PressReader - Kuier: 2017-03-22 - My ge­tui­e­nis
Hy is ’n do­mi­nee wat nou self deur die­pe wa­ters gaan weens ’n seld­sa­me siek­te wat sy spraak en spie­re aan­tas. Maar hy druk deur, bly glo in God se plan en be­moe­dig steeds an­der.
Kuier - 2017-03-22 - GETUIENIS - DEUR ANGELO JULIES
Om te glo, is om se­ker te wees van die din­ge wat ons hoop en om oor­tuig te wees van die din­ge wat ons nie sien nie. Maar wat ge­beur wan­neer jou ge­loof só ge­toets word dat jy ho­pe­loos en nut­te­loos voel? Jy glo selfs meer!
Só meen ds. Chris P­hil­lips van Worcester in die Wes-Kaap, wat vir by­kans 15 jaar dié bood­skap van ge­loof en hoop van die kan­sel af ge­preek het. Maar van­dag staan hy voor ’n kruis­pad om die­self­de bood­skap uit te leef en in sy eie le­we toe te pas.
Chris was ’n pre­di­ker van for­maat en ’n uit­ste­ken­de sport­man, maar dees­dae, op 39-ja­ri­ge ou­der­dom, vind hy dit moei­lik om selfs een­vou­di­ge din­ge soos loop en praat met ge­mak te doen.
Chris ly aan de­ge­ne­ra­tie­we spi­no­se­re­bel­lê­re a­tak­sie, ’n seld­sa­me oor­erf­li­ke siek­te wat die mens­li­ke be­we­ging en spraak aan­tas. Hy is so­wat vyf jaar ge­le­de met die siek­te ge­di­ag­no­seer, maar dit het twee jaar ge­le­de er­ger be­gin word; so­veel so dat hy op 37 op me­die­se pen­si­oen moes gaan.
“Ons het al­tyd ge­weet daar is ’n kans dat hy die siek­te sou kry, maar ons het ook ge­hoop en tot God ge­bid dat hy dit nie sou kry nie.
“Sy pa het twee jaar ge­le­de aan die­self­de siek­te ge­sterf en twee van sy neefs en sy an­tie ly ook aan die siek­te. In Worcester staan dit be­kend as die ‘P­hil­lips’-siek­te’,” sê Chris se vrou, Na­ta­sha.
“Ek het selfs ge­bid dat God eer­der vir my die siek­te moet gee, want hy werk in die veld vir God en die Woord sê die‘oes is groot, maar die ar­bei­ders is min’en hy is dan so ’n krag­ti­ge pre­di­ker,”sê sy.
Na­ta­sha ver­tel dat hul­le as ge­sin die af­ge­lo­pe paar jaar baie uit­da­gings er­vaar het, maar elke keer die uit­da­gings oor­kom het.
“Die af­ge­lo­pe paar jaar was baie moei­lik vir ons as ge­sin om­dat ons ge­woond was Chris doen alles . . . maar skie­lik het alles ver­an­der.
“Hy kon min­der din­ge vir hom­self doen en die kin­ders moes help waar hul­le kan. Dis ver­al moei­lik vir die kin­ders, want hy mis uit op baie goed waar­aan hul­le deel­neem. En dit frus­treer hom ook baie dat hy nie daar kan wees vir hul­le nie.” nie ’n straf van God Die eg­paar het twee kin­ders, Chris Ju­ni­or (12) en E­den (11), en vol­gens Na­ta­sha het hul­le van klein­tyd af ’n nou band met hul pa.“Hy het van ba­ba­tyd af na hul­le al­twee om­ge­sien. Hy was die een wat doe­ke om­ge­ruil, win­de uit­ge­klop en hul­le skool toe ge­neem het.”
Na­ta­sha ver­tel dat hul­le as paar­tjie aan die be­gin van sy siek­te baie ge­wor­stel het met God oor sy siek­testoe­stand; so­veel so dat hul­le hul­self af­ge­son­der het in ge­bed
en selfs ge­rei­nig het voor God.
“Ons het ge­vas en ge­bid so­dat hy nie die siek­te sou kry nie, maar ons be­sef God het an­ders be­sluit.”
Na­ta­sha meen dit is juis moei­lik vir hul­le om hul ge­loof uit te leef om­dat men­se hul­le sien as ge­lo­wi­ges en men­se wat ver­on­der­stel is om aan God te glo te mid­de van alles.“Maar dit is juis hoe­kom dit so moei­lik is, men­se ver­geet ons is ook net ge­wo­ne men­se,”voeg sy by.
Op die oog af is dit moei­lik om te glo dat die paar­tjie deur sul­ke diep wa­ters gaan, want hul­le het al­tyd ’n glim­lag op hul ge­sig­te en is baie o­pen­lik oor hul ge­loof.
Na­ta­sha sê daar is men­se wat vir hul­le vra wat hul­le ge­son­dig het dat God Chris met die siek­te straf.“Maar Chris sê al­tyd God straf hom nie,‘Hy toets ons ge­loof’.”
Chris se spraak is aan­ge­tas en hy praat moei­lik. ”Daar is nie al­tyd som­mer ’n ant­woord vir wat met ons ge­beur in die le­we nie. Maar in ons om­stan­dig­he­de moet ons die He­re dank.
“Dit is waar­aan ons moet vas­klou en be­sef dat dit wat met jou ge­beur, is nie al­tyd jou skuld nie. En dit gaan nie oor my nie, dit gaan oor God en wat Hy vir ons doen en kan doen. Som­mi­ge din­ge ge­beur net en daar’s nie ant­woor­de nie,”sê Chris moei­saam.
Hy sê dit is vir hom ver­al moei­lik om­dat daar niks fout is met sy brein nie.
“Ek kan net nie uit­voer waar­aan ek dink nie. Of vir ie­mand ver­dui­de­lik wat ek wil hê nie – dít maak my baie ge­frus­treerd.”
Na­ta­sha sê daar is tye wan­neer hy in de­pres­sie gaan en dan met nie­mand praat nie.“Dit is dan wan­neer hy hom ook self af­son­der in ge­bed. Ek kan sien dit is moei­lik vir hom, want hy was al die ja­re die brood­win­ner en nou is ons rol­le om­ge­ruil.”
Sy meen sy siek­te raak nie net vir hom nie, maar al­mal rond­om hom.
“Dit is vir my en die kin­ders hart­seer om hom só te sien, want ons was ge­woond hy doen alles vir ons en nou kan hy nie meer nie. Ek dink ook die feit dat dit oor­erf­lik is en daar die moont­lik­heid is dat een van die kin­ders ook die siek­te kan kry – iets waar­voor ons bid nie moet ge­beur nie – maak dit nog moei­li­ker. Maar ons pro­beer al­tyd po­si­tief bly en Chris be­moe­dig ons ge­reeld,”sê Na­ta­sha.
hoop vir ge­ne­sing
Vir Chris is sy siek­te ’n wa­re toets van sy ge­loof.“Daar kom tye in ons al­mal se le­wens dat ons nie ver­staan wat met ons ge­beur nie en ons be­vraag­te­ken God daar­op, maar ten spy­te van dit alles, dra die He­re ons deur dit. Dit is soos die sto­rie van die twee rye spo­re wat la­ter een ry ge­word het – dit is in die moei­li­ke tye wan­neer God ons dra. En nou in my toe­stand er­vaar ek dit baie. Men­se wil sê dis die He­re wat my straf, maar hul­le ver­staan nie Sy plan nie,” sê Chris.
“Ja, ek voel soms ho­pe­loos en nut­te­loos en ver­lang om daar te wees wan­neer Chris Ju­ni­or en E­den sport doen of om net met my vrou te gaan stap. En dit is frus­tre­rend, maar ek weet God het ’n plan vir my le­we en dan s­kep ek weer moed uit Ro­mei­ne 8:28:‘Ons weet dat God alles ten goe­de laat mee­werk vir dié wat Hom lief­het, dié wat vol­gens Sy be­sluit ge­roep is’. ”
Na­ta­sha sê hul­le pro­beer steeds ’n nor­ma­le le­we lei as ’n ge­sin en meen dat dit glad nie hul ver­hou­ding as paar­tjie ge­raak het nie.
“Ons is steeds so lief vir me­kaar soos toe ons ont­moet het. Ons span­deer steeds kwa­li­teit-tyd met me­kaar al­leen.”
Sy voeg op­ge­won­de by dat daar wel hoop is dat hy ge­nees kan word deur be­han­de­ling wat in C­hi­na be­skik­baar is.
“Ons is baie bly dat daar moont­lik deur mid­del van stam­seloor­plan­ting ge­ne­sing vir sy siek­te is. Hier­die be­han­de­ling neem ge­woon­lik twee weke en sluit bin­ne-aar­se be­han­de­ling en lum­ber punc­tu­re in. Die be­han­de­ling kos so­wat R400 000.”
Na­ta­sha het saam met vrien­de ’n Fa­ce­book­blad,“Lets help Chris”, ge­skep waar­in hul­le 400 men­se uit­daag om elk R1 000 vir die doel te skenk.
“Dit hoef nie nood­wen­dig R1 000 te wees nie. Elke bie­tjie sal help, maak nie saak hoe ge­ring nie. Nie net geld is wel­kom nie, ge­be­de, lief­de en ge­dag­tes is ook meer as wel­kom,”sê Chris.
Vir meer in­lig­ting oor hoe om ds. Chris P­hil­lips te help, be­soek die Fa­ce­book­blad by www.facebook.com/Lets-Help-Chris of kon­tak Na­ta­sha by 079 502 3387.
Ons het ge­vas en ge­bid so­dat hy nie die siek­te sou kry nie, maar ons be­sef God het an­ders be­sluit. Na­ta­sha P­hil­lips
HOOFFOTO: Ds. Chris P­hil­lips (39) laat nie sy siek­te hom on­der­kry nie. MID­DEL: Chris met sy ge­sin, vrou Na­ta­sha, dog­ter E­den (11) en seun Chris Ju­ni­or (12). LINKS: Chris en Na­ta­sha op hul trou­dag.