Spaans met Engelse byskrifte
Spelers: Maribel Verdu, Gael Garcia Bernal, Diego Luna, Emilio Echevarria, Diana Bracho
Die Spaans-Amerikaanse films het lankal 'n besondere eie plek in die fliekw�reld ingeneem, en die sprankelende Y Tu Mama Tambien is geen uitsondering nie. En anders as die soms nogal selfbewuste gekultiveerdheid van die Europe�rs of Hollywood se glansbeheptheid, wys dit die lewe soos hy is, vratte en al, maar terselfdertyd met 'n wonderlike magiese bewussyn.
Die verhaal word deur 'n onbetrokke manlike vertellerstem aangebied. Ons ontmoet twee jong vriende van Mexikostad, Tenoch (Diego Luna) en Julio (Gael Garcia Bernal), pas klaar met die jaareindeksamen. Hulle meisies is op pad Itali� toe vir vakansie, en die twee hormoonbelaaide rammetjies bly dus alleen en verveeld agter, met net die gewone — dwelms, drank en masturbasie — om hulle besig gehou.
By die deftige troue van 'n familielid van Tenoch ontmoet hulle Luisa (Maribel Verdu), die Spaanse vrou van Tenoch se selfbelangrike neef. Luisa s� sy sal tog so graag die Mexikaanse kus wil sien, en ons vrinne maak sommer daar en dan 'n seevakansie op waarop hulle haar saamnooi, na 'n fiktiewe strand met die dubbelsinnige naam Heaven's Mouth. Luisa lag dit eers af, maar toe haar man van sy sakereis bel met die nuus dat hy haar verneuk het en 'n tydskrifvraelys in die dokter se wagkamer aandui sy leef nie vry genoeg nie, besluit sy om weg te breek.
Die fiktiewe reis word werklikheid, en op pad leer die drie mekaar al beter �n al intiemer ken. Aanvanklik is die uitbundige jongelinge nog vol bravado, maar die ouer vrou sit hulle uiteindelik ore aan en leer hulle in die proses 'n paar waardevolle lewenslesse. Verraad word verlies in 'n ineengevlegte belewing, en ten slotte, in eg-Mexikaanse tradisie met die hulp van 'n bottel tequila, verloor hulle ook finaal hul onskuld (die naam van die film is hier baie betekenisvol) en word hulle ingelyf in die ambivalente w�reld van volwassenheid. Sadder but wiser, soos daardie raak Engelse gesegde lui.
Die film laat ontvou stadig, amper onopsigtelik, die groot temas waarmee dit werk, waarvan verlies, op verskeie vlakke, die belangrikste is. En dis eintlik eers by terugskoue wat 'n mens — met bewondering — sien hoe fyn die simboliek uitgewerk is, hoe perfek die parallelle.
Die Mexikaanse landskap (ongeveer iets soos 'n voormalige tuisland in Suid-Afrika) dra wonderlik by tot die grinterige atmosfeer van die film, waar klein kamees van menslikheid juis uit die armoede en eenvoud kom. Hier is die konvensionele poskaartmooie nie 'n voorvereiste nie, maar bloedwarm l�we is — daardie iets wat Luisa so besonders versinnebeeld.
Die drie hoofspelers is perfek gekies vir hul rolle en komplementeer mekaar deurgaans met uitstekende spel. Dis 'n besonderse gesig soos Maribel Verdu s'n wat 'n mens laat besef dat Pen�lope Cruz-beeldskoon dalk meer hinder as wat dit help. Verdu speel met 'n oervroulike krag en magnetisme wat onvergeetlik is.