Joan Hambidge. Reisjoernaal: ‘n Sloweense en Kroasiese pelgrimstog (2014)
The very activity of taking pictures is soothing, and assuages general feelings of disorientation that are likely to be exacerbated by travel. Most tourists feel compelled to put the camera between themselves and whatever is remarkable that they encounter. Unsure of other responses, they take a picture. This gives shape to experience: stop, take a photograph, and move on. The method especially appeals to people handicapped by a ruthless work ethic — Germans, Japanese, and Americans. Using a camera appeases the anxiety which the work-driven feel about not working when they are on vacation and supposed to be having fun. They have something to do that is like a friendly imitation of work: they can take pictures. – Susan Sontag
My obsessie met deure – ‘n simbool van liminaliteit – word bevredig in hierdie stad.
Vroegoggend is ek in die brekfiskamer en hoor Afrikaans. Ek gesels met twee gawe Suid-Afrikaners uit Stellenbosch. Op die oggendnuus wat ek via my rekenaar lees, verneem ek ‘n Stellenbosse student is verkrag. Dié slegte nuus uit Suid-Afrika verdring ek met ‘n dag-uitstappie na Bled en Bohinj. My private gids kom haal my met ’n nuwe Citroën, en orals sien ‘n mens die nuutste modelle van BMW’s en Mini’s. Motors is ‘n statussimbool, verduidelik my gids. Dit reën en die kasteel in Bled – met sy omliggende meer – is vol toeriste. Dan vertrek ons na Bohinj en onderneem ‘n boortvaart. Die eienaars is wel ter tale, bied my Schnapps aan en ons kyk na die visse in die deurskynende water.
Ons vertrek na ‘n restaurant – duur! – waar jy jou eie forel kan kies. Die vis is uit die boonste rakke. Ek stiek my gids vir ‘n biefstukslaai wat hy opsmul. Ook die wyn is puik.
soos wyn uit druif geweef …
Die volgende oggend na ‘n besoek aan die kerkhof en katedraal hou ek my eenkant. Sit alleen heel agter in die bus en die gids kry die boodskap. Ons het drie ure om die stad te verken en ek doen dit op my eentjie. In ‘n wifi-kafee drink ek koffie. Bekyk die locals.
wagtyd, opruimtyd, vertrektyd …
Ons land laatmiddag in die Hotel Katarina, gebou in 2009 en dus modern. Ek verkies ouer hotelle op my reise. Selfs al is dit net driester. Hierdie een is vierster: uiters modern, netjies, state of the art. Maar sonder siel. En hier kan ek bely dat ek waarskynlik die slegste kos van my lewe geëet het. ‘n Koue buffet met hoender, tjips, vis en seekosse. En ou slaai. My reisgenote knor ook, maar ek vra dat dit opgewarm moet word. Marginaal beter, maar steeds smaakloos. Met een kelner wat tussen dertig gaste rondhardloop om aan die drankbehoeftes te voorsien. Die ontbyt, helaas, is nie veel beter nie. Koue eier, koue spek, koue worsies en ou brood …
jou kritiseer …
tot Saigon telkens beelde opgetel …
geblus geraak het …
(© Joan Hambidge. Hierdie reisverslag verskyn ook op die webblad Woorde wat weeg.)
Tags: Dubrovnik, Joan Hambidge
Posted in Binneblik | Comments Off on Joan Hambidge. Reisjoernaal: ‘n Sloweense en Kroasiese pelgrimstog (2014)
Vir DJ Opperman – ‘n pastiche
FaceBook en ‘n kollektiewe Versindaba;
die digkuns ‘n blote visum by verstek.
Hier is dikwels ‘n gezoem om ‘n heuningkoek
ook herbesoeke met ‘n enkele kliek.
selfs van ‘n eggenoot oor ‘n bedmaarskalk.
moes ek dikwels vlug oor ‘n gedig
van ‘n herkenbare minnares, ‘n liefdesbom.
‘n heilige bees, ‘n strak negester
of ‘n joernaal van Jorik kon prakseer?
in die onthouboek ‘n digterlike dinamika:
laat my krukkig gryp na ‘n psigoanalies:
(c) Joan Hambidge / 2014
Tags: Ballade van die grysland, Joan Hambidge
Posted in Gedigte | Comments Off on Joan Hambidge. Ballade van die grysland
Ek was onbewus van die bundel Ronkedoor, toe loop ek dit twee keer in een week op die internet raak. Eers in Gisela Ulyatt se mooi blog oor vaders https://versindaba.co.za/2014/06/02/gisela-ullyatt-vir-n-pa/ en toe op Joan Hambidge se “Woorde wat Weeg”, wat begin met Johann de Lange se vers “Die digter as ronkedoor”. (http://joanhambidge.blogspot.com/2014/07/joan-hambidge-n-klein-nota-by-n.html)
By Noag se Ark het ek ook ŉ geisja-boek gekoop. Sowaar! Amanda Lourens se heerlike blog (https://versindaba.co.za/2014/07/15/skadus-skoonheid-die-liefde-en-die-tanka/#comment-333216) het my seker opnuut vatbaar gemaak vir dáárdie prikkel. Dit is die verhaal van Murasaki Shikibu, wat in die 11de eeu die roman The Tale of Genji geskryf het. Dit word beskou as een van die vroegste romans in die wêreld. Murasaki se pa het haar die opvoeding gegee wat net seuns van daardie tyd beskore was. Dit het beteken dat sy die Kanji- letters kon skryf. Hier is meer inligting oor haar: http://en.wikipedia.org/wiki/Murasaki_Shikibu