Ek was verlede saterdag 'n regte drama-queen en het vir almal in die huis vertel hoe moeg ek is om hul slaaf te wees….Dis van more-tot-aand, van vroeg-tot-laat, van dagbreek-tot-sonsonder 'n ge-dit en ge-dat…skooltoe jaag ("Mamma…ek wil nie skooltoe nie"), werktoe jaag ("Juf…hoekom is jy so laat vanoggend?), toetse-klasgee en punte-ingee, winkelstoe jaag, huistoe, kosmaak ("Mammaaaa…eks honger"), skoonmaak, laundry ("Ek het geen jeans of onderbroeke vir werk nie skat…") en on-top-of-it…'n kar wat 'n snaakse geluid maak (nee, ek het nie weer vergeet om petrol in te gooi nie…)
Halfpad deur die oggend (moeg gemop en die gemoan van my eie stem in my ore), het ek op die bed (wat ek nog moes skoon oortrek) neergeplof en begin fantaseer…jip…ek sou een van die kleintjies se kryte gaan haal en op die wit muur, reg bo-kant die kop van my kant van die dubbelbed, 'n groot grafsteen trek met hierdie dramatiese grafskrif : "Rus in Vrede…In Diens van Ander…" Nadat ek hierdie Groot Gebaar vir myself (in my kop) gedoen het, was ek heel in my noppies met my statement aan die wêreld…Ek het vir myself gesmile, opgestaan, gaan tee maak en vir myself gefluister : "Be careful what you wish for.."
Want was dit nie presies my wens op 35 toe ek al pleitend na die hemele gebid het vir 'n gesin van my eie nie? My presiese woorde was soos volg : "Ek's moeg om vir myself te leef..ek is so verveeld…ek wil graag weet hoe dit voel om iets vir ander te beteken…"
En so bevind ek myself (7 jaar later) in my droom (wat soms soos 'n nagmerrie voel) en moet ek myself herinner dat ek baie, baie dankbaar moet wees…dat ek 'n geseënde vrou is…en dat God (obviously) my baie, baie lief het…want het Hy my nie weer voorsien van 'n dierbare, liefdevolle man wat my en die kleintjies liefhet soos sy eie bloed nie?
Al waarteen ek moet waak is algehele uitbranding, soos my ma, wat lief daarvoor was om haarself totaal uit te brand, en dan in die hospitaal te beland…Hoekom? Omrede sy nie kon delegate nie…sy wou alles self doen…en ons het haar "'n regte control-freak" genoem, want sy het geglo niemand kon dit so goed soos sy doen nie…'n Baie wyse sielkundige het jare gelede vir my vertel dat elke oggend as jy wakker word, is jou Lewens-energie soos 'n glas vol water…en deur die dag gee jy dit weg…en weg…en weg…todat jou glas dol-leeg is…elke dag…self-sacrifice jy jouself…todat jy totaal uitgebrand is…en aan depressie ly. "So…onthou Maraja…hou elke dag 'n bietje energie oor in jou glas…vir jouself" het die wyse Magda my gemaan…maar ek het vergeet…tot nou…
Laataand het ek, nadat ek die huis tipe-van onder beheer gehad het, in die bed geklim en na almal in die huis se salige slaap-geluide geluister (magies-vol-ogies-toe) en besef "I did this…" en vir God dankie gesê vir die voorreg om in diens van ander te leef…Groot was my "a-ha" moment toe ek die boekie van Caroline Myss (Anatomy of the Spirit) oopslaan en lees : "We all want our contributions to other people's lives to be valuable and meaningful…so be of service to others…"
So…toe Sussie vanoggend voor skool (terwyl ek hul Marmite-toebroodjies smeer) my inlig dat dit tyd is om te trek, omdat die huis so deurmekaar is…het ek ampertjies skuldig gevoel, maar toe besef its my time to delegate…en haar met 'n breë smile geantwoord : "Hoekom help jy nie vir Mamma…en begin sommer by jou eie kamer nie skat?" En daar het jy dit…in diens van… (en) saam met ander…
'n Snaakse ding gebeur annerdag met my…my kar was halfpad in die lug opgejack, toe die mechanic onder die enjin vir my uitloer en met 'n swart ghries-neus beduie daars geen fout met die kar nie, maar met my…Hy (aka my landlord) het genoeg gehad van my en my kroos…en nes op Skipskop was dit alweer tyd vir "…pak-op…pak-op…en hou tog net invadersnaam…daai kindjie dop…."
My aarde het op sy as gewankel…want in die prentjie-mooi dorp waarin ek woon…is daar ook geen blyplek nie…(alles kom teen 'n prys) en ek het in my geestesoog gesien hoe ek en die kleintjies slaap in ons motor (my ma het nog altyd gesê ek moes eerder Drama as Kuns gaan swot het, want eks 'n regte Drama Queen) Ek het die volgende oggend oor die radio gehoor van mense in opstand van Gauteng tot Hermanus wat aandring op 'n stukkie Grond van hul eie…en het by myself gewonder of ek nie hulle moet gaan join nie? "'n Stukkie lê hier…en 'n stukkie lê daar…die stukkies van my lewe lê so deurmekaar…"
Soos ek rondgerol het die volgende paar donker nagte…het ek my opsies oorweeg. Ek kon al ons aardse besittings êrens gaan stoor (maar daar was geen storage op die dorp beskikbaar nie…) en dan noodgewonge slaapplek by vriende, familie, vreemdes…of die Salvation Army bedel…maar my ma sê eks heeltemal te trots… Een nag het ek 'n blink plan gehad…en hardop gedink: "Net môreoggend gaan ek 'n tent koop by die Koöperasie…en hom opslaan op die Kerk se lawn…." Hulle sal mos nie 'n arme weduwee en haar twee kleintjies wegwys nie? Met die son op…het ek my plan laat vaar toe ek besef ek het nog nooit in my lewe 'n tent opgeslaan nie…what was I thinking? 'n Vriend het voorgestel ek gaan slaan 'n shack op 'n stukkie oop grond op…en na 'n paar maande gaan kla ek by die local authorities oor die haglike omstandighede waarin ek en my kleintjies moet oorleef…Hop-Huis asb? Ons het lekker hieroor gelag…maar ek het al in 'n sink-shack gebly…lank gelede as arm student…en wens dit vir geeneen toe nie…veral nie vir my twee bloedjies nie…"Seblief meneer…sê tog weer…is dit die pad wat ons môre moet vat?"
Die laaste nag…was die ergste…Ek het my kussing papnat gehuil terwyl ek gesien het hoe ek onsdrie vergas in my rooi motortjie…Sommer op die pavement…voor ons blyplek…want ek het genoeg getrek…en ek is moeg getrek…en waarheen moet ek dan trek? Almal het 'n breekpunt…en ek was hoop-verlore…"Pak-op…pak-op….wanneer hou die dinge op?"
Maar weereens het die sons-opkoms my benewelde brein tot helderheid en afgryse oor my donker fantasieë wakker laat skrik…en ek is seker dat ek vir my straf (oor my ver-romantisering oor die dood) 'n rype ouderdom van 101 gaan word met geen haar op my kop of tand in my mond oor nie…Ek het my Bybel toegeslaan by Psalm 23… en gestort, mooi aangetrek, die kleintjies in die death-mobiel gelaai…en die strate ingery om my lot by die Mens te bepaal…en dis hier waar ek weereens 'n lewensles geleer het…
Barmhartigheid kry jy nie by diegene wat het… en in Paleise woon nie, maar by die wat die minste het. Hulle ontferm hulle oor jou…sien die seer van swaarkry wat vlak in jou gemoed lê…en kan identifiseer met al jou pyn…want hulle is ook stukkend…
Ek sit vanaand en skryf hierdie storie in my nuwe klein huisie…en luister hoe rustig slaap die kleintjies in hul klein pienk bedjies…en al bly ons nie meer in die bo-dorp nie, is dit hemels, want ek bly tussen stukkende mense…nes ek…wat hou van gee…en ek voel so tuis…"Sê maar solong Skipskop…Skipskop sê goodbye…"
Tog bekommer ek my steeds oor die wat neem…want het jy ook al gelees van die storie van die ryk man wat vir Jesus gevra het hoe hy moet maak om in die Hemel te kom?