JY LEES NOU Geleende Kersfees
Heerlike leesstof vir die vakansie
"Nóú's jy buite en kyk soos 'n weeskind na die lig wat by iemand anders se plek uitstroom, nóú's jy arme alleenkind wat binne moet bly en kyk hoe almal buite speel." Hou tog op om so jammer te voel
vir jouself, was die subteks, soos so dikwels wanneer sy met Cara praat.
Cara wen haar al klaar op oor Kersfees, dié jaar by Tom se ma. Sy troos haar net daaraan dat hulle dáár gaan wees, en nie hier in haar eie huis, wat dan onder inspeksie sal wees nie.Tilda het 'n kapsel soos Emsie Schoeman en 'n glimlag soos Wilna Snyman in haar beste Madel Terreblanche-oomblik. Haar rug verstyf elke keer as die kinders aan haar meubels raak. Sy't vier kinders grootgemaak, maar jy sal nie so sê as jy na haar huis kyk nie. Niks is dan flenters nie. Dinge is nog
wit. Geen van haar wynrooi rusbanke is met Jik beverf nie.
Haar goeie vriendin Rita het probeer troos. "Man, dink daaraan. Die vrou het darem al 'n kwarteeu gehad om die ergste te herstel. Rusbanke word oorgetrek. Gras groei weer. En weet jy, die formule vir Polyfilla is intussen vervolmaak ..."
Soos sy met 'n bondel wasgoed onder die een arm en die skootrekenaar onder die ander by die
slaapkamer instap, merk Cara haarself in die spieël. Sy gaap haarself aan. Haar hare lyk kompleet soos Sandra Prinsloo s'n in Die Naaimasjien, dink sy. G'n wonder Tom ...Sy sluk. Nou ja, dit gebeur mos maar, die man is ook moeg, maar dít help seker nie.
Skielik kry sy 'n bevlieging om haar kaste reg te pak. Wat vet of vaal laat lyk, moet uit. En hopelik loop sy iets raak wat sy na die gewraakte Kersete kan dra, want 'n nuwe uitrusting koop, kan sy tog nie, nie met die kinders wat elke jaar duurder presente moet kry nie. Daar is natuurlik haar eie
spaargeld, maar dis mos vir 'n eendag-reëndag,'n krisis,'n tweede wittebrood, eendag.
En daar tuimel hy uit die kas. Daai bikini. Die een wat sy toe nooit gedra het nie, want teen die somer ná sy hom op special gekoop het, het haar eerste bababoep dáár gestaan. Maar hier is hy nou. Met 'n kaleidoskoop van tops en serpe en rompe om haar voete glip sy in die tweestuk. Sy is verbaas om te sien dit pas beter as wat sy kon raai. Báie beter. Daar peul degies oor die kante, maar darem nie te vreeslik nie, en ag, vader tog, sy gaan tog nooit soos Anri lyk nie. Maar die kleur,
saffierblou, lyk fantasties.
"Jy gaan waantoe?"
"Ag, jy weet, Thailand. Dis ááklig alleen by die huis, niks om my besig te hou dié tyd van die jaar nie."
"Jy besit 'n wínkel. Kérsfees kom," sê Cara bot.
"Nou juis, Kersfees kom nader en almal gaan aan oor hulle en hulle kinders dit en hulle en hulle kinders dat, en ek kan dit nie meer vat nie! Anyway, ek gaan betyds terug wees vir Kérsfees, die 20ste is ek al terug, dis net tien dae!"
Cara probeer geluidloos sug. Ná 'n pouse sê Nelia: "Ag, in elk geval, jy weet hoe dit is, ek moet in elk geval 'n paar goed vir die winkel kry ..."
Byna twee weke later. Manda staan en huil in die kombuis dat haar bokstertjies bewe. Sy frommel oor haar oë. Vakansie, en Cara speel permanent skeidsregter en verpleegster. Sy tel die kind op en
sien sy't 'n klapmerk teen die wang. Tommie sis en blaas aan die ander kant van die vertrek. Hy suig sy vinger en Cara weet uit ervaring daar's 'n bloedrooi bytmerk.
Later werk sy aan 'n Exceldokument terwyl die kinders speel, en nou's dit die hond. Agter die reuk van biltong aan spring hy met sy pote op die geelhouttafel. Daardie enorme Great Dane-pote van hom met die lang naels... Die kinders het tog so geneul oor hom, dié oulike ou hondjietjie met die geknakte ore, en nie een van hulle het hulle ooit kon verbeel hy gaan 'n jaar later so groot soos die hele patio wees nie.
Nog net vyf dae voor Kersfees. Nelia kom môreaand terug. Perfek. Sy rol die blou bikini in 'n handdoek op en gryp 'n buisie vogroom. Haar foon biep. Sy't intussen 'n nuwe kabel gekry. "Jip, sal nie vergeet nie, lughawe, môre, sien dan! xx C" antwoord sy terwyl sy haar hare, nuutgekleur en
"Jy lyk fantasties!"
Sy praat die waarheid. Nelia is bruingebrand en sy lyk jare jonger. Nie vir lank nie, dink Cara.
"Dit was amazing, ek kan nie wag om die foto's vir jou te wys nie!"
"Nee, lekker, ek sien uit," sê Cara, "maar kan nie nou nie. Hier's die sleutels. Maak oop jou mail. Ek het vir jou 'n foto gestuur van waar die kar geparkeer is. Hier's die sleutels, en hier's die huissleutels, en ook in jou mail is 'n volledige dokument oor die kinders se roetine en al daai. Hulle's baie opgewonde om jou te sien."
Twee dae later kom Cara af op 'n Wi-Fi-kol, en daarmee gaan haar Kerskaartjie uiteindelik uit: 'n
iPhone-selfportret van haar onder 'n palmboom. Die drankie is Kersboomgroen en spog met 'n wit-en-rooi buigstrooitjie. Die bikini laat haar oë blouer en blinker lyk as wat Nelia in jare gesien het.