Januarie | Boodskap vir Vandag
Maar dan is die woord klas al weer te menslik. God val in geen klas nie. Hy is onvergelyklik. Hy is eenvoudig net … gróót! Lees Verder>>
Simfonie van die skepping
Posted on January 29, 2019 January 29, 2019 by adele lombaard
Ek wil die Here loof en nie een van sy weldade vergeet nie (Ps 103:2).
Alles in die skepping is daar om God te prys. Diep onder in oseane, waar geen mens se oog nog gesien het nie, is die pragtige, veelkleurige visse daar tot sy eer. Die pers getinte bergpieke verkondig sy lof. Branders, bome, blomme getuig van sy grootheid! Iemand het eenmaal die skepping vergelyk met ŉ magtige orrel waarvan elke pyp sy eie klank laat weerklink, van die dreungeluid van die groot baspype tot die fyn klanke van pypies so groot soos stopnaalde. As elkeen sy eie klank voortbring, klink dit eentonig, maar as almal saam speel, is dit ŉ simfonie van klank! Ek en jy het ook ŉ plekkie in dié simfonie. Continue reading →
Vakuum waar God moes wees
Posted on January 28, 2019 January 28, 2019 by adele lombaard
Daar is niks in die hemel of op die aarde wat vir my meer beteken as U nie (Ps 73:25).
“God het ons vir Homself gemaak, en ons hart bly onrustig tot dit rus vind in U.” Só lui die beroemde woorde waarmee die ou kerkvader Augustinus die diepste hartsbehoefte van alle mense beskryf het: om in God rus te vind. In ons onderbewussyn, hoe verdronge ook al, is daar dié wete: Sonder God kan ek nie. Al het die sonde dit feitlik heeltemal uitgewis, is daar in elke mens ŉ vae aanvoeling vir God, ŉ onvervulde verlange, ŉ soeke … Lees Verder>>
Daar is ŉ natuurbeeld wat ons verhouding met God mooi illustreer: die kleurvolle toneel van ŉ veld vol sonneblomme, almal met hulle gesigte gedraai na die son – die bron van hulle bestaan. Selfs hulle naam ontleen hulle aan die son! Maar as die son sak of agter die wolke verdwyn, buig die blomme na onder. Skielik lyk hulle verskrompel en verlep. Lees Verder>>
Posted on January 24, 2019 by adele lombaard
ŉ Beroemde sweefstokarties wou op ŉ dun koord oor ŉ hoë waterval stap. Honderde meters onder hom was daar ŉ bruisende watermassa, en sy enigste hulpmiddel was ŉ balanseerstok. Duisende mense het saamgedrom naby die punt van waar hy sou begin loop. ŉ Vinnige meningspeiling is onder die omstanders gedoen. Die vraag was: Glo jy dat die arties veilig aan die ander kant sal kom? Omdat dié kunstenaar wêreldbekend was vir sy verstommende toertjies, was 90% van die antwoorde ja. Toe word ŉ tweede opname gedoen. Die vraag was dié keer: Sal jy op die arties se rug klim dat hy jou oordra? Sonder een uitsondering was die antwoord nee! Lees Verder>>
Geloof kan dus soms verkeerd, selfs dodelik, wees. Dit kan op die verkeerde dinge gerig wees. Soos die siek man wie se “geloof” op die verkeerde pille gerig was, en in plaas van sy redding eerder sy ondergang bewerkstellig het. Lees Verder>>
Posted on January 22, 2019 January 22, 2019 by adele lombaard
Wie hoop nog op wat hy reeds sien? (Rom 8:24).
Baie mense is onder die wanindruk dat geloof soos ŉ pil werk. As ek dié pil sluk – so meen baie – sal alle swaarkry uit my lewe verdwyn. Soos ŉ pynpil wat ŉ hoofpyn laat verdwyn.
Daar is selfs ŉ hele teologie rondom hierdie geloof opgebou, die sogenaamde voorspoedteologie. Dit leer dat, indien ŉ mens goed en reg glo, jy net seën en voorspoed vorentoe kan verwag. Glo net goed genoeg, sê hierdie soort teologie, dan word jou siek liggaam in ŉ kits gesond en jou nadelige bankbalans styg oombliklik uit die rooi. As jou geloof net reg is, ontvang jy die beste van die bestes: die mooiste huis, die nuutste motor, die gelukkigste gesin, die beste lewensomstandighede. Lees Verder>>
Geloof as sodanig het geen krag nie. ŉ Mens kan nooit in jou eie geloof glo nie. Geloof is gerig op God; dit is afhanklik van God, en dit gaan op in God. Lees Verder>>
Baie Christene is verkleurmannetjies of verkleurvroutjies. Hulle kamoefleer so maklik. Maar dit is nie ŉ kuns wat óns uitgedink het nie. Verkleurmannetjies doen dit al eeue lank. Hulle smelt in by hulle omgewing, by die groen, die grys en die geel van die lower en die aardsheid van die grond. Jy sien hom en tog ook nie! Kul jou hier en kul jou daar! Lees Verder>>
So skryf Siprianus, die biskop van Kartago, in 300 nC aan sy vriend Donatus, en erken dan dat hy self ook ŉ Christen is. Lees Verder>>