Julius Caesar Denarius, 47 v.G.J - Geskiedenis Podcasts - 2022
Dit is 'n weergawe van 'n silwer muntstuk wat deur Julius Caesar geslaan is in verwysing na die vermeende afkoms van sy familie. Die gens Julia beweer dat hulle van Venus afkom deur Aeneas, wat die produk was van 'n vereniging tussen sy vader Anchises en die godin. Venus, die goddelike voorouer van Caesar, word op "koppe" vertoon; Aeneas, stamvader van die gens Julia deur sy seun Iulus, word uitgebeeld op 'Tails' wat sy vader Anchises uit die brandende ruïnes van Troy dra. Julius Caesar Denarius. Afrikaanse munt, 47 vC herskep in 3D 2018 CE vir spelprojek: "Caesar's Revenge." Inligting oor hierdie muntstuk is afkomstig van: http://romanumismatics.com/articles/article/roman-imperators-julius-caesar-aeneas-ancestor-of-the-julians/
Republikein en vroeë keiser
Forum Romanum, uitsig op die tempel van Saturnus en Basiliek Iulia, Rome, Italië.
Aesernia, Samnii, Italië. AE 21 c. 263 - 240 vC.
V. Minucius Rufus, AR Denarius, Rome, 122 v.G.J.
M. Furius L.f. Philus, AR Denarius, Rome 119 vC.
C. Fabius C.f. (Hadrianus?) AR Denarius, Rome, 102 v.C.
C. Hosidius C.f. Geta, AR Denarius. Rome, 68 v.C.
L. Plautius Plancus AR Denarius. Munt van Rome, 47 v.C.
Julius Caesar, Republikeinse Rome, N. Afrikaanse munt (Kartago?), Silwer Denarius, 47-46 vC.
Octavian Augustus, AR quinarius, Rome (en Brudisium?), Italië. 29-27 VHJ.
Een van die Romeinse woorde vir muntstuk, pecunia, kom van 'n ander Latynse woord, pekus, wat koei beteken. Beeste was 'n teken van rykdom in die antieke wêreld, en die leen van die woord om ook 'n fisiese muntstuk, 'n ander teken van rykdom, aan te dui, is nie verbasend nie.
Romeine het hul muntstelsel begin met die sny van ru -stukke brons in baie verskillende vorme (knop, sirkel, reghoek) wat genoem is is onbeskof. Hierdie praktyk het ontwikkel tot die aes signatum, wat effens meer gereeld was, met waarneembare foto's van diere en wapens, maar steeds 'n handelsmiddel was wat gebaseer was op gewig, meer as 'n vorm van geld.
Die Aes graf, of swaar brons, was die volgende, en hoewel dit nog nie perfek was nie, was dit ten minste sirkelvormig. Hierdie stuk brons is in verskeie denominasies gemunt: die eerste stel denominasies in die Romeinse muntstelsel. Hulle het die as, semis, triens, quadrans, sekstane en die unica.
Hierdie stel Romeinse munte, wat die eerste keer omstreeks 300 vC geslaan is, het 'n standaard manier gehad om die waarde te omskryf deur 'n sekere god of godin toe te skryf aan die OVVERS van elke muntsoort:
Soos = Janus, Semis = Jupiter, Triens = Minerva, Quadrans = Herakles, Sekstane = Mercurius, Unica = Roma.
Die voorkant van 'n skip word op byna al die agterkant van hierdie munte aangetref, waarskynlik as 'n verwysing na die nuutgevonde vlootmag van Rome.
Hierdie stelsel het uiteindelik plek gemaak vir 'n meer Grieks -beïnvloed stelsel, en omstreeks 269 vC, met die opkoms van die Romeinse mag, het die gebruik van die silwer drachm het 'n standaard Romeinse gebruik geword. Rondom die begin van die tweede eeu vC het die Romeine moontlik hul eie stel silwer muntstukke bekendgestel, veral die denarius, maar ook die sestertius ('n kwart van 'n denarius) en quinarius (half a denarius).
Inflasie het 'n groot probleem geword rondom die tyd van die Puniese oorloë (drie individuele oorloë teen Kartago wat begin in 264 vC), maar met die uiteindelike nederlaag van Kartago in 146 vC het 'n stadige, maar ywerige herorganisasie van die monetêre stelsel die probleem opgelos en denarius het sy begin gesien as die belangrikste benaming van Romeinse muntstukke.
Hierdie keer was daar ook 'n baie groter verskeidenheid voor- en agterkantontwerpe op sy munte. Die meeste Republikeinse munte uit die versameling van Hallie Ford kom uit die oorgangstydperk. Ons sien nie meer die standaard Roma op elkeen nie unica, maar 'n wye verskeidenheid artistieke inspirasie.
Sommige van die eerste muntstukke van Caesar en Augustus, onderaan hierdie bladsy, was die eerste van 'n uiteindelike standaardpraktyk van die keiserlike portret op die voorkant. Caesar was die eerste met sy eie gesig (hoewel dit nie op hierdie spesifieke muntstuk gesien word nie), maar Augustus was die een wat die praktyk bevestig het.
Hannestad, Niels. Romeinse kuns en keiserlike beleid. Aarhus C: Aarhus UP, 1988. Druk.
Klawans, Zander H. Lees en dateer Romeinse keiserlike muntstukke. New York: Sanford J. Durst Numismatic Publications, 1982. Druk.
Seer, David R. Romeinse munte en hul waardes: The Millennium Edition. Londen: Spink, 2000. Druk.
Caesar het die Republiek agt jaar lank in die Galliese oorloë gedien en die gebied Gallië (ongeveer gelykstaande aan die huidige Frankryk) ten volle verower. Nadat die Romeinse senaat Caesar geëis het om sy leër te ontbind en as burger terug te keer huis toe, het hy geweier, die Rubicon met sy leër oorgesteek en Rome in die vredesoorlog in 49 vC gedompel. Nadat hy die laaste van die opposisie verslaan het, is Caesar aangestel diktator perpetuo ("diktator in ewigheid") vroeg in 44 vC.  Die Romeinse historikus Titus Livius beskryf drie voorvalle wat tussen 45 en 44 vC plaasgevind het as die finale oorsake van die moord op Caesar - die 'drie laaste strooitjies' wat sommige Romeine betref. 
Die eerste voorval het in Desember 45 vC of moontlik vroeg in 44 vC plaasgevind.  Volgens die Romeinse historikus Cassius Dio, nadat die senaat gestem het om 'n groot groep eer aan Caesar toe te ken, het hulle besluit om dit formeel aan hom voor te lê en het hulle as senatoriale afvaardiging na die Tempel van Venus Genetrix opgeruk.  Toe hulle aankom, het die etiket gevra dat Caesar opstaan ​​om die senatore te groet, maar hy staan ​​nie op nie. Hy het ook 'n grap gemaak oor hul nuus en gesê dat sy eerbewyse in plaas van verhoog moet word.  Die Romeinse historikus Suetonius het geskryf (byna 150 jaar later) dat Caesar nie in die tempel opgestaan ​​het nie, hetsy omdat hy deur die konsul Lucius Cornelius Balbus in bedwang gehou is, of dat hy hom voorgeneem het oor die voorstel dat hy sou opstaan.  Ongeag die redenasie, deur prakties 'n senatoriese geskenk te verwerp en nie die teenwoordigheid van die afvaardiging met die regte etiket te erken nie, het Caesar die sterk indruk gewek dat hy hom nie meer om die Senaat steur nie. 
Die tweede voorval het plaasgevind in 44 vC. Op 'n dag in Januarie ontdek die tribunes Gaius Epidius Marullus en Lucius Caesetius Flavus 'n diadeem op die kop van die standbeeld van Caesar op die Rostra in die Forum Romanum.  Volgens Suetonius het die tribunes beveel dat die krans verwyder moet word, aangesien dit 'n simbool van Jupiter en koninklikes was.  Niemand het geweet wie die diadeem geplaas het nie, maar Caesar vermoed dat die tribunes gereël het dat dit verskyn sodat hulle die eer kan kry om dit te verwyder.  Sake eskaleer kort daarna op die 26ste, toe Caesar te perd na Rome ry op die Appianweg.  'n Paar lede van die skare groet hom as rex ("koning"), waarop Caesar geantwoord het: "Ek is nie Rex nie, maar Caesar" ("Non sum Rex, sed Caesar").  Dit was die woordspel "Rex" was 'n familienaam sowel as 'n Latynse titel. Marullus en Flavus, die bogenoemde tribunes, was nie geamuseer nie, en beveel dat die man wat eers 'Rex' gehuil het, gearresteer word. In 'n latere vergadering van die senaat het Caesar die tribunes daarvan beskuldig dat hy probeer het om teenkanting teen hom te skep en hulle uit die amp en lidmaatskap van die senaat laat verwyder.  Die Romeinse plebs het hul tribunes ernstig opgeneem, aangesien die verteenwoordigers van die gewone mense Caesar se optrede teen die tribunes hom aan die verkeerde kant van die openbare mening geplaas het. 
Die derde voorval het plaasgevind op die fees van die Lupercalia, op 15 Februarie, 44 vC. Mark Antony, wat as medekonsul met Caesar verkies is, klim op die Rostra en sit 'n diadeem op die keiser se kop en sê: "Die mense gee dit vir my deur my." Terwyl 'n paar lede van die skare toegejuig het, het die meeste met stilte geantwoord. Caesar haal die diadeem uit sy kop. Antony plaas dit weer op hom, net om dieselfde reaksie van die skare te kry.  Laastens het Caesar dit eenkant gesit om dit as offer te gebruik Jupiter Optimus Maximus.  "Jupiter alleen van die Romeine is koning," het Caesar gesê, wat 'n entoesiastiese reaksie van die skare gekry het.  Destyds het baie geglo dat Caesar se verwerping van die diadeem vir hom 'n manier was om te sien of daar genoeg steun vir hom was om koning te word, en het hom daarvoor geminag. 
Volgens Suetonius het Caesar se moord uiteindelik hoofsaaklik plaasgevind weens die kommer dat hy homself as die koning van Rome wou kroon.  Hierdie kommer is vererger deur die "drie laaste strooitjies" van 45 en 44 vC. In net 'n paar maande het Caesar die senaat minag, die People's Tribunes verwyder en met monargie gepeuter. Teen Februarie word die sameswering wat sy sluipmoord veroorsaak het, gebore. 
Die sameswering om Julius Caesar te vermoor, het begin met 'n ontmoeting tussen Cassius Longinus en sy swaer Marcus Brutus  in die aand van 22 Februarie 44 vC,  toe die twee na 'n gesprek ooreengekom het dat iets gedoen moet word om te keer dat Caesar koning van die Romeine word.  [ onbetroubare bron? ]
Die twee mans het toe begin om ander te werf. Alhoewel dit slegs een man nodig het om 'n ander te vermoor, het Brutus geglo dat die moord op Caesar 'n wettige verwydering van 'n tiran, ter wille van hul land, 'n groot aantal Rome se voorste manne moet insluit.  Hulle het probeer om 'n balans te vind: hulle was daarop gemik om genoeg mans te werf om Caesar te omsingel en teen sy ondersteuners te veg, maar nie so baie dat hulle die risiko loop om ontdek te word nie. Hulle verkies vriende bo kennisse en werf nie roekelose jeugdiges of swak swak ouderlinge aan nie. Uiteindelik het die samesweerders senatore gewerf naby die ouderdom van veertig, net soos hulle. Die mans het elke moontlike werf met onskuldige vrae beoordeel.  Die ou bronne berig dat ongeveer sestig tot tagtig samesweerders uiteindelik by die plot aangesluit het, alhoewel laasgenoemde getal 'n skriffout kan wees.  [ onbetroubare bron? ]
Bekende samesweerders was onder meer Quintus Labeo, wat op 2 Maart bevestigend geantwoord het toe Brutus hom gevra het of dit verstandig is om 'n man in gevaar te stel as dit beteken om bose of dwase mans te oorwin  Decimus Brutus, wat op 7 Maart aangesluit het nadat hy genader is deur Labeo en Cassius  Gaius Trebonius,  Tillius Cimber, Minucius Basilus en die broers Gaius en Publius Servilius Casca, almal uit Caesar se eie geledere  en Pontius Aquila, wat persoonlik deur Caesar verneder is.  Volgens Nicolaus van Damaskus het die samesweerders Caesar se soldate, offisiere en burgerlike medewerkers ingesluit, en terwyl sommige by die sameswering aangesluit het weens kommer oor Caesar se outoritarisme, het baie hul eie belang gehad, soos jaloesie: gevoel dat Caesar nie beloon het nie hulle genoeg of dat hy te veel geld aan Pompeius se voormalige ondersteuners gegee het.  Die samesweerders het nie openlik vergader nie, maar in plaas daarvan in die geheim bymekaargekom by mekaar se huise en in klein groepies om 'n plan uit te werk. 
Eerstens het die samesweerders die toevoeging van twee ander mans tot die sameswering bespreek. Cicero, die beroemde redenaar, is deur Cassius en Brutus vertrou, en het dit geen geheim gemaak dat hy die heerskappy van die keiser as onderdrukkend beskou het nie. Hy het ook groot gewildheid onder die gewone mense en 'n groot netwerk van vriende gehad, wat ander sou help om by hul saak aan te sluit.  Maar die samesweerders het Cicero destyds as te versigtig geag, Cicero was meer as sestig, en die samesweerders het gedink dat dit te waarskynlik is dat veiligheid te vinnig sal wees as hy die sluipmoord beplan.  Vervolgens beskou die samesweerders Mark Antony, nege en dertig jaar oud en een van die beste generaals van Caesar.  Die samesweerders het ingestem om hom te werf totdat Gaius Trebonius gepraat het. Hy onthul dat hy Antony die somer tevore persoonlik genader het en hom gevra het om by 'n ander sameswering aan te sluit om die lewe van Caesar te beëindig, en Antony het hom van die hand gewys. Hierdie verwerping van die ou sameswering het veroorsaak dat die samesweerders besluit het om Antony te werf. 
Nou het 'n nuwe idee egter plaasgevind. Antony was sterk vanweë sy vertroudheid met die soldate, en magtig vanweë sy konsulskap. As Antonius nie by hulle sou aansluit nie, moet hulle Antony ook vermoor, sodat hy nie die sameswering inmeng nie.  Uiteindelik is hierdie idee uitgebrei en die samesweerders in twee faksies verdeel. Die optimaliseer, die "Beste manne" van Rome,  onder die samesweerders wou teruggaan na die gang van sake voor die keiser. Dit sou die dood van beide Caesar en al die mans om hom, insluitend Antony, insluit en die keiser se hervormings terugkeer.  Die voormalige ondersteuners van Caesar onder die samesweerders het nie hiermee ingestem nie. Hulle hou van Caesar se hervormings, en wou nie 'n suiwering van Caesar se ondersteuners hê nie. Selfs hulle het egter ingestem om Antony dood te maak. 
Brutus het nie met albei saamgestem nie. Hy het aangevoer dat Caesar doodmaak en niks anders doen nie, die opsie is wat hulle moet kies. Die samesweerders beweer dat hulle optree op grond van die beginsels van reg en geregtigheid, het hy gesê, en dit sou onregverdig wees om Antony dood te maak. Terwyl die moord op Caesar beskou sou word as die moord op 'n tiran, sou die moord op sy ondersteuners slegs gesien word as 'n gepolitiseerde reiniging en die werk van Pompeius se voormalige ondersteuners. Deur die hervormings van Caesar ongeskonde te hou, sou hulle beide die steun van die Romeinse volk behou, wat volgens Brutus teen keiser die koning was, nie die keiser die hervormer nie, en die steun van die keiser se soldate en ander ondersteuners. Sy argument het die ander samesweerders oortuig. Hulle het planne begin maak vir die moord op Caesar. 
Die samesweerders het geglo dat hoe en waar hulle Caesar vermoor het, 'n verskil sou maak. 'N hinderlaag in 'n afgesonderde gebied sou 'n ander invloed op die openbare mening hê as 'n sluipmoord in die hartjie van Rome. Die samesweerders het verskeie idees vir die sluipmoord gekry. Hulle het 'n aanval op Caesar oorweeg terwyl hy op die Via Sacra, die "Heilige Straat", geloop het. 'N Ander idee was om te wag om hom aan te val tydens die verkiesing vir nuwe konsuls. Die samesweerders sou wag dat Caesar die brug wat alle kiesers as deel van die verkiesingsprosedures oorgesteek het, begin oorsteek  en hom dan oor die spoor en in die water laat val. Daar sou samesweerders in die water wag vir Caesar, met dolke getrek. 'N Ander plan was om aan te val tydens 'n gladiatorspel, wat die voordeel gehad het dat niemand agterdogtig sou wees teen gewapende mans nie. 
Uiteindelik het iemand 'n ander idee gekry. Wat as die samesweerders Caesar op een van die senaatsvergaderings vermoor het?  [ onbetroubare bron? ] Alle ander planne het 'n afbreker: terwyl Caesar geen amptelike lyfwagte gehad het nie, het hy sy vriende gevra om hom in die openbaar te beskerm. Die meeste van hierdie vriende was indrukwekkend en gevaarlik en die samesweerders was bang dat hulle die moord sou inmeng. Hier sou dit nie 'n probleem wees nie, aangesien slegs senatore in die senaatshuis toegelaat is.  Sommige het ook gesê dat die moord op 'n tiran ten aanskoue van die Senaat nie as 'n politieke komplot beskou sou word nie, maar as 'n edele daad, namens hul land.  Die samesweerders het uiteindelik hierop besluit as die gekose plan. Caesar sou op 18 Maart die stad verlaat om 'n militêre veldtog teen die Getae en die Partiërs aan te pak. Die laaste vergadering van die senaat voor die datum was op die 15de, die Ides van Maart, en daarom het die samesweerders dit as die dag van die moord gekies. 
In die dae voor die Ides was Caesar nie heeltemal onbewus van wat beplan word nie. Volgens die ou historikus Plutarchus het 'n siener Caesar gewaarsku dat sy lewe nie later as die Ides van Maart in gevaar sou wees nie.  Die Romeinse biograaf Suetonius identifiseer hierdie siener as 'n haruspex met die naam Spurinna.  Boonop kyk Caesar op 1 Maart hoe Cassius met Brutus in die senaatshuis praat, en sê vir 'n hulpverlener: "Wat dink jy doen Cassius? Ek hou nie van hom nie, hy lyk bleek." 
Twee dae voor die sluipmoord ontmoet Cassius die samesweerders en vertel hulle dat as hulle die plan sou ontdek, hulle hul messe op hulself sou draai. 
Op die Ides van Maart van 44 v.C. het samesweerders en nie-samesweerders vergader in die Senaatshuis van Pompeius, geleë in die teater van Pompeius, vir die senaatsvergadering. Gewoonlik sou die senatore by die Roman Forum vergader, maar Caesar het 'n heropbou van die forum gefinansier, en daarom het die senatore op ander plekke in Rome vergader, en dit was een van hulle.  Daar was gladiatoriale speletjies aan die gang in die teater, en Decimus Brutus, wat 'n geselskap van gladiators was, het hulle in die Portico van Pompeius, ook in die Theatre of Pompey, gestasioneer.  Die gladiators kan nuttig wees vir die samesweerders: as daar 'n geveg ontstaan ​​om Caesar te beskerm, kan die gladiators ingryp as Caesar vermoor word, maar die samesweerders word aangeval, kan die gladiators hulle beskerm en aangesien dit onmoontlik was om die senaat binne te gaan Die gladiators kon, sonder om deur die portiek te gaan, die ingang na albei blokkeer indien nodig. 
Die senatore het gewag op die koms van Caesar, maar dit het nie gekom nie. Die rede hiervoor is dat Calpurnia, die vrou van Caesar, vroeg daardie oggend uit 'n nagmerrie wakker geword het. Sy het gedroom sy hou 'n vermoorde keiser in haar arms en treur oor hom. Ander weergawes het Calpurnia gedroom dat die voorkant van hul huis ineengestort het en dat Caesar weer gesterf het, wys hoe Caesar se liggaam met bloed stroom.  Calpurnia het ongetwyfeld Spurinna se waarskuwings gehoor oor 'n groot gevaar vir die lewe van Caesar, wat haar visioene help verduidelik. Omstreeks 05:00 het Calpurnia Caesar gesmeek om nie die dag na die senaatsvergadering te gaan nie.  Na 'n paar aarseling het Caesar toegegee. Alhoewel hy nie bygelowig was nie, het hy geweet dat Spurinna en Calpurnia by die Romeinse politiek betrokke was en besluit om versigtig te wees. Caesar het Mark Antony gestuur om die senaat te ontslaan.  Toe die samesweerders van hierdie ontslag hoor, het Decimus na Caesar se huis gegaan om te probeer om hom te laat praat om na die Senaatsvergadering te kom.  "Wat sê jy, Caesar?" Decimus gesê. "Sal iemand van u statuur aandag gee aan 'n vrou se drome en die tekens van dwase mans?" Caesar het uiteindelik besluit om te gaan. 
Caesar loop na die senaat se huis toe hy Spurinna sien. "Wel, die Ides van Maart het gekom!" Roep Caesar speels."Ja, die Ides het gekom," sê Spurinna, "maar hulle is nog nie weg nie."   Mark Antony het met Caesar begin ingaan, maar is deur een van die plotters (óf Trebonius óf Decimus Brutus) onderskep en buite aangehou. Hy het daar gebly tot ná die sluipmoord, waarna hy gevlug het.
Volgens Plutarchus het Lucius Tillius Cimber, toe Caesar gaan sit, 'n versoekskrif aan hom voorgelê om sy ballingskap te herroep.  Die ander samesweerders het saamgedrom om hul ondersteuning te bied. Beide Plutarchus en Suetonius sê dat Caesar hom weggewaai het, maar Cimber het Caesar se skouers gegryp en Caesar se toga afgetrek. Caesar het toe vir Cimber uitgeroep: "Wel, dit is geweld!" ("Ista quidem vis est!").  Terselfdertyd het Casca sy dolk gemaak en 'n blik op die nek van die diktator geslaan. , wat doen jy? " Casca, bang, skree" Help, broer! "(Oud -Grieks: ἀδελφέ, βοήθει, geromaniseer: adelphe, boethei). Binne 'n paar oomblikke het die hele groep, insluitend Brutus, die diktator gesteek. Caesar het probeer wegkom, maar, verblind deur bloed in sy oë, struikel en val die manne hom steeds steek terwyl hy weerloos op die onderste trappe van die portiek lê. Caesar is 23 keer gesteek.   Suetonius vertel dat 'n dokter wat 'n lykskouing op Caesar uitgevoer het, vasgestel het dat slegs een wond (die tweede een aan sy bors wat sy aorta deurboor het) dodelik was. Hierdie lykskouingsverslag (die vroegste bekende nadoodse ondersoek in die geskiedenis) beskryf dat die dood van Caesar meestal te danke was aan bloedverlies as gevolg van sy steekwonde. 
Caesar is vermoor aan die basis van die Curia in die teater van Pompeius. 
Die laaste woorde van die diktator is 'n omstrede onderwerp onder geleerdes en historici. Suetonius self sê dat hy niks gesê het nie,  nietemin noem hy dat ander geskryf het dat Caesar se laaste woorde die Griekse frase was "καὶ σύ, τέκνον"  (getranslitereer as "Wat is die tegnologie?":" Jy ook, kind? "In Engels).  Plutarchus berig ook dat Caesar niks gesê het nie, terwyl hy sy toga oor sy kop trek toe hy Brutus onder die samesweerders sien.  Die weergawe wat die bekendste in die Engelssprekende was. wêreld is die Latynse frase "En tu, Brute?"(" Jy ook, Brutus? ")   is afgelei van William Shakespeare se Julius Caesar (1599), waar dit eintlik die eerste helfte van 'n makaroniese reël vorm: "En tu, Brute? Val dan, Caesar. "Volgens Plutarchus stap Brutus na die moord vorentoe asof hy iets vir sy mede -senatore wil sê wat nie by die plot betrokke was nie, maar hulle vlug uit die gebou.  Brutus en sy metgeselle marsjeer daarna deur die stad, met die aankondiging: "Mense van Rome, ons is weer vry!" Hulle word met stilte ontmoet, aangesien die burgers van Rome hulself in hul huise toegesluit het sodra die gerugte van wat plaasgevind het begin versprei het. Volgens Suetonius , na die moord, het al die samesweerders gevlug, die keiser se liggaam het 'n geruime tyd daarna onaangeraak gelê totdat drie gewone slawe hom op 'n werpsel gesit en hom huis toe gedra het, met sy een arm neergehang. 
Virgil het in die Georgies dat verskeie ongewone gebeurtenisse plaasgevind het voor die moord op Caesar. 
Wie durf sê die son is vals? Hy en geen ander waarsku ons wanneer donker opstand dreig nie, wanneer verraad en verborge oorloë krag kry. Hy en niemand anders het hom ontroer oor Rome op die dag dat Caesar gesterf het nie, toe hy sy glans in donkerheid en duisternis versluier het en 'n goddelose eeu die ewige nag gevrees het. Maar in hierdie uur het die aarde en die vlaktes van die oseaan, slegte honde en voëls wat onheil spel, tekens gestuur wat 'n ramp was. Hoe gereeld het Etna die lande van die Cyclopes met 'n stroom uit haar gebarste oonde oorstroom en bolle vuur en gesmelte rotse daarop gegooi. Duitsland het die geraas van die geveg oor die lug gehoor, en selfs sonder presedent het die Alpe met aardbewings geruk. 'N Stem bulder deur die stil bosse vir almal om te hoor, 'n oorverdowende stem en skimpe van aardse bleekheid word in die dalende duisternis gesien. Gruwel is bo woorde, diere wat menslike spraak uitspreek, riviere het stilgestaan, die aarde het in die tempels gestaan ​​en ivoorbeelde huil van smart, en sweetkrale bedek bronsbeelde. Koning van waterweë, die Po het bosse meegesleur in die werveling van sy waansinnige stroom en saam met hom oor die gewone beeste en stalletjies. In dieselfde uur het sinistere filamente ook nie meer in onheilspellende ingewande verskyn nie, of bloed vloei uit putte of uit ons dorpe op die heuwels om die hele nag te weerklink met wolwe. Nooit meer 'n weerlig uit 'n wolklose hemel geval nie, en die kommerwekkende glans van die komeet is nooit so gereeld gesien nie.
'N Wasbeeld van Caesar is in die Forum opgerig met die 23 steekwonde.  'n Skare wat daar bymekaargemaak het, het 'n brand begin wat die naburige geboue erg beskadig het. [ aanhaling nodig ] Twee dae na die sluipmoord het Mark Antony die senaat ontbied en daarin geslaag om 'n kompromie uit te werk waarin die moordenaars nie vir hul dade gestraf sou word nie, maar al die aanstellings van Caesar geldig sou bly. Deur dit te doen, het Antony heel moontlik gehoop om groot krake in die regering te voorkom as gevolg van die dood van Caesar. Terselfdertyd het Antony die doelwitte van die samesweerders verminder.  Die gevolg wat die moordenaars nie voorspel het nie, was dat Caesar se dood die einde van die Romeinse Republiek neergeslaan het.  Die Romeinse laer klasse, by wie Caesar gewild was, het woedend geword dat 'n klein groepie aristokrate die keiser opgeoffer het. Antony maak gebruik van die hartseer van die Romeinse skare en dreig om hulle op die Optimates los te laat, miskien met die doel om self beheer oor Rome te neem. Maar tot sy verbasing en ontsteltenis het Caesar sy grootvader Gaius Octavius ​​sy enigste erfgenaam genoem en hom die uiters kragtige Caesar -naam nagelaat en hom een ​​van die rykste burgers in die Republiek gemaak.  Nadat hy gehoor het van die dood van sy aanneemvader, het Octavius ​​sy studies in Apollonia laat vaar en oor die Adriatiese See na Brundisium geseil.  Octavius ​​geword Gaius Julius Caesar Octavianus of Octavianus, die seun van die groot keiser, en gevolglik ook die lojaliteit van 'n groot deel van die Romeinse bevolking geërf het. Octavianus, slegs 18 jaar oud tydens die dood van Caesar, het aansienlike politieke vaardighede gehad, en terwyl Antony in die eerste ronde van die nuwe burgeroorloë met Decimus Brutus te doen gekry het, het Octavianus sy swak posisie gekonsolideer. Antony het Octavius ​​aanvanklik nie as 'n ware politieke bedreiging beskou nie as gevolg van sy jong ouderdom en onervarenheid, maar Octavius ​​het vinnig die steun en bewondering van Caesar se vriende en ondersteuners gekry. 
Om Brutus en Cassius, wat 'n enorme leër in Griekeland versamel het, te bestry, het Antony soldate nodig, die geld uit die keiser se oorlogskiste en die legitimiteit wat die naam van Caesar sou bied vir enige optrede wat hy teen hulle sou onderneem. Met die verloop van die Lex Titia op 27 November 43 vC, , is die Tweede Triumviraat amptelik gevorm, bestaande uit Antony, Octavianus en Caesar's Master of the Horse Lepidus.  Dit het Caesar formeel as Divus Iulius in 42 vC vergoddelik, en keiser Octavianus het voortaan Divi filius ("Seun van die Goddelike").  Aangesien Caesar se genade tot sy moord gelei het, het die Tweede Triumviraat die beskuldiging teruggebring, sedert Sulla laat vaar.  Dit het die moord op 'n groot aantal teenstanders wettiglik goedgekeur om sy vyf en veertig legioene te finansier in die tweede burgeroorlog teen Brutus en Cassius.  Antony en Octavian verslaan hulle op Philippi. 
Die Tweede Triumviraat was uiteindelik onstabiel en kon nie interne jaloesie en ambisies weerstaan ​​nie. Antony verafsku Octavianus en spandeer die meeste van sy tyd in die Ooste, terwyl Lepidus Antony bevoordeel, maar voel dat hy deur albei sy kollegas verduister word. Na die Siciliaanse opstand, onder leiding van Sextus Pompeius, het 'n geskil tussen Lepidus en Octavianus ontstaan ​​oor die toekenning van grond. Octavianus beskuldig Lepidus van die gebruik van mag in Sicilië en van poging tot opstand, en in 36 vC is Lepidus in ballingskap in Circeii gedwing en van al sy ampte ontneem behalwe die van Pontifex Maximus. Sy voormalige provinsies is toegeken aan Octavianus. Intussen is Antonius getroud met die keiser se minnaar, Cleopatra, met die bedoeling om die fantastiese ryk Egipte as 'n basis te gebruik om Rome te oorheers. 'N Derde burgeroorlog het daarna uitgebreek tussen Octavianus aan die een kant en Antony en Cleopatra aan die ander kant. Hierdie laaste burgeroorlog het uitgeloop op laasgenoemde se nederlaag by Actium in 31 vC. Octavianus se magte sou Antony en Cleoptra na Alexandrië jaag, waar hulle albei in 30 vC selfmoord sou pleeg. Met die volledige nederlaag van Antony en die marginalisering van Lepidus, het Octavianus, na 'n herontwerping van 'Augustus', 'n naam wat hom tot die status van 'n godheid gebring het, in 27 vC gebly as die enigste meester van die Romeinse wêreld en het hy begin vestig die Prinsipaat as die eerste Romeinse "Keiser". 
Antieke skepe: die skepe van die oudheid
Hierdie beeld is 'n voorstelling van die noodlottige reis van Mark Anthony en Cleopatra om Octavius ​​in 31 vC by Actium te ontmoet. Die Seestryd by Actium sou die magsbalans in die Romeinse ryk vir ewig verander in guns van Octavius ​​en lei tot die dood deur selfmoord van Anthony en Cleopatra. Hierdie skildery toon baie detail hoe 'n Praetorian Galleon moes gelyk het.
Anthony se vlootskepe geïllustreer op munte en die historiese konteks van hierdie munte
Die Antonius Denara was 'n muntstuk wat geslaan is as die amptelike muntstuk van die soldate in diens van Mark Anthony tydens sy bewind van die Oos -Romeinse Ryk. AR Denarius, kruisement met Mark Anthony, ongeveer 32 - 31 vC.
Hierdie denarii bestaan ​​vir gebruik deur die Legions II - XXIII, sowel as vir spesiale elite -eenhede soos die spekulante en die praetoriaanse kohort. Hierdie reeks muntstukke is deur Anthony geslaan vir die gebruik van sy vloot en legioene wat voorberei op die stryd met Octavianus. Hierdie denarii kan beskryf word as 'n geld van noodsaaklikheid. Die muntstukbeeld toon 'n Praetoriaanse kombuis van Antony se vloot. Omgekeer: legioengetal en - Legioenêre arend tussen twee standaarde
In die jaar 48 vC word Pompeius verslaan deur die keiser en Ptolemeus XII van Egipte, die ballinge van Cleopatra VII en neem die enigste leiding van Egipte aan. 'N Jaar later kom Julius Ceasar na die hulp van sy minnares, Cleopatra VII, en laat Ptolemeus XII vermoor en verklaar dat Cleopatra die koningin van Egipte is. Cleopatra trou met haar elfjarige broer Ptolemaeus XIII voordat sy saam met Julius Ceasar na Rome vertrek waar sy 'n seun, Caesarian (later Ptolemeus XIV), baar.
Beeld Cortesy van die MUSEO TECNICO NAVALE
In 44 vC deel Mark Anthony konsulskap met Caesar en Octavianus en word hy die regent van die Oos -Romeinse Ryk. Op 15 Maart 44 VHJ word Julius Caesar vermoor. In Egipte word Ptolemeus XIII vergiftig en maak Cleopatra haar seun, Caesarian, haar medewerker.
In Januarie van 43 vC dwing Octavianus die senaat om hom die pos van konsul toe te ken, en hy verander sy naam na Gaius Julius Caesar. In November 43 VHJ word die Tweede Triumviraat gevorm tussen Mark Anthony, Marcus Aemilius Lepidus (hoëpriester) en Octavianus wie se mag versterk word deur die uitskakeling van kragtige mededingers. In die daaropvolgende jaar verpletter die Tweede Triumviraat die magte van die moordenaars van Julius Caesar, Cassius en Brutus. In die Romeinse ryk word Julius Caesar erken as 'n god en Octavianus as die & quotson van god & quot.
Antony, denarius, 32/1BC, Northern Greece: CHORTIS SPECULATORVM.
Een van die spesiale & quotLegionêre & quot -kwessies wat vir die weermag en vloot by Actium getref is.
In 41BC neem die politieke intrige toe in die Oostelike Ryk toe die Egiptiese koningin Cleopatra na Tarsus reis om te verduidelik hoe sy weier om die Tweede Triumviraat ten volle te ondersteun en Mark Anthony en Cleopatra verlief raak op hul romantiese en tragiese politieke bondgenootskap. Mark Anthony en Cleopatra keer terug na Egipte waar Cleopatra 'n tweeling baar.
Hierdie ontmoeting in Tarsus sou deel word van die erfenis en legende van die stad met die verhaal wat eeue daarna vertel is. Tarsus was strategies geleë op die primêre handelsroetes na die Anatoliese plato en dus 'n belangrike politieke sentrum vir die Oos -Romeinse Ryk.
"Cleopatra" Deur J. W. Waterhouse, geskilder in 1888
Die Perusine -oorlog begin tussen Octavianus en Mark Anthony se broer Lucius Antonius en Lucius se vrou Fulvia. In Rome trou Octavianus met Sextus Pompeius se familielid Scribonia, 'n poging om sy politieke alliansie met Sextus te versterk.
Antony, denarius, ca. 32 vC, Noord -Griekeland: Die tipiese & quotLegionary & quot -kwessie, het die troepe wat by of naby Actium gestasioneer is, betaal. Beeld met vergunning Classical Nuismatic Group
In 40 vC vergader die Tweede Triumviraat om die Regering oor die verskillende dele van die Romeinse Ryk te verdeel en toe te ken. Mark Anthony keer terug na Rome en trou met Octovian se suster Octavia. Keer dan terug na Egipte en sy minnaar, Cleopatra. In dieselfde jaar word die berugte Herodes die Grote deur die Romeine as koning van Judea aangewys.
Voor: Saamgestelde koppe van Mark Antony en Octavius ​​wat na Octavia kyk.
Omgekeer: Drie skepe onder seil wat in Atratinus Grteece 38 vC geslaan is.
Die komende tien jaar word gekenmerk deur verskillende militêre groepe in die hele Romeinse Ryk, Octavianus se vloot - onder leiding van admiraal Agrippa, verslaan die vloot van Sextus Pompeius. Mark Anthony word verslaan in 'n geveg met die Partiërs.
In 32 vC is Mark Anthony getroud met Cleopatra, en sy baar 'n ander kind.
Hedendaagse illustrasie van Romeinse skepe vanaf die mure van Pompeii 70 nC
Antonius het die verhouding tussen Octavianus en homself gespanne deur van Octavian se suster te skei ten gunste van Cleopatra, koningin van Egipte. Uiteindelik, in 31 v.G.J., het daar oorlog uitgebreek tussen Octavianus en die gesamentlike magte van Cleopatra en Antonius. In 31 vC was Marcus Antonius en Cleopatra se gesamentlike vloot geanker in 'n hawe aan die Dalmation -kus van die Adriatiese See
Op 2 September 31 vC val Marcus Antonius se 220 swaar gewapende vloot oorlogskepe, kompleet met klipgooikatapulte en insluitend Cleopatra se 60 skepe en haar skatskip met pers seile, keiser Octavianus se vloot van 260 skepe aan.
Octavian geniet 'n strategiese voordeel in die seestryd met kleiner en meer manoeuvreerbare skepe. Geskiedkundiges glo dat Marcus Antonius maklik deur die Octavian -vloot vasgekeer is. Dit is nie verbasend nie, aangesien Marcus Antonius 'n soldaat was en nie 'n vlootbevelvoerder wat vertroud was met die strategieë van vlootgevegte nie.
Octavianus het met die nederlaag van sy vyande tydens die seestryd by Actium die enigste heerser van Rome geword. Hy keer in 29 v.G.J na Rome terug en vier sy onlangse oorwinnings teen Marcus Antonius.
Die verhaal eindig tragies in 30 vC toe Oct a vius (keiser Augustus) Alexandria aanval, waar Mark Anthony en Cleopatra selfmoord pleeg. Okt. 'n Vian het die seun van Cleopatra, Caesarion, doodgemaak en Egipte word geannekseer onder die bewind van keiser Augustus se verteenwoordigers.
Die geskiedenis en menslike gebeure van hierdie dramatiese verhaal is verewig in die klassieke Shakespearian -toneelstuk "Antony and Cleopatra"
Octavian Fleet muntstukke
Octavian - AR denarius, 29-27 v.C.
Maar beide die voor- en agterkant van hierdie tipe muntstukke verwys na Octavianus se oorwinning oor Antony en Kleopatra. Victoria op 'n vooroor van 'n skip op die voorkant verwys na vlootoorwinning, spesifiek Octavianus se nederlaag van Antony se vloot in die Slag van Actium. Maar die uitbeelding van Octavianus in 'n triomfantelike quadriga aan die agterkant dui aan dat die munt eintlik dateer uit sy drievoudige triomf (vir sy oorwinnings in Illyricum en Egipte, sowel as in die slag van Actium) in Rome in 29 vC, toe die senaat toegeken het talle eerbewyse oor hom.
1ste eeuse Romeinse Galleon soos op 'n Romeinse munt uitgebeeld
Antecedente en uitkoms van die burgeroorlog van 49–45 v.C.
Tydens sy verowering van Gallië was Caesar ewe besig om sy posisie tuis te behou en te verbeter. Hy gebruik 'n deel van sy groeiende rykdom uit Galliese buit om politieke agente in Rome aan te stel.
Intussen is die kohesie van die triumviraat onder druk geplaas. Pompeius het spoedig rustig geword teenoor sy onrusbarend suksesvolle bondgenoot Caesar, net soos Crassus teenoor sy ou vyand Pompeius. Die alliansie is in April 56 vC op 'n konferensie in Luca (Lucca), net binne die Caesar -provinsie Cisalpine Gallië, opgerig. Daar is gereël dat Pompeius en Crassus die konsuls vir 55 vc sou wees en wette sou kry wat die keiser se provinsiale bevele vir nog vyf jaar sou verleng en Crassus 'n termyn van vyf jaar in Sirië en Pompeius 'n termyn van vyf jaar in Spanje sou gee. Hierdie wette is behoorlik aangeneem. Crassus is daarna uitgeskakel deur 'n vernietigende nederlaag van die Partiërs in 53 v.C. Die huweliksband tussen Pompeius en Caesar is verbreek deur Julia se dood in 54 v.C. Hierna het Pompeius onwrikbaar verder en verder van Caesar afgedwaal, totdat Pompeius, toe die oortreding uiteindelik kom, toegewyd was aan die kant van die adel, hoewel hy en die adel mekaar nooit vertrou het nie.
Die vraag was of daar 'n interval moes wees tussen die datum waarop Caesar sy provinsiale goewerneursdienste sou bedank en die bevel oor sy leërs en die datum waarop hy sy voorgestelde tweede konsulskap sou betree. As daar 'n tussenpose was, sou Caesar gedurende daardie tyd 'n privaat persoon wees, kwesbaar vir aanvalle deur sy vyande as hy vervolg en skuldig bevind word, sou hy polities verwoes word en moontlik sy lewe kan verloor. Caesar moes seker maak dat hy, tot met sy intrede op sy tweede konsulsskap, ten minste een provinsie met die militêre mag sou aanhou om sy veiligheid te waarborg.
Hierdie kwessie was reeds die voorwerp van 'n reeks politieke maneuvers en teenmanoeuvres in Rome. Daar is geen twyfel oor die datums waarop die kwessie verskyn het nie. Soos in 56 vC by Luca ooreengekom is, is die bevele van Caesar met vyf jaar verleng, blykbaar tot 28 Februarie, 49 v.C., maar dit is nie seker nie. In 52 v.C., 'n jaar waarin Pompeius as enigste konsul verkies is en 'n provinsiale bevel van vyf jaar in Spanje gekry het, is Caesar toegelaat deur 'n wet wat deur al tien tribunes geborg is om in absentia vir die konsulaat te staan.As hy in 49 v.C. vir die konsulskap 48 v.C. sou staan, sou hy gedurende die laaste 10 maande van 49 v.C. uit sy amp wees en dus in gevaar wees. As 'n beskerming vir Caesar hierteen, lyk dit asof daar 'n verstandhouding bestaan ​​het - moontlik 'n privaat persoon in Luca in 56 v.C. tussen hom en Pompeius - dat die kwessie van 'n opvolger van Caesar in sy bevele nie voor Maart in die senaat moet kom nie 1, 50 v.C. Hierdie maneuver sou verseker het dat Caesar sy bevele sou behou tot aan die einde van 49 v.C. Die vraag oor die vervanging van Caesar is egter eintlik 'n paar keer in die Senaat aan die orde gestel, vanaf 51 v.C. elke keer dat Caesar die gevaarlike voorstelle laat veto deur tribunes van die plebs wat sy agente was - veral Gaius Scribonius Curio in 50 v.C. en Mark Antony in 49 vc.
Een van die konsuls vir 50 v.C., Gaius Claudius Marcellus, het die saak in die gedrang gebring. Hy het resolusies van die senaat gekry dat Caesar sy bevel moet aflê (vermoedelik op die einddatum), maar dat Pompeius nie sy bevel gelyktydig moet neerlê nie. Curio het toe op 1 Desember, 50 v.C., 'n resolusie (met 370 stemme teen 22) gekry dat beide mans hul bevele gelyktydig moet neerlê. Die volgende dag het Marcellus (sonder toestemming van die senaat) die bevel oor alle troepe in Italië aan Pompeius aangebied, tesame met die mag om meer in te samel en Pompeius aanvaar. Op 1 Januarie, 49 v.C., het die senaat van Caesar 'n voorstel ontvang dat hy en Pompeius hul bevele gelyktydig moet neerlê. Die boodskap van Caesar was uitnemend, en die senaat het besluit dat Caesar as 'n openbare vyand behandel moet word as hy nie sy bevel "op 'n vasgestelde datum" neerlê nie.
Op 10–11 Januarie, 49 v.C., het Caesar sy troepe oor die rivier Rubicon gelei, die grens tussen sy provinsie Cisalpine Gallië en Italië. Hy het dus die eerste oorlogsdaad gepleeg. Dit was egter nie die kern van die saak nie. Die eintlike vraag was of die wanbestuur van die Grieks-Romeinse wêreld deur die Romeinse adel toegelaat moet word of dat dit deur 'n outokratiese regime vervang moet word. Albei alternatiewe sou tot 'n rampspoedige burgeroorlog lei. Die daaropvolgende gedeeltelike herstel van die Grieks-Romeinse wêreld onder die prinsipaal dui egter daarop dat die keisersorg die mindere kwaad was.
Die burgeroorlog was 'n tragedie, want oorlog was nie deur die keiser of Pompeius of selfs deur 'n aansienlike deel van die adel gesoek nie, terwyl die grootste deel van die Romeinse burgerliggaam vurig gehoop het op die behoud van vrede. Teen hierdie tyd was die drie partye wat polities getel het egter almal vasgevang. Die sukses van Caesar met die opbou van sy politieke mag het die kampioene van die ou regime so onberispelik vir hom vyandig gemaak dat hy nou 'n keuse moes kry tussen homself in die genade van sy vyande of die monopolie van mag waarna hy beskuldig word . Hy het bevind dat hy hom nie uit hierdie dilemma kon bevry deur sy eise, soos uiteindelik, tot die absolute minimum te beperk wat vir sy veiligheid vereis word nie. Wat Pompeius betref, sy toenemende jaloesie op Caesar het hom so ver na die adel gelei dat hy nie weer met Caesar kon klaarkom sonder om gesig te verloor nie.
Die eerste aanval van die burgeroorlog het vinnig beweeg. In 49 vC het Caesar sy opponente uit Italië verdryf na die oostelike kant van die Straat van Otranto. Daarna het hy Pompeius se leër in Spanje verpletter. Teen die einde van 49 v.C. volg hy Pompeius oor die Adriatiese See en haal 'n agteruit by Dyrrachium deur 'n beslissende oorwinning op Pharsalus op 9 Augustus 48 v.C. te behaal. Caesar het Pompeius agtervolg van Thessalië na Egipte, waar Pompeius vermoor is deur 'n offisier van koning Ptolemeus. Caesar het in Alexandrië oorwinter, met die bevolking geveg en met koningin Cleopatra gekuier. In 47 v.C. voer hy 'n kort plaaslike oorlog in Noordoos -Anatolië met Pharnaces, koning van die Kimmeriese Bosporus, wat probeer het om Pontus, die koninkryk van sy vader, Mithradates, terug te kry. Die bekende woorde van Caesar, Veni, vidi, vici ("Ek het gekom, ek het gesien, ek het oorwin"), is sy eie weergawe van hierdie veldtog.
Caesar keer toe terug na Rome, maar 'n paar maande later, nou met die titel van diktator, vertrek hy na Afrika, waar sy teenstanders saamtrek. In 46 het hy hul leër by Thapsus verpletter en na Rome teruggekeer, net om in November na Verder Spanje te vertrek om 'n nuwe weerstandsuitbraak, wat hy op 17 Maart, 45 v.C., by Munda verpletter het, te hanteer. Daarna keer hy terug na Rome om die Grieks-Romeinse wêreld in orde te kry. Hy het minder as 'n jaar se genade gehad vir hierdie groot rekonstruksietaak voor sy sluipmoord in 44 v.C. in die Senaatshuis in Rome op 15 Maart (die Ides van Maart).
Die dood van Caesar was deels te wyte aan sy genade en ongeduld, wat in kombinasie gevaarlik was vir sy persoonlike veiligheid. Caesar het nie geskroom om gruweldade teen 'barbare' te pleeg toe dit hom gepas het nie, maar hy was byna konsekwent grootmoedig in sy behandeling van sy verslane Romeinse teenstanders. Dus was genade waarskynlik nie net 'n kwessie van beleid nie. Caesar se vroegste ervaring in sy politieke loopbaan was Sulla se onverbiddelike vervolging van sy verslane binnelandse teenstanders. Caesar amnestie sy teenstanders groothandel en gee 'n aantal van hulle verantwoordelike posisies in sy nuwe regime. Gaius Cassius Longinus, wat die aangrypende gees was in die komplot om hom te vermoor, en Marcus Junius Brutus, die simboliese beliggaming van die Romeinse republikanisme, was albei voormalige vyande. 'Et tu, Brute' ('ook u, Brutus') was 'n uitdrukking van Caesar se besorgdheid omdat hy gesteek is deur 'n man wat hy vergewe, vertrou en liefgehad het.
Daar was egter ook 'n aantal oud-keisersnee onder die 60 samesweerders. Die toenemend monargiese neiging van die keiser se bewind het hulle in hierdie volksgesig ingedruk en, miskien net soveel, deur die aristokratiese minagting wat Caesar belemmer het om die bitter pil te suiker. Sommiges het persoonlik verloor, eerder as om te wen, deur die verwydering van die outokraat wat hul politieke fortuin verdien het. Maar selfs al handel hulle in beginsel, was hulle blind vir die waarheid dat die heerskappy van die Romeinse adel onherroeplik verbreek is en dat selfs die keiser nie die ou regime sou kon omverwerp as die vernietiging daarvan nie lankal was nie. Hulle het ook nie besef dat hulle deur sy keiser 'n martelaar te maak, sy postume politieke fortuin skep nie.
As Caesar nie in 44 v.C. vermoor is nie, sou hy moontlik 15 of 20 jaar lank geleef het. Sy fisiese toestand was buitengewoon taai, hoewel hy in sy laaste jare verskeie epileptiese aanvalle gehad het. Wat sou hy met hierdie tyd gedoen het? Die antwoord kan slegs geraai word uit wat hy in die paar maande gedoen het. Hy het in die jaar 46 vC tyd gekry om die Romeinse kalender te hervorm. In 45 vC het hy 'n wet uitgevaardig waarin 'n standaardpatroon vir die grondwette van die munisipaliteit, wat teen hierdie tyd die eenhede van plaaslike selfbestuur was in die grootste deel van die gebied wat deur Romeinse burgers bewoon is. In 59 vC het Caesar reeds die stad Capua opgewek, wat die republikeinse Romeinse regime meer as 150 jaar tevore van sy juridiese korporatiewe persoonlikheid ontneem het, en hy het nou die ander twee groot stede, Kartago en Korinte, opgewek wat sy voorgangers vernietig het. Dit was slegs 'n deel van wat hy gedoen het om sy ontslaan soldate en die stedelike proletariaat van Rome te hervestig. Hy was ook vrygewig om Romeinse burgerskap aan vreemdelinge toe te staan. (Hy het dit in 49 v.C. aan die hele Cisalpine Gallië, noord van die Po, gegee.) Hy het die Senaat groter gemaak en sy personeel meer verteenwoordigend gemaak van die hele Romeinse burger.
By sy dood was Caesar op die punt om 'n nuwe militêre veldtog te begin om Crassus se rampspoedige nederlaag in 53 v.C. deur die Partiërs te wreek en te herstel. Sou Caesar daarin geslaag het om die verlore heerskappy van die uitgestorwe Seleucidiese monargie oos van die Eufraat, veral Babilonië, vir die Grieks-Romeinse wêreld terug te kry? Die lot van die leër van Crassus het getoon dat die terrein in die noorde van Mesopotamië die Partiese kavallerie teen die Romeinse infanterie bevoordeel het. Sou die militêre genie van Caesar hierdie gebrek geweeg het? En sou Rome se tot dusver onuitputlike reservoir van militêre mannekrag voldoende gewees het vir hierdie ekstra beroep? Slegs raaiskote is moontlik, want die moord van Caesar het die Romeine tot nog 13 jaar burgeroorlog veroordeel, en Rome sou nooit weer oor voldoende mannekrag beskik om Babilonië te verower nie.
Julius Caesar Denarius, 47 VHJ - Geskiedenis
As diktator het Caesar elke geleentheid aangegryp om Romeine te herinner aan sy afkoms, goddelik en koninklik, sonder twyfel om sy absolute heerskappy te regverdig. Een medium, muntstukke, is lank reeds deur prominente Romeinse amptenare gebruik om erkenning vir hulself en hul gesin te eis (sien Romeinse Republikeinse munte). Caesar was egter die eerste Romein wat sy portret gedurende sy leeftyd op Romeinse munte geplaas het. Oor die algemeen beskou as hul nominale waarde, dra muntstukke ook 'n boodskap oor ekonomie en politieke mag wat maklik deur almal gelees kan word, selfs die ongeletterdes. Terwyl munte wat deur myntjies in Rome vervaardig is, geneig was om meer voorbehou te bly in hul ikonografie tot by die Prinsipaal, het die wat in die Oostelike provinsies geproduseer is, slegs 'n lang tradisie gevolg om Hellenistiese heersers met godheid te assosieer.
Die voorkant van hierdie silwer denarius, geslaan deur Julius Caesar in Rome in 44 vC, is opgeteken CAESAR DICT [ator] QUART [us] (Caesar Dictator vir die 4de keer) hy is aangestel in 49, 48, 46 vir 10 jaar, en in 44 lewenslank. Dit bevat sy kranskop in profiel, waaragter 'n simbool is van die lituus, die heilige horingstaf van die Pontifex Maximus, sy waarborg vir heiligheid, 'n posisie waarvoor hy in 63 vC verkies is en tot sy dood beklee het.
Met die duidelike bedoeling om vir die tweede keer heraangestel te word, adverteer Caesar sy goddelike afkoms deur die krans van Venus Genetrix in profiel te plaas op die voorkant van hierdie silwer denarius (gemunt in Afrika 47/46 v.G.J.) die agterkant bevat die beeld van Aeneas wat Anchises dra en die Palladium hou (Berlyn, Pergamon Museum).
Die agterkant van 'n soortgelyke silwer denarius van Caesar (gemunt 47/46 vC) toon hoe Aeneas Troy verlaat, Anchises op sy linkerskouer dra en nie Iulus nie, maar die Palladium, die standbeeld van gewapende Athena uit die stad Troje, in sy regterhand hou wat sterk lyk soos 'n Nike -figuur (Amsterdam, Allard Pierson Museum).
Die voorkant van 'n denarius van Caesar (Spaanse munt, 46-45 vC), toon die gekroonde kop van Venus, in profiel wat links voor haar uitkyk, is 'n klein Cupido en die lituus van die Pontifex Maximus. Aan die agterkant is 'n tropaeum met 'n gevange Gallië aan die een kant en 'n treurwyfie wat die verslane Gallia aan die ander kant simboliseer (Berlyn, Pergamon Museum).
Na die moord op Caesar is Octavianus, wat in Caesar se testament as sy erfgenaam genoem is, uitgedaag om aanspraak te maak op sy oom se besittings en op sy mantel van mag.
Hierdie silwer denarius, geslaan deur Octavianus in 42 vC, toon die kop van Octavianus aan die voorkant en Caesar's sella curulis, sy keiserlike sitplek, aan die agterkant, tesame met sy goue burgerkrans en die opskrif CAESAR DIC [tator] PER [petuus] (Berlyn, Pergamon Museum).
Terwyl die triumviraat uitmekaar val, was een van die strategieë wat Octavianus gevolg het om die ikonografie van Caesar op muntstukke na te boots, veral sy aanroeping van Venus as die stigter van die Iulii, en aanspraak te maak op die naam Caesar. Iewers voor die geveg by Actium in 31 vC, het Octavian silwer denarii uitgereik in verskillende variasies van dieselfde tema, uit verskillende muntstukke. Die muntstukke op die voorkant, die bekroonde kop van Venus (of 'n Venus-voorkoms). Agterop was 'n portret van Octavianus in die lengte, uitgebeeld as die imperator-held wat sy troepe in die geveg lei, of as die imperator in adlocutio, wat sy troepe inspireer met sy woorde, ongeag die beeld, met die opskrif wat die naam van Caesar aanneem was dieselfde: Caesar divi f [ilius] (Berlyn, Pergamonmuseum).
Na die nederlaag van Antony het Octavianus Caesar se muntbeelde vervang met sy eie ikone: Venus het plek gemaak vir die god Apollo as beskermheer van Augustus.
Denarius van Julius Caesar - 1974.06
Voorbeeld: Kop van Venus r., Gedraaide, met 'n kettinghaar in 'n knoop, val in twee lokke. Grens van kolletjies.
Eerw .: Aeneas vlug l., Hou vas palladium in die regterhand met Anchises op sy linkerskouer. (Palladium = standbeeld van Minerva, links, met 'n loodhelm op en dra 'n klein ronde skild en 'n lang spies.) Regs, CAESAR (afwaarts). Grens van kolletjies.
Titel: Denarius van Julius Caesar - 1974.06
Kultuur of tydperk: Romeinse Republiek
Datum: 47-46 vC
Materiaal: Metaal - silwer
Voorwerp tipe: Muntstukke - Romeins
Verkryging nommer: 1974.06
Afmetings: 18 mm (w)
Oorsprongstreek of ligging: Italië
Vitrine of te huur: 5
Sleutelwoorde: Muntstuk, denarius, Romeins, Republiek, Venus, Aeneas, Julius Caesar
Sear, D.R., Romeinse munte en hul waardes 5 vols (London, Spink, 2000-2014) 1402 Crawford, M., Romeinse Republikeinse muntstuk 2 volumes (Cambridge, Cambridge University Press, 2011) 458/1 en pl. LIV.10 Sear, D.R., Die geskiedenis en munt van die Romeinse keisers (London, Spink, 1998) 55 Grueber, H.A., Muntstukke van die Romeinse Republiek in die British Museum 3 vols (London, The Trustees of the British Museum, 1910 rev. Edn London, 1970) East 31 Seaby, H.A., Romeinse silwer muntstukke (Londen, BA Seaby, 1967) 12 (Noord-Afrika 47-46 vC) Sydenham, E. A. Die muntstuk van die Romeinse Republiek (Londen, Spink, 1952 (Sanford J. Durst repr. 1976) 1013.
Valverde, L. Amela, 'La serie RRC 458 de César', Revista Hécate, 5 (2018), 10-16. Kluczek, A.A., 'Faces of Aeneas. Voorstellings oor Romeinse munte en medaljes ', Studia Ceranea 6 (2016), 295-321. Scherer, M., The Legends of Troy in kuns en letterkunde, 2de uitg. (New York, Phaidon, 1964).
Denarius van Julius Caesar
Hierdie kwessie is groot getref en word beskou as die keiser se oorlogsmuntstuk vir die veldtog in Afrika teen die Pompeiërs. Dit is getref deur 'n militêre munt wat met Caesar in Afrika gereis het. Die tema van die afkoms van Caesar word hier versterk met die voorstelling van Aeneas se redding van sy vader en van heilige voorwerpe uit Troje. [David R Sear, Die geskiedenis en munt van die Romeinse keisers 49–27 vC, Spink, 1998, p.38.]
Die datum is vermoedelik tussen 48 en 46 vC. In 48 vC verslaan Caesar Pompeius in Pharsalus. Caesar het op die dag van die geveg 'Venus Victrix' (Venus die oorwinnaar) as sy wagwoord gebruik en haar 'n tempel beloof (Appian Burgeroorloë 2.68). Teen 46 vC het hy 'n tempel opgedra aan Venus Genetrix (Venus die Skepper) in sy nuwe forum. Aangesien hy tussen 48 en 47 September voor Christus in die Ooste was, het enige inisiatiewe vir nuwe muntstukke eers gekom toe hy na Italië teruggekeer het. Bewyse dui op 'n datum van 47-46 vC en Crawford (93) assosieer die kwessie dus met Caesar se Afrika-veldtog.
Venus is sedert ten minste die derde eeu vC met Rome se staatsgodsdiens verbind. As Venus Genetrix word sy beskou as die moeder van die Romeinse volk. In die Aeneas -legende was sy ook die moeder van Aeneas (wie se vader Anchises was), en die Juliaanse gesin het van haar afgestam deur Aeneas se seun Iulus (Ascanius) (vgl. Vergil Aeneis 1.288 en Ovid Metamorfose 14.583). Sommige Iulii het sedert 129 vC 'n figuur van Venus op hul muntstukke gesit, en 'n paar ander families (bv. Die Memmii) het ook die Venus -tipe gekies. Die eerste bekende kop van Venus op 'n Romeinse muntstuk behoort aan 83 v.C. Julius Caesar, wat sy familie se afkoms van Venus al in 69 vC geadverteer het (Suetonius Iulius 6), het sy familie se band met die Trojaanse legende ontwikkel deur Venus te assosieer met die Aeneas-Anchises-tipe op sy munte van die veertigerjare.
Die verhaal van Aeneas uit Troy was reeds teen die einde van die 6de eeu vC in Etruria bekend en verteenwoordig. Dit was waarskynlik uit Etruria dat die verhaal die eerste keer Rome bereik het. Die oudste sekere Romeinse voorstelling van die verhaal is op muntstukke van Julius Caesar, soos die huidige. Kort daarna het Dionysius van Halicarnassus (1.69.2 e.v., 2.66) die verhaal van Aeneas se redding uit Troje van die palladium en ander heilige dinge wat later deur die Vestaalse Maagde in die tempel van Vesta in Rome beskerm is. Die palladium was 'n standbeeld van Pallas (= Roman Minerva) wat die veiligheid van Troje, en later dié van Rome gewaarborg het toe dit daarheen gebring is. (Daar was 'n geskil oor die vraag of die Grieke die oorspronklike gesteel het palladium van Troy of slegs 'n replika.)
Onder Augustus het die definitiewe Romeinse weergawe van die legende ontwikkel, en die gevormde groep wat Aeneas, Anchises op Aeneas se linkerskouer en Ascanius onder leiding van Aeneas se regterhand verteenwoordig, is in Augustus se nuwe forum opgerig. Dit is die toneel wat Vergil beskryf het Aeneis 2.706 ev en Ovid Fasti 5.563 e.v. Die klem op Aeneas se pietas, wat gesimboliseer word deur sy redding van vader, seun en heilige voorwerpe, het in baie artistieke monumente van die eerste twee eeue nC voortgegaan. 'Die keisers was die gretigste om hierdie idee [van Aeneas pius die stigter van Rome]. Soos gereeld die geval is, is hierdie propagandistiese bedoeling die opvallendste van die muntstukke. '(Galinsky 4) Trajanus, 'n man met militêre reputasie en belange, het egter vroeg in die tweede eeu nC Caesar se munt weer uitgegee, wat Aeneas as 'n meer krygsfiguur as ander voorstellings. (Sien Galinsky fig. 3 vir die munt van Trajanus.)
Die volgende weergawe van die ontwikkeling van die Aeneas-Anchises-tema onder Augustus en later is gebaseer op Fuchs:
Octavianus het 'n vroeë goue muntstuk (tussen 42 en 38 vC) uitgereik met sy eie kop op die voorkant en die Aeneas-Anchises-paar op die agterkant. Maar die omgekeerde tipe is anders as die van Julius Caesar: Aeneas dra Anchises omhoog, meer soos die figure van Anapias en Amphinomos (die pligsgetroue broers van Catana, Sicilië) wat hul ouers red uit die uitbarsting van Mount Etna, wat op 'n PIETAS verteenwoordig was muntstuk in Rome geslaan c. 108 vC (deur M. Herennius). (Vgl. Die voorstelling van hierdie legende op Sextus Pompeius se munt uit Sicilië van ongeveer dieselfde tyd as Octavianus: 72.02).Miskien het die politieke klimaat kort na die dood van Caesar verhinder dat Octavianus die Etruskiese tipe Aeneas-Anchises-legende gebruik het wat Caesar gebruik het. Sommige herinneringe aan Caesar kan gevaarlik wees, veral 'n direkte verband tussen Rome se oorsprong en die Ooste. Vir sy vroeë muntstuk het Octavianus teen die tyd van sy nuwe forum en Vergil's 'n Siciliaanse model gekies Aeneis die legende is omskep in die 'definitiewe' weergawe (sien hierbo). 'Die vlug van Aeneas uit Troje vorm die begin van die legende wat die wêreldleierskap van Rome ten grondslag lê: tantae molis erat Romanum condere gentem. '(' Dit was die koste van swaar werk om die lewe van Rome te begin ', Aeneis 1.33, vertaal. W.F. Jackson Knight.)
Die middelpunt van Augustus se forum, die tempel van Mars Ultor, is in 42 v.C geloof. Die tempel en die forum is in 2 vC ingewy. Die Aeneas-groep was waarskynlik een van die vorige beeldhouwerke wat voltooi is: 27-22 vC? (Vergilius het begin met die Aeneis c. 29 v.C., en lees 'n gedeelte daarvan vir Augustus in 23 v.C.) afskrifte (waarvan daar baie was). Aeneas was volledig geklee, in teenstelling met die 'Griekse heroïese' naaktheid van die tipe munt van Caesar. Die frontaliteit van die behandeling van die groep versterk die impak daarvan as 'n simbool van pietas (pligsgetroue respek).
Vir vergelykings met Aeneas oor die Ara Pacis, sien Galinsky 10 en hfst. 5 (191-241) en Scherer 181-216.
Gaius Julius Caesar is gebore in 'n patrisiese familie, die Gene Julia, wat beweer dat hy afstam van Julus, seun van die legendariese Trojaanse prins Aeneas, vermoedelik die seun van die godin Venus.  Die Julii was van Albaniese oorsprong, genoem as een van die toonaangewende Alban-huise wat hulle in die middel van die 7de eeu vC in Rome gevestig het, na die vernietiging van Alba Longa. Hulle het 'n patrisiese status gekry, saam met ander edele Alban -gesinne.  Die Julii bestaan ​​ook in 'n vroeë periode in Bovillae, wat blyk uit 'n baie ou inskripsie op 'n altaar in die teater van die stad, wat spreek van hul offerandes volgens die lege Albana, of Alban -rites.    Die kognome 'Caesar' het, volgens Plinius die Ouere, sy oorsprong by 'n voorouer wat deur 'n keisersnee gebore is (uit die Latynse werkwoord 'om te sny', caedere, Caes-).  Die Historia Augusta stel drie alternatiewe verklarings voor: dat die eerste keiser 'n dik hare gehad het ("kessies") dat hy heldergrys oë gehad het ("oculis caesiis") of dat hy 'n olifant tydens die Puniese Oorloë vermoor het ("caesai" in Moorse) in die geveg.  Caesar het munte uitgegee met beelde van olifante, wat daarop dui dat hy die laasgenoemde interpretasie van sy naam voorstaan.
Ondanks hul antieke stamboom, was die Julii Caesares nie veral polities invloedryk nie, alhoewel hulle in die vroeë 1ste eeu v.C.  Caesar se vader, ook genoem Gaius Julius Caesar, was die bestuur van die provinsie Asië,  en sy suster Julia, die tante van Caesar, trou met Gaius Marius, een van die mees prominente figure in die Republiek.  Sy ma, Aurelia Cotta, kom uit 'n invloedryke familie. Van Caesar se kinderjare word min opgeteken. 
In 85 vC sterf Caesar se pa skielik,  en maak Caesar die hoof van die gesin op 16 -jarige ouderdom. Sy volwassenheid val saam met 'n burgeroorlog tussen sy oom Gaius Marius en sy mededinger Lucius Cornelius Sulla. Beide kante het bloedige suiwering van hul politieke teenstanders uitgevoer wanneer hulle in die opkoms was. Marius en sy bondgenoot Lucius Cornelius Cinna was in beheer van die stad toe Caesar aangewys is as die nuwe flamen dialis (hoëpriester van Jupiter),  en hy was getroud met Cinna se dogter Cornelia.  
Na Sulla se finale oorwinning, het Caesar se verbintenis met die ou regime hom egter 'n teiken vir die nuwe gemaak. Hy is ontneem van sy erfenis, sy vrou se bruidskat en sy priesterskap, maar hy wou nie van Cornelia skei nie en moes in plaas daarvan wegkruip.  Die dreigement teen hom is opgehef deur die ingryping van sy ma se familie, wat ondersteuners van Sulla en die Vestal Virgins insluit. Sulla het teësinnig toegegee en word gesê dat hy baie Marius in Caesar gesien het.  Die verlies van sy priesterskap het hom in staat gestel om 'n militêre loopbaan te volg, aangesien die hoëpriester van Jupiter nie toegelaat is om 'n perd aan te raak nie, drie nagte buite sy eie bed of 'n nag buite Rome te slaap of 'n leër aan te kyk. 
Caesar was van mening dat dit baie veiliger ver van Sulla sou wees as die diktator van plan sou verander, en daarom het hy Rome verlaat en by die weermag aangesluit, onder Marcus Minucius Thermus in Asië en Servilius Isauricus in Cilicië. Hy het met lof gedien en die Civic Crown gewen vir sy aandeel in die beleg van Mytilene. Hy het 'n sending na Bithynia gegaan om die hulp van koning Nicomedes se vloot te bekom, maar hy het so lank by die hof van Nicomedes gebly dat gerugte ontstaan ​​het oor 'n verhouding met die koning, wat Caesar vir die res van sy lewe ten sterkste ontken het. 
Toe hy hoor dat Sulla in 78 vC dood is, het Caesar veilig genoeg gevoel om na Rome terug te keer. Hy het middele ontbreek sedert sy erfenis in beslag geneem is, maar hy het 'n beskeie huis in Subura, 'n laer-klas woonbuurt in Rome, bekom.  Hy wend hom tot regsadvokaat en word bekend vir sy uitsonderlike redenaarspaar vergesel van hartstogtelike gebare en 'n hoë stem en genadelose vervolging van voormalige goewerneurs wat berug is vir afpersing en korrupsie.
Op pad oor die Egeïese See,  is Caesar deur seerowers ontvoer en gevange gehou.   Hy handhaaf 'n gesindheid van meerderwaardigheid gedurende sy gevangenskap. Die seerowers eis 'n losprys van 20 talente silwer, maar hy dring daarop aan dat hulle 50 vra.   Nadat die losprys betaal is, het Caesar 'n vloot opgerig, die seerowers agtervolg en gevange geneem, voordat hulle in die gevangenis was. Hy het hulle op eie gesag laat kruisig, soos hy belowe het in ballingskap  - 'n belofte wat die seerowers as 'n grap geneem het. As teken van versagting het hy eers hul kele laat sny. Hy word gou weer in militêre optrede in Asië opgeroep en 'n groep hulpgroepe opgerig om 'n inval uit die ooste af te weer. 
By sy terugkeer na Rome is hy verkies tot militêre tribune, 'n eerste stap in 'n politieke loopbaan. Hy is verkies kwestor in 69 vC,  en gedurende daardie jaar lewer hy die begrafnisrede vir sy tante Julia, insluitend beelde van haar man Marius, ongesiens sedert die dae van Sulla, in die begrafnisstoet. Sy vrou Cornelia is ook daardie jaar oorlede.  Caesar het sy questorskap in Hispania gaan bedien na die begrafnis van sy vrou, in die lente of vroeë somer van 69 vC.  Terwyl hy daar was, word gesê dat hy 'n standbeeld van Alexander die Grote teëgekom het, en met ontevredenheid besef het dat hy nou op 'n ouderdom was toe Alexander die wêreld aan sy voete gehad het, terwyl hy relatief min bereik het. Met sy terugkeer in 67 v.C. trou hy  met Pompeia, 'n kleindogter van Sulla, wat hy later in 61 v.C. skei ná haar verwikkeling in die Bona Dea -skandaal.  In 65 vC is hy verkies curule aedile, en uitbundige speletjies opgevoer wat hom verdere aandag en gewilde steun verwerf het. 
In 63 vC het hy vir die verkiesing tot die pos van pontifex maximus, hoofpriester van die Romeinse staatsgodsdiens. Hy hardloop teen twee magtige senatore. Beskuldigings van omkopery is deur alle kante gemaak. Caesar het gemaklik gewen, ondanks die groter ervaring en stand van sy opponente.  Cicero was daardie jaar konsul, en hy het Catiline se sameswering blootgelê om die beheer van die republiek te neem, en verskeie senatore beskuldig Caesar van betrokkenheid by die komplot. 
Na diens as praetor in 62 vC is Caesar aangestel om Hispania Ulterior (die westelike deel van die Iberiese Skiereiland) te regeer as propraetor,    alhoewel sommige bronne daarop dui dat hy prokonsulêre magte gehad het.   Hy het nog 'n aansienlike skuld gehad en moes sy skuldeisers tevrede stel voordat hy kon vertrek. Hy wend hom tot Marcus Licinius Crassus, die rykste man in Rome. Crassus het sommige van Caesar se skuld betaal en as borg opgetree vir ander, in ruil vir politieke steun in sy opposisie teen die belange van Pompeius. Om nie 'n privaat burger te word nie en dus vir vervolging vir sy skuld oop te staan, het Caesar na sy provinsie vertrek voordat sy praetorskap beëindig is. In Hispania het hy twee plaaslike stamme verower en is hy gegroet imperator deur sy troepe hervorm hy die wet aangaande skuld en voltooi hy sy goewerneurskap met groot agting. 
Caesar is geprys imperator in 60 vC (en weer later in 45 vC). In die Romeinse Republiek was dit 'n eretitel wat sekere militêre bevelvoerders aanvaar het. Na 'n besonder groot oorwinning sou weermag troepe in die veld hul bevelvoerder uitroep imperator, 'n akklamasie wat nodig is vir 'n generaal om by die Senaat aansoek te doen om 'n triomf. Caesar wou egter ook staan ​​vir die konsul, die hoogste landdros in die republiek. As hy 'n triomf sou vier, sou hy 'n soldaat moes bly en buite die stad moes bly tot die seremonie, maar om verkiesbaar te wees, moes hy sy bevel neerlê en Rome as 'n private burger binnegaan. Hy kon nie albei in die beskikbare tyd doen nie. Hy het die Senaat om toestemming gevra in absentia, maar Cato het die voorstel geblokkeer. Gekonfronteer met die keuse tussen 'n triomf en die konsulskap, het Caesar die konsulsskap gekies. 
In 60 vC het Caesar saam met twee ander kandidate verkies tot konsul vir 59 vC. Die verkiesing was vies - selfs Cato, met sy reputasie as onkreukbaarheid, het na omkopery ten gunste van een van Caesar se teenstanders gesê. Caesar het gewen, saam met die konserwatiewe Marcus Bibulus. 
Caesar was reeds in die staatskuld van Marcus Licinius Crassus, maar hy het ook aan Pompeius oorgegaan. Pompeius en Crassus was al 'n dekade lank onenig, en daarom het Caesar dit probeer versoen. Hulle drie het genoeg geld en politieke invloed gehad om openbare sake te beheer. Hierdie informele alliansie, bekend as die Eerste Triumviraat ("heerskappy van drie mans"), is gestig deur die huwelik van Pompeius met die keiser se dogter Julia.  ​​Caesar trou ook weer, hierdie keer Calpurnia, wat die dogter was van 'n ander magtige senator. 
Caesar het 'n wet voorgestel vir die herverdeling van openbare lande aan die armes - met wapengeweld, indien nodig - 'n voorstel wat deur Pompeius en Crassus ondersteun word, wat die triumviraat openbaar maak. Pompeius het die stad gevul met soldate, 'n stap wat die teenstanders van die triumviraat geïntimideer het. Bibulus het probeer om die voortekens ongunstig te verklaar en sodoende die nuwe wet nietig te verklaar, maar hy is deur die gewapende ondersteuners van die keiser uit die forum verdryf. Sy besluite is gebreek, twee hoë landdroste wat hom vergesel het, is gewond en 'n emmer ontlasting oor hom gegooi. Uit vrees vir sy lewe het hy vir die res van die jaar in sy huis teruggetrek en af ​​en toe verkondigings van slegte voortekens uitgereik. Hierdie pogings was ondoeltreffend om die keiser se wetgewing te belemmer. Romeinse satirici het ooit na die jaar verwys as 'die konsulaat van Julius en Caesar'. 
Toe Caesar die eerste keer verkies word, het die aristokrasie probeer om sy toekomstige mag te beperk deur die bos en weivelde van Italië toe te ken, eerder as die goewerneurskap van 'n provinsie, aangesien sy militêre bevelplig na sy ampstermyn verby was.  Met die hulp van politieke bondgenote het Caesar die deurgang van die lex Vatinia, wat hom goewerneurskap verleen oor Cisalpine Gallië (Noord -Italië) en Illyricum (Suidoos -Europa).  Op aandrang van Pompeius en sy skoonvader Piso is Transalpine Gallië (Suid-Frankryk) later bygevoeg na die ontydige dood van sy goewerneur, wat hom bevel gegee het oor vier legioene.  Die termyn van sy goewerneurskap, en dus sy immuniteit teen vervolging, is op vyf jaar bepaal, eerder as die gewone.   Toe sy konsulskap beëindig is, vermy Caesar vervolging weens die onreëlmatighede van sy ampstermyn, en vertrek vinnig na sy provinsie. 
Verowering van Gallië
Caesar was nog steeds diep in die skuld, maar daar was geld te verdien as goewerneur, hetsy deur afpersing  of deur militêre avontuur. Caesar het vier legioene onder sy bevel gehad, twee van sy provinsies grens aan onoorwonne gebied, en dit was bekend dat dele van Gallië onstabiel was. Sommige van Rome se Galliese bondgenote is verslaan deur hul mededingers in die Slag van Magetobriga, met die hulp van 'n kontingent Germaanse stamme. Die Romeine was bevrees dat hierdie stamme besig was om voor te berei om suid te trek, nader aan Italië, en dat hulle oorlogsvoorneme gehad het. Caesar het twee nuwe legioene opgewek en hierdie stamme verslaan. 
In reaksie op die vroeëre aktiwiteite van Caesar, het die stamme in die noordooste hulself begin bewapen. Caesar beskou dit as 'n aggressiewe stap, en na 'n onomwonde verbintenis met die verenigde stamme, oorwin hy die stamme stukkend. Intussen het een van sy legioene begin met die verowering van die stamme in die verre noorde, reg oorkant Brittanje.  Gedurende die lente van 56 vC het die Triumvirs 'n konferensie gehou, aangesien Rome in beroering was en die politieke bondgenootskap van Caesar ongedaan gemaak het. Die Lucca -konferensie het die Eerste Triumviraat hernu en Caesar se goewerneurskap vir nog vyf jaar verleng.  Die verowering van die noorde is gou voltooi, terwyl 'n paar sakke weerstand oorgebly het.  Caesar het nou 'n veilige basis om 'n inval in Brittanje te begin.
In 55 vC het Caesar 'n inval in Gallië deur twee Germaanse stamme afgeweer en dit opgevolg deur 'n brug oor die Ryn te bou en 'n magsvertoning op Germaanse gebied te maak, voordat hy terugkeer en die brug afbreek. Laat die somer, nadat hy twee ander stamme onderwerp het, het hy na Brittanje gegaan en beweer dat die Britte die vorige jaar een van sy vyande gehelp het, moontlik die Veneti van Bretagne.  Sy kennis van Brittanje was swak, en hoewel hy 'n strandkop aan die kus gekry het, kon hy nie verder vorder nie. Hy val uit sy strandkop uit en vernietig 'n paar dorpe, en keer dan terug na Gallië vir die winter.  Hy keer die volgende jaar terug, beter voorbereid en met 'n groter mag, en bereik meer. Hy vorder binneland toe en sluit 'n paar alliansies aan, maar swak oeste het gelei tot 'n wydverspreide opstand in Gallië, wat Caesar genoop het om Brittanje vir die laaste keer te verlaat. 
Terwyl Caesar in Brittanje was, is sy dogter Julia, Pompey se vrou, dood tydens die bevalling. Caesar het probeer om Pompeius se steun weer te verseker deur hom sy niggie in die huwelik aan te bied, maar Pompeius het geweier. In 53 vC is Crassus vermoor wat gelei het tot 'n mislukte inval in die ooste. Rome was op die rand van 'n burgeroorlog. Pompeius is as enigste konsul aangestel as 'n noodmaatreël en trou met die dogter van 'n politieke teenstander van Caesar. Die Triumvirate was dood. 
Alhoewel die Galliese stamme militêr net so sterk was as die Romeine, het die interne verdeeldheid onder die Galliërs 'n maklike oorwinning vir Caesar verseker. Vercingetorix se poging in 52 vC om hulle te verenig teen die Romeinse inval was te laat.   Hy was 'n skerp bevelvoerder en het Caesar verslaan tydens die Slag van Gergovia, maar die uitgebreide beleg van Caesar tydens die Slag van Alesia het uiteindelik sy oorgawe gedwing.  Ten spyte van verspreide uitbrake van oorlogvoering die volgende jaar,  is Gallië effektief verower. Plutarchus beweer dat die weermag tydens die Galliese oorloë teen drie miljoen mans geveg het (waarvan een miljoen gesterf het en nog 'n miljoen slawe gemaak is), 300 stamme onderwerp en 800 stede verwoes het.  Die getalle oor die ongevalle word deur moderne historici betwis. 
In 50 vC beveel die senaat (onder leiding van Pompeius) Caesar om sy leër te ontbind en na Rome terug te keer omdat sy termyn as goewerneur klaar was.  Caesar het gedink dat hy vervolg sou word as hy Rome binnekom sonder die immuniteit wat 'n landdros geniet. Pompeius beskuldig Caesar van insubordinasie en verraad. Op 10 Januarie 49 vC steek Caesar die Rubicon -rivier (die grens van Italië) met slegs 'n enkele legioen, die Legio XIII Gemina, oor en ontketen die burgeroorlog. By die kruising van die Rubicon, sou Caesar, volgens Plutarchus en Suetonius, die Atheense dramaturg Menander in Grieks aangehaal het, "die die cast is cast".  Erasmus merk egter op dat die meer akkurate Latynse vertaling van die Griekse imperatiewe stemming sou wees "alea iacta esto", laat die dobbelsteen gegooi word.  Pompeius en baie van die senaat het na die suide gevlug, met min vertroue in Pompeius se pas opgewekte troepe. Pompeius, ten spyte van die groot getal van die keiser, wat slegs sy dertiende legioen by hom gehad het, was nie van plan om te veg nie. Caesar het Pompeius agtervolg in die hoop om Pompeius te vang voordat sy legioene kon ontsnap. 
Pompeius het daarin geslaag om te ontsnap voordat Caesar hom kon vang. Op pad na Hispania verlaat Caesar Italië onder die beheer van Mark Antony. Na 'n verstommende 27-daagse roetemars, het Caesar Pompeius se luitenante verslaan en daarna ooswaarts teruggekeer om Pompeius in Illyria uit te daag, waar Caesar op 10 Julie 48 vC in die slag van Dyrrhachium skaars 'n katastrofiese nederlaag vermy het. In 'n uiters kort verlowing later daardie jaar het hy Pompeius op 9 Augustus 48 vC beslis by Pharsalus, in Griekeland, verslaan. 
In Rome is Caesar aangestel as diktator,  met Mark Antony as sy meester van die perd (tweede in bevel) Caesar was die voorsitter van sy eie verkiesing tot 'n tweede konsulaat en bedank dan na 11 dae hierdie diktatuur.   Caesar het Pompeius daarna agtervolg na Egipte, en het kort ná die moord op die generaal aangekom. Daar het Caesar die afgesnyde kop en seëlring van Pompeius ontvang, wat dit met trane ontvang het.  Daarna laat hy die moordenaars van Pompeius doodmaak. 
Caesar raak toe betrokke by 'n Egiptiese burgeroorlog tussen die kind farao en sy suster, vrou en mede-regent koningin, Cleopatra. Miskien as gevolg van die rol van die farao in die moord op Pompeius, het Caesar hom by Cleopatra aangesluit. Hy het die beleg van Alexandrië weerstaan ​​en later het hy die farao se magte verslaan tydens die Slag van die Nyl in 47 v.C. en Cleopatra as heerser geïnstalleer. Caesar en Cleopatra vier hul oorwinning met 'n triomftog op die Nyl in die lente van 47 vC. Die koninklike vaartuig het 400 bykomende skepe vergesel, en Caesar het kennis gemaak met die luukse leefstyl van die Egiptiese farao's. 
Caesar en Cleopatra was nie getroud nie. Caesar het sy verhouding met Cleopatra gedurende sy laaste huwelik voortgesit - in Romeinse oë was dit nie egbreuk nie - en het waarskynlik 'n seun gehad met die naam Caesarion. Cleopatra het Rome by meer as een geleentheid besoek en in die villa van Caesar gewoon, net buite Rome, oorkant die Tiber. 
Laat in 48 vC is Caesar weer aangestel as diktator, met 'n termyn van een jaar.  Nadat hy die eerste maande van 47 vC in Egipte deurgebring het, het Caesar na die Midde -Ooste gegaan, waar hy die koning van Pontus vernietig het, dat sy oorwinning so vinnig en volmaak was dat hy Pompeius se vorige oorwinnings oor sulke arm vyande bespot het.  Op pad na Pontus besoek Caesar Tarsus van 27 tot 29 Mei 47 vC (25–27 Mei reg.), Waar hy entoesiastiese ondersteuning kry, maar waar Cassius volgens Cicero van plan was om hom op hierdie stadium dood te maak .    Daarna het hy na Afrika gegaan om die oorblyfsels van Pompeius se senatoriale ondersteuners te hanteer. Hy is op 4 Januarie 46 vC deur Titus Labienus in Ruspina verslaan, maar het herstel om op 6 April 46 vC 'n beduidende oorwinning by Thapsus te behaal oor Cato, wat toe selfmoord gepleeg het. 
Na hierdie oorwinning is hy vir 10 jaar as diktator aangestel.  Pompeius se seuns het na Hispania ontsnap Caesar het gejaag en die laaste oorblyfsels van opposisie in die Slag van Munda in Maart 45 vC verslaan.  Gedurende hierdie tyd is Caesar in sy derde en vierde termyn verkies as konsul in 46 vC en 45 vC (hierdie laaste keer sonder 'n kollega).
Terwyl hy nog 'n veldtog in Hispania voer, het die senaat die keiser begin toeken. Caesar het sy vyande nie beskuldig nie, maar het byna almal vergewe, en daar was geen ernstige openbare opposisie teen hom nie. Groot wedstryde en vieringe is in April gehou om Caesar se oorwinning op Munda te vereer. Plutarchus skryf dat baie Romeine gevind het dat die triomf wat gevolg is na die oorwinning van Caesar in 'n swak smaak was, aangesien diegene wat in die burgeroorlog verslaan was nie vreemdelinge was nie, maar eerder mede -Romeine.  By die terugkeer van Caesar na Italië in September 45 vC, het hy sy testament ingedien en sy grootvader Gaius Octavius ​​(Octavianus, later bekend as Augustus Caesar) genoem as sy vernaamste erfgenaam. Caesar het ook geskryf dat as Octavian sterf voor Caesar, Decimus Junius Brutus Albinus die volgende erfgenaam sou wees.  In sy testament het hy ook 'n aansienlike geskenk aan die burgers van Rome nagelaat.
Tussen sy kruising van die Rubicon in 49 v.C. en sy sluipmoord in 44 v.C., het Caesar 'n nuwe grondwet daargestel, wat bedoel was om drie afsonderlike doelwitte te bereik.  Eerstens wou hy alle gewapende weerstand in die provinsies onderdruk en sodoende die orde terugbring na die Republiek. Tweedens wou hy 'n sterk sentrale regering in Rome skep. Uiteindelik wou hy al die provinsies in 'n enkele eenheid saamvoeg. 
Die eerste doelwit is bereik toe Caesar Pompeius en sy ondersteuners verslaan het.  Om die ander twee doelwitte te bereik, moes hy verseker dat sy beheer oor die regering onbetwis was,  sodat hy hierdie magte aangeneem het deur sy eie gesag te vergroot en deur die gesag van die ander politieke instellings van Rome te verminder. Uiteindelik het hy 'n reeks hervormings ingestel wat bedoel was om verskeie lang verwaarloosde kwessies aan te spreek, waarvan die belangrikste sy hervorming van die kalender was. 
Toe Caesar terugkeer na Rome, verleen die Senaat aan hom triomfe vir sy oorwinnings, oënskynlik dié oor Gallië, Egipte, Pharnaces en Juba, eerder as oor sy Romeinse teenstanders. [ aanhaling nodig ] Toe Arsinoe IV, die voormalige koningin van Egipte, in kettings geparadeer is, bewonder die toeskouers haar waardige houding en ontroer hulle jammer.  Triomfspeletjies is gehou, met diere-jagte waarby 400 leeus betrokke was, en gladiatorwedstryde. 'N Seestryd is op 'n oorstroomde bekken op die veld van Mars gehou.  By die Circus Maximus het twee leërs van krygsgevangenes - elk van 2 000 mense, 200 perde en 20 olifante - tot die dood toe geveg. Weereens het sommige omstanders gekla, hierdie keer by die verkwistende uitspattigheid van Caesar. 'N Onlus het uitgebreek en eers opgehou toe Caesar twee oproeriges laat opoffer het deur die priesters op die veld van Mars. 
Na die triomf wou Caesar 'n ambisieuse wetgewende agenda aanvaar.  Hy het beveel dat 'n sensus geneem moet word, wat 'n vermindering van die graanopbrengs dwing, en besluit dat jurielede slegs uit die senaat of uit die perderuiters kan kom. Hy het 'n opsommingswet aanvaar wat die aankoop van sekere luukshede beperk. Daarna het hy 'n wet aanvaar wat gesinne beloon het omdat hulle baie kinders gehad het, om die herbevolking van Italië te bespoedig. Toe verbied hy professionele gildes, behalwe dié van ou tyd, omdat baie hiervan ondermynende politieke klubs was. Daarna het hy 'n term-limietwet aanvaar wat op goewerneurs van toepassing is. Hy het 'n wet op herstrukturering van skuld aangeneem, wat uiteindelik 'n kwart van alle skuld uitgeskakel het. 
Die Forum of Caesar, met sy tempel van Venus Genetrix, is toe gebou, onder vele ander openbare werke.  Caesar het ook die aankoop van staatsgesubsidieerde graan streng gereguleer en die aantal ontvangers verminder tot 'n vaste aantal, wat almal in 'n spesiale register ingeskryf is.  Van 47 tot 44 vC het hy planne beraam vir die verdeling van grond aan ongeveer 15 000 van sy veterane. 
Die belangrikste verandering was egter sy hervorming van die kalender. Die destydse Romeinse kalender is gereguleer deur die beweging van die maan. Deur dit te vervang met die Egiptiese kalender, gebaseer op die son, kon die Romeinse boere dit jaarliks ​​gebruik as die basis van konsekwente seisoenale aanplantings. Hy het die lengte van die jaar op 365,25 dae gestel deur elke vierde jaar 'n tussenkalf/springdag by te voeg. 
Om die kalender in ooreenstemming te bring met die seisoene, het hy besluit dat drie ekstra maande in 46 vC ingevoeg moet word (die gewone tussenkalfmaand einde Februarie en twee ekstra maande na November). Die Juliaanse kalender het dus op 1 Januarie 45 vC geopen.   Hierdie kalender is byna identies aan die huidige Westerse kalender.
Kort voor sy sluipmoord het hy nog 'n paar hervormings aangeneem.  Hy het amptenare aangestel om sy grondhervormings uit te voer en beveel die heropbou van Kartago en Korinte. Hy het ook Latynse regte in die hele Romeinse wêreld uitgebrei, en dan die belastingstelsel afgeskaf en teruggekeer na die vroeëre weergawe wat stede in staat gestel het om hulde te bring soos hulle wou, eerder as om Romeinse tussengangers nodig te hê. Sy sluipmoord het verdere en groter skemas verhinder, waaronder die bou van 'n ongekende tempel vir Mars, 'n groot teater en 'n biblioteek op die skaal van die biblioteek van Alexandrië. 
Hy wou Ostia ook omskep in 'n groot hawe en 'n kanaal deur die landengte van Korinthe sny. Militêr wou hy die Dacians en Partiërs verower en die verlies by Carrhae wreek. So het hy 'n massiewe mobilisering ingestel. Kort voor sy sluipmoord noem die Senaat hom lewenslank sensor en Vader van die Vaderland, en die maand Quintilis is ter ere van hom herdoop tot Julie. 
Hy het verdere eerbewyse ontvang, wat later gebruik is om sy moord as 'n toekomstige goddelike monarg te regverdig: muntstukke is uitgereik met sy beeld en sy standbeeld is langs dié van die konings geplaas. Hy het 'n goue stoel in die senaat gekry, toegelaat om triomfantelike drag te dra wanneer hy wil, en 'n vorm van semi-amptelike of gewilde kultus is aangebied, met Mark Antony as sy hoëpriester. 
Die geskiedenis van Caesar se politieke aanstellings is kompleks en onseker. Caesar het sowel die diktatorskap as die tribunaal beklee, maar het gewissel tussen die konsulsie en die prokonsulsie.  Dit lyk asof sy magte in die staat op hierdie landdroste gerus het.  Hy is die eerste keer in 49 vC as diktator aangestel, moontlik as voorsitter van die verkiesing, maar bedank sy diktatuur binne 11 dae. In 48 vC is hy heraangestel as diktator, slegs hierdie keer vir 'n onbepaalde tyd, en in 46 vC is hy vir tien jaar as diktator aangestel. 
In 48 vC het die keiser permanente tribunisiese magte gekry,  [ mislukte verifikasie ] wat sy persoon heilig gemaak het en hom in staat gestel het om veto teen die senaat te maak,  hoewel tribunes hom ten minste een keer probeer belemmer het. Die gewraakte tribunes in hierdie saak is voor die senaat gebring en van hul amp ontslae geraak.  Dit was nie die eerste keer dat Caesar 'n tribunus se heiligmaking oortree het nie. Nadat hy in 49 vC vir die eerste keer opgetrek het na Rome, het hy die skatkis met geweld oopgemaak, hoewel 'n tribune die seël daarop geplaas het. Na die beskuldiging van die twee obstruktiewe tribunes het Caesar, miskien nie verbasend nie, geen verdere opposisie van ander lede van die Tribunician College ondergaan nie. 
Toe Caesar in 47 vC na Rome terugkeer, was die geledere van die senaat ernstig uitgeput, en daarom gebruik hy sy sensuurbevoegdhede om baie nuwe senatore aan te stel, wat uiteindelik die ledetal van die senaat tot 900 verhoog het.  Al die afsprake was op sy eie partisane, wat die senatoriese aristokrasie van sy aansien beroof het en die Senaat hom steeds meer onderdanig gemaak het.  Om die risiko te verminder dat 'n ander generaal hom sou probeer uitdaag,  het Caesar 'n wet aanvaar wat goewerneurs aan terme beperk. 
In 46 v.C. gee Caesar homself die titel "Prefekt van die sedes", wat 'n amp was wat slegs nuut was, aangesien sy magte identies was aan dié van die sensure.  Hy het dus sensuurbevoegdhede gehad, terwyl hy hom tegnies nie aan dieselfde kontrole onderwerp het as die gewone censors nie, en hy gebruik hierdie magte om die senaat te vul met sy eie partisane. Hy het ook die presedent, wat sy keiserlike opvolgers gevolg het, geskep om van die Senaat te vereis om verskeie titels en eerbewyse aan hom toe te ken. Hy kry byvoorbeeld die titel "Vader van die vaderland" en "imperator". 
Muntstukke was dieselfde, en hy het die reg gekry om eers te spreek tydens vergaderings van die Senaat.  Daarna het Caesar die aantal landdroste wat elke jaar verkies is, vergroot, wat 'n groot aantal ervare landdroste geskep het, en Caesar toegelaat het om sy ondersteuners te beloon. 
Caesar het selfs stappe gedoen om Italië in 'n provinsie te omskep en die ander provinsies van die ryk nouer saam te voeg tot 'n enkele samehangende eenheid. Hierdie proses om die hele Romeinse Ryk in 'n enkele eenheid saam te smelt, eerder as om dit as 'n netwerk van ongelyke owerhede te onderhou, sou uiteindelik deur keiser se opvolger, keiser Augustus, voltooi word.
In Oktober 45 vC bedank Caesar sy amp as enigste konsul en vergemaklik die verkiesing van twee opvolgers vir die res van die jaar, wat die gewone konsuls teoreties herstel het, aangesien die grondwet nie 'n enkele konsul sonder 'n kollega erken nie.  In Februarie 44 vC, een maand voor sy sluipmoord, is hy vir ewig as diktator aangestel. Onder Caesar was 'n aansienlike hoeveelheid gesag by sy luitenante,  meestal omdat Caesar gereeld uit Italië was. 
Teen die einde van sy lewe het Caesar begin voorberei op 'n oorlog teen die Partiese Ryk. Aangesien sy afwesigheid uit Rome sy vermoë om sy eie konsuls te installeer, kan beperk, het hy 'n wet aanvaar wat hom toelaat om alle landdroste en alle konsuls en tribunes aan te stel.  Dit het die landdroste in werklikheid omskep van verteenwoordigers van die mense tot verteenwoordigers van die diktator. 
Op die Ides van Maart (15 Maart sien die Romeinse kalender) van 44 vC, sou Caesar tydens 'n sitting van die senaat verskyn. Verskeie senatore het saamgesweer om Caesar te vermoor. Mark Antony, nadat hy die vorige aand vaagweg van 'n doodsbang van die plot verneem het bevryder met die naam Servilius Casca, en uit vrees vir die ergste, gaan hy na Caesar toe. Die plotters het dit egter verwag en uit vrees dat Antony Caesar te hulp sou kom, het Trebonius gereël om hom te onderskep net toe hy die portiek van die teater van Pompeius, waar die sessie gehou sou word, nader en hom buite aangehou het (Plutarchus gee hierdie aksie om Antony egter te vertraag aan Brutus Albinus toe). Toe hy die rumoer uit die senaatskamer hoor, het Antony gevlug. 
Volgens Plutarchus, toe Caesar by die senaat aankom, het Tillius Cimber 'n versoekskrif aan hom voorgelê om sy verbanne broer te herroep.  Die ander samesweerders het saamgedrom om ondersteuning te bied. Beide Plutarchus en Suetonius sê dat Caesar hom weggewaai het, maar Cimber gryp sy skouers en trek Caesar se tuniek af. Caesar het toe vir Cimber uitgeroep: "Wel, dit is geweld!" ("Ista quidem vis est!"). 
Casca het terselfdertyd sy dolk geproduseer en 'n blik op die nek van die diktator geslaan. Caesar draai vinnig om en vat Casca aan die arm. Volgens Plutarchus het hy in Latyn gesê: "Casca, jou skurk, wat doen jy?"  Casca, bang, skree: "Help, broer!" in Grieks ("ἀδελφέ, βοήθει", "adelphe, boetheiBinne 'n paar oomblikke het die hele groep, insluitend Brutus, 'n aanval op die diktator uitgevoer. Volgens Eutropius het ongeveer 60 mans aan die sluipmoord deelgeneem. Hy is 23 keer gesteek. 
Volgens Suetonius het 'n dokter later vasgestel dat slegs een wond, die tweede op sy bors, dodelik was.  Die laaste woorde van die diktator is nie met sekerheid bekend nie en is 'n betwiste onderwerp onder geleerdes en historici. Suetonius berig dat ander gesê het dat Caesar se laaste woorde die Griekse frase "καὶ σύ, τέκνον"  was (getranslitereer as "Wat is die tegnologie?":" Jy ook, kind? "In Engels). Suetonius se eie mening was egter dat Caesar niks gesê het nie. 
Plutarchus berig ook dat Caesar niks gesê het nie en sy toga oor sy kop getrek het toe hy Brutus tussen die samesweerders sien.  Die weergawe wat die bekendste in die Engelssprekende wêreld bekend is, is die Latynse frase "En tu, Brute?"(" En jy, Brutus? ", Word algemeen weergegee as" Jy ook, Brutus? ")   wat die beste bekend is uit Shakespeare's Julius Caesar, waar dit eintlik die eerste helfte van 'n makaroniese lyn vorm: "En tu, Brute? Val dan, Caesar. "Hierdie weergawe was reeds gewild toe die toneelstuk geskryf is, soos dit verskyn in Richard Edes se Latynse toneelstuk Caesar Interfectus van 1582 en The True Tragedie of Richarde Duke of Yorke & amp, ens. van 1595, Shakespeare se bronwerk vir ander toneelstukke. 
Volgens Plutarchus stap Brutus na die sluipmoord vorentoe asof hy iets vir sy mede -senatore wil sê, maar hulle vlug uit die gebou.  Brutus en sy metgeselle marsjeer daarna na die Capitol terwyl hulle uitroep na hul geliefde stad: "Mense van Rome, ons is weer vry!" Hulle word met stilte ontmoet, aangesien die burgers van Rome hulself in hul huise toegesluit het sodra die gerug van wat gebeur het, begin versprei het. Die lyk van Caesar lê byna drie uur lank op die vloer van die senaat voordat ander amptenare opdaag om dit te verwyder.
Caesar se lyk is veras. 'N Skare wat by die verassing byeengekom het, het 'n brand begin, wat die forum en naburige geboue erg beskadig het. Op die plek van sy verassing is die Tempel van Caesar 'n paar jaar later opgerig (aan die oostekant van die hoofplein van die Forum Romanum). Slegs sy altaar bly nou oor.  'n Lewensgrootte wasbeeld van Caesar is later in die forum opgerig met die 23 steekwonde.
In die chaos na die dood van Caesar, het Mark Antony, Octavianus (later Augustus Caesar) en ander 'n reeks van vyf burgeroorloë geveg, wat sou uitloop op die vorming van die Romeinse Ryk.
Na die sluipmoord
Die gevolg wat die moordenaars nie voorspel het nie, was dat die dood van Caesar die einde van die Romeinse Republiek laat neerkom het.  Die Romeinse middel- en laer klasse, by wie Caesar uiters gewild was en sedert Gallië was, was woedend dat 'n klein groepie adellikes hul kampioen vermoor het. Antony, wat van Caesar af weggedryf het, het die hartseer van die Romeinse gepeupel benut en gedreig om hulle op die Optimeer, miskien met die doel om self beheer oor Rome te neem. Tot sy verbasing en ontsteltenis het Caesar sy grootvader Gaius Octavius ​​sy enigste erfgenaam genoem (vandaar die naam Octavianus), wat hom die uiters kragtige Caesar -naam nagelaat het en hom een ​​van die rykste burgers in die Republiek gemaak het. 
Die skare by die begrafnis het oorgekook en droë takke, meubels en selfs klere na Caesar se brandstapel gegooi, wat veroorsaak dat die vlamme buite beheer draai en die Forum ernstig beskadig het. Die skare het toe die huise van Brutus en Cassius aangeval, waar hulle slegs met groot moeite afgeweer is, wat uiteindelik die vonk vir die burgeroorlog verskaf het, ten minste gedeeltelik in vervulling gegaan met Antony se bedreiging teen die aristokrate.  Antony het nie die uiteindelike uitkoms van die volgende reeks burgeroorloë voorsien nie, veral nie ten opsigte van Caesar se aangenome erfgenaam nie. Octavianus, slegs 18 jaar oud toe Caesar gesterf het, het aansienlike politieke vaardighede gehad, en terwyl Antony in die eerste ronde van die nuwe burgeroorloë met Decimus Brutus te doen gekry het, het Octavianus sy swak posisie versterk.
Om Brutus en Cassius, wat 'n enorme leër in Griekeland versamel het, te bestry, het Antony soldate nodig, die geld uit die keiser se oorlogskiste en die legitimiteit wat die naam van Caesar sou bied vir enige optrede wat hy teen hulle sou onderneem. Met die verloop van die lex Titia op 27 November 43 vC,  is die Tweede Triumviraat amptelik gestig, bestaande uit Antony, Octavianus en Caesar se lojale kavalleriebevelvoerder Lepidus.  Dit het Caesar formeel as Divus Iulius in 42 vC vergoddelik, en keiser Octavianus het voortaan Divi filius ("Seun van die goddelike"). 
Omdat die genade van Caesar tot sy moord gelei het, het die Tweede Triumviraat die praktyk van die beskikking herroep, sedert Sulla laat vaar.  Dit was betrokke by die wettig gesanksieerde moord op 'n groot aantal van sy teenstanders om finansiering vir sy 45 legioene in die tweede burgeroorlog teen Brutus en Cassius te bekom.  Antony en Octavian verslaan hulle op Philippi. 
Daarna het Mark Antony 'n alliansie aangegaan met Caesar se minnaar, Cleopatra, met die bedoeling om die fabelagtig ryk Egipte as basis te gebruik om Rome te oorheers. 'N Derde burgeroorlog het uitgebreek tussen Octavianus aan die een kant en Antony en Cleopatra aan die ander kant. Hierdie laaste burgeroorlog, wat uitloop op laasgenoemde se nederlaag by Actium in 31 vC en selfmoord in Egipte in 30 vC, het gelei tot die permanente opkoms van Octavianus, wat die eerste Romeinse keiser geword het, onder die naam Caesar Augustus, 'n naam wat godsdienstig oordra, eerder as politieke, gesag. 
Julius Caesar het voorberei om Parthia, die Kaukasus en Skithië binne te val, en dan terug te marsjeer na Germania deur Oos -Europa. Hierdie planne is deur sy sluipmoord in die wiele gery. Sy opvolgers het wel die verowerings van Parthia en Germania probeer, maar sonder blywende resultate.
Julius Caesar was die eerste historiese Romein wat amptelik vergoddelik is. Die titel is postuum aan hom toegestaan Divus Iulius (die goddelike/vergoddelike Julius) by dekreet van die Romeinse senaat op 1 Januarie 42 vC. Die verskyning van 'n komeet tydens speletjies ter ere van hom is as 'n bevestiging van sy goddelikheid beskou. Alhoewel sy tempel eers na sy dood ingewy is, het hy moontlik gedurende sy leeftyd goddelike eerbewyse ontvang:  en kort voor sy sluipmoord was Mark Antony aangestel as sy flamen (priester).  Beide Octavianus en Mark Antony het die kultus van Divus Iulius. Na die dood van Caesar het Octavianus, as die aanneemseun van Caesar, die titel van Divi Filius (Seun van die Goddelike).
Gesondheid en fisiese voorkoms
Op grond van opmerkings van Plutarchus,  word Caesar soms aan epilepsie gely. Moderne geleerdheid is skerp oor die onderwerp, en sommige geleerdes meen dat hy deur malaria geteister is, veral tydens die Sullan -voorskrifte van die 80's.  Ander geleerdes beweer dat sy epileptiese aanvalle die gevolg was van 'n parasitiese infeksie in die brein deur 'n lintwurm.  
Caesar het vier gedokumenteerde episodes gehad van komplekse gedeeltelike aanvalle. Hy het moontlik ook in sy jeug afwesigheidsaanvalle gehad. Die vroegste berigte oor hierdie aanvalle is gemaak deur die biograaf Suetonius, wat gebore is nadat Caesar gesterf het. Die bewering van epilepsie word onder sommige mediese historici teengewerk deur 'n bewering van hipoglukemie, wat epileptoïde aanvalle kan veroorsaak.   
In 2003 publiseer die psigiater Harbour F. Hodder wat hy die "Caesar Complex" -teorie noem, met die argument dat Caesar ly aan epilepsie van die temporale lob en dat die verswakkende simptome van die toestand 'n faktor was in die bewuste besluit van Caesar om van persoonlike veiligheid afstand te doen. dae voor sy moord. 
Soms word 'n reël van Shakespeare aangegee dat hy doof was in een oor: "Kom aan my regterhand, want hierdie oor is doof".  Geen klassieke bron noem gehoorgestremdheid in verband met Caesar nie. Die dramaturg het moontlik metafories gebruik gemaak van 'n gedeelte in Plutarchus wat glad nie na doofheid verwys nie, maar eerder na 'n gebaar wat Alexander van Masedonië gewoonlik gemaak het. Deur sy oor te bedek, het Alexander aangedui dat hy sy aandag van 'n beskuldiging afgewend het om die verdediging te hoor. 
Francesco M. Galassi en Hutan Ashrafian stel voor dat Caesar se gedragsmanifestasies - hoofpyn, vertigo, val (moontlik veroorsaak deur spierswakheid as gevolg van senuweeskade), sensoriese tekort, duiseligheid en ongevoeligheid - en sinkopale episodes die gevolg was van serebrovaskulêre episodes, nie epilepsie nie. Plinius die Ouere berig in syne Natuurlike geskiedenis dat die pa en voorvader van Caesar gesterf het sonder 'n oënskynlike oorsaak terwyl hulle hul skoene aangetrek het. Hierdie gebeure kan makliker verband hou met kardiovaskulêre komplikasies as gevolg van 'n beroerte -episode of dodelike hartaanval. Caesar het moontlik 'n genetiese aanleg gehad vir kardiovaskulêre siektes. 
Suetonius, wat meer as 'n eeu na die dood van Caesar geskryf het, beskryf Caesar as 'lank van gestalte met 'n mooi gelaatskleur, gevormde ledemate, 'n ietwat vol gesig en skerp swart oë'. 
Die naam Gaius Julius Caesar
Gebruik die Latynse alfabet van die tydperk, wat die letters ontbreek J en U, Sou Caesar se naam weergegee word GAIVS IVLIVS CAESAR die vorm CAIVS word ook getuig, met behulp van die ouer Romeinse voorstelling van G deur C. Die standaard afkorting was C. IVLIVS CÆSAR, wat die ouer spelling weerspieël. (Die lettervorm Æ is 'n ligatuur van die letters A en E, en word dikwels in Latynse inskripsies gebruik om ruimte te bespaar.)
In klassieke Latyn is dit uitgespreek [ˈɡaː.i.ʊs ˈjuːl.i.ʊs ˈkae̯sar]. In die dae van die laat Romeinse Republiek is baie historiese geskrifte in Grieks gedoen, 'n taal wat die meeste opgevoede Romeine bestudeer het. Jong ryk Romeinse seuns is dikwels deur Griekse slawe onderrig en soms na Athene gestuur vir gevorderde opleiding, net soos Caesar se hoofmoordenaar, Brutus. In die Grieks is sy familienaam gedurende Caesar se tyd Καίσαρ (Kaísar), wat die kontemporêre uitspraak daarvan weerspieël. Sy naam word dus op 'n soortgelyke manier uitgespreek as die uitspraak van die Duitser Kaiser.
In Vulgar Latyn het die oorspronklike diftong [ae̯] eers as 'n eenvoudige lang klinker [ɛː] begin uitgespreek. Toe begin die plosiewe / k / voor -vokale, as gevolg van palatalisering, as 'n affrikaat uitgespreek word, vandaar weergawes soos [ˈtʃeːsar] in Italiaans en [ˈtseːzar] in Duitse streeksuitsprake van Latyn, asook die titel van tsaar. Met die ontwikkeling van die Romaanse tale, het die affrikaat [ts] 'n frikatief [s] (dus [ˈseːsar]) geword in baie streeksuitsprake, waaronder die Franse, waaruit die moderne Engelse uitspraak afgelei is.
Die keiser se naam het self 'n titel geword wat deur die Bybel afgekondig is, wat die beroemde vers bevat: "Gee die keiser wat aan die keiser behoort, en aan God die dinge wat aan God behoort". Die titel het vanaf die laat eerste millennium geword, Kaiser in Duits en tsaar of tsaar in die Slawiese tale. Die laaste tsaar in nominale mag was Simeon II van Bulgarye, wie se bewind in 1946 geëindig het. Dit beteken dat daar ongeveer twee duisend jaar lank ten minste een staatshoof was wat sy naam dra.
Vader Gaius Julius Caesar (prokonsul van Asië) (prokonsul van Asië in die 90's v.C.)
Moeder Aurelia (een van die Aurelii Cottae)
Eerste huwelik met Cornelia (Cinnilla), van 84 v.C. tot haar dood in 69 of 68 v.C.
Tweede huwelik met Pompeia, van 67 v.C. tot hy omstreeks 61 v.C. van haar geskei het oor die Bona Dea -skandaal
Derde huwelik met Calpurnia, van 59 v.C. tot die dood van Caesar
, deur Cornelia, gebore in 83 of 82 v.C., deur Cleopatra VII, gebore 47 v.C., en op 17 -jarige ouderdom vermoor deur Caesar se aangenome seun Octavianus.
Postuum aangeneem: Gaius Julius Caesar Octavianus, sy bloedneef met bloed (kleinseun van Julia, sy suster), wat later keiser Augustus geword het.
(gebore 85 v.C.): Die historikus Plutarchus merk op dat Caesar geglo het Brutus was sy buite -egtelike seun, aangesien sy ma, Servilia, die keiser se minnaar was tydens hul jeug.  Caesar sou 15 jaar oud gewees het toe Brutus gebore is. (gebore ongeveer 60s vC), die dogter van die keiser se minnaar Servilia, word deur Cicero onder ander tydgenote beskou as die natuurlike dogter van Caesar. (gebore ongeveer 85–81 v.C.): Caesar het by verskeie geleenthede uitgespreek hoe hy Decimus Brutus soos 'n seun liefgehad het. Hierdie Brutus is ook 'n erfgenaam van die keiser genoem as Octavius ​​voor die laaste sterf. Ronald Syme het aangevoer dat as 'n Brutus die natuurlike seun van Caesar was, Decimus meer geneig was as Marcus. 
Kleinkind van Julia en Pompeius, dood op 'n paar dae, sonder naam. 
, moeder van Caesarion, moeder van Brutus, koningin van Mauretanië en vrou van Bogudes
(getroud met sy tante Julia) (sy familielid deur Antony se ma Julia) (sy derde neef)
Gerugte van passiewe homoseksualiteit
Die Romeinse samelewing beskou die passiewe rol tydens seksuele aktiwiteit, ongeag geslag, as 'n teken van onderwerping of minderwaardigheid. Suetonius sê inderdaad dat tydens die keiser se Galliese triomf sy soldate gesing het: 'Caesar het moontlik die Galliërs verower, maar Nicomedes het die keiser verower'.  Volgens Cicero, Bibulus, Gaius Memmius en ander (veral Caesar se vyande) het hy vroeg in sy loopbaan 'n verhouding met Nicomedes IV van Bithynia gehad. Die verhale is herhaal, met verwysing na Caesar as die koningin van Bithynia, deur sommige Romeinse politici as 'n manier om hom te verneder. Caesar self ontken die beskuldigings herhaaldelik gedurende sy leeftyd, en volgens Cassius Dio, selfs onder eed by een geleentheid.  Hierdie vorm van laster was gedurende hierdie tyd in die Romeinse Republiek gewild om politieke teenstanders te verneder en te diskrediteer.
Catullus het twee gedigte geskryf wat daarop dui dat Caesar en sy ingenieur Mamurra liefhebbers was,  maar het later om verskoning gevra. 
Mark Antony het aangekla dat Octavian sy aanneming deur Caesar verdien het deur seksuele gunste. Suetonius beskryf die beskuldiging van Antonius van 'n verhouding met Octavian as politieke laster. Octavianus het uiteindelik die eerste Romeinse keiser geword as Augustus. 
Gedurende sy leeftyd is Caesar beskou as een van die beste redenaars en prosaskrywers in Latyn - selfs Cicero het baie gepraat oor Caesar se retoriek en styl.  Slegs Caesar se oorlogskommentare het oorleef. 'N Paar sinne uit ander werke word deur ander skrywers aangehaal. Onder sy verlore werke is sy begrafnisrede vir sy tante Julia en sy vader Anticato, 'n dokument wat geskryf is om Cato te beswadder in reaksie op Cicero se gepubliseerde lof. Gedigte van Julius Caesar word ook in antieke bronne genoem. 
Die Commentarii de Bello Gallico, gewoonlik in Engels bekend as Die Galliese oorloë, sewe boeke wat elk 'n jaar dek van sy veldtogte in Gallië en Suid -Brittanje in die 50's vC, met die agtste boek wat Aulus Hirtius die afgelope twee jaar geskryf het.
Die Kommentaar deur Bello Civili (Die Burgeroorlog), gebeure van die burgeroorlog vanuit die perspektief van Caesar, tot onmiddellik na Pompeius se dood in Egipte.
Ander werke is histories aan Caesar toegeskryf, maar die outeurskap daarvan twyfel:
De Bello Alexandrino (Oor die Alexandrine -oorlog), veldtog in Alexandrië
De Bello Africo (Oor die Afrika -oorlog), veldtogte in Noord -Afrika en
De Bello Hispaniensi (Oor die Spaanse oorlog), veldtogte op die Iberiese skiereiland.
Hierdie vertellings is jaarliks ​​tydens of net na die werklike veldtogte geskryf en gepubliseer as 'n soort 'versending van voor'. Hulle was belangrik om die openbare beeld van Caesar te vorm en sy reputasie te versterk toe hy vir lang periodes weg was van Rome. Hulle is moontlik as openbare lesings aangebied.  As 'n model van duidelike en direkte Latynse styl, Die Galliese oorloë tradisioneel bestudeer deur eerste- of tweedejaar Latynse studente.
Die tekste wat Caesar geskryf het, 'n outobiografie van die belangrikste gebeurtenisse in sy openbare lewe, is die mees volledige primêre bron vir die rekonstruksie van sy biografie. Caesar het die tekste egter met sy politieke loopbaan in gedagte geskryf, sodat historici die oordrywings en vooroordeel daarin moet filter.  Die Romeinse keiser Augustus begin 'n persoonlikheidskultus van Caesar, wat Augustus beskryf as die keiser se politieke erfgenaam. Die moderne geskiedskrywing word beïnvloed deur die Octaviaanse tradisies, soos wanneer die keiser se tydperk as 'n keerpunt in die geskiedenis van die Romeinse Ryk beskou word. Tog probeer historici die Octaviaanse vooroordeel filter. 
Baie heersers in die geskiedenis het geïnteresseerd geraak in die historiografie van Caesar. Napoleon III het die wetenskaplike werk geskryf Histoire de Jules César, wat nog nie klaar was nie. Die tweede bundel bevat vorige heersers wat in die onderwerp belangstel. Karel VIII het 'n monnik beveel om 'n vertaling van die Galliese oorloë in 1480. Karel V beveel 'n topografiese studie in Frankryk om die Galliese oorloë in 'n konteks te plaas wat veertig kaarte van die konflik van hoë gehalte skep. Die hedendaagse Ottomaanse sultan Suleiman the Magnificent het die oorlewende uitgawes van die Kommentaar, en vertaal dit na die Turkse taal. Henry IV en Lodewyk XIII van Frankryk vertaal die eerste twee kommentare en die laaste twee onderskeidelik vertaal Louis XIV die eerste daarna. 
Julius Caesar word gesien as die belangrikste voorbeeld van Caesarisme, 'n vorm van politieke heerskappy onder leiding van 'n charismatiese sterkman wie se heerskappy gebaseer is op 'n persoonlikheidskultus, waarvan die rede die noodsaaklikheid is om met geweld te heers, 'n gewelddadige sosiale orde tot stand te bring, en 'n regime is wat die leiding van die weermag in die regering behels.  Ander mense in die geskiedenis, soos die Franse Napoleon Bonaparte en die Italianer Benito Mussolini, het hulself as keisers gedefinieer.   Bonaparte fokus nie net op die keiser se militêre loopbaan nie, maar ook op sy verhouding met die massas, 'n voorganger van populisme.  Die woord word ook op 'n pejoratiewe wyse deur kritici van hierdie tipe politieke heerskappy gebruik.
Borsbeeld in die Napels Nasionale Argeologiese Museum, foto gepubliseer in 1902
Die kruising van 'n klein stroompie in Noord -Italië het een van die belangrikste gebeurtenisse in die antieke geskiedenis geword. Daaruit het die Romeinse Ryk en die ontstaan ​​van die moderne Europese kultuur ontstaan.
Gebore met ongebreidelde politieke ambisie en onoortreflike redenaarsvaardighede, manipuleer Julius Caesar sy weg na die
posisie van konsul van Rome in 59 v.C. Na sy diensjaar is hy aangewys as goewerneur van Gallië, waar hy 'n persoonlike fortuin opgedoen het en sy uitstaande militêre vaardigheid getoon het om die inheemse Keltiese en Germaanse stamme te onderwerp. Caesar se gewildheid onder die mense het die hoogte ingeskiet, wat 'n bedreiging vir die mag van die Senaat en Pompeius, wat die mag in Rome gehad het, bedreig het. Gevolglik het die senaat 'n beroep op Caesar gedoen om sy bevel te bedank en sy leër te ontbind, of die risiko loop om 'n "vyand van die staat" te word. Pompeius is toevertrou om hierdie bevel af te dwing - die grondslag vir burgeroorlog is gelê.
Dit was 49 Januarie v.C., Caesar het in die Noord -Italiaanse stad Ravenna gebly en hy het 'n besluit geneem. Of hy het toegegee op die bevel van die Senaat, of hy het suidwaarts getrek om Pompeius te konfronteer en die Romeinse Republiek in 'n bloedige burgeroorlog te dompel. 'N Ou Romeinse wet verbied enige generaal om die Rubicon -rivier oor te steek en met 'n staande leër na Italië te gaan. Om dit te doen was verraad. Hierdie klein stroompie sou die voornemens van Caesar openbaar en die punt van geen terugkeer aandui nie.
Suetonius was 'n Romeinse historikus en biograaf. Hy dien kort as sekretaris van keiser Hadrianus (sommige sê dat hy sy posisie verloor het omdat hy te naby aan die vrou van die keiser was.) Sy posisie het hom toegang gegee tot bevoorregte keiserlike dokumente, korrespondensie en dagboeke waarop hy sy verslae gebaseer het. Om hierdie rede word sy beskrywings as geloofwaardig beskou. Ons sluit aan by Suetonius se verhaal terwyl Caesar die nuus ontvang dat sy bondgenote in die senaat gedwing is om Rome te verlaat:
"Toe die nuus [na Ravenna, waar Caesar was] kom dat die tussenposisie van die tribunes in sy guns heeltemal verwerp is en dat hulle self uit Rome gevlug het, het hy onmiddellik 'n paar kohorte gestuur, maar in die geheim, om enige vermoede te voorkom van sy plan en om die voorkoms te behou, het hy die openbare speletjies bygewoon en die model van 'n omheiningskool ondersoek wat hy voorgestel het, en daarna - soos gewoonlik - met 'n groot groep vriende aan tafel gaan sit.
Na sonsondergang is 'n paar muile van 'n nabygeleë meul egter in sy wa geplaas, en hy reis so privaat as
moontlik, en met 'n uiters karige gevolg. Die ligte het uitgegaan. Hy verloor sy pad en dwaal lank rond - totdat hy uiteindelik deur 'n gids, wat hy ontdek het teen dagbreek, te voet deur 'n paar smal paadjies gegaan het en weer die pad bereik het. Toe hy met sy troepe op die oewer van die Rubicon kom, wat die grens van sy provinsie was, het hy 'n rukkie stilgehou en in sy gedagtes gedink aan die belangrikheid van die stap wat hy mediteer, draai hy na diegene rondom hom en sê: 'Nog steeds ons kan terugtrek! Maar laat ons eens by hierdie brug kom - en daar bly niks oor om dit met arms uit te veg nie! '
Selfs terwyl hy aarsel, gebeur hierdie voorval. 'N Man met 'n opvallende edele voorkoms en grasieuse voorkoms verskyn naby en speel op 'n pyp. Om na hom te luister, nie net 'n paar herders nie, maar ook soldate kom van hulle poste af, en onder hulle 'n paar trompette. Hy ruk 'n basuin van een van hulle af en hardloop daarmee na die rivier en klink dan die "Advance!" met 'n deurdringende ontploffing gaan hy na die ander kant. Hierop het die keiser uitgeroep: 'Laat ons gaan waar die tekens van die gode en die misdade van ons vyande ons oproep! DIE STERWE IS NOU GIET! '
Gevolglik het hy sy leër oor die rivier geloop [toe] het hy aan hulle die tribunes van die Plebs gewys, wat by die verdediging uit Rome gekom het om hom te ontmoet, en in die teenwoordigheid van die vergadering het hy die troepe opgeroep om hom hul trou trane te belowe spring in sy oë [terwyl hy praat] en sy klere skeur uit sy boesem. "
Duruy, Victor, History of Rome, vol. V (1883) Suetonius "Life of Julius Caesar" in Davis, William Stearns, Readings in Ancient History (1912).
Gaius Julius Caesar: Burgeroorlog
Gaius Julius Caesar (13 Julie 100 - 15 Maart 44 vC), Romeinse staatsman, generaal, skrywer, bekend vir die verowering van Gallië (moderne Frankryk en België) en sy daaropvolgende staatsgreep. Hy het die Romeinse republiek in 'n monargie verander en die fondamente gelê van 'n werklik Mediterreense ryk.
Toe Caesar in Gallië was en die verowerde gebiede organiseer, het Pompeius en Crassus ook probeer om hul mag te vergroot. Pompeius was suksesvol: in 52 word hy verkies tot 'konsul sonder kollega' en lewer hy byna diktatoriale gesag. Crassus was minder gelukkig: na sy konsulsskap word hy goewerneur van Sirië met spesiale voorregte, maar word verslaan deur die Partiërs, wat in Mesopotamië en Iran gewoon het. Crassus is in 53 in aksie by Carrhae dood.
Die senaat het geëis dat Caesar se eerste en vyftiende legioene na die ooste gestuur word. Caesar het gehoorsaam, maar ontdek dat die legioene nooit in Sirië werksaam was nie. In plaas daarvan het hulle in Italië gebly. Hy moes verstaan ​​het dat hy met agterdog bejeën is. Hy het sy leër begin oefen in die vallei van die Mosel, ver weg van die spioene van die Senaat. Een van die kampe is by Hermeskeil geïdentifiseer.
Na Crassus se dood het slegs Pompeius en Caesar oorgebly, en die senaat was bang vir 'n burgeroorlog waaruit 'n koning sou ontstaan. (Die spanningsvolle atmosfeer van wantroue word hier beskryf.) 'N Oorweldigende meerderheid in die Senaat (400 teen 22) wou dat beide dinastes hul buitengewone bevele voor die konsulêre verkiesing in Desember 50 neerlê. (Die vraag of dit geoorloof was, bly onbeantwoord: in 52, het die Volksvergadering Caesar toegelaat om vir die konsul te staan ​​sonder om teenwoordig te wees.) Na 'n paar beraadslaging gehoorsaam Pompeius die senaat.
Hy was in 'n beter posisie as Caesar. As laasgenoemde gehoorsaam, was hy nie meer immuun teen vervolging nie. Cato het hom aangekla van oorlogsmisdade in Germania, en baie mense onthou Caesar se eerste konsulsskap en die Spaanse Oorlog. As Caesar weier om te gehoorsaam, word hy as 'n vyand van die staat verklaar, en die Senaat sal gedwing word om 'n bevelvoerder met buitengewone magte aan te stel. En dit was nie moeilik om te sien wie hierdie generaal sou wees nie: Pompeius.
/> Die brug oor die Rubicon
In 49 vC, op die sewende Januarie, het die senaat van Caesar geëis om sy tien goed opgeleide legioene aan 'n nuwe goewerneur te oorhandig. Caesar het die nuus in Ravenna gehoor, en het geweet dat hy 'n keuse moet maak tussen vervolging en opstand, wat die waardigheid van oorlog verkies bo die vernedering van 'n proses, en besluit om in opstand te kom, met aanhaling van sy gunsteling digter Menander, "die die cast is cast" (alea iacta est). In die nag van 10/11 Januarie het die Dertiende legioen na Rimini gevorder, waar hy die passe oor die Apennyne kon beheer. Daardeur het hy die rivier oorgesteek Rubicon, en daardeur Italië binneval en die Tweede burgeroorlog. Caesar se perspektiewe lyk nie goed nie: nege van sy legioene was nog steeds aan diens in Gallië (teks). Dit was waarskynlik in hierdie vroeë stadium van die oorlog, wat die Sestiende legioen gevorm het.
Dit blyk egter dat die senaat 'n rampspoedige fout begaan het. Dit het geglo dat die kwessie tussen 'n rebel en die wettige heersers was, en dit het verwag dat die dorpe van Italië troepe sou stuur ter verdediging van die gesag van die senaat en die vryheid van die Romeinse volk. Maar Italië was skepties oor sy kampioene en het min entoesiasme getoon om die senatoriese grondwet te verdedig. Vir die keiser se soldate, aan die ander kant, hang alles af van hierdie een veldtog: as hulle misluk, sal hulle nooit hul pensioen ontvang nie. Die oorblywende twyfel moes verdwyn het toe Caesar die loon van die legioenen verdubbel het.
Die Senaat was nie in staat om leërs op te rig nie, maar was hulpeloos. Boonop was die legioene wat in Italië teenwoordig was, onbetroubaar: die vyftiende was byvoorbeeld by die keiser in Gallië. Die indringer het spoedig versterkings gekry (die legioene V, VIII, XII, XVI), en twee maande na die aanvang van die burgeroorlog was Caesar meester van Italië en het sy vyande op die hak van Italië gejaag, vanwaar Pompeius en die die meerderheid van die senatore vlug ooswaarts na Griekeland (17 Maart).
Caesar het nie sy tyd gemors nie. Vir hom was die situasie duidelik: die senaat het sewe legioene in Hispania gehad sonder bevelvoerder, en Pompeius was in Griekeland sonder weermag. Caesar het besluit om eers die weermag aan te val en het ten minste veertien nuwe legioene (genommer XVI-XXX) gewerf. Die vyftiende, wat blykbaar die kant van Caesar gehad het, en die nuwe sestiende is beveel om Afrika te beset, maar is vernietig.
Toe hy Rome binnegaan, 'n stad waar hy tien jaar lank nie was nie, het Caesar vergewe in plaas van sy vyande te vermoor en 'n nuwe senaat geskep wat die keiser se dade sou goedkeur (49 April). Voordat dit vir die eerste keer bymekaargekom het, was Caesar reeds op pad na Hispania, terwyl hy intussen 'n wet voorstel wat die inwoners van Cisalpine Gallië Romeinse burgerskap verleen. Nadat Caesar verskeie legioene in die omgewing van Marseille opgetel het, steek hy die Rhône en die Pireneë oor met die legioene VI, VII, VIIII, X, XI, XIV, XXVIII, XXIX en XXX en verslaan die Spaanse leër in die Slag van Ilerda, nie ver van die moderne Barcelona nie (2 Augustus). Weer het Caesar genade betoon, die vyand se bevelvoerders gespaar en die verslaan legioene ontbind. Hy jaag na Córdoba in Andalusië, waar twee legioene (onder bevel van Marcus Terentius Varro) oorgegee aan Caesar (September). Na sy terugkeer is Caesar diktator gemaak. Hy was ses maande uit Rome.
Intussen was Pompeius in Griekeland, en deur gebruik te maak van die hulpbronne van die oostelike provinsies en sommige kliëntkonings, het hy daarin geslaag om 'n leër van nege legioene en 'n vloot van 300 skepe onder bevel van Bibulus op te rig (sien hierbo). Twee ekstra legioene was nog op pad na Griekeland, maar sou binnekort aankom. Nou was Pompeius gereed om terug te keer na Italië om Caesar aan te val. Dit was presies wat Caesar gevrees het, en hy het probeer om sy veterane oor die Adriatiese See te stuur: die legioene V, VI, VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII, XIV, XXVII en nog 'n legioen is byeengekom by Brundisium (modern Brindisi).
Ondanks die groot risiko's van winternavigasie, is sewe legioene in Januarie na die moderne Albanië vervoer 48 vC, maar die keiser se vloot is verslaan en die oorblywende vier legioene kon nie na die ooste vervoer word nie. Vir 'n half jaar het Pompeius en Caesar by gebly Dyrrhachium (moderne Dürres), waar hulle groot vestings teenoor mekaar gebou het. In Maart, keiser se kolonel Mark Antony (82-30 vC) het daarin geslaag om hom met die ander vier legioene te versterk. (Italië is nou verdedig deur sewe nuut gewerkte legioene: I, II, III, IIII, XXXI, XXXII en XXXIII.)
Die verenigde leër is egter verslaan (7 Julie), en Caesar het net een opsie: om die binneland in te marsjeer, die Pindusberge oor te steek en Pompeius se agtervolgende leër êrens in Griekeland op 'n meer geskikte plek te verslaan. Dit het uiteindelik gebeur in die geveg van Pharsalus, waar Caesar se meer ervare mans die groter leër van Pompeius oorwin het (9 Augustus 'n ander teks). Byna 6 000 Romeinse soldate is dood, en toe Caesar die slagveld met sonsondergang ondersoek en die lyke van die dooie senatore sien, merk hy op: 'Wel, hulle sou dit so hê. "
Pompeius se soldate is ingeroep in vier nuwe keiserske legioene (XXXIV-XXXVII). Hulle is na die ooste gestuur, waar hulle Sirië moes verdedig. Caesar se eie legioene is teruggestuur na Italië (behalwe vir die sesde): sommige van hul soldate was al twaalf jaar in diens, en hulle het uitgesien na hul pensioen.
Pompeius het die Slag van Pharsalus oorleef en na Egipte gegaan, gevolg deur Caesar en die legioene VI en XXVII. Toe hulle aankom, het hulle verneem dat Pompeius deur soldate van die tienjarige koning vermoor is Ptolemeus XIII, wat gehoop het om Caesar se steun te kry in sy rusie met sy ouer suster Cleopatra VII. Dit het anders uitgedraai, want Caesar was inderdaad woedend dat hy nie die kans gegun is om sy ewige mededinger Pompeius te vergewe nie. Dit is ten minste wat Caesar gesê het. Hy moes in werklikheid geweet het dat Pompeius die Grote geen kwytskelding sou aanvaar het nie.
Toe Caesar Cleopatra in Alexandrië ontmoet, was hy betower deur die sjarme van die jong vrou en het sy kant gekies in die Alexandrine Oorlog: in die lente van 47 vC, het hy Ptolemeus verslaan. Die seuntjie se lyk is in die Nyl gevind (27 Maart) (teks).
Nadat hulle Egipte pasgemaak het, kon Caesar en Cleopatra 'n geruime tyd saam deurbring - ten minste genoeg vir Cleopatra om te beweer dat hulle swanger geraak het van 'n seun, Caesarion - maar toe haas Caesar weg na Klein -Asië, waar Farnasse II, die seun van Mithridates van Pontus, het die Romeinse gesag uitgedaag en hom verbind tot die stam van die Sarmatiërs. Pharnaces is verslaan in 'n vinnige veldtog by Zela ("Ek het gekom, ek het gesien, ek het oorwin", veni, vidi, vici).
Nadat hy Pompeius verslaan en Egipte en Asië bedaar het, kon die diktator na Rome terugkeer (47 September). Hy was nie bewus van die feit dat sy teenstanders, die laaste republikeinse sterfgevalle, in Afrika kon hergroepeer terwyl hy in Egipte op wittebrood was nie.