Snackshot van die dag: Cheese Doodles - Nuwe resepte
Snackshot van die dag: Cheese Doodles
Kaasdoodles is sedert die laat 1950's 'n gunsteling vir versnaperinge.
Die redakteurs, bydraers en lesers van The Daily Meal kyk na baie goeie restaurante, feeste en maaltye. Daar is nie altyd genoeg tyd om 'n volledige oorsig van 'n restaurant te gee of in diepte te beskryf waarom 'n plek, die kos en die mense wat dit voorberei opmerklik is nie, so Snackshot of the Day doen wat die beste foto's is, vertrou op die prentjie om te doen die meeste praat.
Today's Snackshot is 'n bak met almal se gunsteling snack, kaas doodles. Die opgeblase, knapperige, effens gekrulde stukke verwerkte mielieproduk wat met 'kaas' besaai is, is onweerstaanbaar. As u gelukkig is, vind u dit as 'n gratis versnapering by u plaaslike kroeg. Kaas doodles, 'n handelsmerk wat spesifiek Cheez Doodles genoem word, is 'n produk van Wise Snacks en kom in verskillende geure soos braai, boerdery en wit Cheddar.
Lees meer oor The Daily Meal's Snackshot -funksie. Stuur 'n e -pos aan jbruce [by] thedailymeal.com, onderwerp: "Snackshots."
Gelukkige nasionale kaasdag-4 Junie!
Weet u waarom daar soms na 'n persoon verwys word as 'n "Big Wheel " of "The Big Cheese? " Dit beteken dat daardie persoon dit kan bekostig om die hele wiel kaas te koop! Ons sou dit nooit geweet het as dit nie vir die nasionale kaasdag was nie. Webwerwe bied hierdie soort inligting op hierdie spesiale dae, en ons almal baat daarby. (Die bietjie inligting is afkomstig van Kosse.)
National Cheese Day het sy eie Facebook -bladsy en#8211 (klik hier) met allerhande snaakse prente en skakels.
Hier is 'n goeie opname wat hulle gedoen het:
Nasionale dae word almal gelys op nationaldaycalendar.com. Dit het in 2013 begin met die nasionale springmieliedag en nou is daar verby 1500 nasionale dae en weke en maande! Ons het deur die kalender gegaan en die dae gevind wat verband hou met kaas:
Ter plaatse: maak Taleggio en Strachitunt in Vedeseta, Italië
Taleggio is een van die kase wat jy haat of liefhet. Met sy sagte, taai tekstuur, stinkende geur en was-skil-geur, is ek vas in die kategorie liefde, liefde, liefde. En om dit te sien vervaardig in 'n outentieke alpiene suiwel, was hierdie week hoog op my taaklys terwyl ek in Italië was.
Simona, my toergids van Cellar Tours, het nie teleurgestel nie. Sy het 22 van ons op 'n bus gesit en ons ry op die steil, winderige paaie van die Valtaleggio-vallei in die Orobian Pre-Alpe. Twee uur later, 'n bietjie motorsiek, maar met ontsag vir die alpiene uitsig, arriveer ons in die afgeleë dorpie Vedeseta, die tuiste van die kaasmaker Arturo Locatelli se kaasfabriek, waar hy die dag klaar was met die produksie van 'n kaas waarvan ek nog nooit gehoor het nie: Strachitunt.
Simona het vir ons verduidelik dat die naam Strachitunt afkomstig is van die Bergamo -dialek vir "stracchino tondo, " en word vervaardig met vol rou koeimelk met behulp van die ou metode om die aand wrongel in die laag te lê (algemeen bekend as "cold wrongel " ) en die oggend wrongel ("hot wrongel "). Ons het net betyds daar aangekom om te sien hoe Arturo 'n warm wrongel uit die bak gooi en bo -op die koue wrongel in ronde kaasvorms plaas:
Van daar af word dit toegelaat om op tafels te dreineer, en dit word in die loop van twee dae twee keer omgedraai, waarin dit so lyk:
Dit is moeilik om uit die prentjie te sien, maar Strachitunt is eintlik 'n bloukaas sonder enige blou vorm in die melk. Gedurende die minimum veroudering van 75 dae word gate in die wiele gemaak om die groei van vorm wat natuurlik in die kaas voorkom, aan te moedig. Dit ruik soos 'n bloukaas, lyk soos 'n bloukaas, smaak soos 'n bloukaas, alles sonder penicillium roqueforti of ander blou vorm. Dit het ook twee verskillende teksture as gevolg van die gelaagdheid van die wrongel. Voltooide wiele lyk so:
Strachitunt is een van die vele alpiene Italiaanse kase wat eeue lank gemaak is, maar in die 20ste eeu dan verwaarloos is. In net die afgelope 10 jaar het die kaas teruggekeer in sy tuisdorp Valtaleggio. Dit is beskikbaar in die Verenigde State deur Forever Cheese.
Nadat hy ons aan Strachitunt voorgestel het, het Arturo ook tyd gemaak om ons te vertel van die Taleggio -pleine wat hy die vorige dag gemaak het, en wat gereed was om te draai terwyl ons daar was. Hy het ons die rietjies wat op die bodem van die droogtafels van vlekvrye staal geplaas is, gewys om Taleggio sy beroemde skiltekstuur te gee. U kan ook die plastiekmerk sien wat onder die Taleggio geplaas word nadat dit gedraai is, wat soos volg in wiele van DOP Taleggio geplaas is:
Arturo stel een van slegs 'n paar roumelk Taleggios op die mark beskikbaar en maak twee of drie vate Taleggio per week. Elke vat, wat 1000 liter melk bevat, sal 72 vierkante Taleggio maak. Aangesien dit egter nog somer is en die koeie op hoë alpiene weivelde, of alpages, produseer hulle nie soveel melk as in die winter as hulle die hele dag in skure rondstaan ​​en hooi eet nie. Hy sal dus tot ongeveer November onderproduksie van Taleggio wees.
Al sy Arturo's Taleggio word gekoop en verouder deur die ambagsman vir kaasveroudering van casArrigoni, 'n paar kilometer van die berg af in die dorp Peghera. CasArrigoni is 'n derde-generasie kaasverouderingsfamilie, en eienaars Tina Arrigoni, haar dogter, Adele Ravasio, en neef, Cesare Brissoni, het ons 'n 2-uur lange toer en proe by die indrukwekkende moderne fasiliteit wat trots is op veroudering van kaas in die tradisionele manier om Taleggio in houtkaste te plaas wat bedek is met kaasdoeke. Hier is hoe die kaas lyk toe ons onder die doeke loer:
Soos dit volwasse word, word Taleggio verouder in vier verskillende opeenvolgende genesingskamers, elk teen 'n ander temperatuur en humiditeit. Elke vierkant word minstens een keer per week omgedraai en gewas, en elke week word die boks en doeke skoongemaak. Cesare het ons gewys hoe dit gedoen is.
CasArrigoni verouder sy Taleggio vir 50 dae om 'n maksimum geur en tekstuur te verkry. Die meeste industriële Taleggio word slegs 35 dae verouder. Taleggio wat na die Verenigde State uitgevoer word, word ongeveer 30 dae op 'n boot gesit, sodat dit binne 'n maand op die magiese ouderdom van 60 dae by die hawe aankom, en die minimum ouderdom van 'n roumelkkaas in die Verenigde State ingevoer kan word. Die mense van casArrigoni pak ook elke vierkant Taleggio saam.
Volgens wet moet vierkante van Taleggio tussen 2,2 en 2,4 kilogram weeg. Die Arrigoni -familie is vasbeslote om Taleggio slegs in 'n tradisionele aangeleentheid te verouder, en is trots op die produk wat dit op die mark bring.
Die ekonomie van hierdie vallei is gebaseer op Taleggio. Dit is belangrik dat ons hier bly en die kaas verouder waar dit gemaak word, het Adele gesê. Daarom dat ons nog steeds met die hand werk en elke stuk kaas persoonlik vir ons kliënte kies. lank in die Valtaleggio -vallei verouder.
Sjoe, die somer is klaar, die herfs kom. Die weer was puik. Dit het verlede week koeler geword, wat nie sleg was nie. Ons het die naweek bekommerd geraak oor reën, maar het daaraan ontsnap. Die pienk phlox vervaag, en die nasturtiums het amper verby gegaan.
Ek het meer snybiet en radyse uit my tuintuin gekry. Ek kyk hoe 'n paar plante groei wat ek nie herken het nie. Hulle was eweredig oor mekaar, so ek het gedink ek sou hulle plant. Die notaboekie waar ek my plant in die lente aangeteken het, is diep in die begrawe woonkamer waar ek dit nie kon regkry nie. Uiteindelik blom dit. Dit was 'n pragtige wit blom met 'n pers keel. Ek het onthou dat okrablomme so lyk, en ek sou die moontlikheid nie ontken dat as ek 'n ses-pakkie okra sou sien nie, dit moontlik as 'n semi-sieraad aan die kant sou plant. Uiteindelik plaas ek 'n foto daarvan op Facebook en Sarah identifiseer dit as Datura/Jimson onkruid. Dit is giftig en eet dit nie! ". Goed om te weet. Ek het hulle nou opgetrek. Ek vermoed dat die sade in die vuil was wat ek afgelewer het. Ek het dadelik ontdek dat dit vol lammers is. Ag wel.
Verlede week het ek Ellen Evert Hopman op my vertoning gehad, en sy het 'n boek genoem Invasive Plant Medicine: The Ecological Benefits and Healing Abilities of Invasives, ek kon 'n eksemplaar van Amazon kry en lees dit nou. Dit is redelik goed. Ek het my hele volwasse lewe gehaat met ornamentele bamboes, ook bekend as knotweed, maar dit blyk dat dit 'n effektiewe behandeling vir Lyme -siekte is. Daar is ook voordele van ander soos Loosestrife en Kudzu. Purple Loosestrife is veronderstel om beter te wees vir die oë as vir die oog, en die oog van Smoke het weer lelik geword, so ons probeer dit voordat ons hom na die veearts terugstuur. Ek was nie verbaas om verskeie distels op die lys te sien nie, maar ek was verbaas om wilde rose en weegbree te sien. Weegbree het ons doelbewus uit Europa oorgebring, en dit is die medisinale kruie nommer een! Ek neem aan dat as u wil hê dat u grasperk gras is, dit indringend lyk, maar ek wil eerder weegbree as gras hê.
Die herstelwerk en opknappings is redelik gedoen, verlede Vrydag was die laaste dag dat die ouens hier was. Don het poly op die toonbanke gesit, en Paul het my voetpedale op die wasbak aangebring. Die uitspraak is nog steeds duidelik of dit 'n goeie idee was of nie. Ek het gedink dit sou soos 'n stortkontrole wees- jy stel die hittekombinasie in en draai dan 'n skakelaar om te besluit of die water na die stortkop of die kraan van die bad gaan. Ongelukkig kan ons nie die pedaalkontrole omseil nie, dus om die wasbak of 'n pot water te vul, moet u op die pedaal bly (of 'n gewig daarop plaas), wat regtig ongemaklik is. Ons sal sien wat ons mettertyd meer doen. Wat ingaan, kan uitkom. Ek moet sê dat dit goed is om skottelgoed te was. Ek het baie daarvan gedoen terwyl ek die skottelgoed op die rakke gesit het.
Ek het 'n bietjie wiskunde gedoen- ek dink dat die rakke in die spens en porselein-kas saam ongeveer 190 lineêre voet bereik het en wat ons ingesit het, was 200- of miskien was dit andersom. Dit gaan in elk geval naby wees, en een van die resultate is dat ek, terwyl ek die rakke laai, ook kyk na wat ek bereid is om van#8221 ontslae te raak. Toe ons besig was om af te laai, was dit redelik duidelik dat drie bakke tupperware te veel is. Ek kan beslis van die bokante en onderkant ontslae raak sonder vennote, maar dit word 'n bietjie moeiliker as ek besluit hoeveel X benodig ek? Op 'n stadium het ons gereeld tien tot 'n dosyn mense gesit om te eet, nou gebeur dit net by Solstice. Ek het vroeër gekook vir geleenthede, 30 tertpanne (tien tafels en 'n ander tert vir elke gang) het sin gemaak, net soos verskeie potte van drie en vyf liter. Dit was dus nodig om vyf of ses identiese plastiekhouers van vyf tot twaalf koppies te hê. Nou? Nie soseer nie. Maar alhoewel ek dit nie gereeld gebruik nie, huiwer ek om my tert- en koekdraers net om dieselfde rede te gooi omdat ek nie van my verskillende kookspeelgoed en gadgets ontslae wil raak nie. Ek hou daarvan om dit af en toe te gebruik, en dit is nie maklik om dit te vervang nie.
Ek sal erken dat dit nogal lekker is om te besluit waar ek my mooi goed moet sit. Ek dink die opdiengeregte kry die rakke oor die kaste en die kook-, stoor- en skoonmaakgoed kan daaronder gaan. Dit is duidelik dat dinge wat u gryp, onderaan verskyn, en dat dinge wat minder gereeld gebruik word bo -op is, maar ook die boonste rak is groter, dus moet groter items daar boontoe kom. Ek het daaraan gedink om die rolletjies wrap, ens. In die asblikke te sit waarin ons dit vasgesteek het, maar aangesien Don 'n onderste vensterbank (maar geen rak) op die kaste gesit het, kan dit moeilik wees om dit in en uit te haal. My mees onlangse gedagte is om die kanne, slaaibakke en speserye in die eerste gedeelte te plaas. Ek verwag ook dat ek teen die einde moet kom en moet agterkom dat ek alles oor 'n voet moet skuif om iets in te pas by dinge in dieselfde kategorie.
Tans het ek 'n kategorie op die tafelblad- die dinge wat ek voel ek nie hoef te behou nie. Dit is makliker om die oulike herfsblare -stel borde te laat vaar as u kan sien dat daar al agt stelle borde op die rakke is. Dit maak dit beter om die tafel te dek, aangesien dit makliker sal wees om te kies watter eetgerei die beste by die kos pas. Maar ek loop die vraag raak- terwyl 'n mens soms blou (of rooi of groen) wil hê, hoeveel vase benodig jy? Hoeveel voetstukkoekborde? En wat om te doen met die geliefde stel geregte dat daar nog net vier oor is? Op watter stadium troef "dat my oumas " troef " was, waar gaan jy dit pas? ".
Die naweek het iemand teruggekom om 'n ekstra laag poly op die toonbank te sit, want dit neem 'n dag om droog te word en ons was nie hier nie. Ons was by die Harpers Retreat SCA -geleentheid. Die tema hierdie jaar was SCA -geskiedenis, en toe ek praat oor watter klas ek kan leer, het Sheena baie opgewonde geraak oor wat ek in die beginjare van die SCA gesing het. Toe ek daar kom en begin praat, blyk dit te word beskryf as SCA-liedjies- nie presies wat ek voorberei het nie, maar mense hou daarvan. Ongelukkig was ek, soos so gereeld gebeur, besig om kopieë van die liedjies uit te druk terwyl die kinders die motor laai. Dit was dieselfde plek as verlede jaar met baie elegante boomryke paadjies (hulle noem dit paaie, en jy kan 'n motor langs hulle af druk deur die pad te loop). Die eienaars sê dat hulle van ons hou, maar hulle het die prys 'n duisend dollar verhoog en gesê dat as iemand met hul motor op die gras ry, ons die webwerf sal verloor. Goed, ek hoop iemand doen dit. Dit is ongelooflik ongerieflik. Ek verstaan ​​ook (ten minste sommige van) die hutte was vuil. Maar meestal het ek baie slegte herinneringe daaroor dat ek verlede jaar by die verdomde bome wou kom, en dan tussen hulle (hard aan die werk om die sleepwa nie om die beurt te haal nie). As gevolg van die beperking, het ons die ossewa saamgebring, sodat mense dit kon gebruik om hul tente en toerusting op die kampvuur te dra.
Ons het ook die nuwe tent vir die eerste geleentheid geneem. Ketil was 14 'x16 ′, hierdie een is 16 'x18 ′, en seuntjie, maak daardie 2 voet 'n verskil! Onthou dat die weervoorspelling elke dag van Vrydag tot Maandag reën voorspel het, en ons het Donderdag en Vrydag reën gehad. kook en hou al ons goed ook binne. Toe dit aand word, het Willow haar matras op die gebied van die verkoopstafels neergesit, terwyl ek en Kat ons s'n oor die rug gehardloop het, en omdat die weer aanhou, het ons eintlik ons ​​tafel gedek vir ontbyt en middagete. was wonderlik ruim. Willow kon 'n halssnoer op 'n tafel agter die verkoopstafels maak. Ons het ons doelwit bereik, altyd lekker.
Kat hardloop die goue sleutel op die stoep van een van die geboue. In teorie hoef sy nie die hele tyd daar te wees nie, maar dit lyk asof elke keer as sy vir middagete kom of om 'n ander rede, iemand kom hardloop om haar te help om iemand te help. So sy is nuttig! Sondag het haar posisie op die stoep haar 'n galery van die toernooie en die baan gegee. Terwyl Willow vir Kat gehelp het om die goue sleutel op te stel, het ek die tent opgerig met 'n wonderlike span vrywilligers. Brian en Trevor het my vertel van twee jong mans wat hulle graag by Stormgard wil aansluit, en ons sou hulle by GNEW ontmoet het as ons nie onderbreek het nie. Maar hulle het opgedaag terwyl ons besig was om uit te pak, en die sleepwa en bakkie vinnig afgelaai en ons toe gehelp om die nuwe tent op te sit en alles binne. (Destyds was ons nie seker dat reën nie op hande was nie.) Hulle name is Connor en Kevin, en as hulle binne 'n paar maande nog steeds so goed pas, kan hulle by Stormgard aansluit. Ek is bang dat ek te sterk geskrik word deur die aaklige verhale van nuwe lede gryp om net 'n huishouding in te bring sonder om deeglik na te dink en dat almal mekaar kan leer ken.
Ons is langs Thor 's Hammer opgerig, so toe ons nie ons lantern se toue kon raaksien nie, kon ons net 'n paar by hom koop. Ons het ook meer van die " wrywingshake " wat aan tentpale hang, opgetel. Erik (ek het hom al jare Thor genoem, maar blykbaar is sy naam Erik, en hy is 'n afstammeling van Erik die Rooi), verdien dit vir slegs $ 7 elk, so ek kon die wat ons in die steek sak saam met Ketil, en sê vir Dierdre om dit te bewaar.
Domenico was die koopman-outokraat, en hy is aangemoedig om 'n middernag-waansin in die handelaarsgebied te hê, maar aangesien byna al die tente opspringers was en nie geskik was vir beligting nie, het dit nie gebeur nie. (Die hanglampe van Kate is natuurlik altyd mooi.) Ek sal erken dat as hulle lanterns in die boomgang kon hang, dit baie mooi sou gewees het, maar hulle sou dit nie gehad het nie. Ek is redelik seker dat ek 'n kas papierlanterns het (nie dat Chinese lanterns 'n SCA-periode is nie, maar die tegnologie is moontlik!), En ek het probeer onthou waar daar was, maar kon nie. Ons het vergeet om die vullisdrom vir die goue sleutel in te pak (wat dit redelik onmoontlik maak om dit uit te sit), en Kat se gordel met haar chatelaine, sak en omtrent alles. Gelukkig, en God seën Brian, kon ons hom bel en vang, en hy was bereid om onderweg na ons huis toe te gaan, die hangers op te tel by die skerm van Willow en die goed en dit saam te bring. Krisis afgeweer, dankie tog (en Brian)! En sodra ons gereed was om kos in ons te kry, het ons net ons beddens opgeblaas en neergestort. Hoe heerlik om horisontaal te wees!
Dit het gelyk asof die meeste klasse van een tyd na 'n ander verskuif is- 'n banierverfklas het die kunste-en-wetenskapsgebied oorgeneem, en ek het net my ou liedjies op die gras buite ons tent gehad. Ek dink my belangrikste punt was dat ons nie weet wat ons doen toe die SCA begin het nie. Baie van ons gunsteling liedjies, behalwe dié wat ons oor onsself gemaak het, was van volksangers soos Steeleye Span, of selfs die Clancy Brothers. Ek het gesing "The Quest " en "Rimini " (ons het BAIE Kipling gedoen!), En "Road of Kings " (uit Robert Howard 's Conan boeke), en die "Song van Golias &# 8221 van Silverlock, hoewel ek The Last Unicorn genoem het, dink ek nie dat ek moes sing nie toe ek 'n jong man was (nie seker nie). Ek het gepraat oor die Childe Ballads, en wetenskaplike besprekings van "Twa Corbies " en "Three Ravens ", en hoe ons probeer om ou liedjies te dateer, en die bron van "the Witch of the Westmerelands ". Ek was van plan om by die Raven Banner en Song of the Shield Wall deur Peregrin Windrider en Malkin Gray uit te kom, want as iemand mooi musiek gaan skryf, moet die deuntjie gerespekteer word, maar ek het dit nie gedoen nie. Ek het meestal die korteres gedoen, insluitend die " Twelve Days of Battle " (as 'n voorbeeld van hoe 'n grap onbegryplik kan word as mense dit nie meer verstaan ​​nie- "The hele Herlathing " vir die derde dag ). Ek het wel by "the Dark Horde Battle Song " gekom en die "Ik is nie 'n Ninja Polka nie, maar nie "Catelan Vengence ". Ek het 'n bietjie gedoen van "War is 'n Science " van Pippin – my eerste optrede in die SCA (of miskien was dit "the Seven Deadly Virtues " van Camelot.) Omdat daar soveel te dek was, het ek nie & #8217t sing al die liedjies regdeur. Dankie tog, een van die dames wat gekom het, onthou die deuntjie van "Chastity Belt "- Ek kon net die melodie van die koor onthou, so ek kon die een met hulle deel. (Sy het ook saam met my die Steeleye Span 's "The King " gesing- dit het harmonie nodig.) Ek het gepraat oor liedere en ons vroeë soen-danse en die oorsprong van naeltjie-suurlemoene in die SCA. Ek het verder gegaan met verfilming en die liedjies wat ons geskiedenis van die SCA bewaar, en die verskillende liedjies wat daarop gemik is om mense verse te laat byvoeg- van die "Mongol verjaardagliedjie " tot "Imperium Compound ". Ek is bevrees dat die werkswinkel nogal ontsteld was, terwyl mense na die volgende klas gegaan het. Ek het ongeveer 160 bladsye songtekste laat druk, so dit is nie verbasend dat ek dit nie in een uur kon inpas nie.
Een wat ek nie kon bereik wat ek beplan het nie, was " The Kitten Raid ", maar dit is later gesing. Tydens die kooksgildevergadering Sondag stap Honor uit die gang. Ek was nogal verbaas omdat sy nou in Ohio woon, en ek het gedink dat sy my laat weet het of sy 'n reis hiernatoe maak. Sy was ook in swart met haar hare af, en ek moet erken dat ek 'n wonderlike boek gelees het oor dopplegangers en haal, so ek was nie seker dat sy regtig daar was nie. Sy was. Sy kom uit vir haar ma se tweede man se begrafnis. Sy was baie lief vir hom. Dit was op Saterdag en Sondag dat sy haar suster op die Manchester-lughawe moes aflaai, sodat sy gedink het sy kom nie so naby nie en kom nie by die geleentheid nie. Later sing sy die Kitten Raid vir mense, maar ek kon haar nie die woorde vir my neerskryf nie. Ek sal sê dat die deurloop van al die ou liedjies vir my nogal 'n moeilike rit was, en ek was nog half daar in die vroeë SCA.
Die fees was redelik goed. Ongelukkig is die kamp -eetsaal ontwerp vir kinders en ek het onthou hoe pynlik dit verlede jaar op die piekniektafels was, so ek het hierdie jaar my stoel ingeneem en gemaklik aan die einde van die tafel gaan sit. Ons het saam met Anne of the Fuzzy Hat en haar vriende gesit, en hulle was verheug om my as die geskenk van#8220grande dame " te dien. Dit was ongelooflik warm, en ons het beurte gemaak om lug uit te sluip. Daar was baie kos, en dit was goed (alhoewel die gesnyde beesvleis ongelukkig 'n ongeval was, was dit die nadeel om vooraf die spyskaart te publiseer!). Een gereg waaroor ek nog steeds ambivalent is, was die spek- en sampioentert. Dit het lekker gesmaak, maar het nie behoorlik opgestel nie, so ek kon dit nie met die hand eet nie, soos 'n tert (volgens my mening). Ek kon nie die appelkose in die frikkadelle proe nie, maar ek dink dit is 'n goeie ding. Na ete was die bardic kompetisie. Beide Connor en Kevin het meegeding, en ek wou dit kyk, maar teen tien begin ek vervaag, hoe goed die musiek en verhale ook al was. My gunsteling (en daar was verskeie) was 'n verhaal van 'n dame wat voorheen in AnTir (Washington en Oregon) gewoon het en 'n ou storie daar aangebied het, maar sy het gedink dat ons nooit hier gehoor het nie. Dit was die verhaal van 'n jong eekhoring wat deur sy koning gevra is om in 'n oorlog te wees, maar wat opgeroep is om aan die oorlogspele van die National Guard deel te neem. (Dit het bekend begin klink.) Hy word een aand as 'n wag op die top van 'n onskaalbare krans aangewys, en loop langs sy pos woedend 'n stokkie wat hy opneem, en dink oor hoe hy 'n gebeurtenis kan wees, toe skielik kom een ​​van sy vyande oor die kant en tot sy verbasing val hy aan met nog 'n standaard SCA-vegstyl van hoë gehalte. (OK, dit klink BAIE bekend.) Hy was baie verbaas dat die ander man so goed was in hierdie esoteriese gevegstyl. Toe hulle later kon gesels, ontdek hy dat die man weet wat An Tir en die SCA is. En het vir hom gesê om hom nie in die verleentheid te stel nie, want hy was die Koning van die Weste. (OK, die deel was anders. Ek moet met Viz in aanraking kom en hom oor sy weergawe van dieselfde storie laat kyk- behalwe dat dit hy was wat die heuwel beklim het, en natuurlik het hy was nie die koning van die Weste nie.) Maar daar was ander lekker liedjies en verhale, en ek het lekker gekuier.
Terwyl die baron en barones (en die erfgenaam wat die genade genoem word) die volgende Bard of Stonemarche gekies het, kon ek my weergawe van Moonwolf 's Ballad of Pennsic Four gee met my perspektief op hoe dinge gebeur het. Connor het 'n paar monoloë van Shakespere gedoen, en Kevin het 'n geloofwaardige, kortstondige toespraak gehou wat ek gedink het een was, maar teen 11 was ek opgewonde en baie bly om te ontdek toe ons inklim dat Willow vir ons beddens gemaak het.
Die volgende dag is daar baklei (op die gras tussen die Gold Key en Gate), en tot ons vreugde het ons eie Frostulf die Rapier-kampioenskap gewen- hy sal die volgende jaar die rapier-kampioen vir die Baron (ess) wees. Hy is beslis fotogenies. Ek was baie skaam. Ek was besig om Shannon, sy dame, te verras omdat sy nie graag rompe wou dra nie, en ek het haar gevoelens seergemaak, wat veral hartseer was omdat sy vir my 'n groot hoop pragtige tamaties en komkommers uit haar tuin bring. Soos die kinders sê, ek is nie goed in humor nie, en ek voel vreeslik daaroor.
Die geveg is gevolg deur die hof. Ek het weer gemors. Ek het nie bygehou watter toekennings ek verdien het nie. Ek weet dat Megan en Morgan vir Ælfwine en ek die spesiale Order of the Foundation Stone gegee het, maar Stonemarche het hoekstene, keystones, meulstene en 'n klomp ander klippe, en ek weet nie watter een is nie, of as ek een het . (Ek sal dit vir Aine moet vra.) 'N Paar jaar gelede is ek die beginsel van iets met 'n lamp gemaak, maar ek kon nie onthou wat dit genoem is nie. Hulle het die Orde van die Lamp van Apollo gevra, maar ek was redelik seker dat daar geen Apollo in die naam was nie- totdat Harold vir my gesê het dat dit die naam is wat eintlik die College of Arms geslaag het, en ja, dit was my bevel. Oeps. 'N Mens moet regtig tred hou.
Ek haat dit om te erken, maar my Middeleeuse skoene is nie so goed vir my voete as wat ek wil nie, en wat daarmee gepaard gaan en baie ronddwaal, was my voete teen Sondagaand weer seer. Ek het baie wonderlike gesprekke gevoer (ons het 'n uur in die oggend met Harold gesels oor musiek en die college of heralds), maar toe Willow op die internet kyk en sê dat storms teen sononder inkom, het ons daaraan gedink om nat doek in te pak, en besluit om die Sondagaand bardic oor te slaan. Weereens het vrywilligers ons met 'n ongelooflike spoed gehelp en 'n lieflike dame het selfs aangebied om die ossewa huis toe te neem sodat mense dit Maandag kon pak.
Maandag het ons dadelik aan die werk gespring. Ek het die skottelgoed wat op die eetkamertafel was, in die spens begin skuif, terwyl Willow uitgegaan het om vag vir haar herfsseisoen te kry (insluitend twee huidige kommissies). In die aand, omdat die tafel skoon was, kon sy haar komberse begin uitsny. Sy het waarskynlik vroeër begin as die tafel nie in skottelgoed begrawe was nie. Om dit skoon te maak, was die meeste wasgoed- as ek kan, gaan ek deure met glasvoorkant op die kaste kry om die stof daarop te verminder. Ek dink nie as mense twee stelle skottelgoed het nie, het hulle hierdie probleem, maar as u 14 stelle het#8230. laat ons net sê ek word oortuig dat ek nie soveel nodig het nie.
Gisteroggend het Willow 'n afspraak met die Endodontist in Keene gehad vir 'n wortelkanaal. Wortelkanale is deesdae blykbaar iets vir spesialiste. Aangesien haar afspraak nege was en een vroeg kom vir papierwerk, en Keene 'n uur weg was, moes ons om 7:30 vertrek. Yuck. Sy het TWEE wortelkanale gehad (en sal nou krone nodig hê), en het eers na die middag losgekom. Hulle het haar anti-biotika, narkose, en arnika teen die swelling gegee, en daarna het sy persepsies gegee vir Naproxen teen swelling en kodien teen pyn, maar dit was redelik goed. Sy neem meer arnika en vitamien C om die swelling te verminder, en sê tot dusver dat die ergste deel die X -strale was. Hulle moes een voor, een tydens en een daarna doen, en die kartonskyframe sny altyd in die smaak. Die endodontis het ook 'n nuwe apparaat- 'n rubber wig wat haar mond oop hou, waarvan sy baie hou. Ek het saamgegaan as sy nie in staat was om self terug te ry nie. Dit gaan goed met haar, maar ons dink dit is die moeite werd om 'n back-up te maak. Sy voel goed genoeg om by die JoAnne -winkel in Keene te stop vir meer materiaal.
Nou maak ons ​​gereed vir die eerste van die Pagan Pride Days. Moet my show gaan doen- vanaand Ghosts! bel 619 639 4606 8-9 oostelike daglig!
Aangesien Rosh Hashana pas begin het, het ek Joodse spreekwoorde vir my aanhaling:
Wat u nie met u oë sien nie, bedink u nie met u mond nie.
U kan die wind nie beheer nie, maar u kan u seile aanpas.
'N Held is iemand wat sy mond kan hou as hy reg is.
Stormgard die nuutste weergawe:
Ek gebruik vars tiemie, want dit pas baie goed met gerookte cheddar. Vir verskillende variasies van hierdie Easy Cheese Scones, probeer egter om:
U kan ook droë kruie gebruik, maar u moet die hoeveelheid aanpas. Gewoonlik gebruik jy minder droë kruie as vars kruie aangesien die geur in droë kruie meer gekonsentreerd is.
Hoe om flakey scones te maak
Ek is mal oor hierdie tegniek en gebruik dit elke keer as ek flakes wil maak.
Sodra die deeg gemeng is, druk dit effens plat, vou die deeg halfpad na u toe, druk dit effens met u hande plat, beweeg die deeg kwart om en vou weer. Herhaal 10 keer. Dit sal die skyfies effens flakkerig maak.
U skep eintlik lae deur die deeg plat te druk en dit dan in die helfte te vou, en dan herhaaldelik te herhaal.
Kan jy Easy Cheese Scones maak sonder 'n voedselverwerker?
Ja jy kan. Jy kan 'n vurk gebruik om die botter en roomkaas in die meel te druk. U kan selfs u hande gebruik as u wil, maar ek persoonlik verkies om 'n deegmes te gebruik om koue botter en meel te kombineer. voedselverwerker.
As u 'n voedselverwerker het, is dit baie makliker om hierdie Cheese Scones te maak. Jy kan selfs al jou kase in die voedselverwerker rasper!
Hierdie Cheese Scones was heerlik in die oggend of as 'n peuselhappie, en ek sweer, ek het gekreun toe ek my laaste skons gehad het met my eerste soet, kaneeloog en romerige Pumpkin Spice Latte. Die kombinasie van sout kaasgeur en soet pampoen was plofbaar in my mond.
Beide dig en skerp terselfdertyd as dit saam met die skil geëet word. 'N Vars druiwe -soetigheid maak vooraf plek vir die diep donker skaapagtige onderlyf wat onder die oppervlak skuil.
Melktipe/behandeling: Rou skape/koei/bok
Rennet tipe: Dier
Die smaak ervaring
Testun al Barolo toon, net soos die ander Testuns, tyd en plek aan. Al Barolo dien as 'n momentopname van 'n spesifieke punt in die seisoen wanneer die verhouding tussen melk korrek is en die druiwe oes aan die gang is. Die druiwemos wat deur die Barolo -wynmaakproses agtergelaat word, word in die skil gedruk om vog te behou en die geur van die kaas by te voeg. Die moet oorweldig, maar op 'n goeie manier: die effek is soet en bedwelmend vir die tong.
Testun al Barolo, miskien die vriendelikste van Beppino se Gran Riserva -reeks, is warm, soet en uitnodigend. Dit het 'n jonger, skerper smaak as dié van sy kastaiingbruin of whisky -familielede. Beppino Occelli, wat oorspronklik 'met botter gefokus' was, het die bedryf in 1976 betree en maak tans 'n paar van die wêreld se mees outentieke kase wat die streek Cuneo in die Italiaanse Alpe verteenwoordig. Sy Testuns bring hulde aan 'n baie ou, rustieke manier van kaasmaak wat gebruik maak van verskillende melkverhoudings en 'res' van ander soorte voedselproduksie.
Bedien met Sweet Abbruzze Wors en 'n super skerp witwyn vir 'n bietjie warm druiwe-op-druiwe-aksie.
Nasionale Kaasbaldag Datum in die huidige jaar: 17 April 2021
Het u geweet dat kaasbal na twee verskillende produkte verwys? Maak nie saak wat in jou gedagtes opkom nie, dit is Nasionale Kaasbaldag, that falls annually on April 17.
Hou dit eenvoudig. You don't want anything to overshadow your cheese. We suggest a fresh baked baguette, crackers, sliced apple, cauliflower, broccoli, and carrots. Anything with a nice snappy crunch would be a good start.
Die moontlikhede is eindeloos! Share your creations on Instagram and Facebook with #CheeseformyHoney and tag @CloisterHoney!
Today is National Cheese Pizza day. Where else but in Italy, where pizza is a classic Italian dish. The history begins in antiquity, when various ancient cultures produced basic flat-breads with several toppings. A precursor of pizza was probably the foccacia, a flat bread known to the Romans as panis focacius, to which toppings were then added. Modern pizza developed in Naples when tomato was added to the focaccia in the late 18th century. Die woord pizza was first documented in 997 A.D. in Gaeta and successively in different parts of Central and Southern Italy. Pizza was mainly eaten in Italy and by emigrants from there. This changed after World War II, when Allied troops stationed in Italy came to enjoy pizza along with other Italian foods. Pizza first made its appearance in the United States with the arrival of Italian immigrants in the late 19th century and was popular among large Italian populations in New York City, Chicago, Philadelphia, Trenton and St. Louis. In the late 19th century, pizza was introduced by peddlers who walked up and down the streets with a metal washtub of pizzas on their heads, selling their pizzas at two cents a slice. It was not long until small cafes and groceries began offering pizzas to their Italian-American communities.