Volmaan Sep 2009 | SkalkSkryf
« Die lang pad
September 4, 2009 deur Joh
Posted in Joh | Tagged Boeddhisme, geluk, maanpreke, volmaan | 4 Kommentaar
op September 6, 2009 at 9:00 nm Louwie
Om te strewe na die laer geluk en dit nie te vind nie, of te vind dit bring geen blywende bevrediging nie is geen probleem nie, jy jaag maar net weer `n nuwe droom.
As jy strewe na die hoër geluk en dit glad nie te vind nie is dit totaal vernietegend. Dit sou beter wees om dit nie eers te bedink het in die eerste plek nie.
Om gegrond te wees in die volmaakte bewustheid van oomblik tot oomblik en dit waarvan jy bewus is (moord roof en doodslag —– alles tevergeefs sê die Prediker, ens.) en daardie bewustheid maak jou naar, dan sou dit beter wees om bewusteloos deur die lewe te gaan soos 99% van die bevolking.
Ek dink dit is `n illusie om te dink dat die wat niks het nie (uit eie keuse of uit dwang) beter is as, of beter af is as die wat het.
Die najaag van genot lei tot teleurstelling, die najaag van die sg. hoër dinge lei tot teleurstelling. Waarom jaag ons dan?
op September 8, 2009 at 2:17 nm Emil
Ek dink male der tal dat die ware illusie in die wêreld nie noodwendig bygelowe en dies meer is nie, maar eerder die verskansing wat as feit aangebied word dat daar wél iets beters is as dít wat ons tans het.
Is dit nie so dat “geluk” se teendeel “ongeluk’ is nie, en dat waar die een is, die ander wel sal volg?
op September 8, 2009 at 10:06 nm Joh
Een van die tekortkominge van die rede is die feit dat dit gegrond is op die metodiek van vergelyking, en daarom beperk is tot die belewenis van tweeledigheid. Dis fataal om die tweeledigheid van bestaan te verabsoluteer deur die moontlikheid van eenheid te ontken. So ‘n benadering lei tot òf hedonistiese narsisme, òf nihilisme. Beide breek die skakels van die ketting van wording.
Ek dink die ware illusie is dat daar ‘n illusie is. 😉
op September 10, 2009 at 12:32 nm Emil
Jislaaik, Joh. Hierdie laaste antwoord van jou verstom my. Ek het skielik nou meer begrip vir my hoofkarakter se hedonistiese benadering tot sy lewe, al hy is net sewentien. Hoe maak mens anders as jou wêreldbeskouing beperk is tot deurgans ‘n tweeledige keuse wat op jou forseer word, waar ‘n hele ander beskouing jou dalk ‘n verworpene maak? Raak jou benadering tot die lewe dan nie juis net ‘n strewe na kortstondige plesiere wat hulself herhaal nie, net om sin in iets te vind nie?
So kan baie van ons sosiale euwels soos misbruik letsels wees van voorafgaande, of ‘n uitdrukking van die absolute verset van mense om nié sonder vergelyking klaar te kom nie. Weste – Ooste. Goed – Sleg. Mooi – Lelik. Ryk – Arm. In – Uit. Jy kies dan maar noodgedwonge dít wat tot jou voordeel strek. Hel, is die feit, die term “kies” nie reeds ‘n aanduiding dat ‘n mens nie die wurggreep van tweeledigheid kon ontglip nie?