown-universiteit sou word) gevul met oudhede en kunswerke. Sy ma, Anne Kinsolving, was op verskillende stadiums van haar lewe 'n violis met die Baltimore -simfonie, 'n musiekkritikus en 'n geleerde in militêre uniforms. Sy pa, John Nicholas Brown, is aangewys as die wêreld se rykste baba toe hy in 1900, na die dood van sy vader en oom, sy gesin se fortuin van $ 10 miljoen geërf het. Brown begin in 1961 by die National Gallery in Washington, DC, toe die destydse direkteur van die museum, John Walker, hom as assistent aangestel het. Brown neem die leiding in 1969, en die skenking van die National Gallery of Art het tydens sy ampstermyn van $ 34 miljoen tot $ 186 miljoen gegroei. In die loop van byna drie dekades het hy toesig gehou oor die organisasie van sommige van die NGA se mees baanbrekende uitstallings en uit Afrika -beeldhouwerk aan King Tut na naakte deur Andrew Wyeth. In 1978 open hy die museum I. M. Pei en die ontwerp van die Oos -gebou.Soos Brown 's New York Times doodsbrief opgemerk, Thomas Hoving, direkteur van die Metropolitan Museum of Art van 1967 tot 1977, was sy " -wedywer, " en die twee het gereeld geveg om oppergesag in programmering en verkrygings.
Lisa Taylor en ndash Cooper-Hewitt Design Museum
Ouderdom 36 en mdash gedien 1969 tot 1987
Lisa Taylor was die dogter van 'n argitek en 'n skilder, en sy het in die kunswêreld begin met die personeel van die Amerikaanse Kommissie vir Beeldende Kunste, 'n onafhanklike federale agentskap wat die president adviseer, van 1958 tot 1962. Daarna werk sy as die lidmaatskapdirekteur van die Corcoran Gallery of Art in Washington, DC, voordat hy in 1969 direkteur van die Cooper-Hewitt Museum geword het. Sy het gehelp om meer as $ 6 miljoen in te samel om die museum se huis en die voormalige herehuis van Andrew Carnegie in East 91st Street in New York op te knap. (Terloops, die eerste uitstalling by die Cooper-Hewitt in 1976, getiteld "MAN transforms, " is saamgestel deur Max Hollein se pa, Hans.) Taylor het verder gehelp met die vestiging van die jaarlikse Museum Mile Festival, wat in 1978 begin het en bied steeds die geleentheid aan om verskeie museums langs Fifth Avenue gratis te besoek. Toe sy uittree uit haar rol by die Cooper-Hewitt, redigeer Taylor 'n reeks boeke met die naam "Imovable Objects " wat ontwerp in openbare en stedelike ruimtes oorweeg.
Raphael Monta & ntildeez Ortiz & ndash El Museo del Barrio
Ouderdom 35 en mdash bedien 1969 tot 1971
Toe Raphael Monta & ntildeez Ortiz & mdashan -aktivis, opvoeder en destruktivistiese kunspionier opdrag gegee het om studente in die Oos -Harlem -omgewing in New York materiaal vir die studente in die plaaslike gemeenskap te skep. Om my en ander die geleentheid te bied om lewende verbintenisse met ons eie kultuur te vestig, het ek Museo del Barrio gestig, en#8221 het hy eens gesê. Die museum het PS125 in West 123rd Street 425 begin opraak, en in die eerste jare van sy bestaan ​​sou dit programmeer in bruin klippe en winkels in die omgewing. Vroeë uitstallings het ingesluit: The Art of Needlework " (1970), met breiwerk, haakwerk en borduurwerk, en 'n vertoning van Puerto Ricaanse skilderye en grafika, met bydraes van Osiris Delgado, Victor Linares, Miguel Pou en ander.
Mary Schmidt Campbell & ndash The Studio Museum in Harlem
Ouderdom 29 en bedien vanaf 1977 tot 1988
Voor haar ampstermyn van 11 jaar as direkteur van die Studio Museum, werk Mary Schmidt Campbell as gaskurator en later assistent-kurator by die Everson Museum of Fine Arts in Syracuse, New York. Sy was ook 'n mede -stigter van die Community Folk Art Gallery, wat sedertdien 'n vaste instelling geword het aan die Universiteit van Syracuse, waar Campbell haar meestersgraad en Ph.D. Gedurende haar jare aan die stuur van die Studio-museum het die instelling verhuis van 'n hokruimte van 8 700 vierkante meter in Fifth Avenue 2033 na West West 125th Street 144, wat voorheen die New York Bank for Savings was. Dit het die eerste geakkrediteerde museum geword wat toegewy is aan swart kuns onder haar leiding, en sommige van die groot uitstallings wat tydens haar tyd as regisseur opgevoer is, sluit in "Tradition and Conflict: Images of a Turbulent Decade 1963-1973 " (1985) en "Ritual en mite: 'n opname van Afro-Amerikaanse kuns " (1982). In 1987 beklee Campbell die rol van kommissaris vir kultuursake in New York, en in 1991 word sy dekaan van die Tisch School of the Arts van NYU. In 2009 het Barack Obama haar ondervoorsitter van die President 's Committee on the Arts and Humanities aangestel, en sedert 2015 is sy president van die Spelman College in Atlanta. Sy het die Hooks National Book Award vir haar boek ontvang 'N Amerikaanse Odyssey: The Life and Work of Romare Bearden, wat in 2018 gepubliseer is.
Joan Rosenbaum & ndash Joodse museum
Ouderdom 37 en bedien in 1981 tot 2011
Joan Rosenbaum het gewerk as kuratoriale assistent in die tekening- en afdrukafdeling van MoMA en as direkteur van die museumprogram by die New York State Council on the Arts voordat hy die toppos by die Jewish Museum in New York en Upper East Side aangeneem het. Die versameling van die instellings het van 15 000 tot 26 000 voorwerpe onder haar beheer gegroei, en sy het 'n skenking gestig wat tydens haar ampstermyn tot meer as $ 92 miljoen gegroei het. Toe sy in 2011 uittree, het sy langer as enige direkteur van die Joodse Museum gedien, en tydens haar vertrek het Joshua Nash, die voorsitter van die museum, gesê: Joan Rosenbaum is die invloedrykste leier wat hierdie instelling het het in sy geskiedenis van 106 jaar. "
Glenn Lowry & ndash Muscarelle Museum of Art
Ouderdom 28 en bedien in 1982 tot 1984
Voordat hy aan die stuur van MoMA was, was Glenn Lowry die eerste direkteur van die Muscarelle Museum of Art aan die College of William & amp Mary in Williamsburg, Virginia. Hy het toesig gehou oor die bou van die instelling, waarvan die versameling portrette uit die 17de en 18de eeu insluit, werke van die Duitse ekspressionisme, afdrukke en tekeninge uit die 15de tot 21ste eeu en meer. Tussen 1984 en 1990 was hy kurator van Near Eastern Art aan die Freer and Sackler Galleries van die Smithsonian Institution in Washington, DC, en het hy die Art Gallery van Ontario van 1990 tot 1995 gelei. uitbreidings by die museum en mdash die eerste, in 2004, het 'n uitgebreide en opgeknapte nuwe gebou opgelewer, en die tweede, wat volgende maand voltooi moet word, sal meer as 40.000 vierkante meter galeryruimte, 'n bygewerkte voorportaal en 'n herorganisasie van versamelings byvoeg, wat , soos die Tye stel dit, 'n poging om MoMA oop te maak en die grense wat deur sy stigter, Alfred Barr, bepaal is, af te breek.
Anne d 'Harnoncourt & ndash Philadelphia Museum of Art
Ouderdom 38 & mdashgedien 1982 tot 2008
Anne d 'Harnoncourt het vaardighede in die bestuur van museums in haar bloed. Die enigste kind van Ren & eacute d 'Harnoncourt, wat Alfred Barr Jr. as direkteur van MoMA opgevolg het, begin haar loopbaan as kuratoriale assistent in die Philadelphia Museum of Art 's skilderafdeling, en neem later die pos aan as kurator van die 20ste eeu kuns. Sy het toesig gehou oor retrospektiewe vir Brancusi en C & eacutezanne, en het gehelp om belangrike kontemporêre werke te bekom deur Jasper Johns, Brice Marden en Agnes Martin. Boonop het sy die museum gemoderniseer deur toesig te hou oor die opknapping van 20 van sy galerye vir moderne en kontemporêre kuns. Dinitia Smith, 'n kultuurverslaggewer vir die New York Times, het eenkeer geskryf dat d 'Harnoncourt die no-nonsense voorkoms van 'n meisiehokkiespan kaptein gehad het. " Ten tyde van haar dood het Philippe de Montebello, destydse direkteur van die Met, haar beskryf as &# 8220a leidraad van die museumgemeenskap. "
Paul Ha & ndash Wit kolomme
Ouderdom 30 en mdash bedien 1993 tot 2001
As direkteur van White Columns, 'n nie -winsgewende ruimte wat in 1970 deur 'n groep kunstenaars in SoHo gestig is, het Paul Ha toesig gehou oor 'n aansienlike skuif na die grens van die West Village en Meatpacking District in 1998. Hy het uitstallings gehou aan Sarah Sze, Christoph B & uumlchel, Anna Gaskell, Dana Hoey en Aida Ruilova, en vertrek in 2001 as adjunk -direkteur van programme en buitelandse sake by die Yale University Art Gallery in New Haven. Hy het daarna direkteur geword van die Contemporary Art Museum St. Louis, en hy is tans direkteur van die List Visual Arts Center by MIT in Cambridge.
Michael Govan & ndash Dia Art Foundation
Ouderdom 30 en mdash bedien 1994 tot 2006
Nadat hy op 25-jarige ouderdom as adjunk-direkteur van die Guggenheim-museum in New York gewerk het, het Michael Govan in 1994 die leier van die Dia Art Foundation geword. Sentrum vir die Kunste in Manhattan, sowel as verre buiteposte soos Die Weerligveld in New Mexico. Veral in 2003 het hy Dia: Beacon in 'n voormalige fabriek in die staat New York geopen met die hulp van die versamelaar en beskermheer Leonard Riggio. Sedert 2006 is Govan direkteur van die Los Angeles County Museum of Art, waar hy besig is met die herontwerp van die LACMA -kampus wat deur argitek Peter Zumthor ontwerp is, asook 'n uitbreiding na satellietruimtes in Suid -Los Angeles.
Max Hollein & ndash Schirn Kunsthalle
Ouderdom 31 en mdash bedien 2001 tot 2016
Max Hollein, wat onlangs aangestel is as die tiende direkteur van die Metropolitan Museum of Art, was 31 jaar oud toe hy direkteur van die Schirn Kunsthalle in Frankfurt geword het. Een van sy belangrikste kuratoriale projekte by die instelling was die uitstalling van 2002 "Shopping: A Century of Art and Consumer Culture, en#8221 waarvoor 'n Barbara Kruger -werk op die Galeria Kaufhof, 'n warenhuis in Frankfurt, vertoon is. In sy eerste jare in die Schirn Kunsthalle het hy vertonings van Yves Klein en Pablo Picasso aangebied, en het die bywoningsyfers aansienlik verhoog. 'N Paar jaar later sou Hollein gelyktydig die Schirn Kunsthalle, die St & aumldel -museum (waar hy $ 69 miljoen ingesamel het vir konstruksie en opknappings), en die Liebieghaus -beeldhoumuseum bestuur. In 2016 het hy as direkteur by die Fine Arts Museums van San Francisco aangesluit, met verkrygings van die Souls Grown Deep Foundation en die 2017 -uitstalling "Teotihuacan: City of Water, City of Fire " onder sy prestasies daar.
James E. Bartlett & ndash Museum of Contemporary African Diasporan Arts
Ouderdom 30 en het van 2012 tot 2018 gedien
Ses jaar nadat hy 'n kreatiewe adviesagentskap MVMT gestig het, het James E. Bartlett uitvoerende direkteur geword van MoCADA in die Brooklyn -woonbuurt Fort Greene. In hierdie rol het hy 'n kapitaalveldtog voltooi en 'n MoCADA 's Soul of Brooklyn -inisiatief uitgebrei, wat samewerking tussen Afrika -diaspora -kunsorganisasies bevorder deur middel van programmering by blokpartytjies en feeste. Hy werk tans as die stigtervennoot van 'n kunsbeleggingsfonds genaamd OpenArt.
Alex Gartenfeld & ndash Institute of Contemporary Art in Miami
Ouderdom 31 en mdash bedien 2018 tot hede
Alex Gartenfeld betree die kuratorium terwyl hy in New York woon, en bestuur die West Street Gallery en Three 's Company uit die woonstelle en werk saam met kunstenaars soos Ian Cheng, Asher Penn, Tobias Kaspar en ander. Hy het ook vroeg in sy loopbaan uitstallings by ondernemings soos Ohwow in Los Angeles en Team Gallery in New York behartig. Hy het in 2014 die stigterslid geword van die Institute of Contemporary Art in Miami, toe die museum nog in tydelike ruimtes werksaam was, en hy het 'n aantal titels beklee, waaronder kurator, tussentydse direkteur, adjunkdirekteur en hoofkurator by die instelling. In 2018, toe Ellen Salpeter uit haar pos as direkteur van die ICA Miami tree, het Gartenfeld die leiding geneem as artistieke direkteur. In dieselfde jaar het Gartenfeld as kurator gedien vir die vierde uitgawe van die New Museum Triennial in New York. Om eerlik te wees, ek is nie 'n groot fan van die idee van 'n artistieke direkteur nie, en Gartenfeld het gesê oor sy kuratoriale en regieverantwoordelikhede. Ek dink eintlik albei werk is kompleks. Dit gebeur net so dat my werk by hierdie instelling ietwat uniek is, en ek waardeer dit, en dit is toevallig my huidige titel. aanbiedings van werk deur Ida Applebroog, Thomas Bayrle, Larry Bell, Judy Chicago, Pedro Reyes, Donald Judd, H & eacutelio Oiticica, Senga Nengudi en meer kunstenaars.
Joshua Helmer en ndash Erie Art Museum
Ouderdom 29 en mdash bedien 2018 tot hede
Nadat hy voorheen as assistent -direkteur vir interpretasie by die Philadelphia Museum of Art gewerk het, het Joshua Helmer verlede lente na die noordwestelike hoek van Pennsylvania gegaan om die voortou te neem by die Erie Art Museum. Sedert hy by die instelling aangesluit het, het Helmer gefokus op toeganklikheid en groei van lidmate, en een van sy doelwitte vir 2020 is om die betrokkenheid by plaaslike laerskole te verhoog. In Januarie 2019 het die museum 120 voorwerpe op 'n veiling verkoop as deel van 'n poging tot toegang wat deur John Vanco, voormalige direkteur van die Erie Art Museum, betwis is.
'N "Terugkeer" na kuns, sowel as die sosiale studies, in die skole is 'n redelike duidelike aanduiding van hoe ver die selfstylhervormers die stelsel kon lei, behoorlik bygestaan ​​deur 'n voldoenende media en natuurlik politici . Die vraag wat die samelewing homself moet stel, is waarom hulle in die eerste plek verlaat is? Ek neem kennis van twee artikels in hierdie week se NY Times, Sunday Review. Beide op dieselfde bladsy, "Beste, helderste-en & hellip Lees meer
'N Terugkeer na kuns, sowel as die sosiale studies in die skole, is 'n redelik duidelike aanduiding van hoe ver die selfgestileerde hervormers die stelsel kon lei, behoorlik bygestaan ​​deur 'n voldoenende media en politici natuurlik. Die vraag wat die samelewing homself moet stel, is waarom hulle in die eerste plek verlaat is?
Ek neem kennis van twee artikels in hierdie week se NY Times, Sunday Review. Beide op dieselfde bladsy, "Beste, helderste –En treurigste, " deur Frank Bruni en, "Waar is die leraars van kleur? " van Motoko Rich. Laasgenoemde artikel is vroeër hierdie week as 'n "link " deur EdSource voorgestel in die daaglikse opdatering.
[Volledige onthulling: Motoko is kortliks 'n voormalige student van my toe sy op die laerskool was. Ek het ontwikkelingslees geleer, en Motoko het toe nog nie veel behoefte gehad aan ontwikkeling nie. Soos ek my herinner het sy Lowell in SF bygewoon.]
In die Bruni -artikel praat hy oor "sentries " wat rondom Palo Alto naby die pendeltreinspore gestasioneer is om te verhoed dat tieners selfmoord pleeg. Daar was 'n "cluster " van sulke insidente van laat in die hart van Silicon Valley. Hy maak die afleiding dat meer en meer akademiese druk op studente 'n oorsaaklike faktor in hierdie verskynsel kan wees. Hy sê: " Hulle word groot met 'AP ' klasse in oorvloed, oortuig dat hul toekoms afhang van perfekte SAT -tellings en preternatuurlike 'GPA's. " Bruni haal 'n voormalige dekaan in Stanford aan wat in Palo Alto woon: & #8220Daar is iets oor die kinderjare self in Palo Alto, en gemeenskappe soos dit, wat die geestesgesondheid en welstand van ons kinders ondermyn. "
Bruni het ook 'n waarskuwing vir 'n ander groep: Plaas 'n swewende, presies voorskriftelike ouerskap hulle in onverbiddelike bokse en verhoed hulle hul ware self en hul ware gril? "
In die artikel van Motoko word die bedreigings bedreig vir 'n ander belangrike komponent van ons skole, die onderwysers en kleuronderwysers, spesifiek: hulle word buite verhouding toegedeel aan skole met 'n groot bevolking van kinders uit lae-inkomste gesinne en word onderwerp aan " 8216 dissiplinêre probleme met studente en 'n gebrek aan hulpbronne en laer salarisse, met dikwels meer van bo na onder en opgestel kurrikulums … "
Dit is baie goed dat skole toegelaat word om hul aandag te vestig op ander vakke as wat die Titans of Tech vereis het, en dat studente moontlik hul ander talente kan ondersoek wat nie aan 'n toetspunt gemeet is nie. En dit vir beide kante van die akademiese en ekonomiese leer. Soos Motoko se artikel aandui dat geskrewe en vernederde leergange meer algemeen by skole is met meer benadeelde studente wat bedreig word deur sanksies van lae wiskunde- en ELA -tellings, maar aan die ander kant (en ek sal hier argumente kry) AP -klasse is ook hoogs geskrywe, en die onderrig is beslis tot die toets. "
John Young Museum of Art: Universiteit van Hawaii in Manoa
Tans is The Art Gallery en John Young Museum of Art by UHM oop vir die kampusgemeenskap en gesluit vir die algemene publiek.
Uitstallings in die Commons Gallery sal slegs deur die vensters van die galery te sien wees. Ons glo dat dit die beste besluit is om die gesondheid en veiligheid van ons personeel en besoekers te beskerm en om plaaslike, nasionale en internasionale pogings om die verspreiding van COVID-19 te bekamp, ​​te ondersteun.
Ons kondig ons heropening aan vir die algemene publiek en sien uit na u besoek. Gaan die skakel na vir die nuutste inligting oor die besoek aan die kampus tydens die pandemie.
Dankie vir u begrip en ondersteuning.
Die John Young Museum is deel van die galerystelsel van die Departement Kuns en Kunsgeskiedenis
Wyle kunstenaar John Young het 'n museum op die kampus van die Universiteit van Hawai'i in Mānoa (UHM) voorgestel wat kunsopvoeding sou bevorder en die studente en die gemeenskap sou bevoordeel. Ter vervulling van 'n museum het sy erflating aan die universiteit 'n versameling kunswerke uit Asië, Suidoos -Asië, die Stille Oseaan -eilande, Afrika en Meso -Amerika ingesluit. Baie van die werke is in die John Young Museum of Art aangebied toe dit in 1999 in Krauss Hall vir die publiek oopgemaak is.
Na onlangse opknappings, is die John Young Museum of Art nou 'n kompleks van meer as 2000 vierkante meter met galerye, werkswinkels, 'n klein navorsingsbiblioteek, 'n kantoor en 'n binnehof. John Young Museum of Art word geadministreer deur die College of Arts & amp; Geesteswetenskappe en is direk in lyn met die Department of Art & amp Art History. Die museum is 'n plek vir kunstenaars in Asië-Stille Oseaan, kunsgeskiedenisuitstallings en studente-gesentreerde programmering wat museumopvoedingsinisiatiewe vir UHM en die plaaslike gemeenskap bevorder, ondersteun en onderhou. VERKEN
OOR JOHN JONG
John Chin Young 容 澤 泉 (1909–1997) is in Honolulu gebore as immigrantouers uit China. Hy het van kleins af 'n belangstelling in die kunste getoon en was grootliks selfonderrig, behalwe vir kalligrafielesse wat hy as kind in die Chinese taalskool ontvang het. Sy kenmerkende gebaarskilderye is beïnvloed deur hierdie agtergrond, herinterpreteer deur die lens van abstrakte ekspressionisme. Young se werk is uitgestal in die Corcoran Gallery in Washington, DC, die Metropolitan Museum of Art en die San Francisco Museum of Art, en is in die versamelings van die Art Institute of Chicago, de Young Museum, Honolulu Museum of Art, Los Angeles County Museum of Art, Portland Art Museum en Santa Barbara Museum of Art.
Young was ook 'n ywerige reisiger en versamelaar wat hierdie aktiwiteite as 'n uitbreiding van sy artistieke praktyk beskou het.Hy was baie bekend vir sy filantropie en het lank daarvan gedroom om 'n museum te begin wat kunsopvoeding sal bevorder en die gemeenskap kan bevoordeel. Die John Young Museum of Art is die hoogtepunt van hierdie visie.
Seksualiteit in Art
Die onderwerp seksualiteit in kunsgeskiedenis kan op verskillende maniere benader word, maar miskien is die waardevolste (in terme van 'n fundamentele onderwerp vir 'n opname kunsgeskiedenislesing) die konvensie van vroulike naaktheid in kuns. Deur hierdie konvensie deur die kunsgeskiedenis te volg, kan u kwessies van seksualiteit, geslag en mag met u klas bespreek. Daarbenewens kan u tyd spandeer om te kyk na die maniere waarop moderne en kontemporêre kunstenaars gereageer het op die troep van vroulike naaktheid om die konvensies van die verlede te verbreek, en die maniere waarop feministiese en vreemde kunstenaars en kleurkunstenaars nuwe benaderings ontwikkel het hierdie tradisie vanuit 'n posisie van marginaliteit.
Die geskiedenis van die naak in Westerse kuns was tipies 'n herhalende dialoog met klassieke kuns - veral in die Renaissance en die Neoklassieke tydperke. Alhoewel dit dikwels 'n verwysing na hierdie historiese tydperk is, moet die voorstelling van die naakte liggaam in kuns in geen tydperk as outonoom beskou word vanuit die sosiale en seksuele verhoudings van sy tydgenootskap nie.
Die ontwikkeling van 'n tradisie van vroulike naaktheid in kuns hou verband met die konsep van objektivering.
3. Enige ontleding van naaktheid in kuns behoort 'n oorweging van die dinamika van "looking " en vrae soos: Wie is die beoogde gehoor te behels? Hoe betrek die naakte onderwerp die vermeende kyker? Wat is die verhouding tussen die kunstenaar en model, en die kunstenaar en beskermheer?
Ons kan kuns bestudeer om te leer oor verskillende aspekte van seks in die samelewing - idees oor vrugbaarheid, moraliteit, skoonheidstandaarde, geslagsideale en nasionale identiteit.
Veral sedert die feministiese kunsbeweging het kunstenaars-naamlik vroue en mense van kleur-nuwe maniere bedink om kuns vir geslag, seks en ras te gebruik vir hul eie selfbeskikking.
Die voorbeelde wat hier uiteengesit is, is selektief en baie ander relevante kunstenaars/kunswerke kan gekies word om die temas in hierdie lesing te bespreek, gebaseer op u eie leerplan. Die eerste deel van die lesing sal die tradisie van vroulike naak in die Westerse kunsgeskiedenis hersien en konsepte van objektivering en die blik bekendstel. Studente sal kennis maak met die invloedryke geleerdheid van John Berger, Laura Mulvey en klokkies om vaardighede op te doen vir die ontleding van die geslag en rasgebaseerde konstruksies van seksualiteit.
Erich Heckel, Kristaldag, 1913, olieverf op doek.
John Berger, Maniere om te sien (Penguin 1972).
Anna Chave, "Minimalisme en die retoriek van mag." Kunste Tydskrif (vol. 64 nr. 5, Januarie 1990): 44-63. http://faculty.winthrop.edu/stockk/contemporary%20art/Chave%20Minimalism.pdf
Whitney Davis, "Stigting van die kas: seksualiteit en die skepping van kunsgeskiedenis." Kunsdokumentasie 11 nr. 4 (Winter 1992): 171-175.
Carol Duncan, "Viriliteit en oorheersing in die vroeë twintigste-eeuse voorhoede-skildery" Artforum (Desember 1973), 30-39. (http://www.columbia.edu/itc/barnard/arthist/wolff/pdfs/week6_duncan.pdf)
Michel Foucault, Die geskiedenis van seksualiteit, Vol. 1: 'n Inleiding (Oesjaar, heruitgawe -uitgawe 1990).
Sander Gilman, Seksualiteit: 'n geïllustreerde geskiedenis (Echo Books + Media, herdruk, 2014).
klokhake, Swart voorkoms: ras en verteenwoordiging, 1992, herdrukuitgawe (New York en Londen: Routledge, 2015).
Amy K. Levin, Geslag, seksualiteit en museums: 'n Routledge -leser (2010).
Alyce Mahon, Erotiek en kuns (Oxford History of Art, 2007).
Lynda Nead, Die vroulike naak: kuns, onwelvoeglikheid en seksualiteit (1992, Routledge).
Edward-Lilly Smith, Seksualiteit in Westerse kuns. (1991, Thames en Hudson).
Leo Steinberg, Die seksualiteit van Christus in die Renaissance -kuns en in die moderne vergetelheid (1983, University of Chicago Press, 2de uitgawe, 1997).
Heilbrunn -tydlyne oor die kunsgeskiedenis (seks https://www.metmuseum.org/toah/hi/hi_sex.htm.
Praxiteles, Knidian Aphrodite, Romeinse kopie na die oorspronklike brons van die 4de eeu vC
Sandro Botticelli, Geboorte van Venus, c. 1484-1486
Titiaan, "Venus " van Urbino, c. 1538
Erich Heckel, Kristaldag, 1913
Yasumasa Morimura, Portret (Futago), 1988
Jan Banning, Danae Olympia, uit National Identities -reeks, 2012
Alice Neel, Swanger Maria, 1964
Joan Semmel, Intimiteit-outonomie, 1974
Sylvia Sleigh, Philip Golub lê, 1971
Erin M. Riley, van Naakte reeks, c. 2013
Mickelane Thomas, Ledejeunersurl 'herbe: lestroisvrouensnoires, 2010
Venus pudica - 'n term wat gebruik word om 'n klassieke figuurlike houding in Westerse kuns te beskryf. Hierin hou 'n ongeklede wyfie (staande of leunend) die een hand oor. Die gevolglike houding is ietwat asimmetries en het dikwels 'n oog op die plek wat weggesteek word. (via http://arthistory.about.com/cs/glossaries/g/v_venus_pudica.htm)
objektivering - hierdie term word gereeld op 'n algemene manier gebruik om die klem op fisiese skoonheid en/of ontslag van die volle persoonlikheid en eienskappe van die geobjektiveerde te beskryf. Feministe het kritiek geplaas op die proses waardeur objektivering die menslikheid van die "voorwerp" ontken, byvoorbeeld beelde wat vroue as seksuele objekte behandel. Dit lyk asof 'n seksvoorwerp slegs bestaan ​​ter wille van die kyker, sonder inagneming van enige ander geestelike, fisiese of geestelike aspek van die persoon. (via http://womenshistory.about.com/od/sexualityandsex/a/Objectification.htm)
naaktheid / naaktheid - hierdie onderskeid is deur die kunshistorikus Kenneth Clark teoreties as 'n binêre waardeur naaktheid verwys na 'n kultureel transendente en deugsame uitbeelding van 'n ongeklede liggaam, terwyl naaktheid verwys na 'n blootgestelde, kwesbare en verleentheid van 'n ongeklede liggaam. In die konvensie van die liggende vroulike naak in die Westerse kunsgeskiedenis word vroue beskou as "naak" en dus moreel geskikte vakke vir beeldende kuns.
manlike blik - die manlike blik is 'n konsep wat deur die feministiese filmkritikus Laura Mulvey geskep is. Dit verwys na die manier waarop visuele kunste gestruktureer is rondom 'n manlike kyker en beskryf die neiging in die visuele kultuur om die wêreld en vroue vanuit 'n manlike oogpunt uit te beeld (via https://en.wikipedia.org/wiki/Male_gaze)
odalisk - voorstellings van 'n vroulike slaaf of byvrou in 'n harem, veral binne die konteks van Orientalisme soos dit ontwikkel het onder Westerse kunstenaars soos Ingres en Delacroix in die negentiende eeu.
Oriëntalisme - 'n konsep ontwikkel deur die kultuurkritikus Edward W. Said. Dit verwys na 'n manier van sien wat die verskille tussen Arabiese mense en kulture verbeeld, beklemtoon, oordryf en verdraai in vergelyking met dié van Europa en die VSA. Dit behels dikwels dat die Arabiese kultuur as eksoties, agterlik, onbeskaafd en soms gevaarlik is. (via http://www.arabstereotypes.org/why-stereotypes/what-orientalism)
rasse -fetisjisme - behels die fetisering van 'n persoon of kultuur wat behoort aan 'n ras of etniese groep wat nie sy eie is nie. Daarom behels dit rasse/etniese stereotipering en objektivering van liggame en kulturele praktyke wat gestereotipeer word. In die kunsgeskiedenis hou rasse-fetisjisme verband met die konsep van primitivisme, 'n Europese kunspraktyk om visuele vorme by nie-Westerse of prehistoriese mense te leen, 'n praktyk wat sentraal staan ​​in die ontwikkeling van moderne kuns.
(via https://en.wikipedia.org/wiki/Racial_fetishism en https://www.boundless.com/art-history/textbooks/boundless-art-history-textbook/europe-and-america-from-1900- 1950-ce-36/european-art-223/picasso-primitivism-and-cubism-788-6925/)
Seksualiteit was 'n herhalende onderwerp in die kunsgeskiedenis sedert die begin van bekende voorstellings. Byna elke beskawing het seksueel eksplisiete beelde geskep, dikwels in die konteks van spiritualiteit of rituele rakende vrugbaarheid, om kulturele ideale van skoonheid en deug, of in die geval van pornografie, uit te druk vir die uitdruklike doel van kykers se opwinding.
Tipiese voorstellings van die vroulike naak in die Europese artistieke tradisie is gemaak deur manlike kunstenaars, wat die vrou ten toon gestel het vir die plesier van 'n vermeende manlike toeskouer. Die kunstenaar verander die naakte vroulike liggaam naak, in soverre dit gesien word as 'n erotiese voorwerp wat die man se blik en sy denkbeeldige kennis bied. As 'n besinningsvoorwerp wat naaktheid gebruik om na mitologiese of Bybelse temas te verwys, word die naak dus 'n wettige kunsonderwerp. Die bepalings van die aanbod is onderhewig aan konvensies wat bereken is om die manlike kyker te vlei en sy fantasie van seksuele oorheersing te stimuleer. Soos John Berger opgemerk het, "is byna alle post-Renaissance Europese seksuele beelde frontaal-hetsy letterlik of metafories-omdat die seksuele protagonis die toeskouer-eienaar is wat daarna kyk" (1972: 56). Volgens Berger dra die konvensie om vroulike liggaamshare weg te laat, by tot die voorstelling van vroulike onderdanigheid deur die sweempie passie en fisiese begeerte wat deur harige groei voorgestel word, uit te skakel. Die naak is, net soos die prostituut, 'n erotiese goed. Haar naaktheid is nie net waardevol vir sy individualiteit nie, maar ook vir die vermoë om aan te pas by algemene manlike fantasieë en dit kan 'n potensieel bedreigende teken van vroulike begeerte van subjektiwiteit uitvee. Hierna kyk ons ​​na die konvensie van vroulike naaktheid wat in antieke Griekeland gevestig is, en die impak daarvan op die daaropvolgende kunsgeskiedenis.
Kunstenaars in antieke Griekeland het gefokusde en kenmerkende ideale van menslike skoonheid en argitektoniese ontwerp ontwikkel wat vandag steeds 'n groot invloed uitoefen. Deur na 'n kunswerk as 'klassiek' te verwys, assosieer dit met hierdie tydperk in antieke Griekeland (vanaf die begin van die vyfde eeu vC tot die dood van Alexander die Grote in 323 vC), 'n era van ongekende politieke en kulturele prestasie.
Net soos Griekse argitekte 'n stel standaarde vir ideale tempelontwerp definieer en gevolg het wat vandag nog steeds die ontwerp beïnvloed, het Griekse beeldhouers 'n ideaal gesoek om die menslike liggaam voor te stel wat die standaard geword het vir die daaropvolgende voorstellings van die figuur. Deur werklike menslike liggame te bestudeer en eienskappe te kies wat hulle die wenslikste beskou het - soos simmetriese gelaatstrekke, gladde vel en besondere liggaamsverhoudings - het beeldhouers dit saamgevoeg tot 'n enkele ideaal van fisiese perfeksie.
In antieke Griekeland het atletiekwedstryde op godsdienstige feeste die menslike liggaam gevier, veral die mannetjie. Die atlete in hierdie wedstryde het in die naak deelgeneem, en die Grieke beskou hulle as 'n verpersoonliking van alles wat die beste in die mensdom was. Die Grieke het die manlike naakte vorm dus geassosieer met triomf, glorie en selfs morele uitnemendheid - waardes wat in hul manlike naakte beeldhouwerk bewys word. Die Griekse gesindheid staan ​​merkwaardig in kontras met die houdings wat in ander dele van die antieke wêreld heers, waar uitkleding tipies geassosieer word met skande en nederlaag.
Die afkoms van die vroulike naak in antieke Griekeland verskil van die mannetjie. Waar laasgenoemde sy oorsprong het in die volmaakte menslike atleet, beliggaam eersgenoemde die godheid van voortplanting. Kaal vrouefigure soos Vrou van Willendorf kom baie vroeg in prehistoriese kuns voor, en soortgelyke beelde stel vrugbaarheidsgode voor as die Nabye Oosterse Ishtar. Die Griekse godin Aphrodite behoort aan hierdie familie, en sy is ook voorgestel as lewegewend, trots en verleidelik. In die middel van die vierde eeu vC het die beeldhouer Praxiteles 'n naakte Aphrodite gemaak, genaamd die Knidian Aphrodite , wat 'n nuwe tradisie vir die vroulike naak gevestig het. Die Knidian Aphrodite het, net soos die Griekse manlike atletiese standbeelde, gebrek aan die bolvormige en oordrewe vorme van vrugbaarheidsfigure in die Ooste, geïdealiseerde verhoudings, gebaseer op wiskundige verhoudings. Boonop blyk dit dat haar houding, met die kop na die kant gedraai en die een hand oor haar liggaam, die godin verbaas in haar bad voorstel. As sodanig bevat die naak narratiewe en erotiese moontlikhede. Die posisie van die godin se hande kon bedoel gewees het om beskeidenheid of begeerte te toon om die kyker te beskerm teen 'n volledige blik op haar geslagsorgane (borste en geslagsdele). Alhoewel die Knidiaanse standbeeld nie behoue ​​gebly het nie, bly die impak daarvan bestaan ​​in die talle replika's en variante daarvan. Sulke beelde van Venus (die Latynse naam van Aphrodite soos sy in die Romeinse kuns voorkom) het huise, badgeboue en grafte versier, sowel as tempels en buitelewe.
Die verskansde homo-erotiek van die antieke Griekse samelewing hou verband met die voortreflikheid van die heroïese manlike naak. In vergelyking met manlike en vroulike uitbeeldings in hul kuns, is 'n dubbele standaard duidelik in groot, vrystaande standbeelde wat in die Argaïese tydperk ontwikkel is: vroulike kore (meervoud, kourai) standbeelde geklee, waardeur manlike kouro's (meervoud, kouroi) standbeelde was naak. Daarbenewens het die antieke Griekse beeldhouer Praxiteles die Aphrodite van Knidios, en het 'n konvensie ingestel wat bekend staan ​​as die 'Venus pudica' om die status van vroulike naaktheid as onbeskaamd aan te spreek. Hierdie term beskryf 'n klassieke figuurlike houding in Westerse kuns. Hierin hou 'n ongedekte wyfie (staan ​​of lê) een hand oor haar privaat dele. Die gevolglike voorkoms lyk beskeie, maar is ietwat asimmetries en dien dikwels om die oog te vestig op die plek wat weggesteek word. Die dubbele standaard tussen manlike en vroulike naaktheid in kuns het van die Grieks-Romeinse beeldhouwerk tot die moderne tyd voortgeduur, normatief in latere Westerse kuns.
Na die val van Rome en die opkoms van die Christendom in die vierde eeu nC, het die uitbeelding van naaktheid in westerse kuns afgeneem omdat die waardes en vereistes van beskermhere en kunstenaars verander het. In antieke Griekeland en Rome het heidendom en 'n kultuur van openbare naaktheid en atletiek gelei tot die uitbeelding van naakte goddelikhede en ideale naakte as beelde van burgerlike deugde. In Christelike samelewings waardeer beskermhere en kunstenaars kuisheid en selibaatheid, wat afbeeldings van ongeklede liggame in kuns voorkom. Sulke figure is byvoorbeeld skaars in die middeleeuse kuns (ongeveer 500-1300 nC). Toe naaktheid wel verskyn het, het dit plaasgevind in die konteks van godsdienstige kuns en is dit gebruik om idees oor skaamte oor te dra, soos in tonele wat die Bybelse verhaal van Adam en Eva uitbeeld. Hulle was die eerste man en vroue wat hul naaktheid in die tuin van Eden weens sonde ontdek het en gevolglik skaam en straf ly. Net soos naaktheid gebruik is om burgerlike ideale in die klassieke kuns van Griekeland en Rome oor te dra, is naaktheid in die Middeleeuse kuns gebruik as leermomente oor die gevare van sonde.
Botticelli's Geboorte van Venus is 'n belangrike skildery wat die verskuiwing van die Middeleeue na die Renaissance aandui. In die Renaissance het die belangstelling in mitologiese onderwerpe toegeneem en kunstenaars het nuwe maniere gevind om naak figure (manlik en vroulik) in kuns uit te beeld deur klassieke naaktheid te laat herleef. In Geboorte van Venus die sentrale godin van liefde is naak en verteenwoordig die Renaissance -idee van 'goddelike liefde', eerder as om enige godsdienstige betekenis op te wek. Sy neem die vorm aan van 'n naakte Venus gebaseer op die 'Venus pudica' wat afgelei is van Praxiteles ' Knidian Aphrodite. Sy lyk asof sy uit seeskuim gebore is, en draai haar oë van ons blik af en sweef op 'n skulpdop. Haar hande en hare is sorgvuldig ingerig om haar seksualiteit te verberg, maar hierdie postuur vestig weer die aandag daarop. Haar genade en skoonheid word versterk deur die rustige komposisie en die teenwoordigheid van Zephyr (met sy liefde, die nimf Chloris), wat Venus na haar aardse huis vergesel het, en 'n persoon aan die regterkant wat haar begroet met 'n geborduurde kleed en blomme.
As Boticelli se Venus 'n deurslaggewende verskuiwing van die middeleeuse minagting vir die vroulike naak in die kuns was, het ander Italiaanse kunstenaars uit die sestiende eeu, soos die Venesiaanse skilder Titiaan, op nog sterker wyse vroulike naakte begin uitbeeld. Hier sien ons 'n nuwe beeld van Venus, as 'n liggende figuur, kaal in 'n huislike binneland. Soos John Berger uitgewys het, is die meeste naakte in die geskiedenis van Europese kuns in 'n rustige posisie. Net soos Michelangelo gebruik gemaak het van die liggaamlike konvensies van klassieke kuns, maar sy onderwerp vir sy eie tyd bygewerk het, so ook Titian met die vroulike naak. Alhoewel dit die verhoudings van die antieke beeldhouwerk, Titian's, weerspieël Venus van Urbinogee minder aandag aan ideale verhoudings van meetkunde as aan die verleidelike warmte van die subjek se vroulike liggaam. Gedurende die sestiende eeu is sulke skilderye van liggende vroue in opdrag geneem en binne ryk hofkringe vertoon deur en vir manlike beskermhere. Hierdie skildery is byvoorbeeld gemaak vir die hertog van Urbino. Die onderwerp is 'n pragtige vrou wat op 'n bed lê en beskeie maar uitdagend haar liggaam bedek.
Die kunshistorikus Rona Goffen het aangevoer dat die onderwerp van hierdie skildery meer te doen het met die huwelik as met verleidingsvermoë of mitologie. Terwyl oorspronklike interpretasies gesuggereer het dat die verslapte houding van hierdie Venus haar status as 'n Venesiaanse hofmeester suggereer, meervoudige huweliksverwysings (naamlik die troukiste op die agtergrond, die mirte en rose wat die sentrale figuur inhou, en die hond wat aan haar voete slaap) Dit dui daarop dat hierdie skildery moontlik in samewerking met die hertog se huwelik vier jaar tevore aan 'n veel jonger bruid opgedra is. Hierdie skildery, in Goffen se interpretasie, beeld 'n liggaamlik volwasse bruid uit wat haar man in hul slaapkamer verwelkom.
Gedurende die Europese koloniale tydperk van die 1500's tot die middel van die 1900's (en veral gedurende die 1800's) was "orientalisme " 'n bepalende wyse van voorstelling. Orientalisme is 'n term wat gebruik word deur kunshistorici en kultuurteoretici, wat eers deur Edward W. Said bedink is, om die konvensies te beskryf waarmee Westerse kunstenaars die ander " - spesifiek Arabiese mense en kulture - voorstel en uitbeeld. Die argument was dat Orientalisme die Ooste as tydloos, onveranderlik, staties, onontwikkeld uitbeeld, terwyl die Westerse samelewing as beter, rasioneel en beskaafd uitgebeeld word. 'N Algemene voorstellingstrop van Orientalisme was die "odalisque. " 'n Odalisk verwys na 'n vroulike slaaf in 'n (Turkse) harem van die sultan. Baie meesterwerke uit die kunsgeskiedenis, waaronder verskeie skilderye deur Jean-Auguste Dominque Ingres, wat eksotiese en 8221 vroue in harems uitgebeeld het, wat 'n opdatering van die konvensionele vroulike naak in die sosio-politieke konteks van die tydperk was.Buitelandse vroue is onttrek en gebruik as retoriese en allegoriese instrumente om die ekonomiese projek van kolonialisme te bevorder.
Ingres' skildery Grand Odalisque beeld 'n odalisk, of byvrou uit en dui die kunstenaar se oorgang van neoklassisisme na romantiek aan. Die langwerpige proporsies en die gebrek aan anatomiese realisme van die figuur versterk haar sensualiteit en kromming. Boonop beklemtoon die waaier wat sy in haar hand hou, en die welige blou en goue stof wat haar omring, die gevoel van eksotiese andersheid wat die komposisie deurdring. Die van Titian Venus van Urbino, sowel as hierdie skildery deur Jacques-Louis David, het die liggende houding van die figuur beïnvloed.
Edouard Manet word beskou as een van die belangrikste skilders uit die negentiende eeu. Sy skilderye, wat tipies verband hou met die skool van die Franse impressionisme, was baie invloedryk op die ontwikkeling van moderne styl in die laat negentiende en vroeë twintigste eeu. In sy skildery van 1863 Olympia, verwys hy natuurlik na Titiaan 's Venus van Urbino maar maak 'n paar belangrike verskille, en maak die konvensies van die vroulike naak ongedaan. Byvoorbeeld, terwyl Titian 's Venus bedek Coyly haar seks, Manet 's Olympia druk stewig daarop. Ook die hond op die bed van Titian's Venus dit getrouheid simboliseer, terwyl die kat aan die voet van die bed van Olympia simboliseer met promiskuïteit - dit buig sy rug, wat daarop dui dat dit 'n vreemdeling is eerder as 'n bekende persoon wat die ruimte binnegekom het. Inderdaad, terwyl die identiteit van Titiaan Venus bly onduidelik, die onderwerp van Manet se skildery was 'n bekende Paryse prostituut.
Die swart huishulp wat die wit prostituut in die skildery vergesel, impliseer klasprobleme verder. Soos die kultuurteoretikus gesê het, het skilders wat ras in die negentiende eeu ras as 'n artistieke onderwerp ondersoek, dikwels beelde geskep wat wit vroulike liggame met swartes kontrasteer op 'n manier wat die groter waarde van die wit vroulike ikoon versterk het. (hake 1992/2015, 64). In Manet 's Olympia, die albasterwit vel van die sentrale figuur word deur die wit lakens uitgelig, terwyl die diensmeisie (en kat) amper teen die donker agtergrond verdoesel is. In Titian's Venus van Urbino, dit lyk asof die naakte onderwerp die blik van die kyker uitstel deur haar liggaam en seksualiteit deur haar gedrag en gebare aan te bied. Deel van die krag van Manet 's Olympia is dat die naakte onderwerp die blik van die waarnemer terugneem deur direk na die kyker te staar. Die vroulike naak verwys nie meer na klassieke skoonheid en proporsie nie, maar onthul eerder die onderbuik van die samelewing - om die kunshistoriese konvensie te ondermyn.
Net soos Manet na Titiaan verwys het om 'n kunswerk te skep wat beide vorm en inhoud brand, het baie kunstenaars van die laat negentiende en vroeë twintigste eeu die tradisie van vroulike naaktheid gekonfronteer om moderne kunswerke te maak. In haar invloedryke artikel "Virility and Domination in Early Twentieth Century Vanguard Painting" fokus die feministiese kunshistorikus Carol Duncan op hierdie tendens en beweer dat die kanonieke en seksueel gelaaide werke van fauvistiese, kubistiese en ekspressionistiese skilders die seksuele oorheersing van manlike kunstenaars beweer. en weerspieël 'n manlike perspektief wat vroue as magteloos en onderdanig beskou. Byvoorbeeld, in die skildery van 1913 Kristaldag deur die Duitse ekspressionis Erich Heckel, 'n naakte vrou sonder kenmerke, staan ​​in 'n landskap in wat Duncan identifiseer as 'n "passiewe, uitgestrekte ekshibisionistiese houding wat so gereeld gedurende hierdie tydperk voorkom" (Duncan, 33). Duncan se sosiaal-politieke benadering tot kunsgeskiedenis het verbindings tussen geslagsongelykheid in die samelewing en die mitologie van die avant-garde getrek, veral die trope van manlike kunstenaars as viriele genie en vroulike onderdane as "magtelose, seksueel onderwerpde wesens" (Duncan, 31).
Picasso's Les Demoiselles D'Avignon is een van die belangrikste werke van moderne kuns en die revolusionêre styl daarvan was 'n integrale deel van die ontwikkeling van die kubisme. Soos Duncan dit stel, "Geen skildery van hierdie dekade verwoord die tweeledige tweespalt en die ambivalensie wat mans voor dit ervaar beter nie" (Duncan, 36). Beide die figure en hul omgewing lyk op 'n nie-realistiese manier gebroke en hoekig. As gevolg van die verwysings na die titel, is die algemene interpretasie van hierdie skildery dat dit prostitute in 'n bordeel uitbeeld. Picasso gebruik primitivisme om die akademiese tradisie aan te val om vroulike naakte in die binnekamer uit te beeld deur figure te skep wat heeltemal "ander" is - verdraai, monsteragtig en seksueel bedreigend. Geleerdes het 'n verskeidenheid visuele bronne in die skildery geïnterpreteer, van antieke Griekse kouroi tot Iberiese kuns tot Afrika -maskers. In hierdie massiewe skildery staan ​​die vroue hoog en lyk dit asof hulle tradisionele voorstellings van vroulike passiwiteit desoriënteer deur die kyker te bedreig, 'n effek wat versterk word deur die onsamehangende en vlak ruimte van die komposisie. Alhoewel hul arms in 'n tradisionele toeganklikheidsgebaar opgehef word, weerspreek hul koue staar en harde monde hul standpunt. Dit word as 'n radikale kunswerk beskou, omdat Picasso die kykers se verwagtinge van vroulike naaktheid ondermyn het sowel as konvensionele voorstelling.
In die latere twintigste eeu en tot in die een en twintigste eeu het kunstenaars voortgegaan met die klassieke tradisie en sy nalatenskap. Baie kunstenaars het byvoorbeeld Manet s'n besoek Olympia om kunswerke te skep met estetiese sowel as sosiale boodskappe.
Morimura is 'n kontemporêre Japannese kunstenaar wat tans in New York woon, wat hom toespits op interkulturele uitruilings tussen die Ooste en die Weste en die artikulasie van moderne identiteit op die kruispad van kulturele en ekonomiese globalisering. Hy pas dikwels elemente van kunsgeskiedenis sowel as populêre kultuur in sy werk toe, en plaas stereotipes in teenstrydige kontekste om die manier waarop kykers die konsepte van tradisionele kulturele identiteit sien, uit te daag. Portret (Futago), hy het hom in die posisie van die prostituut geplaas Olympia. Sodoende verander Morimura die geslag (manlik) wat kultureel deur sy geslag (manlik) aan hom toegewys is, en speel die rol van Olympia en die swart diensmeisie. Deur 'n grondwerk van (westerse) moderne kuns te neem en homself daarin te plaas, daag Morimura die maniere uit waarop Westerse gehore asiatiese kulturele identiteit sien, byvoorbeeld deur stereotipes van Asiatiese mans as vroulik. Die element van kruisverband in hierdie werk hou ook verband met die kunstenaar se identiteit as gay, en brei sy geslagsprestasie uit om stereotipes van Asiatiese manlike vroulikheid te kritiseer tot stereotipes van gay mans as vroulik. Die kunstenaar voer egter nie naatlose sleep uit nie en kykers is steeds bewus daarvan dat dit 'n manlike figuur is. Dit het die gevolg dat die aandag gevestig word op die sosiale konstruksie van stereotipes sowel as geslag.
Jan Banning is 'n kunstenaar wat die erfenis van Olympia en ras aangeneem het, maar vanuit 'n ander perspektief. Banning is in 1954 in Nederland gebore aan immigrantouers uit Nederlands -Indië. Hy het 'n agtergrond in die sosiale en ekonomiese geskiedenis en fokus in sy fotografie op kwessies van geopolitiek en mag. In sy mening oor Manet 's Olympia, getiteld Danae Olympia, Banning keer die ras van die figure in die komposisie om. Hier neem 'n Jamaikaanse immigrant van Nederland die plek van Olympia in. Nuusweek Senior fotoredakteur, Jamie Wellford, beskryf hierdie werk as 'n kreatiewe oplossing van Banning om die skynheiligheid in die regterkantse posisie oor immigrasie in Europa aan te spreek. " Banning verduidelik ook in sy kunstenaarsverklaring: "Xenofobie, en veral Islamofobie, is aan die toeneem in baie Europese lande ... In hierdie reeks (National Identities), gegrond op nasionale kulturele simbole, gee ek immigrante 'n hoofrol deur dit as modelle te gebruik in my fotografiese variasies op klassieke ikoniese skilderye. Hierdeur bevraagteken ek die konsep van homogene "nasionale identiteite" van Europese lande " (http://www.janbanning.com/gallery/national-identities/).
Die nalatenskap van die vroulike naak in kuns is ook bevraagteken na die tweede golf feminisme in die sewentigerjare. Die feministiese kunsbeweging het die konsep van vroue as kunsskeppers gestoot, nie net die onderwerpe daarvan nie. Baie feministiese kunstenaars gebruik hul eie liggame en ervarings as die vorm en inhoud van hul kuns, wat bydra tot die ontwikkeling van die postmoderne praktyk van liggaamskuns.
Alice Neel was 'n in New York gevestigde figuratiewe skilder wat eers later in haar lewe erkenning gekry het vir haar kuns, in die konteks van die feministiese kunsbeweging van die sewentigerjare. Swanger Maria is een van verskeie portrette van swanger naakte vroue deur Neel, waarin ons 'n kognitiewe dissonansie sien tussen die moederlike naaktheid (nie-seksueel) en die sensuele houding van die liggende vroulike naak. Die bestendige blik van die onderwerp en die posisie van haar ledemate dui op 'n mate van selfbesit wat selde in die vroulike naakte van die westerse tradisie voorkom. Dit is 'n ligte naak, maar sy bedek nie haar geslagsorgane soos in die konvensie van 'Venus pudica' nie. Sy is nie beskeie of uitlokkend nie; dit lyk asof sy eenvoudig haarself is.
Ook in die sewentigerjare begin Joan Semmel met 'n reeks skilderye wat die beginsels van vroulike bevryding uitdruk, soos die bevoorregting van 'n vrou se standpunt en egalitarisme tussen die geslagte. In haar skildery Intimiteit/ Outonomie, kyk die kyker skynbaar in die oë van die proefpersone en kyk af na twee naakte liggame - een mannetjie, een wyfie - wat in 'n bed lê. Die gebruik van die kunstenaar van 'n vlak ruimte en koel, nie-realistiese kleure versterk die utopiese kwaliteit van die komposisie. Dit is 'n nuwe wêreld van seksuele egalitarisme wat gevorm word deur intimiteit en outonomie, die feministiese ideale wat in die titel van die skildery beklemtoon word.
Sylvia Sleigh keer die paradigma van die neerhalende vroulike naak in die westerse kunsgeskiedenis om deur naakte manlike skilderye in dieselfde pose te skilder, wat haarself dikwels in die komposisie as die kunstenaar uitbeeld. Dit versterk die ommekeer van die tradisionele dinamika in kuns: die vrou het die skilder geword en die man het die model geword. Interessant genoeg, in Philip Golub lê, Sleigh se manlike naak word skynbaar gefeminiseer, miskien deels as gevolg van sy lang hare, armband en delikate gelaatstrekke. Deur die naam van die onderwerp se skildery in die titel aan te dui, herlei die kunstenaar die prosesse waardeur (vroulike) naakte tipies in die skildery geobjektiveer word.
In haar " Naakte "-Reeks, kombineer die kunstenaar Erin M. Riley in Philadelphia die ou tegniek van weef met" selfies "(selfportrette wat met digitale kameras of slimfone geneem is) wat op sosiale media gebruik word. Sy noem selfies die 'tradisionele naak van ons tyd' (http://www.bustle.com/articles/7642-erin-m-riley-artist-weaves-tapestries-from-nude-selfies-photos). Riley is geïnspireer deur internet -boodskapborde en die gereelde versoeke daarin om 'noodz te stuur'. Sy het opgemerk dat die meeste van die beelde waarop sy afgekom het, vroue was wat voor die spieëls gestaan ​​het. Riley het die kontras tussen medium en onderwerp in haar werk opgemerk en gesê: "Deur hierdie beelde met tapisserie af te beeld, kan dit vertraag word" (http://www.huffingtonpost.com/2013/09/03/erin-m-riley_n_3844991 .html). Alhoewel dit beelde is van naakte wat selfportrette neem, vee Riley die gesigte uit om anonimiteit te behou-wat ook die onderwerpe kan objektiveer.
Sommige kultuurkritici, soos Alicia Eler (http://hyperallergic.com/73362/saying-yes-to-selfies/), het aangevoer dat die selfie 'n 'daad is om die blik terug te neem'. Die neiging kan inderdaad teruggevoer word na feministiese kunstenaars, waaronder Carolee Schneemann, Hannah Wilke, Adrian Piper, Francesca Woodman en Ana Mendieta, wat selfportret in hul werk ondersoek het as 'n manier om beheer oor hul beeld te verkry en om te herlei. manlike beheer van vroue se liggame.
Vir vroulike kleurkunstenaars was die taak nie net om die manlike objektivering van vroulike liggame te herlei nie, maar ook om die afwesigheid van nie-blanke liggame uit die kanon van die kunsgeskiedenis te konfronteer. Mickelane Thomas, byvoorbeeld, in haar Le dejeuner sur l 'herbe: les trois vrouens noires, neem die skildery van Manet en voeg vroue van kleur in. Selfportret was 'n belangrike manier van representasie vir gemarginaliseerde kunstenaars om nuwe, bemagtigende beelde te skep.