Dit is belangrik om daarop te let dat die byvoeglike naamwoord, missionaal, die ganse diskoers waarin vroeër verwys is na kerk en sending, binne 'n totaal nuwe raamwerk plaas. Die uitdrukking 'kerk en sending' kan 'n digotomie veronderstel wat moeilik ontsnap kan word behalwe deur voorrang te verleen aan die een bo die ander. Die begrip missionale kerk veronderstel egter 'n heeltemal ander ekklesiologie. Dit stel die kerk voor as missionêr in wese. Volgens hierdie begrip word elke konteks as 'n missionale konteks gesien en elke gemeente as 'n missionale gemeente wat verantwoordelik is om self deel te neem aan God se sending in die konteks van die bepaalde gemeente (Van Gelder 2007:27).
Dit vra in die eerste plek na God: wie is hierdie relasioneel georiënteerde drie-enige God wat God self aan die wêreld deur die Woord openbaar?
God het die wêreld lief en het as Vader sy Seun gegee om die wêreld te red (Joh 3:16). Omdat God op hierdie wêreld fokus behoort teologiestudente en kerklidmate te leer om aktief besig te wees met die verstaan van hierdie wêreld asook met diens aan hierdie wêreld.
Die kerk se sending is dié van die koninkryk van God wat in die Woord beskryf word as 'n situasie waar vrede en geregtigheid bo alles sal heers.
Missionale teologie impliseer dus 'n onderskeidingsproses wat plaasvind wanneer ons gehoorsaam deelneem aan 'n transformasie-aksie en -diens op verskillende vlakke: persoonlik, ekklesiologies, op sosiale gebied, ten opsigte van die ekologie, asook op die gebied van die wetenskap ('n doenende, bevrydende, transformatiewe teologie wat uitloop op strategievorming, implementering en 'n evaluasie van vooruitgang; 'n teologiese handeling (vgl. Hendriks 2007:1004, 2004:19-34; 211-234).
Vooraanstaande teoloë (kyk o.a. Van Aarde 2006:103-122; Bosch 2008:73-92; Bruegggemann 2008:219-234) wys daarop dat die kern van die opdrag van sending aan die kerk in ons huidige tydsgewrig nie daarin lê dat die sendelinge 'moet gaan' - 'na verre lande' - nie, soos byvoorbeeld die Londense Sendinggenootskap in die vroeë 19de eeu van oortuig was nie. Van Aarde (2006:114) wys daarop dat die woord 'gaan' (poreuthentes) in Matteus 28:19 nie in die grammatiese vorm van 'n opdrag voorkom nie, maar in dié van 'n deelwoord. In die Grieks is die deelwoord dikwels 'n hulpwerkwoord, soos ons in Afrikaans sou sê 'ek gaan eet'. Dit behoort grammaties nie as 'n opdrag verstaan te word nie, naamlik 'GAAN eet' nie (vgl. ook Bosch 2008:88). Die klem lê op die imperatiewe vorm van die hoofwerkwoord: 'maak dissipels (mathētuesate)'; 'maak die kerk een groot skool van Jesus-volgelinge' (vgl. Brueggemann 2008:229 e.v.).
Wat egter hier belangrik is om in gedagte te hou, is dat die 'groot sendingopdrag' teen die agtergrond van die hele Matteus-evangelie en die behoeftes van die gemeenskap waaraan die outeur van Matteus behoort het, verstaan behoort te word. Bosch (2008:89 e.v.) trek op grond van sy eksegese van Matteus 28:19-20 'n aantal teologiese lyne wat as paradigma vir ons verstaan van die kerk se missionale gerigtheid binne ons konteks vandag, kan dien.