Sy, ja sy wat my lewensmaat van veertig jaar is, sy wat die moeder van ons kinders is en die ouma van ons kleinkinders, sy wat medepligtig was dat ek laat by die werk opgedaag het, ja sy, sy bekruip my soos die pes wat bedags wandel, soos ‘n dief in die nag, terwyl ek in gedagtes versonke voor die rekenaar sit, terwyl ek nie een van die 7 biljoen mense op hierdie Moeder Aarde henner nie. Sy bekruip my met ‘n partytjiefluitjie, bekruip my van agter en blaas die ding hier skuins agter my oor. Ek skrik my eers moer toe toe die pienk papiertong verby my flits, en toe skrik ek my weer terug van moer af toe die skel geskal my ore laat tuit. My bloed briek sidderend tot stilstand in my are, my hart bokspring soos ‘n bulkalf in die lente, my mond raak stofdroog, ‘n paar swetswoorde presenteer sigselwers.
Hoe toevallig kan dinge nie verloop nie. Hier in Hermanus in is dit amper gebruiklik dat mense jou sal vra of jy ‘n local is. Dan sê jy ja, maar ek is nog ‘n inkommer, pas hier beland. Dit maak dan die pad oop vir ‘n uitvraery van ‘n ander wêreld, vanwaar kom jy? Ken jy dalk vir so en so? En dan is daar blye verbasing as daar wel ‘n gemeenskaplike kennis is. So ontmoet ons iemand hier en na ‘n kuier of twee kom dit uit dat sy en Vroukie in dieselfe skool op Kroonstad was, weliswaar nie op dieselfde tyd nie maar tussen hulle onthou hulle ‘n klomp skoolmaats en onderwysers , en wat nou werkilik toevallig is aan die storie is dat die persoon se broer getroud is met die meisie wat veertig jaar gelede ons strooimeisie was!
Ek vind dit die afgelope tyd moeilik om ‘n onderwerp te kry om oor te skryf. As ek teruglees op my inskrywings sien ek dat dit die afgelope jaar veel te doen gehad het met my aftrede en ons verhuising na Hermanus en die nuwe lewe hier. Maar dis nou verby en daar moet seker iets anders wees waaroor ek kan skryf. Maar soek en dink en kopkrap soos ek wil, ek kry niks. Nada, ziggolo, fokkol. Toe dink ek die “fokkol”, is darem maar ‘n lekker woord (dis nou vir my), en nie soseer “fokkol” nie as “fok”. Dis nou ‘n woord wat my bemoerde gemoed kan ontlaai soos wat ‘n weerligafleier ‘n bliksemskig onskadelik stel. Maar dan moet mens hom mening sê, en bedoel, anders is hy nie meer verbale noodhulp vir moerigheid nie maar net nog ‘n skollie swetswoord. Kyk,as mens hom nou sê, so in slow motion, dan byt jy eers met die voortande op die onderlip as jy die frikatief “f” vorm. Dink nou aan byt, tande en frikatief (friksie, friction) en daar het jy drie kagtige elemente van aggressie. Nou vorm die lippe “o”, en as jy jouselwers sou betrag in die spieël as die lippe so gerond is, lyk dit asof daar na die aanvanklike aggressie nou ‘n oomblik van besinning is, so asof jy nadink of jy die woordbom werklik wil gooi, want as hy gegooi is, is hy gegooi, die koeël is deur die kerk. Dan: triomfantelik en gee nie ‘n duiwel om nie, die klapknal van die slot “k”. Kyk nou net die agressie element wat na vore kom: klap, soos in oorveeg, taai klap, skote wat klap, en knal, weer eens skote wat knal, en slot, die einde, tot hiertoe en nie verder nie. Pure vuur, die klein woordjie, moet hom nie op sy verslete baadjie takseer nie!