Die "Banket van die Pygmeë" (illustrasie) - Inligting
Die "Banket van die Pygmeë"
Lêer: Detail van 'n fresco wat die Nilotiese landskap met dwergies uitbeeld, Napels National Archaeological Museum (17296702326) .jpg
huidige 08:31, 27 Desember 2015 4,928 × 3,264 (11,28 MB) Butko (bespreking | bydraes) Oordra van Flickr via Flickr2Commons
Die oer tradisie van die hele mensdom
Die meeste van die 36 boeke wat uit die Ou Testament bestaan, is in die eerste millennium vC geskryf, literatuurwerke wat deur 'n geletterde beskawing vervaardig is. Israel het daardie stadium bereik toe die regering gesentraliseer geraak het onder die nuwe koninklike instelling, soos die boek Samuel vertel. Die koning word ondersteun deur staatsdepartemente onder leiding van 'n hoofsekretaris, 'n hoofopnemer, twee hoëpriesters en 'n leër -generaal (2 Sam 8: 16f). Die eerste twee - in beheer van die jong staatsdiens - sou verantwoordelik gewees het vir belastingrekords, amptelike briewe, koninklike annale en regsbesluite, waarvan sommige argivering sou vereis. Maar daar was geen staatsonderwysstelsel nie, en die oorgrote meerderheid van die bevolking sou nie kon lees of skryf nie. Kinders het hul ouers geleer wat hulle moes weet oor die noodsaaklikhede en verantwoordelikhede van die volwasse lewe.
Dit wil nie sê dat antieke Israel ooit ongeletterd was nie. Die wet van Moses, in die middel van die 15de eeu v.C., is op 'n boek opgeteken, en Moses, en Moses, wat dit ingeskryf het, het geleer om te skryf as lid van die koninklike hof van Egipte. Die boekrol is in die tabernakel langs die ark neergesit, dieselfde werk wat herhaaldelik op nuwe perkament oorgeskryf is, maar uiteindelik vergeet is, in die regering van Josia herontdek is. Die wet, wat vandag bekend staan ​​as die vier boeke Exodus, Levitikus, Numeri en Deuteronomium, het nie net die morele, rituele en sosiale reëls uiteengesit wat Israel moet beheer nie, maar ook die historiese omstandighede waarin dit ontstaan ​​het: hulle het gesag omdat dit die bevele was van God self, gegee onmiddellik nadat Israel uit Egipte ontsnap het. In teenstelling met die geskiedenis van elke ander nasie, was hulle in plek voordat die Israeliete hul eie grond en eie godsdiens gehad het, wat nog te sê enige vorm van regering. Die beskrywing van die omstandighede van hul oorsprong was dus van kardinale belang. Die rol van Moses was eenvoudig die bemiddelaar.
Die interne bewyse stem ooreen met wat hierdie boeke wil opneem. Hulle is geskryf deur iemand met eerstehandse kennis van die wildernis waar die Israeliete hul eerste veertig jaar deurgebring het, nie die geografiese besonderhede daarvan nie. Daar is geen rede waarom Moses nie die hele werke in wese geskryf het nie, in ooreenstemming met die feit dat hy eers voor sy dood, lank nadat die wet gegee is, klaar geskryf het (Deut 31: 24vv). Sy opvolger, Josua, was ook geletterd (Jos 8:32, 24:26), net soos 'n aantal van sy jonger tydgenote (Jos 18: 8f), wat, hoewel hy in die woestyn grootgeword het, vermoedelik geleer het om uit die geletterdes te skryf onder die vorige generasie. Die Hebreeuse taal self toon dat skryf 'n kuns was wat kort voor hierdie tyd verwerf is. Sy woord vir ink, dou, is 'n aanneming van die Egiptiese woord ry.t, die r word verander na a d, soos gereeld gebeur het met Semitiese lenings tydens die Midde -Koninkryk van Egipte (Quack 1992). Die Israeliete was tydens die 13de en 14de dinastieë, wat ooreenstem met die laaste deel van die Middelryk, slawe in Egipte tydens die 13de en 14de dinastie, en het aan die begin van die 15de Egipte onder leiding van Moses verlaat.
Die boek Deuteronomium, en moontlik ook die drie ander wetboeke, is waarskynlik deur Samuel, c. 1050 v.C. Onmiddellik nadat hy Saul as die eerste koning van Israel bevestig het, het Samuel vir die mense die regte en pligte van die koningskap vertel, het hy dit in 'n boek geskryf en dit voor Yahweh neergelê (I Sam 10:25). Hierdie regte en pligte is uitdruklik in Deuteronomium opgeteken. Dit bevat die opdrag dat die koning, nadat hy die troon ingeneem het, 'n afskrif van die wet in die teenwoordigheid van die priesters vir hom moes laat opskryf en daaruit moes lees al die dae van sy lewe, en al die woorde hiervan nougeset in ag neem wet en hierdie statute ' (Deut 17: 18-19). Samuel het ook koninklike annale gehou, net soos die profeet Natan en die siener Gad na hom. Hulle werke was die belangrikste bronne vir die eerste boek van Kronieke (1 Kron 29:29).
Aangesien die boek Genesis geen elemente van die wet bevat nie, is daar geen sekerheid dat enige daarvan deur Moses geskryf is nie. Die hoeveelheid kulturele detail, waarvan sommige argeologies geverifieer is, dui egter daarop dat die bronne wat gebruik is, baie oud moes gewees het, hetsy skriftelik of mondeling. Dit is die kwaliteit van die inligting eerder as die oudheid van die finale teks wat die akkuraatheid van die boek bevestig. Die proses wat tot sy finale vorm gelei het, was ongetwyfeld ingewikkeld, met die werk wat 'n steeds meer literêre aard aanneem namate dit bygewerk en stilisties verfyn is, en materiaal daaraan toegevoeg is. Die gees was belangriker as die letter. Buiten die spesiale situasie waarin die uitdruklike woorde van God opgeteken is, was daar geen konsep van 'n oorspronklike teks wat onmiddellik in sy finale vorm, volmaak en onaantasbaar was nie.
Dit gesê, by tye gaan die teks uit sy pad om op te let dat die tyd van die aartsvaders anders was as die tyd van die monargie, en dat enige proses om die teks op te dateer om die verskil te respekteer. Vandaar die opmerking dat konings in die land Edom regeer het voordat 'n koning oor die Israeliete regeer het (Gen 36:31). Vandaar die talle gevalle waar 'n verouderde pleknaam gevolg word deur die hedendaagse naam: beide name word gegee, wat 'n gewilligheid toon om materiaal by te voeg waar dit latere lesers sal help, maar 'n onwilligheid om eenvoudig die verouderde naam deur die hedendaagse naam te vervang. Die enigste bekende uitsondering is die eenvoudige vervanging van die goddelike naam Yahweh met die huidige eienaam, alhoewel selfs hier later op die anachronisme gewys word (Eks 6: 3).
'N Verdere voorbeeld van taalkundige selfbewussyn is die gedeelte waar Laban en Jakob 'n verbond sluit, wat die geleentheid met 'n klipstapel aandui (Gen 31: 43vv). Jacob noem die klippe 'Galeed ', maar Laban noem hulle ' Jegar-sahadutha ', wat beteken in onderskeidelik Hebreeus en Aramees 'Die hoop getuie '. Die feit dat die twee familielede verskillende tale gepraat het, nadat Abraham die taal van Kanaän aangeneem het toe hy hom daar gevestig het, word in die tradisie daaroor onthou en op hierdie netjiese, onopvallende manier opgeteken. Oral anders in die verhaal praat Laban Hebreeus, nie omdat dit eintlik is wat hy gepraat het nie, maar omdat dit die taal van hedendaagse lesers was.
Die taal van die boek Genesis is laat -Hebreeus, ondanks 'n paar woordeskat en frase wat argaïes is. Hebreeus is nie vrygestel van die reël dat tale mettertyd verander nie. Net soos Aramees, en soos Akkadies, wat die moedertaal van Abraham sou gewees het, was Hebreeus afkomstig van Semities, wat afkomstig was van 'n nog ouer taal in die Afro-Asiatiese familie, dit is nie geskep nie De novo. In grammatika sowel as in woordeskat moes Hebreeus in die agt honderd jaar van Moses na Josia baie verander het, en die vergelykende moderniteit van die taal van Genesis ' dui aan dat die hele teks moes plaasgevind het, net soos 'n moderne weergawe van die Bybel verskil baie van die Middeleeuse weergawe van Wyclif.
Die naam Assirië is 'n anachronisme Bo -Mesopotamië is nie so aangewys totdat die Assiriërs dit 'n tyd na die 12de eeu vC oorgeneem het nie. Teen die 8ste eeu het Assirië 'n magtige ryk geword wat uit drie hoofstede geheers het: Nineve, Assur en Kalhu. Rehoboth-Ir ('city of wide streets ') is ongetuig, maar verwys waarskynlik na Assur, in welke geval die drie hoofstede van die 8ste eeu die drie stede is wat hier gelys word. Genesis belig die belangrikheid van die opkoms van Mesopotamië se eerste koning deur te verwys na die hedendaagse ervaring van Israel, want in 722 vC het Assirië die noordelike koninkryk van Israel geannekseer en die bevolking ontwortel: dit was die opvolgers van Nimrod wat Israel se koningskap gebring het tot 'n einde.
Nimrod was 'n potensiaal van die laat Uruk -tydperk, toe skryfwerk net ontwikkel het. Die stedelike lewe in Mesopotamië was reeds goed gevestig-die groot nedersettings wat in Genesis 10: 10-11 genoem word, was nie die enigste nie-en skryfwerk het, soos in Israel, ontwikkel om in die administratiewe behoeftes van 'n ontluikende staat te voorsien. Aanvanklik was dit slegs 'n manier om die aard en hoeveelheid van belaste of verhandelde goedere te simboliseer, sodat skryf geleidelik grammatikale sinne kon verteenwoordig, totdat dit teen die 26ste eeu gebruik is om volledige mites, epos en kultiese gesange op te teken. Net soos met Israel geld die voorbehoud dat ons ons nie 'n situasie van algemene geletterdheid moet voorstel nie. Dit was nie die geboorte van kreatiewe skryfwerk nie. Hierdie werke was transkripsies van wat reeds bestaan ​​het as elemente van 'n mondelinge kultuur, en die letterkunde sou lank ondergeskik bly aan die gesproke woord. Selfs wanneer dit neergeskryf is, behou sulke komposisies die karakter van werke wat bedoel is om na te luister, in 'n gemeenskaplike omgewing. Stille lees vir homself was onbekend in die antieke wêreld tot in die AD -era.
As ons nog verder teruggaan, na die hoofstukke wat die rampspoed beskryf en die korrupsie van die samelewing wat dit veroorsaak het, betree ons 'n tydperk wat lank voor die skryf was. Hierdie hoofstukke kan dus nie 'n historiese teks verteenwoordig in die sin van 'n rekord gebaseer op geskrewe dokumente nie. Die mens het die grootste deel van sy bestaan ​​geleef sonder om te skryf, en as daar in hierdie eerste hoofstukke van GEnesis beweer word dat dit betroubare historiese inligting is, kan dit slegs wees op die basis dat dit verhale weergegee het oor die diep verlede wat tot dusver oor die eeue oorgedra is mondelings. Die verhale is moontlik getrou bewaar, maar die taal van oordrag deur die eeue, die taal wat begin het as die Afro-Asiatiese Ursprache en het in die groeiende stamboom omgedraai om laat -Hebreeus te wees, het onherkenbaar verander. Die woordspeletjies en etimologieë in die skeppingsverhaal is spesifiek afhanklik van Hebreeus (byvoorbeeld Adam adamah, 'ground '), alhoewel dit nie die moontlikheid uitsluit dat hulle ook in die oorspronklike taal geldig was nie.
Elke Afrikaanse volk het 'n woord vir God en dikwels ander name wat hom beskryf. Sommige van die name, soos Chiuta, Jok, Leza, Mulungu, Nyame, Nzambi en ander, word algemeen in verskeie Afrikatale gebruik. Dit dui daarop dat die name van God lank gelede, voordat hierdie tale geskei was, reeds gebruik is, en die geloof in God reeds 'n belangrike kenmerk van Afrika se denke en lewe geword het.
Die oorspronklike paradys het verlore gegaan: die direkte band van mense met God is verbreek of verduister, die nabyheid tussen die hemel en die aarde is vervang deur 'n groot gaping sonder 'n brug, die gawes van onsterflikheid en opstanding het weggesmelt, en die dood, siektes en disharmonie gekom het.
Dit kan heel moontlik 'n opsomming wees van die verhaal in Genesis 3, waar die eerste mense ongehoorsaam was aan hul maker en van die boom van die kennis van goed en kwaad geëet het. Deur hierdie daad het hulle intiem kennis gemaak met goed en kwaad. Hulle het die geleentheid verbeur om van die boom van die lewe te eet en is uit die tuin verdryf, waar hulle intimiteit met hom geniet het.
In sy werk van twaalf volumes Der Ursprung der Gottesidee ('The Origin of the Idea of ​​God '), wat tussen 1912 en 1955 gepubliseer is, het die antropoloog Wilhelm Schmidt getoon, in teenstelling met die heersende aannames van sy tyd, dat monoteïsme voorafgegaan het by ander vorme van godsdiens. Die mense wat die duidelikste erken het van 'n moreel verhewe opperwese, 'n almagtige skepper van wie die mensdom vervreemd geraak het, was diegene wat histories en geografies die verste van die beskawing was.
Alle studente van die vak wat hulself doelbewus met hierdie opperste gode besig gehou het, is dit nou eens dat dit nie die laaste fase van 'n ontwikkeling is nie, die grafsteen van die hoek in die tempel wat deur menslike denke aan sy gode opgevoer word, maar dit kan 'n vroeë godsdienstige getuienis wees . Daar is eintlik gevalle waar die enigste inligting wat ons besit, is dat so 'n enkele god bestaan.
Dit was ook die bevinding van Mircea Eliade in sy verreikende studie Patrone in vergelykende godsdiens. Monoteïsme het nie net voorafgegaan nie, maar was ook die voorouer van politeïsme. God het vermenigvuldig in reaksie op die behoefte aan 'n meer persoonlike, toeganklike en bruikbare godsdiens, en mites het ontwikkel om hul oorsprong en karakter te verduidelik. In die proses het die opperwese baie van sy betekenis as skepper en onderhouer van die wêreld verloor.
Hierdie tradisie was egter nie eie aan die Mandan -stam nie, want onder honderd -en -twintig verskillende stamme wat ek in Noord- en Suid- en Sentraal -Amerika besoek het, bestaan ​​daar nie 'n stam wat geen duidelike of vae tradisies van so 'n ramp, waarin een, of drie, of agt persone gered is bo die waters, op die top van 'n hoë berg. Sommige hiervan, aan die voet van die Rotsgebergte en in die vlaktes van Venezuela, en die Pampa del Sacramento in Suid -Amerika, maak jaarliks ​​pelgrimstogte na die gewilde berge waar die antediluviaanse spesies in kano's of andersins gered is, en onder die geheimsinnige die regulasies van hul medisyne (raaisel), hul gebede en opofferinge aan die Groot Gees, om hulle vrystelling van 'n soortgelyke katastrofe te verseker.
In die Andaman -argipel, onder een van die mees primitiewe mense van Asië, is Puluga die Opperwese. Puluga het die wêreld geskep, en die eerste mens, Tomo. Die mensdom het vermenigvuldig en moes versprei, en na die dood van Tomo het die skepper hom steeds meer vergeet. Op 'n dag het Puluga kwaad geword en 'n vloed het die hele aarde bedek en die mensdom vernietig: slegs vier mense het ontsnap. Puluga was genadig vir hulle, maar mans bly steeds weerbarstig. Omdat hulle hulle eens en vir altyd aan sy gebooie herinner het, het die god hom teruggetrek, en mense het hom sedertdien nog nooit gesien nie.
Hoe was 'n mens verantwoordelik vir die ooreenkomste? Dit is duidelik dat hulle nie toegeskryf kon word aan direkte kontak tussen die mense van die Nabye Ooste en die nuut ontdekte stamme nie. Hulle kon ook nie toegeskryf word aan kontak met moderne draers van die Hebreeuse tradisies, soos Europese sendelinge nie. Dikwels was die parallelle die naaste onder stamme wat op die tydstip waarop hul tradisies gedokumenteer is, die mees geïsoleerde van die Europese kultuur was. Die verhale het ontstaan ​​voor die aankoms van Westerse besoekers, en in gevalle waar kontak met sendelinge moontlik moontlik was, het die mate van transformasie dit onwaarskynlik gemaak dat hulle onlangs geleen het. Die inboorlinge vertel die gebeure asof dit in hul eie land gebeur het en deur hul eie tradisies onthou is. James Frazer was van mening dat die ooreenkomste hoofsaaklik te wyte was aan soortgelyke, maar taamlik onafhanklike ervarings, hetsy van groot vloede of van verskynsels wat dui op die voorkoms van groot vloede in baie dele van die wêreld. Maar ook dit was problematies. In sommige gevalle was die ooreenkomste met die Hebreeuse verhaal te spesifiek dat hulle uit verskillende gebeurtenisse veralgemeen kon word, en daar was byna altyd 'n sterk gevoel dat die vloed gebeur op 'n tyd wat ver van die hede was, toe die god meer sigbaar betrokke was by die lewens van mans: die gebeurtenis was uniek, nie soos dit ooit kon plaasgevind het nie en soms herhaal is.
Die verspreiding van die mens uit Afrika (na Bar-Yosef) in vergelyking met die liggings van sommige van die oudste Afro-Asiatiese tale. Migrasies is parallel met dié wat in die Afro-Asiatiese stamboom weerspieël word).
Die voor die hand liggende verklaring is dat daar lankal in werklikheid 'n unieke verwoestende stortvloed plaasgevind het, met die gedeelde elemente in die tradisies van oorlewendes wat van hul ervaring vertel het. Die tradisies, nou versprei oor die hele wêreld, dui op 'n tyd voor die Steentydperk toe die mens in een gemeenskap gekonsentreer was, dieselfde taal gepraat het en 'n enkele tradisie gedeel het. Dit was na die sondvloed, 'n tyd toe God by die mens bly bly en hom leer hoe om te lewe, soos sommige van die mites getuig (byvoorbeeld die Andamaanse tradisie). Daarom het die mens toe nie oor die aarde versprei nie. Hy het in die teenwoordigheid van God geleef, onder sy heerskappy. Solank God by hom gebly het, het sy nagedagtenis aan die Sondvloed en die gebeurtenisse wat dit gelei het, die geslagte ongeskonde oorgedra. Die ou Egiptenare verwys na hierdie plek as God's Land en lê dit in Cush, of in die moderne Ethiopië, die plek waar die oudste menslike fossiele gevind word. Dit was eers in die Plioseen dat mense lande buite Afrika begin verken het.
Daar is dus 'n sterk argument om te veronderstel dat Genesis gegrond is op 'n oer -tradisie wat vroeër vir die hele mensdom algemeen was. Die mens het die geheue verloor net nadat skryf die mondelinge tradisie vervang het as die medium waarin kennis oorgedra is. Gelukkig het Westerse antropoloë van die 19de en eerste helfte van die 20ste eeu die elemente daarvan neergeskryf voordat dit verlore gegaan het, en sodoende 'n taak verrig wat soortgelyk was aan die taak wat die skrywer van Genesis in sy eie tyd verrig het. Wat hulle gevind het, was dat die res van die wêreld dieselfde herinnering het aan die diep verlede wat die Hebreërs ooit gehad het, alhoewel dit later deur duisende jare van agteruitgang en radikale veranderinge in teologiese persepsie verduister is.
Dit was egter in die algemeen nie die interpretasie nie. Terselfdertyd as wat antropoloë buite die horisonne van die westerse wêreld verrassende bevestigings van die Hebreeuse tradisie ontdek het, het Darwin en ander die kontinente verken op soek na 'n ander verhaal. In 'n verdere episode van vergeet, terwyl ons gereeld hoor oor die reise van HMS Beagle, het die ontdekkings wat die werk van Catlin, Lang of Schmidt geïnspireer het, gevolglik in die steek gelaat. Omdat hulle nie kon glo dat tradisies oor die Skepping en die Sondvloed in die geskiedenis gewortel kon wees nie, het wetenskaplikes 'n verslag opgestel van die wêreld wat onafhanklik is van historiese kennis. Onverdraagsaam teenoor alternatiewe, teen-gees en teen-God, bevorder hul verteenwoordigers hul nuwe begrip met godsdienstige ywer. Die kontras skrik. 'Ons is oorlewingsmasjiene, ' skryf een, ' robotvoertuie wat blindelings geprogrammeer is om die selfsugtige molekules wat as gene bekend staan, te behou. net soos 'n spook in hom, geprogrammeer sonder intelligensie.Terwyl hulle hierdie donker paradokse op ons ontken, ontken ons intellektuele leiers nie net hul eie menslike natuur nie, maar ignoreer hulle die hele getuienis van menslike geheue.
Die antediluviaanse wêreld
Alhoewel verskillende antieke tradisies verwys na 'n verlore antidiluviaanse wêreld, is die tradisie in die eerste hoofstukke van Genesis opvallend vanweë die geografiese besonderhede, die monoteïsme (wat vóór politeïsme was) en die historiese eerder as epiese styl. Hierdie hoofstukke beskryf 'n wêreld wat baie anders is as ons eie. Of die wêreld was werklik anders tydens die skepping, of as ek terugkyk, het 'n latere voorwetenskaplike kultuur dit verkeerdelik bespiegel. As die eersgenoemde, na watter inligtingsbron sou hulle dan kon kom?
As teks kan Genesis nie ouer wees as die bekende skrywer, Moses, ongeveer in die middel van die 15de eeu vC nie. Sommige ouer geskrifte uit Mesopotamië, met 'n hoofsaaklik mitiese of epiese karakter, bevat herkenbare elemente van dieselfde tradisie, maar word weer saamgevoeg en met nuwe materiaal vermeng. Dit dui daarop dat daar eens 'n algemene, mondelinge, voorgeletterde tradisie was waaruit die skrywer van Genesis en die verskillende skrywers van die Mesopotamiese verhale afsonderlik geput het. 'N Gedetailleerde uiteensetting van hierdie gevolgtrekking word op 'n ander bladsy gemaak. Hier kyk ons ​​na wat uit die Genesis -teks self afgelei kan word.
Aan die begin was reën nie deel van die natuurlike orde nie (Gen 2: 5). Die antidiluviaanse wêreld is natgemaak deur vog wat deur die regoliet uitloop uit 'n reservoir onder die land, die "deep " genoem (2: 6, Tsumura 1989). Bronne en riviere het ook hul water uit die diepte gekry. As oseane die land omring het, sou verdamping wolke en gevolglik reën veroorsaak het, maar Genesis sê nie daar was oseane nie. Dit sê dat die waters op een plek versamel is en op 8221 (die diepte) was en dat hulle baie seë genoem is, net soos daar baie riviere was. Dit lyk asof die see mere was (soos in 'Dead Sea '): omslote watermassas wat deur die dieptes onder die land voorsien word. Soos Psalm 24 sê, is die land gegrond op seë en riviere. Dit word voorgestel dat dit rus op pilare wat in 'n enkele ondergrondse oseaan gesink is, met visse wat onder die land leef (Deut 4:18). Reënboë was 'n nuwe verskynsel in die na-vloedwêreld (Gen 9:13) omdat reën 'n nuwe verskynsel was, aangesien die oseaan waaruit vog kan verdamp, nou op die oppervlak was. 'N Ander watersiklus het in werking getree.
Hier is 'n bewys dat die besonderhede van Genesis 1–6 nie die gevolg was van bespiegeling nie, gebaseer op wat Israel oor die huidige wêreld afgelei het. In enige landbougenootskap, insluitend die ou Palestina, was reën uiters belangrik, aangesien dit die bron was van die water wat nodig was vir die verbouing van gewasse en die weiding wat hul diere gevoed het. Egipte het die Nyl, Mesopotamië, die Tigris en die Eufraat gehad, die Israeliete en die Kanaäniete het geen groot riviere behalwe die Jordaan langs die oostelike rand van die land gehad nie. Palestina was 'n land van spruite en fonteine ​​wat onreëlmatig uit die reën van die hemel gedrink het (Deut 11:11). As die reën nie kom nie, was dit droogte en hongersnood. Dit is dus belangrik dat die enigste vermelding van reën in Genesis se beskrywing van die eerste wêreld die opmerking is dat die aarde natgemaak is deur vog wat deur die grond opkom eerder as dat reën op die grond val. By die vorming daarvan was die land gegrond op waters wat daaronder versamel was, en dit was die bron van die fonteine ​​en riviere (Gen 7:11).
Ver van die Israeliete wat hul prentjie van die antediluviaanse wêreld baseer op hul persepsies van die huidige, blyk die omgekeerde te wees. Hulle beskryf die huidige wêreld asof dit - afgesien van die toevoeging van reën - grootliks onveranderd was sedert antidiluviaanse tye. Jakob het sy seun Josef belowe dat hy seëninge van die hemel daarbo sou ontvang en seëninge van die diepte wat daar onder lê. 'N Psalm herinner die Israeliete daaraan dat die rotse wat God in die woestyn geskeur het, hulle uit die groot diepte laat drink het, en Esegiël sê van 'n Libanese seder wat die diepte laat groei het, sodat sy riviere om die plek waar dit geplant is " (31: 4). Vis het geleef in die water onder die land, eerder as net in die see.
As ons vra hoe die psalmis dit kon weet, moet die antwoord wees dat hy verwys na 'n tradisie wat by almal bekend is. Dit was deel van die nasie se erfenis, onderhou net so lank as die vertelling (Job 36:24), en in hul verwysings na die tradisie het die psalmis self gehelp om dit te handhaaf. So ook Salomo toe hy die skeppingsdade in 'n gedeelte van sy spreekwoorde hervertel, die enigste nuwe element is sy verpersoonliking van wysheid, die eerste ding wat geskep is (Spr 8:22).
Dit lyk asof die tradisie ook in lande buite die grense van Palestina bestaan ​​het. Die inwoners van die stadstaat Ugarit, wat 'n taal gepraat het wat nou verwant was aan Hebreeus, het 'n byna identiese woord vir die diepte. Die Sumeriërs van Mesopotamië het dieselfde idee gehad, maar 'n ander woord en noem dit die Apsu. Hulle het die aarde voorgestel uit drie vlakke: die bewoonde oppervlak, 'n middelste gedeelte waar die dooies gewoon het, en die Apsu wat in die see gesluit het en die bron was van alle bronne, moerasse en riviere (Atrahasis, Seely 1997, Horowitz 1998). Die meeste geleerdes neem aan dat die Kanaäniete en die Israeliete hul beeld van die wêreld van die Mesopotamië gekry het deur 'n proses van kulturele verspreiding. Die kulture van die Ou Nabye Ooste was egter ver van homogeen, en dit is eenvoudiger om te veronderstel dat die fundamentele elemente van hul kosmologie afkomstig is van 'n algemene tradisie.
Die aarde se atmosfeer is noodsaaklik vir lewe. Dit absorbeer skadelike gamma- en röntgenstraling van die son, ook van ander dele van die heelal. Deur die druk op die oppervlak kan water as vloeistof voorkom. Wind en weer bevorder die erosie van gesteentes en daardeur die vrystelling van voedingstowwe. Suurstof voorsien diere van brandstof om energie op te wek. Kweekhuisgasse hou die oppervlak warm.
Die huidige atmosfeer is verdeel in vier temperatuurgedefinieerde lae. Van onder na bo: die troposfeer, waar konvensionele pakkies lug die weer in die stratosfeer beïnvloed, waar die lugvloei hoofsaaklik horisontaal die mesosfeer is en bo 80 km die uiters dun termosfeer. Die samestelling bestaan ​​uit 78% stikstof, 21% suurstof en 1% ander gasse.
Ons weet glad niks van die antediluviaanse atmosfeer nie. Dit was waarskynlik dikker as nou, en dit sou beslis 'n ander samestelling gehad het, want die huidige mengsel is die gevolg van 'n voortdurend veranderende biosfeer, verweerreaksies en vulkaniese uitlaatgasse. Na die skepping is die suurstofvlakke gehandhaaf deur fotosintetiserende landplante, vir die eerste paar millennia na die rampspoed, hulle word slegs deur mariene bakterieë onderhou. Gratis suurstof vereis lewe. Alhoewel die aanname altyd was dat suurstofvlakke in die Archaean, na die Kataklysm weglaatbaar was, toon meteorietgetuienis (Tomkins et al. 2016) dat die atmosfeer goed geoksigineer was. In die koolstofperiode het groot steenkoolproduserende woude die vlakke tot 30-35%verhoog, wat buitengewoon groot liggaamsgroottes (bv. Naaldekokers met vlerkspanne van 70 cm) en wydverspreide brande bevorder. In die Trias het die verhouding onder 15%gedaal. As gevolg van baie hoër vulkanisme, het die atmosfeer ook baie meer koolstofdioksied as vandag, wat die planeet warm gehou het in 'n tyd toe die hitte vloei uit die binnekant en die hitte van die son laer was.
Oorspronklik het die aarde geen magnetiese veld gehad nie, omdat die binnekant daarvan nie warm genoeg was om te konvegeer nie. By gebrek aan so 'n veld, moes die oeratmosfeer dik genoeg wees om weerstand teen die sonwind te weerstaan ​​(alhoewel die wind swakker was) en om die aardse lewe teen kortgolfstraling te beskerm. 'N Deel van die atmosfeer sou in die ramp verwoes gewees het toe vurige asteroïdes daardeur geruk het.
Die skeppingsteorie postuleer in die begin die eenvoudigste toestand wat natuurlik tot die huidige toestand kan lei, die toestand van minimum entropie. Onder die groot diepte sou die samestelling van die planeet dus homogeen gewees het (nie gedifferensieer in kors, mantel en kern nie) en "chondritic ", dit wil sê dit kom uit dieselfde grondstof as die ander rotsagtige planete.
Op die oppervlak was die temperatuur geskik vir die lewe. Verder sou hulle toegeneem het as 'n funksie van toenemende druk, langs die sogenaamde "adiabatic gradient ". As ons onder die diepte 'n helling van ongeveer 0,3 ° C per km aanneem (soortgelyk aan die huidige mantel), sou die temperatuur in die middel ongeveer 2000 ° C gewees het, teenoor 'n geskatte huidige waarde van 5 000–6 000 ° C. Met so 'n helling sou die binnekant van die aarde solied gewees het en later gesmelt het as gevolg van termonukleêre samesmelting. Nadat ons die hoogste temperatuur in die Archaean bereik het, vanaf watter punt ons geochemiese data begin kry, het dit stadig afgekoel na die huidige toestand. Die mantel was toe baie meer beweeglik as nou. Selfs teen die huidige temperatuur is die langtermyngedrag van 'n vloeistof wat warm materiaal konvegeer en na die oppervlak bring, waar dit soms smelt en soms uitbars. Afgesien van hierdie sakke, is slegs die buitenste kern vloeibaar.
Termonukleêre samesmelting - wat vermoedelik slegs in die middel van die sterre voorkom - kon diep in die binnekant van die aarde plaasvind omdat die ligspoed oorspronklik baie hoër was. Die proses het nuwe elemente en isotope, baie van hulle onstabiel, gegenereer en baie hitte vrygestel. Namate die isotope verval het, het hulle self hitte afgegee. Kernsplitting het moontlik ook 'n rol gespeel (Hollenbach & Herndon 2001). Die soliede binnekant het dus van die middel na buite vloeibaar geraak en begin onderskei in die chemies verskillende streke van binnemantel en kern. Differensiasie het verdere hitte opgewek deur gravitasie -energie vry te stel. Die algehele temperatuur het opgehou styg namate (1) die aanhoudende afname in die spoed van lig 'n einde gemaak het aan termonukleêre samesmelting, (2) die tempo waarteen die onstabiele elemente in nie-radioaktiewe elemente verval het, en (3) verval die hoeveelheid verminder van die oorblywende radioaktiewe materiaal. Die huidige binnekant verteenwoordig 'n terugkeer na die vaste toestand, maar nou verdeel, en gee steeds aansienlik meer hitte uit as wat daar binne opgewek word. Berekenings van hoe warm die huidige mantel is, kan verkeerd wees - onlangse eksperimente (Sarafian et al. 2017) dui daarop dat dit 60 ° C warmer is as wat voorheen gedink is.
Hoë-druk smelt eksperimente het onlangs vasgestel dat die mantel kan smelt by temperature 200 tot 250 & degC laer as wat voorheen gedink is (Andrault et al. 2018). In die verlede, toe die aarde warmer was as vandag, kon baie van die mantel gesmelt gewees het. Dit is sonder om die teenwoordigheid van H in ag te neem2O en CO2, wat die smelttemperature verder sou verlaag het. Daar kan nie meer aangevoer word dat siklusse van produksie en onderbuiging van seeskorste miljoene jare verg nie, omdat die ondergedikte plate deur soliede rots moes gaan.
Die oudste minerale wat bekend is, is klein sirkelkristalle. Alhoewel hulle nie teruggaan na die begin nie, het hulle voor die ramp gegaan. Hulle toon aan dat smelting en herkristallisasie plaasgevind het in die teenwoordigheid van water, en dat die binnekant warm genoeg was om graniete te vorm. Die vermelding van goud, yster, koper en kwarts (oniksstene) in Genesis impliseer ook magmatiese prosesse, hoewel ons nie kan aflei dat metaalertse van die begin af bestaan ​​het nie. Waarskynlik het 'n lang tydperk verloop voordat die minerale in versadigde vloeistowwe na die oppervlak kom.
Vulkaanuitbarstings het waarskynlik mettertyd meer gereeld geword. Namate die hitte van die binnekant toeneem, het termiese druk ook begin toeneem. Soos soms gebeur voor 'n vulkaniese uitbarsting, het die bronne wat die land natgemaak het onder die druk opgedroog (soos in Atrahasis). Uiteindelik het die bronne ontplof en die litosfeer het ontbind. Binne 40 dae is selfs die hoogste berge verpletter en gedompel, en warm magma styg nou oor hul onderwaterruïnes.
Ramings van hoeveel water in mantelminerale opgesluit bly, verbeter steeds. Nie lank gelede nie, was daar vroeër gedink dat daar amper geen was nie. As gevolg van die ontleding van diamante van diep in die mantel, is die beste skatting minstens soveel as in die oseane op die oppervlak, meestal gestoor in die oorgangsone tussen die boonste en onderste mantel (Keppler 2014). Sommige water kom die binneland binne deur subduksie van nat oseaniese plate en word dan na die oppervlak herwin deur uitlaatgasse langs vulkaniese boë. Die mense van die Ou Nabye Ooste was nie verkeerd deur te veronderstel dat die groot diepte nog bestaan ​​het in hulle tyd nie.
Die litosfeer van die aarde is aansienlik minder rigied en natter as dié van ander rotsagtige planete (Araki et al. 2009). Dit stem ooreen dat die Aarde die enigste planeet by die skepping was wat water aangebied het. Na die ramp het die water na die oppervlak ontsnap of gemeng met die boonste mantel. Die boonste mantel is blykbaar versadig met water (Bolfan-Casanova 2005). Deur sy smelt temperatuur te verlaag, verswak water - soos koolstofdioksied - die litosfeer, en dit is hierdie swakheid wat vanaf die Argeïese plaattegnologie vergemaklik het. Die vermenging van gesmelte chondritiese kors met water op die plekke waar asteroïdes geraak het, het gelei tot die vorming van lewendige graniet, en dus van opkomende mikrokontinente, terwyl die digter, voormalige landoppervlak onder hulle begin sak het.
'N Ander bewys wat daarop dui dat ons met 'n outentieke tradisie te doen het, is die plekname. Omdat die ou landmassa heeltemal vernietig is, sou 'n kaart van die wêreld niks soos 'n moderne kaart gelyk het nie. Die enigste oorblyfsels uit die voor-vloedgeografie is name (bv. 'Tigris ', 'Euphrates '), met verwysing na funksies wat nie met hul huidige eweknieë gekorreleer kan word nie.
Die eerste pleknaam in Genesis is Eden (wat 'vreugde' in Hebreeus beteken). God het vir homself 'n tuin daar geplant. Alhoewel dit daarna verskeie kere genoem word (bv. Jes 51: 3, Eseg 31: 9), dui ander Skrifte daarop dat Eden ook die naam was van 'n gebied na die Vloed (hoofsaaklik Jes 37:12 en Eseg 27:23). Die ligging daarvan is nog nooit oortuigend geïdentifiseer nie. Die Eden wat 'n spreekwoord was vir 'n land van vrugbaarheid was 'n ander Eden, wat behoort aan 'n wêreld wat nie meer bestaan ​​het nie en slegs uit die tradisie bekend was.
Die toponieme wat verband hou met die oorspronklike Eden is onversoenbaar met die geografie van die Nabye Ooste. Genesis vertel ons dat 'n rivier van ondergronds af opgestroom het om die tuin daar nat te maak en dan in vier te verdeel. Dit behoort 'n idee te wees van die ligging daarvan as die wêreld waarin Eden was nog bestaan, want die riviere word genoem en twee van die name is bekend: Tigris en Eufraat. Die huidige riviere met die naam loop deur Irak, met die seewater in die ooste van Turkye, en daar is pogings aangewend (bv. Rohl 1998) om die ander twee oerriviere, Pishon en Gihon, te identifiseer. Dit behoort ten minste net so indrukwekkend te wees. Daar bestaan ​​egter geen enkele rivier waaruit die Tigris, Eufraat en twee ander riviere vertak nie.
Daar word ook gesê dat Pishon deur die hele land Havilah vloei. Havila word genoem in Genesis 10: 7, 10:29, 25:18 en I Samuel 15: 7, kontekste wat toon dat dit in Suid -Arabië moes gelê het. Aangesien geen rivier Turkye met Arabië verbind nie, is dit veilig om tot die gevolgtrekking te kom dat die oorspronklike Havilah 'n ander land was as die land wat later met die naam bekend was. Gihon in die moderne wêreld was die naam van Jerusalem se lente.
Soortgelyke argumente kan gemaak word met betrekking tot die lande Kus (Gen 2:13), Assirië (2:14) en Nod (4:16). In die Ou Testamentiese tyd was Cush die gelyknamige naam vir Ethiopië (Cush was die 'son ' van Ham wie se afstammelinge daardie deel van Afrika gevestig het na die sondvloed), Assirië was die noordelike deel van Mesopotamië, deur wat nie ten ooste van die Tigris vloei nie, en Nod, om te oordeel uit die gebrek aan vermelding daarvan in enige ander ou teks, het glad nie 'n eweknie na die sondvloed gehad nie, miskien nie verbasend nie, aangesien dit verband hou met 'n verbanne broedermoord.
Die skynbare volharding van topografiese name uit die antediluviaanse wêreld is dus 'n rooi haring. In teenstelling met diegene wat beweer dat hulle die oorspronklike Eden gevind het, kom die meeste geleerdes tot die gevolgtrekking dat die oorspronklike Eden 'n mite was. Die mees waarskynlike verklaring is egter dat die name weer aan die Nabye Ooste toegeken is deur migrante wat van die tradisies van hulle voorvaders van sulke plekke kennis gehad het en kontinuïteit met die verlore wêreld wou naboots, net soos koloniste wat uit Engeland in Noord-Amerika aankom. het probeer om die ou wêreld te herskep met name soos Portsmouth, Cambridge en New York. Die land met goed natgemaakte vlaktes, volop wild, graan, dadelpalms en peulgewasse het die hoop gewek dat dit 'n nuwe Eden kan word, en die twee hoofriviere is dienooreenkomstig genoem. Sommige van die oudste stede in Mesopotamië ' is vernoem na antidiluviaanse aartsvaders, soos Eridu (Eriduk), na Irad (Gen 4:18) en Uruk (Unuk), na Henoch, Irad se pa. Toe die Eufraat aan die einde van die Jemdet Nasr -tydperk sy oewers oortree en 'n aantal stede in ernstige oorstromings verwoes, vergelyk mense die ramp met die oervloed, totdat digters dit uiteindelik in dieselfde terme beskryf, selfs met die die mate waarin hulle een van hulle konings in die rol van Noag sou gooi. Hierdie suiwer Mesopotamiese vloed was egter 'n ander en veel later gebeurtenis.
As 'n idee van die landingsplek van die Ark, is die verwysing na die berge van Ararat ' (meervoud) ook 'n rooi haring. Alhoewel die berge in die post-vloedwêreld geleë was (die rand van 'n impakkrater?), Was die berge net so deel van die Creation-Deluge-verhaal as die Tigris en Eufraat, en was dit dus ewe vatbaar vir die proses van toponieme-oordrag. Die naaste berge aan Mesopotamië was die Zagros -reeks. 'N Land of stad in die Zagros met die naam Aratta verskyn in verskeie Sumeriese tekste van die 3de millennium v.C. (in Sumeries beteken die naam eintlik 'berg '). Volgens die latere Gilgamesj -epos, wat die sondvloed en die Mesopotamiese vloed met mekaar in verband gebring het, het die ark op die berg 'Nimush ', moontlik Pir Omar Gudrun, naby Kirkuk, gestrand gekom. Jeremia (51:27) noem dat 'n koninkryk genaamd Ararat binne bereik van Assirië (Jes 37:38) 'n alliansie gesluit het met die konings van Minni en Ashkenaz. Die konteks dui op 'n identifikasie met die koninkryk Urartu met dieselfde naam in Armenië. Alhoewel dit 'n ander plek was, kan die gepaste gevolgtrekking eenvoudig wees dat die toponiem weer oorgedra is: teen die 7de eeu vC het 'n nuwe streek die onderskeid gemaak.Die assosiasie met Turkye se berg Ararat (Agri Dagh), 'n vulkaan wat in die laat senosoïkum gevorm is, lyk nie ouer as die 11de eeu nC nie.
Soos met die oer -Eden, is die soeke na die oorblyfsels van die ark van Noag op die basis dat dit oral in die Nabye Ooste kan bestaan, die soeke na 'n chimaera.
Die lig wat oorspronklik siklusse van dag en nag genereer het, kom hoofsaaklik uit 'n bron buite die sonnestelsel, aangesien daglig drie dae voor die son geskep is. Wat was daardie lig? Moderne sterrekunde het ons op die punt gebring waar ons 'n definitiewe antwoord kan gee. As ons in die tyd terugkyk na die verste uithoeke van die heelal, vind ons dat daar in die begin slegs kwasars was, nie sterre in die moderne sin nie. Hierdie massiewe ultra-helder voorwerpe was so helder soos die huidige sterrestelsels, en dit is waaruit sterrestelsels ontstaan ​​het toe kwasars volumestroom van plasma uitgestoot het en die plasma wat in sterre saamgepers is. Die wolke stof en gas wat die arms van sterrestelsels deurdring, is die yl oorblyfsels, na stervorming, van wat uit die middel uitgewerp is.
Aangesien ons eie Melkweg ook 'n sterrestelsel is, moes dit ook op hierdie manier ontstaan ​​het. Aan die begin was daar slegs 'n kwasar, die bron van die lig wat op die eerste dag geskep is. Alhoewel dit die grootste deel van sy massa al lankal afgeskud het, is 'n swart gat met die ineengestorte oorblyfsels steeds die plek. In hierdie opsig is die Melkweg ongewoon. Sy sentrale swart gat is nie-lig, terwyl die swart gate in die middel van die meeste sterrestelsels, genoem 'active galactic nuclei ', so massief is dat die stof wat daarin val 'n enorme ligvlam uitstraal.
Die grootste deel van die kwasar se massa is gestort as gasstrale wat later in sterre saamgepers het. Dit is die spiraalarms van die huidige sterrestelsel. Metings toon dat die sterrestelsel 'n massa het wat gelykstaande is aan 150-300 miljard sonne, maar sigbare materie-sterre, gas en stof-beslaan slegs 65 miljard sonmassas. Dit lyk asof die tekort bestaan ​​uit 'n onsigbare gasborrel anderkant die swart gat, 'n miljoen grade warm, wat twee derdes van die pad na die son strek (Nicastro et al. 2016).
Die son kan afgelei word dat dit begin het as 'n gekonsentreerde aardbol van suiwer waterstof, omdat suiwer waterstof die eenvoudigste chemiese toestand is en 'n wolk suiwer waterstofgas nie op sigself in 'n ster sal stort nie. Dit het van die vierde dag af geskyn en ekstra lig gegee. Met verloop van tyd het die tempo waarteen dit waterstof in helium versmelt, toegeneem as gevolg van die toename in hitte as gevolg van sy gravitasiekontraksie, en helium was digter as waterstof. Die aanvanklike hitte -uitset was waarskynlik nie meer as 70% van sy huidige opbrengs nie, en as dit die enigste bron van hitte was, sou die oseane van die aarde oorgevries het. Dit is kosmologie se swak jong sonprobleem, aangesien geologiese bewyse toon dat die jong aarde eintlik warmer was as vandag. Die ligtekort is opgemaak deur die Melkweg se oer -kwasar, terwyl aardverwarmingsverlies verminder word deur hoër vlakke kweekhuisgasse.
Die son se huidige helium is dus die produk van die termonukleêre samesmelting van waterstofatome. Die koolstof, stikstof en suurstof is op sy beurt samesmeltingsprodukte van helium. Die ander elemente is afkomstig van asteroïdale puin.
Die hoër vlak van radioaktiwiteit was te wyte aan hoër verhoudings van die vervalle ouer isotope en 'n hoër ligsnelheid (c), waaraan radioaktiewe verval snelhede gekoppel is. Die afname in c was 'n verandering wat die hele heelal geraak het en self 'n fisiese oorsaak moes gehad het, moontlik te doen met die energie van die sogenaamde vakuum. Die veronderstelde afname in c kan aansluit by die probleme wat die hipoteses van 'donkerenergie ' en 'donker materie ' poog om op te los in die standaard kosmologie.
Die maan is op die vierde skeppingsdag geskep, met die doel daarvan om die jaar in maande op te deel en die donkerte van die nag te verlig. Ongegee doeleindes sou die stabilisering van die aarde se aksiale kanteling en die skep van getye insluit.
Onder diegene wat op soek was na 'n natuurlike verduideliking, was die leidende idee vir die afgelope drie dekades: die reuse -impakhipotese ' - dat die maan losgekom het van 'n reuse botsing tussen die aarde en 'n ander planeet wat in die botsing verdamp het. Omdat die grootste deel van die maan afkomstig was van die liggaam wat beïnvloed, en alle planete in isotopiese samestelling van mekaar verskil, voorspel die hipotese dat die aarde en die maan ook sal verskil. Trouens, die isotopiese handtekeninge van die aarde en die maan is opmerklik soortgelyk. Die hipotese is in 'n krisis, sê Linda Elkins-Tanton (Natuurgeowetenskap, Des. 2013) en 'kreatiewe denkers' nodig om dit aanneemlik te maak. Die voortdurende weerstand van die maan teen natuurlike verklarings is 'n bewys dat dit nie 'n natuurlike oorsprong het nie, maar natuurlik sal wetenskaplikes nooit opgee om dit te soek en te hoop nie. 'N Onlangse voorstel is dat die maan ontstaan ​​het deur 'n reeks kleiner botsings (Natuurgeowetenskap, Januarie 2017).
Die idee van 'n planeet wat naby die aarde ontplof, is nie noodwendig vergesog nie. Benewens die uitbarsting van die groot diepte, het ten minste nog een gewelddadige gebeurtenis die aarde op hierdie tydstip geskud, waarvan die ontploffing van 'n planeet nog oorblyfsels in die vorm van asteroïdes bestaan. Die ontploffing was naby genoeg sodat fragmente deur die vensters van die hemel kon bots (Gen. 6:11) en die land kon verpulp. Op die maan het kraters van tot duisende kilometers oor 'n blywende getuienis van die ramp gelaat.
Die oppervlak van die maan is oorspronklik nie gekrater nie. Die oppervlak is ook nie gevlek deur die uitgestrekte vlakte basalt (maria) wat na die impak uitgebars het nie. Die oppervlaktopografie, van vulkaniese see en tot 8221 tot berge wat krater loop, is heeltemal die gevolg van latere bombardemente.
Die boonste kors van die maan bestaan ​​meestal uit anortosiet, 'n wit stollingsgesteente wat ryk is aan veldspaat. Dit is stollend in die sin dat die mineralogie en tekstuur daarvan die rots is wat uit 'n chemies meer primitiewe magma kristalliseer. Die vaste toestand impliseer 'n vroeëre gesmelte toestand omdat magma op sigself sal afkoel en kristalliseer om die rots te produseer en die skepper se insette is nie nodig nie. Kosmoloë is dus nie onredelik om af te lei dat die anortosietkors van die maan uit 'n 'magma -oseaan gekristalliseer het nie. Hierdie yster-uitgeputte gesteentetipe met 'n lae digtheid is presies wat 'n mens op die oppervlak sou verwag as die binnekant smelt.
Die maan moes dus in die tydperk voor die ramp opduik as gevolg van die hitte wat deur termonukleêre samesmelting vrygestel word en die verval van die radioaktiewe elemente wat deur die samesmelting geproduseer word. Nie een van die rotse wat deur die Apollo -missies geneem is, gaan terug na die skepping nie. Magmatisme het die maankors weer gemaak, waarvan die afkoeling deur water uit die buitenste ruimte versnel is. Nie lank daarna nie het bombardement deur asteroïdes die oppervlak daarvan verpletter en dit met stof en as kilometers diep bedek. Die onduidelike vellings van die oudste kraters toon dat die kors nog plastiek was toe die eerste asteroïdes geval het.
Die skeppingsteorie vereis dat die oorspronklike sonnestelsel in maksimum orde begin het. Dit volg uit die tweede wet van termodinamika, wat die fundamentele waarheid vasvang dat die heelal voortdurend minder geordend word. 'N Aanvanklike toestand wat nie die maksimum orde was nie, sou 'n vroeëre toestand van groter orde impliseer wat in werklikheid nie bestaan ​​het nie.
Neem byvoorbeeld die lengte van die aarde se jaar. Die huidige waarde van 365 en frac14 dae weerspieël nie 'n toestand van maksimum orde nie, want dit is nie 'n heelgetal nie, en selfs sonder die breuk is 365 dae intrinsiek willekeurig - waarom nie 364 of 366 nie? Daarteenoor sou 'n oorspronklike waarde van 360 dae 'n toestand van maksimum bestelling weerspieël het. As 'n heelgetal sou dit uniek gewees het, en presies deelbaar met 12 sou dit 'n perfekte getal gewees het. Daar sou geen implikasie gewees het dat dit geleidelik uit 'n toestand ontwikkel het wat meer geordend was as wat die volmaakte getal voorstel nie. Die huidige waarde van 365 en frac14 dae impliseer dat die jaar mettertyd verleng het.
Net so met die lengte van die maand. Tans neem dit net meer as 29 en 12 dae voordat die maan sy wentelbaan om die aarde voltooi. Hierdie nie-unieke nommer weerspieël ook nie 'n toestand van maksimum bestelling nie. Die oorspronklike getal moes 30 dae gewees het, in welke geval die lengte van die maand mettertyd afgeneem het. Die geïmpliseerde getal stem natuurlik ooreen met 'n jaar van twaalf maande van in totaal 360 dae.
Beide hierdie getalle impliseer dat die oorspronklike telstelsel seksagesimaal was, gebaseer op die getal 60, eerder as desimale, gebaseer op die getal 10. Ons weet inderdaad dat die oudste telstelsel seksagesimaal was, omdat dit die stelsel was van die Sumeriërs, wat stig die wêreld se eerste beskawing in die 4de millennium vC. Op dieselfde basis het hulle die sirkel in 360 grade verdeel en die dag in 24 uur verdeel. Deur hul wiskunde te erf, gebruik ons ​​hierdie afdelings vandag nog.
Lengte van jaar (dae) 365.24 360
Lengte van maanmaand (dae) 29.53 30
Aantal maande in 'n jaar 12.37 12
Kantel van die aarde se as 22,1-24,5 & deg 24 & deg
Kantel van die son se as 7,25 & deg 7 & grade
Aantal planete 8 12
As ons op dieselfde manier redeneer, kan ons aflei dat die oorspronklike aantal planete 12 was, nie 8 nie, en dat hulle almal om die Son wentel presies op die vlak van die ekliptika (soos gedefinieer deur die aarde se wentelbaan om die Son) vandag, die meeste wentel binne 3 grade van die ekliptika, Venus wentel om 3.4 & deg na die ekliptika en Mercurius by 7.0 & deg. Die oorspronklike kanteling van die aarde se as sou 24 ° gewees het eerder as die huidige waarde van 23,5 °. Die oorspronklike kanteling van die son se as sou 7 ° gewees het eerder as die huidige waarde van 7,25 °.
Genesis se daaglikse verslag oor die rampspoed impliseer dat maande toe al 30 dae was (Gen 7:11, 8: 3f). Gedurende die tydperk tussen die skepping en die ramp het vier van die twaalf planete ontplof, met die ontploffing naaste aan die aarde wat die asteroïdegordel tussen Mars en Jupiter tot gevolg gehad het. Tydens die rampspoed is sowel die aarde as die maan gebombardeer deur fragmente van hierdie ontploffing, en dit sal hul wentelbane versteur het. Die gevolg was om die aarde van die son af weg te stoot en/of die lengte van die dag te verminder, en om die maan effens nader aan die aarde te stoot. Wat die sonsverduistering betref, was die twee effekte byna selfonderbrekend. Die son was kleiner by die skepping as nou (aangesien dit uitbrei terwyl dit brand) maar nader aan die aarde. Die maan se afstand van die aarde tot die aarde se afstand van die son bly so goed as perfek.
Die banket van die Pygmeë - Geskiedenis
Die geskiedenis van die Warhammer Pygmy is 'n kort geskiedenis. Vergewe die woordspeling, dit sal nie die laaste wees nie. Hul geskiedenis begin in 1984 en eindig in 1988, en verteenwoordig die enigste Warhammer -ras van eksplisiete Afrikaanse oorsprong.
Warhammer is (was) 'n Fantasy Battle -speletjie, 'n tafeloorlog wat sterk beïnvloed is deur die literêre werke van J.R.R. Tolkien, Michael Moorcock en Dungeons and Dragons - herhalings van verslete Noord -Europese fantasie -trope. Warhammer het ook gebruik gemaak van alternatiewe geskiedenis, die geografie en baie van die mense se duidelike karikature van historiese mense uit die werklike wêreld, en het ook begin om die suiwer Eurosentriese omgewing van generiese fantasie vir die verder bereikende land Lustria te vermy.
Pygmee | Warhammer 2de uitgawe | 1984
In die tweede uitgawe van Warhammer Battle Bestiary, alfabeties ingebed tussen Tolkienesque Orke en Von Danikenesque Slann, sit die klein kannibale Pygmeë.
'N Vinnige statistiese vergelyking met die menslike basislyn toon ons:
4 3 3 2 2 1 3 1 7 7 7 7 3
4 3 3 3 3 1 3 1 7 7 7 7 5
Krag en taaiheid laer as die standaard mens. Pygmeë is die goedkoopste troepe wat in die hele spel beskikbaar is. As hulle so 'n lae profiel het, word dit goedkoper as om groter en kragtiger troepe te bewapen en te bewapen. Hulle het wel toegang tot blaaspype en gifstowwe, wat hulle 'n kans sal gee om hul vyande te verslaan, en natuurlik sal hulle punt-vir-punt meer as almal wees.
2de uitgawe is ook verpak met 'n inleidende scenario, Die Maginficent Sven Dit bring ons ook 'n verhaal van Pygmeë wat 'n feesmaal hou om die vrylating van 'n Noorse gevangene te vier (hulle het 120 van sy mede-avonturiers doodgemaak) en die genoemde gevangenes se been gebraai as middelpunt van die fees, terwyl hy hom met bier gedrink het. Dit is natuurlik bedoel as donker humor, maar sulke dinge word eintlik as werklike gebeurtenisse gerapporteer, alhoewel met Pygmeë van die Kongo in die regte wêreld as die slagoffers, en naburige stamme as die onderdrukkers, so dit is eintlik nie so snaaks nie. Die verhaal toon nietemin dat die Warhammer Kannibaal-dwergies moreel, met 'n krygskode van eer, sowel as fisies die oorhand het oor hul vuil diefstal (wit) Nordiese aggressor.
Cannibal Pygmies in the Jungle of Doom 2004
Tog lyk dit asof die kannibale dwergmite 'n mate van vermaaklikheidswaarde het. Sekerlik, "bestaan ​​daar ander dinge" is nie regtig 'n verskoning nie. Daar word beweer dat sommige stamme van Pygmeë kannibalisme beoefen het, en of dit nou waar is of nie, dit dui op hedendaagse opvattings oor wat 'pygmeë' bedoel is. Dit is opmerklik dat Pygmy self 'n antieke Griekse woord is vir 'n mitiese ras kraanbestrydende dwerge - die term wat deur wit imperialiste op verskillende stamme van die Kongo toegepas word.
Ongeveer 'n jaar nadat die reëlboek gepubliseer is, het Citadel Miniatures figure vrygestel wat deur Alan en Michael Perry gevorm is. die C27 -reeks bestaan ​​uit 10 verskillende ontwerpe.
Citadel Journal Lente 1985
Die Spring 1985 Citadel Journal gee ons 'n paar lynkunswerke uit die pen van Dave Andrews of John Blanche, dink ek, en nie een van hul beste ure nie. Daar is ook 'n verandering in die ontwerprigting van die figure self vanaf die aanvanklike illustrasie, aangesien die oorspronklike tekening beslis hare (en harige enkels het - amaShoba soos die foto van die tradisionele Zoeloe -kostuum hieronder) en die blaaspype nie meer 'n staander nodig het nie, en van 'n gegolfde ontwerp, eerder as die dik, gestreepte tipe didgeridoo -tipe wat in die Warhammer 2nd Edition Bestiary gesien word.
Zulu Warrior Angus McBride
Die spies, skildontwerpe, veerkoprokke is blykbaar afkomstig van die Zoeloe-materiële kultuur (sien hierbo). Die 3rd Citadel Compendium gee ons 'n paar korrelige swart en wit foto's om na te kyk.
3de Citadel Compendium 1985.
Pygmeë se wit dwerg #70 | Oktober 1985 | Geskilder deur Tim Olsen
Die miniature is ongetwyfeld taamlik groteske karikature. Daar word gereeld aangevoer dat funksies op die tafelblad oordrewe moet word om dinge identifiseerbaar te maak, en as u na baie van die ander reekse kyk, is dit nie eintlik meer tekenprentagtig as die gemiddelde dwerg of halfling nie. Hulle is ietwat problematies omdat hulle in hul oordrywighede voldoen aan jarelange, neerhalende stereotipes van mense uit Afrika.
Sien ook die Britse Pathe -film uit 1929 Borneo And The Pygmy Cannibals
Die probleem is nie net die karikatuur self nie; Games Workshop vind nie hier uit nie, maar bestendig dit net, maar as dit die enigste wese van Black Origin is, begin die hele ding 'n bietjie soos institusioneel rassistiese stereotipering lyk.
Die Citadel Miniatures is redelik moeilik om op eBay op te spoor, maar haal gewoonlik ongeveer 1634-5 elk. Intussen maak Kalistra 'n paar soortgelyke, ek weet nie of dit skaalwyser pas nie, maar hul verhoudings is meer naturalisties.
soortgelyke ontwerpe deur Kallistra
Toe, na 1985. niks. Geen nuwe modelle of scenario's of reëls nie, soos die Feminist Lesbian Punk Amazons, en die Von Daniken Slann en die res van die Lost Continent of Lustria, die Pygmeë het net in diep tropiese mis verdwyn. Warhammer Fantasy -rolspel word vrygestel sonder Lustriese inhoud, maar brei Albion en die ou wêreld met sy Fimir en Zoats en Germaanse Ryk uit. Tot.
Let wel: die White Dwarf is 'n swart ou.
Om sy 100ste uitgawe te vier, het White Dwarf 'n scenario vir die Warhammer Fantasy -rolspel spel 'n kompetisie scenario getiteld die Hangende tuine van Bab-Elonn geskryf deur Basil Barrett (bekend vir die Doomstones veldtog) vir die Spele -dag -byeenkoms in 1987. Dit neem die tradisionele deurmekaar van die kerker en trek dit weer aan as 'n verkenningsmissie van 'n dwerg in 'n drywende piramide, wat onbewus van hulle is ingestel op selfvernietiging, in T-minus 2 uur.
Hoeveel van die agtergrond word geneem uit die ongepubliseerde notas van Richard Halliwells vir sy Lustria -veldtog, en hoeveel is die skepping van Basils, dink iemand - daar is wenke van nuwe spreuke in 'n komende Lustrian -bylae, wat nooit opgeduik het nie. Die agtergrondverhaal van die scenario plaas die wedloop van Pygmeë as toevallige inter-ster-setlaars van die Lustriese kontinent, nadat hul ruimteskip onklaar geraak en in die tropiese oerwoud neergestort het. In die wyer mythos word die meerderheid van die Warhammer-bekende wêreldrasse (elwe, dwerge, orke, mans) beskou as die resultate van genetiese eksperimente deur die uitheemse padda-demone genaamd die Slann, met slegs Amazones, Lizardmen en miskien Dragons, die enigste werklik inheemse rasse op die planeet is. Net soos die Slann, het die dwergies ook 'n buitenaardse oorsprong as 'n gevorderde, ruimtevrye kultuur, wat daarna hul kennis en tegnologie verloor het, en nadat hulle gestrand was, oorgegaan het tot 'n primitiewe lewenswyse.
Dit is aanloklik om 'n post-imperialistiese, post-industriële, na-ruimte-ouderdom, anti-moderne lens op die Pygmeë te vestig. Die goue era van hoë tegnologie is verby, en al waarna ons moet uitsien, is die bestaan ​​van neo-primitivisme, en so 'n kritiek kan vrugbaar wees (sjamanisme, voorvadergeeste is almal ryp om die temas te ontwikkel), maar soos ons hierbo vasgestel het , die karakters is duidelik gebaseer op kolonialistiese karikature van Afrikaanse mense, wat tesame met hul buite-aardse oorsprong hulle in 'n Afro-futuristiese konteks laat lees.
Benodig u 'n inleiding tot afro-futurisme? Kyk na die Sun-Ra-film van 1974 "Space is the Place", dit is reg; ons sal nog hier wees om oor Warhammer te blaas as u terugkom, die Swaai Piramide sal nie regtig opblaas nie (T-minus 1,5 uur). Bonuspunte vir verwysings na Ingmar Bergmans Die sewende seël.
Sun Ras "Ek kom nie na jou toe nie, want ek kom na jou toe as 'n mite. "is 'n uitstekende uitdrukking, en die reaksie van die kinders is briljant. Mites van rasse -identiteit, ideologiese formasies en kulturele norme. Ons kan hierdie idees stereotipes of memes of karikature noem, maar Sun Ra reik in sy Barthesiese semiotiese gereedskapskas en gebruik ook doelbewus - nie net beteken die woord mite in die volksmond valsheid of leuen nie, maar ook 'n ding van krag, 'n verhaal wat ons oor onsself vertel om ons plek in die heelal te verduidelik.As u die film van Sun Ra kyk, sal u sien dat hy verskeie negatiewe, neerhalende sterotipes van Afro -Amerikaners gebruik en dit doelbewus kontrasteer met sy nuwe, positiewe Afrofuturistiese mite.
Blykbaar is daar in ons (geglobaliseerde, internetgebaseerde) kultuur 'n afbrekende mite van die Afro-Amerikaner wat lui is en waatlemoen eet, wat ontstaan ​​het in die vroeë Amerikaanse diskoerse oor slawerny, en 'n aggressiewe mitologisering van onkunde en onnoselheid in Amerika verteenwoordig het. kultuur - en dit is 'n besondere Amerikaanse mite, waatlemoen is nie 'n groot teken van enigiets behalwe vrugte in hierdie dele nie. Ons word egter voorgestel aan die neger -dwergheld van die scenario terwyl hy ontspan, onder 'n boom sit en 'n waatlemoen eet, geïllustreer deur Paul Bonner.
Dit kan insiggewend wees om hierdie beeld te kontrasteer met die van 'n gravure uit die 19de eeu. (baie ander hier wat massaal gesien 'n goeie indruk gee van die algehele mite en die verband met die onderwerp in die visuele kultuur)
19de C. gravure
In die beeld van Bonners en die ondersteunende teks van Barrett, sit die dwerg Banga Gong in 'n dorpsidille, nie 'n plantasie nie, Banga is 'n vry man, nie 'n slaaf nie, en het die waatlemoen verkry deur sy eie werk, nie deur die 'liefdadigheid' van sy meesters (of deur diefstal). Hy rus, geniet die son en eet vrugte, nie hondsdol nie en kwyl van blydskap. Die spanspek is nie 'n groot, belaglike slabering nie, en in werklikheid kyk dit na die kleur en gebrek aan sade, meer as 'n spanspek as 'n waatlemoen. Ons kan frons oor die gebruik van die waatlemoen as 'n simbool vanweë die herhaaldelike gebruik daarvan in 'n negatiewe mitologie, maar in die konteks wat dit hier geplaas word, is dit nie demone nie, dit is nie 'n simbool van onderdrukking nie, en ook nie van ontkenning van Banga se sosio-ekonomiese posisie.
'N Ander stereotipe wat ons duidelik kan lees in die verkleinwoord van Warhammer Pygmy, is die Picaninny - 'n woord wat toegepas word op swart kinders en om swart volwassenes te infantiliseer. Die dwergies is kort, effens komies, het 'n groot liefde vir kos en 'n buffelagtige voorkoms. Natuurlik, in fantasie, is die beeld van 'n kinderagtige, kind met 'n proporsionele, raasagtige maag 'n algemene mite wat meer gereeld op 'n sekere klas witmense toegepas word-Hobbits is immers Pygmeus in die plattelandse Edwardiaanse Engelse wit -gesig - kan ons nie in Sam Gamgee 'n ligter skakering van Tom sien nie? Miskien spruit hierdie mites nie uit rassespanning nie, maar eerder uit landelike teenoor stedelike en klassieke bekommernisse. kan u cider maak van waatlemoene, heer Baggins? Hmm. Gaan deur pipweweed Sam. Ek dwaal af.
Citadel Halflings (2de Citadel Journal)
Onnosel. Vet. Hobbitses.
Is dit omdat ek 'n faaaaarrrmeeer is?
'N Geringe afwyking. Oo-ar. Oo-ar.
Ons maak ook kennis met die tweelinggode van Pygmeë, die god van die werk (van wie niemand hou nie) en die god van voedsel (waarvan almal hou) wat hul volgelinge 'n motief dra - 'n wonderlike maan of 'n mond met die glimlag na bo, of af. 'N Alternatiewe lesing van die teken kan 'n groot sny waatlemoen wees.
Brobat en Beesbok
Die dwergode van Warhammer
Swaai tuine van Bahb-Elonn gebruik hierdie mites redelik blatant en herkontekstualiseer dan die kannibalistiese waatlemoenetende picaninny as 'n afstammeling van 'n ras gevorderde uitheemse ruimtevaarders, wat hul wonderlike, ruimtevrye verlede verloor het en daarna in primitiewe kannibalisme neergedaal het. Net so in Sun Ra se fliek Ruimte is die plek, negatiewe stereotipes van swart Amerikaners as pooiers, werksagtige uitlegte en gangsters, word teenoor Ra self gekonfronteer as 'n verligte 'engele -wese' van Saturnus, in aanraking met beide sy ou Egiptiese afkoms en futuristiese astroblackness. Wat Ra ons leer, is dit almal hierdie idees is mites, dit is almal vaagweg belaglik en ons hoef dit nie as waarhede te aanvaar nie. 'N Belangrike deel van die strategie van afrofuturisme is om die ou, aanvaarde sosiale mitologie direk te kontrasteer met die nuwe - met die' alter -destiny 'soos Ra dit stel, sodat die hede nie meer die toekoms hoef te definieer nie.
Die transendente, verlossende boodskapper wat Ra verteenwoordig, is egter afwesig in die spel scenario self, en dit is problematies in terme van voorstelling. Die Afro-Futurist as sentrale agent ontbreek; die hele scenario sou tematies sterker wees as dit eintlik in een of ander vorm uitgebeeld word, eerder as wat dit in die agterverhaal genoem word. Maar as die spelers daarin slaag om die scenario te wen (wat nie 'n wandeling in die park is nie), herwin ons helde hul historiese geboortereg en word hulle meesters in die piramide van die ruimtetuig. word Ra. en in hierdie spel as tekensisteem - dit is die aktiewe, primêre rol wat die speler moet vervul.
As sodanig kan ons die sentrale tema sien van transendensie en herwinning, van die beweging van een (neerhalende) mitiese vorm - die picaninny waatlemoenstereotipe, na 'n nuwe (transendente) vorm - die ruimteskip -piramide wat Afrofuturist vlieg. En meer betekenisvol, dit gebeur nie deur 'n eksterne agentskap van 'n profeet of farao soos Sun Ra dit sou wou hê nie (met homself as faro-profeet), maar deur die agentskap van die individuele held.
As ons ons aandag op hierdie helde vestig, kan ons sien dat 'n patroon in die benamingstrategie na vore kom:
Waarskynlik 'n verwysing na Bob Marley. die lied Een A Ons deur kultuur:
Man soos broer Bob Marley 'n een 'n ons.
Maar veral om aan ons kant te staan,
As die Koning van die Konings, die Here van die here,
Keiser Haile Selassie ek en ek, ey-ey.
Ek en ek bly veg vir ons regte.
'N Verwysing na die Rub-a-dub-styl van reggae, 'n voorloper van die moderne Dancehall-styl.
Jamaikaanse patois, vertaal as " meager dog "of mangey dog. Peter Tosh kitaarspeler met The Wailers en suksesvolle solo -kunstenaar het 'n liedjie met hierdie titel geskryf.
Moontlik 'n verwysing na Aan die gang (Bang a Gong) deur T.Rex, andersins 'n woordspeling op die woorde Bang a Gong.
'n Australiese (Wiradjuri) woord vir 'n geïsoleerde dam.
Waarskynlik moet 'n woordspeling van die slang vir die rook van cannabis deur 'n waterpyp opgemerk word dat cannabis 'n Rastafari -sakrament is en 'n sentrale rol speel in die godsdienstige praktyk van Rastafari.
Moontlik afrikaners 'bye', 'bok' = beeste, bokke. Sjamane van Beesbok is verantwoordelik vir kos.
Moontlik 'n verwysing na die chemiese higienebedryf Brobat - Sjamane van Brobat word daarvan beskuldig dat hulle gif vir blaaspyle gemaak het.
Die name is nie rassistiese beledigings nie, en slegs een of twee dom onomatapias (soos ander name van Warhammer, soos Slann -name, Gottalottabotl - gotta lotta bottel - 'n slagspreuk vir melkreklame in die 80's, of die ogre Ezza Ugezod - Hy is 'n groot sooi) In plaas daarvan is dit asof die meerderheid liefdevolle monikers is wat afkomstig is van die Swart -Britse kultuur, Jamaika en Australië as lande van die Statebond - name soos Magga Dog en Brudda Bob beteken blykbaar iemand met 'n meer as toevallige kennismaking met Reggae, alhoewel ons nie Moenie afslag gee vir 'n goedkoop versameling -LP wat bloot vir navorsingsdoeleindes opgetel word nie. Tog neem hy 'n ingeligte standpunt in en maak dieselfde soort oneerbiedige grappe wat die grond van Warharmmers ander denkbeeldige mense besaai.
Die naam Bahb-Elonn (die skurk) is 'n klassieke woordspeling van Warhammer. Die woordspeling is duidelik op die naam van die stad Babilon, en die Swaai tuine op sy beroemde Hangende tuine, een van die sewe wonders van die antieke wêreld. Babylon het egter 'n dieper resonansie in die Rasterfari -kultuur, mooi geïllustreer deur die lied By die riviere van Babilon, in die middel van die sewentigerjare gewild gemaak deur die Duitse disko -groep Boney M (self geen vreemdelinge vir Afrofuturisme nie, hul eerste album het die titel Nagvlug na Venus ) gebaseer op Psalm 137 oor die lot van die Isrealiete wat as slawe na Babilon geneem is. Druk gerus op play en gaan voort met lees; daar is niks van die besonder Afrofuturistiese noot in die beelde nie.
In Rasterfari is die woord Babilon sinoniem met die kragte van onderdrukking en word dit gebruik om die staat, polisie of ander anti-rasta-owerheid wat teen die heerskappy van Jah (God) staan, aan te dui. Soos ons reeds in die goeie karaktername gesien het, word Reggae en Rastafarianisme gevestig as deel van die mite. Dit is juis in hierdie rol van die 'downpressor man' wat die towenaar Bahb-Elonn van die Ou Wêreld gegooi word. Die enigste blanke man in die scenario, opgerig as 'n kolonialistiese slawe-nemer, 'n bose, kragtige magiese gebruiker, wat deur sy slawe op sy gesteelde, drywende eiland as 'n valse god aanbid word en vasgevang is deur sy eie boosheid en wellus vir krag.
Daar is nog 'n mitologiese inslag hierop: Bahb-Elonn is 'n magiese gebruiker, en sy diefstal van die antieke piramideskip is meer as 'n eenvoudige verwysing na Europese kolonialistiese aggressie. U hoef slegs na die hoofrol in die 19de eeu te kyk. Okkultisme - Aliester Crowley om die gepaste Egiptiese simboliek en beeldspraak binne die Westerse esoteriese tradisie te sien, en Crowley kan gesien word as kultureel (of miskien selfs sielkundig) die piramides self, beroof hulle van hul Afrika -erfenis en herkontekstualiseer hulle binne 'n oorwegend wit, Eurosentriese mite. Bhab-Elon kan dan gelees word as die eienaar van die Vrymesselaar / Golden Dawns, en self die geskiedenis en mitologieë van die Afrikaanse kultuur opeis vir hul eie selfsugtige magiese gewin.
Aleister Crowley in Egiptiese kleed
Maar tensy die multi-platinum-liefhebbers van Hip-Hop die Egiptiese opstand befonds of probeer om die stelselmatige uitwissing van die Mbuti in die Kongo te stuit, net soos Mr. Crowleys se psigiese aanval op Hitler in die Tweede Wêreldoorlog , en is uiteindelik leë narsistiese vermaaklikheid wat hoofstad en beroemdheid verheerlik met hulself as die nuwe heersers - die nuwe Celebritarian Antichrist Ssuperstars om Maryin Mansons 'n uitgebreide kritiek op die popkultuur van beroemdes te leen.
Genoeg daarvan! Terug na die Warhammer.
Bahb-Elonns se arrogante gebruik van bose magie, sy Faustiaanse magsug en magsmisbruik val hom uiteindelik vas in 'n ewige konflik met 'n demoon, wat later die immanente vernietiging van die drywende piramide veroorsaak. Die ur-verhaal van rebellie en opstand sou meer elegant tevrede gestel word deur die dwergies wat Bahb-Elonn van voor af konfronteer. Maar miskien is hierdie ontkenning van wraak 'n subtiele herhaling dat kolonialistiese meesters nog steeds onaantasbaar is deur hul 'minders' en 'n finale herbevestiging van die konserwatiewe, blanke, Europese magsbalans.
'N Afrofuturistiese voorlesing van die Swaai tuine toon dat dit aktief betrokke is by die transformasie van mitessom negatiewe sterotipes van Afrikane te ondermyn eerder as om dit bloot weer te gee en 'n rolspel te skep wat Ra se 'alter-destiny' waardig is, terwyl dit ook die geskiedenis van slawerny respekteer en dit as 'n universeel slegte saak uitbeeld, sonder om dit te oorlaai met skuldboodskappe. 'N Mens kan die aanklag van bloot die voortbestaan ​​van sekere negatiewe stereotipes teen die Swaai tuineen nie die positiewe uitbeeld nie, maar die negatiewe mite word nietemin gebruik - nie net die waatlemoen wat pikante eet nie, maar ook helde wie se geskiedenis en toekoms baie groter is as wat hulle weet, en hulle sal hulle eie hande teruggee .
Fassinerend. 'N Analise van die Philip Sandifer/Tardis Eruditorum -styl van 'n element wat my al geruime tyd pla met betrekking tot die dwergies en hoe die ouhammerbeweging dit kan benader. Ongelukkig bly die feit dat dit steeds gevaarlike warm aartappels is. Wat onopgelos bly, is moontlik die vryheid wat Citadel gevoel het om sulke breë trekke te gebruik in die skepping van 'n pseudokultuur vir die pygmeë-waar Suid-Amerika, Sentraal-Afrika en antieke Egipte almal saamval as 'n enkele onomwonde voorstelling van andersheid .
Is ek verkeerd as ek dink dat een van die chaos -krygers 'Dread Inde Babylon' genoem is? - wat weer argumenteer vir 'n meer as verbygaande bekendheid met die Rastafariese kultuur.
Haai. Dankie Anon. Ek was van plan om die homogenisering van die verskillende etniese groepe (Suid-Afrikaans, Australies, Suid-Amerikaans, Noord-Afrikaans) te noem as 'n soort universele swartheid as problematies (wat ek interessant bedoel!). Die een kant van die munt is dat hulle almal dieselfde lyk vir rassisme, en die ander kant die pan-Afrikanistiese perspektief dat alle swart mense dieselfde oorspronklike kultuur het en deel is van 'n Afrikaanse diaspora.
Die Afrosentriese standpunt kom nie sonder probleme nie, die bewering van antieke Egipte as 'n suiwer swart-Afrikaanse prestasie (as iemand 'n slawekultuur 'n prestasie kan noem) word nie algemeen deur historici aanvaar nie en in die eerste plek 'n ideologiese glans. 'n meer komplekse multi-etniese werklikheid. Dit lyk asof Sun Ra as semiotikus en diepe denker hiervan bewus is, en dat sy uiteindelike boodskap is dat mense simbole as simbole moet behandel en mense moet laat aangaan om mense te wees. Deur homself as buitelandse te identifiseer, is hy nie meer besig met kleinsake van menslike rasse nie, neem sy andersheid hom verder.
Soos u die 'ander' woord gebruik het, sou ek beweer dat dit nie streng anders is nie, want as rolspelers behoort ons die rol van die dwergies te beoefen - dit is nie 'n stuk nie - so ek argumenteer dat dit bedoel is om & quotus & quot not & quotthem & quot. Om 'n lang verhaal kort te maak, ek dink dat die lees van die tekste van speletjies en interaktiewe media waar die speler 'n avatar inneem (hetsy 'n enkele karakter, 'n oorlogsband, 'n weermag of 'n nasie) 'n ander benadering tot 'n eenvoudige sender- en ontvangster benodig model, en die Ander is geleë in afwesigheid van speleropsies eerder as in die besonderhede van wat in die stelsel voorgestel word. So in D & ampD verteenwoordig die Ork die Ander, aangesien dit nie 'n speelbare wedloop is nie, terwyl mans, dwerge, elwe, halflings en half-orke 'ons' verteenwoordig. In Warhammer, en wargaming in die algemeen, is alle faksies toelaatbaar.
Nie almal wat vertroud is met Chaos -vegtersname en quotDread Inde Babylon 'klink regverdig genoeg!
GESKIEDENIS VAN DIE EVOLUSIE VAN DIE MENSLIKHEID
Moeders, vaders, susters en broers van Afrika ontvang ons patriotiese groete. Dit is 'n spesiale artikel, want u gaan die geskiedenis van die evolusie van die mensdom weer ontdek. Dit is belangrik vir u almal wat in hierdie tydperk opgeroep is vir die herstel van ons land Afrika, om die struktuur van die skepping te ken, wat die skepping is en wat gebeur in die bogenoemde koninkryke of tussengangerye om uiteindelik die hele mensdom te begelei, veral die kinders van God na 'n gepaste proses wat ons in die komende eeue tot die hoogtepunt van die vrederyk op aarde (The Millennium) sal dryf. Daarom is dit belangrik dat ligdiens aan die einde van die tyd lig bring in die skeppingsstruktuur om dienaars van welwillendheid in staat te stel om hul hande bymekaar te sit.
Vandag, in hierdie in hierdie artikel, het ons weer gekom om u kortliks op te spoor oor die evolusie van die mensdom, want u moet Afrika en die ware kinders van Israel (Bantoe) in ooreenstemming met hul ware geskiedenis plaas om 'n regte begrip te hê van die gebeure soos dit ontvou het. Dit sal u toelaat om te herhaal oor sekere dinge wat vandag norme is, maar in werklikheid is dit die verkeerde interpretasie van die geskiedenis. Die Illuminati het die totale beheer en beheer oor hierdie inligting geneem om die hele mensdom se aandag af te lei oor die ware identiteit van die ware Israeliete.
Dames en here, ons sal in 5 fases sien hoe die mensdom ontwikkel het.
Daar is dus skepping en God deur die ingryping van oergeeste wat sy huis omring, het hulle brein energie gestuur sodat hulle die heelal kon vorm. Die plan is deur die noodsaaklikste ontvang, en dit beteken die wesens van die natuur wat dan die fondamentstene geplaas het om die hele heelal te bou. Dit is hierdie noodsaaklike wesens (geniale skeppers) wat al die weefsels in gekose ruimtes saamgestel het. Hulle het alles so klein soos atome, suurstof en al die elemente wat sir Dmitri Mendeleev op sy periodieke tabel geplaas het, geskep.
Let wel: Dimitri Ivanovich Mendeleev was 'n Russiese chemikus en uitvinder. Hy word die beste onthou vir die formulering van die periodieke wet en 'n versiende weergawe van die periodieke tabel met elemente. (Gebore 8 Februarie 1834, Oorlede 2 Februarie 1907) bron: Wikipedia
En uit hierdie weefsels was daar ander noodsaaklike wesens wat besig was om die minerale van die aarde uit te werk, soos wind, lug, vuur en water, ens. En vir die kombinasie van hierdie elemente was daar ook ander geniale skeppers wat die Kongo -voorouers noem die simbi wat bome skep, hulle tree in bome of bly aan die buitekant van die bome om die bome in 'n gekose ruimte op te stoot, in die kosmos en later vorm hulle die natuur. Dit is nie 'n wetenskaplike les wat ons u hier leer nie, maar om kortliks die sigbare natuur en die onsigbare natuur te wees, soos ons later sal verduidelik van die 7 kosmiese gemeenskappe wat in Openbaring hoofstuk 2-3 voorkom, gekodeer in 'n inleiding, is simboliese taal saamgestel deur die simbi. Hulle is gebou deur die geniale skeppers van die heelal wat bekend staan ​​as die leër van die Here in antieke tekste, deur godsdienstige mense verwar om engele te beteken. Hierdie geniale skeppers van die heelal het al die breine van energie omhul en hulle het baie dinge in die heelal geskep. Vandag in die wetenskap begin baie wetenskaplikes atomiese kwantumfisika en energie -breine ontdek, maar destyds het die mensdom net by protone en elektrone gestop, as jy onthou uit die chemie klas, maar vandag, soos ons gevorder het in die wetenskap, het ons uitgevind dat daar kwantum energieë en atome is, ensovoorts ensovoorts.
Dit beteken dus dat spiritualiteit nie in stryd is met goeie wetenskap nie. Goeie wetenskap wat op waarheid gebou is, op goeie begrip van energie, moet normaalweg in ooreenstemming wees met spiritualiteit, omdat spiritualiteit gevorder word in vergelyking met wetenskap en wetenskap stap vir stap beweeg om spiritualiteit in te haal. Nou, op die 7de vlak van hierdie, na-skepping, verenig al die geskepte elemente om die ekosisteem of die natuur te vorm, sodat die mensdom uiteindelik sy ervaring kan uitvoer.
Uiteindelik het die edelstene van die geeste in die na-skepping neergedaal wat in die Skrif gekodeer is om te sê: "En God blaas lewensasem in hulle neusgate, en mense word lewende wesens". Die vernuwing hier is dat die edelstene van die geeste van die subtiele planeet van die geestelike skepping kom en dat hulle 6 ander planete/koninkryke van lig verbygaan wat subtieler is as hier waar dit omhul is deur 'n dop/omhulsel/huis van daardie heelal. Hulle het die klere gedra wat ons morfologie in die ooste die bekendste maak as die 7 chakras of 7 energiesentra wat in ons menslike anatomie voorkom, wat dien as 'n deur of plek waar elke heelal is. Vir almal vandag het 'n mens 'n geestelike kern, 'n vuur/energie wil van die Heilige Gees (God die Skepper), en in hierdie geestelike kern word 'n mens se geestelike potensiaal gevind, ook bekend as vrugte van die gees genoem in Galasiërs 5:22 .Ons het op aarde aangekom deur verskillende heelalle, verskillende heelalle, in totaal 6, deur te gaan tot by ons aankoms hier op die aarde.
Nou is die vraag hoe ons hier aangekom het? Ons eerste voorouers wat die Bybel in 'n gekodeerde taal Adam en Eva noem (die Adamiese en vooraandbeskawing). Hoe is hulle geskep? Het hulle uit die hemel gekom en as mense op aarde uitgekom? Wie het hulle hierdie diervel laat dra? Die bybel sê dat hulle in die tuin was en nadat hulle gesondig het, het hulle ontdek dat hulle skuldig was en dat God 'n dier doodgemaak het om hulle aan te trek, maar hulle uit die tuin verjaag, Genesis 3:21. Was die tuin van Eden hier op aarde? Of was dit 'n geestelike plek? As dit 'n geestelike plek was en nie op aarde nie, hoe sou hulle dan in die geestelike koninkryk kon sondig? Of het hulle self die behoefte gevoel om die geestelike koninkryk te verlaat om die lewe fisies op aarde te ervaar? Weerspreek dit die teks wat sê: "God het hulle uitgejaag?", Dit is eksistensiële vrae wat ons onsself moet afvra. Dit is u taak om op te los. Kom ons gaan aan.
Hoe is hulle gemaak? Hoe het die mens verskyn? Haal aan, "en die mens het 'n lewende wese geword". Dit alles het gebeur in die hart van die ewenaar in Ntimasi in Afrika. Daar het 'n tyd gekom, 'n gekose tyd in die diereryk toe 'n spesiale primaat ontwikkel het. Dit het ontwikkel omdat dit voorberei was vir die volgende projek. Toe hierdie primate volwasse word, tydens hul laaste voortplanting (seks) voordat hulle volwasse word in plaas van 'n oproep (seks te hê), na die siel van die soort van die ape in die hoër koninkryke, was daar 'n kosmiese wending ( "En God blaas die asem van die lewe in hulle neusgate, en die mense het lewende wesens geword."). As ons 'n kosmiese wending sê, beteken dit dat iets nuuts in die heelal ingekom het. Toe hierdie primate tot rypwording kom, in plaas van die sielsgroepe van diere wat die kenmerke van die primate vorm wat in die vroulike vlees (baarmoeder) van hierdie diere kom, inkapsel, het God toegelaat (God het in hul neusgate geblaas) sy hoogste toegelaat deur middel van 'n wiskundige en hoë leiding dat die edelstene van die geeste in die dierlike vlees moet ingaan.
As ons sê dat 'n mens 'n dier is, bedoel ons nie diere in die sin dat ons die gees/siel van 'n dier in ons het nie, nee! Dit beteken dat wanneer twee primate deur seksuele omgang paar, hulle gewoonlik die siel van die dier wat ooreenstem met daardie ras, roep om voort te gaan, maar hierdie keer was daar 'n kosmiese wending, toe twee gekose primate sou omkeer en die omhulsel vorm (baba in die baarmoeder van die wyfie) in plaas van die siel van die dier wat die swangerskap inkarneer, word 'n juweel van gees geïnkarneer.
Die bybel sê dat God die asem van die lewe ingeasem het, dat mens en mens 'n lewende wese geword het, Genesis 2: 7. Dit het gebeur sodat die edelsteen van die gees, die mens, vir die eerste keer in die skepping bekendgestel word. 'N Mens kom uit die geestelike wêreld in die tuin van Eden en hulle het hom die vel van 'n dier laat dra sodat hy goed op aarde kon lewe. En dit alles gebeur vir die eerste keer in die middel en die mandjie van Afrika.
Waar kry ons hierdie inligting? Wat is ons bronne? Wel, 1. Uit die "argiewe van die Mwela Kongo" wat in die 4de koninkryk van die geestelike wêreld gevind is, 2. Die openbaring van die Here ons Skepper deur ons Afrikanervoorvaders, en 3. Uit die lesing/studie en dekodering van die woord van God in die heilige tekste soos Quaran, Bybel, Surat, Egiptiese boek van die dooies, Ethiopiese Bybel, Boeddhistiese en Hindoe -tekste, ens.
Ons dink altyd dat Egipte die bakermat van wiskunde is, want dit is in die geskrifte gesien, maar die wieg van die geneeskunde en die wiskunde was van ons in Katiopa/Ethiopië in die middel van Afrika, daar in Kongo, daar het 'n pragtige beskawing geheers.
Die mens het vir die eerste keer uit Afrika gekom. Toe die eerste mense op aarde kom, was dit die gevolg van die duisende primate wat God voorberei het. God het hierdie evolusie van die diereryk voorberei totdat 'n tyd soos – onder die diere – spesifieke primate gekies is. Ons voorouers het hulle kinders van die grond, Bana Ba Ntonto, genoem. Die kinders van die grond is getroud met die kinders van die Zoeloe (sterre). Die kinders van die grond is die dierlike primate wat ontwikkel is uit die grond, die plante, die minerale heerskappy, wat die belangrikste wesens van die natuur uitgewerk het. Genesis 1:24, "En God het gesê:" Laat die land lewende wesens voortbring volgens hulle soorte "". Bewys en bewys daar in die Skrif dat diere uit die grond kom. As die Skrif dus sê: "En God het die mens gevorm uit die stof van die aarde," beteken dit nie dat Hy die mens gevorm het deur die grond te gebruik soos beeldhouer nie, nee. Dit beteken eenvoudig dat hierdie noodsaaklike skeppers van die heelal met die leiding van God hierdie inkarnasie van die kinders van God in die liggame van die gekose primate gelei het.
Onder die kinders van die grond, Bana ba Ntonto, en Bana ba Zulu (juwele van geeste), het 'n huwelik plaasgevind. Dit beteken nie dat die mens seksuele omgang met die dogters van mans gehad het nie, soos dit in die ou testament in Genesis 6 -aanhaling genoem word, "o die seuns het die dogters van mense gesien en hulle as vroue geneem", die teks sal ons verduidelik later, dit is gekodeer, ons sal dit later dekodeer vir 'n beter begrip. Maar hier is ons aan die begin van die skepping, maar die teks is 'n vroeë teks van ongeveer 15 000 v.C.
Dit beteken dat op die hoogtepunt van die evolusie van die kinders van die grond, die edelstene van geeste hulle geïnkarneer het. Dit is soos meester Yeshua, toe Maria swanger was, kom daar 'n goddelike kern in die koevert wat Maria gedra het en tydens haar swangerskap voorberei het. Dit is ook 'n kosmiese wending, omdat 'n goddelike wese in die vel van 'n mens ingekom het. En lank voor hierdie kosmiese wending was daar die eerste kosmiese wending waar die gees in die vlees van die dier ingegaan het. Dit was toe aan die basis en mandjie van Sentraal -Afrika wat die eerste mense nodig gehad het om die eerste koevert wat hulle gedra het, te bemeester. Om 'n evolusie van hul koevert te begin.
Die wetenskap praat van Australophitcus Afarensis vir Homo Habilis, Homo Erectus en Homo Sapien, die moderne mens wat ons vandag het. In die eerste tyd van die bedeling/dimensie van bewusteloosheid was die behoefte aan die mens om eers die aanleg van sy liggaam te ontwikkel, en dit het miljoene jare geneem. Baie het gekom, dit was nie maklik nie, sommige het onmiddellik gesterf omdat hulle die natuur moes bemeester. Die destydse diere was woedende gevaarlike diere wat hulle ellende meegebring het; nietemin was daar gevegte in die natuur tot toe die mens 'n Homo Sapien geword het en weet wie hy is en dat hy van 'n ander plek af kom, 150 000 jaar tevore.
Geagte diensknegte van God, om dit te ignoreer, is soos om slaggate in u teologie te hê. Skepping sluit evolusie nie uit nie. As u 'n kind het, word die kind nie outomaties outomaties gebore nie en word dit 'n man; daar is 'n behoefte aan evolusie vanaf sy jong ouderdom tot in die volwassenheid. Dit is dus dieselfde, maar op groter lere op die vlak van die evolusie van die mens. Dit alles het in Sentraal -Afrika gebeur. Sentraal -Afrika was nie net die evolusie -teater tot by die evolusie van Homo Sapien nie, en daarna is hy na Europa nr. Ons het die eerste beskawing in die middel van Afrika gebou, in die middel van Katiopa wat nou Ethiopië genoem word. Hierdie beskawing het 'n hoogtepunt bereik en die geskiedenis bevestig dit. As u Ishango Bone 20-22,000 jaar voor Master Yeshua bestudeer (kyk na mathigon.org waar ons wonderlike bronne van wiskunde sien). Dit beteken dat ons, die ware Israeliete, die Bantoe -mense, wiskunde in die eerste beskawing geken het. Dit was 'n beskawing wat massief ontwikkel het.
Dit was 'n beskawing wat in die eerste tydperk gelei is; God het 'n groot aartsengel gestuur met baie ander wesens van lig en engele om die mensdom spesifiek te help om die natuur te bemeester. Om die evolusie van die menslike liggaam te bemeester. Hierdie groot aartsengel se naam was Lucifer. Lucifer was die ligdraer van die tyd; hy is deur die Allerhoogste beveel om die mensdom te help sodat die mensdom 'n samelewing van lig kan bou ('n samelewing wat in liefde, reinheid en geregtigheid leef). 'N Samelewing tot eer van God en ons het dit vir die eerste keer gedoen. Vir die eerste keer was my liewe knegte van God 'n groot beskawing in die hart van Sentraal -Afrika. Mense leef in 'n harmoniese verhouding met God, hou op om 'n kind te wees deur te dink dat dit van die begin af die eerste mens was, dit is tipologieë. Die eerste beskawing is goed verlig. Die eerste beskawing het gesofistikeerde tegnologie opgelewer, hoe kan ons die Bena-Kongo-Israeliete 'n motor Mutuka noem as ons dit nooit bereik het nie? Hoekom noem ons 'n trein Egunduka, waar het ons die naam gekry? Hoekom noem ons 'n vliegtuig Pepo as ons dit nie weet nie?
In die eerste beskawing wat vernietig is, bereik dit 'n hoogtepunt wat hoër is as wat u vandag sien; u is onder die indruk van wat in die weste gebeur, maar u ken u geskiedenis nie. Maar vir meer as 50,0000 jaar het ons dit gemaak en ons het meer gemaak. Dit was 'n beskawing wat die bemeester van kerntegnologieë gehad het. Dit was 'n beskawing wat die hoogtepunt bereik het. Maar ongelukkig het mans wegbeweeg van die stem van God, en deur die gekodeerde verhaal van die val van die eerste beskawing waar die vrou (vroulike aktiwiteit van helper), die slang (Lucifer), die vrug (egosentrisme) deur die gebruik van simboliese taal , Genesis 2:19. Daar word gesê dat sy verlei is, sy wat geroep is om die beskermheer van die heilige vlam en helper van die mensdom te wees. Sy het egosentries geraak en wou hê dat alles aan haar toegewy moet word wat tot baie rampe gelei het waarvan ons nie hier sal praat nie. Die verantwoordelikheid word gedeel, sy het aan haar man gegee (die manlike aktiwiteit) en hy het ook geëet. En uit hierdie verantwoordelikheid het termo-kernoorloë in die destydse beskawing plaasgevind. Dit was 'n termoskernvernietiging waar die tektoniese plate gesny is, weet jy hierdie dinge? Suid -Amerika was verbonde aan Afrika. Daar was geen kontinente nie, ons was almal op een plek. Almal is geskei weens hierdie termonukleêre oorlog. Weet u dat hierdie aarde twee mane gehad het, 'n ander maan het geval en dit het die landmassa gemaak wat ons vandag as Australië ken? Julle sal die waarheid ken en die waarheid sal julle vrymaak,
As ons vir u sê dat u die lig van die wêreld is, sal u ons nie glo nie, en sê ons is mense van 'n mistieke wetenskap, nee, ons is die dienaars van God. Lig is 'n inleidingstaal om liefde, reinheid en geregtigheid te beteken. Johannes 1: 4 sê: 'In Hom was lewe en dat lewe die lig van die hele mensdom was, die lig skyn in die duisternis en die duisternis het dit nie oorwin nie'. 'N Persoon wat God dien, is bo die wetenskap, hy/sy is gevorderd in vergelyking met die wetenskap. Die eerste beskawing het ongeveer 22-20 000 jaar voor meester Yeshua voor die tyd van die Vis (tyd van die vis) tot 'n einde gekom. Die wêreld het verdeel, die land het geskei, die gevolge van die termonukleêre energie het mense geraak, en baie van ons broers wat in Sentraal -Afrika oorgebly het, het geboorte geskenk aan kort mense wat u pygmeë noem. Mense was voorheen reuse, laat ons sê in die taal van Christian Adam en Eva, die Adamiese generasie. Lang mense, goed gebou, en hulle het tot 800 jaar lank gelewe, hulle het sterk bene. Maar as gevolg van die manipulasie van die skeppingswette en egosentrisme, let op hierdie term … 'n Dienaar/kind van God as u altyd ek, ek, ek is, dit is die begin van u val.
God die vader het met ons voorvader Nimi Kongo-Noah kom spreek en vir hom gesê: Gaan daarheen Egipte toe, want die noorde was in die rigting van Suid-Afrika, Suid-Afrika is Noord-Afrika, die wit het op 'n veragtelike vlak vir jou gelieg. Dit is die Europeërs wat in die suide is. Maar ons sal nie vandag daaroor leer nie. God het vir Nimi Kongo gesê: "Gaan af na 'n land met die naam Egipte, jou broers het oral heen gegaan weens die vernietiging van tektoniese plate. Ander het hulself bevind in wat ons vandag Europa noem, ander in Asië en Suid -Amerika. Genetiese mutasie het gletsering plaasgevind en die lewe het moeilik geword en mense sterf. Mense het gesterf my liewe broers en susters, u dink 'o God is 'n God is barmhartige God', wat Hy is, maar as u die skeppingswette nie respekteer nie, word u nie gespaar nie, sal u gestraf word. Kyk waar ons vaders Kasai, Katiopa, Kenia, basis van Kisangani, verlaat het, en hulle het na Kingipiti/Egipte gekom, sodat hulle weer 'n tweede groot beskawing kon probeer.
Ons dink altyd dat Egipte die bakermat van wiskunde is, want dit is in die geskrifte gesien, maar die wieg van die geneeskunde en die wiskunde was van ons in Katiopa/Ethiopië in die middel van Afrika, daar in Kongo, daar het 'n pragtige beskawing geheers. En so het mense na Egipte gegaan en die nasie gebou volgens die hart van God, want as God 'n nasie seën, gee hy hulle rykdom, gee hy hulle die wetenskap, gee hy hulle alles sodat mense goed vorder. Mense het oral gekom, waar hul velpigmentasie verander het, ander albino's geword het, ander blankes geword het, en ander rooi soos Indiërs, ander geel soos Asiërs. Hulle het na Egipte gekom. Die Sumeriërs en Feniciërs was destyds swart mense. Hulle verkry kennis oor hoe om die wêreld te lei, oor hoe om die wêreld in suiwerheid te lei.
Die episode van Egipte wat in die Bybel genoem word, is 'n hartseer/verhandelde episode, maar Egipte was nie so nie. Egipte het 15 000 jaar beskawing gehad, tot toe hulle hul eie broers en susters kom koloniseer het. Dit was nie mense wat van ver gekom het nie. Abraham het nooit Mesopotamië verlaat om Egipte toe te gaan nie,
Abraham was in die noorde, hierdie kant aan ons kant, by Kameroen, toe kom hy na Egipte. Die ware Israeliete het nie die rooi see oorgesteek nie, maar eintlik het hierdie vleeslike wat Napoleon die Suezkanaal gemaak het, destyds nie bestaan ​​nie. Afrika was verbonde aan die Midde -Ooste en die Suez -kanaal is onlangs in die 18de eeu geskep. Moses was nie 'n dwaas om te weet dat daar droë grond daar was nie en dat hy eerder na die rooi see gegaan het. Dit is omdat jy nie die geskiedenis verstaan ​​nie.
Egipte het die wêreld opgewek en konflik begin met die broers en susters wat uit Kongo, Kameroen in die hartjie van Afrika, gekom het. Ons voorouers het gehoor dat Egipte nou 'n magtige en ryk nasie is, die God wat hulle na Egipte gestuur het deur die leierskap van Nimi Kongo/Noah, Egipte geseën het, sodat hulle kos kon soek, Genesis 41:55. Kyk hoe hulle daar gewoon het en konflikte ontstaan ​​het.
Later het sommige van die Bena-Kongo/die ware Israeliete Egipte verlaat met Massa/Moses en toe hulle uit Egipte vertrek het, het hulle nie die rooi see oorgesteek nie, want op daardie stadium het die Suez-kanaal (waar water verdeel is sodat skepe nie hulpbronne kan mors nie) deur die hele Afrika om te draai om na die Indiese oseaan te kom, is water deur die Middellandse See gedeel, ongeveer die 18de eeu gedurende die tyd van Napoleon het hierdie projek plaasgevind) daar was geen water nie, dit was droë grond. So het hulle die droë grond oorgesteek en na die ander kant gegaan; dit was 'n kolonie (Goshen), 'n protektoraat van Egipte, Genesis 47. Die Egiptenare wat hulle hierdie land gegee het, was hul eie broers wat ras, gedagtes en dade betref. Daar waar dieselfde mense, dieselfde kultuur, maar verskillende gesinne.
Nimi Kongo, toe hy na Egipte gekom het, ons voorouer, het hy drie seuns in die wêreld gebring, en saam met die 12 Bena-Kongo-seuns wat die kinders van Nelu Kongo (Jacob) is. Hulle het na die Midde -Ooste gegaan (Goshen) en hulle het hulle 'n ruimte gegee deur hul broers in Egipte in die liefde van God die vader, sodat hulle 'n nuwe manier van lewe kon begin, maar dit het nie eens gehou nie. Die eerste koning Saul, laat ons die taal van buitelanders gebruik, dan koning Dawid, dan Salomo en dit eindig daar vanaf Rehabeam. Hy het nie die weë van God gevolg nie en Jerobeam het die volk oorgeneem, toe ons by koning Joakim aankom; dit was almal swart mense, broers en suster van Afrika lees die Bybel met vreugde, dit is jou storie wat swart mense wakker word.
Afrika se wildlewe
En dan keer hulle terug na Sentraal -Afrika, die groot ballingskapreis van die boek ballingskap. Ander het gebly soos die stam van Benjamin en Juda wat geweier het om by hul broers en susters in die beloofde land aan te sluit, maar verkies om agter die Jordaanrivier te bly. In die dae van Macbeth het hulle geveg met die blankes wat uit Griekeland gekom het, Ptolemaeus -dinastie 2, hier is ons op 330 vC gedurende die tyd van die Vis. Tot toe die Messias daar gekom het vir die verlore stam van Israel, swart mense. Die Bena-Kongo, die ware Israeliete, die Bantoes dood hul eie broer wat hulle kom help het. Kyk waar ons pyn begin het.
God het gesê: laat ons terugkeer na Sentraal -Afrika, hy sal 'n nuwe beskawing daar bou, maar hy het ons intussen gestraf. Om te straf, beteken nie dat hy ons ons eie euwel begin laat ly het nie en karmas oor ons kom. Ons het na 'n lang ballingskap gegaan en dwase in die wêreld geword. Ons vyande het ons verkoop, hulle het vroue verkrag, hulle het alles gedoen wat hulle wou, my broers en susters, dit was pynlik, so pynlik en dit was moeilik.
Toe God gesê het, het redding (geestelike genesing) destyds 'n individuele saak geword. Die redder van die mensdom is doodgemaak en daar was duisternis oor die hele aarde wat in Lukas 23:44 genoem word. Ons het 'n tydperk aangegaan in die gelykenis van die 10 maagde wat almal hul lamp moes dra, Matteus hoofstuk 25. Sommige was verstandig, hulle groepeer hulself in groepe wat die Kerk genoem word wat op die Bruidegom wag.
Dit het geword dat u self u vrouwees of u manlikheid moet beskerm, want daar was geen nasie wat die lig van God die vader gehad het nie. Na die dood van Meester Yeshua herhaal ek! Daar was duisternis op die aarde, en as u die gelykenis van die tien maagde lees, moet elke maagd sy eie lamp dra en wag vir die bruidegom. Dit het beteken dat mense in groepe genaamd kerke vergader het om hul verhouding met God te handhaaf, maar word wakker! Die bruidegom het gekom, die vriend van die bruidegom doen 'n beroep op die maagde om na die groot banket te kom (die regering van 'n duisend jaar).
Die goeie dinge wat die nasies, die heidene in Egipte ingeneem het, het dit misbruik. Hulle het 'n beskawing gemaak wat gebaseer is op 'om te hê'. Die lewe gaan vandag daaroor om groot geldrekeninge in die bank te hê, wat die rykdom en waarde van 'n persoon meet. Ons het selfs atoombomme en vele ander dinge begin maak. Die wedloop van ons broers en susters wat die melanien verloor het, bose geeste het sommige van hulle binnegedring en hulle het die geskiedenis verhandel en vervals en ons kom koloniseer. Hulle het ons oorheers laat voel, en sommige onder ons was onkundig genoeg om te dink dat hulle net vir die rykdom van Afrika gekom het. Maar hul primêre doel is om die Bena-Kongo, die ware Israeliete, die bantoe-mense te vernietig.
Ons was versprei oor die hele wêreld, sommige het na Europa en Amerika gekom, so pynlik, so hartseer. Ons het begin bid dat Mfumu Yeshu hom Jesus noem, ons beskou hom nou as 'n wit man, maar hy was ons broer. Ons ken nie meer ons geskiedenis nie, en ons is heeltemal vernietig. Mense het teologie aangegaan (die studie van God). Baie is dwase dinge soos dogmas en voorskrifte geleer, besig om dinge te bespreek wat hulle nie weet nie.Sien my moeders, vaders, broers en susters die bron van ons pyn. Ander het as profete na vore gekom op grond van sulke leuens. Hulle ken nie die geskiedenis nie, hulle weet glad niks nie. En duisternis was oor die hele wêreld, duisternis het die wêreld binnegekom. Nietemin het jy die helper van God die vader verwerp. Die godsdienstige leiers wat 'ouderlinge van Sion' genoem word, het hierdie inligting aangeneem en dit gekodeer in tekste met die titel "die protokolle van die ouderlinge van Sion". Hulle het hierdie inligting gekook met wat hulle in Egipte geleer het, en hulle het hul kerke/godsdienste geskep, en daar is mal avonture wat mense in geestelike gevangenisse toesluit en hulle het die wêreld oorheers.
Hulle het demokrasieë geskep, hulle het 'n vrou geliberaliseer, sy trek so aan en trek so aan. 'N Vrou het 'n seksuele voorwerp geword en hulle noem dit moderniteit. Erger van alles, selfs die Bena-Kongo, die Bantoe-mense het hierdie dwaasheid aangegaan in tendense soos twerking, feminisme, ens. Vroue vandag sal sê: "Dit is my liggaam, my lewe". U sal 'n Bantoe -vrou al haar bobene buite sien, en sy sê "dit is my vryheid, my lewe".
Sien die pyn van die kinders van Afrika. Die kinders van Afrika ly, in pyn, heeltemal vernietig.
Sien dus my moeders, vaders, susters en broers. Ek verhef die historiografiese lyn van die menslike geskiedenis. 'N Volk wat sy geskiedenis ignoreer, is 'n nuttelose volk en sal altyd aan die genade van die oorheersing van ander mense toegewy wees. Dit was jy aan die begin wat jy op die hoogtepunt van die mensdom was, sien vandag waar jy aangekom het!
As jy die Amerikaanse lotery wen, dan dans jy in geluk, kry jy 'n nasionaliteit van Europa, sê jy "o Vader God het my geseën" hou jy 'n partytjie by jou huis! Wat van 'n Bantoe -gemelineerde goue nasionaliteit? Die edelste nasionaliteit in die geskiedenis van die wêreld, 'n volk wat die wêreld gebou het en hul gedrag en volmaakte lewenstyl aan die hele wêreld getoon het. Ons het onsself begin haat, ons is nie meer lief vir mekaar nie, die Bena-Kongo, die Bantoe, dit is jammer.
Ons eindig hier omdat ons kort wil wees. God die vader in hierdie regering maak hy 'n einde aan die barbaarse en woeste heerskappy van die nasies. Hy wil jou weer vir die 3de keer grootmaak. Die opkoms van Afrika wat u sal lei na die vrederyk op aarde, die heerskappy van duisend jaar. Sodat u 'n voorbeeld vir die nasies kan wees, sodat u die wêreld kan red van die dwaasheid wat nou gebeur, dink asseblief. Hou op met hierdie evangelie wat jy leer, gaan na die wêreld en vertel dit vir almal en maak dit my dissipels, dit is verby die evangelie. Al hierdie kerke vandag, die tyd van die kerk is verby, ons is in 'n tydperk van oorgang van die beskawing, waar die seuns en dogters van God diegene is wat beheer oor Kongo en Afrika sal neem. Hulle sal beheer neem oor die wetenskap van Kongo en Afrika, hulle sal beheer neem oor die spiritualiteit van Kongo en Afrika. Ons sal alles wat die vader nie geplant het nie, hervorm. Laat ek u die goeie nuus bekend maak, u is die volk van God. Almal is 'n man en vrou van God, maar God sal êrens in die hart van Afrika bou en van daar af sal 'n goeie mense gebore word. Diegene wat die wêreld gebou en opgewek het, sal weer terugkeer en Zola Bantu is vandag hier om die land voor te berei. Dit is 'n baie moeilike taak. Daar is my moeders, vaders, susters en broers die geskiedenislyn, 'n goeie lyn, want ons het met wyse mense gepraat. Ons voorvaders sê dat hulle kennis nodig het om kennis by u te vind; hy wat het, sal meer gegee word, as daar wysheid in u is, sal u hierdie dinge verstaan.
Ahsante! Zikomo! Tatenda! Shukriya! Dankie! Dankie! Ngiyabonga! Dankie! Dankie! Obrigado! Matondo!
Bronne: Ekumani Wetshi: Ekumani Lumiere -leerstellings, Cheik Anta Diop: "The African Origin of Civilization Myth or Reality", "Precolonial Black Africa", Civilization or Barbarism ", The Holy Bible: Various books and Authors, Henry Ford: The International Jew" 4 Deelwerkboek: The Protocols of the Elders of Zion or The Protocols of the Meetings of the Learned Elders of Zion, Arthur Koestler: "The 13th Tribe, Colonel John Owen Beaty:" The Iron Curtain over America ", kolonel Curtis B Dall: "Israeliërs se geheim van 5 biljoen dollar", Freddy Tshikeva: "Kimbangu Nzambe -leringe",
Hierdie 20ste-eeuse tegnoloë het sekerlik geweet hoe om 'n partytjie te hou
Almal hou van 'n parade, veral een gevolg deur 'n banket. Toe wetenskaplikes en politici op 23 November 1936 in Washington, DC, vergader het om die honderdjarige bestaan ​​van die Amerikaanse patentstelsel te vier, het hulle eers geluister na 'n konvensionele program van toesprake. Toe, die middag, het die direkteur van Science Service Watson Davis iets anders gereël: 'n " Research Parade " met musiek, films, skyfieprojeksies, vertelling buite die verhoog en 'n "Maid of Science. "
Ek doen 'n beroep op Drama om wetenskap te hulp te kom, het Davis verklaar toe hy velle papier in die lug gestrooi het. Ek gooi hierdie gewigtige wetenskaplike artikel weg as 'n simbool van breek met die gebruiklike. "
Prominente ingenieurs en wetenskaplikes stap toe op die verhoog om hul uitvindings te demonstreer, aangevul met 'n paar teaterkunsies. " Smithsonian -sekretaris Charles G. Abbot verduidelik hoe sy "solêre fornuis " die energie van die son kan benut . RCA -wetenskaplike, Vladimir K. Zworykin, vertoon sy ikonoskoop, wat dit moontlik gemaak het om die onsigbare te sien. 'N sybeursie gemaak van sôe ' ore. " Hierdie artefak van wetenskaplike geskiedenis is in 1921 geskep deur die apteker Arthur D. Little. Dieredele is in 'n gelatien gemaak, in drade gespin en dan in 'n handsak geverf en gebrei.
Die uitvinder en ingenieur van die RCA, Vladimir Kosmich Zworykin (1888-1982), demonstreer sy ikonoskoop, wat dit moontlik maak om ultraviolet en infrarooi ligstrale te sien, gewoonlik nie vir die menslike oog sigbaar nie. (Argief van Smithsonian Institution, Beeldnommer SIA2010-1661)
Die deelnemers het die aand weer byeengekom vir 'n "Patent Dinner " in die Mayflower Hotel. Toe 1 100 gaste die kerslokaal binnegaan, het General Motors se uitvoerende hoof Charles F. ("Boss ") Kettering met sy hand gewaai voor 'n foto -elektriese sel en die kamer oorstroom is met 60 000 watt gloeilamp.
Die banket het sulke eetgoed, verteerbare, eetbare, drankies en voorstelle ingesluit as bestraalde melk en varsgevriesde kreef en limabone. Partytjie -gunste sluit in bakeliet -sigaarhouers en 'n uitgebreide spyskaart met patentnommers vir alles op die tafel, insluitend "Ye Olde 'Pat ' Pending " Sherry.
Die beplanningskomitee het eintlik 'n paar weke tevore vergader om die items wat bedien moet word, te proe (en om vooraf reklame te maak). Diegene wat daar eet en vrymoedig gedrink het, " het die geskryfWashington Post, maar het tekens van 'n groenerige bleekheid getoon toe hulle na die drink van 'n skemerkel vertel is dat die samestelling gepatenteer is vir 'n nie-kulinêre doel. Friedrich Wilhelm Emil M üller 's Hair-Tonic " (U.S. Patent No. 939,431) bevat 󈬘% onskadelike gedistilleerde beste koringwisky, 20% portwyn, 25% ryp swartbessies, 10% water. en 5% suiker. " Soos die Post , waargeneem, na " nog 'n skeut tonikum, " die eksperimentele proefpersone "didn 't skynbaar omgee. "
Wetenskapsdiensdirekteur Watson Davis (1896-1967) en General Motors se chemiese ingenieur Thomas Midgley Jr. (1889-1944), met 'n hark vas, met 'n McCormick-maaier op die agtergrond in die Mayflower Hotel in Washington, DC, op 23 November, 1936. (Fremont Davis, Smithsonian Institution Archives, Beeldnommer SIA2008-6091)
By die banket was 'n replika van die McCormick -maaier en 'n 1903 Cadillac. 'N Antieke grammofoon, 'n nuwe Hammond -orrel en 'n gepatenteerde " sakviool " verskaf agtergrondmusiek tydens die ete. Ander vermaak sluit in 'n radio -uitsending van 'n Eastern Air Lines -vliegtuig wat bo Washington draai en 'n fonograafopname van wyle Thomas Alva Edison.
Western Union het oorgedra wat God bewerk het oor een van die oorspronklike telegraafontvangers van Samuel F. B. Morse, geleen van die Cornell -universiteit. Tabelle is versier met gehybridiseerde (en gepatenteerde) blomme, insluitend die "Better Times " (rooi) en "Mev. Franklin D. Roosevelt " (ligpienk) rose. Na ete het die gaste na die balsaal gesit vir die Patent Office Society se jaarlikse dans.
Vier jaar later was Kettering die voorsitter van nog 'n viering van uitvinding, hierdie keer ter herdenking van die 150ste herdenking van die ondertekening van die patentwet. Weereens het Davis gehelp om die program te beplan en 'n promosie -ete op April Fool 's Day 1940 gereël.
Die Mayflower Hotel-banket bevat meer voedsel met 'n patent-tema, soos "telegraphsop " met macaroni " kolletjies en strepies " eerder as alfabetletters. Hierdie keer was die geadverteerde drank Joshua T. Smith 's "snake bite cure aarde, ratelslang, aluin en tinktuur van jodium.
General Motors se chemiese ingenieur Thomas Midgley Jr. (1889-1944), fisiese redakteur van Science Service Robert D. Potter (1905-1978), en General Motors Corporation se uitvoerende hoof, Charles Franklin Kettering (1876-1958), vergader op 'n bank van Mayflower Hotel voor die patent viering banket, 23 November 1936. (Fremont Davis, Smithsonian Institution Archives, Image Number SIA2010-1192.)
Teen die lente van 1940 het oorlogswolke oor die hele wêreld versprei. Davis en sy komitee het 'n week lange "Parade of Inventions "-uitstalling in die Amerikaanse Departement van Handel se ouditorium gereël om die banket te vergesel. Meer as 40 000 besoekers het historiese artefakte (soos die handgeskrewe patentaansoek en model van Abraham Lincoln) gesien, waaronder 300 voorwerpe uit Smithsonian -versamelings en verbruikersprodukte ('n skeermesvertoning bevat 'n Beardoscope, en#8221 wat die verskeidenheid kenbaard toon groei), maar die meeste toon industriële produktiwiteit en militêre potensiaal. Glenn L. Martin Company het byvoorbeeld die neusgedeelte van 'n Model 167-F-bomwerper verskaf.
Dieselfde jaar was Watson Davis aan die werk aan sy Science Picture Parade. In daardie boek en die uitstallingsbrosjure het hy probeer om 'n optimistiese toon aan te gee. Wetenskap se parade was egter op pad na 'n nuwe roete. Teen die somer 1940 het Kettering, Davis en ander lede van die National Inventors Council die taak gekry om voorbeelde van private uitvinding te versamel en nuttige idees te rig op die dreigende oorlogspoging.
'N Weergawe van hierdie artikel verskyn oorspronklik op "The Bigger Picture", en#160 gepubliseer deur the Smithsonian Institution Archives.
DU CHAILLU het 'n uiters goeie voorbereiding vir sy werk as 'n Afrika -ontdekkingsreisiger gehad, want hy het sy jeug aan die Weskus van Afrika deurgebring, waar sy vader handelaar en konsul was. Toe hy net twintig jaar oud was, het hy die verkenning van die deel van Wes -Afrika tussen 2 ° N. en 2 ° S. begin verken. . Hy was waarskynlik die eerste blanke man wat ooit gorilla's gesien het, en sy verslae oor die gedrag van hierdie diere, en van die stamme van pygmeë wat hy ontmoet het, inderdaad, van die omvang van sy verkennings in die algemeen, --- bitter aangeval is. Du Chaillu het slegs 'n kompas gebruik en kon dus nie sy reisrekords bewys nie, maar hy het nou begin werk om te leer hoe om 'n kamera en verskillende soorte astronomiese instrumente te gebruik. Toe begin hy met 'n tweede reis. Intussen het ander in sy voetspore gevolg, en bewys van sy akkuraatheid is in ruim aanbod gelewer. Tog het hy 'n tweede reis na Ekwatoriaal -Afrika onderneem. Later het hy verkennings in Skandinawië en in Rusland gedoen. Hy sterf in 1903, op die ouderdom van agt en sestig.
DIE dag nadat ek voor die Ashangos die wonderlike dinge gedoen het wat ek aan u beskryf het, terwyl ek saam met Mokounga en 'n paar Ashango -ouderlinge onder die koning se stoep gesit het, het ek oor die land begin praat, en ek het vir hulle gesê: Mense sê dat daar dwerge in die bos is. Is dit so, Ashangos? Hoe ver is hulle van Niembouai? & Quot "Op geen groot afstand van hierdie plek nie," het die hoof gesê, "daar is 'n dorpie van hulle, maar, Oguizi, as jy hulle wil sien, moet jy nie met 'n groot aantal dienaars na hulle toe gaan nie. U moet in 'n klein partytjie gaan. Neem een ​​van u Commi -manne, en ek sal u my neef, wat die dwerge ken, vir u gee om saam met u te gaan. U moet so versigtig as moontlik in die bos loop, want die dwerge is soos bokke en gazelle, hulle is skaam en maklik bang. Om hulle te sien, moet jy hulle verras. Geen smeking van ons kan hulle aanmoedig om in hul nedersettings te bly as hulle weet dat u kom nie. As jy versigtig is, sien ons hulle môre; want so seker as ek leef, is daar dwerge in die bos, en hulle word Obongos genoem. & Quot
Die volgende oggend vroeg bel die hoof van Ashango een van sy neefs en 'n ander Ashango en beveel hulle om my die pad na die land van die dwerge te wys. Dus het ons gereed gemaak om te begin, en ek het drie van my Commi-manne saamgeneem --- Rebouka, Igalo en Macondai. Ek het 'n paar ligte Indiese rubberstewels aangetrek om nie in die bos te lawaai nie. Voordat ek vertrek, het ek 'n groot klomp krale vir een van die Ashango -manne gegee en vir hom gesê sodra ons in die dorp opdaag om te skree: 'Obongos, moenie weghardloop nie. Kyk hier na die krale wat die Gees vir jou bring. Die Gees is jou vriend, moenie bang wees dat hy jou net kom sien nie. & Quot
Nadat ons Niembouai verlaat het, het ons die mees versigtige manier deur die bos geloop, en toe ons die nedersetting nader, het die Ashango -man wat aan die hoof was, sy kop na ons gedraai, 'n vinger op sy lippe gesit sodat ons kon stilbly en 'n teken gemaak vir ons om baie versigtig te loop, en ons vorder met meer omsigtigheid as ooit. Na 'n rukkie het ons by die nedersetting van die dwerge gekom. Oor 'n klein gebied is die ondergroei gedeeltelik afgesny en daar staan ​​twaalf vreemde klein huisies, wat die woonplekke van hierdie vreemde mense was, maar daar was geen dwerg te sien nie. Hulle was almal weg. "Niemand hier nie," skree die Ashangos, en die eggo van hul stemme alleen versteur die stilte van die bos. Ek kyk rond na hierdie vreemde klein nedersetting van lewende dwerge. Daar was geen fout daaroor nie. Die vure is aangesteek, die rook het uit die binnekant van hul klein skuilings op 'n bed met houtskool gestyg, daar was 'n stuk slang wat gebraai het, terwyl nog twee rotte op die grond kook, daar was verskeie mandjies neute, en een van bessies, met 'n paar groot wilde vrugte wat deur die dwerge in die bos versamel is terwyl daar naby gestaan ​​het, staan ​​'n paar kalebas vol water en 'n paar bondels droë vis.
Daar was inderdaad geen fout nie: die hutte wat ek op pad na Niembouai gesien het, was dieselfde as dié, en is seker gemaak deur dieselfde dwergras. Die Ishogos het my geen ledige verhale vertel nie. Ek wens jy kon die gesigte van Rebouka, Igalo en Macondai gesien het. & quotO! o! oh! & quot het hulle uitgeroep. & quotChally, wat gaan ons nie sien in die wilde lande waarheen u ons bring nie? Hierdie mense moet niamas (diere) wees, kyk, & quot het gesê dat hulle na hul hutte wys, en dat die skuilings van die nshiego-mbouvé net so goed is. & Quot
Ek het lank vertoef in die hoop dat die dwerge sou terugkeer, maar hulle het nie. Ons het hulle geroep, maar ons stemme het verlore gegaan, ons het 'n paar van hul spore gevolg, maar dit het niks gehelp nie. "Jy kan hulle nie inhaal nie," het die Ashangos gesê, "want hulle kan so vinnig soos die gazelle en so stil soos 'n slang deur die oerwoud hardloop, en hulle is nou ver. Hulle is bang vir jou. & Quot Voordat hulle hul nedersetting verlaat het, het ek aan die onderste takke van bome gehang om stringe krale van helder kleure wat ek in my jagtas saamgedra het, want ek was altyd gereed om weg te gee wanneer ek wou dit doen. Ek het daardie dag rooi, wit en geel krale by my gehad, en die bome het gay gelyk met die toue wat daaraan hang. Ons het bokvleis vir die dwerge geneem, en ek het ook drie bokkies en verskeie plantains opgehang, en ek het 'n bietjie sout op 'n blaartjie naby 'n hut gesit, en ons het vertrek. Daarom het ek gehoop dat die dwerge, wat sien wat ons agtergelaat het, moed sou kry en sou sien dat ons nie wou kwaad aandoen nie, en dat hulle die volgende keer nie vir ons bang sou wees nie.
Ek was bly om by ons aankoms die aand in Niembouai te sien dat die Ashangos bly was om ons weer te sien, hoewel die hoof nogal teleurgesteld was dat ons nie die klein Obongos gesien het nie. Daardie aand het die Ashangos om my saamgekom en wou ek hê dat ek met hulle moes praat, nie in hul eie taal nie, maar in die taal van die Oguizis (geeste). So het ek met hulle gepraat, en hulle wonder was groot, en ek het vir hulle voorgelees uit 'n boek, terwyl hulle almal luister terwyl hulle wyd oop was. Toe neem ek my joernaal en lees dit hardop vir hulle in Engels, en nadat ek die gedeelte gelees het wat verband hou met wat ek in die Ishogo -dorp Mokenga gedoen het, het ek dit aan hulle vertaal, tot groot vreugde van die Ishogos. Die gedeelte wat ek gelees het, het verband gehou met my aankoms in Mokenga hoe die mense vir my bang was, en watter warm vriende ons geword het, en hoe die dorpenaars gesê het dat ek die groot klip van graniet geskuif het. Hierop was daar 'n geweldige geskreeu. Toe sê ek: & quotAshangos, die Oguizis vergeet niks nie. Wat ek skryf, sal altyd onthou word. Nou sal ek vir u iets lees wat ons het van 'n Oguizi wat oor Dwerge geskryf het. Die naam van die Oguizi was Herodotus.
Dat Oguizi, Herodotus, & quot, het ek voortgegaan, & quot geskryf oor wat hy gehoor het en wat hy gesien het, net soos ek. Lank, lank gelede, voor enige boom van die bos om jou uit die grond gekom het & quot (ek kon nie in hulle taal tel nie, en sê ongeveer 2300 jaar gelede), & quotat Oguizi, Herodotus, gereis het net soos ek reis na- dag & quot --- & quotOh! O, roep die Ashangos. & quotMamo! mamo! & quot skree die Ishogos. & quot Luister! Luister! & quot, het my Commi-manne in Engels gesê, want almal kon nou 'n bietjie Engels praat, en skryf:
Ek het wel gehoor wat ek nou gaan vertel, van sekere inboorlinge van Cirene. Op 'n tydstip, toe hulle 'n besoek aan die heilige heiligdom van Ammon besoek het, toe dit in die loop van 'n gesprek met Etearchus, die Ammoniaanse koning, was, het die toespraak op die Nyl geval-hoe die bron daarvan vir almal onbekend was mans.Etearchus het hierop genoem dat sommige Nasamoniërs na sy hof gekom het, en op die vraag of hulle inligting oor die onbewoonde dele van Libië kan gee, het hy die volgende verhaal vertel (die Nasamoniërs is 'n Libiese ras wat die Syrte beset en 'n oos van groot grootte na die ooste). Hulle het gesê dat daar 'n paar wilde jongmanne onder hulle grootgeword het, die seuns van sekere kapteins, wat, toe hulle by die mens se boedel kom, allerhande uitspattighede bederf het, en onder andere lotte getrek het vir vyf van hulle aantal om te gaan en verken die woestyngedeeltes van Libië, en probeer of dit nie verder kan dring as wat voorheen gedoen is nie. (Die kus van Libië, langs die see, wat dit oor die hele lengte na die noorde spoel, van Egipte tot Kaap Soloeis, wat die verste punt is, word bewoon deur Libiërs van baie verskillende stamme, wat die hele kanaal besit, behalwe sekere gedeeltes wat behoort aan die Feniciërs en die Grieke.) Bo die kuslyn en die land wat deur die maritieme stamme bewoon word, is Libië vol wilde diere, terwyl daar buite die gebied van wilde diere 'n kanaal is wat heeltemal sand is en baie min water het , en heeltemal en heeltemal 'n woestyn. Die jongmanne het dus deur hul kamerade na hierdie opdrag gestuur, met 'n oorvloedige hoeveelheid water en voorraad, eers deur die bewoonde gebied gereis, waarna hulle verby die wilde dieregedeelte gekom het, waarvandaan hulle uiteindelik die woestyn binnegegaan het, wat hulle het oorgesteek in 'n rigting van oos na wes. Nadat hulle baie dae oor 'n wye land gereis het, kom hulle uiteindelik op 'n vlakte waar hulle bome sien groei: hulle nader kom en vrugte sien, en hulle gaan dit bymekaarmaak terwyl hulle so besig is, en 'n paar dwergsmanne kom op hulle af onder die middelhoogte, wat hulle gegryp en weggevoer het. Die Nasamoniërs het nie 'n woord van hul taal verstaan ​​nie, en hulle het ook nie kennis gehad met die taal van die Nasamoniërs nie. Hulle is deur uitgebreide moerasse gedra en het uiteindelik by 'n stad gekom waar al die manne op die hoogte van hul kondukteurs was en donker gelaat was. 'N Groot rivier vloei deur die stad, wat van wes na oos loop en krokodille bevat. Etearchus vermoed dat hierdie rivier die Nyl is, en die rede bevoordeel hierdie idee. '& Quot
& quotO! oh! & quot skreeu my Commi -manne. Dit is geen wonder dat die witman niks vergeet nie. Chally, sal dit wat u skryf oor die vreemde dinge wat ons sien, onthou word op dieselfde manier as wat die man Herodotus geskryf het? & Quot "Ek weet nie," het ek gesê. sal onthou word, indien nie, sal dit vergeet word. Maar maak nie saak nie, "het ek gesê," sien ons self, en wat 'n verhaal sal ons met ons terugkeer vir ons mense moet vertel vir wat ons nog nooit gesien het nie. "Na my verhaal van Herodotus die skakerings van die aand het aangebreek en 'n wonderlike Ashango -dans het plaasgevind. Hoe wild, hoe vreemd was die dans in die tempel of huis van die mbuiti (afgod)! Die afgod was 'n groot voorstelling van 'n vrou, en dit het aan die einde van die tempel gestaan, wat ongeveer vyftig voet lank was en slegs tien voet breed was. Die uiteinde van die gebou, waar die mbuiti gehou is, was ook donker en het vreemd gelyk deur die fakkels toe ek binnekom. Dit is in rooi, wit en swart geverf.
Langs die mure aan elke kant was Ashango -mans op die grond, elkeen met 'n aangesteekte fakkel voor hom. In die middel was twee mbuiti-mans (dokter, priester) geklee met vesel bome om hul middel, elk aan die een kant van sy gesig wit geverf en aan die ander kant rooi. In die middel van die bors het hulle 'n breë geel streep, en die holte van die oog is geel geverf. Hulle maak hierdie verskillende kleure uit verskillende bosse, waarvan die kleurstof met klei meng. Al die Ashangos was ook gestreep en gevlek met verskillende kleure, en in die lig van hul fakkels het hulle gelyk soos 'n groep duiwels wat op die aarde vergader het om 'n diaboliese ritueel te vier. Rondom hul bene was skerp spitswit blare gebind uit die hart van die palmboom, sommige het vere gedra, ander het blare agter hul ore en almal het 'n bondel palmblare in hul hande. Hulle het nie geroer toe ek inkom nie. Ek het vir hulle gesê om nie op te hou dat ek net na hulle kom kyk nie.
Hulle het begin met allerhande kronkels en 'n oorverdowende gehuil van wilde liedjies opgestel. Daar was 'n orkes van instrumentale artieste naby die afgod, bestaande uit drie tromspelers wat so hard as hulle kon met hul stokke op twee ngomas (tam-tams), een harper en 'n ander man wat met alle mag op 'n klankbord toeslaan. Die twee mbuiti-mans dans op 'n fantastiese manier en spring en draai hul liggame in allerhande vorms en kronkels. Elke keer as die mbuiti-manne hul monde oopmaak om te spreek, het daar 'n doodse stilte ontstaan. Nou en dan dans die manne almal om die mbuiti-mans, en dan sou hulle almal die afgod in die gesig staar, voor hom dans en lofliedere daarvoor sing.
Ek kon hierdie geraas nie lank uithou nie, en ek het my Ashangos verlaat om hulself te geniet, en, soos gewoonlik, voor my uittrede, beveel ek my manne om hul horlosie behoorlik te hou. "Moenie moedeloos word nie," het die hoof van Niembouai vir my gesê ná my mislukte poging om die dwerge te sien. Ek het jou al gesê dat die klein Obongos so skaam is soos die bokke en gazelle van die bos. U het self gesien hoe dit wat ek gesê het, waar was. As u versigtig is as u weer na hul woonplek gaan, sal u hulle waarskynlik verras; wag nie lank voordat u weer gaan nie, want hulle kan wegbeweeg. & Quot
Voor sonop die volgende oggend begin ons weer met die vestiging van die klein dwergies. Ons was nog meer versigtig as voorheen om deur die oerwoud te gaan. Hierdie keer het ons 'n ander rigting ingeslaan om by hulle uit te kom, sodat hulle nie miskien die pad waarna ons gekom het, dophou nie. Na 'n rukkie het ek gedink ek sien deur die stamme van die bome voor ons 'n paar klein huisies van die dwerge. Ek het stilgebly en dadelik 'n teken gegee om my gidse stil te hou. Hulle was op die oomblik gehoorsaam aan my, en ons lê roerloos op die grond en wou amper nie asemhaal nie. Ons kon geen fout sien toe ons deur die bome, die huise van die dwerge loer nie, maar daar was geen lewe nie, geen Obongos nie. Ons het meer as 'n halfuur lank in asemlose stilte gekyk, toe kyk! Rebouka gee 'n geweldige nies. Ek kyk na hom. Ek wens jy het sy gesig gesien. 'N Ander nies kom, en hy probeer hard om dit te voorkom, en maak allerhande gesigte, maar die blik wat ek hom sien was genoeg, vermoed ek, en die tweede nies word onderdruk. Toe staan ​​ons op en gaan die klein nedersetting van die dwerge binne. Daar was nie een van hulle daar nie. Die dorp is verlaat. Die blare oor die huisies was droog, en terwyl ons oral rondkyk, was ons liggame skielik bedek met vlooie, wat ons vinniger verdryf het as wat ons gekom het. Dit was aaklig, want hulle het wreed gebyt, asof hulle 'n hele maand lank niks gehad het om van te eet nie.
Ons gaan voort om baie versigtig te loop, en na 'n rukkie kom ons naby 'n ander nedersetting van die dwerge, wat in die digste deel van die bos geleë is. Ek sien die hutte wat ons oor die stroompie steek waaruit die dwerge hul water trek om te drink. Hoe versigtig is ons as ons na hul woonplekke stap, ons liggame buig byna dubbel, om nie maklik ontdek te word nie. Ek is opgewonde --- o, ek sou soveel gee om die dwerge te sien, om met hulle te praat! Hoe listig vorder ons nie! hoe versigtig is ons tog uit vrees om die skaam gevangenes alarm te maak! My Ashango -gidse bevat trosse krale. Ek sien dat die krale wat ons aan die bome gehang het, weggeneem is. Al ons versigtigheid was tevergeefs. Die dwerge het ons gesien en weggehardloop in die bos. Ons het gehaas, maar dit was te laat dat hulle weg was. Maar toe ons in die nedersetting kom, het ek gedink ek sien drie wesens plat op die grond lê en deur hul klein deure na hul huise kruip. Toe ons in die middel van die nedersetting was, skree ek: "Is daar iemand hier?" Geen antwoord nie. Die Ashangos skree: "Is daar iemand hier?" Geen antwoord nie. Ek het vir die Ashangos gesê: "Ek is seker dat ek 'n paar dwerge in hul hutte sien ingaan het." Toe skree hulle weer: "Is daar iemand hier?" Dieselfde stilte. My gidse het na my toe gedraai en gesê: & quotOguizi. U oë het u mislei, daar is niemand hier nie, hulle het almal gevlug. Hulle is bang vir jou. & Quot "Ek vergis my nie," antwoord ek. Ek het met een Ashango na een van die hutte gegaan waar ek gedink het ek het een van die dwerge sien binnegaan om weg te kruip, en toe ek by die deur kom, skree ek weer: "Is daar iemand hier?" Geen antwoord. Die Ashango skree: "Is daar iemand binne?" Geen antwoord nie. Ek het vir jou gesê, Oguizi, dat hulle almal weggeloop het. & quot Dit lyk vir my vreemd dat ek 'n optiese waan moes gehad het. Ek was heeltemal seker dat ek drie dwerge in hul hutte sien binnekom het. "Miskien het hulle deur die agterste gedeelte gebreek en ontsnap," het ek gesê dat ek deur hul huisies geloop het, maar alles was reg-niks het deur die mure na buite gegaan nie.
Om seker te maak, kom ek weer na die deur en skree: 'Niemand hier nie?' Dieselfde stilte. Ek het plat op die grond gelê, my kop binne -in die deur gesit en weer geskreeu: "Niemand hier nie?" Dit was so donker binne dat ek uit die lig nie kon sien nie, so ek strek my arm uit om te voel of daar was iemand binne. Deur my arm van links na regs te vee, het ek eers aan 'n leë bed geraak, bestaande uit drie stokke, en toe versigtig gevoel, het ek my arm geleidelik na regs beweeg, toe --- hallo! wat voel ek? 'N Been! wat ek dadelik bokant die enkel gryp, en 'n deurdringende gil skrik my. Dit was die been van 'n mens, en daardie mens 'n dwerg! Ek het 'n dwerg in die hande gekry! "Moenie bang wees dat die Gees jou geen kwaad sal aandoen nie," het my Ashango -gids gesê.
"Moenie bang wees nie," het ek gesê, in die Ashango -taal, en ek het dadelik die wese wat ek aan die been gegryp het, deur die deur getrek, te midde van groot opgewondenheid onder my kommi -manne. "'n Dwerg!" skree ek toe die wesentjie uitkom. & quotEn vrou! & quot skree ek weer --- & quota pygmy! & quot Die wesentjie skreeu en kyk na my. & quotNchendé! Nchendé! Nchendé! & Quot het sy gesê. & quotO! o! o! Yo! jy! yo! & quot en haar deurdringende huil huur die lug. Wat 'n gesig! Ek het nog nooit so iets gesien nie. "Wat!" het ek gesê, "nou sien ek die dwerge van Ekwatoriaal Afrika-die dwerge van Homerus, Herodotus-die dwerge van die ou mense."
Hoe vreemd het die ou vroutjie nie gelyk nie! Hoe bang was sy nie! sy bewe oral. Sy was nie wit of swart nie, sy het 'n geel of mulatto kleur. & quotWat 'n klein kop! wat 'n klein lyfie! wat 'n klein handjie! wat 'n voetjie! & quot het ek uitgeroep. & quot Ag, wat 'n eienaardige hare! & quot sê ek, verstom. Die hare het op die kop gegroei in klein knolle los van mekaar, en die gesig was so gerimpel soos 'n gebakte appel. Ek kan jou nie vertel hoe verheug ek was oor my ontdekking nie. Dus, toe ek een van die Ashangos my klein prys gee en my kommi -mans beveel om haar te vang as sy probeer weghardloop, het ek na die ander klein woonhuis gegaan, waar ek gedink het ek het gesien hoe 'n ander dwerg hom wegsteek. Die twee hutte staan ​​naby mekaar. Ek het geskree, "Niemand hier nie?" Geen antwoord nie. Toe het ek gedoen wat ek voorheen gedoen het, en my kop binne -in die hut deur die deur gehaal, weer geskreeu, "Niemand hier nie?" Geen antwoord. Ek het my regterhand beweeg om te sien of ek iemand kon voel, kyk! Ek gryp 'n been en hoor dadelik 'n gil. Ek trek nog 'n vreemde klein dwergie by die deur uit. Dit was ook 'n vrou, nie heeltemal so oud soos die eerste nie, maar met presies dieselfde voorkoms. Die twee dwergvroue kyk na mekaar en begin huil en treurige liedere sing, asof hulle verwag dat hulle doodgemaak sal word. Ek het vir hulle gesê: "Moenie bang wees nie!"
Toe roep die Ashangos na die laaste dwerg wat weggekruip het om uit te kom dat dit geen nut het nie; ek het hulle almal gesien. Hulle het skaars gepraat toe ek 'n klein kop by die deur sien loer, en my Ashangos laat die wese uitkom. Dit was ook 'n vrou wat begin huil het, en die drietal het geskreeu en gehuil, en gehuil en gil, terwyl hulle hul hande gewring het totdat hulle moeg geword het. Hulle het gedink dat hulle laaste dag aangebreek het. "Moenie bang wees nie," het die Ashangos gesê, "die Oguizi is 'n goeie Oguizi." "Moenie bang wees nie," het my kommi -manne gesê. Na 'n rukkie het hulle opgehou huil en rustiger na my begin kyk.
Vir die eerste keer kon ek mooi kyk na hierdie dwergies. Hulle was geel, hulle gesigte was presies dieselfde kleur as die sjimpansee, hul handpalms was amper net so wit soos dié van wit mense, dit lyk asof hulle goed geproporteer is, maar hulle oë het 'n ontembare wildheid wat my dadelik getref het. lippe en plat neuse, soos die negers, was hul voorkoppe laag en smal, en hulle wangbene was prominent en hul hare, wat in klein, kort knoppies gegroei het, was swart, met 'n rooierige tint. Na 'n rukkie het ek gedink ek hoor 'n geritsel in een van die huisies, en ek het daarheen gegaan en na binne gekyk, sien ek dit is vol van die kleinste kinders. Hulle was uiters skaam. Toe hulle my sien, het hulle hul koppe weggesteek net soos jong honde of katjies sou doen, en hulle het in 'n warboel geraak en stilgebly. Dit was die klein dwergkinders wat onder die sorg van die drie vroue in die dorp gebly het, terwyl die dwerge in die bos gegaan het om hul aandete te gaan haal-dit wil sê neute, vrugte en bessies --- en om te sien of die lokvalle wat hulle gestel het, 'n wild gevang het.
Ek het dadelik krale om die nekke van die vroue gesit, vir hulle 'n bont wildevark en 'n paar plantains gegee en vir hulle gesê om vir hulle mense te sê dat hulle moet bly en nie bang moet wees nie. Ek het vleis vir die klein kindertjies gegee, en sodra ek dit vir hulle gewys het, gryp dit op dieselfde manier as wat Fighting Joe of Ugly Tom sou gedoen het, maar in plaas van om te veg, het hulle dadelik weggehardloop. Dit was baie eienaardige eksemplare wat hierdie klein kindertjies was. Hulle was, indien enigiets, ligter van kleur as die ouer mense, en dit was sulke stukkies dinge wat my herinner het --- ek kon dit nie help nie --- van die sjimpansees en nshiego-mbouves wat ek op verskillende tye vasgevang het , al was hulle koppe baie groter.
Ek het tevergeefs gewag --- die ander inwoners kom nie terug nie, hulle was bang vir my. Ek het vir die vroue gesê dat ek die volgende dag moet terugkeer en vir hulle vleis moet bring (want daar word gesê dat hulle baie lief is daarvoor), en baie krale. Na verskeie besoeke aan die nedersetting van die dwerge het ons vriende geword, maar dit het tyd geneem. My groot vriend onder hulle was Misounda, 'n ou vrou, die eerste wat ek gesien het, en wat ek uit haar eie huis getrek het, maar ek het probleme ondervind voordat ek vriendin Misounda kon tem. Op 'n dag het ek gedink ek sal die dwerge verras en onverhoeds op hulle kom, sonder om vir my vriend Misounda te vertel dat ek kom. Toe ek my verskyning maak, sien ek net 'n blik op haar voete toe sy by haar huis instap. Dit was al wat ek van Misounda gesien het. By al die ander hutte het klein takke bome voor vasgesteek om te wys dat die gevangenes uit is, en dat hulle deure gesluit is en dat niemand kan inkom nie. Dit was inderdaad vreemde deure. Ek het nog nooit so iets gesien nie. Hulle het min nut gehad, behalwe om honde en wilde diere weg te hou. Toe ek in Misounda se hut gaan en haar in die hande kry, het sy gemaak asof sy geslaap het. "So, hierdie klein dwergies," het ek gesê, "ek weet hoe om te lieg en hoe om net so goed soos ander mense te mislei."
By een van my besoeke aan die dorp sien ek twee ander vroue, 'n man en twee kinders, al die ander Obongos is weg. So ek het vriende met hulle gemaak deur vir hulle vleis en krale te gee. Ek het gesien dat die vroue nie die moeders van die kinders was nie. Ek kyk na die deure van al die hutte wat almal takke by die ingang laat sit het om aan te dui dat die eienaar uit is. Ek weet nie hoekom nie, maar ek het begin vermoed dat die ma van die kinders in die nedersetting was, en naby waar hulle gestaan ​​het. Ek het my oë op een van die klein huise gehou, soos die een waar sy weggekruip het, en ek het die takke langs die ingang neergesit, en toe ek die helfte van my liggaam in die hut sit, het ek daarin geslaag om iets in die donker te ontdek wat ek herken het 'n rukkie as mens.
"Moenie bang wees nie," het ek gesê. "Moenie bang wees nie," herhaal my Ashango -gidse. Die wese was 'n vrou.
Sy kom met 'n hartseer gesig uit en begin huil. Sy het 'n breë streep geel oker oor haar voorkop gehad. Sy was 'n weduwee en het haar man slegs 'n paar dae tevore begrawe. & quot Waar is die begraafplaas van die dwerge? & quot het ek aan my Ashango-gidse gevra. "Vra haar," sê ek vir hulle. "Nee, Gees," het hulle gesê, "want as jy hulle so 'n vraag stel, sal hierdie dwerge jou meer vrees as ooit, en jy sal hulle nooit weer sien nie. Hulle sal ver wegvlug na die dikste deel van die bos. Ons Ashango -mense weet nie eers waar hulle hul dooies begrawe nie. Hulle het geen gereelde begraafplase nie. Hoe kon hulle? & Quot het my gids bygevoeg & quot want hulle dwaal in die bos soos die gorilla, die nshiego-mbouve, die kooloo-kamba en die nshiego. Ek glo, "het die Ashango gesê," dat al hierdie dwerge lank, lank gelede van dieselfde vader en dieselfde moeder afkomstig was. "
'N Ander keer het ek na die dorpie Obongos gekom met twee bokke, 'n wildeboenboud, tien huisrotte wat vasgekeer was, 'n groot dooie slang en twee landskilpaaie wat ek as 'n fees wou vier die Obongos. Rebouka, Macondai en Igalo was by my, en verskeie Ashango -vroue het ons vergesel. Ons het verskeie trosse weegbree gehad, want ek het besluit om vir hulle 'n gereelde banket te hou, en ons het besluit om 'n goeie tyd te hê in hul nedersetting. Ek het krale, 'n kykglas, 'n paar lepels, messe, vurke en een van my klein musiekfakkies in Genève gebring. Daar moet ook gewere afgevuur word, want ek gaan die dwerge wys wat die Oguizi kan doen. Toe hulle ons met kos sien, het hulle ons met groot vreugde ontvang. "Wat 'n vreemde taal," het ek gedink, "hierdie dwerge het!" Daar was 'n wilde dwerg hurra, & quotYa! julle! jy! Oua! ou! Ke! ki-ke-ki! & quot toe hulle die goeie dinge sien wat geëet moes word.
Byna al die dwerge was hier, maar baie min was afwesig. Misounda, my vriend, en wat minder bang vir my was as iemand anders, staan ​​by my en hou haar oë op die vleis. Daar is nege en vyftig dwerge vertel, insluitend mans, vroue, kinders en babas. Watter klein dingetjies was die babas nie! Rook kom uit elke hut, vure is oral aangesteek, neute word gebraai, bessies en vrugte is in groot hoeveelhede versamel, en slangvleis was volop, want die dwerge was die vorige dag op 'n voeruitstappie. Rotte en muise was ook vasgekeer."Obongos," het ek gesê, "ons het lekker gekuier. Eers gaan ek vir elkeen van julle krale gee. & Quot Toe bring die Ashangos 'n mandjie met die krale voor hulle, en ek vra wie die hoof was. Ek kon hom nie vind nie, en hulle sou my dit nie vertel nie. Onder hulle was verskeie ou mense.
Die dwerge was nou gretig vir krale en het my omring, en alhoewel ek 'n man van kort statuur was, het ek 'n reus te midde van hulle gelyk, en Rebouka en Igalo lyk asof dit kolossaal is. & quotJa! ja! jy! jy! julle! qui! quo! o! ah! ri! ri! ke! ke! ki! ke! ki! & quot was blykbaar die enigste geluide wat hulle in hul opgewondenheid kon maak. Hulle voorkoms was enkelvoud, inderdaad, aangesien die groter aantal van hulle 'n vuil geel kleur het. 'N Paar van hulle was nie meer as vier voet hoog nie, ander was van vier voet twee duim tot vier voet sewe duim hoog. Maar as hulle klein was, was hulle stewig gebou soos sjimpansees, hulle het groot, breë kiste, en alhoewel hul bene klein was, was hulle gespierd en sterk. Hulle arms was ook sterk in verhouding tot hul grootte. Daar was gryskopmanne, en gryskop, gerimpelde ou vrouens onder hulle, en baie afskuwelik was die ou dwerge. Hulle kenmerke lyk baie soos die kenmerke van 'n jong sjimpansee. Sommige het grys, ander bruin oë, terwyl 'n paar se oë swart was.
Soos ek al voorheen gesê het, hulle hare was nie soos die van die negers en Ashangos onder wie die dwerge woon nie, maar het gegroei in klein kort knoppies los van mekaar, en die hare kon, nadat hulle 'n sekere lengte bereik het, nie langer word nie. Hierdie klein tossies het soos baie klein wolbolle gelyk. By baie van die mans was hul bors en bene bedek met hierdie klein bolle wolhare. Die vroue se hare was nie langer as die van die mans nie, en dit het presies op dieselfde manier gegroei. Ek kon my oë nie van die klein babatjies weerhou nie. Hulle was belaglik klein en baie ligter van kleur as die ouer mense. Hulle moeders het 'n breë string leer van hul skouers gehang om dit in te dra. Daar was groot opgewondenheid onder my toe ek die krale uitdeel, en hulle sou skree, & quot Kyk na sy djivie (neus) kyk na sy maan (mond) kyk na sy diarou (kop) kyk na sy nchouie (hare) kyk na sy mishou (baard)! & quot, en ten spyte van my groot snor, sou hulle skree, "is hy 'n bagala oguizi (manlike gees), of 'n oguizi mokasho (vrou Sommige) het verklaar dat ek 'n mokasho was, ander dat ek 'n bagala was. Ek het nie my vriend Misounda vergeet nie.
Nadat ek vir hulle krale gegee het, het ek 'n groot glas wat ek weggesteek het, uitgehaal en dit voor hulle neergesit. Onmiddellik bewe hulle van angs en sê: 'Spirit, moenie ons doodmaak nie!' Toe word die musiekblokkie vertoon, en toe ek dit laat speel, lê die dwerge op die grond, skrik vir die briljante, sprankelende musiek van die meganisme, en kyk om die beurt na my en na die boks. Sommige van hulle hardloop weg in hul klein hutte. Nadat hul vrese besweer is, het ek vir hulle 'n string van ses klein klokkies gewys, wat ek geskud het, terwyl hulle klein ogies helder geword het, en hulle vreugde was onbeperk toe ek hulle die klokkies gee. Die een was natuurlik vir vriendin Misounda, wat dit aan 'n tou aan haar middel gehang het en haar liggaam geskud het om dit te laat lui.
Daarna het ek beveel dat Igalo vir my die vleis moet bring, en my groot, helder, skerp jagmes uit my skede geneem, dit gesny en onder die dwerge versprei. Toe gee ek vir hulle die plantains en sê hulle moet eet. Ek wens jy het gesien hoe hulle mond draai, dit sou jou laat lag het. Die dwergies het onmiddellik om die vuur gestrooi en die kos wat ek vir hulle gegee het, gebraai, en dit was nie vroeër gaar as geëet nie, dit was asof hulle so lief was vir vlees.
Toe hulle klaar geëet het, lyk die Obongos meer gesellig as wat ek hulle ooit gesien het. Ek het op 'n dooie ledemaat van 'n boom gaan sit, en hulle het om my gekom en my gevra om met hulle te praat terwyl die geeste praat. Daarom het ek my dagboek geneem en in Engels gelees wat ek die vorige dag geskryf het. Nadat ek in die taal van die Oguizis met hulle gepraat het, het ek gesê: "Praat nou met my in die taal van die dwerge" en het na my vingers gewys, sodat ek kon verstaan ​​dat ek wou weet hoe hulle tel. Dus het 'n dwerg sy hand beetgekry, en dan die een vinger na die ander, getel, een, moï twee, beï, drie, metato vier, djimabongo vyf, djio ses, samouna sewe, nchima agt, misanoumo nege, nchouma tien, mbò -ta en lig toe sy hande op en wys dat hy nie meer as tien kan tel nie.
Een van hulle het my gevra of ek in die soungui (maan) woon, en die ander as ek in 'n niechi (ster) woon, 'n ander as ek lank in die bos was. Het ek die goeie dinge gemaak wat ek hulle gedurende die nag gegee het? "Nou, Obongos," sê ek vir hulle, "ek wil hê jy moet vir my die dwergdans sing en dans." 'n Ou dwerg het uitgegaan en 'n ngoma (tam-tam) uit sy hut gehaal en dit begin slaan toe slaan die mense 'n gesang op, en watter vreemde sang was dit nie! watter skril stemme het hulle nie! Na 'n rukkie het hulle opgewonde geraak en begin dans, terwyl hulle wild gestikuleer het, opspring en agtertoe en vorentoe skop en hulle koppe skud. Toe skiet ek twee gewere af, waarvan die geraas skynbaar hulle verdoof en met vrees vervul het. Ek het hulle gegee om te verstaan ​​dat toe ek 'n olifant, 'n luiperd, 'n gorilla of enige lewende ding sien, ek hulle kon doodmaak, en om hulle te wys dat ek dit kon doen, het ek 'n voël neergelê op 'n hoë boom naby hul nedersetting. Hoe verstom was dit tog nie! "Na alles," het ek vir myself gesê, "alhoewel hierdie klein wesens laag in die skaal van intelligensie is, soos hul meer beskaafde medemense, kan dans en sing."
& quot; Nou, Obongos, dat jy my uitgevra het oor die Oguizis, & quot het ek vir hulle gesê, en het my oor julleself gesê. Waarom bou julle nie dorpe soos ander mense nie? As ons al die neute, neute en bessies bymekaargemaak het rondom die plek waar ons 'n tyd lank gewoon het, en al die wild wat daar in die omgewing is, vasgevang het en voedsel skaars raak, beweeg ons na 'n ander deel van die bos . Ons hou daarvan om te beweeg, ons haat dit om lank op dieselfde plek te bly. Ons hou daarvan om vry te wees soos die wildsbokke en gazelle. & Quot "Waarom plant jy nie vir kos, soos ander mense nie?" Het ek hulle gevra. "Waarom moet ons werk," het hulle gesê, "as daar baie vrugte, bessies en neute om ons is? as daar wild in die bos is, en visse in die riviere, en slange, rotte en muise is volop? Ons is baie lief vir die bessies, die neute en die vrugte wat wild groei, baie beter as die vrugte wat die groot mense op hul plantasies opdoen. En as ons dorpe gehad het, "het hulle gesê," sou die sterkes en die mense wat in die land woon, ons kom oorlog voer, ons doodmaak en ons vang. "
Hulle wil nie om julle dood te maak nie, "het ek vir hulle gesê. & quot Kyk hoe vriendelik hulle met u is! As jy baie wild vang, verruil jy dit vir plantains saam met hulle. Waarom dra jy nie klere nie? "" Hoekom, "het hulle gesê," die vuur is ons manier om warm te bly, en dan gee die groot mense vir ons hul grasdoek as hulle dit klaar gedra het. "" Waarom werk jy nie yster nie? " , en maak spiese en strydbyle, sodat julle julleself kan verdedig en nie bang is vir oorlog nie? & quot & quot Ons weet nie hoe om yster te werk nie, dit neem te veel tyd, dit is te harde werk. Ons kan boë maak en pyle met harde hout maak en dit vergiftig. Ons weet hoe om strikke te maak om wild te vang, en ons vang wild in 'n veel groter hoeveelheid as wat ons dit kan doodmaak as ons gaan jag en ons hou daarvan om te jag. & Quot
"Waarom maak jy nie groter hutte nie?" "Ons wil nie groter hutte maak nie, dit sal te veel moeite wees, en ons weet nie hoe nie. Dit is goed genoeg vir ons, hulle hou die reën van ons af, en ons bou dit so vinnig. & Quot & quot Kom die luiperds nie soms van julle nie? & Quot & quot Ja, hulle doen! "Roep hulle uit. En dan trek ons ​​ver weg, 'n paar dae se reis van waar die luiperds van ons kom eet het, en ons maak dikwels strikke om hulle te vang. Ons haat die luiperds! & Quot skree die Obongos met een stem. & quotHoe maak jy jou vure? vertel my. & quot En ek kon nie help om te dink dat, hoe wild ook al 'n man was nie, alhoewel hy blykbaar min bo die sjimpansee was, maar dat hy altyd 'n vuur gehad het, en hy weet hoe om dit te maak. Hulle het vir my vuurklippe gewys, en 'n soort eikeboom wat uit die palmboom kom, en gesê dat hulle hierdie klippe teen mekaar geslaan het, en die vonke het hulle vuur gegee. Toe, om hulle te verstom, het ek 'n vuurhoutjie uit my vuurhoutjiedos gehaal en dit aangesteek. Sodra hulle die vlam sien, lui 'n wilde geskreeu deur die nedersetting.
"Obongos, vertel my," het ek gesê, "en jy kry jou vrou, want jou nedersettings is ver uitmekaar en jy het geen paaie wat van die een na die ander deur die bos loop nie. U weet nooit hoe ver die volgende nedersetting van die dwerge van u kan wees nie. soms baklei ons onder mekaar, en as ons naby mekaar woon, moet ons te veel word en dit moeilik vind om bessies en wild aan te skaf. Ons mense verlaat nooit die een nedersetting vir die ander nie. Geslag na geslag het ons onder mekaar geleef en onder mekaar getrou. Dit is maar selde dat 'n vreemdeling uit 'n ander Obongo -nedersetting onder ons kan kom. , Word Obongos versprei in die groot woud aangetref. Ons is lief vir die bos, want daar woon ons, en as ons êrens anders sou woon, sou ons honger ly. & Quot
"Terwyl jy deur die bos dwaal," het ek gevra, "kom jy nie soms na die weivelde nie?" "Ja," het hulle gesê, en hier het 'n ou Obongo hom tot my Ashango -tolk gerig. Toe ek 'n seuntjie was, het ons ons woonplek lank in die bos gehad, nie ver van 'n groot weiveld nie, en verder daarvandaan was daar 'n groot rivier. Sedertdien, & quot, sê die ou Obongo, & quotas wat ons beweeg het, het ons die rug gedraai waar die son opkom, en ons het in die rigting gestap waar die son sak [wat beteken dat hulle van die ooste na die weste migreer het]. & quot
Toe ons vertrek uit Niembouai aankom, het ek vir die dwerge gesê ek moet hulle totsiens sê, want ek het weggegaan na die plek waar die son opkom. ek. Vertel my, het ek iemand van u skade aangedoen? & Quot & quot Nee, nee, & quot, het hulle uitgeroep & quotno, nee, & quot, het my vriend Misounda gesê. Dus het ek hulle hand gegryp, en hulle het vir my gesê: "Jy sal meer dwergies sien in die lande waarheen jy gaan. Wees goedhartig teenoor hulle, soos u ons ook al was. & Quot
Oor 'n Afrikaanse brug
MIDDAGmiddag het ons die Ovigui -rivier genader, 'n bergstroom wat nou in 'n rivier opgeswel het, en voordat ons sy natuurlike oewers bereik het, moes ons 'n halfuur deur 'n moeras in die bos gaan. Die stroom het oorgeloop, en die waters loop vinnig tussen die bome af. Ek het begin wonder hoe ons die brug moet oorsteek. Die Ashiras het gepraat van die brug, en ons het eintlik twee tot drie dae vertraag omdat hulle gesê het die waters is te hoog.
Uiteindelik kom ons op 'n plek waar die grond droog is, en 'n entjie verder kan ek die vinnige waters van die Ovigui vinnig deur die bos sien gly. Ek het dadelik gesien dat selfs 'n kundige swemmer hier hulpeloos sou wees en stukkend geslaan sou word teen die omgevalle bome wat in alle rigtings uitsteek. Omdat ek nie 'n baie goeie swemmer was nie, het ek dit nie geniet nie. Daar was een troos, geen krokodil kon hierdie stroom uithou nie, en hierdie aangename mans het dus in onbekende dele teruggetrek.
Ek wou heeltyd 'n blik op die brug kry, maar ek kon dit nie regkry nie. Ek het Minsho gebel, wat my 'n vreemde struktuur gewys het wat hy die brug genoem het. Dit was niks anders as 'n rankplant wat van die een kant na die ander gestrek het nie. Toe vertel Minsho my dat ons 'n paar jaar voor die bedding van die rivier nie was waar ons gestaan ​​het nie, maar 'n paar honderd meter oor die ander kant. "Dit," het hy gesê, "is een van die truuks van die Ovigui." Ek het gevind dat verskeie ander van hierdie bergstrome dieselfde truuk het. Natuurlik het Minsho gesê dat daar 'n muiri ('n gees) was wat die rivier geneem het en sy loop verander het, want niks anders kon dit doen as 'n gees nie. Die diep kanaal van die Ovigui lyk my ongeveer dertig meter breed. Nou in hierdie nuwe bed het sekere bome gestaan ​​wat inheemse vindingrykheid as 'n "brug" kon gebruik. Op hierdie punt in die stroom was daar twee bome teenoor mekaar, en ongeveer sewe of agt meter van elke oewer af. Ander bome op die oewers is so gekap dat hulle hierop val, wat moontlik die piere genoem kon word. Dus is 'n gaping aan elke kant gevul. Dit bly nou om die nog oop ruimte in die middel te verenig, tussen die twee & quotpiers, & quot en hier kom die sleepboot. Omdat hulle nie swaar stukke hout kon vervoer nie, het hulle 'n lang, skraal, buigende ledemaat oor hierdie kloof gegooi, wat hulle stewig aan die & quotpiers vasgemaak het. ) oor balustrades gespan is. Dit was ongeveer drie of vier voet bo die brug en ongeveer een voet hoër op die stroom. .
Ek kon skaars die wingerdstok sien, en my hart het my in die steek gelaat terwyl ek na hierdie ontsagwekkende of verdrinkende kommer kyk. Om nog meer plesier te gee, het Minsho my vertel dat 'n halfdosyn mense die jaar tevore op 'n brug verdrink het deur in die rivier te tuimel. "Hulle was onverskillig om oor te steek," het Minsho bygevoeg, "het 'n persoon hulle betower." Ek was in 'n goeie toestand. Ek kon beslis nie terugtrek nie. Ek het verkies om die risiko te loop om verdrink te word eerder as om vir hierdie Ashira te wys dat ek bang is, en om vir hulle te sê dat ons beter moet teruggaan. Ek dink ek moes nooit daarna gewaag het om hulle in die gesig te kyk nie. Die hele land sou geweet het dat ek bang was. Die Oguizi sou toe nêrens gewees het nie. 'N Lafaard wat ek deur die woeste moes genoem word. Sterf, dink ek, eerder as om so 'n reputasie te hê. Ek is seker dat al die seuns wat hierdie boek gelees het dieselfde gevoelens sou gehad het, en dat meisies nooit kon kyk na 'n seun wat nie moed het nie.
Die partytjie het gereedgemaak en hul vragte so hoog op hul rug gelê as wat hulle kon, en op so 'n manier dat hierdie vragte in die rivier sou glip as 'n ongeluk sou gebeur. Die kruising het begin, en ek het hulle fyn dopgehou. Hulle kyk nie reguit nie, maar kyk na die stroom, wat geweldig was. Die water het tot by hul middel gekom, en die stroom was so vinnig dat hul liggame nie regop kon bly nie, maar was in twee gebuig. Hulle het die rankplant vasgehou en stadig sywaarts gevorder en nooit hul voete van die brug af opgehef nie, want as hulle dit anders gedoen het, sou die stroom hulle van die struktuur af gedra het.
Een van die mans het gegly toe hy halfpad was, maar het gelukkig self herstel. Hy het sy vrag laat val, onder die artikels waarin twee paar skoene was, maar hy het aan die tou vasgehou en die & quot -reis afgesluit deur die een arm oor die ander te kruis. Dit was 'n vreemde gesig. Ons skree, & quotHou vas aan die tou! hou vas! & quot Die geraas en geskree wat ons doen, was genoeg om 'n mens doof te maak.
'N Ander een met een van my gewere, het so smal vrygekom dat ek dit laat val, wat ook afgevee en verlore geraak het. Intussen het ek gewonder of ek moet volg ná my skoene en geweer. Ek was in elk geval verplig om die Ashira te wys dat ek nie bang was om die brug oor te steek nie, selfs, soos ek gesê het, met die risiko om verdrink te word. Dit sou 'n mooi ding gewees het om hierdie mense te laat glo dat ek vatbaar was vir vrees. Die volgende ding sou gewees het dat ek geplunder moes word en dan vermoor moes word. Hierdie genote het 'n groot voordeel bo my gehad. Hulle klere het hulle nie gepla nie.
Uiteindelik was almal oorkant Minsho, Adouma en ek. Ek het aan my hemp en broek geklee en my verhoor aangevang, gevolg deur Minsho, wat 'n vae idee gehad het dat as ek gly, hy my dalk sou vang. Adouma het voortgegaan. Voordat ek die brug bereik, moes ek in die modderige water waai. Toe gaan ek daarop en marsjeer stadig teen die gety, sonder om my voete op te lig, totdat ek uiteindelik by die boom kom. Daar was die stroom geweldig. Ek het gedink dit sal my bene van die brug af dra, wat nou drie voet onder die water was. Ek voel hoe die water teen my bene en middellyf klop. Ek vorder versigtig, voel my kant toe en gly my voete saam sonder om dit op te lig. Die stroom was so sterk dat my arms tot in die grootste lengte uitgestrek was, en die water het dit teen my liggaam gebuig. Die water was regtig koud, maar tog het sweet uit my gesig geval, ek was so opgewonde. Ek het dit reggekry om myself na die ander kant te sleep, vas te hou aan die rankplant, terwyl ek besluit het om nooit te laat gaan nie, solank ek die krag het om vas te hou. As my voete meegee, was ek van plan om soos die ander man te doen, en oor te kom deur die een arm oor die ander te kruis. Uiteindelik, swak en bleek van opgewondenheid, maar uiterlik kalm, het ek die ander kant bereik en belowe dat ek nooit weer so 'n navigasie sou probeer nie. Ek sou eerder met verskeie gorilla's, leeus, olifante en luiperds te doen gehad het as om oor die Ovigui -brug te kom.
Toe ons weer in orde was, het ons in die groot bos gedompel, wat vol ebbehout, barwood, Indië-rubber en ander vreemde bome was. Ongeveer twee kilometer van die Ovigui af bereik ons ​​'n klein weiveld, 'n paar kilometer lank en 'n paar honderd meter breed, wat die inboorlinge Odjiolo genoem het. Dit het gelyk asof dit 'n klein eilandjie was in die groot see bome. Wat 'n mooi plekkie sou dit gewees het om 'n kamp te bou onder 'n paar lang takke van bome wat daaraan grens! Maar daar was nie tyd vir kampeer nie. Daar sou gedurende die dag geen stop wees voordat ons die Apingi -land bereik het nie.
'N Paar kilometer nadat ons die Odjiolo -prairie verlaat het, kom ons by 'n steil heuwel met die naam Mount Oconcou. Toe ons bestyg, moes ek die takke vashou om onsself te help klim, en ons moes verskeie kere stop om asem te kry. Ons het uiteindelik 'n plato bereik waaruit ons die Nkoumou-Nabouali-berge kon sien. Toe kom ons die ander heuwels oor, met tussenliggende vlaktes en valleie, almal bedek met digte bos, en uiteindelik bevind ons ons aan die oewer van 'n mooiste
'n klein spruitjie van die bergspruit, wat die basis van ons laaste heuwel omsingel het. Hierdie lekker stroompie is die Aloumy of Oloumy genoem. Hier het ons ons vure aangesteek, skuilings gebou en vir die nag kamp opgeslaan, en ons was heeltemal moeg, en ek was dankbaar vir die lekker kamp wat ons kon oprig, want ek het 'n goeie nagrus nodig gehad.
Raadpleeg die man in die maan.
DIE mense het verklaar dat hulle 'n manier moet vind om die oorsaak van die koning se lyding vas te stel. Quengueza het homself laat weet dat sy mense by Ilogo moet uitvind hoekom hy siek is en wat hy moet doen om te herstel. Die mense glo dat Ilogo 'n gees is wat op die maan woon-'n magtige gees wat neerkyk op die bewoners van die aarde-'n gees met wie die swartman kan praat. 'Ja', 'het hulle gesê,' kan gesien word hoe die gesig vanlogo daarna kyk. 'Toe wys hulle my op die kolle op die maan wat ons met ons blote oog kan sien. Hierdie kolle was die onduidelike kenmerke van die gees.
Op 'n mooi aand, by volmaan (om Ilogo te raadpleeg, die maan moet vol wees, of amper), het die vroue van die dorp voor die koning se huis vergader. Hulle het naby mekaar gesit en op die grond gesit, met hul gesigte na die maan, sing hulle liedjies. Hulle is omring deur die manne van die dorp. Ek sal die wilde toneel nie gou vergeet nie. Die lug was helder en mooi, die maan skyn in sy helderheid, verduister deur sy lig dié van die sterre, behalwe dié van die eerste grootte was die lug kalm en rustig, en die skaduwees van die hoë bome op die aarde het soos vreemde fantome gelyk. Die liedere van die vroue was tot lof van Ilogo, die gees wat in ogouayli (die maan) gewoon het. Tans sit 'n vrou haarself in die middel van die sirkel van sangers en begin 'n solo, terwyl sy vas na die maan kyk, terwyl die mense af en toe saam met haar in koor sing. Sy sou deur die gees Ilogo geïnspireer word om profesieë uit te spreek.
Uiteindelik het sy opgehou sing, want sy kon nie in 'n beswyming kom nie. Toe neem 'n ander vrou haar plek in, te midde van die mees luidrugtige sang wat deur menslike lippe gedoen kan word. Na 'n rukkie gee die tweede vrou plek aan 'n derde-'n klein vrou, senuweeagtig en senuweeagtig. Sy sit haarself soos die ander en kyk bestendig na die maan en skreeu dat sy Ilogo kan sien, en dan verdubbel die sang in woede. Die opgewondenheid van die mense het op daardie tydstip baie groot geword, die tromme het woedend geklop, die tromspelers het al hul krag gebruik, totdat die buitestanders bedek was met skreeu, en dit was amper uit hul sinne, want hulle gesigte was senuweeagtig verrimpel opgewondenheid, hul oë heeltemal wild en die kronkels wat hulle met hul liggame gemaak het, onbeskryflik.
Die opgewondenheid was nou intens en die geraas verskriklik. Die liedjies van Ilogo word nie vir 'n oomblik gestaak nie, maar die toonhoogte van hul stemme was so groot en so hees dat die woorde uiteindelik moeilik kom. Die medium, die vroue en die manne sing almal eenstemmig: ---
& quotIlogo, ons vra u,
Vertel wie die koning betower het!
Ilogo, ons vra u,
Wat moet ons doen om die koning te genees?
Die woude is joune, Ilogo!
Die riviere is joune, Ilogo!
Die maan is joune!
O maan! O maan! O maan!
U is die tuiste van Ilogo!
Sal die koning sterf? O Ilogo!
O Ilogo! O maan! O maan! & Quot
Hierdie woorde is herhaaldelik herhaal, die mense het vreeslik meer opgewonde geraak namate hulle aangegaan het. Die vrou wat die medium was en wat heftig gesing het, kyk na die maan en begin bewe. Haar senuwees ruk, haar gesig is skeef, haar spiere swel, en uiteindelik word haar ledemate reguit. In hierdie tyd het die wildste van alle wilde opgewondenheid die mense gehad. Ek het self met nuuskierigheid aangekyk. Sy val op haar rug op die grond, ongevoelig, haar gesig na die maan. Sy het gelyk asof sy in 'n aanval dood is.
Die liedjie na Ilogo het met meer geraas voortgegaan as ooit, maar uiteindelik het vergelykende stilte gevolg, glo ek, deur pure uitputting van opgewondenheid. Maar die mense kyk almal stip na die vrou se gesig. Ek sal die toneel by maanlig nie vergeet nie, en ook nie die lykagtige gesig van die vrou nie, so stil en kalm. Hoe wild het dit nie gelyk nie! Van die vrou, wat oënskynlik dood voor die woeste gelê het, moes op hierdie tydstip dinge in die wêreld van Ilogo sien-dit wil sê die maan-om die groot gees Ilogo self te sien en terwyl sy ongevoelig lê , was sy veronderstel om met hom gemeenskap te hê. Nadat sy met die groot gees Ilogo gepraat het, sou sy wakker word en die mense vertel wat sy gesien het en alles wat Ilogo vir haar gesê het.
Van my kant af het ek gedink sy is regtig dood. Ek het haar genader en aan haar pols geraak. Dit was swak, maar daar was lewe. Na ongeveer 'n halfuur van ongevoeligheid het sy tot haar reg gekom, maar sy het baie neergebuig. Sy gaan sit sonder om op te staan, en kyk rond asof sy verdwaas is. Sy bly 'n rukkie stil, en begin dan praat. Ek het Ilogo gesien, ek het met Ilogo gepraat. Ilogo het vir my gesê dat Quengueza, ons koning, nie sal sterf dat Quengueza nog lank sal lewe dat Quengueza nie betower is nie en dat 'n middel wat uit so 'n plant [ek vergeet die naam] voorberei het, hom sou genees. Toe, "het sy bygevoeg," het ek gaan slaap, en toe ek wakker word, was Ilogo weg, en nou bevind ek myself in u midde. "
Die mense skei toe rustig, want teen daardie tyd was dit laat, en almal het teruggetrek na hul hutte; ek het self na myne gegaan en gedink aan die wilde toneel wat ek pas gesien het, en gevoel dat hoe langer ek in die vreemde land bly, hoe meer vreemd die gebruike van die mense aan my verskyn het. Gou het almal stil geword, en niks anders as die geblaf van die wakker klein inheemse honde het die stilte van die nag verbreek nie. Die maan het bly skyn oor die dorpie, waarvan die inwoners so byna bygelowig was.
Koning van die Apingi.
DIE dorpie was weer vol vreemdelinge. Al die stamhoofde het aangekom. Wat het dit alles beteken? Hulle het die wildste idees oor my gehad. Ek was die wonderlikste van die wesens-'n magtige gees. Ek kon wondere verrig --- van hout in yster verander, blare van bome in lap, grond in krale, die waters van die Rembo Apingi in palmwyn of weegbree-wyn. Ek kan vuur maak, die vuurhoutjies wat ek aangesteek het, is 'n bewys daarvan. Waarvoor het daardie ontsaglike skare gekom? Hulle het ontmoet om my hul koning te maak. A kendo, die kentekens van die hoofskap hier, is verkry van die Shimba -mense, uit wie se land die kendo kom!
Die tromme klop vanoggend vroeg, dit wil voorkom asof daar 'n feesdag kom, want elkeen lyk vreugdevol. Ek was nogal onvoorbereid vir die seremonie wat sou plaasvind, want ek het niks daarvan geweet nie, niemand het 'n woord daaroor vir my geblaas nie. Toe die uur aanbreek, is ek uit my hut geroep. Wilde geskreeu lui deur die lug toe ek my verskyning maak --- & quotJo! jy! jy! & quot Die stamhoofde, onder leiding van Remandji, het in 'n ry na my toe gevorder, terwyl elke kaptein gewapen was met 'n spies waarvan die koppe na my gewys het. Agter die kapteins was honderde Apingi -krygers, ook gewapen met spiese. Moes hulle my spies? Hulle stop, terwyl die tromspelers hul tam-tams woedend slaan. Dan Remandji, hou 'n kendo in sy hand, vorentoe gekom te midde van die grootste opgewondenheid en wilde geskreeu van & quotThe Oguizi word ons koning gemaak! die Oguizi word ons koning gemaak! & quot
Toe Remandji ongeveer 'n entjie van my af staan, vind daar 'n doodse stilte plaas. Die koning stap nog 'n tree, en sit dan met sy regterhand die kendo op my linker skouer en sê: & quot; U is die gees wat ons nog nooit gesien het nie. Ons is maar arm mense as ons julle sien. U is een van diegene van wie ons gehoor het, wat van niemand af kom nie, en wat ons nooit verwag het om te sien nie. U is ons koning. Ons maak u ons koning. Bly altyd by ons, want ons is lief vir jou! & Quot Skreeu so wild soos die land rondom uit die menigte kom. Hulle skree: 'Spirit, ons wil nie hê dat u moet weggaan nie-ons wil u vir ewig hê!'
Van daardie dag af mag ek myself dus noem Du Chaillu die Eerste, Koning van die Apingi. Net fancy, ek is 'n Afrikaanse koning! Van al die wilde kastele wat ek ooit gebou het toe ek 'n seuntjie was, het ek nooit gedroom dat ek eendag koning sou word oor 'n wilde stam van negers wat in die berge van Ekwatoriaal -Afrika woon nie!
Van: Eva March Tappan, red., Die wêreld se verhaal: 'n geskiedenis van die wêreld in verhaal, sang en kuns, (Boston: Houghton Mifflin, 1914), Vol. III: Egipte, Afrika en Arabië, pp. 401-433.
Geskandeer deur Jerome S. Arkenberg, Cal. Staat Fullerton. Die teks is gemoderniseer deur prof. Arkenberg.
Hierdie teks is deel van die Internet Modern History Sourcebook. Die Bronboek is 'n versameling publieke domein en tekste wat toegelaat word vir inleidende klasse in die moderne Europese en wêreldgeskiedenis.
Tensy anders aangedui, is die elektroniese vorm van die dokument outeursreg. Toestemming word verleen vir elektroniese kopiëring, verspreiding in gedrukte vorm vir opvoedkundige doeleindes en vir persoonlike gebruik. Dui die bron aan as u die dokument wel herhaal. Geen toestemming word verleen vir kommersiële gebruik van die Bronboek nie.
Die Internetgeskiedenis Bronboeke -projek is geleë in die geskiedenisdepartement van die Fordham Universiteit, New York. Die Internet Medieval Sourcebook en ander middeleeuse komponente van die projek is geleë in die Fordham University Center for Medieval Studies. en bedienerondersteuning vir die projek. Die IHSP is 'n projek onafhanklik van die Fordham Universiteit. Alhoewel die IHSP alle toepaslike kopieregwetgewing wil volg, is Fordham University nie die institusionele eienaar nie en is dit nie aanspreeklik as gevolg van enige regstappe nie.
& kopieer werfkonsep en ontwerp: Paul Halsall geskep 26 Januarie 1996: nuutste hersiening 20 Januarie 2021 [CV]
Rituele en godsdiens
Anders as hul bure in die dorp, beoefen die Mbuti nie heksery, towery of towery nie, maar hulle het wel 'n ryk tradisie van ritueel en godsdiens. Daar is twee sentrale rituele van die Mbuti -kultuur: die molimo en die elima. Die elima is 'n formele ritueel vir die eerste menstruasie van 'n jong vrou. Dit is 'n tyd van seksuele vryheid wat uiteindelik kan lei tot die keuse van 'n toekomstige huweliksmaat. Al die jong vroue wat onlangs hul eerste menstruasie ontvang het, gaan saam met 'n groep van hul naaste vriendinne na 'n spesiale elima -hut. Hier word hulle die elima -liedjies sowel as aspekte van moederskap en seksuele verhoudings geleer. Die Mbuti beskou dit nie as 'n tyd van besoedeling nie, maar beskou dit as 'n vreugdevolle geleentheid wat 'n meisie se oorgang na vroulikheid en dus moederskap aandui. Seksuele vryheid is egter nie sonder reëls en beperkings nie. Die meisies gaan bedags by die seuns uit as 'n uitnodiging na die elima -hut die aand, waar hulle deur die meisies se moeders en ander ouer vroue moet veg om toegang tot die hut te kry. As 'n bepaalde vryer om een ​​of ander rede ongeskik geag word, sal dit waarskynlik toegang tot hom geweier word. Daar word bespiegel dat meisies 'n natuurlike vorm van geboortebeperking beoefen, omdat daar geen berigte oor swangerskap as gevolg van die elima -ritueel was nie. Aan die einde van die seremonie neem die meisies hul plek in die Mbuti -samelewing in as volwasse vroue.
Een van die belangrikste rituele vir die Mbuti behels die ontwaking en vreugde van die bos om orde te herstel tydens tye van dood, lang periodes van swak jag en ander krisisse wat die sosiale solidariteit van die groep bedreig. Die molimo is beide 'n buisvormige instrument (wat 'n wye verskeidenheid klanke kan maak) sowel as 'n seremonie. Die instrument word weggesteek vir vroue en kinders en word slegs gedurende die nag tydens die molimo -feeste na vore gebring.
Die molimo -seremonie duur ongeveer 'n maand, en almal werk saam deur kos en vuur vir die molimo -haard te voorsien. Kragtige jag gedurende die dag word gevolg deur ewe kragtige sang en dans deur die mans snags. Mans sing en dans die hele nag vergesel van die spookagtige geluide (dikwels in navolging van die luiperd) van die molimo -basuin. Dans bevestig die ouderdomsgroepbande terselfdertyd dat dit geloof in die kontinuïteit van die lewe en die band ondanks die dood bevestig. Vroue en kinders is afgesonder van die seremonie in die nag tot aan die einde van die ritueel, waarna 'n ou vrou deur die molimo -vuur dans en dit verstrooi. Dit is om vroue uit te beeld as lewegewers en vernietigers. Die mans herstel die vuur vinnig. Hierdie dans gee weer die tyd toe vroue oorspronklik die molimo besit het voordat mans dit gesteel het. Mans en vroue word dus as sentraal beskou vir 'n produktiewe boslewe. Ongeag die doel om 'n spesifieke molimo te hou, is die doel om harmonie te herstel deur die woud van "moeder en vader" te wek en te verheug.
Waarin selfs die universiteit van Cambridge erken dat die ou Egipte 'n swart Afrikaner was
Musikante by 'n banket. Muurskildery uit die graf van Rekhmire, vizier onder Thutmosis III (1490-1439 BCE) en Amenophis II (1439-1413 BCE). 18de Dinastie, Nuwe Koninkryk, Egipte.
In 2006 het die kuns- en oudheidsmuseum van die Universiteit van Cambridge, Fitzwilliam, 'n lofwaardige ding gedoen toe hulle, na 'n hernuwingsprojek van £ 1,5 miljoen, hul nuwe Egiptiese galerye van stapel gestuur het. Die idee was om antieke Egiptiese godsdiens, magie, skryfwerk, rituele ten toon te stel en om die versamelings op 'n kontemporêre en dinamiese manier weer te gee.
Maar dit was nie al nie. In 'n seldsame veroordeling van die historiese hersiening van die ou Egipte, het die Fitzwilliam -museum erken dat Egiptologie nie net 'n Europese vooroordeel het nie, maar dat die vooroordeel beteken dat ons begrip van die vroegste menslike beskawing ernstig verkeerd is. Soos hulle dit stel, kyk#8220Mense hoofsaaklik na antieke Egipte deur 'n Europese vooroordeel. Dit is omdat die meerderheid boeke oor Egiptologie geskryf is deur navorsers met 'n Europese of Noord-Amerikaanse agtergrond. "
In plaas daarvan het die Fitzwilliam-museum besluit om 'n Afrika-gesentreerde benadering tot antieke Egipte aan te neem.
Wat beteken 'n Afrika-gesentreerde benadering tot Egiptologie? In die eerste plek erken dit dat antieke Egipte deel is van die Afrikaanse kultuur en dat hoewel die woord 'Egipte' die antieke Grieke die ou Egipte genoem het, die oorspronklike inwoners dit 'Kemet ' genoem het, wat letterlik beteken 'die swart land'. Deur die museumgalery "Virtual Kemet " te noem, wou die kurators mense daaraan herinner dat Antieke Egipte 'n Afrikaanse beskawing is en dat hoewel die kultuur kontak gehad het met mense uit ander beskawings, dit in wese Afrika was in sy kultuur en sowel as die geografiese plasing daarvan. "
Die museum dring daarop aan dat daar baie skakels is tussen antieke Egiptiese en moderne Afrika -kultuur, wat wissel van voorwerpe soos kopstutte tot haarstyle soos die syslot, en hierdie en ander bewyse ondersteun die idee dat dit 'n Afrika -kultuur is, behalwe dat dit geografies in Afrika is. Om hierdie redes word Egipte deur mense van Afrika -afkoms beskou as deel van hul kulturele erfenis en geskiedenis. […] Egipte was 'n Afrika -land, en hul kunstenaars het die Egiptenare uitgebeeld as Afrikane, met 'n swart vel en styf gekrulde hare." [beklemtoon myne]
As daar twyfel bestaan ​​oor die erfenis van antieke Egiptenare, verklaar die museum: As ons na die velkleur en ook die gelaatstrekke van die voorstellings van Egiptenare kyk, is dit baie wat ons vandag as Swartafrikaans sou beskou. , selfs al laat ons kleur vir 'n oomblik opsy, ons kan ook baie agterkom deur na die gelaatstrekke te kyk wat op Egiptiese standbeelde verskyn. Hier kan geen twyfel bestaan ​​dat ons te doen het met mense wat Afrikaans was nie. Gesigte was breed met hoë wangbene en die kake is tipies sterk. Die neuse is ook breed en die lippe is oor die algemeen vol en vlesig van voorkoms. "
Dit laat u wonder hoe akkuraat die uitbeelding van Seth, Horus, Bek en Hathor is in die komende film Gods Of Egypt.
Met ander woorde, ondanks die bewyse dat antieke Egiptenare swart Afrikane was, gaan die jarelange tradisie om die ou Egipte af te was, voort. Dit is niks nuuts nie, selfs al is dit vreeslik moeg en manipulerend. Hier word baba Moses uit die Nyl gered, in 'n taamlik onakkurate uitbeelding van die destydse inwoners van Kemet.