Matteus 24: 36-44; 25: 14-19, 31-40 – Die kastele wat ons bou | Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika
Matteus 24: 36-44; 25: 14-19, 31-40 – Die kastele wat ons bou
Die eerste prentjie is die van 'n kind op die strand. Die kind is druk besig om met sy emmertjie sandkastele te bou. Hy werk die hele oggend daaraan, pak kasteel na kasteel in 'n kring, grawe 'n sloot om dit uit, en gebruik roomysstokkies om brûe oor die grag te bou. En as hy klaar is, staan hy terug om met trots na sy handewerk te kyk.
Die tweede beeld is die van 'n man wat in sy kantoor sit en werk. Hy sorteer papiere en deel werk uit. Hy knyp die telefoon met sy skouer vas, want sy hande is nodig om op sy rekenaar te werk. Hy teken kontrakte, doen berekenings, en sien tot sy groot verligting dat hy 'n stewige wins gemaak het. En so werk hy sy lewe lank, maak planne vir die toekoms, maak planne om wins te maak, sy kapitaal te laat groei. Hy bou as 't ware brûe met kapitaal, om later in die lewe oor sy resultate terug te kan kyk. En laat ek dadelik bysê, ek wil nie hê dat u hierdie beeld noodwendig as 'n negatiewe beeld moet sien nie.
Twee mense wat in wese albei besig is om 'n kasteel te bou. Hulle vorm, skep iets sinvols, skep iets wat aanvanklik net in hulle gedagtes en drome bestaan het. Met harde werk maak hulle van hulle drome 'n werklikheid. Twee kastele, broers en susters, wat egter uiteindelik deur die inkomende gety platgestoot sal word.
Dit is die ooreenkomste tussen die twee. Maar daar is ook verskille. Die kind sien hoe die branders laatmiddag nader kom as die gety uitstoot, maar die man ignoreer dit. Die kind weet sy kasteel is tydelik en is nie verbaas of bang as die golwe nader spoel nie. Hy weet immers dat dit wel op 'n tyd hoogwater sal word, en het die hele dag gesien dat die golwe nader en nader aan sy kasteel spoel.
Die man weer, ken nie hierdie geheim nie en verstaan dit nie. Daarom sien hy nie elke dag al die dinge wat hom aan die einde van die lewe kan herinner, raak nie. Hy dink nie daaraan dat die opeenvolging van die seisoene, jare wat kom en gaan en die opeenvolging van die dae 'n duidelike teken is dat daar ook eendag 'n dag sal kom wanneer die gety van die lewe sy kasteel sal platstoot nie.
Ongelukkig gaan dit nie met die man so goed nie. Hy is paniekbevange as hy met 'n skok besef dat die brander van die tyd sy kasteel gaan platstoot. Daarom doen hy alles in sy vermoë om sy sandkastele teen die branders te probeer beskerm. Hy probeer die water afkeer, en dink met opstand in sy hart oor al sy harde werk. Dan word dit uiteindelik hoogwater, en kan hy niks meer doen om die muur van water te stuit nie. Al wat oorbly van sy magtige kasteel is paar handevol modder wat hy oorbluf vashou terwyl hy op sy knieë in die water staan.
Nou is dit interessant, broers en susters, dat sy optrede, indien die muntstuk aan hom behoort het, heeltemal die regte optrede sou wees. Maar nie indien dit aan iemand anders behoort het nie, soos in hierdie geval. Hy was 'n slaaf, die muntstuk het aan sy eienaar behoort, en daarom moes hy daarmee woeker. Dit was die gebruik van daardie tyd, dit was van hom verwag.
Nee. Hy gee dit ook, en veral, om 'n ander rede. Sodat ons, wat verlos is, versorg is, weet wat dit beteken om vergewe te word, weet wat dit beteken om liefde te ontvang, weet wat dit beteken om met 'n genadige hand hanteer te word, weet wat dit beteken om in liefde en met deernis beskou te word, dit ook aan ander te kan gee.
Kom ek stel dit sterker. Sodat ons met dit wat God vir ons kan gee, kan woeker. Aan ander moet gee. Dit is immers waaroor die volgende gelykenis, die van die skape en bokke handel. Kom julle, sê Jesus daar, kom julle na My wat, toe Ek honger was, My kos gegee het, toe Ek dors was, My iets gegee het om te drink, Ek 'n vreemdeling was, My gehuisves het, Ek sonder klere was, my klere gegee het, toe Ek siek was, My verpleeg het, toe Ek in die tronk was, My kom besoek het.
En hier, broers en susters, moet ons nie net letterlik probeer verstaan wat Jesus sê nie. Dit gaan natuurlik hier oor hulle wat honger en dors is, wat nie klere het nie, ensovoorts ensovoorts. Maar dit gaan ook oor hulle wat honger is na ondersteuning, na 'n oor wat wil luister, honger en dors is na vergifnis, hulle wat soos vreemdelinge alleen in die wêreld rondloop, wat moeg en sat en moedeloos geword het, wat versorging na die siel nodig het, wat smag na die ware lewe van verlossing uit sonde en skuld. Hulle wat in tronke van skuldgevoelens, woede, haat en jaloesie opgesluit is.
U en ek, broers en susters, sien elke dag mense wat optree en leef asof hierdie wêreld nie alleen hulle enigste en permanente tuiste is nie, maar erg aan die eie kasteel bou. Selfs die eie geloofskasteel. Hulle, en ons moet onthou: hierdie lewe is nie ons ewige tuiste nie. Dit gaan tot 'n einde kom op 'n dag wat ons nie verwag nie. Ons is hier maar net reisigers wat eendag by die stasie sal moet afklim. Ons het nie 'n keuse nie.
Tot dan, verwag God van ons 'n bepaalde lewe. Bygesê, as ons werklik meen dat ons God se kinders is. Want as ons dit net in vorm en skyn is, kan ons maar aangaan soos ons aangaan. Maar as ons onsself werklik as God se kinders beskou, deel is van sy huis, saam met al God se ander kinders, kan en mag ek nie wat ek van God ontvang, net vir myself gebruik nie. Want as ons vir niemand of met iemand nie eers ons vreugde om aan God te kan behoort gedeel het nie, of vergewe het omdat ons vergewe is nie, het ons nog niks aan en vir God gedoen nie.