In die verre noorde van Namibië, op die wal van die Kunenerivier, begin die feesgangers kamp opslaan onder die reuse bome. Wildevy, hardekool en nog ander inheemse bome, met hulle wortels in die welkome water vanuit die Angola-hooglande. ’n Groen streep lewe in die droë klipperige wêreld suid van die noordelike grens van Namibië. Okapupa Rivierkamp is van 23-27 Augustus 2018 bespreek vir die vyfjaarlikse Dorslandtrek Gedenkfees. Vanjaar is dit 90 jaar na die geskiedkundige 24 Augustus 1928 toe die eerste Angolaboere na Suidwes-Afrika verhuis het. Hulle het die rivier by Swartbooisdrift oorgesteek, net 12 kilometer van die kampterrein af.
Hierdie gedenkfeeste is ’n mengsel van ’n kultuurhistoriese geleentheid, re-unie van vriende en ’n familiesaamtrek. Dit groet en kuier, vertel stories, braai vleis en bind weer noodsaaklike onderlinge bande. Niemand vertrek soos hulle die eerste dag aangekom het nie. Daar is ’n verdieping, ’n bewuswording, ’n kulturele verbintenis, wat soos ’n vlammetjie in jou aangesteek kan word. Met die groet na die fees hoor jy baie sê: “Ons sien oor vyf jaar weer!”
Later het daar spanning gekom. Die Afrikaanse taal en kultuur, die protestantse godsdiens en grondbesit was struikelblokke. Vir die Portugese was hulle taal en Roomse godsdiens van belang. Eiendomsreg op plase is weerhou. Daar het ’n verlange by die Angolaboere ontstaan om weer tussen hulle eie mense te woon. Tog was hulle verknog aan die mooi wêreld van Angola, met volop water en veldvrugte. Veral die Humpata-omgewing was ook ’n gesonde wêreld, sonder malaria en ander tropiese siektes.
Na vele onderhandelinge met die Suid-Afrikaanse regering en die Suidwes-Afrika Administrasie is toestemming gegee dat die bykans 350 gesinne (ongeveer 1900 persone) na Suidwes kon verhuis. Daar was streng voorwaardes. Geen diere en werkers mag saamgeneem word nie. Slegs die paar besittings wat in ’n ossewa gepas het kon saamgeneem word. Dit sou ’n nuwe begin beteken. Op 24 Augustus 1928 het die deurtog by Swartbooisdrift ’n aanvang geneem. Ossewaens het van Angola se kant by die rivier gekom. Die wa is deurgetrek, maar die osse is weer na Angola teruggeneem. Die Rooikamp was die tydelike blyplek op ’n hoogtetjie met rooi klippe en min beskerming teen die warm son net suid van Swartbooisdrift. Regeringsvragmotors het oor ’n tydperk van 6 maande die gesinne na Outjo, Gobabis en Aranos distrikte geneem, waar eers tydelike verblyf gewag het. Daar is plase beskikbaar gestel wat die Angolaboere kon koop. Slegs ’n boorgat en windpomp het vir die nuwe eienaars gewag.