En siende ons nou so in die Ooste kuier (dankie, Amanda!), wonder ek of Versindaba die tradisie van ‘renga’ ken? In “Lesingsaal, 1975” is ek beslis ook krities op my jong, verwaande self. (‘n Soort selfmoord? Seker een van die belangrikste aspekte van die verhaalgegewe in sommige eietydse liriese gedigte, soos ek dit bedryf en ook Danie Marais, is ’n sekere illusie van die afwesigheid van poëtiese vernuf of styl (uiteraard is dit slegs ’n illusie, want die styl is opsetlik versteek). Hierdie meganisme plaas die verhaalgegewe onomwonde op die voorgrond, juis deur middel van die oënskyknlike afwesigheid van retoriese middelle. Hierop het Moses tot God gespreek: Maar as ek by die kinders van Israel kom en aan hulle sê: Die God van julle vaders het my na julle gestuur, en hulle my vra: Hoe is sy naam? -- wat moet ek hulle antwoord? “Vergeef my nie te wil sê nie”, is eintlik al wat ek wil sê… Celan se laatwerk vorm ‘n verwikkelde kluwe, wat eindelose kou en herkou, en uitputtende spoorsny neem om miskien, altemit (wie sal ooit kan sê?), te begin begryp.