Book or Screen - Astrodienst Guest user u1357277124
30-Sep-2016, 13:49 UT/GMT Die tong is 'n magtige wapen en slegs met die krag van die Heilige Gees kan hierdie wapen tot eer van God aangewend word. As ons nie elke dag bid vir dié genade nie sal ons meer oorlog as vrede ervaar.
Ons tragedie is nie dat ons swaarkry nie, maar wel dat ons die swaarkry vermors. Ons vermors dikwels die geleentheid om in medelye met ander te groei.
Ons het 2656 gaste aanlyn Week 36 - August workers — Woodham-Smith
Week 36 - August workers
← Week 37 - A wedding in HungaryWeek 35 - Hungry in Hungary → Die kat wat nie wou praat nie | Boendoe se blog argief
Die kat wat nie wou praat nie
My kinderjare het ek deurgebring op Ascent, ‘n klein spoorwegstasie tussen Vrede en Standerton. My ma was die skoolhoof van die plaasskool. Dit klink baie vernaam, maar sy het net een klaskamer gehad en al die standerds van sub A tot st. 5 was in dieselfde klas. En sy was die enigste juffrou. Die plaasskool het ‘n huis op die perseel gehad, en dit was ons tuiste vandat ek kan onthou, tot ons in my st. 5 jaar Bloemfontein toe is.
Ek en my twee jonger boeties, Pieter en Jurie, het ‘n redelik onbevange jeug gehad op Ascent. Behalwe vir die feit dat my ma ons nooit laat Chappies koop het by die enigste kafee nie, en dat sy geweier het dat ons in die ’strate’ rondloop, soos die ander kinders nie. As mens die grondpadkruising strate kon noem! Gelukkig was die skoolperseel groot. Die ‘rugbyveld’ was ‘n ronde sirkel veld toe onder kniehoogte rooigras. Die ‘atletiekbaan’ was rondom die rugbyveld, maar die gras was effe korter. Die twee kante wat aan die pad gegrens het, het groot bloekombome gehad. Die res was omgrens deur Oom Cilliers se plaas, waar ons ook kon speel.
In ons erf het ons ‘n groot appelkoosboom gehad. In daardie boom het ek en Pieter ontdek dat alle diere nie dieselfde is nie. As skoolhoof het my ma redelik gesag gedra, en ons, haar spruite, in ‘n mindere mate, ook. So het ek en Pieter eendag besluit dat van ons skoolmaats nie na behore na hul katjie omgesien het nie, en ons het die kat vir ons gevat. Dit was ‘n klein, swart katjie. Hoe ons op die idee gekom het om die kat te leer praat, kan ek nie meer onthou nie. Al wat ek wel kan onthou, is dat ons vir twee weke elke middag met die katjie in die appelkoosboom gaan sit het, en hom intensiewe spraaklesse gegee het.
In ons kindergemoedjies kon ons geen rede sien hoekom ‘n papegaai kan praat, en ‘n kat nie. Ons eerste leesboekie op skool, was Toos. Ek onthou so goed die eerste drie bladsye uit Toos. (Toos was ‘n papegaai) “Toos”. “Kom, Toos”. “Kom sit, Toos” Gewapen met Toos het ons die kat probeer onderrig in die wonder van spraak. Na twee weke het ons besef die kat gaan nooit praat nie, en hom weer by sy eienaars gaan afgee. Een van die eerste teleurstellings van ons lewens.
Ons het nie opgehou op diere te leer praat nie. Die hoenders was volgende, en daarna ons rifrughonde. Ondanks al ons pogings, kon ons dit nooit reggekry om ‘n dier te laat praat nie.
0 Responses to “Die kat wat nie wou praat nie”
« Skerpioene, krieke en hoodias	Hondedrolle en groen dieretuintjies »	Statistieke