AFRIKAANSE OPSOMMING: Hierdie studie bekyk die uitbeelding van die wit man as 'n karakter in verskeie Suid-Afrikaanse toneelstukke gedurende die jare 1980 tot 2000. In hierdie tyd het Suid-Afrika drastiese veranderings ondergaan as gevolg van die val van die apartheid staat en die onstaan van 'n demokratiese, "vrye" land. In die studie word dan, in die lig van toepaslike filosofiese en sosiologiese teorieë (soos bv 20ste eeuse westerse konsepte van manlikheid en witheid) meer spesifiek ondersoek ingestel na die impak van sodanige ekstreme politieke en sosiale omwentelings in 'n land op die lewe en realiteit van die individuele wit man, en sy respons daarop. In die proses word daar verder ook gefokus op die wisselwerking tussen kollektiewe en persoonlike identiteite in die raamwerk van 'n veranderende Suid-Afrika en hoe hierdie wisselwerking selfs 'n sekere kulturele of etniese groepering se fondamente kan laat wankel. Die ondersoek word onderneem aan die hand van ontledings van enkele toepaslike toneelstukke van Paul Slabolepszy, Greig Coetzee, André P. Brink en Deon Opperman, en daar word spesifiek gekyk na drie oorheersende temas wat in die stukke geïdentifiseer is: herkenning (“recognition”), gevaarlike onsekerheid (“dangerous insecurity” of “ressentiment”) en die altyd teenwoordige verlede (“ever-present past”). Hierdie temas word gebruik om die psige van 'n spesifieke kulturele groep (asook sy indivdue) te illustreer gedurende 'n spesifieke tydperk in die Suid-Afrikaanse geskiedenis en om tot 'n sekere mate sy identiteit te help her-definieer. Hierdie karakters (en selfs dramaturge) probeer sin maak uit hul onstuimige verlede, komplekse hede en onseker toekoms en hul eie bydrae tot en plek daarin. Die gevolgtrekking word bereik dat die Suid-Afrikaanse wit man wat hier uitgebeeld word 'n tipe kollektiewe eksistensiële krisis ervaar het (of steeds ervaar?) waarin hulle moes aanvaar dat hulle die minderheid was en ook op hierdie manier alleen is in hulle krisis. Hulle word geforseer om hul kollektiewe wese (=identiteit) te probeer wysig om in te pas by die nuwe realiteit waarin hulle hulself bevind. Dit word geïllustreeer deur hul soeke na (nuwe) persoonlike identiteite. 'n Finale gevolgtrekking is dat hierdie proses 'n aanhoudende een is, soos gedemonstreer deur heelwat nuwe werke wat te sien is op hedendaagse kunste feeste.