« Journey of one famous Red Cap and a reluctant seeker
Die begin van 'n lewenslange opvoeding »
Mei 19, 2016 deur Louwie
Sy kyk lank na my met haar kop skeef gedraai. "Noem my maar Annie," sê sy met so ´n skewe glimlag. "Annie soos in 'Annie get your gun'."
Sy staan op om te loop, maar aarsel dan. Sy maak haar handsak oop en haal die 45 Colt uit. Ek skrik my amper dood en beur weg van haar af. Ek dog sy gaan my ook skiet.
"Ek los dit hier by jou," sê sy en sit dit op my bedkassie neer. "Jy mag dit dalk nodig kry."
"Vat dit weg, vat die ding weg, ek wil dit nie naby my hê nie," skreeu ek beangs. Sweet slaan op my voorkop uit en ek kry nie behoorlik asem nie. "Vat die ding en loop, gee pad uit my kamer uit," gil ek met ´n skril stemmetjie soos ´n tiener meisie op haar.
"Goed, goed," sis sy. "Bly net in hemels naam stil. Jy sal die dooies opwek met jou geskreeu. Ek sal die ding vat en loop." Sy sit die wapen weer in haar handsak en haas haar by die deur uit.
Ek lê lank en hyg na my asem op die bed. Net toe my hart weer normaal klop en my asem tot bedaring gekom het, hoor ek ´n benoude stem onder my bed wat vra: "Is sy weg?"
"Wat?" vra ek onthuts.
"Is daai mal vrou weg?" vra die stem weer.
"Ja sy is. Wie wil weet?" vra ek en my hart wil weer by my keel uitspring. Skielik wens ek die Colt het nog op die bedkassie gelê, maar al wat nou daar lê is Schalk van Renswijk se boek "Vuurvoël". Dis vreemd want ek onthou dat ek dit diep in my kas versteek het. Ek wil dit nog gaan verbrand, niemand mag dit ooit weer lees nie, dit veroorsaak net moeilikheid.
Daar is ´n geskuifel onder die bed en toe kom Klaas van die onderdorp hande-viervoet onder die bed uit. Hy beduie vir my met sy pistool se loop voor sy mond om stil te bly terwyl hy deur die venster na buite klouter en dan hoor ek sy voetstappe doef-doef soos hy weghardloop.
Ek is hewig ontsteld. Iewers is iets nie pluis nie. Dis ´n malhuis dié, nie ´n aftree-oord nie. Ek bel my dogter met my selfoon. "Jy moet my kom haal," sê ek vir haar. "Hulle wil my doodmaak. Hier is mal mense wat dink ek is iemand anders nou wil hulle my vermoor, jy moet gou kom!"
"Ag Pa," sug sy. "Jy en jou alewige stories. Ek het nie nou tyd en krag daarvoor nie. Niemand gaan jou doodmaak behalwe ek nie. Ek is besig om in te pak vir my en Jaco se oorsese toer, moet my nie nou lastig val met jou nonsens nie. Bly waar jy is en gedra jou. Sodra ek weer terug is by die huis sal ek kyk of ek ´n draai by jou kan kom maak. En hou op om drama te gooi elke keer as jy nie jou sin kry nie, jy is ´n ou man en niemand is stel meer belang, of het lus vir jou geite nie. Maak vrede daarmee dat jy in die aftree-oord is, dis waar jy sal doodgaan," sê sy ongeduldig en druk die foon dood.
Ek sit lank op die rand van my bed met die selfoon teen my oor en wonder waar ek in die opvoeding van my kinders die pad byster geraak het. Miskien is Sarie reg, ons moes hulle meer van drank, dwelms en vrye liefde geleer het en minder van geld en aansien.
Vir die eerste maal sedert ek hier in Altz en Heimer se aftree-oord beland het, stap ek in my slaapklere eetkamer toe om ontbyt te gaan eet, ten spyte daarvan dat ek op hierdie oomblik werklik geen behoefte aan kos het nie. Miskien het ek op hierdie stadium net ´n oorweldigende behoefte aan geselskap, ´n behoefte om rustig tussen dood normale mense van my eie ouderdom te wees.
Maar in hierdie plek is daar skynbaar nie so iets soos normaal nie. In die eetkamer heers daar vanoggend chaos. Oom Louw sit voor die TV met die 'remote' in sy hand. Hy het die TV op maksimum volume gestel omdat hy na die nuus wou luister, maar omdat hy stok doof is kan hy steeds nie hoor wat die nuusleser sê nie. Iemand anders probeer die afstandbeheerder by hom afvat om die klank sagter te stel en ´n woeste gestoei ontstaan.
In ´n ander hoek van die eetsaal sit Zita poedel kaal haar ontbyt en eet. Dit ontstel Miss Bean, die Engelse dame, hewig dat Zita so sedeloos kaal in die openbaar sit en daarom vra sy vir Gezina, die stoere Boervrou of sy die kombersie wat sy teen die koue oor haar bene het, kan leen om Zita se naaktheid mee te gaan bedek, want wat moet die mans dink van ´n vrou wat haarself so skaamteloos ontbloot?
Maar Gezina haat die Engelse vrou bloot omdat sy Engels is, en omdat sy wat Gezina is se oupa of oupagrootjie se oom se neef se hond of iets iewers in ´n konsentrasiekamp dood is gedurende die Groot Oorlog. Sy kan self nie presies onthou wie of wat dit is wat destyds oorlede is nie, maar sulke nietige besonderhede is nie belangrik nie. Suiwer uit beginsel en solidariteit met haar voorsate weier sy om die kombers vir die 'Engelse Teef' te gee, ongeag die goeie doel waarvoor sy dit wil leen. Miss Bean is egter nie iemand wat maklik nee vir ´n antwoord vat nie, in oorlog en in vrede heilig die doel immers die middel en daarom gryp sy die kombers. Gezina klou egter verbete aan haar kombers en ´n woeste toutrekkery ontstaan tussen die twee aartsvyande. Koppies en borde vlieg van die tafel af terwyl die twee ou vrouens mekaar beurtelings uitskel as rock spider, rooinek, Engelse bitch en Boorish retard.
Intussen het meer mense oom Louw voor die TV begin takel om die 'remote' by hom af te neem. In die proses het hy van sy stoel af geval en nou lê almal op ´n hoop op die vloer en stoei om besit van die toestel. Met ´n helse slag val die tafel met al die kos en breekgoed bo op die stoeiende oumense, maar nie een is bereid om die geveg te staak nie en die geveg word voortgesit onder die tafeldoek wat oor hulle geval het.
Ek staan nog verbaas en kyk na die stukkie besetenheid wat voor my afspeel, toe kom die outannie met die verslete nagklere en pienk pantoffels (ook aan my bekend as 'Annie-get-your-gun') by die deur in. Op haar gesig dra sy ´n uitdrukking van volslae misnoeë, en in haar hand dra sy ´n gelaaide 45 Colt. Met die eerste donderende skoot skiet sy ´n groot gat in die plafon en die draaiende dakwaaier tuimel grond toe en laat skerwe glas en porselein van eetgerei soos bomskerwe deur die eetsaal vlieg. ´n Mes vlieg rakelings by my kop verby en pen trillend in die deurkosyn agter my vas. Met die tweede skoot spat die TV skerm in duisend stukke … en toe is daar pandemonium. Mense gil en almal storm oor tafels en stoele heen na die deur verste van die outannie met die rokende rewolwer af. Heel voor nael oom Louw, van kop tot toon bedek met die tafeldoek, maar met die remote omhoog geklem in sy hand.
Ek staan versteen en kyk na die verwoesting voor my. Dit is hoe die polisie my vind na alles verby was, daar te midde van die chaos en verwoesting, bedek met tamatiesous, eiergeel en bacon repe … en met die rewolwer in my hand. En dit is hoe ek, die onskuldige toeskouer steeds geklee in my slaapklere, in die tronk beland het.
Posted in Louwie | Tagged Aftree-oord, Altz en Heimer Aftree-oord, Annie, Branka, Klaas van die onderdorp, Louwie, Malhuis, stories, Vuurvoël | 4 Kommentaar
op Mei 20, 2016 at 6:52 vm Tannie Frannie
Hierdie aftree-oord is heerlike vermaak, ek wil ok daar gaan bly!
op Mei 22, 2016 at 12:11 nm Hennie
Ai en nou is jy al weer in die moeilikheid! Jy moet waar liewer trek na Huis Kateter. Sterkte met die hofsaak
op Mei 29, 2016 at 9:45 vm Louwie
Tannie Frannie, daar is nog plek vir jou ook. Pak jou tas en kom.
op Mei 29, 2016 at 9:47 vm Louwie
Hennie, miskien gaan die tannie met die papiertjies hom weer red? Ons wag almal in spanning om te sien wat nou gaan gebeur.