Die premier en die Britse politiek - Volke, nasies, gebeure - 2021
Die premier en die Britse politiek
Die premier is die belangrikste persoon in die Britse politiek. Die premier benoem sy kabinet en neem die finale besluite oor belangrike kwessies, soos of daar 'n referendum gehou moet word oor 'n saak soos die Euro of Brittanje moet deelneem aan 'n moontlike Amerikaanse aanslag op Irak. Die Eerste Minister bestuur die beleid van die Arbeidersparty en is waarskynlik die persoon wat op die verkiesingstyd verantwoordelik gehou sal word vir die beleidsrigtings.
Daar is diegene wat glo dat die persoonlikheid van die premier nou amper net so belangrik is as die verklaarde partybeleide. In die verkiesing in 2001 is Tony Blair deur die Tory-leier William Hague uitgedaag. Blair is gesien as selfversekerd, staatsmandelik en gesaghebbend, terwyl Den Haag as mooi, maar onervare en uit sy diepte gesien is. Die persoonlikheidskwessie is in 2002 voortgesit, terwyl sommige die nuwe Tory-leier, Iain Duncan-Smith, nie beter as Den Haag gesien het nie. Die implikasie is dat as mense soveel vir persoonlikhede as kwessies stem, die Tory-leier geen kans het om die volgende verkiesing te wen wanneer dit ook al genoem word nie.
Die premier is 'n werkende parlementslid. Tony Blair verteenwoordig Sedgefield naby Newcastle en daar word van hom verwag om in sy werk as premier in te pas, tyd vir kiesafdelingsake. Die premier is miskien hoof van die regering, maar hy word ook gesien as 'primus inter pares' - eerstens onder gelykes. Ander 'titels' wat in die verlede gebruik is om die premier te beskryf, is 'sleutelsteen van die kabinetboog' en ''n son rondom die planete wentel'.
Tradisioneel het die premier een keer per week (afhangend van sy dagboek) een keer per week aan die House of Commons geantwoord tydens die vraetyd van die premier. Onlangse wysigings hieraan waardeur vrae aan die Eerste Minister gestel moet word, word aan hom bekend gemaak voordat die sittings onrus veroorsaak het. Die Amerikaanse koerante het ook nie goeie vrae in die Amerikaanse styl met die pers ontvang nie.
Die premier kies die politici waarmee hy die nouste sal saamwerk - die kabinet. Daarom moet die premier gesien word as die hoof van die uitvoerende tak van die regering. As 'n politikus vordering wil maak van die bank na die kabinet, sal die politikus die partyleier moet beïndruk, wat óf die leier van die opposisie of die premier sal wees. Daardie lede van die kabinet wat nie in hul pos slaag nie, word ontslaan tydens die fyn geformuleerde 'kabinetskommeling'.
In die eerste termyn van Blair as premier was die minister van gesondheid, Harriet Harman, waarskynlik die beroemdste val uit die genade, wat verantwoordelik was vir die versuim om die hervorming van die gesondheid wat deur Arbeid beloof is in die aanloop tot die 1997-verkiesing te lewer. Meer onlangs is Robin Cook deur Blair weer geskuif na die pos van Leader of the House na minder as inspirerende buitelandse ondernemings as minister van buitelandse sake - veral 'n reis na die Midde-Ooste. Blair het die destydse minister van binnelandse sake, Jack Straw, gekies om hom te vervang. Daar word verwag dat die kabinet sal saamwerk met die man wat hulle tot hierdie bevoorregte posisie in die Britse politiek gekies het. Diegene wat dit nie doen nie, betaal die politieke prys. Mo Mowlam, wat veral Tony Blair as sekretaris van Noord-Ierland gedien het, beweer dat die kabinetsvergaderings in haar ervaring te oorheers is deur die premier en dat lede van die kabinet bloot rubber gestempel het wat Blair wou gebeur. 'As dit is wat Tony wil hê, moet ons daarvoor stem', was 'n beweerde opmerking deur een lid tydens 'n kabinetsvergadering.
Die premier benoem nie net sy kabinet nie. Hy het elders patronaatskap soos die aanstelling van junior ministers (wat slegs polities verder sal gaan as hulle die premier benoud is), senior staatsamptenare, biskoppe en regters. Sodanige mag stel die premier in staat om mense in hierdie posisies aan te stel as hy seker is dat hulle sy beleid sal ondersteun en nie 'n uitdaging vir sy mag bied nie. 'N Onlangse verandering hieraan is die aanstelling van die aartsbiskop van Canterbury, die huidige aartsbiskop van Wallis, dr. Rowan Williams. Hy het dit duidelik gemaak dat hy geen Britse betrokkenheid by 'n aanval op Irak steun nie, tensy dit deur die Verenigde Nasies gesteun word, terwyl sommige glo dat Blair die Amerikaners ondersteun in 'n aanval op een van die 'as-van-die-bose' nasies.
Die premier is ook voorsitter van 'n aantal gekose komitees; tans die komitee vir verdediging en oorsese beleid, die komitee vir grondwetlike hervorming, die komitee vir intelligensiedienste en die Noord-Ierland-komitee. In hierdie komitees kan beleid bepaal word; daarom moet die premier baie invloedryk in hierdie komitees wees.
Histories is besluite deur die regering geneem nadat komitees vergader het. Clement Atlee het 148 staande komitees gehad en nog 313 bestaan ​​vir tydelike aangeleenthede tussen 1945 en 1951. Hierdie getal komitees is drasties verminder (in 1997 was daar net 19), aangesien die Eerste Minister tot 'n besluit sal kom na die vergadering met die betrokke regeringshoof. departement wat hy sou aangestel het en hul adviseurs oor watter onderwerp hulle ook al bespreek.
Hierdie proses stroomlyn die besluitnemingsproses, aangesien komitees te groot geword het om te bestuur. Die komitee wat die hele kwessie van afwenteling ondersoek het, het 19 lede gehad. Lede van hierdie komitees was egter gewoonlik verkose lede van die Huis - of 'n aansienlike aantal daarvan - terwyl adviseurs en die 'spesiale raadgewers' wat deur die Blair-regering gebruik is, nie verkose amptenare is nie, maar politieke aanstellings.
Dit het die demokratiese aard van die eerste minister se optrede in twyfel getrek. Word hierdie adviseurs belangriker as wat die kabinetsministers is? Arbeids-LP's het openlik gekla oor die gemak waarmee hierdie adviseurs toegang tot senior regeringslede het, maar hulle, as behoorlik verkose LP's, kry nie dieselfde toegang nie.
Reeds in 1964 beskryf die Arbeids-LP Richard Crossman die rol van die Eerste Minister as meer en meer presidensiële in styl. Dit was 'n voortdurende kritiek op die huidige Blair-regering - dat aanvaarde regeringskonvensies na een kant toe gestoot word en vervang word met 'n eerste ministeriële leierskapstyl waar 'n man groot magte het met betrekking tot besluitneming. Dit was nog 'n klag van Mo Mowlan oor die rol wat sy gesien het dat Blair speel.
'N Ander funksie van die premier is om die land in die buiteland te verteenwoordig. Die koningin is Brittanje se staatshoof, maar die premier is Brittanje se de facto-verteenwoordiger in die buiteland. Die media volg teësinnig op buitelandse besoeke deur die premier.
Die Eerste Minister is
die leier van sy party in die House of Commons die regeringshoof hy het die reg om sy kabinet te kies, departementele poste uit te deel, die agenda te bepaal vir kabinetsvergaderings waarvoor hy ook voorsitter is. hy kan ministers ontslaan indien dit nodig is hy rig en beheer beleid vir die regering hy is die hoofwoordvoerder van die regering hy hou die koningin op hoogte van besluite deur die regering hy oefen wye magte van patronaatskap en aanstellings in die staatsdiens, kerk en regbank uit hy kan regeringsdepartemente saamvoeg of verdeel hy verteenwoordig die land in die buiteland hy besluit die datum vir 'n algemene verkiesing binne die vyfjaartermyn hy besluit die rooster van regeringswetgewing in die Huis (alhoewel dit al voorheen aan die Leier van die Huis afgevaardig is)
Die kabinet vorm die kern van uitvoerende besluite in die Britse politiek. In Januarie 2005 is die kabinet van die regering soos volg: Eerste Minister = Tony ...
Die magte van die premier binne die Britse politieke struktuur het die afgelope jare so ontwikkel dat die politieke ontleder nou ...