Ek voel soos n loser  n verloorder. As jong man van agtien jaar het ek geveg vir dit waarin ek geglo het. Maar uiteindelik het ek, en my weermag, en die mense agter hierdie weermag, die stryd verloor. Ons leiers het ons t��n die Kommunisme en vir Christelikheid en demokrasie laat veg, en ons het verloor.
Deur toeval  of die noodlot  is ek in hierdie tyd van my vertwyfeling na n afgesonderde stamgebied in die hartjie van die Britte se kolonie Natal gestuur. Min Afrikaanssprekendes bekyk Suid-Afrika vanuit die Natalse perspektief, die koloniale perspektief. Die Last Outpost is n landstreek waar Voortrekkers 150 jaar gelede deur Britse anneksasie uitgedryf is.
Selfs n�g minder Afrikaners het die voorreg om die vraag oor wie Suid-Afrika is, dan ook vanuit swart Natal te beskryf. Die vrae waarmee ek in 1989 in die destydse Natal ingegaan het, was aanvanklik tiperend van vrae in die hoofstroom-Afrikanerdenke van die Transvaal, Vrystaat, Kaap. Ek was sleg voorbereid op die Natal-verskynsel.
Die Hollanders voor die Britte het ook geglo dat hulle beskawing en lig na Afrika bring. Dieselfde het gegeld vir die Spanjaarde in Latyns-Amerika, die Britte in Noord-Amerika, die Franse in Indo-China, die Portugese in Indonesi�, die Australi�rs, die Nieu-Seelanders ... Oor die afgelope 500 jaar het Europa dit as sy roeping geag, sy godgegewe roeping, om die w�reld in te vaar, te oorwin en te beskaaf.
Terwyl ek vervaard heen en weer staan en kyk het, het ek besef dat ek dit nie kan bewys nie. Voorheen het ek dit aggressief wou gl�, ja, maar objektief bewys? Onmoontlik.
In Msinga in KwaZulu-Natal kon ek tussen die twee hokke staan en vra oor kerk, oor God, oor geloof, oor godsdiens, oor sonde, oor die huwelik, familiebande, oor werk en geld en rykdom en armoede.