Het ons voorbeelde van Romeinse vrymanne wat ryk geword het? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ek was nuuskierig om meer hieroor te weet, gevind op Wikipedia:
"Ander vrymanne het ryk geword. Die broers wat House of the Vettii besit het, een van die grootste en mooiste huise in Pompeii, is vermoedelik vrymanne. 'N Vryman het die amfiteater in Pompeii ontwerp."
Het ons ander voorbeelde van vrygemaakte slawe wat ryk geword het?
'N Vinnige soektog op Google het hierdie artikel gevind waarin die vryman C. Caecilius Isidorus (wat uiteindelik meer as 4000 slawe self sou besit) genoem word. Ek is seker dat 'n effens langer soektog nog baie meer sal vind.
Slawerny in die vroeë Romeinse Ryk
As jy die kombuisslaaf, Juda ben Hur, was, kon jy die Romeinse admiraal in die skipbreuk gered het?
"The Slave Market" gepubliseer in Ernst Keil 's Nachfolger, 1891.
Gravure afgelei van Gustave Boulanger se olie op doekwerk uit 1882.
Die mense van die Ryk is in drie hoofkategorieë verdeel: Romeinse burger (burgerlikes), gratis nie -burger (peregrinus), of slaaf (servus, mancipium, res mortales).
Om êrens te woon was nie genoeg om jou 'n burger van die plek te maak nie. Dit was die status van u ouers wat bepaal het tensy die staat besluit het om burgerskap aan u te verleen. Burgers het baie goed gedefinieerde regte wat nie aan peregrines verleen is nie. Slawe het glad nie regte gehad nie.
Getalle en status van slawe
Slawerny is in feitlik alle kulture in die ou tyd as normaal beskou, en die Romeine was geen uitsondering nie. Die deel van die bevolking wat in slawerny was, het oor die hele ryk gewissel, met 'n geskatte 15% van die hele ryk. Oor die algemeen besit miskien een huishouding uit sewe slawe, maar die eiendomsyfers was baie hoër in Italië en Sicilië. In daardie streke was miskien so hoog as 30% slawe gedurende die vroeë Ryk.
Slawerny was die enjin wat dele van die Romeinse ekonomie aangedryf het en die elite -Romeinse leefstyl ondersteun het. Dit is aangevuur deur massiewe toestromings van mans, vroue en kinders wat tydens Rome se militêre veldtogte gevange geneem is. Namate die Republiek en daarna die Ryk tot sy grootste omvang uitgebrei het onder Trajanus, het meer as 'n miljoen mense uit streke so ver as Judaea en Britannia hul vryheid verloor. Elke verowering het 'n nuwe aanbod van goedkoop arbeid na die landgoedere, besighede en huise van ryk en gemiddelde burgers gebring.
Die aantal slawe wat 'n persoon besit het, was 'n opvallende mate van rykdom. Alhoewel die privaat woning van 'n gemiddelde persoon in Rome vyf tot twaalf slawe kan gebruik, kan die stedelike woning van die elite tot vyfhonderd take verrig wat slegs 'n klein fraksie van die totaal benodig het. 'N Groot landbougrond kan twee of drieduisend in diens neem.
Die lae status van 'n slaaf was duidelik in die wettige Latynse term vir een: res ('n ding, 'n voorwerp, eiendom). In die Verteer ('n samestelling van eeue Romeinse reg geskryf in 533 nC), 'n slaaf is 'n res mortales (sterflike ding) wie se besering as 'n eenvoudige saakbeskadiging beskou word.
Die standaardterme vir plaasslawe illustreer verder die submenslike status van slawe. 'N Plaaswerktuig, soos 'n ploeg, was 'n instrumentum. Die os wat die ploeg trek, was 'n instrumentum semivocalis. Die slaaf wat die os dryf, was 'n instrumentum vocalis, 'n praatmiddel. Hulle verblyf was 'n ergastulum (privaat gevangenis), en op sommige landgoedere kan plaasslawe slaap en selfs in kettings werk.
Maar so brutaal as wat die lewe vir 'n Romeinse slaaf kon wees, was daar hoop vir nie net vryheid nie, maar 'n blink toekoms. Die kinders van 'n slaaf wat deur 'n Romeinse burger bevry is, het self Romeinse burgers geword met volle regte. Publius Helvius Pertinax, die seun van 'n vrygemaakte slaaf, het selfs keiser geword. Hierin was die Romeinse slawerny fundamenteel anders as die praktyk in 'n groot deel van die wêreld.
Slawe kan privaat of in die openbaar besit word. Hulle lewensomstandighede en geleenthede was baie veranderlik, afhangende van die temperament van hul eienaar en die aard van hul werk.
Privaatslawe is in grootliks in twee kategorieë verdeel: stedelike slawe (familia urbana) en landslawe (familia rustica). Eersgenoemde het dikwels goed gedefinieerde en taamlik beperkte pligte, met genoeg tyd om te gaan bad, hul eie klein ondernemings aan die kant te bestuur en te wag vir bevele in die geselskap van ander slawe. Hulle het gereeld kennis gemaak en selfs vriende met hul meesters was die gawe van vryheid (manumission) nie ongewoon tydens die eienaar se leeftyd of in sy testament nie.
Die plaasslawe het gewoonlik onder 'n slaaf of eks-slawe-opsiener gedien (vilicus), wat hulle van dagbreek tot skemer, sewe dae per week, gewerk het totdat hulle uitgeput was en daarvolgens ontslae geraak is. Tensy 'n eienaar besluit het om 'n fraksie van sy plaasslawe in sy testament te bevry, was diensbaarheid gewoonlik tot die dood toe.
Soos 'n algemene gebruik, sou 'n meester 'n som geld aan sy slawe gee (peculium-slawe se beursie) om te bestee soos hulle wou. Alhoewel die peculium het tegnies aan die meester behoort en hy kon dit te eniger tyd terugneem, maar slawe kon dikwels die geld ophoop en dit toepas om hul vryheid te koop. Stedelike slawe het dikwels vrye tyd gehad vir aktiwiteite wat ekstra geld kan verdien. Tegnies behoort dit ook aan die meester, maar dit word algemeen as 'n slaaf beskou.
Veral talentvolle slawe kan as sakeagente vir hul eienaars dien. As lewende "dinge" (res mortales), kon slawe nie op hul eie wetlik bindende verbintenisse maak nie. Die peculium was die basis vir die regsreëls waar 'n slaaf 'n agent was wat sy meester se krediet in handel en kontrakte met derde partye belowe het. Die hoof rentmeester (dispensator, prokureur) vir baie van die elite was 'n betroubare slaaf of 'n voormalige slaaf wat bevry is vir sy uitstekende diens.
Stede en dorpe besit dikwels slawe direk en gebruik dit vir openbare werke, soos die bou van paaie, die instandhouding van akwadukte, en die skoonmaak en instandhouding van riole en openbare akkommodasie soos latrines en openbare baddens. Die aantal is beperk deur die algemene praktyk om openbare dienste uit te kontrakteer. Vir sommige misdade kan die veroordeelde persoon tot 'n diensperiode van dieselfde projekte as openbare slawe gevonnis word.
Privaat slawe in openbare kantore
Die Romeinse regering was gebaseer op die dikwels onbetaalde diens van die ryk elite. Die edelman wat verkies of aangestel is in 'n regeringspos, sal na verwagting sy eie administratiewe personeel voorsien. Dit kom gewoonlik uit sy slawe en kliënte (vrymanne en ander wat van die edele beskermheer afhanklik was vir persoonlike gunste). Die praktyk strek selfs tot keisers in die vroeë Ryk. Tot die heerskappy van Claudius was die nabye persoonlike assistente van die keisers byna geheel en al die keiser se eie slawe. Betroubare slawe hanteer petisies wat inkom en instruksies om uit te gaan, en tree op as poortwagters met buitengewone mag oor wat die aandag van die keiser geniet. Sommige mans het gekies om hulself te verslaaf vir die geleentheid vir sulke diens, met die verwagting dat hulle later vrygelaat sou word met die keiser as hul beskermheer en onbeperkte geleenthede daarom.
Die keisers van Claudius tot Trajan het hul vrymanne as hul binnekas gebruik, mans wie se vaardighede bekend was en wie se lojaliteit vertrou kon word (behalwe diegene wat Domitianus vermoor het). Hadrianus het die praktyk verander deur te vereis dat sy onmiddellike kabinet mans van die ruitersorde was, maar die uitvoering van die werklike werk onder hulle was steeds die verantwoordelikheid van die slawe en vrymanne van die ruiters.
Alhoewel dit amptelik 'n agteruitgang van status was, trou vrye vroue dikwels met die servi Caesaris en die liberti Augusti wat die staatsamptenare van die Ryk was. Baie keisers het die lojaliteit van die erflike diens van vaders en seuns waardeer. Die slawe is dikwels op die ouderdom van 30 jaar vrygelaat om vrymanne te word met al die voordele daarvan om die kliënt van 'n keiser te wees. Die gelukkiges is ook bekroon met die 'goue ring' of 'n 'terugbetaling van 'n vrye geboorte' -uitspraak wat die voormalige slaaf in staat gestel het om 'n ruiter te word as hy die vereiste 100 000 denarii het.
Vir dieselfde misdade wat 'n lid van die senatoriese of ruiterlike bevele vir 'n tydperk in ballingskap kan stuur, kan die gewone burger of peregrine tot 'n diensperiode gevonnis word vir openbare werke, met of sonder gepaardgaande boetes of aansienlike verlies van eiendom.
'N Vry man wat aan sommige misdade skuldig bevind is, kan van alle eiendom ontneem word en 'n permanente slaaf word. 'N Sin van damnatio ad metalla het die veroordeelde man in die myne of steengroewe laat werk. 'N Alternatiewe vonnis was by gladium, wat hom na 'n gladiatoriale opleidingskool gestuur het. Beide ad metallum en by gladium was in wese doodsvonnisse nadat die staat werk of vermaak uit die veroordeelde man gekry het.
'N Slaaf wat skuldig bevind is aan 'n misdaad, word dikwels onmiddellik na die verhoor deur kruisiging tereggestel of deur diere gedood en geëet (damnatio ad bestias) as die oggend- of middaggebeurtenis in 'n gebied.
Hoe om 'n slaaf te word
Daar was verskeie algemene maniere om 'n slaaf te word, wat wissel van gebeure by geboorte tot katastrofes as volwassene. Die belangrikste word hier gelys.
Gebore vir 'n slaafouer
Aangesien slawe amptelik nie -mense was, bestaan ​​daar nie iets soos 'n wettige slawehuwelik nie. Wettige erkenning was egter nie nodig vir die bestaan ​​van slawegesinne nie. Baie paartjies ontstaan ​​deur natuurlike liefde, maar soms het die meester of opsiener die paartjie bymekaargemaak. Op landgoedere was dit baie soos bees teel. Nadat die instroming van slawe uit nuut verowerde lande opgedroog het, het die prys van slawe gestyg, en tuisgebore slawe (vernae) belangriker geword het.
Die kinders wat uit 'n slaaf gebore is, was die eiendom van die ouer se eienaar. Die algemene gesindheid van die Romeinse elite ten opsigte van die verwekking van slawekinders self is vervat in die Romeinse wet, wat owerspel onder vrye burgers verbied, maar alles wat 'n meester met enige slaaf gedoen het, as heeltemal aanvaarbaar beskou. As die natuurlike seuns van die meester gelukkig was, kan hulle formeel aangeneem word en alle regte van sy wettige kinders verkry. Natuurlike dogters kon nie aangeneem word nie. Aangeneemde kinders het min of geen sosiale stigma gely weens hul ouers se verhouding.
Veral vir plaasslawe kan genoeg kinders tot vryheid lei. As 'n vrou drie kinders baar, kan sy van swaar arbeid vrygestel word. As sy vier baar, was dit nie ongewoon dat sy bevry word nie, maar natuurlike liefde vir haar kinders wat slawe gebly het, het haar dikwels aan die landgoed vasgemaak.
Oorwin en in oorlog gevange geneem
Die Romeine was nie uniek in die maak van slawe van die mense wat hulle verower het nie, maar hulle was doeltreffender as baie. Slawehandelaars (venalicii) het die legioene gevolg en die nuwe gevangenes gekoop vir vervoer na die groot slawemarkte van die Republiek en daarna Empire.
Groot getalle het beskikbaar geword ná 'n suksesvolle veldtog, wat pryse laat daal het. Bekwame krygers beland dikwels in die arena as gladiators terwyl vroue en kinders die geledere van gewone slawe opswel. Die manne wat eens teen Rome geveg het, verslaan en toe tot slawe was, was 'n spesiale klas slawe. Hierdie "oorgegee vyande" (peregrini dediticii) kon nooit burgers van Rome of Latyns word nie, ongeag die status of rang van die eienaar wat hulle bevry het.
Die aantal slawe wat tydens die Galliese veldtogte van Julius Caesar van 59 tot 51 vC huis toe gestuur is, is nie seker nie, maar sommige ramings nader 'n miljoen.
Die aantal Jode wat tydens die Groot Joodse Opstand (66 tot 73 nC) tot slawe gemaak is, was ongeveer 100 000, met ongeveer 20 000 wat in 70 nC alleen uit die Jerusalem -gebied geneem is.
Terwyl baie Daciërs die Romeinse slawemarkte as 'normale' verkope betree het voor Trajanus se twee oorloë met Decebalus (101 tot 102, 105 tot 106 nC), is die ramings van die pas verslaafdes vanweë die oorloë tot 400 000.
Vir 'n misdaad gevonnis
Oortuiging van sommige misdade kan lei tot die verlies van die Romeinse burgerskap en tot slawerny as strafslawe. Vonnisse was tipies aan die myne (ad metalla) of na die gladiatorskool (by gladium). Albei was effektief doodsvonnisse.
Verskillende reëls geld in die provinsies, waar die meeste mense nie Romeinse burgers was nie. Na eie goeddunke kan 'n provinsiale goewerneur 'n nie -burger om bykans enige rede 'n slaaf maak sonder om te appelleer. Soos uitgebeeld in die roman, Ben Hur: 'n verhaal van die Christus, en sy filmweergawes, sou Juda Ben Hur maklik na die galeie gestuur kon word na die gril van goewerneur Gratus, maar dit sou 'n privaat kombuis gewees het, nie 'n oorlogskip van die Romeinse vloot nie. Die bemanningslede van 'n oorlogskip was almal vrye manne wat as vrywilligers vir 'n militêre loopbaan gewerk het.
Dit was 'n ernstige misdaad om 'n vry mens te ontvoer en tot slawe te maak, maar dit was te algemeen, veral toe die aanbod van nuwe slawe deur verowering opgedroog het. Die Romeinse reg het selfs spesifieke prosedures ingesluit vir 'n slaaf wat beweer dat hy 'n vrye slagoffer van ontvoering is om dit in die hof te probeer bewys.
Die Latynse woorde vir ontvoering (surripio, surrupio, praeripio, subripio, rapto) is ook die woorde vir steel, gryp, verberg en verkrag, wat die behandeling van die slagoffers goed beskryf. Die "besit in kwade trou" van 'n Romeinse burger (wat bewustelik een gevange gehou het) is genoem plagium, en 'n uitgebreide regsgroep het die verskillende vorme aangespreek.
Bandiete en seerowers het reisigers aangeval, en slawehandelaars het oor die keiserlike grense en in afgeleë gebiede binne die Ryk toegeslaan. Selfs as u snags alleen in 'n stad soos Rome loop, kan dit lei tot aanranding en slawerny. 'N Geskrewe koopbrief het die aankoop van 'n slaaf vergesel, maar baie slawehandelaars was nie nougeset daaroor om 'n bewys van wettige eienaarskap te vra voordat hulle 'n ooreenkoms aangegaan het nie.
By geboorte verlaat
Toe 'n baba gebore is, is dit aan die pater familias, die oudste man wat die familiehoof was. As hy weier om die pasgeborene te aanvaar, is dit uit die huishouding verwyder en laat vaar. Babas wat 'blootgestel' is om te sterf, kan deur enigeen wat dit wil hê, opgetel word. Baie mense is as slawe aangeneem, hoewel die Romeinse reg volgehou het dat 'n verlate baba wat gebore is, gebore word, ongeag die lot daarvan.
Verlate persone wat in slawerny was, kon hul vryheid herwin as hulle kon bewys dat hulle vry was as hulle verlaat is. Dit was egter baie moeilik om te doen. 'N Vermeende slaaf het geen wettige regte nie, daarom moes 'n burger gevind word wat bereid was om op te tree adsertor libertatis om die saak in die hof voor te lê.
Verkoop deur u gesin
Aangesien die mag van 'n vader oor sy kinders absoluut was, kon hy 'n kind as slawerny verkoop. Alhoewel dit vir Romeinse burgers ontmoedig kan word, het dit wel gebeur om 'n skuld te betaal of om honger te vermy.
Alhoewel dit nie tegnies toegelaat is om hulself as slawerny te verkoop nie, het sommige Romeinse burgers gekies om 'n soortgelyke toestand as slawerny te betree deur te kontrakteer om soos 'n slaaf te dien vir 'n paar jaar. Sommige gladiators was in hierdie tipe diens.
Nie -burgers kon hulself verkoop, en sommige het gekies om hulself te verkoop in die posisies van rentmeester of keiserlike slaaf, in die veronderstelling dat hulle later vrygelaat sou word om die voordele van 'n ryk of magtige beskermheer te geniet.
Met 'n ekonomie wat so afhanklik is van slawe -arbeid, is dit geen verrassing dat die Romeinse staat besluit het om die handel in slawe te reguleer nie. Die slawemarkte was onder die administratiewe gesag van aediles in Rome en quaestors op ander plekke. Verkope is gedokumenteer deur die uitruil van 'n getuienisbrief.
Vir die arme siel wat pas verslaaf was, was die slawemark 'n onbeskofte inleiding tot die vernederende lewe wat op hulle wag. 'Volle bekendmaking' was die reël vir slawe en beeste in wat gewoonlik 'n voorbehoud leegmaak kommersiële wêreld. Slawe op die veilingsblok is kaal vertoon sodat potensiële kopers deeglik kan inspekteer voordat hulle bie. Om die nek van elke slaaf is 'n plakkaat gehang wat die positiewe en negatiewe kenmerke van die persoon wat te koop was, onthul (vanuit 'n koper se perspektief). Die verkoper (mango) moes korrekte inligting verskaf word oor die geografiese oorsprong van die slaaf, enige bekende gesondheidsprobleme, neiging om te hardloop, pogings tot selfmoord en enige ander bekende 'defek'. Die plakkaat moes ook aan die lig bring of die slaaf nie ontneem is nie noxa, dit wil sê, het 'n misdryf begaan waarvoor die eienaar verantwoordelik was om restitusie te betaal of om die slaaf te oorhandig.
Die Romeinse wet maak voorsiening vir 'terugbetaling' indien 'n gebrek wat nie aangemeld is nie, binne ses maande na die aankoop gevind word. As 'n slaaf 'n onbekende gesondheidsprobleem gehad het, kan die slaaf terugbesorg word vir 'n volledige terugbetaling van die koopprys, selfs al het die verkoper dit nie geweet nie.
Fragment van 'n fresco met slawe wat 'n maaltyd voorberei, 100–150 nC
Die J. Paul Getty Museum, Los Angeles
Hoe om vry te word
Ontmoediging was die regsproses waardeur 'n slaaf 'n vryman geword het (libertus) of vryvrou (liberta). Die vrygelate slaaf van 'n Romeinse burger kan 'n Romeinse burger word, maar met beperkte politieke regte en spesifieke verpligtinge teenoor die een wat hom bevry het. Die kinders van hierdie vrygemaakte slawe het die volle regte van enige Romeinse burger as hulle in 'n wettig erkende huwelik verwek is.
'N Eienaar wat 'n burger was, kon 'n formele ontheffing verrig wat burgerskap verleen het, of 'n informele een wat dit nie gedoen het nie. Die redes waarom 'n slaaf wat deur 'n Romeinse burger bevry is, 'n Romeinse burger kan word, word uiteengesit in afdelings 18 en 19 van Gaius Institute van Romeinse Reg, wat iewers tussen 130 en 180 nC gepubliseer is.
Daar was drie klasse vrymanne en vryvroue: diegene wat Romeinse burgerskap verleen het toe hulle bevry is, diegene wat Latyns geword het, maar nie burgers nie, en diegene wat dieselfde status gekry het as 'n vyand wat teen Rome geveg het en dan oorgegee het (vyande oorgegee, peregrini dediticii).
Om 'n slaaf te bevry, verskyn die meester en slaaf voor a praetor (regter), en die slaaf is vry verklaar. Die praetor het die slaaf met 'n staaf aangeraak om hom of haar amptelik te bevry. Hierdie ontginning "deur die staaf" (vindicta) kan altyd en oral voorkom, selfs as u deur die strate loop of by die bad ontspan. Die vrygemaakte slawe het Romeinse burgers geword, hoewel hulle 'n verkose amp nie kon beklee nie.
Die lex Aelia Sentia stel die vereistes vir outomatiese burgerskap: die meester moes minstens twintig wees en die volle wettige titel van die slaaf hê terwyl die slaaf minstens dertig moes wees.
'N Tweede manier om 'n slaaf formeel te beman, was om hom of haar as vry in die sensuslys aan te teken wanneer dit weer opgedateer word.
Miskien was die algemeenste manier om 'n paar slawe in die testament van die meester te bevry. Augustus stel beperkings op die aantal slawe wat deur 'n testament bevry kan word. Vir boedels tussen 100 en 500 slawe kan 'n vyfde deur testament bevry word. Vir nog groter boedels was die getal beperk tot 100.
As die slaaf jonger as dertig was, was daar 'n paar aanvaarde redes vir vroeë ontslag met burgerskap:
1) 'n Slaaf was die natuurlike kind, broer, suster of pleegkind van die eienaar wat hom of haar vrygemaak het.
2) 'n Manlike slaaf is vrygelaat om as 'n agent in diens van sy eienaar te werk.
3) 'n Slavin word bevry om die eienaar se vrou te word.
'N Spesiale wyse van ontginning deur vindicta het 'n minderjarige vryman toegelaat om onmiddellik burgerskap te ontvang nadat hy 'n staking gekry het. In Rome is 'n bewys van voldoende motief om burgerskap te beloon, voorgelê aan 'n raad van vyf senatore en vyf perderuiters. Sekere dae is spesifiek vir hierdie doel geskeduleer.
In die provinsies, 'n groep van twintig herstellers, wat self Romeinse burgers was, het die besluit geneem. Die herstellers was 'n tipe regter wat deur 'n praetor aangestel is om eiendomskwessies te besleg wanneer 'n spoedige beslissing nodig was. In die Romeinse samelewing was slawe bloot eiendom, daarom was dit logies dat besluite deur die howe wat spesialiseer in eiendomskwessies beslis word. Sake wat verband hou met vroeë ontslag is op die laaste dag van 'n gereeld geskeduleerde hofsitting beslis.
Sommige slawe is op informele wyse bevry, soos deur 'n brief of deur 'n aankondiging van die vrystelling onder vriende. Dit is soms gedoen as daar nie aan die wetlike vereistes vir formele ontheffing voldoen kon word nie. Voorbeelde sluit in wanneer die slaaf jonger as dertig was, die meester onder twintig of die totale getal wat deur 'n testament vrygestel is, die wettig toegelate getal oorskry het.
Gedurende die Republiek en vroeë Ryk het mense wat op hierdie manier bevry is, amptelik slawe gebly, maar was in die praktyk vry. In plaas daarvan om burgers te word soos die meesters wat hulle bevry het, het sulke voormalige slawe Junie -Latyns geword nadat die lex Iunia Norbana in AD 19. Hulle het 'n paar belangrike wetlike regte ontbreek, soos 'n wettig erkende huwelik en die vermoë om 'n testament op te stel. Junie -Latyns kan later burgerskap ontvang as die voormalige eienaar die formele ontheffingsprosedure uitgevoer het of as die keiser burgerskapregte aan die individu verleen.
Hulle status kan na burger verbeter word as 'n Juniaanse Latyn met 'n Romeinse burger of 'n ander Latyn trou en 'n kind kry. Toe die kind een jaar oud was, kon die ouer by die howe aansoek doen om burgerskap, wat gewoonlik toegestaan ​​is.
Uitstel deur nie -burgers
As 'n nie -burger (peregrinus) 'n slaaf bevry het, het die nuwe vryman of vryvrou watter regte ook al deur die wette van die voormalige eienaar se gemeenskap verleen is.
Regsprosedure om te bewys dat die slaaf werklik 'n burger was
Diegene wat as vryburgers gebore is, maar tot slawerny gedwing is deur ontvoering of verlating as baba, het Romeinse burgers gebly, en daar was 'n hofprosedure om hul vryheid te herwin. As slawe kon hulle nie 'n saak in die hof bring nie, maar 'n adsertor libertatis kan hulle verteenwoordig om die bewys van hul vrye status aan te bied. Dit klink miskien maklik, maar dit was gewoonlik nie. Selfs as 'n slaaf 'n vrye burger kon vind om vir hom/haar te pleit, was dit dikwels onmoontlik om oortuigende bewyse te versamel dat hy/sy as 'n baba deur burgerouers ontvoer of verlaat is.
Ten spyte van die risiko's van nog meer brutale behandeling by gevangenskap, was weghardloop algemeen. 'N Eienaar het die volle steun van die Romeinse regs- en polisiestelsels gehad om die besit terug te kry.
'N Slaaf met 'n geskiedenis van hardloop het dikwels 'n metaal slawehalsband gedra met 'n etiket wat die eienaar aandui, die plek om die slaaf terug te gee, en soms die hoeveelheid beloning. As 'n slaaf met 'n geskiedenis van hardloop op 'n veiling aangebied word, moes die plakkaat om sy nek wat sy oorsprong, vaardighede en gebreke beskryf, sy pogings om te ontsnap uit die verlede insluit.
Die straf vir weghardloop is bepaal deur die eienaar: lyfstraf, 'n slawehalsband, handelsmerk (dikwels op die voorkop) met F of FUG, of verkoop aan 'n nog minder begeerlike eienaar vir harder werk, soos in die gladiatorskool, die myne , of die galeie.
Soms het die slaaf dit te moeilik gevind om as 'n wegloper te oorleef (fugitivus) en vrywillig teruggekeer. Selfs die moeilike slawerny -omstandighede lyk beter as honger as die ontsnapte slaaf geen alternatief kon vind nie.
Totdat 'n besluit van die Senaat dit onwettig gemaak het onder 'n aanklag van plagium 'n ontsnapte slaaf is moontlik in 'n bondgenootskap met 'n 'weghol-man', wat sou aanbied om die ontsnapte slaaf vir minder as die volle waarde te koop. Sodra die weghol-man die weghol-eienaar besit, kan die slaaf betaal wat die weggeloopte man vir sy wettige vrystelling gevra het. Soms het die slaaf minder gekry as wat hy verwag het, eerder as om sy vryheid aan hom te verkoop; die weggeloopte man sou hom weer teen volle prys in slawerny verkoop.
Vir baie was die lewe van 'n slaaf te veel om te dra. Selfmoord was 'n sosiaal aanvaarbare oplossing vir lewensprobleme, selfs onder vryes en rykes. Vir 'n slaaf op die veilingsblok was poging tot selfmoord 'n "gebrek" wat op die verkoopbordjie wat om die nek gehang is, aangedui moet word. Gevalle is bekend waar slawe wat in die arena veroordeel is om te sterf, maniere gevind het om hulself te vermoor voordat hulle die lot tegemoet gegaan het.
Vrygemaakte slawe wat nooit 'n burger kon word nie
Die lex Aelia Sentia het spesiale beperkings geplaas op slawe wat eens teen Rome geveg het, verslaan is en daarna slawe geword het. Hierdie klas van "oorgegee vyande" (peregrini dediticii) kon nooit burgers van Rome of Latyns word nie. Gaius verklaar dat hierdie verbod van toepassing was ongeag die posisie ("plenêre heerskappy") van die eienaar wat moontlik selfs op die keiser van toepassing was.
Sommige slawe wat nooit werklik die wapen teen Rome aangeneem het nie, is onder dieselfde beperkings geplaas as vyande wat oorgegee is. Slawe wie se eienaars hulle met kettings gestraf het of vir 'n oortreding gebrandmerk het, soos om te steel of weg te hardloop, is behandel as vyande wat oorgegee is as hulle vrygelaat word. Dit was waar, selfs al is dit verkoop deur die eienaar wat hulle gestraf het en later deur 'n ander eienaar bevry is.
Slawe wat van 'n misdaad aangekla is, gemartel en skuldig bevind is, is behandel as oorgegewe vyande. Net so was slawe wat tot gladiatorskool veroordeel is of gevonnis is om met diere te veg. 'N Buitengewone vaardige of gewilde gladiator verdien soms sy vryheid voordat hy in 'n geveg sterf, maar hy kon nooit 'n burger of selfs 'n Latyn word nie.
Vrymanne nie heeltemal vry nie
Alhoewel 'n voormalige slaaf wat deur 'n Romeinse burger bevry is, ook 'n burger geword het, was die nuwe vryman nie onder Romeinse reg 'n vrygebore burger nie.
Burgers sonder al die regte
Vrymanne wat Romeinse burgers was, het nog steeds nie die voorregte van volle burgerskap gehad nie. Hulle kon nie in 'n gewone Romeinse legioen dien nie, hoewel hulle in die nie -burger kon dien hulpmiddels wat baie soos die legioene funksioneer. Selfs as hulle aan die persoonlike welvaartvereistes van 400 000 sesterces (perdry) of 1 000 000 sesterces (senatorium) van die elite -bevele voldoen, kon hulle nie lid word sonder 'n spesiale toelae van die keiser nie. Hulle kon nie landdroste in provinsiale dorpe wees nie coloniae, wie se burgers voormalige legioene was (wat almal Romeinse burgers was) en hul afstammelinge.
Na Augustus kon 'n senator nie 'n wettige huwelik met 'n vryvrou aangaan nie. Hierdie beperking strek deur sy kleinseuns, en sy dogters kon nie met 'n vryman trou nie.
Wetlike verpligtinge tussen vrymanne en hul beskermhere
Na emansipasie het die vryman 'n nuwe permanente verhouding met sy voormalige meester aangegaan. Die meester het die beskermheer geword en die vryman sy kliënt. Solank die beskermheer of sy kinders geleef het, het die vryman spesifieke pligte gehad wat in die hof afdwingbaar was. Dit is regverdig aanvaar omdat die beskermheer die slaaf van onskatbare waarde aan sy slaaf verleen het deur middel van ontslag.
'N Oorkoepelende beginsel was dat die kliënt die beskermheer nie moet "benadeel" nie. Byvoorbeeld, 'n vryman het spesifieke toestemming van die burgerlike owerhede nodig om sy beskermheer te dagvaar. Die enigste strafregtelike klag wat 'n vryman kon bring, was verraad. Dieselfde geld vir die beskermheer teen sy vryman.
'N Vryman moes sy beskermheer gee officium, algemene dienste verrig vir die beskermheer. Sowel voor as na die onthaalingseremonie het die nuwe vryman 'n bindende eed afgelê om sy nuwe beskermheer 'n sekere aantal opera (werkdae van die werk) of die geldelike ekwivalent. In baie gevalle het die vryman voortgegaan om vir die beskermheer te werk in die posisie wat hy voor die aanvang gehad het, wat die vervulling van hierdie vereiste eenvoudig gemaak het.
As 'n kliënt word daar ook van die vryman verwag om sy beskermheer die meeste oggende te besoek om respek te betoon en gewoonlik om 'n geskenk kos of geld te ontvang. Op baie maniere was die beskermheer/vryman -verhouding soos die van ouer/kind.
Nie alle kliënte was voormalige slawe nie. Baie was mans met 'n laer sosiale status wat guns of byna gelyke status gehad het, wat om een ​​of ander rede verplig was om die beskermheer. 'N Beskermer met baie kliënte het dikwels 'n groot deel van die oggend gemors om hierdie besoekers te ontvang.
Baie vrymanne het 'n aansienlike rykdom opgebou nadat hulle gebring is. As hul beskermheer op moeilike tye sou val, moes die vryman die beskermheer ondersteun. As die beskermheer sterf, moet die vryman moontlik die voog van sy minderjarige kinders word.
Meesters het dikwels slawe bevry met die oog op huwelik, en spesiale reëls geld. As die meester 'n vrou bevry het sodat hy met haar kon trou, moes sy met hom trou. Terwyl die meeste burgerlike vroue om die een of ander rede tydens die Ryk van hul mans kon skei, kon 'n vrou wat vry is om met haar voormalige eienaar te trou, slegs met hom skei of met 'n ander trou met sy toestemming. Dit was bedoel om 'n vroulike slaaf te weerhou om haar eienaar te oorreed om haar vir die huwelik te bevry, maar om hom te laat vaar sodra sy vry was. Die vrygelate vrou het onmiddellik 'n burger geword, selfs al voldoen sy nie aan die ouderdomsvereiste van 30 vir formele bevoegdheid nie.
Verdere beperkings is geplaas op vroue wat 'n man vir die huwelik bevry het. Sy moes self 'n vryvrou wees, en die man moes aan dieselfde voormalige eienaar behoort het.
'N Vryman het sy voormalige eienaar se voor- en stamname (praenomen en naam) en voeg sy slawe -naam by as sy derde naam (kognome). As Malleolus byvoorbeeld deur Publius Claudius Drusus bevry is, het hy Publius Claudius Malleolus geword. In wese het 'n vrygemaakte slaaf lid geword van die voormalige eienaar se uitgebreide familie.
'N Vryman wat 'n burger geword het, kan sy eiendom aan erflike erfgename oorgee. As al sy erfgename onwettig was, het sy beskermheer die helfte van sy rykdom ontvang, ongeag die testamente. Na Augustus het die beskermheer 'n erfgename gekry, ongeag die legitimiteit van die kinders van die vryman as die landgoed groot was. Aangesien vermoedelik enige rykdom wat deur die vryman opgehoop is, afkomstig is van die geld wat die meester aan hom gegee het toe hy bevry is, is dit as billik beskou dat die beskermheer 'n erfgenaam was.
As die vrystelling informeel was, sodat burgerskap nie ontvang is nie, het die vryman 'n Junie -Latyn geword met minder regte as 'n burger.
Verskille tussen Joodse en Romeinse houdings en gebruike teenoor slawe
Nie alle samelewings in die Middellandse See -wêreld het die Romeinse model gevolg om elke slaaf as 'n eiendom te beskou nie, terwyl die kinders wat uit slawe gebore is, self slawe was. Die mees noemenswaardige uitsondering is gevind onder die Joodse volk, wie se behandeling van slawe deur die Wet van Moses in Exodus 21 en Levitikus 25 gedefinieer is. aan hulle kinders mag hulle dit nie met mede -Jode doen nie. Die gegewe rede: "Want die kinders van Israel is my dienaars; dit is my knegte wat Ek uit Egipteland uitgelei het: Ek is die HERE julle God."
As 'n Jood homself aan 'n Jood verkoop het, moes hy dieselfde as 'n huurarbeider word, nie soos 'n slaaf nie. Die dienstydperk was ses jaar, en hy sou in die sewende jaar bevry word. As hy 'n slaaf geword het terwyl hy reeds getroud was, het sy vrou saamgegaan. As sy meester 'n vrou voorsien, het die vrou en enige kinders by die meester gebly. As die pas vrye man nie sy gesin wil verlaat nie, kan hy besluit om 'n slaaf te word wat permanent dien. Die kontrak tussen hom en die meester is voor 'n regter getuig en verseël deur sy oor te steek met 'n aak teen die deurpos van die meester se huis. Die getroue rentmeester, Simonides, in Lew Wallace se roman, Ben Hur: 'n verhaal van die Christus, gekies het om 'n vaste slaaf te word ingevolge hierdie wet.
Die Jubeljaar kom elke 50 jaar. Op daardie tydstip sou die Joodse slaaf en al sy kinders saam met hom vrygelaat word. As 'n nie-Jood 'n Joodse slaaf gekoop het, het die slaaf die reg behou om deur enige bloedverwant, insluitende homself, losgekoop te word. Afhangende van die aantal jare tot Jubilee, is die aflosprys afwaarts van die oorspronklike verkoopprys afgeskryf om die oorblywende jare wat die Joodse slaaf sou gedien het, te weerspieël. In die Jubeljaar moes selfs nie-Joodse eienaars hul Joodse slawe en al hul kinders bevry.
Christelike perspektief op slawerny in die 1ste eeu nC
In 'n tyd waarin die klasonderskeid van Romeinse burger teenoor nie-burger, van slaaf versus vryman teenoor vrygebore elke aspek van 'n persoon se lewe omring het, word 'n radikaal ander begrip geleer binne die Christelike gemeenskappe. Dit word die beste opgesom in die briewe van Paulus van Tarsus (die apostel) aan die Christene van Galasië (nou Turkye) omstreeks 50 nC en weer aan die Christene van Korinte in Achaia (nou Griekeland) omstreeks 56 nC. of Grieks, daar is geen slaaf of vry nie, daar is geen man of vrou nie, want julle is almal een in Christus Jesus. " (Galasiërs 3:28).
Wat het dit in die praktyk beteken? Dit het nie beteken dat Christene al hul slawe outomaties bevry het nie. Dit het beteken dat die konsep van 'n slaaf as 'lewendig' (res mortales) of "praatgereedskap" (instrumentum vocalis) is vervang deur een waar die slaaf 'n dienskneg was wat waardig behandel moes word as 'n lid van die uitgebreide familie, 'n broer of suster in Christus. Terwyl Paulus in 60 nC onder huisarres in Rome was, het Paulus 'n brief aan Philemon in Colosse in Asië (nou Turkye) geskryf en hom gevra om sy ontsnapte slaaf, wat 'n Christen geword het nadat hy weggeloop het, te vergewe. Paulus het Filemon gevra om Onesimus weer as lid van die huis van Filemon te ontvang, nie net as 'n slaaf nie, maar ook as 'n broer in Christus. Die slaaf het die boodskapper vrywillig terug na Colosse vergesel, vol vertroue dat sy terugkeer eerder vergifnis sou ontvang as die straf wat verwag word om weg te hardloop.
Bykomende slawerny -artikels op hierdie webwerf:
Slawerny in die Romeinse tyd: hoop op vryheid terwyl dit wettig geklassifiseer is as 'n ding
Die daaglikse lewens van stedelike slawe en plaasslawe. Manimission praktyke.
Historiese agtergrond vir Ashby -roman, True Freedom.
Die rol van die oorlog in die slawe -ekonomie van die Romeinse Ryk
Slawe as oorlogsbuit geneem: vervoer, verkoop, pryse, toekomsvooruitsigte.
Historiese agtergrond vir die Ashby -roman, Hope Unchained.
Heilige Bybel, New King James Version, Thomas Nelson, 1982.
Adkins, Lesley en Roy A. Adkins. Handboek vir die lewe in antieke Rome. New York: Oxford University Press, 1998.
Angela, Alberto. 'N Dag in die lewe van antieke Rome. Vertaal deur Gregory Conti. New York: Europa Editions, 2009.
Carcopino, Jerome. Daaglikse lewe in antieke Rome: die mense en die stad op die hoogte van die ryk. Geredigeer deur Henry T. Rowell. Vertaal deur E. O. Lorimer. New Haven en London: Yale University Press, 1968.
Crook, J.A. Law and Life of Rome, 90 v.C.A.A.D. 212. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1967.
Gaius en Greenidge, Abel Hendy Jones. Institute of Roman Law (met aktiewe inhoudsopgawe). Vertaal deur Edward Poste. 2011. Kindle -uitgawe.
Knapp, Robert. Onsigbare Romeine. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2011.
Om vry te wees van die liefde vir rykdom, moet ons die godsaligheid nastreef
Nou bring godsvrug in kombinasie met tevredenheid groot wins.
Weer stel Paulus 'n kontras met die valse leraars wat geglo het dat "godsaligheid" 'n "manier is om wins te maak" (vers 5). Toe Paulus "godsvrug" sê, bedoel hy valse vroomheid of skyn. Valse leraars maak asof hulle godvrugtig is en bely godsdiens om geld te verdien. Paulus verklaar dat ware godsvrug met tevredenheid in werklikheid groot wins is - hoewel dit normaalweg nie finansiële gewin is nie. Hy roep Timoteus in wese om nie soos die valse leraars te wees nie. Hy sou van die strewe na rykdom afwyk en in plaas daarvan godsaligheid nastreef.
Dit weerspieël Paulus se vroeëre uitdaging aan Timoteus om "homself tot godsaligheid te dissiplineer omdat dit waarde het vir hierdie lewe en vir die volgende" (4: 7-8, parafrase). Om Timoteus te weerhou van die versoeking om rykdom lief te hê en na te jaag wat nie net in die wêreldkultuur nie, maar ook in die kerk oorheers het, moes hy eerder godsaligheid nastreef. Godsaligheid beteken "gelykenis". Waar liefdevolle rykdom geneig is om mense in versoeking en 'n strik te trek (6: 8), is die strewe na godsaligheid ware wins. Dit bied nie net seën vir ons eie lewe nie, maar ook vir ons gesin en eweknieë. Boonop lei dit tot ewige beloning en rykdom.
Hoe moet Timoteus die godsaligheid nastreef? Soos 1 Timoteus 4: 7 sê, moet hy dit sy konstante oefening maak. Hy moet geestelike dissiplines beoefen soos gebed, tyd in die Woord, gemeenskap met die heiliges en diens. Terwyl hy dit doen, sal dit hom bevry van die najaag van rykdom en die versoekings en lokvalle wat daarmee gepaard gaan.
Dit is baie soortgelyk aan Romeine 12: 2: "Moenie gelykvormig wees aan hierdie huidige wêreld nie, maar word verander deur die vernuwing van julle gemoed. 'As ons nie ons gedagtes verander nie, sal ons aan hierdie wêreld gelykvormig wees. Op dieselfde manier, as ons die godsaligheid nie nastreef nie, is ons kwesbaar vir die versoekings van rykdom.
Terwyl ons hieroor nadink, moet ons vra of ons primêre strewe in die lewe is om 'godvresend' te word of 'ryk te word'? Vir baie bepaal rykdom watter skool om na te gaan, in watter woonbuurt, watter werk om te neem, wie hul vriende is en met wie hulle trou in plaas van God. Christus het gesê dat ons net een meester kan hê - God of geld. As ons vryheid wil verkry uit die strik om rykdom lief te hê, moet ons godsaligheid nastreef. Ons moet eers God se koninkryk en sy geregtigheid soek (Matt 6:33).
Waarna streef jy na - godsaligheid of rykdom?
Aansoek Vraag: Waarom kan ons nie tegelykertyd godsaligheid en rykdom najaag nie?
Verrassend moderne wysheid van antieke Grieke en Romeine
Om hierdie stuk saam te voeg, was vir my 'n geskiedenisles. Hierdie antieke Griekse en Romeinse filosowe en staatsmanne het min woorde gebruik om pêrels van wysheid uit te druk wat vandag opstaan ​​as riglyne om verstandig en deernisvol te lewe. Van Heraklitos se begrip van die steeds veranderende aard van die lewe tot Epictetus en Seneca se waarskuwende woorde oor die gevare van begeerte tot Aristoteles wat ons adviseer om die hart sowel as die gees op te voed, is hier baie stof tot nadenke. Geniet dit.
Heraclitus (ongeveer 535-475 vC) word beskou as die belangrikste pre-Sokratiese Griekse filosoof. Hy is gebore in die Griekse stad Efese. Van sy lewe is min bekend en ons het slegs 'n paar sinne van sy werk.
Aanhalings van Heraclitus:
'Dag vir dag, wat u kies, wat u dink en wat u doen, is wie u word.'
"Alles vloei en niks bly nie, alles gee plek en niks bly vas nie."
"Geen mens stap ooit twee keer in dieselfde rivier nie, want dit is nie dieselfde rivier nie en hy is nie dieselfde man nie."
Hierdie laaste aanhaling is sy bekendste. Dit klink beide oor die tema van verganklikheid en die idee dat ons identiteit vloeibaar en veranderend is, en daarom hoef ons nie geheg te raak aan die geestelike toestand van die oomblik nie en dink ons ​​sal voortaan so wees.
Perikles (omstreeks 495-429 v.G.J.) was die mees prominente en invloedryke Griekse staatsman en redenaar tydens die Goue Eeu van Athene. In 461 word hy die heerser van Athene, 'n rol wat hy tot sy dood sou beklee. Tydens sy leiding het hy die Akropolis en die Parthenon gebou en gelei tot die herowering van Delphi, die beleg op Samos en die inval van Megara. In 429 sterf hy aan die plaag.
Aanhalings van Pericles:
'Net omdat u nie in politiek belangstel nie, beteken dit nie dat politiek nie in u belang sal stel nie.'
"Tyd is die wysste raadgewer van almal. "
'Wat u agterlaat, is nie wat in klipmonumente gegraveer is nie, maar wat in ander se lewens ingeweef is.'
Na my mening sal dit goed wees as ons hierdie laaste aanhaling op ons yskaste plak en dit elke dag lees.
Sokrates (omstreeks 469—399 v.G.J.) was 'n klassieke Griekse filosoof en word beskou as een van die stigters van Westerse logika en filosofie. Hy het 'n etiese stelsel gevestig op grond van menslike rede eerder as teologiese leerstellings. Hy het volgehou dat hoe meer ons onsself leer ken, hoe groter ons vermoë is om te redeneer en keuses te maak wat tot ware geluk lei. Hy is veral aan ons bekend deur die geskrifte van sy studente, veral Plato. Toe die politieke klimaat van Griekeland verander het, is Sokrates in 399 vC ter dood veroordeel deur hemlockvergiftiging. Hy aanvaar hierdie oordeel eerder as om in ballingskap te vlug.
Aanhalings van Sokrates:
"Pasop vir die onvrugbaarheid van 'n besige lewe."
"Hy is die rykste wat met die minste tevrede is, want tevredenheid is die rykdom van die natuur."
En hier spreek Sokrates uit wat die Koreaanse Zen-meester Seung Sahn noem, 'Don't-Know Mind', 'n praktyk waaroor ek graag skryf:
"Die enigste ware wysheid is om te weet dat jy niks weet nie."
Plato (ongeveer 428-348 v.C.) was 'n Griekse filosoof. Net soos Sokrates word hy beskou as een van die stigters van die Westerse filosofie. Hy was 'n student van Sokrates en 'n mentor van Aristoteles. Hy stig die Akademie van Athene, wat die eerste instituut vir hoër onderwys in die Westerse wêreld was.
Aanhalings van Plato:
'Die grootste rykdom is om met min tevrede te wees.'
"Moed is om te weet wat om nie bang te wees nie."
"Noodsaaklikheid is die moeder van uitvinding."
"Onkunde is die wortel en stam van alle kwaad."
Ek glo so sterk in die waarheid van hierdie laaste stelling dat ek nie meer die woord boos gebruik nie. As mense skade aandoen, dink ek dat hulle uit onkunde opgetree het.
Aristoteles (omstreeks 384—322 v.G.J.) was 'n Griekse filosoof wat ook beskou word as een van die stigters van die Westerse filosofie. Toe hy 17 geword het, het hy by Plato's Academy aangesluit en gebly tot hy 37 was. Nadat Plato gesterf het, het Aristoteles Athene verlaat en 'n onderwyser vir Alexander die Grote geword. In 335 stig hy die Lyceum in Athene. Sy geskrifte dek 'n ongelooflike verskeidenheid onderwerpe, insluitend fisika, metafisika, poësie, teater, musiek, logika, retoriek, politiek, etiek, en selfs biologie en dierkunde.
Aanhalings van Aristoteles:
'Ek reken hom dapperder wat sy begeertes oorwin as hy wat sy vyande oorwin, want die moeilikste oorwinning is oor die self.'
"Om die verstand op te voed sonder om die hart op te voed, is glad nie opvoeding nie."
'Dit is die teken van 'n geleerde man om 'n gedagte te kan vermaak sonder om dit te aanvaar.'
Ek het baie in hierdie ruimte en in my boeke geskryf oor hoe ons gedagtes - veral die stresvolle verhale wat ons onsself oor ons lewens vertel - 'n bron van ongelukkigheid en lyding vir ons is.
'Ons is wat ons herhaaldelik doen. Uitnemendheid is dan nie 'n daad nie, maar 'n gewoonte. "
Ek gebruik hierdie aanhaling in my boek, Hoe om wakker te word, as deel van 'n bespreking van 'n soortgelyke aanhaling uit die Boeddha: "[Waaraan ons] dink en nadink, word die neiging van ons verstand." Ek skryf verder:
[Dus] elke keer as ons "denke en nadenke" aanleiding gee tot medelydende gedagtes of medelydende optrede, word ons neiging om medelydend te wees versterk, wat dit meer waarskynlik maak dat ons in die toekoms medelydend sal optree. Ons plant eintlik 'n gedragsaad wat 'n gewoonte kan word. Ons vorm ons karakter.
Seneca (omstreeks 4 v.G.J.-65 nC) is gebore in die hedendaagse Cordoba, Spanje. Hy is in Rome opgevoed en het 'n Romeinse filosoof, staatsman, dramaturg en selfs humoris geword. In 41 nC is hy na Korsika verban nadat hy van owerspel beskuldig is. Keiser Claudius se vrou het daarop aangedring dat hy na Rome teruggenooi word, en by sy terugkeer het sy reputasie vinnig gestyg. Hy was 'n tutor en daarna hoofadviseur van keiser Nero. Nero het hom beveel om selfmoord te pleeg weens vermeende medepligtigheid in 'n sameswering om die keiser te vermoor. Seneca het gehoor gegee, maar baie historici dink dat hy onskuldig was.
Aanhalings van Seneca:
"Die grootste rykdom is 'n armoede van begeertes."
"Een van die mooiste eienskappe van ware vriendskap is om te verstaan ​​en om verstaan ​​te word."
'Woede is 'n suur wat die vaartuig waarin dit gestoor word, meer skade kan doen as enigiets waarop dit gegooi word.
"'N Geskenk bestaan ​​nie uit wat gedoen of gegee word nie, maar in die bedoeling van die gewer of doener."
"Ware geluk is ... om die hede te geniet sonder angstige afhanklikheid van die toekoms."
"Tel elke dag as 'n aparte lewe. "
Hierdie ses aanhalings uit Seneca is vir my 'n juweel, want dit weerspieël die manier waarop ek daarna streef om my lewe te lei.
Plutarchus (ongeveer 46-120 nC) was 'n Griekse historikus, biograaf en essayis. Hy het in 'n klein, out-of-the-way Chaeroneia, Boetia, in Griekeland gewoon en sy dae deurgebring om lesings te gee en in vriendelike korrespondensie en gesprek met baie gekweekte tydgenote onder sowel Grieke as Romeine. Sy beroemde werk is 'n biografie van Griekse en Romeinse filosowe Plutarch se lewens.
Aanhalings van Plutarch:
"Moenie jouself blameer of prys nie."
'Die hele lewe van 'n man is net 'n tydsbestek, laat ons dit geniet.
"Skildery is stille poësie, en poësie is skildery wat praat."
"Weet hoe om te luister, en u sal selfs baat by diegene wat sleg praat."
Epictetus (ongeveer 55-135 nC) was 'n Griekse wysgeer. Hy is 'n slaaf gebore in die hedendaagse Turkye. As jong man het hy sy vryheid verkry, na Rome verhuis en filosofie begin leer. Toe filosowe in 89 nC uit Rome verban word, vertrek Epictetus en begin sy eie skool in Nicopolis in Noordwes -Griekeland, waar hy die res van sy lewe gewoon het. Sy leerstellings is neergeskryf en gepubliseer deur sy leerling Arrian.
Aanhalings uit Epictetus:
"Hy is 'n wys die mens wat nie treur oor die dinge wat hy nie het nie, maar juig oor die dinge wat hy het. "
"Rykdom bestaan ​​nie daarin om groot besittings te hê nie, maar om min behoeftes te hê."
"Maak die beste gebruik van wat in u vermoë is en neem die res soos dit gebeur."
Hierdie laaste aanhaling het my so sterk getref as 'n model vir hoe ek my eie lewe kan lei, dat dit tans die laaste aanhaling is in my komende boek oor chroniese pyn en siektes.
Ek hoop dat u hierdie uitstappie na antieke wysheid geniet het. © 2014 Toni Bernhard. Dankie dat u my werk gelees het.
Die samelewing en ekonomie van antieke Rome
Die antieke Romeinse samelewing het uit alle erkenning verander toe die Romeine eers Italië en daarna die Middellandse See -wêreld verower het, en die idee van wat dit was om 'n Romein te wees, het alle mense van die ryk omhels.
Soos in alle voor-moderne samelewings, het die ekonomiese basis van die Romeinse samelewing in alle stadiums van sy geskiedenis landbou gebly, maar boonop het 'n steeds meer uitgebreide sosiale organisasie gegroei om een ​​van die grootste en mees komplekse samelewings in die vorige eeu te skep -industriële wêreld.
Die samelewing van vroeë Rome
Die Romeinse samelewing het oorspronklik ontstaan ​​uit verskeie klein boerderygemeenskappe in Sentraal -Italië. Onder 'n koningslyn, en onder die groot invloed, indien nie die direkte politieke oorheersing nie, van die gevorderde beskawing van die Etruske, in die noorde, het die Romeine hulself gevorm in 'n stadstaat, waarskynlik in die 7de of 6de eeu vC.
Die vroeë stadstaat van antieke Rome, onder die konings en die vroeë Republiek, bestaan ​​uit 'n klein stedelike spilpunt, bestaande uit 'n sentrale gebied van tempels, forum (sentrale plein), openbare geboue en 'n paar strate omring deur winkels, kunsvlyt werkswinkels en kitskospersele. Hier was ook die huise van die ryker en belangriker gesinne. Die hutte van armer mense, die handelaars en vakmanne, sou hierdie kern omring het, en so ook die wonings van baie boere, wat erwe buite en binne die stadsmure bewerk het. Hierdie mure sou 'n veel groter gebied omhul het as wat die grootte van die stad se bevolking sou benodig, aangesien die voetafdruk daarvan gekies sou word vir verdedigingsdoeleindes, met gebruik van die leuen van die land.
Klein boerderygemeenskappe sou oor die hele Rome se gebied versprei gewees het, wat die stad ongeveer tien kilometer lank sou omsingel het. Hierdie gehuggies huisves diegene wie se grond daagliks te ver van die stadskern af was om daagliks na en van te stap.
Die grootste deel van die Romeinse burgers was onafhanklike boere wat die grond besit het. Teen die tyd van die vroeë Republiek moes alle manlike burgers in die weermag diens doen, en die veranderlike grootte van hul plase word weerspieël in die burgerlike militêre verpligtinge. Sommige moes vir hulself volle wapenrusting voorsien, 'n aansienlike koste. Dit vorm die elite voorhoede van die vroeë Romeinse leër, wat in die voorste linie van die geveg staan. Om met hierdie gevaarliker posisie te gaan, was 'n bevoorregte posisie in die burgerlike liggaam: hulle het byvoorbeeld 'n buite verhouding meer effektiewe stem gehad in die gewilde vergaderings van Rome.
Ander burgers het minder militêre verpligtinge gehad, wat eienaarskap van kleiner plase impliseer, tot by die landlose proletariaat-arm daglone in die stad of op die platteland, maar steeds volwaardige burgers-wat geen wapenrusting gebring het nie en as verkenners en slingers gedien het eerder as in die geveg. .
'N Klein groepie vakmanne en handelaars het in die stedelike sentrum gewerk. Baie van hierdie stedelike werkers was waarskynlik vrymanne, wie se gesinswortels in ander gemeenskappe in Italië gelê het, en selfs verder - na Griekse, Etruskiese of Fenisiese skepe na Rome gebring. As burgers sou hulle ook hul plek moes inneem in die vele oorloë van Rome.
Slawerny in die vroeë Rome
Slawerny was van die vroegste dae af 'n belangrike instelling in die Romeinse samelewing, soos in alle destydse Mediterreense gemeenskappe. Die meeste slawe was oorlogsgevangenes, terwyl ander voormalige vryburgers was wat hulself (of deur hul families of skuldeisers) aan slawerny verkoop het vir armoede of skuld. Veroordeelde misdadigers was ook dikwels slawe.
In die vroeë Rome was slawe meestal as plaashanders in diens. Selfs die kleiner plase het baie werk vereis, en elkeen sou een of twee slawe gehad het. Dit sou by die gesin van hul eienaar gewoon het. Op groter plase sou meer slawe nodig gewees het, onder die toesig van 'n slaaf of vrymanbestuurder sou hulle in hul eie woonplek gewoon het, waarskynlik naby die plaashuis van die gesin. In ryker huishoudings was slawe ook werksaam as huisknegte, sekretarisse en tutors. Slawe wat 'n besondere vaardigheid as vakmanne getoon het, is dikwels deur hul meester in 'n werkswinkel opgerig en aan die werk gesit, met die inkomste van sy werk gedeel. Dit was 'n goeie beleggingsvorm vir die ryker Romeine.
Die omstandighede waaronder slawe gewerk het, het natuurlik verskil van die soort meesters en minnaresse wat hulle gehad het. Onder die Romeinse reg op hierdie tydstip het meesters volledige beheer oor hul slawe se lewens gehad. Hulle kon hulle presies straf soos hulle goeddink, selfs tot die dood toe (al moet hier gesê word dat die vroeë Romeinse vader ook lewens-en-dood-gesag oor sy vrou en kinders gehad het).
Vrymanne en vryvroue
Baie slawe is goed behandel en het na 'n paar jaar hul vryheid ontvang. Hulle het toe aangesluit by 'n aparte klas in die Romeinse samelewing genaamd vrymanne en vryvroue. Dit was volwaardige Romeinse burgers, met al die regsbeskerming wat hulle gebied het, behalwe dat hulle nie die stem gehad het nie en nie as landdros verkiesbaar was nie. Hulle nageslag het in alle opsigte volle Romeinse burgers geword.
Sommige voormalige slawe het ook redelik ryk geword. In sommige opsigte was hulle beter geplaas vir sukses as gewone burgers: as hulle slawe in die huishouding van 'n welvaartgesin was, het hulle kontakte gehad wat in hul besighede kon belê, of hulle geld op goeie voet kon leen, en dikwels het hulle aansienlike erfenisse ontvang as hulle hul voormalige meesters is dood.
Handelaars en vakmanne
Vroeë Rome was nie 'n belangrike sentrum van internasionale handel nie, soos Athene, Syracuse of Kartago, of selfs 'n paar van die ryker Etruskiese stede in die noorde. In ekonomiese terme was dit in wese 'n plaaslike markstad met plaaslike produkte. Tog was dit van vroeg af groter as baie van sy bure, en ons bronne noem welgestelde handelaars (wat die woede van hul medeburgers aangetrek het deur graan te verkoop teen hoë pryse in moeilike tye-'n tradisionele klaaglied in pre-industriële samelewings) . Selfs die ryker handelaars is egter nie as gelykes aanvaar deur die grondbesitsklas wat in Rome geheers het nie. Hulle kon by die ruiterklas aansluit (sien hieronder), maar sonder grond was daar geen hoop dat hulle by die senaat sou aansluit nie.
Hierdie twee groepe, die perderuiters en boonop die senatore, vorm die heersende klas van Rome. Dit was grondeienaars wie se plase groter was as die erwe van gewone Romeine, maar wat niks anders was as die groot landgoedere wat later gekom het nie. Daar is verhale van vooraanstaande Romeinse senatore wat hul land self bewerk met behulp van 'n paar slawe. Die gebied van 'n enkele stadstaat soos Rome was inderdaad nie groot genoeg om groot boedels in te sluit nie, tensy die res van die burgers van die grond afgedruk moes word-en hulle het te veel mag om dit te laat gebeur.
Die perderuiters - equites - was diegene in die burgerlike gemeenskap wat dit kon bekostig om perde oorlog toe te bring as deel van hul militêre verpligtinge. Die woord equites word dikwels vertaal as ridder, en dit vorm die kavallerie van die vroeë Romeinse leër. Hulle was niks soos die ridders van die Middeleeue nie: hul wapenrusting was baie ligter, hulle het selde 'n deurslaggewende rol in die geveg gehad en hul perde was kleiner. Anders as Middeleeuse ridders, wat 'n groot hoeveelheid grond nodig gehad het om dit te onderhou, het Roman Equides op hierdie tydstip relatief klein landgoedere gehad: groot plase wat deur verskeie slawe gewerk is. Hulle was egter die rykste groep in die vroeë Romeinse gemeenskap, aangesien dit vir die meeste burgers onmoontlik was om perde te betaal en te onderhou.
Die senior offisiere van die Romeinse leër (militêre tribunes) is uit die ruiterklas gehaal: later moes hulle tien jaar in die kavallerie gedien het voordat hulle in aanmerking gekom het om as militêre tribune aangestel te word. Aangesien diens as 'n militêre tribune amper 'n voorvereiste was vir 'n hoër amp, moes al die persone wat 'n politieke loopbaan in die senaat wou volg, na hierdie posisie streef.
Senators is uit die geledere van gelyk stelbehoort dus tot die ryker grondbesitgroep binne die samelewing. Die woord "senator" is afgelei van die woord "ouderling" deur 'n lang tradisie dat 'n man die ouderdom van 30 moes bereik het voordat hy lid van die senaat geword het. In die vroeë dae is mans deur die konsuls in die senaat aangestel, en later deur die sensure.
Teoreties kan elke ruiter na die senaat mik. Die meeste nuwe toetreders tot die senaat het egter vaders en grootvaders in die senaat gehad. In elke generasie 'n paar bekwame en ambisieuse "New Men" - Novi Homines - het wel daarin geslaag om senatore te word, maar die kans is gestapel teen diegene wie se voorouers dit nie gedoen het nie.
Die senatore vorm dus 'n duidelike, feitlik oorerflike, klas binne die Romeinse samelewing. Binne hierdie klas het 'n klein groepie senatoriale gesinne geslagte na geslagte konsuls verskaf. Dit was inderdaad baie selde dat 'n 'Nuwe Man' tot die konsulsskap kom (maar dit het wel gebeur: beroemde Romeinse staatsmanne soos Cato, Marius en Cicero was dit). Die families wat die grootste deel van die konsuls vervaardig het, staan ​​bekend as die edeles, die creme de la creme van die Romeinse samelewing.
Die sosiale impak van die uitbreiding van die Romeinse mag
Romanisering van Italië
Die duidelikste gevolg van Romeinse uitbreiding was die romanisering van Italië. Dit kan gesien word in die argeologiese bewyse, aangesien voormalige Etruskiese, Griekse en Italiaanse dorpe geleidelik langs meer Romeinse lyne herbou is. Romeinse forums en tempels in Romeinse styl kan onderskei word van wat voorheen gekom het deur subtiele verskille, maar wat 'n duidelike verhaal vertel, is die geleidelike vervanging van Etruskiese, Griekse en Samnitiese inskripsies deur Latynse.
Hierdie proses het gepaard gegaan met die verspreiding van die Romeinse burgerskap in Italië en daarna in die buiteland. Rome het talle kolonies Romeinse burgers in die hele Italiaanse skiereiland geplant, eers klein (300 setlaars), later baie groter (etlike duisende). Baie kleiner Italiaanse dorpe, veral in Sentraal -Italië, is opgeneem in die Romeinse gebied, en hul inwoners word vol Romeinse burgers. Baie groter dorpe het 'Latynse regte' gekry, 'n vorm van half burgerskap wat hul inwoners in werklikheid alle regte op burgerskap verleen het, behalwe die reg om vir Romeinse landdroste te stem en vir die Romeinse openbare amp te staan. Groot "Latynse" kolonies is ook op en af ​​in Italië gestig. Hierdie Romeinse en Latynse dorpe en kolonies was sentrums van romanisering. Selfs die Latynse dorpe wat oorspronklik nie 'n groot Latynse of Romeinse komponent gehad het nie, het geleidelik geromaniseer, met Latyn die oorheersende taal.
Sommige inwoners van geallieerde stede wat nie Romeinse burgerskap gekry het nie, is met sulke burgerskap beloon vir getroue diens aan Rome, maar die meerderheid Italianers was eers Romeinse burgers na die "Sosiale Oorlog" in die vroeë eerste eeu. Hierdie oorlog het gelei tot die toekenning van Italiaanse burgerskap aan alle vrye Italianers. Die uitsondering hierop was die Cisalpine-land in Noord-Italië, wat eers in die tweede eeu behoorlik verower is) dit het in die middel van die eerste eeu die Romeinse burgerskap onder Julius Caesar ontvang.
Namate burgerskap deur Italië versprei het, het die grondbesitsklasse geweldig uitgebrei namate die elite -klasse van die Italiaanse gemeenskappe opgeneem was in die Romeinse hoër klasse. In werklikheid het die Romeinse heersende klas uitgebrei tot die heersende klas van Italië. Teen die einde van die tweede eeu v.G.J. is die ruiterklas uit stede in die hele Italië getrek, en ook die senaat het baie lede ingesluit wie se familie in ander stede as Rome was. Omdat lidmaatskap van die senaat baie meer eksklusief was as dié van die ruitersklas, was senatore geneig om af te kom van dorpe en stede nie ver van Rome nie, maar veral Latiums het 'n groot deel van die Romeinse senatore bygedra.
Met die toename in die aantal magitsrates om die toenemende verantwoordelikhede van die Romeinse staat die hoof te bied, word senatore toenemend uit die geledere van oud-landdroste gehaal eerder as om deur die konsul of sensuur in die senaat aangestel te word. Die mededinging om hierdie landdroste het dus toegeneem, maar dit was die tradisionele families van edeles wat nog steeds oorheers het in die beklee van die konsulskappe.
Baie van die grondbesitsklasse het ook gevind dat hul rykdom baie keer vermeerder het. Toe Rome 'n deel grondgebied geannekseer het, het dit sommige van die verowerde gebied dikwels as openbare grond opsy gesit. 'N Deel hiervan is dan uitgedeel aan gewone burgers, wat dit as koloniste gevestig het, maar baie daarvan is verhuur aan individuele grondeienaars, hetsy Romeins of Italiaans. Hierdie grondeienaars verhuur individuele erwe aan gewone boere of vorm dit tot landgoedere wat deur slawe bewerk is. Op hierdie manier het sommige gesinne grondbesit in Italië opgebou. Dit is maklik om te sien dat die gesinne met die beste kontakte en die meeste invloed binne die Romeinse regering - die senatore, en veral die edeles - was die beste geplaas om die meeste voordeel te trek uit hierdie praktyk.
Vanaf die begin van die tweede eeu het Rome se vele buitelandse verowerings daartoe gelei dat massale golwe van oorlogsgevangenes die slawemarkte van Rome en Italië oorstroom het. Slawe -arbeid het goedkoper geword as voorheen, en dit, tesame met nuwe, meer doeltreffende (en genadelose) metodes om slawe -arbeid te gebruik om die groot boedels te bewerk, het hulle baie meer produktief gemaak as voorheen. As gevolg hiervan was die opbrengs van sulke boedels goedkoper as dié van die klein plase van gewone burgers.
Hierdie verwikkelinge het die eienaars van die landgoed verryk terwyl hulle die kleiner boere, waarvan baie moes verkoop en grondlose werkers in die groot stede, bo alles, in die knyp gekry het. In die laaste twee eeue van die Republiek het 'n enorme proletariese klas in Rome ontstaan, op 'n skaal wat eers weer in die industriële dorpe van die moderne tyd gesien sou word. Oorvol huise het hele distrikte van die stad oorgeneem. Dit word dikwels beskaamd gebou, wat gereeld in duie gestort het en die woonstelhouers en onbewuste verbygangers doodgemaak het. Brande was 'n algemene gevaar in die oorvol strate. Privaat brandweer het opgedaag. Georganiseerde misdaad het posgevat, met die opkoms van bendes, gekoppel aan gewetenlose politici, wat Romeine ryk en arm terroriseer. In hierdie tydperk het die praktyk begin met ambisieuse politici om gratis brood te organiseer om aan ondersteuners uitgedeel te word, en gladiatoriese gevegte en wilde diere te organiseer om guns by die massas te geniet.
Baie Romeine, beide inwoners van Rome en dwarsdeur Italië (en daarna), het gereeld by die weermag diens gedoen, dikwels vir baie jare op 'n slag. In die tweede eeu het dit 'n ernstige uitwerking op arm boerderygesinne begin kry deur hulle van waardevolle mannekrag te beroof om op hul plase te werk, en het dit moontlik bygedra tot die mislukking van baie klein plase. Aan die einde van die tweede eeu het soldate 'n meer langtermyn loopbaan geword as wat dit voorheen was, wat die druk op die burgerliggaam as geheel, ten minste vir 'n tyd, verlig het. Met die opkoms van die groot leërs van die burgeroorloë, kon honderdduisende burgers egter te eniger tyd onder die wapen wees. Baie hiervan is waarskynlik uit nie-Romeinse bevolkings in die provinsies opgevoed, en inderhaas burgerskap gekry by werwing, maar die bestaande Romeinse burgers het die grootste deel van die gevegte gedra, en 'n groot deel van die volwasse manlike Romeine moes baie jare lank deurgebring het in oorlog.
Romeinse burgerskap versprei oorsee
Die verspreiding van Romeinse burgerskap was nie net tot Italië beperk nie. Romeinse burgers is gevind in al die lande onder Romeinse oorheersing.
Latynse en Romeinse kolonies was 'n belangrike instrument van romanisering. Die eerste oorsese Latynse kolonie, Italica, is aan die einde van die Tweede Puniese Oorlog in Spanje gestig vir gewonde veterane van die groot veldtogte daar. Gedurende die volgende twee eeue is kolonies vir Romeinse veterane gestig in Gallië, Griekeland, Noord -Afrika en Klein -Asië.
Inheemse stam- en burgerlike leiers wat pro-Romeinse simpatie betoon het, is beloon met Romeinse burgerskap. Romeinse en Italiaanse sakemanne vestig hulle in buitelandse stede om handel te dryf en trek voordeel uit die geweldige geleenthede wat Rome vir hulle verower het. Belastingboerdery, militêre kontraktering, slawehandel, mynbedrywighede, invoer van graan en die handel in oorlogs buit het almal winsgewende werk gebied vir diegene met die regte kontakte in Rome en die provinsies. Hierdie kontakte het Romeinse en Italiaanse sakemanne 'n belangrike kommersiële voordeel bo inheemse handelaars gebied, en dit het hulle gereeld ongewild gemaak. Met verloop van tyd het hulle egter verhoudings met plaaslike sakegemeenskappe gesmee, en gedurende die eerste eeu vC het 'n pan-mediterrane kommersiële netwerk gegroei. Saam met die sakebedrywighede was daar ook blootstelling aan Romeinse maniere.
Romeinse belange was nie beperk tot handel nie. Senatoriale en ander grondeienaars het buitelandse boedels bekom, veral in Noord -Afrika, wat na die ondergang van Kartago 'n groot graan geword het vir die uitgestrekte bevolking van Rome.
Die sosiale impak van die burgeroorloë
In baie gevalle het die diensjare van die Romeinse soldate geëindig met die toekenning van 'n plaas in 'n nuwe kolonie, óf in Italië (waar baie gemeenskappe ontwrig is deur die aankoms van honderde of selfs duisende weermagveterane, met plase wat by die inwoners geneem is) vir hulle) of in die provinsies. Talle veteraankolonies is oor die hele Romeinse wêreld gestig, wat sekerlik een van die meer skouspelagtige landgrepe in die geskiedenis moes gewees het.
Die tydperk van die burgeroorlog wat die gordyn van die Republiek afgebring het, was waarin baie mense alles verloor het, terwyl ander skouspelagtig gestyg het in rykdom en status. Baie in die hele Middellandse See -wêreld is grond ontneem en lewensbestaan ​​aan Romeinse veterane, aan die ander kant, het nuwe grond gekry om te vestig. Hulle beamptes het selfs beter gevaar. Centurions, wat oorspronklik as gewone soldate by die weermag aangesluit het, het die leiers van die nuwe kolonies geword en hul eie grondeienaars gestig.
In die hoër klasse kan die ups en downs van fortuin net so dramaties wees. Baie ruitersakemanne het hul lot verdien, maar baie Italiaanse grondeienaars het sommige of al hul boedels aan nuwe koloniste verloor. Senatoriese politici en generaals het fantasties ryk geword uit hul ruim deel van die buit van die verowering, maar as die wiel van politieke fortuin teen hulle draai, kan hulle vyande hul rykdom en hul lewens van hulle afneem. In hierdie jare het die verdwyning van beroemde Romeinse gesinne wat geslagte na geslagte in die plek van die konsuls ontstaan ​​het, verskyn baie nuwe mans van duistere oorsprong, uit die hele Italië.
Die opkoms van 'n Romeinse handelsklas
Vroeë Rome was nie 'n belangrike handelsentrum nie, maar die uitbreiding van die Romeinse politieke mag het egter gepaard gegaan met 'n uitbreiding van die Romeinse handelsbelange. Gedurende die tweede eeu het Rome die voorste kommersiële en finansiële sentrum in die Middellandse See geword.
Die groot uitbreiding in die Romeinse bewind het nie gelei tot 'n ooreenstemmende uitbreiding in die personeel of organisasie van die Romeinse staat (behalwe die weermag). As gevolg hiervan is baie van die werk van regerings aan private ondernemings uitgekontrakteer. Hierdie maatskappye is georganiseer deur ruitersakemanne in Rome (dit is afgekeur dat senatore hul hande vuil maak in die sakewêreld, en gedurende die tweede eeu word dit onwettig vir hulle). , meer tradisionele takke van handel - die versending van slawe, wyn, graan en ander goedere. Romeinse en Italiaanse handelaars het die internasionale maritieme handel van die Middellandse See oorheers, wat 'n aktiwiteitsvlak bereik het wat eers in die 19de eeu weer gesien is. Nywerheidsondernemings het ook in omvang en omvang gegroei, met baksteen- en mynboubedrywighede wat die fondamente gelê het van 'n paar skitterende familie-fortuine.
Die finansiële sektor het toegeneem in omvang en gesofistikeerdheid saam met die uitbreiding in die handel. Groepe ruitersakemanne het banke gevorm wat beleggings na handels- en kontrakteursondernemings oorgedra het, en 'n merkwaardige moderne mark in aandele en aandele het gegroei.
Dit was in die afgelope twee eeue vC dat antieke Rome een van die mees op slawe gebaseerde samelewings in die wêreldgeskiedenis geword het. Romeinse verowerings het daartoe gelei dat honderdduisende gevangenes in kettings na Rome en Italië geneem is, en die ontwrigtings wat die oorloë veroorsaak het, in lande rondom die Middellandse See, het gemeenskappe kwesbaar gemaak vir aanvalle deur slawe-plunderaars en seerowers. In die vroeë eerste eeu was seerowery, wat deur slawehandel gevoed en gestimuleer is, 'n groot bedreiging vir seereisigers en bewoners aan kuste en eilande.
Die slawemarkte van Rome en Italië het florerend handel gedryf, en die boedels van welgestelde grondeienaars was gevul met goedkoop slawe wat in kettingbendes werk. Toestande was wreed. In die vroeë Rome het die wet meesters volledige beheer oor die lewens van hul slawe gegee, maar die eenvoudiger omstandighede van daardie tye het beteken dat slawe dikwels amper as lede van die gesin geleef het - die Romeinse idee van 'n gesin het slawe sowel as die gesin ingesluit self. In die groot landgoedere wat nou grootgeword het, het so 'n bekendheid nie geheers nie, en die lewe vir baie slawe wat werk, was inderdaad hopeloos. Dit is geen wonder dat daar in die tweede en eerste eeu drie groot slaweopstande was nie, waarvan die laaste (onder leiding van die gladiator Spartacus) in Rome self paniek veroorsaak het. Die woede waarmee dit neergelê is, is 'n maatstaf van die vrees wat die samelewing aangegryp het.
Hierdie opstand (en die feit dat die slawe in staat was om verskeie Romeinse leërs wat teen hulle gestuur is) te verslaan, het trouens permanente veranderinge in die houding van Romeine teenoor hulle slawe veroorsaak. Die wet het 'n beperking gelê op die wreedheid waarmee meesters hul slawe kon behandel, en Romeinse meesters het begin trots wees op die menslike hantering van hul slawe. Eksterne toestande het ook 'n rol gespeel. Piraterij is in die 60's vC neergelê, en dit moes die aanbod van nuwe slawe verminder het. Die veldtogte van Julius Caesar in Gallië het waarskynlik gelei tot 'n tydelike oorvloed, maar die neiging op lang termyn het gedaal namate die groot verowerings geleidelik plek maak vir meer stabiele grense. Dit het 'n groot impak op slawerny in die Romeinse ryk gehad.
Samelewing in die Romeinse ryk
Soos ons gesien het, het daar in die latere Republiek groot boedels met slawe-bestuur in Italië ontstaan, veral in die suide. Hierdie situasie het tot in die vroeë Ryk voortgeduur, maar met die stabilisering van die grense en die vestiging van vrede in die Middellandse See en Wes -Europa, het die massiewe voorraad slawe wat voortvloei uit die voortdurende verowerings van die laat Republiek begin opdroog. Slawe het duurder geword om te koop, sodat slawe -eienaars toenemend op natuurlike voortplanting moes staatmaak om hul voorraad te behou. Dit impliseer dat slawe beter behandel word as wat hulle onder die latere republiek was, en dat baie van hulle privaat ruimte vir gesinne gegee het.
As gevolg hiervan het boedels hul afhanklikheid van slawebendes verminder en aan hul slawe stukke grond gegee om te bewerk, soos deelnemers en huurders. Hulle was nog steeds slawe, verbonde aan hul boedels, maar hul werks- en lewensomstandighede was onmiskenbaar beter as in die vasgekettingde slawe-bendes van die laat Republiek. Hulle kon nou hul eie gesinne oprig en het 'n deel gehad aan die opbrengs wat hulle verbou het.
Hoewel dit nie heeltemal op dieselfde skaal was as in die laat Republiek nie, was slawerny natuurlik 'n belangrike sosiale instelling gedurende die hele tydperk van die ryk. Groot nywerheidsondernemings, soos myne en skeepsbou, het steeds op groot skaal slawe gebruik, en elke huishouding wat hoegenaamd enige rykdom het, het huishoudelike slawe. In sommige van die huise van die rykes het 'n klein leërmag slawe die huis bestuur. Sommige van hulle is as voetgangers en dienaars aangehou om die rykdom van die huisbewoner te wys. Dit was een van die minder nuttig lede van die samelewing.
Die boere in Italië en die provinsies
Die vryboere van vroeër in Italië het nooit gesterf nie - trouens argeologie dui daarop dat hul getalle nog nooit gedaal het in die mate wat ons bronne suggereer nie. Hierdie klas floreer egter skaars onder die Ryk, goedkoper voedsel wat uit die buiteland ingevoer is, het die pryse laag gehou. Die regering het toenemend besorg geraak oor die aanhoudende afname in hul getalle en het maatreëls ingestel - deur byvoorbeeld finansiële hulp te verleen aan gesinne wat na weeskinders omsien - om hierdie klas in Italië te behou.
Groot slawe -landgoedere was nog nooit 'n kenmerk van die meeste provinsiale samelewings nie, en het nie wortelgeskiet onder die ryk nie. In sommige dele, veral in Noord -Afrika, het groot landgoedere wat eers in die latere Republiek gegroei het, steeds floreer, maar dit word meestal deur gratis huurders geboer. Net so in ander provinsies word 'n villa-ekonomie gekenmerk deur 'n groot slawe-plaas wat 'n kompleks van geboue (die 'villa') in die middel van die landgoed omring, met die buitegebiede onder huurders. Langs hierdie landgoedere was daar baie onafhanklike plase wat deur vryboere gewerk is.
Binne die vrye bevolking van die ryk was daar baie uiteenlopende afdelings. Die duidelikste hiervan, soos altyd, was tussen die minderheid rykes en die meerderheid armes. Die meeste armes het op die grond gewerk as boerboere of landlose arbeiders, maar 'n minderheid het in die dorpe en stede as vakmanne en arbeiders gewerk. Die rykes was meestal grondeienaars, selfs toe hulle ander beroepe as handelaars, prokureurs of amptenare gehad het. Almal wat rykdom verkry het, sou grond koop sodra hulle dit kon bekostig, aangesien dit verreweg die veiligste en mees sosiaal aanvaarbare vorm van belegging was (hierin was die Romeine nie anders as die meeste ander voor-industriële mense nie) .
Alhoewel die rykes almal boedels in die land gehad het, het hulle die grootste deel van hul tyd in die stede deurgebring. Die rykdom van hul landgoedere ondersteun 'n gesofistikeerde stedelike leefstyl, en hul plattelandse villa's tree gewoonlik op as 'n terugtrekking van die druk van die stadslewe. In die stad het hulle hul tyd as prokureurs, landdroste en plaaslike politici deurgebring, by die regshowe gewerk en die sake van die stad bestuur, of as handelaars wat sake doen. Hulle het in groot meenthuise gewoon, waarvan die grootste 'n hele blok aan die buitekant beslaan het, omring deur baie klein winkeltjies.
Soos in alle antieke samelewings, was daar slegs 'n klein middelklas. Dit het bestaan ​​uit die beter-afgestelde boereboere of eienaars van klein landgoedere, en uit die minder handelaars en meer suksesvolle vakmanne en winkeliers in die dorpe. Minder amptenare, onderwysers wat deur die publiek gefinansier is en afgetrede soldate sou ook bygedra het tot hul getalle.
'N Ander sosiale verdeeldheid binne die ryk was die tussen Romeinse burgers en ander. Elke vrye lid van die samelewing was 'n burger van die een of ander van die duisend of meer stede wat die ryk uitgemaak het, maar 'n groeiende minderheid was ook burgers van Rome. Almal wat as 'n plaaslike landdros of in 'n stadsraad gedien het, het outomaties Romeinse burgerskap gekry, net soos diegene wat in die hulpregimente van die Romeinse leër gedien het. Romeinse burgerskap het dus geleidelik oor die lengte en breedte van die ryk in die provinsies versprei, ten minste was dit die besitting van die ryker lede van die samelewing; Uiteindelik verleen keiser Caracalla in 212 elke vrye persoon in die ryk Romeinse burgerskap.
In die westelike provinsies van die ryk, in Gallië, Brittanje, Spanje en Noord-Afrika, het die verspreiding van Romeinse burgerskap gepaard gegaan met die toenemende gebruik van die Latynse taal. Teen die tweede eeu was dit die lingua franca van die hoër klasse in hierdie helfte van die ryk. In die oostelike provinsies - Griekeland, Klein -Asië, Sirië, Palestina en Egipte - het Grieks die lingua franca gebly, en ook toenemend die regeringstaal.
Die Romeinse ruiterklas, nadat dit gedurende die latere Republiek deur Italië versprei is, het onder die ryk oor die hele Romeinse wêreld versprei. Slegs die ryker inwoners kon dit doen, aangesien daar 'n streng eiendomskwalifikasie was. Die uiterlike teken van ruiterrang was 'n goue ring en 'n smal bloedrooi streep op die toga. Dit het ruiters gekwalifiseer om as senior offisiere (prefekte en tribunes) in die Romeinse leër te dien, en dan, as hulle gelukkig was, belangrike poste in die keiserlike administrasie te beklee, soos prokureurs (finansiële administrateurs) in die provinsies en hoofsekretarisse en rekenmeesters in Rome. Dit was op sy beurt trappies na sommige van die magtigste poste in die ryk, die prefekte van die graanvoorraad, van Egipte en veral die Praetorian Guard.
Die meeste van die hoogste poste in die ryk is egter steeds deur senatore beklee. Senatoriale rang het oorerflik geword, met die seuns van senatore die reg om togas te dra met die breë streep van senatoriale rang (die laticlavius), en vanaf 'n vroeë ouderdom afgemerk vir 'n senatoriese loopbaan.
Dit lyk egter asof die hoogste geledere van die Romeinse samelewing nie in staat was om hulself effektief onder die ryk te reproduseer nie. Waarom dit moes wees, is 'n raaisel, maar die gevolg was dat die rang van die senaat gevul moes word deur nuwe manne, uit Italië en die provinsies. Die senaat het nou uit meer as duisend lede bestaan, en die getuienis dui daarop dat slegs ongeveer die helfte seuns en kleinseuns van senatore was. Vir die res was toelating geheel en al in die keiser se geskenk. Die seuns van belangrike ruiteramptenare het die laticlavius ​​toegestaan ​​en was toe in aanmerking vir 'n senatoriale loopbaan.Ander was van ryk provinsiale gesinne wat deur die keiser toelating tot die senaat gekry het. Hulle kon dus senatoriale gesinne stig.
Die senatoriale klas het dus 'n toenemende aantal provinsiale gesinne ingesluit, eerstens uit die Latynssprekende weste (Spanje, Gallië en Noord-Afrika), later uit die Griekssprekende ooste (veral Klein-Asië en Sirië). Die provinsialisering van hierdie heersende klas kan duidelik gesien word in die oorsprong van die keisers. In die vroeë dae van die ryk is die keisers afkomstig van die historiese Patriciaanse stamme van die Julii en die Claudii. In die latere eerste eeu kom die keiser Vespasianus uit 'n Italiaanse gemeenskap naby Rome. In die vroeë tweede eeu kom Trajanus en Hadrianus uit Spaanse gesinne, terwyl Antonius Pius en Marcus Aurelius die bloed van Galliese hoofmanne deur hul are laat loop het. Die latere tweede eeu het Septimius Severus, uit 'n Noord -Afrikaanse familie, op die troon gebring, terwyl die latere Severans (sy kleinseuns) uit Sirië aan die oostelike grens gekom het.
'N Alpine raaisel
Nadat hy 'n ander Romeinse mag verslaan het, onder leiding van 'n Romeinse goewerneur genaamd Gaius Cassius Longinus, was Spartacus se mag nou vry om die Alpe te klim en na Gallië, Thracië of ander gebiede te gaan wat nie deur Rome beheer word nie.
Om redes wat deur die geskiedenis verlore gegaan het, het Spartacus egter besluit om dit nie te doen nie, maar eerder sy mag omgedraai en teruggegaan na Italië. Waarom hy dit gedoen het, is 'n raaisel.
'Baie teorieë is voorgestel, maar die beste verduideliking is reeds in die ou bronne aangedui. Spartacus se eie manne het hom waarskynlik 'n veto uitgespreek, 'skryf Barry Strauss, 'n professor in die Klassiek aan die Cornell -universiteit, in sy boek Die Spartacus -oorlog (Simon & amp; Schuster, 2009). 'In die verlede wou hulle nog nooit Italië verlaat nie, want sukses het moontlik in hul kop geval en visioene van Rome in vlamme gewek.'
Hy merk op dat ander faktore moontlik ook betrokke was. Spartacus het moontlik nuus ontvang van die Romeinse vordering in Thrakië wat hom laat twyfel het dat hy en die ander Thraciërs in sy leër veilig huis toe kon keer.
'Die laaste strooi was dalk net die gesig van die Alpe. Soos almal wat ooit van die vlakte na die rotswand van die Italiaanse Alpe gekyk het, weet, is die berge oorweldigend, "skryf Strauss.
Wat ook al die redes was, het Spartacus sy leër terug na die suide gelei, deur Italië en weerstand ondervind, totdat hulle by die Straat van Messina aangekom het, in die hoop dat hulle na Sicilië kon gaan, 'n eiland van landbou en slawe wat wag om bevry te word.
Ryk mense neem uitdagings aan
Ryk mense is nie bang om moeilike uitdagings aan te pak as hulle weet dat daar 'n goeie wins kan wees nie. Dit is selde maklik om onafhanklike rykdom op te bou, en daar is baie moeilike dinge wat gedoen moet word om dit te laat gebeur. Ryk mense staan ​​voor hierdie uitdagings te staan ​​en sien dit as 'n kans om te groei en te slaag.
Arm mense hardloop van uitdagings af
Arm mense hou nie daarvan om uitgedaag te word nie. Hulle hou daarvan om in hul gemaksone te bly en dinge te hou soos dit is. Die enigste keer dat hulle 'n moeilike groei -uitdaging sal aanneem, is wanneer hulle daartoe gedwing word. Hulle neem gewoonlik nie die inisiatief by die werk nie en doen die minimum wat nodig is om in diens te bly.
Wat ek doen: Ek gee nie om 'n uitdaging as ek dink dit is die moeite werd nie. Ek neem die inisiatief baie meer as toe ek jonger was, en ek soek voortdurend maniere om te groei en beter te wees in die algemeen.
My telling: 9
Tien gewoontes van suksesvolle mense
In plaas daarvan om die verskille tussen ryk mense en arm mense te definieer, dink ek dat dit meer konstruktief is om te kyk wat skei suksesvol mense van onsuksesvolle mense. Miskien pluk ek nette, maar in hierdie geval dink ek dat die fokus op 'n finansiële telkaart die punt mis. Dit is moontlik om suksesvol en arm te wees, en dit is moontlik om ryk en dwaas te wees.
Ek sal erken dat daar 'n sterk verband is tussen rykdom en sukses, maar die twee eienskappe oorvleuel nie presies nie.
Deur na my eie vriende te kyk en na te dink oor die verhale wat lesers my die afgelope dekade gestuur het, veral verhale oor hoe mense van skuld na rykdom oorgegaan het, het ek die volgende patrone gesien.
Suksesvolle mense omring hulself met positiewe mense. Hulle beperk hul blootstelling aan negatiwiteit en nee-sêers, en verkies om tyd deur te bring met mense wat gesindhede het. Hulle het nie tyd om te luister na die redes waarom iets nie gedoen kan word nie; hulle wil eerder maniere vind om dit te laat gebeur.
Suksesvolle mense word nie verslae deur mislukking nie. Hulle weet dat foute onvermydelik is en eerder as 'n stap na sukses beskou moet word eerder as tekens van swakheid of redes om op te hou probeer. (Daarom is dit belangrik nie om prestasie te prys, maar om moeite te prys. Eersgenoemde veroorsaak vrees vir mislukking.)
Suksesvolle mense bestuur hul tyd effektief. Hulle besef dat minute en sekondes 'n kosbare, nie-hernubare bron is. Hulle stel dus prioriteite en streef daarna met passie. Dit lyk asof my suksesvolle vriende minder televisie kyk (en minder videospeletjies speel) as byvoorbeeld my onsuksesvolle vriende. Daar is niks inherent mee verkeerd nie Speletjie van trone of Hearthstone, maar hulle suig tyd in wat jy kan bestee aan oefen, lees of klas neem.
Suksesvolle mense ignoreer ander se opinies. Hulle marsjeer op die maat van 'n ander trom. Hulle voel nie verplig om met die Joneses " " by te bly nie. Hulle beperk hul blootstelling aan massamedia, nie net omdat dit hulle produktiewer laat word nie, maar ook omdat dit die invloed van advertensies en die druk van kulturele norme verminder. As hulle belê, volg hulle nie die kudde nie. Die welgestelde mense wat ek ken, ry almal op ouer motors (waarvan baie gebruik is!), Trek beskeie aan en vermy opvallende verbruik.
Suksesvolle mense het rigting. Hulle tree met opset op. Hulle weet hoekom hulle werk hard en spaar geld. Hulle het 'n missie, selfs al is dit so eenvoudig soos om hul kinders deur die universiteit te maak, en hul daaglikse optrede is in lyn met hul langtermyndoelwitte. Nie een van die mense wat ek ken wat sukkel met geld het 'n duidelike idee van wat hulle met hul lewens wil doen nie.
Suksesvolle mense fokus op groot oorwinnings. Sekerlik, hulle ontwikkel slim gewoontes en gee aandag aan die klein dingetjies. Maar hulle verstaan ​​ook dat as die geldjies ywerig is, die pennies vir hulself sal sorg. Die gemiddelde persoon spaar op die klein dingetjies, maar is nie bereid om opofferings te maak as dit kom by behuising, vervoer of loopbaan nie. En die mense wat heeltyd stukkend is? Wel, hulle rits hul sent weg en hul dollars.
Suksesvolle mense doen wat moeilik is. Hulle stel nie uit nie. My vriende met geld werk langer, harder en slimmer as my vriende wat minder het. (Dit is 'n ongewilde waarneming by sommige mense, maar dit is waar.) Hulle beoefen uitgestelde bevrediging en offer vandag klein gerief op om môre groter belonings te behaal.
Suksesvolle mense maak hul eie geluk. Hulle oefen bewustheid sodat hulle geleenthede kan herken wanneer hulle kom. Boonop tree hulle vrymoedig op en benut hierdie geleenthede waar ander kan huiwer om op te tree.
Suksesvolle mense glo dat hulle verantwoordelik is vir hul toekoms. Hulle is proaktief. Hulle het 'n interne lokus van beheer. Dit wil sê, hulle verstaan ​​dat hulle in 'n gegewe situasie is, hoewel dit nie hul skuld is nie is hul verantwoordelikheid om dit te verander.
Suksesvolle mense groei en verander mettertyd. Hulle pas aan. Hulle ontwikkel. Hulle is nie bang om verskillende standpunte te hê nie. Die belangrikste is dat hulle nie bang is om van plan te verander nie. Hulle soek kennis en ervaring, en laat toe dat die dinge wat hulle leer dit vorm.
Nie een van hierdie verskille is natuurlik absoluut nie. Die meeste mense (ek insluitend) volg 'n paar van hierdie reëls, maar nie ander nie. Of ons hou slegs 'n deel van die tyd aan sekere reëls. Die suksesvolste mense wat ek ken, doen almal van die dinge op hierdie lys doen die minste suksesvolle mense niks daarvan nie.
Augustine & rsquos Lewe en tye
HY IS GEBORE IN THAGASTE, 'n klein dorpie in Noord -Afrika. Hy kom uit 'n ou Kartago -familie. Sy vader, Patricius Augustinus, was 'n heiden wat die ou Puniese gode vereer het. Maar sy ma, Monica, was 'n toegewyde Christen, wat haar godsdiens aanhoudend op haar kinders aangedring het - en veral op Aurelius, wat briljant was.
Hulle gesin was 'n klein deel van 'n groot en komplekse ekonomie. Patricius het gekrimp om Augustinus skool toe te stuur, en moes steeds staatmaak op die vrygewigheid van 'n welgestelde beskermheer, Romanianus. Die einste naam Patricius dui daarop dat Augustinus se pa moontlik uit 'n trotse, patrisiese familie gekom het. Maar as hy ooit rykdom gehad het, was dit blykbaar nou weg. Alhoewel die Augustinus -familie moontlik 'n aansienlike boedel besit het, lyk dit asof die Romeinse tollenaars hul vloeibare inkomste drooggemaak het.
As seun is Augustinus skool toe gestuur in die nabygeleë Madaura. Hy het daar vriendskappe gesluit wat sy lewe lank sou duur. Maar toe hy 16 was, het die klasgeld opraak, en Augustinus moes 'n jaar lank huis toe kom terwyl sy gesin gespaar het. In die skrywe oor hierdie tyd in sy belydenisse, beeld Augustinus homself uit as 'n lui onderpresteerder. Tog was sy voortreflike intellek waarskynlik reeds duidelik aan sy familie en vriende. Dit lyk asof hy sy ouer broer, Navigius, oorskadu het wat in latere episodes van Augustinus se lewe saamneem.
Vrugte van ongehoorsaamheid
Tydens die 16-jarige vakansie van sy studies neem Augustinus deel aan die beroemde peerboomvoorval (sien En 'n heilige in 'n peerboom...?). Vir sommige lyk dit dalk na net jong manewales, net 'n klomp rowwe seuns wat pere afkap en dit vir die varke gooi - en dit was waarskynlik hoe Augustinus dit destyds gesien het. Maar as hy later daarna terugkyk, soos hy in die belydenisskrifte weerspieël het, het hy dit as die meeste sonde beskou. In die belydenisskrifte noem hy ook sy stryd met seksuele passie, wat aandui dat dit ook gedurende die 16de jaar swam. Na daardie jaar vind ons dat hy in Carthago skoolgaan, ondersteun deur Romanianus, wat blykbaar die groot potensiaal van Augustinus gesien het en hierdie wonderkind in sy span wou hê. Augustinus in Kartago was die agterbos in die groot stad. Kartago was die koningin van Noord -Afrika, gesofistikeerd en wêrelds. Vyfhonderd jaar tevore was Kartago die vyand van Rome. Maar die nuwe Kartago het 'n stewige plek in die ryk gehad, met sy Romeinse-beskawing-met-Puniese wending.
Die lawaaierige van Thagaste het blykbaar voortgegaan met die saai van wilde hawer in Kartago. Hy vertel nie die besonderhede van sy seksuele aktiwiteit nie, maar ons weet wel dat hy 'n byvrou geneem het. Hy noem haar nooit in die kultuur nie, haar naam sou nie belangrik gewees het nie. Hy was 'n belowende student-onderwyser, wat reeds naam gemaak het in die retoriese skool, op die eerste paar trappe van die suksesleer was sy heel waarskynlik uit 'n laer klas gesin. Hy was destyds 18.
Sy pa is 'n kort rukkie vroeër oorlede, en dit het moontlik Augustinus laat nadink oor die vestiging en die oprig van 'n gesin. Maar die huwelik sou op hierdie stadium sy vordering belemmer - hy het gedink die soort sosiaal voordelige huwelik wat hy wou hê, sou later kom. Buitendien was die neem van 'n byvrou destyds 'n sosiaal aanvaarbare ding, nie anders as ongetroude paartjies wat vandag saamwoon nie. 'N Jaar later het sy vir hom 'n seun gebaar, en hulle noem hom Adeodatus -' 'n geskenk van God '.
Twee filosofiese invloede het ontstaan ​​toe Augustinus in Carthago begin presteer het, eers as student en daarna as onderwyser. Die een was Cicero. Die jong Afrikaan lees die ou Romein, en lig breek aan in sy gedagtes. Die boek was Hortensius, nou lank verlore, maar dit moes 'n skoonheid gewees het. Dit sou die komende jare die basis vorm vir Augustinus se retoriek en filosofie. Selfs in die godsdienstige klassieke van Augustinus sien ons spore van Cicero se invloed.
Die ander invloed was die Manicheïsme. In sy soeke na filosofiese waarheid, het Augustinus wegbeweeg van sy moeder se Christendom en die Bybel, waarvan hy die Ou -Testamentiese verhale as fabels afgemaak het. Hy dui aan dat hy verlang na 'n stelsel wat 'n beter idee van die wêreld het as die Bybelse stelsel soos hy dit beskou het. Dit lyk asof die manicheïsme, gebaseer op die leerstellings van 'n Persie met die naam Mani, dit doen. Dit was 'n dualistiese korrupsie van die Christendom wat die Ou Testament bespot het, net soos hy - en 'n maklike antwoord op die kwaadprobleem gebied het. Dit was al wat Augustinus nodig gehad het.
Die belangrikste klem van Mani was dat daar twee wêrelde bestaan: die wêreld van lig, liefde, verstand en gees en die wêreld van duisternis, boosheid, haat en die vlees. Mani het beklemtoon dat die twee wêrelde voortdurend met mekaar oorlog voer en dat die jong Augustinus nie anders kan as om saam te stem nie. Hy kon hulle byvoorbeeld in homself in oorlog voel, elke keer as hy moes kies tussen Cicero studeer en met sy byvrou in die bed spring. Volgens die Manicheïsme sou sommige spesiaal geseënde mense hulself heeltemal en ondubbelsinnig kon toewy aan die hoër dinge in die lewe. Maar vir die meeste mense sou dit 'n voortdurende stryd wees. Augustinus het met 'n sophomoriese intensiteit na die Manicheïsme oorgegaan. Toe sy studies in Kartago voltooi is, keer hy terug na Thagaste om retoriek te onderrig - en 'n bietjie manicheïsme aan die kant, hoewel hy probeer het om sy ma daaroor te hou. Maar Monica het uitgevind dat hy kettery bevorder en het hom ten minste 'n tyd lank uit haar huis gegooi. Augustinus was so oortuigend in sy proselitisering dat hy selfs sy beskermheer Romanianus tot Manichaeïsme bekeer het. Later sou Augustinus Romanianus moes terugkeer tot die Christendom.
Gedurende hierdie tyd in Thagaste is hy na die bed van 'n seuntjievriend geroep wat skielik siek geword het en besig was om te sterf. 'N Priester is ook na die sterfbed ontbied, en tot groot ontsteltenis van die ongelowige Augustinus het die priester die komateuse jongman gedoop. Augustinus het 'n minagting vir die Christendom met hierdie maat gedeel, saam het hulle die kerk bespot. En nou, sonder dat Augustinus se vriend dit eers geweet het, sleep die priester die seuntjie in die arms van die kerk. Toe het die vriend wonderbaarlik herstel. Later, toe Augustinus met sy vriend gesels, begin hy 'n grap maak oor hierdie valse doop. Maar die vriend het baie ernstig geword. Dit was geen grap nie, het hy aangedui: die doop was werklik.
Sy vriend se houdingsverandering het Augustinus geruk. Maar hy was nog meer geskok toe die vriend twee weke later skielik dood is. Soos hy dit later in die belydenisskrifte vertel het, was dit blykbaar die begin van 'n herwaardering in die hart en verstand van Augustinus. Hy kon lag vir die Christendom, maar hy was stom in die gesig van die dood.
In 376 keer die 22-jarige Augustinus terug na Kartago om te leer. Die weduwee Monica volg hom daarheen. Sy het gedroom dat Augustinus 'n Christen sou word, en dit het gelyk asof sy 'die hemel van die hemel' oor die volgende paar jaar speel en bid en pleit vir sy bekering.
Die jong professor was spoedig meester in retoriek in Kartago, en het gretig gelyk om verder te gaan - na Rome, die stad van die groot retorikus Cicero. Die Manicheeërs kon hom ook daar gebruik - 'n begaafde spreker soos hy kon die geloof na 'n plek van aansien herstel. Boonop kan 'n professoraat in Rome wondere verrig vir Augustinus se loopbaan. Van daar kan hy heel moontlik tot die senatoriale klas styg. Binnekort, moontlik deur die invloed van Romanianus, is hy 'n professoraat in Rome aangebied. Maar Monica het die wind daarvan gekry en smeek Augustine om nie te gaan nie. Hy verseker haar nee, hy sal nie weggaan nie. Toe stuur hy haar huis toe en beweer dat hy 'n vriend op reis moet sien. Maar dit was hy wat die reis onderneem het. Hy bondel sy minnares en klein Adeodatus en vaar in die middel van die nag na Rome, terwyl Monica slaap en droom.
Rome was amper meer as wat Augustinus kon hanteer. Hy was verstom oor die kenmerke van die hoë samelewing wat hom omring het. Skielik het hy saam met invloedryke mense gekuier - senatore en dies meer! Hy was op die onderste punt van 'n suksesleer, verlei deur wat hy aan die bokant gesien het.
Augustinus het by 'n Maniaanse vriend in Rome gebly, maar het gou verneem dat die manicheïsme daar nie polities nuttig was nie. Die Christendom was die gekose geloof in die keiserlike klas — die uitvoerende gesag van die regering, wie se Italiaanse hoofkwartier in Milaan was. En die tradisionele heidense godsdienste - dié van Jupiter en Juno en die res van die panteon - was die keuse van die senatoriale klas in Rome. Vir hulle was die manicheïsme 'n lae-klas godsdiens, 'n invoer uit die stokke van Noord-Afrika. Terwyl Augustinus dus in Rome sukkel om sy Puniese aksent af te skud en behoorlik Latyn te spreek, vind ons dat die Manicheïsme sy greep op hom verloor. Dit bied dieselfde antwoorde as in Kartago en Thagaste, maar Augustinus vra verskillende vrae noudat hy in die hoofstad van die Romeinse ryk was.
'N Ryk wat, nie toevallig nie, in die moeilikheid was. Barbarians bedreig sy grense in die noorde en die weste, en tog was die hoofverdediging ook in die hande van barbare - huurling -Duitsers betaal met Romeinse belastinggeld om ander Duitsers te weerhou om die Ryn en die Donau oor te steek. Rome het sy ryk opgebou met spiere en diplomasie, maar nou het die barbare die spier, en die Romeinse diplomasie ontbind te midde van mededingende spesiale belange.
Godsdienskonflik was ook algemeen. Ten spyte daarvan dat Athanasius die dag vir ortodoksie in Nicea gewen het, was die arianisme nog steeds in orde. Baie plaaslike gemeentes was steeds van mening dat Christus "soortgelyk" aan God was, nie "uit dieselfde aard" nie. En nou, geslagte na Nicea, het die groepe nog steeds vyandskap teenoor mekaar gevoel. In Noord -Afrika het Donatisme 'n soortgelyke twis met die amptelike kerk gevoer. Die donatiste het gestig dat die Katolieke Kerk homself in die gedrang gebring het tydens die vervolging van keiser Diocletianus, en het hul eie alternatiewe, "suiwer" kerk opgerig. Daardie konflik het soms gewelddadig geword. In Rome bevorder die heidense godsdienste steeds immorele tradisies wat in die voor-Christelike dae gewild was. Maar toe oortuig Ambrosius, biskop van Milaan, die keiser om maatreëls te tref teen die heidendom. Waarom moet die staat vir Vestal -maagde betaal? vra Ambrose. En waarom moet die senaatskamer 'n heidense altaar vir die godin van oorwinning daarin hê?
Te midde van hierdie altaar van oorwinning het Augustinus in Rome geland. Op bevel van die keiser is die standbeeld van die godin Victoria uit die senaat verwyder. Die senatore was ontsteld. Symmachus, leier van die heidense party, het 'n brief aan die keiser afgevuur en aangevoer die meriete van die herstel van die altaar van oorwinning. Volgens hom het Rome eeue lank sy sukses te danke aan sy goeie betrekkinge met die gode. Nou was dit die gevaar om hulle ernstig te beledig. Selfs as die ryk amptelik Christelik was, het hy aangevoer, moet dit ruimte laat vir die aanbidding van heidense gode. Biskop Ambrose het 'n meesterlike antwoord gepubliseer.Gedurende die jaar wat Augustinus in Rome was, het Symmachus 'n tweede brief aan die keiser oor dieselfde onderwerp geskryf. Die geskil het voortgegaan.
Al met al was dit nie 'n goeie jaar vir Augustinus nie. Hy was baie van die tyd siek. Daar was 'n hongersnood in die omgewing, dus dreig die skool met afdankings, en sommige studente het geweier om hul rekeninge te betaal. Tog was die jaar winsgewend deurdat Augustinus die aandag van Symmachus, 'n prefek in Rome, getrek het. Die prefek was blykbaar beïndruk deur 'n toespraak wat Augustinus gehou het, en het 'n begeerte uitgespreek om sy beskermheer te word. Dit is moontlik dat Symmachus selfs met Romanianus, wat gereeld Italië besoek het, onderhandel het om die 'regte' op Augustinus te verkry.
As prefek is Symmachus gevra om 'n professor vir die leerstoel in retoriek in Milaan aan te beveel. Die werk sou 'n goeie kontak met die jong keiser, Valentinianus II, wat daar woon, behels. Die professor sou 'n soort van sy perswoordvoerder wees. Ongetwyfeld het Symmachus dit as 'n kans gesien om iemand in Milaan te kry wat vir sy kant sou stry in die kontroversie van die altaar van oorwinning. Hy het Augustinus gekies. Augustinus was immers 'n universiteitsprofessor, hy het 'n seun gehad wat nie veel jonger was as die keiser nie, en hy het gereeld 'n korps helder jong manne agter hom aan. Augustinus se wenwyse sou Valentinianus beslis beïnvloed.
'N Mens wonder wat Ambrose van die aanbeveling moes gedink het. Hy moes die voornemens van Symmachus geken het - voordat hy biskop geword het, was Ambrose 'n vaardige politikus en het hy beslis hierdie vaardighede in die heilige stoel ingebring. Hy het so 'n mag in Milaan gehad dat hy waarskynlik so 'n afspraak sou moes goedkeur. Het hy miskien verwag dat hy en sy God Augustinus aan hulle kant sou swaai? Of was hy net sy neef Symmachus 'n guns verskuldig? Hoe dit ook al sy, die afspraak het deurgegaan en Augustinus het na Milaan verhuis.
Biskop en Retorikus
Augustinus was dadelik beïndruk deur Ambrose. Hy was 30 toe hy in Milaan aankom, en Ambrose was 44. Hy was aangetrokke deur die hartlike persoonlikheid van Ambrose en was terselfdertyd verwonderd oor die diep bedagtheid van Ambrose en sy toewyding aan die voorbereiding van geleerde preke. Trouens, die prediking van die biskop verblind Augustinus - nie net die styl nie, maar die inhoud. Faustus, die Manicheeër, was lekkerder om na te luister, maar inhoudelik kon hy Ambrose nie kers vashou nie. Die biskop se behendige hantering van Ou -Testamentiese verhale beantwoord maklik die besware van Manicha. Ambrose se beroemde preke oor Genesis is moontlik tydens die verhoor van Augustinus gepreek, en die biskop het beslis die jonger retorikus geleer om die apostel Paulus te waardeer.
Teen hierdie tyd het Augustinus 'n geestelike akker geword. Hy is 'n katoliek deur sy moeder, en het 'n kategumen geword in die kerk van Ambrose-maar aanvanklik was dit waarskynlik nie meer as 'n doelgerigtheid deur baie opkomers nie. Terselfdertyd was hy goed vertroud met die Puniese heidendom van sy oorlede vader, en was hy tegnies nog steeds 'n Manicheeër, alhoewel dit lyk asof hy die grense van daardie geloof gedruk het en verder gegaan het. Symmachus en die Romeinse heidendom betaal ook sy rekeninge.
Toe stel Ambrose en sy hoofberader, Simplicianus, 'n nuwe element in hierdie mengsel voor: Neoplatonisme. Dit was 'n slinkse stap van hulle kant af. Neoplatonisme het die uiteenlopende elemente van Augustinus se godsdienstige lewe op 'n aantreklike manier gesintetiseer. Dit was 'n hoogs rasionele filosofie, gebaseer op die leerstellings van Plato, wat 'n eeu vroeër deur Plotinus opgewek is. Augustinus se soekende gedagtes was gretig vir sulke dissipline. Neoplatonisme bied Augustinus 'n middelgrond. Dit was die filosofie van keuse vir 'n groeiende aantal heidene in Rome en Christene in Milaan. Of 'n mens 'n enkele God gedien het of baie, die Neoplatonisme het sekere transendente beginsels, ideale waarna alle aardse siele kan streef, voorgehou.
Simplicianus het baie tyd saam met Augustinus deurgebring, filosofie gesels en boeke van Plotinus, Porphyry en ander neoplatoniste met hom gedeel. Simplicianus het Marius Victorinus geken, die Neoplatonistiese geleerde wat hierdie boeke in Latyn vertaal het. By 'n geleentheid het die ou berader vir Augustinus hierdie verhaal oor die vertaler vertel:
Augustinus is ook op ander maniere uitgerek. Monica het in Milaan aangekom. Sy het dadelik die taak aangepak om haar seun 'n regte vrou te vind. Onthou, sy byvrou was 'n laer klas vrou, 'n maklike metgesel, maar 'n belemmering vir werklike sosiale vooruitgang. Toe 'n huwelik met 'n Christelike erfgenaam gereël is, moes Augustinus sy byvrou wegstuur, hoewel hy sê dat hy haar baie liefgehad het. Die 13-jarige Adeodatus het by sy pa gebly.
Monica het gereeld by die kerk van Ambrose aanbid. Trouens, Augustinus vertel hoe sy hom vrae sou stel om die biskop te vra. Sy was waarskynlik by die kerk tydens 'n mees dramatiese gebeurtenis - die kerk was omring deur keiserlike soldate.
Die beleg is aangevuur deur Justina, die moeder van die jong keiser. Sy volg die Arian -kettery, wat floreer in die binneland, maar vermy is in die hoofstede van die ryk. Vasbeslote om haar geloof te laat herleef, het sy geëis dat Ambrose sy kerkgebou en 'n ander in Milaan sou oorhandig vir gebruik deur Ariese gemeentes. Hy het geweier, en daarom het sy die keiserlike wag gestuur (as Gotiese huursoldate sou hulle meestal Arianus wees). Ambrose het steeds geweier om toe te gee. Die stadium was gereed vir 'n bloedbad: terwyl die huursoldate wag op die bevel om aan te val, lei die biskop sy gemeente in psalmsang. Maar die bevel het nooit gekom nie. Die troepe het onttrek. Een vermoed dat Ambrosius aan keiser Valentinianus 'n boodskap gestuur het dat so 'n voorval die woede van sy "oom" Theodosius, die magtige en vroom keiser van die Ooste, uit Konstantinopel sou laat wek. Valentinianus het nie so 'n sterk teenkanting van die biskop verwag nie. Toe hy beveel dat die troepe teruggetrek word, het die seunskeiser geskerts dat Ambrose se mag amper gelyk was aan sy eie.
Watter indruk kon dit op Augustinus gemaak het? Meer ontsag vir Ambrosius, ongetwyfeld, maar miskien ook 'n gevoel van die wisselwerking tussen staatsmag en kerkmag, die stad van die mens en die Stad van God. En vir 'n man wat op die trap van die Romeinse sukses klouter, sou dit 'n skommeling wees om te besef dat die magtigste man in Italië nie 'n senator soos Symmachus was nie, maar 'n man van die doek.
'N Veranderde man
Op 'n dag het Augustinus en Alypius 'n besoeker ontvang, Pontitianus, 'n mede -Afrikaner en 'n lid van die keiser se geheime diens. Pontitianus het 'n afskrif van Paulus se sendbriewe op die lessenaar van Augustinus opgemerk en begin praat oor sy eie Christendom. Hy noem die verhaal van Sint Antonius, stigter van 'n Egiptiese klooster, wat betyds 'n kerk binnegekom het om die Skrif te hoor: 'Gaan verkoop alles wat u het. . . 'Anthony het blykbaar God in hierdie toevallige geval met hom hoor praat, en daarom het hy sy besittings prysgegee en 'n klooster begin. Twee kollegas van Pontitianus, toe hulle 'n afskrif van die verhaal van St. Anthony langs die pad gevind het, was vasbeslote om ook die wêreld te verloën.
Kort na daardie besoek loop Augustinus in die tuin van sy huis toe hy 'n kind se singende stem hoor herhaal: "Neem op en lees." [Vir die res van hierdie beroemde verhaal, sien Augustinus se eie verslag, Augustinus se bekering.]
Vir al sy roem het die bekering van Augustinus nie die drama gehad van 'n altaaroproep vir saagsels nie. Iets het in sy gedagtes "geklik", die ligte aangegaan, "en al die duisternis van twyfel is verdwyn." Dit was miskien polities voordelig vir Augustinus om as kerkdiens lippe aan die kerk te bewys, maar toe hy regtig ernstig was oor die Christendom, het dit sy lewe ontwortel. Skielik het leerbeklim nie veel sin nie. Hy gee nie meer om as senator nie, so wat moet hy doen? Hy kan 'n monnik wees, miskien, soos St Anthony. Die huwelik was beslis nie ter sprake nie. Hy het hom heeltemal toegewy aan God, seksualiteit en alles. Hy verbreek sy verlowing.
Hy het sy professoraat bedank, 'n brief aan Ambrose oorgehou van sy bekering, en teruggetrek na 'n plattelandse villa in Cassiciacum. Sy vriende het hom daarheen gevolg. Monica, verheug oor sy nuutgevonde geloof, het die huishouding bestuur. Augustinus en Alypius het filosofie bespreek, en Augustinus het filosofiese boeke in 'n neoplatonistiese trant voortgesit.
Romanianus, sy ou beskermheer en vriend, het hom soms daar by hom aangesluit, saam met sy 16-jarige seun, Licentius, 'n jarelange leerling van Augustinus. Licentius was 'n wonderkind wat gefassineer is deur musiek, veral deur die liedere wat Ambrose begin het. Eenkeer het hy Monica beledig deur 'n psalm in die badkamer te sing. Adeodatus, 'n paar jaar jonger, het ook akademiese belofte getoon. Later sou hy sy pa help met die skryf van De Magistro (On ​​the Teacher). Augustinus se broer, Navigius, was ook daar, maar hy het gereeld gekla oor 'n slegte lewer en dit lyk asof hy die punt mis van alles wat Augustinus gesê het. Die hele reëling was baie soortgelyk aan wat Augustinus voor sy bekering beplan het - 'n enklave van filosowe wat 'n deurdagte ontspanning geleef het. Maar nou het dit 'n Christelike wending gehad. Na ses of sewe maande, omstreeks Paasfees van 387, kom Augustinus uit sy terugtog en keer terug na Milaan. Daar, saam met Alypius en Adeodatus, is hy deur Ambrose gedoop.
Die verlore keer terug
Toe besluit Augustinus om huis toe te gaan na Thagaste. Die verlore kind is moeg vir sy dwaal. Daar was geen nut om nêrens anders te wees nie. Miskien sou hy daar 'n klooster begin. Europa was in elk geval in beroering, nie 'n plek vir stil nadenke nie. Ambrose het onlangs teruggekeer uit die noordelike keiserlike hoofstad Trier. Daar moes hy geleer het van die verswakkende Romeinse verdediging langs die Donau. Maar die groot nuus was in die weste, waar Maximus, generaal van die Romeinse leërs in Gallië en Brittanje, homself as keiser verklaar het. Hy het Gallië oorval en dreig Italië. As Augustinus sou ontsnap aan 'n blokkade van die hawens van Italië, sou hy binnekort na Kartago moes vaar. Hy het dit nie gemaak nie. Hy en sy groep volgelinge is in Ostia, die hawe van Rome, aangehou. Hy en Monica deel daar 'n visie van 'ewige wysheid'. "Ons. . . het geleidelik liggaamlik deur alle dinge gegaan, selfs die hemel waaruit son en maan en sterre op die aarde skyn, ja, ons het nog hoër gestyg deur innerlike nadenke en gesprekke en bewondering van u werke en ons het in ons gedagtes opgekom en het hulle verby gegaan, sodat ons by die gebied van ewige oorvloed sou aankom, waar u Israel vir ewig voed met die voedsel van die waarheid, en waar die lewe die wysheid is deur wie al hierdie dinge gemaak word. . . . " Nege dae later was Monica dood. Sy het haar seuns verseker dat hulle haar nie saam met haar man hoef te begrawe nie, en hulle het haar in Ostia begrawe.
Die groep het in Rome oorwinter. Terwyl hy daar was, het Augustinus moontlik navorsing gedoen oor die kloosterbeweging. Jerome het onlangs in Rome vertoef en as sekretaris van biskop Damasus opgetree. Hy het moontlik 'n deel van die oostelike geestelike wysheid agtergelaat.
Uiteindelik is die seeblokkade opgehef, en Augustinus en vriende het na Kartago en dan Thagaste gereis. Dit moes groot nuus in Noord -Afrika gewees het. Augustinus en sy yuppie-vriende uit Milaan het hul sterk posisies prysgegee en teruggetrek na 'n lewe van nadenke in die klein Thagaste. Daar sou hulle die kerk dien, nie as priesters en biskoppe nie, maar as skrywers en denkers.
Kort na Monica se dood het Augustinus meer verlies gely. Sy dierbare seun Adeodatus, vir wie hy groot hoop gehad het, is kort ná hul terugkeer na Afrika oorlede. Hy het ook ongeveer dieselfde tyd een van sy innerlike vriendekring, Nebridius, verloor. Alhoewel hy nog steeds 'n lojale groep om hom gehad het, sê hy dat hy baie alleen gevoel het. Binne 'n paar jaar het hy sy ma, sy seun, sy vriend en sy geliefde byvrou verloor. Maar die verlies van hierdie geliefdes het Augustinus tot 'n dieper, sterker toewyding en diens gedryf.
In 391 verneem Augustinus dat iemand in Hippo - 'n voormalige lid van die geheime diens - belangstel om by 'n klooster aan te sluit. Hoewel hy nie daarvan gehou het om te reis nie, stap Augustine na die Seekoei, waar hy hartlik ontvang word. Miskien te warm. Toe hy die beroemde leek die Sondag in die kerk sien, het biskop Valerius sy voorbereide preek opsy gesit en gepreek oor die dringende behoefte aan priesters in Hippo. Wie van hulle sou bereid wees om sy lewe aan die priesterskap te gee? Die skare het Augustinus gewaar. In 'n toneel wat ongelooflik soortgelyk was aan die skielike ordening van Ambrose 20 jaar tevore, is Augustinus teen sy wil tot priester aangestel. Die mense het opgemerk dat hy huil, maar het gedink dit was omdat hy biskop wou wees, nie net 'n priester nie. Alles betyds, verseker hulle hom.
Valerius was 'n slim Griek wat weet wat die kerk nodig het. Dwarsdeur Noord -Afrika was die Katolieke besig om te baklei - en soms verloor hulle - teen die donatiste. Die kerk het 'n kampioen nodig om die Donatistiese arrogansie te beveg, en Valerius het Augustinus as die kampioen beskou. Die biskop het vir Augustinus die gebruik van 'n huis en tuin naby die katedraal gegee, en Augustinus het sy vriende saamgebring om die tuin as 'n klooster te gebruik.
Hoewel prediking in die grootste deel van Noord -Afrika uitsluitlik die taak van biskoppe was, het Valerius sy predikingspligte aan Augustinus oorgegee. En toe die biskoppe van Noord -Afrika in Hippo vergader, het Valerius vir Augustinus die les laat doen. Die beginner -priester het wyslik gekies om die geloofsbelydenis noukeurig oor te gaan en 'n patroon op te stel wat die volgende 37 jaar sou duur - Augustinus leer die kerk wat sy glo. In 395 oortuig Valerius die biskop van Kartago om Augustinus saam met hom te maak-alhoewel dit die kanons van Nicea oortree het. 'N Jaar later sterf Valerius, en Augustinus word die enigste biskop van Hippo.
Kettery-stryd was boaan die agenda van die nuwe biskop. Manigeïsme was reeds op pad uit, maar Augustinus het dit 'n doodslag toegedien. Hy ken hierdie vyand binne en buite. By die openbare bad in Hippo (soort van die gemeenskapsbyeenkomssaal) het Augustinus oor Fortunatus, 'n voormalige skoolkollega van Carthago en nou 'n leidende Manichee, gedebatteer. Die biskop het vinnig die ketter bewerk, en Fortunatus het die stad in skaamte verlaat.
Donatisme was egter stewiger gegrond, ondersteun deur baie welgestelde grondeienaars. Dit was minder 'n leerstellige stryd as 'n politieke stryd. Die Donatiste het hul eie kerk in die vroeë 300's opgerig as 'n 'suiwer' alternatief vir die 'gekompromitteerde' Katolieke Kerk (met die mening dat 'n aantal Katolieke leiers die kerk verraai het tydens die vervolging van Diocletianus). Verskeie geslagte het met hierdie afdeling grootgeword, saam met die geweld en vandalisme wat dit veroorsaak het. Dit was Augustinus se taak om aan te toon dat die Katolieke Kerk nie in die gedrang kom nie, dat dit die geldige voortsetting van die apostoliese kerk is. In sy skryfwerk en prediking begin hy die Katolieke tradisie versterk. Die Donatiste erken die bedreiging wat Augustinus voorgehou het. En vir die Donatist -grondeienaars was dit 'n groot onderneming. Hulle het besluit om hom dood te maak.
Intussen het Augustinus se groep meditatiewe mans versprei. Alypius word biskop van Thagaste Possidius, biskop van Calama Evodius, biskop van Uzalis. Die bekering van Augustinus het die kerk nie net vir Augustinus gegee nie, maar ook vir 'n hele aantal helder jong leiers. Dit was presies wat die kerk nodig gehad het in sy stryd teen Donatisme.
As biskop het Augustinus die meeste van sy tyd bestee aan die beoordeling van sake en die oplossing van geskille in Hippo. Hy was 'n man met integriteit wat nie gekoop sou word nie. Hy wou moontlik teologie skryf of oor God se soewereiniteit peins, maar sy pligte vereis dat hy besluit watter boer 'n sekere stuk grond besit. Die pers van Augustinus se administratiewe pligte maak sy filosofiese en literêre uitset des te meer merkwaardig. Waar het hy die tyd gekry om die werke te skryf wat die Christendom vir die komende millennia sou vorm?
Stede van die mens en God
In 410 het die barbaarse generaal Alaric en sy troepe Rome afgedank. Baie hoërklas-Romeine het vir hul lewens na Noord-Afrika gevlug, een van die min veilige hawens in die stormagtige ryk. Dit sou 'n tyd van ironie vir Augustinus gewees het. Toe hy eers probleme onder die Romeine gehad het, het die Romeine na hom gekom om te skuil.
Heidendom was nou magteloos, maar sy hart klop in die murmurering van die vlugtelinge. Die Christendom het hierdie tragedie veroorsaak, hulle het gesê die gode van Rome sou Rome gered het as Rome nog steeds in hulle glo. Augustinus het dus 'n dubbele taak gehad: om vir hierdie hawelose mense om te sien en hul antichristelike aanklagte te weerlê. Hy het sy denke oor die stede van God en die mens begin ontwikkel.
In 411 het die Donatistiese twis tot 'n einde gekom. Die mislukte ryk, wat steeds probeer om dinge bymekaar te hou, het 'n debat in Kartago byeengeroep om hierdie lastige Donatisties-Katolieke geskil eens en vir altyd te besleg. Flavius ​​Marcellinus, die veteraan -diplomaat wat aan die skeidsregter gestuur is, versoek dat elke groep sewe biskoppe as afgevaardigdes stuur. Die Donatiste, wat vermoed het dat die dek teen hulle gestapel is, het hul volle biskop gestuur. Honderde van hulle, en hul gedrag was gedurende die hele verrigtinge baie goed.
Vir elke stad in Noord -Afrika het hulle hul biskop en sy geloofsbriewe aangebied en daarna die Katolieke uitgedaag om 'n wettige biskop vir die stad voor te stel. Toe dit tyd was om te debatteer, het die donatiste meer tyd versoek om hul saak voor te berei. Kollegas soos Alypius en Possidius het nee gesê, maar Augustinus, wat as die debatskaptein verskyn het, het dit vol vertroue toegelaat. Toe dit aan sy beurt kom, vernietig Augustinus die Donatistiese beroep. As 'n meester in retoriek aan die werk, sou hy Cicero trots gemaak het. Marcellinus het min tyd geneem om te besluit dat die donateurs geen saak het nie.
In die daaropvolgende jare het Augustinus 'n vriendskap aangegaan met Marcellinus, die keiserlike kommissaris. Die diplomaat spoor die biskop aan om sy gedagtes oor die stad van die mens en die stad van God op skrif te stel. Skielik is Marcellinus gearresteer. Heraclion, generaal in beheer van die Romeinse magte in Noord -Afrika, het in opstand gekom teen die ryk. Die opstand is onderdruk en die leiers daarvan tereggestel. Marcellinus, valslik geïmpliseer, is ter dood veroordeel. Augustinus het sy bes probeer om 'n uitstel te wen, maar sonder sukses. Marcellinus is vermoor.
Watter soort angel moes dit vir Augustinus veroorsaak het? As hy 'n Ambrose was, sou hy moontlik aan die toue kon trek wat nodig was om hierdie onskuldige man te red. Ambrose het immers stand gehou teen keiserlike troepe. En 'n ander keer het Ambrosius Theodosius die Grote uitgesluit en geleef om te sien hoe die magtige keiser in 'n sak in die kerk trap. Ambrosius het mag gehad in die stad van God en in die stad van die mens. Maar iemand het die slotte aan die stadspoorte verander. Die wêreld was nou anders, en Augustinus het 'n vriend verloor.
Rustig, miskien moedeloos, het Augustinus sy werk voortgesit Die Stad van God. Dit sal in die volgende 12 jaar in paaiemente verskyn en 'n omwenteling in die Rooms-Christelike denke veroorsaak. In 418 het 'n nuwe generaal in Noord -Afrika aangekom. Boniface het die stryd aangegaan teen die barbare in Europa. Nou was hy gestasioneer aan die rand van die Sahara, en bewaak Noord -Afrika teen die agtervolging van nomades.Augustinus het vriende gemaak met Boniface, ongetwyfeld bly dat so 'n bekwame kryger sy volk beskerm. Boniface was 'n Christen en het 'n baie vroom Christenvrou gehad. Toe sy vrou in 420 sterf, het Boniface dit selfs oorweeg om 'n klooster binne te gaan.
Maar Augustinus en Alypius reis na die woestyn om Boniface te oortuig om op sy pos te bly. Dertig jaar tevore het die reisbeskeie Augustinus na Hippo gewaag om iemand by 'n klooster aan te sluit. Nou het hy uit sy pad gegaan om Boniface daaruit te praat. Hulle het 'n goeie generaal meer nodig as 'n ander monnik, dink Augustinus.
Uitdagings aan die einde van die lewe
Intussen het die biskop aanvalle van 'n ander kant af deurstaan. Die jong Julianus van Eclanum was besig met pottebakke in die teologie van Augustinus - en sy karakter. Julian was 'n Pelagiaan en het nie in die erfsonde geglo nie. Pelagius self is in 417 geëkskommunikeer, en Julian, wat 'n biskop in Italië was, is kort daarna uit sy kerk geskop. Maar tog skryf hy en daag die biskop van Hippo uit. Augustinus was 'n Manichee, het hy aangekla (waarskynlik nie so bekommerd oor die teologie van Manicha as oor die stigma van die lae klas nie). Augustinus was 'n Afrikaan, basuin hy uit. Augustinus en sy biskopgroep in Afrika het die Romeinse Christendom oorgeneem, het hy aangekla, waarskynlik in die hoop om sy Romeinse lesers op te wek.
Augustinus antwoord die junior eksbiskop in natura en wys op Julian se hoë snobisme. Gedurende die afgelope 10 jaar van sy lewe het Augustinus twee versamelings antwoorde op Julian gepubliseer. Dit sou miskien beter gewees het om die saak te laat vaar. Augustinus het beslis beter dinge om te doen as om met hierdie sophomoric hatchetman te baklei.
Maar Augustinus het gestry met 'n jonger weergawe van homself. Dit is miskien die rede waarom hy so intens oor Julian gedebatteer het. Net soos Julianus was hy ook eens lief vir sekulêre wysheid. En ook hy het die idee weerstaan ​​dat die mens in sonde gebore word. Maar God het Augustinus nie opgegee toe hy 'n onwyse weet-alles was met sy kop begrawe in dwaalleer nie. Kon Augustinus so maklik moed opgee met Julian?
Ander probleme as Julian was om Augustinus se mense te druk. Boniface het gedurende die 420's geleidelik krag gekry. In 426 besoek hy die keiserlike hof in Ravenna om sy posisie as graaf van Afrika te bevestig. Hy het teruggekeer met 'n ryk vrou - 'n Ariaanse vrou - en 'n paar byvroue. Die jaar daarna het hy sy opstand geloods. Nou moes hy sy posisie verdedig teen beide die barbare en die Romeine.
Augustinus skryf aan Boniface en tugtig hom oor sy dade. Verwarring in Noord -Afrika, het hy voorgestel, sal beslis 'n toegang bied tot die Vandale wat reeds op Gibraltar gestaan ​​het, gereed om die kontinent te oorskry. Augustinus dring aan op vrede met die ryk en 'n verenigde front teen die barbare. Boniface, wat steun van Augustinus en die ander biskoppe verwag het, het aangevoer dat sy aansprake op mag wettig was. Nietemin draai Augustinus 'n koue skouer na hom toe. Die generaal het die biskop eenkeer besoek, maar Augustinus was blykbaar te moeg om met hom te vergader.
In die somer van 429 val die Vandale Noord -Afrika binne en het weinig weerstand beleef. Die burgers vlug voor hulle uit. baie na die versterkte stad Hippo. Daar het Augustinus die toestroming van vlugtelinge vertroos en versorg. Possidius, 'n charterlid van sy klooster in Thagaste, nou 'n biskop met 'n gemeente, het ook na Hippo gevlug en Augustinus gehelp om sy geskrifte te organiseer. Boniface was ook daar en verdedig die stad dapper. In die derde maand van die Vandale se beleg van Seekoei, het Augustinus skielik koors gekry. Die 76-jarige biskop het tien dae lank daarteen geveg. Toe sterf hy. Maar byna wonderbaarlik het sy geskrifte die oorname van Vandal oorleef, sodat sy invloed voortdurend kon voortduur.
Deur Randy Petersen
[Christelike geskiedenis publiseer oorspronklik hierdie artikel in Christelike geskiedenis uitgawe #15 in 1987]
Randy Peterson is 'n vryskutskrywer uit Westville, N. J., en 'n bydraende redakteur vir Christelike geskiedenis.
Van die groot verskil tot die groot resessie
Die gedeelde welvaart van die dekades na die Tweede Wêreldoorlog sou gedurende die sewentigerjare tot 'n einde kom, 'n dekade wat gekenmerk word deur stadige groei, hoë werkloosheid en hoë inflasie. Hierdie sombere ekonomiese situasie het die impuls gegee vir nuwe beleid wat beloof het om meer ekonomiese groei te stimuleer.
Ongelukkig het dit beteken dat groei sou terugkeer, maar die belangrikste begunstigdes sou diegene boaan die inkomsteleer wees. Vakbonde word aangeval in die werkplek, howe en openbare beleid, die hoogste marginale belastingkoerse is verlaag in 'n poging om meer geld na private beleggings te rig eerder as in die hande van die regering, en deregulering van korporatiewe en finansiële instellings is ingestel.
In 1978 was lidmate van die vakbond 23,8% en in 2011 tot 11,3%. Terwyl die drie dekades na die Tweede Wêreldoorlog 'n era van gedeelde voorspoed was, is die dalende sterkte van vakbonde in 'n situasie waarin arbeidsproduktiwiteit verdubbel het. sedert 1973, maar die gemiddelde lone het slegs met 4%gestyg.
Die hoogste marginale belastingkoers het gedaal van 70% tot 50% in 1982 en daarna tot 38,5% in 1987, en die afgelope 30 jaar het dit gewissel tussen 28% en 39,6%, waar dit tans is. (Vir meer lees, sien: Hoe werk die marginale belastingkoersstelsel?).
Die afname in vakbondlidmaatskap en die verlaging van marginale belastingkoerse val grofweg saam met toenames in inkomste -ongelykheid, wat die Groot Divergensie genoem word. In 1976 het die rykste 1% net minder as 8% van die totale inkomste gehad, maar het sedertdien toegeneem en 'n hoogtepunt bereik van net meer as 18% - ongeveer 23,5% wanneer kapitaalwins ingesluit word - in 2007, aan die vooraand van die aanvang van die Grote Resessie. Hierdie getalle is baie naby aan dié wat in 1928 bereik is, wat gelei het tot die ongeluk wat die Groot Depressie sou veroorsaak.