Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 21 Desember 2003 (oggend)
Skriflesing: Deuteronomium 30
Deuteronomium 30:2: en jy jou tot die HERE jou God bekeer en na sy stem luister net soos ek jou vandag beveel, jy en jou kinders, met jou hele hart en met jou hele siel,
Deuteronomium 30:6: En die HERE jou God sal jou hart besny en die hart van jou nageslag, om die HERE jou God lief te hê met jou hele hart en met jou hele siel, dat jy kan lewe.
Deuteronomium 30:10 : as jy na die stem van die HERE jou God luister om sy gebooie en sy insettinge te hou wat in hierdie wetboek geskrywe is; as jy jou tot die HERE jou God bekeer met jou hele hart en met jou hele siel.
In hierdie gedeelte is daar drie dinge van belang:
Die Here ken ons presies. Hy weet presies wat ons in die lewe gaan aanvang, en daarom waarsku Hy ons al voor die tyd dat ons moet oppas om nie op die verkeerde pad te beland nie: sonde en verset teen die Here lei tot verwerping deur die Here.
Die Here bemoedig ons ook in hierdie gedeelte. Hy belowe dat wanneer ons tot bekering kom, Hy ons nie sal verwerp nie. Hy sal ons terug ontvang in sy genade.
Die derde ding is dat hierdie gedeelte ook 'n baie ver profesie is van die kerk in die hiernamaals, waar alle bande tussen die gereddes en die Here herstel en volmaak sal wees.
Wat hierdie gedeelte interessant maak, is dat die volk nog op pad was na Kanaän toe. Toe het die Here al in hierdie gedeelte die wegvoering in Ballingskap as gevolg van die volk se verset teen die Here geopenbaar. So ver waarsku die Here ons vooruit!
Die Here wil hê dat sy kerkvolk (Israel en ons) moet weet dat sonde lei tot verwerping.
In Israel se geval gaan verwerping verstrooïng onder die volke beteken. Maar dit is nie die einde nie.
Die Here wil nie sy straf beklemtoon nie – Hy wil sy genade oor ons beklemtoon.
Om in die Here se genade te kan bly, is daaglikse bekering en gehoorsaamheid aan al die dinge wat vir die Here belangrik is, noodsaaklik. Van die begin af het die Here een ding baie duidelik gestel:
Dit is dat daar net een enkele God is in die hemel en op die aarde, en dit is Hy. Hy duld dit nie dat enige ander god of afgod aanbid word nie.
Die Here het dit ook baie duidelik gemaak dat Hy sy genade oor ons baie duursaam sal maak, maar dan stel Hy ’n eis: dat dit net met ons nageslagte goed sal gaan as ons die Here aanbid. (Deut. 4:29-31).
In die gedeelte wat ons gelees het, profeteer die Here dat dit iewers in die geskiedenis nie met die nageslag goed sal gaan nie, as gevolg van oortreding van hierdie uitdruklike gebod van die Here. Dit moet vir ons ’n duidelike en skerp waarskuwing wees!
Gelukkig is dit nie al wat die Here vir ons uitspel nie. Hy weet reeds dat die ware gelowiges tot berou en belydenis van hulle sondes sal kom. Die Here het byna woordeliks dieselfde in Levitikus 26:40 laat neerskryf:
Dan sal hulle hulle ongeregtigheid bely en die ongeregtigheid van hulle vaders deurdat hulle ontrou teen My gehandel het; en ook dat hulle hulle teen My versit het.
Besef u hoe hartseer dit moet wees as ons kinders eendag voor die Here gaan bely dat hulle jammer is omdat hulle nie reg geglo het nie, want dit was hulle ouers se skuld!
Hulle bely dan met berou ons oortredinge waardeur hulle tot ’n val gekom het voor die Here. Dit is wat hier geskryf staan.
Die hoofsaak is dat die Here openbaar dat hulle tot bekering moet kom en dat die Here hulle weer sal aanneem as hulle hulle bekeer.
Die Here sal selfs hulle volk en hulle land herstel. Hy sal hulle weer seën.
Wat vir ons van belang is, is dat ons moet besef dat die Here openbaar dat niemand verlossing ontvang as hy nie tot bekering kom nie.
Bekering self is natuurlik ’n gawe van die verbond.
Daarom moet elkeen van ons in ons tyd ook die pad van bekering en belydenis voor die Here loop as ons die liefde van God oor ons wil hê (Jeremia 31:33).
U kan dalk wonder of ons hierdie dinge wat soveel eeue terug vir Israel gesê is, net so op ons kan toepas?
Ja, dit het direk op ons betrekking.
Die heilsbeloftes is wel op die volk Israel gerig, maar die belofte is ten diepste gerig aan die kerk, want die kerk van die Here is die erfgenaam van die Here se verlossingsbeloftes.
Dit word veral duidelik as ons die geskiedenis van hierdie profesie nagaan.
Die vervulling van hierdie en ander soortgelyke profesië het almal met die terugkeer uit die Ballingskap begin, maar is nie daarmee voltooi nie, omdat dit veel verder gerig was as net Israel se terugkoms van Babel af.
Dit was in die verste gerig op die wederkoms en die volmaakmaking van die heilige algemene kerk van die Here as hulle ingaan in sy ewige koninkryk.
Daarom was die seën wat oor Israel gekom het – en ook vandag nog oor ons kom – net in ’n beperkte mate. Die werklike seën en sy volheid kom eers met die wederkoms.
Die Here grond sy beloftes op die verbond wat Hy met ons gesluit het.
Die eerste verbond is met Abraham ingestel.
Op daardie stadium het die Here die besnydenis as teken van die verbond ingestel.
Dit was nog so toe Moses hierdie profesië waarvan ons gelees het aan die volk oorgedra het.
Die Here sluit daarby aan as Hy sê dat Hy self hulle hart sal besny, sodat hulle Hom liefhet.
Besnydenis van hart beteken die wegdoen van alle dinge wat verkeerd is.
Daarmee bevestig die Here dat Hy sy verbond met sy volk nooit sal ophef nie.
Selfs die besnydenis van hart is in hierdie bedeling net ten dele.
Soos al die ander beloftes van uiterlike seën, word hierdie belofte ook eers finaal vervul met die koms van die nuwe hemel en die nuwe aarde.
Dit kom ook oor ons tot volkomenheid in die hiernamaals.
Dinge wat verkeerd is, is dinge soos sondes en ’n afkerige gesindheid teenoor die Here.
Daarteenoor word die vrug van ’n mens wat aan sy hart besny is, genoem: hy het die Here lief met sy hele hart en sy hele siel.
Vernuwing van hart as ’n genadegawe van die Here word in die profesieë meermale herhaal (Jeremia 31:33; Jeremia 32:39; Esegiël 11:19; Esegiël 36:26).
Vernuwing, of besnydenis van hart, gaan saam met bekering.
Dit is niks anders nie as voortgaande bekering: voortdurende vernuwing.
Presies hier lê ons verantwoordelikheid.
Ons moet dag vir dag biddend en met berou veg teen ons sondes.
Dan sal die Heilige Gees ons daagliks sterker maak en ons elke dag meer en meer vernuut in ons beeldskap van die Here.
Moses se volk het vasgesteek teen hierdie bevel om die Here van geslag tot geslag met hart en siel te dien. Daarom het hulle nasate baie keer by die Here in die moeilikheid gekom omdat hulle hulle teen Hom verset het.
Intussen het daar iets gebeur wat vir ons deurslaggewend is.
God het mens geword en het onder ons kom woon.
Jesus Christus het die belofte dat die Here self ons harte sal besny waar gemaak, want Hy het ons sondes met God versoen toe Hy gesterf het.
Daarmee het Hy dit vir ons moontlik gemaak om die Here met hart en siel en verstand te kan dien sonder dat ons die las van ons sondes het om die hele tyd saam te sleep.
Hy het ook die teken van die verbond verander.
Hy het die besnydenis vervang met die doop.
Die doop is die teken daarvan dat ons nie meer liggaamlik besny word nie, maar dat ons van harte besny is. Dit is die teken daarvan dat ons sondes afgewas is.
Die Here het by die instelling van die Nagmaal ook duidelik gestel dat sy liggaam en bloed die tekens van die nuwe verbond tussen ons en Hom is.
Dit is presies dieselfde verbond as waarna die Here in Deuteronomium verwys het.
Die besnydenis van hart vind plaas in die vernuwing van die verbond deur die bloedstorting van Jesus Christus aan die kruis. Daar het Hy ons met God versoen, en ons nuut gemaak uit die sondes uit in die heerlikheid van kindwees van die Here in.
Kom ons pas dit alles toe. Ons is alweer besig om die geboorte van ons Here Jesus te vier.
Dit doen ons omdat ons Hom nog steeds van harte dien.
As ons werklik die menswording van God wil herdenk, moet ons dit op so ’n wyse doen dat ons daarmee teenoor die Here bely dat die sondes wat nog in ons vassteek, heeltemal teen ons sin daar is.
Dit beteken dat ons nog altyddeur tot bekering kom van al ons sondes – omdat sy koms was tot ons heiligmaking.
Kan ons dit eerlik bely? Ons het nie nie meer al die baie tyd wat Moses en sy kerkvolk gehad het om tot bekering te kom nie. Die raadsplan van God het al ver gevorder en daar is ’n groot dringendheid in dat ons tot bekering moet kom.
Bekering is onlosmaaklik vasgemaak aan berou.
Ons moet hartseer wees oor ons verset teen die Here.
Ons moet vurig wegbreek uit alles wat die Here nie aanstaan nie, en Hom eer en verheerlik as die hoogste God en Heer.
Ons moet met oorgawe as sy diensknegte voor Hom neerbuig in aanbidding.
Die vergesig wat die Here hier oopmaak is dat sy uitverkorenes by Hom in sy heiligdom staan. Daar kom ’n tyd wanneer almal wat tot bekering gekom het deur die Here by Hom bymekaargemaak word.
Dit is hulle almal wat alle vorms van skyngodsdiens uit hulle lewens verwyder het.
Dit is hulle wat berou gehad het oor al die sonde wat hulle gedoen het, en dit by die Here gaan bely het.
Dit is hulle wat uiterlik ook elke ding gedoen het wat die Here van hulle verwag: wat die samekomste met die Here getrou bywoon.
Dit is hulle wat innerlik en uiterlik hulle dankbaarheid aan die Here bewys, en wat op elke plek getuies is van sy Naam.
Luister veral na die bemoediging van die Here: Hy belowe dat wanneer ons tot bekering kom, Hy ons nie sal verwerp nie. Hy sal ons terug ontvang in sy genade.
Sien uself in hierdie baie ver profesie van die kerk in die hiernamaals, waar alle bande tussen die gereddes en die Here herstel en volmaak sal wees, waar u tussen die gereddes by die Here ewige vergifnis ontvang. Lewe nou reeds daarin.
Die genade van die Here Jesus Christus en die liefde van God en die gemeenskap van die Heilige Gees gaan met u almal.
Datum: 21 Desember 2003 (oggend)