Political Commentary | Fynbos Letters
POLITIEK NIE ‘JOU KOPPIE TEE’? WAT NOU VAN 7 MEI?
Posted on May 4, 2014 by Lisel Krige under Political Commentary
Miskien was daar ‘n tyd toe ‘n mens jou onaangeraak en ongeskonde eenkant kon hou van die politiek. Onbetrokke. Want “dis nie vir jou nie”. Jy kon dit oorlaat aan die ‘politieke diere’: daardie spesie wat alte maklik (nie altyd sonder rede nie…) geëtiketteer word as nie vanselfsprekend onkreukbaar nie; of selfloos nie. Vir wie eie gewin en aansien ongelukkig dikwels onverbloemde voorrang geniet.
Alte algemeen is dit dat persoonlike ambisie of voorkeure of vooroordele by hulle hoogty vier en word aanvegbare, soms onverantwoordbare uitlatings in oorlogstrant deur hulle rondgeslinger ten koste van die groter saak en sonder aansien des persoons. “Politiek is ‘n vuil spel.”
Voor my Staatsleer-dae op Stellenbosch in die 70’s, met leermeesters soos Gerhard Tötemeyer en Fanie Cloete wat begrippe soos ‘mag’ en ‘politiek’ met filosofiese wysheid vir ons klompie 20plussers uitgelê het, was ek ook ‘n eenkant-faktor. Selfs nog jare daarna. Gestem, ja; maar niks meer nie. Daar was meer as genoeg individue daarbuite met ‘n passie vir magspeletjies. Ek wou en kon aangaan met my lewe.
Dit is 4 Mei 2014. Die eerste uur van die nuwe dag; die nag is diep en stil en my hart is vol heimwee en nostalgie oor dieselfde datum en tyd 32 jaar gelede – toe ek die eerste gewaarwordinge gekry het dat my seun – my eersgeborene – sy opwagting gaan maak.
Daar is ook ander gewaarwordinge. Spanning, afwagting, gemengde emosies: oor die 2014-verkiesing wat nou, na maande se voortstuwing en voorbereiding, letterlik ophande is. En oor die deurslaggewendheid daarvan. Ek beleef dit intens. Ek is nie meer op die kantlyn nie, maar midde-in die stryd. Of spel. Of wat jy dit ook al wil noem. Ek het my onbetrokkenheid laat staan; ‘n blou T-hemp oor my kop getrek en toegetree tot die stryd. Dit klink heelparty eenvoudiger as wat dit is…
Wat het vir my verander? In ‘n neutedop miskien die feit dat swaar, donker, digte wolke al lank aan die saampak is op die horison en niks goeds voorspel nie; hulle word al hoe meer en kom al hoe nader. En die besef dat ek nie langer net op die kantlyn wil staan en toekyk nie. Wag en kyk wat gebeur nie. Miskien die wete dat ‘n ‘demokratiese reg’ meer beteken as om net jou kruisie op ‘n gegewe dag te trek. Miskien die drang om ter wille van my kinders – ons kinders – in beweging te kom en my aan te sluit by ‘n groepering wat my versugting vergestalt: om dringend, uiters dringend vir verandering te veg.
Om eenkant te sit en wag dat die politici aanvaarbare en werkbare oplossings vind terwyl ek toekyk, was hoewel die maklikste, nie meer die beste of die enigste opsie nie. Dit was tyd om op te staan en in te skakel…
Hierdie groepering het ‘n ideologie en ‘n visie wat totaal verweef is met integriteit en afhanklik is daarvan. Om die waarheid te sê – dit gaan akkoord met die droom wat Nelson Mandela vir hierdie land en sy mense gekoester het… Ek kan my daarmee vereenselwig. Ek kon my gewig daarby ingooi.
Ek kon ‘n beskeie maar gewillige rolspeler word: in my eie gemeenskap, tussen my mense. Die taak is groot, maar die boodskap is eenvoudig: Suid-Afrika is in die moeilikheid en daar moet verandering kom. Die skip sal omgedraai moet word voordat dit die afgrond in tuimel. Ons land moet gered word. Dis al genade.
Die ‘hearts & minds’ van Suid-Afrikaners moet aangeraak en voorberei word vir winde van verandering.
So – hier is ek en die ander wat saam met my in dieselfde bootjie is: moeg en gestres; maar passievol en hoopvol.
Mag die Demokratiese Alliansie meer duidelike kruisies op hom verenig as ooit vantevore – van helder denkendes wat ‘n ‘duidelike blou frokkie’ dra!
Die kwesbares… ons mag hulle nie in die steek laat nie