Die geboorte van die Renaissance: Begrip van die Genesis van 'n nuwe era - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die geboorte van die Renaissance: Begrip van die Genesis van 'n nuwe era
'Ek sê vir jou: 'n mens moet steeds chaos in jouself hê om 'n dansende ster te baar' (Nietzsche in Thus Spoke Zarathustra).
Volgens konserwatiewe ramings strek die Europese Renaissance oor die historiese tydperk van die 15 ste en die 16 ste eeue, 'n era toe kunstenaars baie van die grootste meesterwerke vervaardig het wat ooit geskep is. Gedurende hierdie tyd het Columbus in die Nuwe Wêreld geland, die Protestantse Hervorming is van stapel gestuur en die Wetenskaplike Revolusie is van stapel gestuur. 'N Brug tussen die Middeleeue en die Moderne Wêreld, die Renaissance was die gevolg van 'n heeltemal nuwe perspektief, jy kan selfs 'n heeltemal nuwe paradigma sê van wat dit beteken mens wees . Soos uitgewerk deur die moderne filosoof Richard Tarnas:
'Die mens was nou in staat om die geheime van die natuur, binne kuns sowel as wetenskap, deur te dring en te weerspieël, met 'n ongeëwenaarde wiskundige sofistikasie, empiriese presisie en numineuse estetiese krag. Hy het die bekende wêreld geweldig uitgebrei, nuwe kontinente ontdek en die aardbol afgerond. Hy kon die tradisionele owerhede trotseer en 'n waarheid beweer op grond van sy eie oordeel. Hy kon die rykdom van die klassieke kultuur waardeer, maar voel ook dat hy die ou grense oorskry om heeltemal nuwe gebiede te openbaar ... Individuele genie en onafhanklikheid was baie bewys. Geen domein van kennis, kreatiwiteit of verkenning het buite die mens se bereik gelyk nie. "
Gedurende die Middeleeue is die individu as feitlik onbelangrik beskou, slegs 'n skaduwee aan die voete van politieke en godsdienstige instellings. Maar vir die nuwe mens van die Renaissance het "die menslike lewe in hierdie wêreld gelyk aan 'n onmiddellike inherente waarde, opwinding en eksistensiële betekenis" (Tarnas: 2010). Elke samelewing het as 'n bepaalde wêreldbeskouing 'n versameling oortuigings en idees wat bepaal hoe groepe mense alles sien en ervaar. Professor Keiron Le Grice (2011) verduidelik dat "ten opsigte van die hele beskawings 'n kollektiewe wêreldbeskouing op sy diepste vlak die heersende begrip van die aard van die werklikheid self bepaal."
Wat was dan die oorsprong van die wêreldbeeld van die Renaissance? Hoe het die opvatting van 'n menslike bestaan ​​met betekenisvolle potensiaal en die idee dat die natuurgeheime die moeite werd was om te ondersoek, die kollektiewe bewussyn binnegedring na die lang sluimer van die donker eeue? In hierdie artikel sal ons die teorie ondersoek dat historiese eeue soos die Renaissance 'n soort opkomende verskynsel verteenwoordig wat voortspruit uit 'n sameloop van tydelike wêreldgebeure en gelyktydige ontwikkelinge diep in die kollektiewe psige van die Westerse mens.
Moynet -litografie van 'n vragmotor gelaai met plaagslagoffers. (Welkom beelde / CC BY 4.0 )
Die apokalips van die veertiende eeu
In die loop van die veertiende eeu het 'n reeks rampe Europa getref wat die wêreld van die Middeleeue heeltemal verbrokkel het. Gedurende die Groot Hongersnood van 1315-1322 het oesmislukkings en die massale dood van beeste en skape die samelewing in 'n barbaarse era van hongersnood, siektes, kannibalisme en kindermoord gedryf. Epidemies van misdaad, veral verkragting en moord, het hoogty gevier. Die krisisse is in Oktober 1347 vererger toe 'n groep skepe by Messina in Italië gehuisves het en die plaag van die Swartplaag meegebring het.
Die Italiaanse digter Giovanni Boccaccio het geskryf Die Decameron dat terwyl sommige mense "in groepe gevorm het en in isolasie van almal geleef het" om die plaag te vermy, daar ook diegene was wat "het volgehou dat 'n onfeilbare manier om hierdie ontsettende euwel af te weer, was om swaar te drink, voluit van die lewe te geniet, rond te sing en vrolik te wees, al jou drange te bevredig en die hele ding op te haal as 'n enorme grap. " Die plaag bereik in 1351 'n hoogtepunt in Europa, wat volgens sommige ramings meer as die helfte van die plaaslike bevolking doodgemaak het. Onder die Engelse koninklike familie het die gemiddelde lewensverwagting gedaal tot die ouderdom van 29 tydens die hongersnood, en tot die ouderdom van 17 met die koms van die pes. In sy Cronaca Senese (1348) het die Italiaanse kroniekskrywer Agnolo di Tura die skrikwekkende werklikheid van die Swartplaag opgeteken:
'Vader het 'n verlate kind, 'n vrou, 'n broer, 'n ander; want dit lyk asof hierdie siekte deur asem en sig skyn. En so het hulle gesterf. Niemand kon gevind word om die dooies te begrawe vir geld of vriendskap nie. Lede van 'n huishouding het hul dooies so goed as moontlik na die sloot gebring, sonder priester, sonder goddelike ampte. Op baie plekke in Siena is groot kuile ​​gegrawe en diep opgehoop met die menigte dooies. En hulle het honderde gesterf, beide dag en nag, en almal is in die slote gegooi en met aarde bedek. En sodra die slote gevul is, is meer gegrawe. En ek, Agnolo di Tura wat die Vet genoem word, het my vyf kinders met my eie hande begrawe ... daar was niemand wat geween het vir die dood nie, want die dood het alles ingewag. En so baie het gesterf dat almal geglo het dat dit die einde van die wêreld is. "
Die triomf van die dood deur Pieter Brueghel die ouderling.
Gedurende hierdie chaotiese tydperk het baie geglo dat die onstuitbare plaag straf was van God of selfs die einde van die wêreld, 'n apokaliptiese siening wat vinnig versprei het en allerhande fanatisme geïnspireer het. Maar daar was ook 'n toenemende sentiment dat die pes die legitimiteit van die gesag wat die geïnstitusionaliseerde Kerk aanvaar het ernstig ondermyn het, aangesien morele korrupsie in sy eie geledere ook al hoe duideliker geword het. Uit hierdie klimaat het bewegings ontstaan ​​wat die betroubaarheid van Katolieke dogmas, hiërargie en die pousdom self bevraagteken het. Die plaag het ook ontvou teen die agtergrond van die Honderdjarige Oorlog (1337-1453), aangesien die langdurige spanning tussen die Engelse en Franse krone in die langste gewapende konflik in die Europese geskiedenis uitgebreek het. Die oorlog het verder tot die verwoesting bygedra en 'n geskatte 2,3 tot 3,3 miljoen menselewens meegebring.
Die krisisse van die laat Middeleeue het ook baie transformasies aan die gang gesit. Grond- en voedselkoste het gedaal, wat gelei het tot die uiteindelike destabilisering van feodalisme. Daar is ook 'n nuwe fokus op die fisiese lewe van die mens en mediese navorsing, sowel as 'n nuwe vraag na godsdienstige kuns en ikonografie. Teen die middel van die vyftiende eeu het Europa die eerste bedryfsperse gehad, wat volgens Tarnas verduidelik het: "vinnige verspreiding van nuwe en dikwels revolusionêre idees in Europa". Hierdie vooruitgang "het gehelp om die individu te bevry van tradisionele denkwyses en van gesamentlike beheer van denke." Die nuwe beskikbaarheid van kruit, wat die intellektuele seëning in alle opsigte komplementeer, was die absolute mag van die ou feodalistiese stelsel en die Katolieke Kerk.
Te midde van hierdie ongelooflike oorgangsmoment, het die klein onafhanklike stadstate van Italië die middelpunt van samesmelting geword vir die magte wat die Renaissance gebaar het. Hier het 'n kultuur van geleerdheid, artistieke pogings, lojaliteit aan familie, kommersiële aktiwiteite en die nadenke oor ewige waarhede na vore gekom na die storms van die veertiende eeu. Die wêreld van die Middeleeue was werklik dood.
Verskeie geleerdes het aangevoer dat die Renaissance in Florence begin het as gevolg van die rol van welgestelde beskermhere om die kunste te stimuleer. Lorenzo de 'Medici, hier in 'n skildery van Giorgio Vasari gesien, moedig kunsbeskerming aan as heerser van Florence.
Die saad van intellektuele wedergeboorte
Tot dusver het ons slegs die wêreldse gebeure wat die Renaissance voorafgegaan het, betyds in ag geneem en Europa daarom gekondisioneer vir die ontvangs daarvan. Hierdie vertelling is egter slegs die helfte van die vergelyking, want die groot kunswerke, kompromislose individualisme, skolastiese en wetenskaplike genie en selfs groot kommersiële pogings was manifestasies van 'n nuwe wêreldbeskouing wat individuele potensiaal, uiteenlopende belangstellings, kreatiwiteit en vooruitgang bevorder het. . Die saad van hierdie wêreldbeskouing was die herinvoering van antieke Griekse filosofie in die Westerse bewussyn.
'Implisiet in al hierdie aktiwiteite was die half onduidelike idee van 'n verre mitiese goue era toe alles bekend was - die tuin van Eden, antieke klassieke tye, 'n verlede era van groot wyses ... net soos in die klassieke Athene die godsdiens, kuns , en die mite van die antieke Grieke het die nuwe en ewe Griekse gees van rasionalisme en wetenskap ontmoet en daarmee omgekom "(Tarnas: 2010).
Die saad van die herstel van antieke wysheid is eintlik in die veertiende eeu deur Francesco Petrarcha (1304-1374) geplant. Beter bekend as Petrarch, herwin hy die letters van Cicero en stimuleer 'n groot beweging om die filosofiese tekste uit die oudheid te vertaal, wat versterk is deur 'n toestroming van geleerdes en manuskripte uit die ineenstortende Bisantynse Ryk in die Ooste. Uiteindelik was groot filosofiese werke, insluitend die van Plato en Plotinus, in omloop onder intellektuele kringe in Italië. Gedurende die vyftiende eeu sou die wysheid van die ou wêreld gesintetiseer word met Westerse denke en godsdiens deur 'n filosoof wie se werk die essensie van die Renaissance kan beliggaam: Marsilio Ficino (1433-1499).
Marsilio Ficino was 'n invloedryke humanistiese filosoof van die vroeë Italiaanse Renaissance. Hy herleef die neoplatonisme en lewer verskeie belangrike bydraes tot die geskiedenis van die Westerse denke. Hy kan hier (aan die linkerkant) gesien word in 'n fresco met die titel Zachariah in the Temple deur Domenico Ghirlandaio.
Alhoewel Ficino in 1473 'n Katolieke priester geword het, het sy ongelooflike verskeidenheid belangstellings medisyne, Platoniese en Hermetiese filosofie en astrologie ingesluit. Ficino is as jeug aangeneem in die huishouding van Cosimo de Medici, en dit was deels te danke aan die beskerming van Cosimo dat hy verskeie belangrike bydraes kon lewer tot die geskiedenis van die Westerse denke, insluitend 'n Latynse vertaling van die dialoë van Plato uit Griekse manuskripte in 1484 gepubliseer.
Cosimo self was ook verdiep in filosofie, en die idealisme van die eeue het hom daartoe gelei om die Neoplatonic Florentine Academy te stig, wat gelei is deur Ficino en 'n reeks Renaissance -digters, filosowe en geleerdes insluit, soos Cristofero Landino, Gentile de Becci, en Pico della Mirandola. Anders as sy vertalings van Plato, het Ficino sy eie liggaam van invloedryke filosofiese werke vervaardig, waaronder Theologia Platonica (Platoniese teologie) en De vita libri tres (Drie boeke oor die lewe). Angela Voss (2006) verduidelik die aantrekkingskrag van die Platoniese filosofie vir Renaissance -denkers soos Ficino:
"Plato was eerbiedig omdat hy die goddelikheid en onsterflikheid van die siel gehandhaaf het-'n vrye en eiesinnige siel wat alle dimensies van die bestaan ​​kon deurkruis ... die menslike siel kon by die diere of by die engele woon; dit kan 'n lewe lei wat deur die sintuie beperk is, of deur die teel van filosofie homself bevry deur selfkennis. Dit kan diep deurdring tot die ware aard van dinge, of gebind bly aan 'n kortsigtige visie van menslike aangeleenthede. "
Plato het veranderde bewussynstoestande in sy geskrifte as die goddelike bespreek manias of waansin. Vir Ficino verteenwoordig sulke state 'die verskynsel van interne ervaring of interne' bewussyn '... 'n verhoogde gemoedstoestand, onafhanklik ervaar en selfs in teenstelling met alle uiterlike gebeure' (Kristeller 1943). Ficino verbind hierdie state met ontwaking tot groter realiteite, soos dit poëties beskryf is in Boek 14 van Platoniese teologie : "Gewoonlik is diegene wat minder bedrieg word, wat soms, soos soms gebeur tydens slaap, agterdogtig word en vir hulleself sê: 'Miskien is die dinge nie waar wat ons nou sien nie; miskien droom ons nou. '"Soos verduidelik deur die esoteriese geleerde Wouter Hanegraaff (2015), het Ficino se filosofie gesoek na' 'beter kennis' wat ''n ongewone, ekstatiese of beswymende toestand vereis.'
Die Renaissance: die 'wedergeboorte' wat die wêreld verander het
Culling the World: Die katastrofiese verowerings van die Swart Dood
Teen die tyd van die neoplatoniese filosowe is die kosmos opgevat as 'n gelaagdheid van veelvuldige ryke wat van Bo na Onder daal. Alles gaan uit van die Een, die Pythagoraanse monade, as die hoogste bron van alle bestaan. Vervolgens in die dimensionele hiërargie kom die verstaanbare koninkryk van die Platoniese idees of argetipes, en dan die tussengangeryk van die vaste sterre en planete, wat invloed uitoefen op die onderste elementêre ryk en as simbole dien vir die kwaliteite van tydmomente. Die onsigbare energieë wat die wêreld vorm, daal van die hoogste verstaanbare ryk na die materiële gebied van die aarde hieronder, wat deur die domein en invloed van die hemele gaan. Dit was 'n leef kosmos, 'n voortdurende proses van die skepping bedoel deur die Skepper om in volkome harmonie te funksioneer. Sentraal in hierdie kosmiese skema was die idee dat die mens 'n mikrokosmos is, wat in homself 'n innerlike werklikheid bevat wat alle komponente van die 'buitenste' kosmos weerspieël. Die mens kan dus die skepping "ken" of ervaar deur na binne te draai.
Hierdie opvattings oor die kosmos en die mens het die Renaissance -filosofie baie geïnspireer en die opkomende konsepte van menswaardigheid en potensiaal ingelig. Denkers soos Marsilio Ficino het probeer om die valse binêre keuse tussen filosofie en godsdiens te oorkom, deur die antieke skrywers te bestudeer terwyl hulle ook die Christelike geloof beoefen het in die oortuiging dat die mens sy visie op die werklikheid kan verbeter deur uit beide putte te drink.
Die vroeë ontwikkeling van die boekhouding dateer uit antieke Mesopotamië, en hou nou verband met ontwikkelinge in skryf, tel en geld    en vroeë ouditstelsels deur die ou Egiptenare en Babiloniërs.  Teen die tyd van die Romeinse Ryk het die regering toegang gehad tot gedetailleerde finansiële inligting. 
In Indië het Chanakya 'n manuskrip geskryf soortgelyk aan 'n boek oor finansiële bestuur gedurende die tydperk van die Mauryan -ryk. Sy boek "Arthashasthra" bevat min gedetailleerde aspekte van die boekhouding van rekeningboeke vir 'n soewereine staat.
Die Italiaanse Luca Pacioli, erken as Die vader van boekhouding en boekhouding was die eerste persoon wat 'n werk oor boekhouding met dubbele inskrywings gepubliseer het, en het die veld in Italië bekendgestel.  
Die moderne beroep van die geoktrooieerde rekenmeester het in die negentiende eeu in Skotland ontstaan. Rekenmeesters behoort dikwels aan dieselfde verenigings as prokureurs, wat gereeld rekeningkundige dienste aan hul kliënte bied. Vroeë moderne rekeningkunde het ooreenkomste met die hedendaagse forensiese rekeningkunde. Rekeningkunde het in die negentiende eeu oorgegaan in 'n georganiseerde beroep,  met plaaslike professionele liggame in Engeland wat in 1880 saamgesmelt het tot die Institute of Chartered Accountants in Engeland en Wallis. 
Die vroegste mense moes kennis gehad het van plante en diere en het dit oorgedra om hul kans op oorlewing te verhoog. Dit het moontlik kennis van menslike en dierlike anatomie en aspekte van dieregedrag (soos migrasiepatrone) ingesluit. Die eerste groot keerpunt in biologiese kennis het egter gekom met die Neolitiese Revolusie ongeveer 10 000 jaar gelede. Mense het eers plante vir die boerdery makgemaak, dan veediere om die gevolglike sittende samelewings te vergesel. 
In ongeveer 3000 tot 1200 vC het die Ou Egiptenare en Mesopotamiërs bydraes gelewer tot sterrekunde, wiskunde en medisyne,  , wat later die Griekse natuurfilosofie van die klassieke oudheid ingeneem en gevorm het, 'n tydperk wat 'n groot invloed gehad het op die ontwikkeling van wat gebeur het bekend staan ​​as biologie. 
Meer as 'n dosyn mediese papirusse is bewaar, veral die Edwin Smith Papyrus (die oudste bestaande chirurgiese handboek) en die Ebers Papyrus ('n handboek vir die voorbereiding en gebruik van materia medica vir verskillende siektes), albei vanaf ongeveer 1600 vC. 
Antieke Egipte is ook bekend daarvoor dat hy balseming ontwikkel het, wat vir mummifikasie gebruik is om menslike oorskot te bewaar en ontbinding te voorkom. 
Dit lyk asof die Mesopotamiërs min belang gehad het in die natuurlike wêreld as sodanig, en verkies om te bestudeer hoe die gode die heelal beveel het. Dierfisiologie is bestudeer vir waarsêery, insluitend veral die anatomie van die lewer, gesien as 'n belangrike orgaan in haruspisyne. Dieregedrag is ook bestudeer vir waarsêende doeleindes. Die meeste inligting oor die opleiding en makmaak van diere is waarskynlik mondelings oorgedra, maar een teks wat handel oor die opleiding van perde, het oorleef. 
Die ou Mesopotamiërs het geen onderskeid tussen 'rasionele wetenskap' en magie nie.    Toe 'n persoon siek word, het dokters beide magiese formules voorgeskryf en medisinale behandelings voorgeskryf.    Die vroegste mediese voorskrifte verskyn in Sumeries tydens die derde dinastie van Ur (ongeveer 2112 - ongeveer 2004 v.G.J.).  Die mees uitgebreide Babiloniese mediese teks is egter die Diagnostiese handboek geskryf deur die ummânū, of hoofgeleerde, Esagil-kin-apli van Borsippa,  tydens die bewind van die Babiloniese koning Adad-apla-iddina (1069-1046 vC).  In Oos-Semitiese kulture was die belangrikste medisinale gesag 'n eksorcis-geneser, bekend as 'n āšipu.    Die beroep is van vader op seun oorgedra en is hoog aangeslaan.  Minder gereeld is die asu, 'n geneser wat fisiese simptome behandel het met behulp van middels wat bestaan ​​uit kruie, diereprodukte en minerale, asook drankies, enemas en salf of poultices. Hierdie dokters, wat manlik of vroulik kan wees, het ook wonde aangetrek, ledemate gesit en eenvoudige operasies uitgevoer. Die ou Mesopotamiërs het ook profylaxe beoefen en maatreëls getref om die verspreiding van siektes te voorkom. 
Waarnemings en teorieë rakende die natuur en menslike gesondheid, los van Westerse tradisies, het onafhanklik na vore gekom in ander beskawings, soos dié in China en die Indiese subkontinent.  In antieke China kan vroeëre opvattings oor verskillende dissiplines versprei word, insluitend die werk van herboloë, dokters, alchemiste en filosowe. Die Taoïstiese tradisie van Chinese alchemie beklemtoon byvoorbeeld gesondheid (met die uiteindelike doel die lewenseliksir). Die stelsel van klassieke Chinese medisyne wentel gewoonlik om die teorie van yin en yang en die vyf fases.  Taoïstiese filosowe, soos Zhuangzi in die 4de eeu v.G.J., het ook idees uitgespreek wat verband hou met evolusie, soos ontken die vasstelling van biologiese spesies en bespiegel dat spesies verskillende eienskappe ontwikkel het in reaksie op verskillende omgewings. 
Een van die oudste georganiseerde medisynestelsels is bekend uit die Indiese subkontinent in die vorm van Ayurveda, wat omstreeks 1500 vC uit Atharvaveda afkomstig is (een van die vier oudste boeke oor Indiese kennis, wysheid en kultuur).
Die antieke Indiese Ayurveda -tradisie het onafhanklik die konsep van drie humor ontwikkel, wat lyk soos dié van die vier humore van antieke Griekse medisyne, hoewel die Ayurvediese stelsel verdere komplikasies insluit, soos dat die liggaam uit vyf elemente en sewe basiese weefsels bestaan. Ayurvediese skrywers het ook lewende dinge in vier kategorieë ingedeel op grond van die geboorte metode (van die baarmoeder, eiers, hitte en vog en sade) en die konsepsie van 'n fetus in detail verduidelik. Hulle het ook aansienlike vordering gemaak op die gebied van chirurgie, dikwels sonder die gebruik van menslike disseksie of viviseksie van diere.  Een van die vroegste Ayurvediese verhandelinge was die Sushruta Samhita, toegeskryf aan Sushruta in die 6de eeu vC. Dit was ook 'n vroeë materia medica wat 700 medisinale plante, 64 preparate uit minerale bronne en 57 preparate op grond van dierlike bronne beskryf. 
Die pre-Sokratiese filosowe het baie vrae oor die lewe gestel, maar het min sistematiese kennis van spesifiek biologiese belang opgelewer-hoewel die pogings van die atomiste om die lewe in fisiese terme te verduidelik, periodiek deur die geskiedenis van die biologie sou herhaal. Die mediese teorieë van Hippokrates en sy volgelinge, veral humorisme, het egter 'n blywende impak gehad. 
Die filosoof Aristoteles was van die klassieke oudheid die invloedrykste geleerde van die leefwêreld. Alhoewel sy vroeë werk in die natuurfilosofie spekulatief was, was die latere biologiese geskrifte van Aristoteles meer empiries, met die fokus op biologiese oorsaak en die diversiteit van lewe. Hy het tallose waarnemings van die natuur gemaak, veral die gewoontes en eienskappe van plante en diere in die wêreld rondom hom, waaraan hy baie aandag gegee het aan die kategorisering daarvan. In totaal het Aristoteles 540 diersoorte ingedeel en minstens 50 ontleed. Hy het geglo dat intellektuele doeleindes, formele oorsake, alle natuurlike prosesse gelei het. 
Aristoteles, en byna alle Westerse geleerdes na hom tot in die 18de eeu, was van mening dat wesens in 'n gegradeerde volmaaktheidskaal gerangskik is wat van plante tot by die mens styg: die scala naturae of Groot Ketting van Syn.  Aristoteles se opvolger by die Lyceum, Theophrastus, het 'n reeks boeke oor plantkunde geskryf - die Geskiedenis van plante—Wat oorleef het as die belangrikste bydrae van die oudheid tot die plantkunde, selfs tot in die Middeleeue. Baie van Theophrastus se name oorleef tot in die moderne tyd, soos karpos vir vrugte, en perikarpioen vir saadvat. Dioscorides skryf 'n baanbreker en ensiklopediese farmakopee, De Materia Medicamet beskrywings van ongeveer 600 plante en die gebruik daarvan in medisyne. Plinius die ouderling, in syne Natuurlike geskiedenis, 'n soortgelyke ensiklopediese verslag saamgestel van dinge in die natuur, insluitend verslae van baie plante en diere. 
'N Paar geleerdes in die Hellenistiese tydperk onder die Ptolemeus - veral Herophilus van Chalcedon en Erasistratus van Chios - het die fisiologiese werk van Aristoteles gewysig, selfs disseksies en viviseksies uitgevoer.  Claudius Galen het die belangrikste gesag oor medisyne en anatomie geword. Alhoewel 'n paar antieke atomiste, soos Lucretius, die teleologiese Aristoteliese standpunt uitgedaag het dat alle aspekte van die lewe die gevolg is van ontwerp of doel, sou teleologie (en na die opkoms van die Christendom, natuurlike teologie) in die biologiese denke sentraal bly tot in die 18de en 19de eeue. Ernst W. Mayr het aangevoer dat "Niks van wesenlike gevolg in die biologie na Lucretius en Galen gebeur het tot in die Renaissance nie."  Die idees van die Griekse tradisies van natuurgeskiedenis en medisyne het oorleef, maar dit is oor die algemeen ongetwyfeld in die middeleeuse Europa ingeneem. 
Die agteruitgang van die Romeinse Ryk het gelei tot die verdwyning of vernietiging van baie kennis, hoewel dokters nog baie aspekte van die Griekse tradisie in opleiding en praktyk opgeneem het. In Bisantium en die Islamitiese wêreld is baie van die Griekse werke in Arabies vertaal en baie van die werke van Aristoteles is bewaar. 
Gedurende die hoë Middeleeue het 'n paar Europese geleerdes soos Hildegard van Bingen, Albertus Magnus en Frederick II oor natuurgeskiedenis geskryf. Die opkoms van Europese universiteite, hoewel dit belangrik was vir die ontwikkeling van fisika en filosofie, het min invloed op biologiese geleerdheid gehad. 
Die Europese Renaissance het uitgebreide belangstelling in sowel die empiriese natuurgeskiedenis as die fisiologie gebring. In 1543 het Andreas Vesalius die moderne era van Westerse geneeskunde ingewy met sy vername menslike anatomieverhandeling De humani corporis fabrica, wat gebaseer was op disseksie van lyke. Vesalius was die eerste in 'n reeks anatomiste wat geleidelik die skolastiek vervang het met empirisme in fisiologie en medisyne, en vertrou op eerstehandse ervaring eerder as gesag en abstrakte redenasie. Via kruie was medisyne ook indirek die bron van hernieude empirisme in die studie van plante. Otto Brunfels, Hieronymus Bock en Leonhart Fuchs het breedvoerig oor wilde plante geskryf, die begin van 'n natuurgebaseerde benadering tot die volle omvang van plantlewe.  Bestiaries - 'n genre wat die natuurlike en figuurlike kennis van diere kombineer - het ook meer gesofistikeerd geraak, veral met die werk van William Turner, Pierre Belon, Guillaume Rondelet, Conrad Gessner en Ulisse Aldrovandi. 
Kunstenaars soos Albrecht Dürer en Leonardo da Vinci, wat dikwels saam met natuurkundiges werk, was ook geïnteresseerd in die liggame van diere en mense, het fisiologie in detail bestudeer en bygedra tot die groei van anatomiese kennis.  Die tradisies van alchemie en natuurlike magie, veral in die werk van Paracelsus, maak ook aanspraak op kennis van die leefwêreld. Alchemiste het organiese materiaal aan chemiese ontledings onderwerp en vryelik met beide biologiese en minerale farmakologie geëksperimenteer.  Dit was deel van 'n groter oorgang in wêreldbeskouings (die opkoms van die meganiese filosofie) wat tot in die 17de eeu voortgeduur het, as die tradisionele metafoor van die natuur as 'n organisme is vervang deur die die natuur as masjien metafoor. 
Stelsels, benoeming en klassifikasie oorheers die natuurgeskiedenis gedurende die grootste deel van die 17de en 18de eeu. Carl Linnaeus het in 1735 'n basiese taksonomie vir die natuurlike wêreld gepubliseer (waarvan die variasies sedertdien gebruik is), en het in die 1750's wetenskaplike name vir al sy spesies bekendgestel.  Terwyl Linnaeus spesies as onveranderlike dele van 'n ontwerpte hiërargie beskou het, het die ander groot natuurkundige van die 18de eeu, Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon, spesies as kunsmatige kategorieë en lewende vorme as buigbaar beskou-selfs wat die moontlikheid suggereer algemene afkoms. Alhoewel hy teen evolusie gekant was, is Buffon 'n sleutelfiguur in die geskiedenis van evolusionêre gedagtes dat sy werk die evolusieteorieë van Lamarck en Darwin sou beïnvloed. 
Die ontdekking en beskrywing van nuwe spesies en die versameling monsters het 'n passie geword van wetenskaplike here en 'n winsgewende onderneming vir entrepreneurs, en baie natuurkundiges het die wêreld vol gereis op soek na wetenskaplike kennis en avontuur. 
Deur die werk van Vesalius uit te brei tot eksperimente met nog lewende lywe (van mense sowel as diere), het William Harvey en ander natuurfilosowe die rol van bloed, are en are ondersoek. Harvey's De motu cordis in 1628 was die begin van die einde vir die Galeniese teorie, en saam met Santorio Santorio se studies oor metabolisme, was dit 'n invloedryke model van kwantitatiewe benaderings tot fisiologie. 
In die vroeë 17de eeu het die mikro-wêreld van biologie net begin oopgaan. 'N Paar lensmakers en natuurfilosowe het sedert die laat 16de eeu ru -mikroskope geskep, en Robert Hooke het die seminale publikasie gepubliseer Mikrografie gebaseer op waarnemings met sy eie saamgestelde mikroskoop in 1665. Maar dit was eers toe Antonie van Leeuwenhoek se dramatiese verbeterings in lensvervaardiging begin in die 1670's-wat uiteindelik tot 200-voudige vergroting met 'n enkele lens tot gevolg gehad het-dat geleerdes spermatozoa, bakterieë, infusoria en die vreemdheid en diversiteit van die mikroskopiese lewe. Soortgelyke ondersoeke deur Jan Swammerdam het tot nuwe belangstelling in entomologie gelei en die basiese tegnieke van mikroskopiese disseksie en kleuring gebou. 
Namate die mikroskopiese wêreld besig was om uit te brei, het die makroskopiese wêreld gekrimp. Plantkundiges soos John Ray het gewerk om die vloed van nuut ontdekte organismes van regoor die wêreld in 'n samehangende taksonomie en 'n samehangende teologie (natuurlike teologie) op te neem.  Debat oor 'n ander vloed, die Noachian, het die ontwikkeling van paleontologie in 1669 gekataliseer. Nicholas Steno publiseer 'n opstel oor hoe die oorblyfsels van lewende organismes in lae sediment vasgevang kan word en gemineraliseer kan word om fossiele te produseer. Alhoewel Steno se idees oor fossilisering algemeen bekend was en baie onder die natuurfilosofe gedebatteer is, sou 'n organiese oorsprong vir alle fossiele eers aan die einde van die 18de eeu deur alle natuurkundiges aanvaar word weens filosofiese en teologiese debat oor kwessies soos die ouderdom van die aarde en uitwissing. 
Tot in die 19de eeu was die omvang van die biologie grootliks verdeel tussen medisyne, wat vrae oor vorm en funksie (dws fisiologie) ondersoek het, en die natuurgeskiedenis, wat handel oor die diversiteit van lewe en interaksies tussen verskillende lewensvorme en tussen lewe en nie-lewe. Teen 1900 het baie van hierdie gebiede mekaar oorvleuel, terwyl die natuurgeskiedenis (en die eweknie van die natuurfilosofie) grootliks plek gemaak het vir meer gespesialiseerde wetenskaplike dissiplines - sitologie, bakteriologie, morfologie, embryologie, geografie en geologie.
Gebruik van die term biologie Redigeer
Die term biologie in sy moderne sin blyk dit onafhanklik bekendgestel te wees deur Thomas Beddoes (in 1799),  Karl Friedrich Burdach (in 1800), Gottfried Reinhold Treviranus (Biologie oder Philosophie der lebenden Natur, 1802) en Jean-Baptiste Lamarck (Hidrogologie, 1802).   Die woord self verskyn in die titel van Volume 3 van Michael Christoph Hanow's Philosophiae naturalis sive physicae dogmaticae: Geologia, biologia, phytologia generalis et dendrologia, gepubliseer in 1766.
Voorheen biologie, daar is verskeie terme wat gebruik word vir die studie van diere en plante. Natuurlike geskiedenis verwys na die beskrywende aspekte van biologie, hoewel dit ook mineralogie en ander nie-biologiese velde van die Middeleeue tot en met die Renaissance ingesluit het, maar die verenigende raamwerk van die natuurgeskiedenis was die scala naturae of Groot Ketting van Syn. Natuurlike filosofie en natuurlike teologie het die konseptuele en metafisiese basis van plant- en dierelewe omvat, wat die probleme hanteer waarom organismes bestaan ​​en optree soos hulle dit doen, alhoewel hierdie vakke ook die huidige geologie, fisika, chemie en sterrekunde insluit. Fisiologie en (botaniese) farmakologie was die provinsie van medisyne. Plantkunde, dierkunde, en (in die geval van fossiele) geologie vervang natuurlike geskiedenis en natuurlike filosofie in die 18de en 19de eeu tevore biologie wyd aanvaar is.   Tot op hede word 'plantkunde' en 'dierkunde' wyd gebruik, alhoewel ander subdissiplines van biologie by hulle aangesluit het.
Natuurgeskiedenis en natuurfilosofie Redigeer
Wydverspreide reise deur natuurkundiges in die vroeë tot middel 19de eeu het gelei tot 'n magdom nuwe inligting oor die diversiteit en verspreiding van lewende organismes. Van besondere belang was die werk van Alexander von Humboldt, wat die verband tussen organismes en hul omgewing (dit wil sê die gebied van die natuurgeskiedenis) ontleed met behulp van die kwantitatiewe benaderings van die natuurfilosofie (dws fisika en chemie). Humboldt se werk het die fondamente van biogeografie gelê en verskeie generasies wetenskaplikes geïnspireer. 
Geologie en paleontologie Redigeer
Die opkomende dissipline van geologie het ook die natuurgeskiedenis en die natuurfilosofie nader aan mekaar gebring, die vestiging van die stratigrafiese kolom wat die ruimtelike verspreiding van organismes verbind met hul tydelike verspreiding, 'n belangrike voorloper van evolusiekonsepte. Georges Cuvier en ander het in die laat 1790's en vroeë 19de eeu groot vordering gemaak in vergelykende anatomie en paleontologie. In 'n reeks lesings en referate wat gedetailleerde vergelykings tussen lewende soogdiere en fossielreste gemaak het, kon Cuvier vasstel dat die fossiele oorblyfsels was van spesies wat uitgesterf het - eerder as om oorblyfsels te wees van spesies wat nog elders in die wêreld leef, soos vroeër. wyd geglo.  Fossiele wat onder andere deur Gideon Mantell, William Buckland, Mary Anning en Richard Owen ontdek en beskryf is, het gehelp om vas te stel dat daar 'n 'ouderdom van reptiele' was wat selfs die prehistoriese soogdiere voorafgegaan het. Hierdie ontdekkings het die openbare verbeelding aangegryp en die aandag gevestig op die geskiedenis van die lewe op aarde.  Die meeste van hierdie geoloë het katastrofisme ondergaan, maar Charles Lyell se invloedryk Beginsels van geologie (1830) het Hutton se uniformitarisme gewild gemaak, 'n teorie wat die geologiese verlede en hede op gelyke voet verduidelik. 
Evolusie en biogeografie Redigeer
Die belangrikste evolusionêre teorie voor Darwin was die van Jean-Baptiste Lamarck, gebaseer op die oorerwing van verworwe eienskappe ('n erfenismeganisme wat tot in die 20ste eeu algemeen aanvaar is), en beskryf 'n ontwikkelingsketting wat strek van die laagste mikrobe tot die mens.  Die Britse natuurkundige Charles Darwin, wat die biogeografiese benadering van Humboldt, die uniformitêre geologie van Lyell, Thomas Malthus se geskrifte oor bevolkingsgroei en sy eie morfologiese kundigheid kombineer, het 'n meer suksesvolle evolusionêre teorie geskep gebaseer op natuurlike seleksie, soortgelyke bewyse het gelei tot Alfred Russel Wallace om selfstandig tot dieselfde gevolgtrekkings te kom. 
Die publikasie van Darwin se teorie in 1859 in Oor die oorsprong van spesies deur middel van natuurlike seleksie, of die behoud van gunstige wedrenne in die stryd om die lewe word dikwels beskou as die sentrale gebeurtenis in die geskiedenis van die moderne biologie. Darwin se gevestigde geloofwaardigheid as 'n natuurkundige, die sobere toon van die werk, en bowenal die sterkte en omvang van die bewyse wat toegelaat is, het toegelaat Oorsprong om te slaag waar vorige evolusionêre werke soos die anonieme Ruimtes van die skepping misluk het. Die meeste wetenskaplikes was teen die einde van die 19de eeu oortuig van evolusie en algemene afkoms. Natuurlike seleksie sal egter tot ver in die 20ste eeu as die primêre meganisme van evolusie aanvaar word, aangesien die meeste hedendaagse teorieë oor erflikheid onversoenbaar gelyk het met die erfenis van willekeurige variasie. 
Wallace het, na aanleiding van vroeëre werk deur de Candolle, Humboldt en Darwin, groot bydraes gelewer tot die dierkunde. Vanweë sy belangstelling in die transmutasiehipotese, het hy tydens sy veldwerk eers aandag gegee aan die geografiese verspreiding van nou verwante spesies, eers in Suid -Amerika en daarna in die Maleise argipel. Terwyl hy in die argipel was, het hy die Wallace -lyn geïdentifiseer wat deur die Spice -eilande loop en die fauna van die argipel verdeel tussen 'n Asiatiese gebied en 'n Nieu -Guinee/Australiese gebied. Sy belangrikste vraag oor waarom die fauna van eilande met so 'n soortgelyke klimaat so anders moet wees, kan slegs beantwoord word deur die oorsprong daarvan te oorweeg. In 1876 skryf hy Die geografiese verspreiding van diere, wat die standaard naslaanwerk vir meer as 'n halfeeu was, en 'n opvolger, Eilandlewe, in 1880 wat fokus op eilandbiogeografie. Hy het die stelsel met ses sones uitgebrei wat deur Philip Sclater ontwikkel is vir die beskrywing van die geografiese verspreiding van voëls na allerhande diere. Sy metode om data oor dieregroepe in geografiese gebiede te tabelleer, beklemtoon die diskontinuïteite en sy waardering vir evolusie het hom in staat gestel om rasionele verklarings voor te stel, wat nog nie voorheen gedoen is nie.  
Die wetenskaplike studie van oorerwing het vinnig gegroei in die nasleep van Darwin Oorsprong van spesies met die werk van Francis Galton en die biometrisici. Die oorsprong van genetika word gewoonlik herlei na die werk van die monnik Gregor Mendel in 1866, wat later die erfregswette sou erken. Sy werk is egter eers 35 jaar daarna as betekenisvol erken. Intussen is 'n verskeidenheid teorieë oor erfenis (gebaseer op pangenese, ortogenese of ander meganismes) bespreek en kragtig ondersoek.  Embriologie en ekologie het ook sentrale biologiese velde geword, veral as dit gekoppel is aan evolusie en gewild geword in die werk van Ernst Haeckel. Die grootste deel van die 19de eeuse werk oor oorerwing was egter nie op die gebied van die natuurgeskiedenis nie, maar in die eksperimentele fisiologie.
In die loop van die 19de eeu het die omvang van die fisiologie baie uitgebrei, van 'n primêr medies-georiënteerde veld tot 'n omvattende ondersoek na die fisiese en chemiese prosesse van die lewe-insluitend plante, diere en selfs mikroörganismes benewens die mens. Lewende dinge as masjiene het 'n dominante metafoor in biologiese (en sosiale) denke geword. 
Selteorie, embriologie en kiemteorie Redigeer
Vooruitgang in mikroskopie het ook 'n groot invloed op biologiese denke gehad. In die vroeë 19de eeu het 'n aantal bioloë gewys op die sentrale belangrikheid van die sel. In 1838 en 1839 het Schleiden en Schwann begin met die bevordering van die idees dat (1) die basiese eenheid van organismes die sel is en (2) dat individuele selle al die kenmerke van die lewe het, alhoewel hulle gekant was teen die idee dat (3) alle selle kom uit die verdeling van ander selle. Danksy die werk van Robert Remak en Rudolf Virchow het die meeste bioloë teen die 1860's egter al drie beginsels aanvaar van wat bekend staan ​​as selteorie. 
Selteorie het bioloë gelei om individuele organismes as 'n onderling afhanklike samestelling van individuele selle te sien. Wetenskaplikes in die toenemende gebied van sitologie, gewapen met toenemend kragtige mikroskope en nuwe kleurmetodes, het gou gevind dat selfs enkele selle baie meer kompleks is as die homogene vloeistofgevulde kamers wat deur vroeëre mikroskope beskryf is. Robert Brown het die kern in 1831 beskryf, en teen die einde van die 19de eeu het sitoloë baie van die belangrikste selkomponente geïdentifiseer: chromosome, centrosomes mitochondria, chloroplaste en ander strukture wat sigbaar is deur kleuring.Tussen 1874 en 1884 beskryf Walther Flemming die diskrete stadiums van mitose, wat toon dat dit nie artefakte van vlek was nie, maar in lewende selle voorkom, en boonop dat chromosome in getal verdubbel het net voordat die sel verdeel en 'n dogtersel geproduseer is. Baie van die navorsing oor selreproduksie het saamgekom in August Weismann se teorie van oorerwing: hy het die kern (veral chromosome) as die oorerflike materiaal geïdentifiseer, die onderskeid tussen somatiese selle en kiemselle voorgestel (met die argument dat die chromosoomgetal vir kiemselle gehalveer moet word) , 'n voorloper van die konsep van meiose), en het Hugo de Vries se teorie van pangenes aangeneem. Weismannisme was uiters invloedryk, veral op die nuwe gebied van eksperimentele embriologie. 
Teen die middel van die 1850's is die miasma-teorie oor siektes grotendeels vervang deur die kiemteorie van siektes, wat groot belangstelling in mikroörganismes en hul interaksies met ander lewensvorme veroorsaak het. Teen die 1880's het bakteriologie 'n samehangende dissipline geword, veral deur die werk van Robert Koch, wat metodes vir die kweek van suiwer kulture op agargele met spesifieke voedingstowwe in petriskosse bekendgestel het. Die langdurige idee dat lewende organismes maklik uit nie-lewende materie (spontane generasie) kan ontstaan, is aangeval in 'n reeks eksperimente wat deur Louis Pasteur uitgevoer is, terwyl debatte oor vitalisme versus meganisme ('n meerjarige kwessie sedert die tyd van Aristoteles en die Griekse) atomiste) het voortgegaan. 
Opkoms van organiese chemie en eksperimentele fisiologie Redigeer
In die chemie was 'n sentrale kwessie die onderskeid tussen organiese en anorganiese stowwe, veral in die konteks van organiese transformasies soos fermentasie en verrotting. Sedert Aristoteles dit in wese as biologies beskou is (lewensbelangrik) prosesse. Friedrich Wöhler, Justus Liebig en ander baanbrekers van die toenemende veld van organiese chemie - voortgebou op die werk van Lavoisier - het egter getoon dat die organiese wêreld dikwels met fisiese en chemiese metodes geanaliseer kan word. In 1828 het Wöhler getoon dat die organiese stof ureum op chemiese maniere geskep kan word wat geen lewe behels nie, wat vitalisme 'n groot uitdaging bied. Selekstrakte ("fermente") wat chemiese transformasies kan veroorsaak, is ontdek, begin met diastase in 1833. Teen die einde van die 19de eeu was die konsep van ensieme goed gevestig, hoewel chemiese kinetiese vergelykings eers op ensiematiese reaksies toegepas sou word vroeg in die 20ste eeu. 
Fisioloë soos Claude Bernard het (deur middel van viviseksie en ander eksperimentele metodes) die chemiese en fisiese funksies van lewende liggame in ongekende mate ondersoek en die grondslag gelê vir endokrinologie ('n veld wat vinnig ontwikkel het na die ontdekking van die eerste hormoon, sekretien, in 1902 ), biomeganika en die studie van voeding en vertering. Die belangrikheid en diversiteit van eksperimentele fisiologiese metodes, binne medisyne sowel as biologie, het in die tweede helfte van die 19de eeu dramaties toegeneem. Die beheer en manipulasie van lewensprosesse het 'n sentrale bekommernis geword, en eksperiment is in die middel van biologiese opvoeding geplaas. 
Aan die begin van die 20ste eeu was biologiese navorsing grootliks 'n professionele poging. Die meeste werk is nog steeds gedoen in die natuurgeskiedenis-modus, wat morfologiese en filogenetiese analise beklemtoon het oor eksperimentele oorsaaklike verklarings. Antivitalistiese eksperimentele fisioloë en embrioloë, veral in Europa, het egter toenemend invloed gehad. Die geweldige sukses van eksperimentele benaderings tot ontwikkeling, oorerwing en metabolisme in die 1900's en 1910's het die krag van eksperimentering in biologie getoon. In die daaropvolgende dekades het eksperimentele werk die natuurgeskiedenis vervang as die dominante wyse van navorsing. 
Ekologie en omgewingswetenskap Redigeer
In die vroeë 20ste eeu het natuurkundiges toenemende druk gehad om strenger en verkieslik eksperimentering by hul metodes te voeg, soos die nuut prominente laboratoriumgebaseerde biologiese dissiplines gedoen het. Ekologie het ontstaan ​​as 'n kombinasie van biogeografie met die konsep van biogeochemiese siklusse wat deur chemici begin is. Veldbioloë het kwantitatiewe metodes ontwikkel, soos die kwadraat en aangepaste laboratoriuminstrumente en kameras vir die veld om hul werk verder te onderskei van die tradisionele natuurgeskiedenis. Dierkundiges en plantkundiges het gedoen wat hulle kon om die onvoorspelbaarheid van die leefwêreld te versag, laboratoriumeksperimente uitgevoer en semi-beheerde natuurlike omgewings soos tuine bestudeer, nuwe instellings soos die Carnegie-stasie vir eksperimentele evolusie en die Marine Biological Laboratory het meer beheerde omgewings gebied vir die bestudering van organismes. deur hul hele lewensiklus. 
Die konsep van ekologiese opvolging, wat in die 1900's en 1910's begin is deur Henry Chandler Cowles en Frederic Clements, was belangrik in die vroeë plantekologie.  Alfred Lotka se roofdiere-prooi-vergelykings, G. Evelyn Hutchinson se studies oor die biogeografie en biogeochemiese struktuur van mere en riviere (limnologie) en Charles Elton se studies oor voedselkettings van diere was baanbrekers onder die opeenvolging van kwantitatiewe metodes wat die ontwikkelende ekologiese spesialiteite gekoloniseer het. . Ekologie het in die veertiger- en vyftigerjare 'n onafhanklike dissipline geword nadat Eugene P. Odum baie van die konsepte van ekosisteemekologie gesintetiseer het, wat verhoudings tussen groepe organismes (veral materiaal- en energieverhoudings) in die middel van die veld geplaas het. 
In die sestigerjare, toe evolusionêre teoretici die moontlikheid van verskeie seleksie -eenhede ondersoek het, het ekoloë hulle tot evolusionêre benaderings gewend. In die bevolkingsekologie was die debat oor groepseleksie kort, maar sterk teen 1970. Die meeste bioloë was dit eens dat natuurlike seleksie selde effektief was bo die vlak van individuele organismes. Die evolusie van ekosisteme het egter 'n blywende navorsingsfokus geword. Ekologie het vinnig uitgebrei met die opkoms van die omgewingsbeweging.Die Internasionale Biologiese Program het probeer om die metodes van groot wetenskap (wat so suksesvol was in die fisiese wetenskappe) toe te pas op ekosisteemekologie en dringende omgewingsvraagstukke, terwyl kleiner skaal onafhanklike pogings soos eiland biogeografie en die Hubbard Brook -proefwoud het gehelp om die omvang van 'n toenemend uiteenlopende dissipline te herdefinieer. 
Klassieke genetika, die moderne sintese en evolusionêre teorie
1900 was die sogenaamde herontdekking van Mendel: Hugo de Vries, Carl Correns en Erich von Tschermak het onafhanklik by Mendel se wette gekom (wat eintlik nie in Mendel se werk voorkom nie).  Kort daarna het sitoloë (selbioloë) voorgestel dat chromosome die oorerflike materiaal is. Tussen 1910 en 1915 het Thomas Hunt Morgan en die "Drosophilists" in sy vlieglaboratorium hierdie twee idees-albei omstrede-verval in die "Mendelian-chromosoomteorie" van oorerwing.  Hulle het die verskynsel van genetiese koppeling gekwantifiseer en gepostuleer dat gene op chromosome voorkom soos krale op tou wat hulle veronderstel het om oor te steek om koppeling en gekonstrueerde genetiese kaarte van die vrugtevlieg te verduidelik Drosophila melanogaster, wat 'n wyd gebruikte modelorganisme geword het. 
Hugo de Vries het probeer om die nuwe genetika te koppel aan evolusie, gebaseer op sy werk met oorerwing en verbastering, en hy het 'n teorie van mutasie voorgestel wat vroeg in die 20ste eeu algemeen aanvaar is. Lamarckisme, of die teorie van oorerwing van verworwe eienskappe, het ook baie aanhangers gehad. Darwinisme is as onverenigbaar beskou met die voortdurend veranderlike eienskappe wat deur biometrisici bestudeer is, wat slegs gedeeltelik oorerflik gelyk het. In die 1920's en 1930's-na aanvaarding van die Mendelian-chromosoomteorie-het die opkoms van die dissipline van bevolkingsgenetika, met die werk van R.A. Visser, J.B.S. Haldane en Sewall Wright, verenig die idee van evolusie deur natuurlike seleksie met Mendeliese genetika, wat die moderne sintese produseer. Die erfenis van verwerfde karakters is verwerp, terwyl mutationisme meegee namate genetiese teorieë volwasse word. 
In die tweede helfte van die eeu het die idees van bevolkingsgenetika begin toepas in die nuwe dissipline van die genetika van gedrag, sosiobiologie, en veral by mense, evolusionêre sielkunde. In die 1960's het W.D. Hamilton en ander spelteorie -benaderings ontwikkel om altruïsme vanuit 'n evolusionêre perspektief te verduidelik deur middel van familie -seleksie. Die moontlike oorsprong van hoër organismes deur endosimbiose en kontrasterende benaderings tot molekulêre evolusie in die gene-gesentreerde beskouing (wat seleksie as die oorheersende oorsaak van evolusie gehou het) en die neutrale teorie (wat genetiese drywing 'n belangrike faktor gemaak het) het meerjarige debatte oor die behoorlike balans tussen adaptasie en gebeurlikheid in evolusionêre teorie. 
In die sewentigerjare het Stephen Jay Gould en Niles Eldredge die teorie van leë ewewig voorgestel, wat meen dat stilstand die belangrikste kenmerk van die fossielrekord is, en dat die meeste evolusionêre veranderings vinnig plaasvind oor relatief kort tydperke.  In 1980 stel Luis Alvarez en Walter Alvarez die hipotese voor dat 'n impakgebeurtenis verantwoordelik was vir die uitwissing van die Kryt - Paleogeen.  Ook in die vroeë 1980's het statistiese ontleding van die fossielrekord van mariene organismes wat deur Jack Sepkoski en David M. Raup gepubliseer is, gelei tot 'n beter waardering van die belangrikheid van massa -uitwissingsgebeurtenisse vir die geskiedenis van lewe op aarde. 
Biochemie, mikrobiologie en molekulêre biologie Redigeer
Teen die einde van die 19de eeu is al die belangrikste metodes van geneesmiddelmetabolisme ontdek, asook die uiteensetting van proteïen- en vetsuurmetabolisme en ureum -sintese.  In die vroeë dekades van die 20ste eeu het die klein komponente van voedsel in menslike voeding, die vitamiene, geïsoleer en gesintetiseer begin. Verbeterde laboratoriumtegnieke soos chromatografie en elektroforese het gelei tot vinnige vordering in die fisiologiese chemie, wat - soos biochemie- het begin onafhanklikheid verkry van sy mediese oorsprong. In die 1920's en 1930's het biochemici - onder leiding van Hans Krebs en Carl en Gerty Cori - begin om baie van die sentrale metaboliese lewensweë uit te werk: die sitroensuur siklus, glikogenese en glikolise, en die sintese van steroïede en porfyriene. Tussen die 1930's en 1950's het Fritz Lipmann en ander die rol van ATP gevestig as die universele draer van energie in die sel, en mitochondria as die kragbron van die sel. Sulke tradisioneel biochemiese werk is gedurende die 20ste eeu en tot in die 21ste steeds baie aktief beoefen. 
Oorsprong van molekulêre biologie Redigeer
Na die opkoms van klassieke genetika, het baie bioloë - insluitend 'n nuwe golf fisiese wetenskaplikes in die biologie - die kwessie van die geen en sy fisiese aard nagestreef. Warren Weaver - hoof van die wetenskapafdeling van die Rockefeller Foundation - het toelaes uitgereik om navorsing te bevorder wat die metodes van fisika en chemie op basiese biologiese probleme toegepas het molekulêre biologie vir hierdie benadering in 1938 is baie van die beduidende biologiese deurbrake van die 1930's en 1940's befonds deur die Rockefeller Foundation. 
Net soos biochemie, is die oorvleuelende dissiplines van bakteriologie en virologie (later gekombineer as mikrobiologie), geleë tussen wetenskap en medisyne, het vinnig ontwikkel in die vroeë 20ste eeu. Félix d'Herelle se isolasie van bakteriofage tydens die Eerste Wêreldoorlog het 'n lang reeks navorsing begin wat fokus op faagvirusse en die bakterieë wat hulle besmet. 
Die ontwikkeling van standaard, geneties eenvormige organismes wat herhaalbare eksperimentele resultate kon lewer, was noodsaaklik vir die ontwikkeling van molekulêre genetika. Na vroeë werk met Drosophila en mielies, die aanneming van eenvoudiger modelstelsels soos die broodvorm Neurospora crassa het dit moontlik gemaak om genetika aan biochemie te koppel, veral met Beadle en Tatum se een geen-een-ensiemhipotese in 1941. Genetiese eksperimente op nog eenvoudiger stelsels soos tabakmosaïekvirus en bakteriofage, aangehelp deur die nuwe tegnologie van elektronmikroskopie en ultrasentrifuksie, dwing wetenskaplikes om die letterlike betekenis van lewe virusoorerwing en die reproduksie van nukleoproteïen-selstrukture buite die kern ("plasmagenes") het die aanvaarde Mendelian-chromosoomteorie bemoeilik. 
Oswald Avery het in 1943 getoon dat DNA waarskynlik die genetiese materiaal van die chromosoom was, nie die proteïen nie, maar die probleem is beslis beslis met die Hershey-Chase-eksperiment van 1952-een van die vele bydraes van die sogenaamde faaggroep wat rondom 'n fisikus gedraai is. Max Delbrück. In 1953 stel James Watson en Francis Crick, wat voortbou op die werk van Maurice Wilkins en Rosalind Franklin, voor dat die struktuur van DNA 'n dubbele heliks is. In hul beroemde artikel "Molekulêre struktuur van nukleïensure" het Watson en Crick gemoedelik opgemerk: "Dit het ons nie ontgaan dat die spesifieke paring wat ons gepostuleer het onmiddellik 'n moontlike kopieermeganisme vir die genetiese materiaal voorstel nie."  Nadat die Meselson – Stahl -eksperiment uit 1958 die semikonserwatiewe replikasie van DNA bevestig het, was dit vir die meeste bioloë duidelik dat die nukleïensuurvolgorde op een of ander manier die aminosuurvolgorde in die proteïen -fisikus George Gamow sou voorstel dat 'n vaste genetiese kode proteïene en DNA verbind. Tussen 1953 en 1961 was daar min bekende biologiese rye - óf DNA óf proteïen - maar 'n oorvloed voorgestelde kodesisteme, 'n situasie wat nog meer ingewikkeld was deur die kennis van die tussenganger van RNA uit te brei. Om die kode eintlik te ontsyfer, het dit 'n uitgebreide reeks eksperimente in biochemie en bakteriese genetika geneem, tussen 1961 en 1966 - die belangrikste van die werk van Nirenberg en Khorana. 
Uitbreiding van molekulêre biologie Redigeer
Benewens die Afdeling Biologie by Caltech, die Laboratorium vir Molekulêre Biologie (en sy voorgangers) in Cambridge en 'n handjievol ander instellings, het die Pasteur Instituut in die laat 1950's 'n belangrike sentrum geword vir molekulêre biologie -navorsing.  Wetenskaplikes in Cambridge, onder leiding van Max Perutz en John Kendrew, fokus op die vinnig ontwikkelende gebied van strukturele biologie, en kombineer röntgenkristallografie met molekulêre modellering en die nuwe berekeningsmoontlikhede van digitale rekenaar (wat direk en indirek baat by die weermag befondsing van wetenskap). 'N Aantal biochemici onder leiding van Frederick Sanger het later by die Cambridge -laboratorium aangesluit en die studie van makromolekulêre struktuur en funksie saamgevoeg.  By die Pasteur -instituut het François Jacob en Jacques Monod die PaJaMo -eksperiment van 1959 gevolg met 'n reeks publikasies rakende die lak operon wat die konsep van geenregulering gevestig het en geïdentifiseer het wat bekend staan ​​as messenger RNA.  Teen die middel van die 1960's was die intellektuele kern van molekulêre biologie-'n model vir die molekulêre basis van metabolisme en voortplanting-grotendeels voltooi. 
Die laat 1950's tot die vroeë 1970's was 'n tydperk van intense navorsing en institusionele uitbreiding vir molekulêre biologie, wat eers onlangs 'n ietwat samehangende dissipline geword het. In die organismiese bioloog E. O. Wilson se "The Molecular Wars", het die metodes en praktisyns van molekulêre biologie vinnig versprei, wat dikwels departemente en selfs hele dissiplines oorheers het.  Molekularisasie was veral belangrik in genetika, immunologie, embryologie en neurobiologie, terwyl die idee dat die lewe beheer word deur 'n 'genetiese program' - 'n metafoor wat Jacob en Monod bekendgestel het uit die opkomende terreine van kubernetika en rekenaarwetenskap - 'n invloedryke geword het perspektief dwarsdeur die biologie.  Veral immunologie het verband gehou met molekulêre biologie, met innovasie wat beide kante toe vloei: die klonale seleksieteorie wat deur Niels Jerne en Frank Macfarlane Burnet in die middel van die vyftigerjare ontwikkel is, het gehelp om die algemene meganismes van proteïensintese te werp. 
Weerstand teen die groeiende invloed van molekulêre biologie was veral duidelik in evolusionêre biologie. Proteïenvolgorde het groot potensiaal vir die kwantitatiewe studie van evolusie (deur middel van die molekulêre klokhipotese), maar vooraanstaande evolusionêre bioloë het die relevansie van molekulêre biologie bevraagteken vir die beantwoording van die groot vrae oor evolusionêre oorsaak. Departemente en dissiplines wat gebreek is toe organismiese bioloë hul belangrikheid en onafhanklikheid beweer het: Theodosius Dobzhansky het die beroemde stelling gemaak dat "niks in die biologie sin maak nie, behalwe in die lig van evolusie" as 'n reaksie op die molekulêre uitdaging. Die kwessie word nog meer krities nadat Motoo Kimura se neutrale teorie van molekulêre evolusie in 1968 gesuggereer het dat natuurlike seleksie nie die alomteenwoordige oorsaak van evolusie was nie, ten minste op molekulêre vlak, en dat molekulêre evolusie 'n fundamenteel ander proses as morfologiese evolusie kan wees. (Die oplossing van hierdie 'molekulêre/morfologiese paradoks' was sedert die 1960's 'n sentrale fokus van molekulêre evolusienavorsing.) 
Biotegnologie, genetiese ingenieurswese en genomika Redigeer
Biotegnologie in die algemene sin is sedert die laat 19de eeu 'n belangrike deel van die biologie. Met die industrialisering van brouery en landbou het chemici en bioloë bewus geword van die groot potensiaal van menslik beheerde biologiese prosesse. Veral fermentasie was 'n groot seën vir die chemiese nywerhede. Teen die vroeë sewentigerjare is 'n wye reeks biotegnologieë ontwikkel, van medisyne soos penisillien en steroïede tot voedsel soos Chlorella en enkelselle proteïen tot gasohol — sowel as 'n wye reeks baster hoë-opbrengsgewasse en landboutegnologieë, die basis vir die Groen Revolusie. 
Rekombinante DNA Edit
Biotegnologie in die moderne sin van genetiese ingenieurswese het in die 1970's begin, met die uitvinding van rekombinante DNA -tegnieke.  Beperkingsensieme is in die laat 1960's ontdek en gekarakteriseer, gevolg op die hakke van die isolasie, dan duplisering, dan sintese van virale gene. Begin met die laboratorium van Paul Berg in 1972 (bygestaan ​​deur EcoRI uit die laboratorium van Herbert Boyer, voortgebou op die werk met ligase deur die laboratorium van Arthur Kornberg), het molekulêre bioloë hierdie stukke saamgevoeg om die eerste transgeniese organismes te produseer. Kort daarna het ander plasmiedvektore begin gebruik en gene bygevoeg vir weerstand teen antibiotika, wat die reikwydte van die rekombinante tegnieke aansienlik vergroot. 
Omdat die wetenskaplike gemeenskap sowel as 'n wye verskeidenheid wetenskaplike buitestaanders op hul hoede was vir die moontlike gevare (veral die moontlikheid van 'n vrugbare bakterie met 'n virale kanker-gene), reageer hierdie entoesiasme met entoesiasme en vreesaanjaendheid.Prominente molekulêre bioloë onder leiding van Berg het 'n tydelike moratorium op rekombinante DNA -navorsing voorgestel totdat die gevare beoordeel kan word en beleide daargestel kan word. Hierdie moratorium is grootliks gerespekteer, totdat die deelnemers aan die Asilomar -konferensie oor rekombinante DNA van 1975 beleidsaanbevelings opgestel het en tot die gevolgtrekking gekom het dat die tegnologie veilig gebruik kan word. 
Na Asilomar het nuwe tegnieke en toepassings vir genetiese ingenieurswese vinnig ontwikkel. Metodes vir DNA -volgordebepaling het aansienlik verbeter (soos Frederick Sanger en Walter Gilbert), net soos oligonukleotied sintese en transfeksie tegnieke.  Navorsers het geleer om die uitdrukking van transgenes te beheer, en het gou gejaag - in akademiese sowel as industriële kontekste - om organismes te skep wat menslike gene kan uitdruk vir die produksie van menslike hormone. Dit was egter 'n meer uitdagende taak as wat molekulêre bioloë verwag het dat ontwikkelings tussen 1977 en 1980 getoon het dat hoër organismes as gevolg van die verskynsels van gesplete gene en splitsing 'n baie meer komplekse stelsel van geenuitdrukking gehad het as die bakteriemodelle van vorige studies.  Die eerste sodanige wedloop, vir die sintetisering van menslike insulien, is gewen deur Genentech. Dit was die begin van die oplewing in biotegnologie (en daarmee ook die era van geenpatente), met 'n ongekende vlak van oorvleueling tussen biologie, nywerheid en wet. 
Molekulêre sistematiek en genomika Redigeer
Teen die tagtigerjare het proteïenvolgorde reeds metodes vir wetenskaplike indeling van organismes (veral kladistiek) verander, maar bioloë het spoedig RNA- en DNA -rye as karakters begin gebruik, wat die betekenis van molekulêre evolusie binne evolusionêre biologie uitgebrei het, aangesien die resultate van molekulêre sistematika kan wees vergelyk met tradisionele evolusionêre bome gebaseer op morfologie. Na aanleiding van die baanbrekersgedagtes van Lynn Margulis oor endosimbiotiese teorie, wat beweer dat sommige van die organelle van eukariotiese selle afkomstig is van vrylewende prokariotiese organismes deur simbiotiese verhoudings, is selfs die algehele verdeling van die boom van die lewe hersien. In die negentigerjare het die vyf domeine (Plante, Diere, Fungi, Protiste en Monerane) drie geword (die Archaea, die Bakterieë en die Eukarya) gebaseer op Carl Woese se baanbrekende molekulêre sistematika wat werk met 16S rRNA -volgorde. 
Die ontwikkeling en popularisering van die polimerase kettingreaksie (PCR) in die middel van die 1980's (deur Kary Mullis en ander by Cetus Corp.) was nog 'n keerpunt in die geskiedenis van moderne biotegnologie, wat die gemak en spoed van genetiese analise aansienlik verhoog het.  Saam met die gebruik van uitgedrukte volgorde -etikette, het PCR gelei tot die ontdekking van baie meer gene as wat gevind kon word deur middel van tradisionele biochemiese of genetiese metodes en het die moontlikheid oopgemaak om volgorde van hele genome te volg. 
Die eenheid van 'n groot deel van die morfogenese van organismes van bevrugte eiers tot volwassenes het begin ontrafel na die ontdekking van die homeobox -gene, eers in vrugtevlieë, dan in ander insekte en diere, insluitend mense. Hierdie ontwikkelings het gelei tot vooruitgang op die gebied van evolusionêre ontwikkelingsbiologie om te verstaan ​​hoe die verskillende liggaamsplanne van die dierlike filums ontwikkel het en hoe dit met mekaar verband hou. 
Die Human Genome Project - die grootste, duurste enkele biologiese studie wat ooit onderneem is - het in 1988 onder leiding van James D. Watson begin, na voorlopige werk met geneties eenvoudiger modelorganismes soos E coli, S. cerevisiae en C. elegans. Opeenvolging van haelgeweer en gene -ontdekking metodes wat deur Craig Venter ontwikkel is - en aangevuur deur die finansiële belofte van geenpatente met Celera Genomics - het gelei tot 'n publiek -private opeenvolgingskompetisie wat geëindig het met die eerste konsep van die menslike DNA -volgorde wat in 2000 aangekondig is. [ 94]
Aan die begin van die 21ste eeu het biologiese wetenskappe saamgevoeg met voorheen gedifferensieerde nuwe en klassieke dissiplines soos Fisika in navorsingsvelde soos Biofisika. Daar is vooruitgang gemaak in analitiese chemie en fisika -instrumente, waaronder verbeterde sensors, optika, spoorsnyers, instrumentasie, seinverwerking, netwerke, robotte, satelliete en rekenkrag vir data -insameling, berging, ontleding, modellering, visualisering en simulasies. Hierdie tegnologiese vooruitgang het teoretiese en eksperimentele navorsing moontlik gemaak, waaronder internetpublikasie van molekulêre biochemie, biologiese stelsels en ekosisteemwetenskap. Dit het wêreldwye toegang tot beter metings, teoretiese modelle, komplekse simulasies, teorievoorspellende modeleksperimentering, analise, wêreldwye internetwaarnemingsdata-verslagdoening, oop eweknie-oorsig, samewerking en internetpublikasie moontlik gemaak. Nuwe navorsingsvelde van biologiese wetenskappe het ontstaan, waaronder bioinformatika, neurowetenskap, teoretiese biologie, berekeningsgenomika, astrobiologie en sintetiese biologie.
^ abcdefg Magner, Louis N. (2002). "Die oorsprong van die lewenswetenskappe". 'N Geskiedenis van die lewenswetenskappe (3de uitgawe). New York: CRC Press. pp. 1–40. ISBN0824708245.
Lindberg, David C. (2007). "Wetenskap voor die Grieke". Die begin van die Westerse wetenskap: die Europese wetenskaplike tradisie in filosofiese, godsdienstige en institusionele konteks (Tweede uitg.). Chicago, Illinois: Universiteit van Chicago Press. bl. 1–20. ISBN978-0-226-48205-7.
Grant, Edward (2007). "Antieke Egipte tot Plato". 'N Geskiedenis van die natuurfilosofie: Van die antieke wêreld tot die negentiende eeu (Eerste uitgawe). New York, New York: Cambridge University Press. pp. 1–26. ISBN978-052-1-68957-1.
McIntosh, Jane R. (2005). Antieke Mesopotamië: nuwe perspektiewe. Santa Barbara, Kalifornië, Denver, Colorado en Oxford, Engeland: ABC-CLIO. bl. 273–276. ISBN978-1-57607-966-9.
Farber, Walter (1995). Heksery, towerkuns en waarsêery in antieke Mesopotamië. Beskawings van die Ou Nabye Ooste. 3. New York City, New York: Charles Schribner's Sons, MacMillan Library Reference USA, Simon & amp; Schuster MacMillan. bl. 1891–1908. ISBN9780684192796. Besoek op 12 Mei 2018.
Abusch, Tzvi (2002). Mesopotamiese heksery: 'n geskiedenis en begrip van Babiloniese heksery -oortuigings en letterkunde. Leiden, Nederland: Brill. bl. 56. ISBN9789004123878.
Brown, Michael (1995). Israel se Goddelike Geneesheer. Grand Rapids, Michigan: Zondervan. bl. 42. ISBN9780310200291.
R D. Biggs (2005). "Geneeskunde, chirurgie en openbare gesondheid in antieke Mesopotamië". Tydskrif vir Assiriese Akademiese Studies. 19 (1): 7–18.
Heeßel, N. P. (2004). "Diagnose, waarsêery en siekte: 'n begrip van die Rasionaal Agter die Babiloniër Diagonostiese handboek". In Horstmanshoff, H. F. J. Stol, Marten Tilburg, Cornelis (red.). Magie en rasionaliteit in antieke Nabye Oosterse en Grieks-Romeinse medisyne. Studies in antieke geneeskunde. 27. Leiden, Nederland: Brill. pp. 97–116. ISBN978-90-04-13666-3.
^ Marten Stol (1993), Epilepsie in Babilonië, bl. 55, Brill Uitgewers, 90-72371-63-1.
Needham, Joseph Ronan, Colin Alistair (1995). The Shorter Science and Civilization in China: A Abridgement of Joseph Needham's Original Text, Vol. 1. Cambridge University Press. bl. 101. ISBN978-0-521-29286-3.
Girish Dwivedi, Shridhar Dwivedi (2007). "Geskiedenis van medisyne: Sushruta - die klinikus - Onderwyser by uitnemendheid" (PDF). Indiese J Chest Dis Allied Sci. Nasionale Informatika Sentrum. 49: 243–244. Gearchiveer van die oorspronklike (PDF) op 10 Oktober 2008. Besoek op 8 Oktober 2008.
^ Mayr, Die groei van biologiese denke, pp 84–90, 135 Mason, 'N Geskiedenis van die Wetenskappe, bl 41–44
^ Mayr, Die groei van biologiese denke, pp 201–202 sien ook: Lovejoy, Die groot bestaansketting
^ Mayr, Die groei van biologiese denke, pp. 90–91 Mason, 'N Geskiedenis van die Wetenskappe, bl 46
^ Barnes, Hellenistiese filosofie en wetenskap, p 383–384
^ Mayr, Die groei van biologiese denke, pp 90–94 aanhaling van p 91
^ Annas, Klassieke Griekse filosofie, bl 252
^ Mayr, Die groei van biologiese denke, pp 91–94
^ Mayr, Die groei van biologiese denke, pp 91–94:
"Wat die biologie in sy geheel betref, het die universiteite eers in die laat agtiende en vroeë negentiende eeu sentrums van biologiese navorsing geword."
Hoe gestremdes deur die eeue en hul huidige stryd om hul menseregte gemarginaliseer is.
Liggaamsverskil het eeue lank sosiale strukture bepaal deur sekere liggame as die norm te definieer en die wat buite die norm val as 'Ander' te definieer, met die mate van 'Anderheid' wat gedefinieer word deur die mate van afwyking van die norm. Hierdeur het ons 'n kunsmatige 'paradigma van die mensdom' geskep waarin sommige van ons netjies pas, en ander baie sleg pas. Lewe buite die paradigma van die mensdom word waarskynlik gekenmerk deur isolasie en mishandeling.
Die verhaal wat ons oor die lewens van mense met gestremdhede opgeteken het, is 'n verhaal van die lewe wat op die kantlyn geleef is. Vir mense met gestremdhede is hul geskiedenis grotendeels 'n geskiedenis van stilte. Die lewens van mense met gestremdhede is nie net as 'Ander' gekonstrueer nie, maar gereeld as 'die Ander' van 'die Ander'. Mense met gestremdhede word gemarginaliseer, selfs deur diegene wat self gemarginaliseer is.
Alhoewel dit moeilik is om te weet waar ons konstruksies eindig en die werklikheid begin (want die konstruksies vorm die werklikheid), is dit duidelik dat ander verhale en konstruksies wat verskillende realiteite kon geskep het, selektief 'vergeet' is. Modelle vir insluiting - byvoorbeeld onder die Maori's in Aotearoa, waar daar aangeneem word dat gestremdheid as normaal beskou word - is uit die Westerse geskiedenis van gestremdhede uitgevee. Gestremdes-aktiviste staan ​​nou voor die taak om 'n kultuur te herskep wat die verskil vier en omhels. In die Weste is die teks wat ons vir mense met gestremdhede geskryf het, maar eng.
Die geskiedenis van gestremdheid in die Weste word gekenmerk deur die progressiewe ontwikkeling van verskeie modelle van gestremdheid: die godsdienstige model van gestremdheid, die medies/genetiese model van gestremdheid en die regte-gebaseerde model van gestremdheid. Hierdie modelle, of konstruksies van gestremdhede, het die parameters gestel vir ons reaksie op mense met gestremdhede. Deur die tyd het hierdie modelle meer gesofistikeerd geraak, maar die essensie daarvan bly konstant - andersheid.
Die godsdienstige model van gestremdheid
In 'n Westerse Judea-Christelike samelewing is die wortels van die verstaan ​​van liggaamlike verskil gegrond op Bybelse verwysings, die gevolglike reaksies en gevolge van die Christelike kerk en die effek van die verligtingsprojek wat die moderne era onderlê het. Hierdie beliggaamde state is gesien as die gevolg van bose geeste, die duiwel, heksery of God se misnoeë. Alternatiewelik word sulke mense ook aangedui as 'n weerspieëling van die 'lydende Christus', en word dit dikwels as 'n engel of 'n buite-menslike status beskou as 'n seën vir ander.
Daarom het temas wat begrippe sonde of heiligheid, onreinheid en heelheid, ongewenste en swakheid, sorg en deernis, genesing en las insluit, die dominante basis van Westerse konseptualisering van en reaksies op groepe mense wat in 'n kontemporêre konteks, word beskryf as gestrem. In die verlede is verskillende etikette vir sulke mense gebruik. Dit sluit in kreupeles, kreupeles, blindes, stom, doof, mal, swak, idioot, dom en dom.
In die nomadiese en/of agrariese samelewings van pre-industrialisering, toe die tyd siklies was, woon mense met beperkinge dikwels saam met hul gesinne. Hulle het rolle en take toegeken wat ooreenstem met hul vermoëns, en wat voldoen aan die samewerkingsvereistes vir korporatiewe voortbestaan. Ander kon egter nie by hul gesinne bly nie. Sommige is ontslaan en hul voortbestaan ​​bedreig weens die algemene opvatting dat sulke mense monsters is en dus nie die menslike status waardig is nie. Sommige het dakloos geraak en ontwrig om ander redes, soos armoede of skaamte. Godsdienstige gemeenskappe, dikwels binne die plaaslike distrikte of gemeentes, het op verskillende maniere op hierdie groepe mense gereageer. Dit sluit in die bevordering en soek na genesing deur optrede soos uitdrywing, suiwering, rituele ensovoorts of sorg, gasvryheid en diens as barmhartigheidsdade en Christelike plig teenoor "behoeftige vreemdelinge".
Belangrike veranderinge sou egter plaasvind met die ontwikkeling van die moderne era wat sterk beïnvloed is deur die verligting en industrialisasie. Gedurende hierdie tyd is godsdienstige waardes en wyses uitgedaag deur die opstand van die rede en rasionaliteit.
Die mediese model van gestremdheid
Namate mediese en wetenskaplike kennis sterk uitgebrei het, het die dokter en die wetenskaplike die priester vervang as bewaarder van maatskaplike waardes en genesingsprosesse. Werk en produksie word gekommodifiseer, en tyd word lineêr. Die menslike waarde moes dan bepaal word deur die waargenome werkswaarde en winsgewendheid, en lewensstyle en lewens word bepaal deur die meganistiese praktyke en instellings van die nasiestaat. Universaliteit het spesifiekheid vervang, rede het misterie vervang, en kennis en gemoedstoestand het die geleefde ervaring van die liggaam vervang. 'Normaliteit' word dan bepaal deur die ideaal van die blanke, jeugdige, bekwame, manlike liggaam en andersheid tot hierdie ideaal word hierargies as minderwaardigheid geplaas. Daarom word verskil herdefinieer as afwyking wat beheer oorheers.
Gebeure van hierdie era sou 'n groot impak op die lewens van mense met liggaamlike beperkings hê. Die lewens van sulke mense is verminder tot 'n bietjie meer as 'n mediese etiket, en hul toekoms word bepaal deur 'n mediese voorspelling. Mense met gestremdhede het toe 'n klas geword wat fisiese verwydering van die 'weerbare' norme vereis van wat as 'n verstedelikte samelewing ontwikkel het. Soos sommige kommentators oplet, was dit die tydperk toe kreupeles verdwyn en gestremdheid ontstaan ​​het.
Aangesien sekere groepe mense as onproduktief en onbekwaam beskou is, is instellings tot stand gebring met 'n tweeledige doel: (a) waar sulke mense geplaas kan word terwyl ander familielede werkers se verpligtinge kan nakom en (b) waar sulke mense kan vaardig wees om produktiewe lede van die samelewing te word.
Maar met die moderne era is daar ook 'n toenemende klem op wetenskaplikheid en sosiale Darwinisme, en dit het daartoe gelei dat die rolle van spesiale instellings van hervormingsagente oorgegaan het na agente van toesig vir sosiale beheer en institusionele segregasie vir diegene wat nou as subnormaal beskryf word . Instellings het die instrumente geword om sosiale dood te vergemaklik. Deur 'n vermoedelike wetenskaplike status het die versorging van mense met gestremdhede gedepolitiseer, tegniseer en geprofessionaliseer, gebaseer op begrippe van tragedie, las en hulpelose afhanklikheid.
In die post-industriële en post-verligting era word gestremdheid in die Westerse samelewing beskou as 'n individuele lyding wat hoofsaaklik in wetenskaplike en mediese diskoerse geplaas word. Daarom word 'gestremdheid' gedefinieer en aangedui as 'n magsneutrale, objektief waarneembare eienskap of kenmerk van 'n 'geteisterde' persoon. Volgens hierdie model is dit die individu, en nie die samelewing nie, wat die probleem het, en verskillende intervensies het ten doel om die persoon die nodige vaardighede te gee om dit te rehabiliteer of te hanteer. In 'n kultuur, ondersteun deur moderne Westerse medisyne, en wat die idee idealiseer dat die liggaam geobjektiveer en beheer kan word, word diegene wat nie hul liggaam kan beheer nie, as mislukkings beskou.
In die afgelope jare, en met die invloed van normaliseringsbeginsels sedert die sewentigerjare, het die lokaal van 'n geïndividualiseerde konseptualisering verskuif van die staatsbeheerde (openbare) instelling na gemeenskapsgebaseerde fasiliteite en sorg. Die mediese perspektief van gestremdheid bly egter steeds by die ekonomie, waardeur persoonlike kapasiteit en vermoë dikwels as ongeskiktheid en onvermoë beoordeel word om 'n persoon se geskiktheid vir finansiële hulp en voordele en toegang tot persoonlike hulpbronne te bepaal. 'N Ekonomiese siening beperk die kompleksiteit van gestremdheid tot beperkings en beperkings, met implikasies of' gebrekkige 'mense opgevoed of produktief kan wees.
Gebrek aan toegang tot voldoende materiële hulpbronne bestendig 'n liefdadigheidsdiskoers waarin sekere mense uitgebeeld word as hulpbehoewende, as voorwerp van medelye, as persoonlik tragies en as afhanklike en ewige kinders. Dit is 'n toespraak van welwillendheid en altruïsme, en net soos met die reaksies van vroeë Christelike gemeenskappe, dien hierdie diskoers 'n komplimentêre verhouding tussen waarneembaar hulpelose mense as instrumente vir goeie en deugsame barmhartigheids- en deerniswerke deur die meer 'bevoorregte' lede van die samelewing.
Die regte-gebaseerde model van gestremdheid
In meer onlangse tye het die begrip 'gestremdheid' egter 'n sosio-politieke konstruk geword binne 'n regte-gebaseerde diskoers. Die klem het verskuif van afhanklikheid na onafhanklikheid, aangesien gestremdes 'n politieke stem gesoek het en polities aktief geword het teen sosiale kragte van gestremdheid. Gestremdes -aktiviste, wat betrokke is by identiteitspolitiek, het die strategieë aangeneem wat gebruik word deur ander sosiale bewegings wat menseregte en burgerregte beoefen, teen verskynsels soos seksisme en rassisme. En hierdie strategieë het wins gebring, maar binne sekere beperkings.
Vanaf die middel van die tagtigerjare het sommige Westerse lande, soos Australië, wetgewing uitgevaardig wat 'n regte-gebaseerde diskoers eerder as 'n toesighoudende diskoers insluit en wat kwessies van sosiale geregtigheid en diskriminasie wil aanspreek. Die wetgewing omvat ook die konseptuele verskuiwing van gestremdheid wat as 'n geïndividualiseerde 'mediese probleem' beskou word, eerder om lidmaatskap en deelname van die gemeenskap, en toegang tot gereelde maatskaplike aktiwiteite soos werk, opvoeding, ontspanning en so meer. Waar toegang onvanpas, onvoldoende, moeilik of geïgnoreer is, is voorspraakprosesse begin om situasies aan te spreek en die mense se regte te bevorder.
Tog, op regte gebaseerde diskoers, hoewel dit as 'n politieke strategie aangewend is, het dit ook 'n manier geword om gestremdheid op te bou deur mense met gestremdhede te sluit in 'n identiteit wat gebaseer is op lidmaatskap van 'n minderheidsgroep. Rechten word dus afhanklik daarvan dat jy jouself kan definieer as 'n gestremde persoon. En die konseptuele versperring tussen 'normaal' en 'abnormaal' bly onbetwis, sodat hoewel 'n mens wetlik gewaarborgde regte het, 'gemeenskap' waarvoor geen wetgewing moontlik is nie, ongeldig bly.
Hoewel op regte gebaseerde diskoers, op strategiese vlak, bykomende regte vir mense met gestremdhede meegebring het, het dit nie die manier waarop gestremdheid opgebou is, beduidend verander nie, en ondanks wetswysigings het sommige mense se lewens nie noodwendig verander nie. In werklikheid dreig nuwe uitdagings soos genetiese tegnologie en reproduktiewe tegnologie om die hele en geïntegreerde persoon (die liggaam, gees en gees) verder te vervreem van die medies of wetenskaplik gediagnoseerde 'persoon' (die toestand). Ons sien nou die opkoms van 'n genetiese model van gestremdheid, 'n opgeknapte mediese model, wat 'beloof' om die bevolking van gestremdes eintlik uit te brei tot mense wie se 'slegte' gene hulle gestremd is, en hul gestremdheid is die sosiale reaksie van vermyding, diskriminasie en selfs uitskakeling wat hul gestremde gene by ander veroorsaak.
'N Regsgebaseerde diskoers voldoen nie aan hierdie uitdagings nie, maar eerder as om die hele konsep van gestremdheid af te breek, maak dit eintlik staat op so 'n konstruksie om sy aansprake op regte en aansprake te ondersteun.
Sommige skrywers beweer dat ons die konsepte van gekonstrueerde gestremdheid moet oorskry na 'n idee van universalisme, volgens die Kanadese skrywer, Bickenbach, dat gestremdheid eintlik 'n vloeibare en deurlopende toestand is wat geen grense het nie, maar wat eintlik die essensie van die menslike toestand. En as 'n toestand wat ons almal ervaar, is gestremdheid in 'n stadium in ons lewens eintlik normaal. Hierdie siening word ook ondersteun deur die Indiese filosoof, Sarkar, wat beweer dat liggaamlike verskille nie toegelaat moet word om ons wesenlike menslikheid te bedek nie.
Op die vlak van ons fisiese bestaan ​​is diversiteit 'n natuurlike toestand, en ons moet diversiteit verwelkom en omhels buite 'n hiërargiese indeling van verskille. Tog, op 'n ander vlak, is die verskil bloot 'n konstruksie van ideologie, nie 'n toestand van werklikheid nie - aangesien ons almal met mekaar verbind is en dieselfde lewenskrag deur elkeen van ons vloei. Volgens Sarkar, "die krag wat jou ook die sterre lei". Tog was die geskiedenis van gestremdheid 'n geskiedenis van strewe om hiërargiese verskille te konstrueer vanuit 'n noodsaaklike werklikheid van eenheid. Die uitdaging is om die omgekeerde te skep.
Baird, V., (1992) "Verskil en uitdaging" The New Internationalist (Special Edition - Disabled Lives), Vol 233, Julie 1992, pp. 4-7.
Bickenbach, J., "Equity, Participation and the Politics of Disability", referaat gelewer tydens die Rehabilitation International 18th World Congress, Auckland, Nieu -Seeland, September 1996.
Branson, J. en Miller, D., (1989), "Beyond Integration Policy - The Deconstruction of Disability", in Barton, L., red., Integrasie: mite of werklikheid? Londen: Falmer Press.
Clapton, J., (1996) "Disability, Inclusion and the Christian Church", referaat gelewer tydens die konferensie oor gestremdhede, godsdiens en gesondheid, Brisbane, 18-20 Oktober 1996.
Fitzgerald, J., (1996) "Geneticizing Disability: The Human Genome Project and the Commodification of Self", referaat gelewer tydens die Rehabilitation International Congress, Auckland, Nieu -Seeland, September 1996.
Fitzgerald, J., (1996) "Reclaiming the Whole: Self, Spirit and Society", referaat gelewer tydens die konferensie oor gestremdhede, godsdiens en gesondheid, Brisbane, 18-20 Oktober 1996.
Funk, R., (1987) "Gestremdheidsregte: van kasteel tot klas in die konteks van burgerregte", in Gartner, A. en Joe, T., red., Beelde van gestremdes, afskakel beelde. New York: Praegar.
Fontaine, C.R., (1994) "Rondetafelbespreking: vroue met gestremdhede - 'n uitdaging vir feministiese teologie," Journal of Feminist Studies in Religion. 10 (2), 1994, pp. 99-134.
Higgins, P., (1992), Maak gestremdheid: ondersoek die sosiale transformasie van menslike variasie. Springfield, Illinios: Charles C. Thomas Uitgewer.
Miles, M., (1995), "Gestremdheid in 'n Oosterse godsdienstige konteks: historiese perspektiewe," Gestremdheid en samelewing, 10(1).
Wendell, S., (1992), "Toward a Feminist Theory of Disability," in Bequart Holmes, H. & Purdy, L. M., red., Feministiese perspektiewe in mediese etiek. Bloomington en Indianapolis: Indiana University Press.
Die vroeë Renaissance het twee hoofkenmerke gehad. Hiervan is die eerste humanisme, 'n term wat nie die huidige etiese of antireligieuse sin gehad het nie, maar eerder verwys na die intensiewe studie van 'n herleefde klassieke oudheid. Humanisme het 'n intense kommer oor die studia humanitatis ("Studies van die mensdom") - dit wil sê grammatika, retoriek, geskiedenis, poësie en morele filosofie soos gelees in klassieke Latynse en soms Griekse tekste. As sodanig verteenwoordig dit nie 'n filosofiese stelsel nie, maar eerder 'n opvoedkundige program wat die vakke wat aan die universiteite onderrig word grootliks uitgesluit het: logika, natuurfilosofie, metafisika, sterrekunde, medisyne, regte en teologie.
Die oorsprong van humanisme dateer uit die Italië van die 1290's, waarin 'n mens in baie stede vriende vind wat informeel bymekaarkom om die antieke wêreld te bestudeer en probeer om iets van die gees van die Latynse klassieke in hul eie geskrifte weer te gee. Dat die beweging in Italië moes ontstaan ​​het, is nie verbasend nie. Dit was natuurlik dat Italianers terugkyk na Rome, veral omdat die ruïnes van die Romeinse beskawing nog steeds by hulle staan. Boonop het die studie van die groot korpus van die Romeinse reg aan die universiteite van Padua en Bologna maklik gelei tot 'n wens om die samelewing wat dit veroorsaak het, te verstaan. Maar selfs verder as dit, in die sekulêre wêreld van die stadstate, waar geletterdes eerder as geestelikes die intellektuele lewe oorheers het, het die sekulêre beskawing van die Klassieke wêreld 'n onweerstaanbare aantrekkingskrag. Dit was nie dat die humaniste nie-Christelik was nie, eerder dat hul Christendom 'n leek en in 'n sekere sin gesekulariseerde Christendom was.
Die beweging vorder in die middel van die 14de eeu deur die werk van twee mans, veral as humaniste en vir hul rolle in die Italiaanse en Europese letterkunde: Francesco Petrarca (Petrarch 1304–74) en Giovanni Boccaccio (1313–75). Dit is aan die einde van die eeu gekonsolideer, veral in Florence. Hier in die 1390's het die geïnspireerde onderrig van die Bisantynse Manuel Chrysoloras die stad die toonaangewende sentrum gemaak vir die studie van klassieke Grieks in Europa, terwyl Coluccio Salutati (1331-1406) en Leonardo Bruni (1370-1444), wat albei vir sommige gedien het. tyd as kanseliers van die republiek, beweer dat die dissiplines van humanisme veral geskik was vir die diens van die staat as studies wat pas by die 'aktiewe lewe' van 'n republikeinse burger.
Sedertdien het humanisme die intellektuele lewe op die skiereiland (en later in groot dele van Europa) oorheers, wat 'n invloed gehad het op die letterkunde, die skryf van geskiedenis, kuns, opvoeding en leefstyl. Gedurende die 15de eeu het Florentynse Griekse studies vir die eerste keer geleerdes van morele rug na metafisiese filosofie verander. Marsilio Ficino (1433–99) vertaal al Plato se geskrifte, tesame met belangrike neoplatoniese tekste en die Griekse mistieke Corpus Hermeticum. Uit hierdie bronne het hy sy eie filosofie van Christelike Hermeticisme, oftewel Neoplatonisme, ontwikkel. Daarna aangepas en ontwikkel deur Giovanni Pico della Mirandola (1463–94), wie se bekendste opstel die betekenisvolle titel dra Oratio de hominis waardig (1486 Redenaar oor die waardigheid van die mens), hierdie filosofie, wat aangevoer het dat mense onafhanklik hul eie redding kan bepaal deur die natuurlike impulse van liefde en skoonheid te volg, bied 'n uiters optimistiese siening van die mensdom en die plek daarvan in die heelal. Dit was 'n sterk fassinasie, veral oor kunstenaars en digters, in die daaropvolgende honderd jaar.
Geskiedenis van die omgewingsbeweging
Kommer oor die impak op die menslike lewe van probleme soos lug- en waterbesoedeling dateer uit ten minste die Romeinse tyd. Besoedeling hou verband met die verspreiding van epidemiese siektes in Europa tussen die laat 14de eeu en die middel van die 16de eeu, en grondbewaring is reeds 2000 jaar gelede in China, Indië en Peru beoefen. Oor die algemeen het sulke kommer egter nie aanleiding gegee tot openbare aktivisme nie.
Die hedendaagse omgewingsbeweging het hoofsaaklik ontstaan ​​uit kommer in die laat 19de eeu oor die beskerming van die platteland in Europa en die wildernis in die Verenigde State en die gevolge vir die gesondheid van besoedeling tydens die Industriële Revolusie. In teenstelling met die dominante politieke filosofie van die tyd, het liberalisme - wat van mening was dat alle sosiale probleme, insluitend omgewingsprobleme, deur die vrye mark opgelos en moes word - die meeste vroeë omgewingsbewustes was van mening dat die regering eerder as die mark die beskerming van die omgewing en die bewaring van hulpbronne te verseker. 'N Vroeë filosofie oor die bewaring van hulpbronne is ontwikkel deur Gifford Pinchot (1865–1946), die eerste hoof van die Amerikaanse Bosdiens, vir wie bewaring die wyse en doeltreffende gebruik van hulpbronne verteenwoordig. Ook in die Verenigde State het ongeveer dieselfde tyd 'n sterker biosentriese benadering ontstaan ​​in die bewaringsfilosofie van John Muir (1838-1914), stigter van die Sierra Club, en Aldo Leopold (1887-1948), 'n professor in wildbestuur wat 'n belangrike rol gespeel het in die aanwysing van die Gila National Forest in New Mexico in 1924 as Amerika se eerste nasionale wildernisgebied. Leopold het die konsep van 'n landetiek bekendgestel en aangevoer dat mense hulself moet verander van veroweraars van die natuur tot burgers daarvan, sy opstelle, postuum saamgestel in 'N Sand County -almanak (1949), het 'n beduidende invloed op latere biosentriese omgewingsbewustes gehad.
Omgewingsorganisasies wat vanaf die laat 19de tot die middel van die 20ste eeu gestig is, was hoofsaaklik groepe uit die middelklas wat gemoeid was met natuurbewaring, beskerming van wild en die besoedeling wat ontstaan ​​as gevolg van industriële ontwikkeling en verstedeliking. Daar was ook wetenskaplike organisasies wat gemoeid was met die natuurgeskiedenis en met biologiese aspekte van bewaringspogings.
Alhoewel die Verenigde State gedurende hierdie tyd die wêreld in sulke pogings aangevoer het, het ander opmerklike bewaringsontwikkelings ook in Europa en Oseanië plaasgevind. 'N Groep Switserse wetenskaplikes en natuurbewaarders het byvoorbeeld die regering oortuig om 14 000 hektaar (ongeveer 34 600 hektaar) grond in die Switserse Alpe opsy te sit as die eerste nasionale park van Europa teen 1914. In Nieu -Seeland het die Native Bird Protection Society (later die Royal Forest and Bird Protection Society, oftewel Forest & amp Bird) het in 1923 ontstaan ​​as gevolg van die verwoesting van Kapiti -eiland deur vee.
Vanaf die 1960's het die verskillende filosofiese dele van omgewingsbewustheid politieke uitdrukking gekry deur die oprigting van 'groen' politieke bewegings in die vorm van aktivistiese nieregeringsorganisasies en omgewingsbewuste politieke partye. Ten spyte van die diversiteit van die omgewingsbeweging, het vier pilare 'n samebindende tema vir die breë doelwitte van politieke ekologie gelewer: beskerming van die omgewing, gronddemokrasie, sosiale geregtigheid en geweldloosheid. Vir 'n klein aantal omgewingsgroepe en individuele aktiviste wat met ekoterrorisme besig was, word geweld egter as 'n geregverdigde reaksie beskou op wat volgens hulle die gewelddadige behandeling van die natuur deur sommige belangstellings, veral die houtkap- en mynbedryf, was. Die politieke doelwitte van die kontemporêre groen beweging in die geïndustrialiseerde Weste was gefokus op die verandering van die regeringsbeleid en die bevordering van omgewingswaarde. Voorbeelde hiervan is die veldtogte in Tasmanië in die 1970's en 80's om die oorstroming van die Peddermeer en die opdam van die Franklinrivierbetogings in die Verenigde State en Wes -Europa teen die ontwikkeling van kernkrag te blokkeer, veral na die katastrofale ongelukke op Three Mile Island (1979) ) en Tsjernobyl (1986) die verwante dekades lange omstredenheid rondom uraanmynbou in Australië se Noordelike Gebied, insluitend by die Jabiluka-myn protes teen ontbossing in Indonesië en die Amasone-bekken en veldtogte in verskeie lande om die volume kweekhuisgasse wat deur menslike aktiwiteite vrygestel word, te beperk. . In die minder geïndustrialiseerde of ontwikkelende wêreld was omgewingsbeweging nouer betrokke by 'emansipatoriese' politiek en op voetsoolvlak-aktivisme oor kwessies soos armoede, demokratisering en politieke en menseregte, insluitend die regte van vroue en inheemse mense. Voorbeelde hiervan is die Chipko -beweging in Indië, wat bosbeskerming gekoppel het aan die regte van vroue, en die Assembly of the Poor in Thailand, 'n koalisie van bewegings wat veg vir die reg om aan omgewings- en ontwikkelingsbeleid deel te neem.
Die vroeë strategieë van die hedendaagse omgewingsbeweging was selfbewustelik aktivisties en onkonvensioneel, met direkte protesaksies wat bedoel was om beleid en projekte wat omgewingsskadelik is, te belemmer en daarop te vestig. Ander strategieë sluit openbare opvoedings- en mediaveldtogte in, gemeenskapsgerigte aktiwiteite en konvensionele lobby van beleidmakers en politieke verteenwoordigers. Die beweging het ook gepoog om openbare voorbeelde te stel om die bewustheid en sensitiwiteit vir omgewingskwessies te verhoog. Sulke projekte sluit in herwinning, groen verbruikerisme (ook bekend as "groen koop") en die stigting van alternatiewe gemeenskappe, insluitend selfonderhoudende plase, werkerskoöperasies en koöperatiewe behuisingsprojekte.
Die verkiesingsstrategiee van die omgewingsbeweging het die benoeming van omgewingskandidate en die registrasie van groen politieke partye ingesluit. Hierdie partye is beskou as 'n nuwe soort politieke organisasie wat die invloed van die omgewingsbeweging op die grondvlak direk op die regeringsmasjinerie sou laat geld, die omgewing 'n sentrale bron van openbare beleid sou maak en die instellings van die staat meer demokraties sou maak. , deursigtig en verantwoordbaar. Die eerste groen partye ter wêreld - die Values ​​Party, 'n nasionaal gevestigde party in Nieu -Seeland, en die United Tasmania Group, wat in die Australiese deelstaat Tasmanië georganiseer is - is in die vroeë sewentigerjare gestig. Die eerste uitdruklik groen lid van 'n nasionale wetgewer is in 1979 in Switserland verkies, later, in 1981, het vier setperke wetgewende setels in België verower. Groen partye is ook gevorm in die voormalige Sowjet -blok, waar dit 'n belangrike rol gespeel het in die ineenstorting van sommige kommunistiese regimes, en in sommige ontwikkelende lande in Asië, Suid -Amerika en Afrika, alhoewel hulle daar weinig verkiesing behaal het.
Die mees suksesvolle omgewingsparty was die Duitse Groen Party (die Grünen), wat in 1980 gestig is. Alhoewel dit nie daarin slaag om die verteenwoordiging in die federale verkiesing daardie jaar te wen nie, het dit in 1983 en 1987 die Bundestag (parlement) binnegegaan, met 5.6 persent en 8.4. persent van die nasionale stemme, onderskeidelik. Die party het in 1990 geen verteenwoordiging gewen nie, maar in 1998 het dit 'n regerende koalisie met die Sosiaal -Demokratiese Party gevorm, en die leier van die party, Joschka Fischer, is aangestel as minister van buitelandse sake van die land.
Gedurende die laaste twee dekades van die 20ste eeu het groen partye nasionale verteenwoordiging in 'n aantal lande gewen en selfs in die middel van die negentigerjare selfs die amp as burgemeester in Europese hoofstede soos Dublin en Rome aangeneem. Buite Europa het die Groen Party van Nieu -Seeland, wat in 1990 uit die voormalige Values ​​Party gekonstitueer is, 7 persent van die stemme in die algemene verkiesing in 1990 gewen, en sy invloed het tot 9 van die land se 121 parlementêre setels teen 2002 gegroei en tot 14 parlementêre setels deur 2014.
Teen hierdie tyd het groen partye breë politieke voertuie geword, hoewel hulle steeds op die omgewing gefokus het. By die ontwikkeling van partybeleid het hulle probeer om die waardes van omgewingsfilosofie toe te pas op alle kwessies wat hul lande in die gesig staar, insluitend buitelandse beleid, verdediging en sosiale en ekonomiese beleid.
Ondanks die sukses van sommige omgewingspartye, was omgewingsbewustes verdeeld oor die uiteindelike waarde van die verkiesingspolitiek. Vir sommige is deelname aan verkiesings noodsaaklik omdat dit die publiek se bewustheid van omgewingskwessies verhoog en tradisionele politieke partye aanmoedig om dit aan te spreek. Ander het egter aangevoer dat die kompromieë wat nodig is vir die sukses van die verkiesing, altyd die etos van gronddemokrasie en direkte optrede ondermyn. Hierdie spanning was miskien die duidelikste in die Duitse Groenparty. Die partytjie se Realos (realiste) het die behoefte aan koalisies en kompromie met ander politieke partye aanvaar, insluitend tradisionele partye met standpunte wat soms strydig is met die van die Groen Party. Daarteenoor is die Fundis (fundamentaliste) het volgehou dat direkte optrede die belangrikste vorm van politieke optrede moet bly en dat daar geen verdragte of alliansies met ander partye gesluit moet word nie. Net so, in Brittanje, waar die Groen Party sukses behaal het in sommige plaaslike verkiesings, maar nie daarin geslaag het om verteenwoordiging op nasionale vlak te wen nie (alhoewel dit wel 15 persent van die stemme by die verkiesings in die Europese Parlement in 1989 behaal het), was hierdie spanning duidelik in geskille tussen -genaamd "kiesers" en "radikale".
Die implementering van interne partydemokrasie het ook skeuring in omgewingspartye veroorsaak. Veral vroeë strategieë, soos deurlopende beleidsbetrokkenheid deur partylede, voetsoolvlakbeheer oor alle partyinstellings en besluite, en die wetswisseling van verkose lede om loopbaanpolitici te voorkom, word soms as onbehulpsaam en ontwrigtend beskou as groen partye verteenwoordiging wen plaaslike, nasionale of streekvergaderings.
Teen die laat 1980's het omgewingsbewustheid 'n globale sowel as 'n nasionale politieke mag geword. Sommige omgewings -nie -regeringsorganisasies (bv. Greenpeace, Friends of the Earth en die World Wildlife Fund) het 'n beduidende internasionale teenwoordigheid gevestig, met kantore regoor die wêreld en gesentraliseerde internasionale hoofkwartiere om lobby -veldtogte te koördineer en as kampanjesentrums en inligtingsverklaringshuise te dien. nasionale aangeslote organisasies. Transnasionale koalisiebou was en bly nog 'n belangrike strategie vir omgewingsorganisasies en vir voetsoolvlakbewegings in ontwikkelende lande, veral omdat dit die uitruil van inligting en kundigheid vergemaklik, maar ook omdat dit lobbying en veldtogte vir direkte optrede op internasionale vlak versterk.
Deur sy internasionale aktivisme het die omgewingsbeweging die agenda van internasionale politiek beïnvloed. Alhoewel 'n klein aantal bilaterale en multilaterale internasionale omgewingsooreenkomste voor die 1960's van krag was, het die verskeidenheid multilaterale omgewingsooreenkomste sedert die Verenigde Nasies se konferensie oor die menslike omgewing in Stockholm in 1972 toegeneem om die meeste aspekte van omgewingsbeskerming sowel as baie praktyke met omgewingsgevolge, soos die verbranding van fossielbrandstowwe, die handel in bedreigde spesies, die bestuur van gevaarlike afval, veral kernafval, en gewapende konflik. Die veranderende aard van die openbare debat oor die omgewing is ook weerspieël in die organisasie van die Verenigde Nasies se konferensie oor omgewing en ontwikkeling in 1992 (die Aardeberaad) in Rio de Janeiro, Brasilië, wat deur ongeveer 180 lande en verskillende sakegroepe, nie -regerings, bygewoon is. organisasies en die media. In die 21ste eeu het die omgewingsbeweging die tradisionele bekommernisse oor bewaring, bewaring en besoedeling gekombineer met meer kontemporêre bekommernisse met die omgewingsgevolge van ekonomiese praktyke so uiteenlopend soos toerisme, handel, finansiële belegging en oorlogvoering. Omgewingsbewustes sal die neigings van die laat 20ste eeu versterk, waartydens sommige omgewingsgroepe toenemend in koalisie gewerk het, nie net met ander emansipatoriese organisasies nie, soos menseregte en inheemse groepe, maar ook met korporasies en ander ondernemings.
Ek het perspektieflyne aangebring wat die gebruik van 1-punt lineêre perspektief in 'View of an Ideal City', 'n skildery van Piero della Francesca, illustreer. Die punt van konvergensie word die verdwynpunt genoem.
Historici beskou die Italiaanse Renaissance as die begin van die moderne tyd. Die naam self beteken letterlik 'wedergeboorte', 'n akkurate beskrywing van hierdie tydperk van innovasie in sowel die wetenskappe as die kunste. Die literêre kunste is ook baie aandag gegee, aangesien Renaissance -denkers hulle tot die verlore tekste van die antieke wêreld gewend het vir nuwe begrip. Hierdie hernieude belangstelling in geskiedenis, letterkunde en kunste was die geboorte van 'n heel nuwe denkwyse, wat net so op die wêreld van die mensdom gesentreer was as 'n besorgdheid oor die hiernamaals (wat die enigste besorgdheid van die Middeleeuse mens was). Hierdie nuwe denkwyse word humanisme genoem, terug na die Griekse konsep van & quotman as die maatstaf van alle dinge & quot. Met die uitvinding van die roerende tipe tydens die Renaissance, het nuwe idees en antieke geleerdheid vinniger versprei as ooit tevore.
Die algemene datums vir die Renaissance-periode is 1400-1550, en die geboorteplek was onmiskenbaar Florence, 'n welvarende handelsstad in Italië. Dit was nodig dat die kweek van groot idees en kuns sou begin in 'n sentrum van groot rykdom. want dit het so 'n voorspoed vereis om die bou van groot katedrale te finansier, wat uitgebrei versier is deur die beste kunstenaars wat die streek te bied het. Ryk burgers skenk dikwels hul geld vir spesifieke kunskommissies, vir godsdienstige en sekulêre projekte. Die grootste kunspatrone in Florence was die Medici -familie, wat hul stad versier het met beelde wat uit Griekeland en Rome gebring is, kunstenaars en argitekte opdrag gegee het om te skep, en wat ook die eerste universiteite befonds het.
Die duidelikste veranderinge tydens die Renaissance -tye word gesien in die skilderye en beeldhouwerke. Alhoewel hulle die Middeleeuse tradisie van die gebruik van godsdienstige onderwerpe voortgesit het, verhale uit die Bybel illustreer, kombineer hulle hierdie belangstelling met klassieke ideale van die menslike figuur en 'n groter belangstelling in die uitbeelding van die natuur. Sekulêre werke was ook gewild, dikwels geïnspireer uit die Griekse en Romeinse mitologie. Kunstenaars het vir die eerste keer begin eksperimenteer met verf op oliebasis, met die vermenging van poeierpigmente met lynolie (geleidelik die Middeleeuse tegniek van eietempera laat vaar). Die verf droog stadig, en bly vir 'n paar maande werkbaar. Die fresco -tegniek is gebruik op gipsmure (wat perfek is met kunstenaars soos Michelangelo). Beeldhouwerk het begin om die ronde in plaas van as reliëfversierings op katedrale te ontwerp. Perspektief en lig is ook in die kuns ingebring, wat die gevoel van driedimensionele werklikheid vervolmaak. Die kunstenaars van die Renaissance het so 'n dramatiese impak op hul konsep van ruimte en vorm gehad dat hulle die manier waarop ons na die wêreld kyk vir altyd verander het.
Die vroeë renaissance: innovasies in lineêre perspektief en menslike anatomie
Giotto (1267-1337) word beskou as die & quotVader van die Renaissance & quot. Sy werk, gekenmerk as 'n Proto-Renaissance-skilder, is 'n oorgang van die laat Middeleeue (Goties). Sy innovasies was die gebruik van benaderde perspektief, 'n groter aantal figure en 'n diepte van emosie wat die menslike gevoel in plaas van statiese en passiewe ikone suggereer.
Filippo Brunelleschi (1337-1446) was 'n Florentynse argitek en ingenieur wat die eerste was om 'n reeks optiese eksperimente uit te voer wat gelei het tot 'n wiskundige perspektiefteorie. Brunelleschi het die perspektiefmetode vir argitektoniese doeleindes bedink, maar sodra die perspektiefmetode in 1435 (deur Alberti) gepubliseer is, sou dit 'n dramatiese invloed op die uitbeelding van die driedimensionele ruimte in die kunste hê. Sien perspektiefillustrasie bo -aan die bladsy.
Masaccio (1401-1428) was die een van die eerste kunstenaars wat die nuwe metode van lineêre perspektief in sy fresco van die Heilige Drie-eenheid toegepas het. Die gewelfde plafon boots die presiese voorkoms van die argitektoniese ruimte presies na soos dit vanuit die kyker se oogpunt sou lyk. Sy figure is akkuraat in hul beskrywing van die menslike anatomie, beïnvloed deur die kunstenaar se studie van beeldhouwerk.
In hierdie skildery lê die verdwynpunt onder die voete van Jesus. Die illusie van die argitektuur is so werklik dat 'n mens voel asof die muur oopgemaak is om die toneel te onthul. Jesus, die Vader en die Heilige Gees (gesimboliseer deur die duif) word saam met Maria en Johannes die Evangelis verbind. Aan die kante is die skenkers (wie se graf onder die muurskildery ontdek is). 'N Geverfde skelet lê op 'n illusionêre sarkofaag onder die opskrif: & quotWat jy is, was ek eens wat ek is, sal jy word & quot.
Die Heilige Drie -eenheid, fresco
(sien vergrote prentjie)
Masaccio bevat drie verskillende oomblikke en die verhaal in dieselfde toneel ('n tegniek wat bekend staan ​​as 'voortdurende vertelling'): in die middel vra Petrus vir Jesus waarom hy die tollenaar moet betaal, aangesien sy trou slegs aan God is en nie aan die Romeine nie. Jesus se antwoord is om aan die Romeine te gee wat hulle toekom en aan die Here wat Hom toekom. Hy stel Peter voor om die geld te vind deur te gaan visvang (aan die linkerkant haal Peter 'n muntstuk uit die vis se bek) en regs gee Peter die huldegelde aan die tollenaar voor sy huis.
Piero della Francesca (1416-1492) was nog 'n vroeë Renaissance-kunstenaar wat 'n obsessie met perspektief uitgespreek het. Sy werk word gekenmerk deur noukeurig geanaliseerde argitektoniese ruimtes, 'n sensitiwiteit vir geometriese suiwerheid van vorms en 'n beeldhoukundige begrip van die figuur. Hy was so behep met perspektief en meetkunde, dat hy verskeie verhandelinge oor die onderwerp geskryf het.
Piero della Francesca, Die ontdekking en bewys van die ware kruis, fresco, 1452-59
Dit is slegs een van die vele muurskilderye in 'n "motorfiets" wat die legende van die & quottrue kruis uitbeeld ". Die kruis word ontdek met die twee kruise (van diewe wat langs Jesus gesterf het). Die ware kruis word geïdentifiseer deur sy krag om 'n dooie jeug weer lewend te maak.
Donatello (1386-1466) het 'n nuwe gevoel van naturalisme na die beeldhoukuns gebring. Syne was van die vroegste stukke wat van die mure van katedrale af gekom het en 'n driedimensionele ruimte beset het. Sy figure gebruik die klassieke kontraposto -houding (ontspanne en nie styf nie). Daar word ook geglo dat sy David die heel eerste naakte beeldhouwerk sedert antieke tye is. Dawid is die Bybelse jeug wat die reus, Goliat, oorwin. Alhoewel dit moeilik is om op hierdie foto te sien, staan ​​David met sy linkervoet bo -op Goliat se kop. Dit is interessant om hierdie beeld met die latere weergawe van Michelangelo te vergelyk. David, brons gegiet (158 cm.), 1444-46
Andrea Mantegna (1430-1506) het ongewone uitkykpunte in sy skilderye geskep, en kyk dikwels na figure van onder af, of in Klaaglied van die dooie Christus, van die voete van die onderwerp, wat diep verkorting vereis. Die posisie was baie effektief om die kyker op die toneel te plaas, wat 'n mens se gevoel van empatie toevoeg.
Klaaglied van die dooie Christus, tempera op doek, 1466
Sandro Botticelli (1445-1510) was die eerste kunstenaar wat 'n vollengte naak in sy geboorte van Venus geskilder het. Die figuur herinner eintlik aan die presiese houding van 'n Griekse beeldhouwerk (die Venus de Medici, waartoe hy toegang gehad het onder hul beskerming), hoewel hy vloeiende hare en langwerpige ledemate bygevoeg het. Die figuur beslaan die middelpunt van die doek, tradisioneel slegs gereserveer vir die onderwerp van die Maagd. Met verwysing na die klassieke mitologie, is dit miskien die heidense beeld van die hele Renaissance. Primavera (lente) is 'n ander skildery van klassieke onderwerpe wat in opdrag van die Medici -familie is.
Humanisme was 'n intellektuele beweging wat deur geleerdes, skrywers en burgerlike leiers in die 14de eeu in Italië omhels is.
Beoordeel hoe humanisme aanleiding gegee het tot die kuns van die herlewing
Humaniste reageer teen die utilitêre benadering tot opvoeding en probeer om 'n burger te skep wat met welsprekendheid kon praat en skryf en sodoende die burgerlike lewe van hul gemeenskappe kon betrek.
Die beweging is grotendeels gegrond op die ideale van die Italiaanse geleerde en digter Francesco Petrarca, wat dikwels gesentreer was rondom die mens se prestasiepotensiaal.
Terwyl humanisme aanvanklik as 'n oorwegend literêre beweging begin het, het die invloed daarvan vinnig die algemene kultuur van die tyd deurdring deur klassieke Griekse en Romeinse kunsvorme weer in te voer en tot die Renaissance gelei.
Donatello het bekend geword as die grootste beeldhouer van die vroeë renaissance, veral bekend vir sy humanistiese en buitengewoon erotiese standbeeld van David.
Terwyl die Middeleeuse samelewing kunstenaars as bediendes en vakmanne beskou het, was Renaissance -kunstenaars opgeleide intellektuele, en hul kuns weerspieël hierdie nuutgevonde standpunt.
In humanistiese skilderkuns het die behandeling van die elemente van perspektief en uitbeelding van lig veral kommer geword.
Hoë Renaissance: Die tydperk in die kunsgeskiedenis wat dui op die toonbeeld van beeldende kunste in die Italiaanse Renaissance. Daar word vermoed dat die tydperk van die hoë renaissance in die 1490's begin het - met die fresco van Leonardo van die Laaste Avondmaal in Milaan en die dood van Lorenzo de ' Medici in Florence - en in 1527 geëindig het, met die sak van Rome deur die troepe van Charles V.
Humanisme, ook bekend as Renaissance-humanisme, was 'n intellektuele beweging wat deur geleerdes, skrywers en burgerlike leiers in die 14de en vroeë 15de-eeuse Italië omhels is. Die beweging het ontwikkel in reaksie op die destydse Middeleeuse skolastiese konvensies in die onderwys, wat klem gelê het op praktiese, pre-professionele en wetenskaplike studies wat uitsluitlik bedoel was om werk voor te berei, en gewoonlik slegs deur mans. Humaniste reageer teen hierdie utilitaristiese benadering en probeer om 'n burger te skep wat met welsprekendheid kon praat en skryf en sodoende die burgerlike lewe van hul gemeenskappe kon betrek. Dit sou bereik word deur die studie van die "studia humanitatis, " vandag bekend as die geesteswetenskappe: grammatika, retoriek, geskiedenis, poësie en morele filosofie. Humanisme het 'n program bekendgestel om die kulturele - en veral die literêre - nalatenskap en morele filosofie van die klassieke oudheid te laat herleef. Die beweging is grotendeels gegrond op die ideale van die Italiaanse geleerde en digter Francesco Petrarca, wat dikwels gesentreer was rondom die mens se prestasiepotensiaal.
Terwyl humanisme aanvanklik as 'n oorwegend literêre beweging begin het, het die invloed daarvan vinnig die algemene kultuur van die tyd deurdring deur klassieke Griekse en Romeinse kunsvorme weer in te voer en by te dra tot die ontwikkeling van die Renaissance. Humaniste het die antieke wêreld as die toppunt van menslike prestasie beskou, en het gedink dat die prestasies daarvan die model moet wees vir die hedendaagse Europa. Daar was belangrike sentrums van humanisme in Florence, Napels, Rome, Venesië, Genua, Mantua, Ferrara en Urbino.
Humanisme was 'n optimistiese filosofie wat die mens as 'n rasionele en sentimentele wese beskou het, met die vermoë om self te besluit en te dink. Dit beskou die mens as inherent goed van nature, wat in spanning was met die Christelike beskouing van die mens as die oorspronklike sondaar wat verlossing nodig het. Dit het nuwe insig in die aard van die werklikheid veroorsaak, bevraagtekening buite God en spiritualiteit, en kennis verskaf oor die geskiedenis buite die Christelike geskiedenis.
Renaissance -humaniste het geen konflik gesien tussen hul studie van die Oue en die Christendom nie. Die gebrek aan waargenome konflik het die vroeë Renaissance -kunstenaars in staat gestel om klassieke vorme, klassieke temas en Christelike teologie vrylik te kombineer. Vroeë Renaissance -beeldhouwerk is 'n uitstekende middel om die opkomende Renaissance -styl te ondersoek. Die voorste kunstenaars van hierdie medium was Donatello, Filippo Brunelleschi en Lorenzo Ghiberti. Donatello het bekend geword as die grootste beeldhouer van die vroeë Renaissance, veral bekend vir sy klassieke en buitengewoon erotiese standbeeld van Dawid, wat een van die ikone van die Florentynse republiek geword het.
Donatello 's David: Donatello 's David word beskou as 'n ikoniese humanistiese kunswerk.
Humanisme het die artistieke gemeenskap beïnvloed en hoe kunstenaars beskou word. Terwyl die Middeleeuse samelewing kunstenaars as bediendes en vakmanne beskou het, was Renaissance -kunstenaars opgeleide intellektuele, en hul kuns weerspieël hierdie nuutgevonde standpunt. Beskerming van die kunste het 'n belangrike aktiwiteit geword, en kommissies het sekulêre onderwerp sowel as godsdienstige insluit. Belangrike beskermhere, soos Cosimo de ' Medici, het na vore gekom en grootliks bygedra tot die toenemende artistieke produksie van die tyd.
In die skilderkuns is die behandeling van die elemente van perspektief en lig veral kommerwekkend. Paolo Uccello, byvoorbeeld, wat veral bekend is vir die Slag van San Romano, was 'n obsessie met sy belangstelling in perspektief en sou die hele nag wakker bly in sy studeerkamer om die presiese verdwynpunt te verstaan. Hy het perspektief gebruik om 'n gevoel van diepte in sy skilderye te skep. Boonop het die gebruik van olieverf begin in die vroeë deel van die 16de eeu, en die gebruik daarvan is deurlopend gedurende die hoë renaissance ondersoek.
"Die Slag van San Romano " deur Paolo Uccello: Italiaanse humanistiese skilderye was grotendeels gemoeid met die uitbeelding van perspektief en lig.
Sommige van die eerste humaniste was groot versamelaars van antieke manuskripte, waaronder Petrarch, Giovanni Boccaccio, Coluccio Salutati en Poggio Bracciolini. Van die drie is Petrarch die "Vader van Humanisme " genoem vanweë sy toewyding aan Griekse en Romeinse boekrolle. Baie het vir die georganiseerde kerk gewerk en was in heilige orde (soos Petrarch), terwyl ander prokureurs en kanseliers van Italiaanse stede was (soos Petrarch se dissipel Salutati, die kanselier van Florence) en dus toegang gehad het tot werkswinkels vir boeke.
In Italië het die humanistiese opvoedingsprogram vinnig aanvaarding gekry en teen die middel van die 15de eeu het baie van die hoër klasse humanistiese opvoeding ontvang, moontlik benewens tradisionele skolastiese. Sommige van die hoogste amptenare van die kerk was humaniste met die hulpbronne om belangrike biblioteke bymekaar te maak. Dit was kardinaal Basilios Bessarion, 'n bekeerling van die Latynse kerk van Grieks -Ortodoksie, wat vir die pousdom beskou is en een van die mees geleerde geleerdes van sy tyd was.
Na die aflegging van die kruisvaarder van Konstantinopel en die einde van die Bisantynse Ryk in 1453, het die migrasie van die Byzantynse Griekse geleerdes en emigrante, wat meer vertroud was met antieke tale en werke, die herlewing van die Griekse en Romeinse letterkunde en wetenskap bevorder.
Keisersnee - 'n kort geskiedenis
Keisersnee is sedert antieke tye deel van die menslike kultuur en daar is verhale in beide Westerse en nie-Westerse kulture oor hierdie prosedure wat lewende moeders en nageslag tot gevolg het. Volgens die Griekse mitologie het Apollo Asclepius, stigter van die beroemde kultus van godsdienstige geneeskunde, uit sy ma se maag verwyder. Talle verwysings na keisersnee verskyn in antieke Hindoe-, Egiptiese-, Grieks-, Romeinse en ander Europese folklore. Ou Chinese etse beeld die prosedure uit van blykbaar lewende vroue. Die Mischnagoth en Talmoed verbied primogeenheid wanneer tweelinge deur 'n keisersnee gebore is en afstand doen van die suiweringsrituele vir vroue wat deur 'n operasie gelewer word.
Die onttrekking van Asclepius uit die maag van sy ma Coronis deur sy vader Apollo. Houtsny uit die 1549 -uitgawe van Alessandro Beneditti se De Re Medica.
Tog bly die vroeë geskiedenis van die keisersnee in mites gehul en is dit twyfelagtig. Selfs die oorsprong van "keisersnee" is blykbaar mettertyd verdraai. Daar word algemeen geglo dat dit afkomstig is van die chirurgiese geboorte van Julius Caesar, maar dit lyk onwaarskynlik omdat sy ma Aurelia na bewering geleef het om te hoor van die inval van haar seun in Brittanje. Destyds is die prosedure slegs uitgevoer toe die ma dood of sterwend was, as 'n poging om die kind te red vir 'n staat wat sy bevolking wou toeneem. Die Romeinse wet onder die keiser het bepaal dat alle vroue wat so gebore is deur die bevalling, keisersnee moet oopmaak. Ander moontlike Latynse oorsprong sluit in die werkwoord "caedare", wat beteken om te sny, en die term "caesones" wat toegepas is op babas wat gebore is na die dood. Uiteindelik kan ons egter nie seker wees waar of wanneer die term keisersnee afgelei is nie. Tot die sestiende en sewentiende eeu was die prosedure bekend as keisersnee. Dit het begin verander na die publikasie in 1598 van Jacques Guillimeau se boek oor vroedvrou waarin hy die term 'afdeling' bekendstel. Daarna word "afdeling" "operasie" meer en meer vervang.
Een van die vroegste gedrukte illustrasies van die keisersnee. Na bewering die geboorte van Julius Caesar. 'N Lewende baba wat chirurgies van 'n dooie vrou verwyder word. Van Suetonius Lewe van die twaalf keisers, 1506 houtsny.
Tydens sy evolusie het keisersnee verskillende dinge op verskillende tye vir verskillende mense beteken. Die aanduidings daarvoor het dramaties verander van antieke na moderne tyd.Ondanks seldsame verwysings na die operasie met lewende vroue, was die aanvanklike doel in wese om die baba by 'n dooie of sterwende moeder te haal; dit is gedoen óf in die tevergeefs hoop om die baba se lewe te red, of soos dit gereeld deur godsdienstige bevele vereis word, sodat die Die baba kan apart van die moeder begrawe word. Dit was veral 'n laaste uitweg, en die operasie was nie bedoel om die moeder se lewe te behou nie. Eers in die negentiende eeu het so 'n moontlikheid werklik binne die bereik van die mediese professie gekom.
'N Keisersnee word deur 'n vroulike praktisyn op 'n lewende vrou uitgevoer. Miniatuur uit 'n veertiende-eeuse "Historie Ancienne."
Daar was wel sporadiese vroeë berigte oor heroïese pogings om vroue se lewens te red. Alhoewel die Middeleeue grotendeels beskou is as 'n tydperk van stagnasie in wetenskap en medisyne, het sommige verhale van keisersnee eintlik gehelp om hoop te ontwikkel en te handhaaf dat die operasie uiteindelik bereik kon word. Miskien kom die eerste geskrewe rekord van 'n ma en baba wat 'n keisersnee oorleef het, in 1500 uit Switserland toe 'n soggeler, Jacob Nufer, die operasie op sy vrou uitgevoer het. Na 'n paar dae se kraam en hulp van dertien vroedvroue, kon die vrou nie haar baba baar nie. Haar wanhopige man het uiteindelik toestemming van die plaaslike owerhede gekry om 'n keisersnee te probeer. Die ma het gelewe en daarna normaalweg geboorte gegee aan vyf kinders, insluitend 'n tweeling. Die keisersnee het 77 jaar oud geword. Aangesien hierdie verhaal eers 82 jaar later opgeteken is, bevraagteken historici die akkuraatheid daarvan. Soortgelyke skeptisisme kan toegepas word op ander vroeë berigte van buikgeboorte þ wat deur vroue op hulself uitgevoer word en geboortes as gevolg van aanvalle deur gehoornde vee, waartydens die buikholte oopgeskeur is.
Die vroulike bekkenanatomie. Van Andreas Vesalius De Corporis Humani Fabrica, 1543.
Die geskiedenis van die keisersnee kan die beste verstaan ​​word in die breër konteks van die geskiedenis van bevalling en algemene geneeskunde, geskiedenis wat ook gekenmerk is deur dramatiese veranderinge. Baie van die vroegste suksesvolle keisersnee het plaasgevind in afgeleë landelike gebiede sonder mediese personeel en fasiliteite. By gebrek aan sterk mediese gemeenskappe, kan operasies sonder professionele konsultasie uitgevoer word. Dit het beteken dat keisersnee in 'n vroeë stadium tydens 'n gebrek aan kraam onderneem kon word wanneer die moeder nie naby die dood was nie en die fetus minder benoud was. Onder hierdie omstandighede was die kans groter dat een of albei sou oorleef. Hierdie operasies is uitgevoer op kombuistafels en beddens, sonder toegang tot hospitaalgeriewe, en dit was waarskynlik tot die laat negentiende eeu 'n voordeel. Chirurgie in hospitale is bederf deur infeksies wat tussen pasiënte oorgedra word, dikwels deur die onrein hande van mediese assistente. Hierdie faktore kan help om sukses soos Jacob Nufer s'n te verduidelik.
As gevolg van sy werk in veeteelt, beskik Nufer ook oor 'n bietjie anatomiese kennis. Een van die eerste stappe om 'n operasie uit te voer, is om die organe en weefsels wat betrokke is, te verstaan, kennis wat skaars verkry kon word tot in die moderne era. Gedurende die sestiende en sewentiende eeu met die bloei van die Renaissance het talle werke die menslike anatomie in detail geïllustreer. Andreas Vesalius se monumentale algemene anatomiese teks De Corporis Humani Fabrica, byvoorbeeld, gepubliseer in 1543, beeld normale vroulike geslags- en buikstrukture uit. In die agtiende en vroeë negentiende eeu het anatomiste en chirurge hul kennis aansienlik uitgebrei oor die normale en patologiese anatomie van die menslike liggaam. Teen die laat 1800's het groter toegang tot menslike kadavers en veranderende klem in die mediese opvoeding mediese studente in staat gestel om anatomie te leer deur persoonlike disseksie. Hierdie praktiese ervaring het hul begrip verbeter en hulle beter voorberei om operasies te onderneem.
Destyds was hierdie nuwe soort mediese opleiding natuurlik nog net vir mans beskikbaar. Met toenemende momentum sedert die sewentiende eeu, was vroulike bediendes in die bevallingsarena gedegradeer. In die vroeë 1600's het die Chamberlen -stam in Engeland verloskundige tang ingestel om van die geboortekanaal fetusse af te trek wat andersins vernietig kon gewees het. Mans se aansprake op gesag oor sulke instrumente het hulle gehelp om professionele beheer oor die bevalling te vestig. Gedurende die volgende drie eeue of meer het die vroulike vroedvrou en verloskundige die beheer van die vroulike vroedvrou geleidelik afgeskakel en sodoende haar rol verminder.
Laaste hersiening: 08 April 2011
Laaste opgedateer: 26 Julie 2013
Die eerste keer gepubliseer: 27 April 1998
Petrarca was ongetwyfeld een van die belangrikste invloede op die Renaissance, nie net in Italië nie, maar ook in Europa. Sy poësie het ander digters in die tydperk en later geïnspireer om hul innerlike lewe en emosies te ondersoek en die natuurlike wêreld te vier en liefde as iets geestelik te beskou. Sy literêre vorme, soos die sonnet en outobiografie, het baie skrywers oorreed om 'n meer persoonlike styl aan te neem. Petrarca was ook, indien nie die 'Vader van Humanisme' nie, sekerlik een van die belangrikste ligte.
Sy werke en geleerdheid het byvoorbeeld baie gedoen om die waardering van die Grieks-Romeinse beskawing aan te moedig. Dit was radikaal, aangesien dit gehelp het om die verstikkende invloed van die kerk en pousdom teë te werk. Sy geskrifte en filosofie het 'n meer sekulêre en rasionele wêreldbeskouing bevorder en 'n groter bewustheid van die belangrikheid daarvan bevorder. Dit het belangrike gevolge gehad en het die geloof aangemoedig dat hierdie wêreld belangrik is en nie net redding nie. Dit het 'n herontdekking van die antieke wêreld aangemoedig en 'n groeiende ondersoek na die wêreld en die samelewing wat gelei het tot 'n meer moderne uitkyk en nie heeltemal deur die Christendom beïnvloed is nie.
Petrarch. F. My geheime boek, (Secretum), vertaal deur Nicholas Mann. Harvard University Press.
Petrarch, F. Canzoniere, vertaal deur Anthony Mortimer (Londen: Penguin, 2002).
Minta, Stephen. Petrarca en Petrarchisme: die Engelse en Franse tradisies (Manchester: Manchester University Press, 1980).
Giustiniani, Vito "Homo, Humanus en die betekenisse van humanisme." Journal of the History of Ideas 46 (1985), pp 167 - 95