Die boek wat vir my die belangrikste is, Goed om te weet van Hans Büttner en George Claassen, kry in die Volksblad die minste ruimte. Die debuutdigbundel van Johannes Prins, Een hart, kry daarteenoor besonder baie ruimte, veral danksy die baie gebruik van aanhalings uit die bundel.
Daarop volg verskeie paragrawe waarin positief oor die inhoud van die boek uitgewei word. Dan, nes mens by baie beginner-resensente vind, kom die deeltjie waarin die boek se foute afgetel word (hier in die vorm van vrae, sommige moontlik geldig).
Maar wag ‘n bietjie! Perdalks ken die resensent die uitgewer of die skrywer. Vandaar die afsluiting, wat wil impliseer dat die resensent eintlik nie so ernstig is oor die foute wat sy uitgewys het nie, en hoop al haar lesers sal snap dat hulle tog die boek moet koop en lees. Aldus: “’n Laaste vraag: Is die vrae in die vorige paragraaf regtig nodig? Solank die kinders die speurtog van Dieter en sy maats en sy skilpad (wat oulik geteken is) lees en geniet.”
Gee haar krediet vir eerlikheid. Dis ‘n boek vir die bysiende leser, sê Roux, met lekker groot letters. As sy die boek nie goedgesind was nie, kon sy gesê het dat dit ‘n yl boekie is wat danksy die gebruik van groot letters gerek het na 192 bladsye.
Die Afrikaans is suiwer – “deesdae sogenaamd outyds”. ‘n Bitterbek sou dit seker geyk en stokkerig genoem het. Die sogenaamd outydse taal werk egter vir Roux want broodbak is ‘n antieke kuns en Van der Walt probeer “om die taal daarvan soos ‘n pottebakker weer te gee”. Roux het seker ‘n spesifieke pottebakker in gedagte – dié wat ek ken kan nie behoorlik Afrikaans praat nie. Dit is die soort vergelykings waarheen resensente afdwaal wanneer hulle opsluit dinge in die lig wil stel waarin hulle dit sien terwyl hulle weet hulle is op gevaarlike terrein.
Dit lyk asof die boekeredakteurs van Rapport en die oggendblaaie die laaste van hul 2009-resensies oorgehewel het 2010 toe, en die resultaat is nie werklik so verfrissend as wat mens sou hoop nie.
Viljoen, weer, verwys na die negatiewe effek (vir die leser) wat aanhangsels en aantekeninge by ‘n gedig op die leser se waardering vir daardie gedig het. Dit is uiteraard só dat die digter reg het in sy aanname dat sy gedig nie maklik begryp sal kan word sonder die aantekeninge en aanhangsels nie. Is dit dan nog ‘n goeie gedig? Dit sal van mens self afhang, maar ek is geneig om Viljoen gelyk te gee. Ek hou nie daarvan nie – ek voel altyd die digter kon nie die gedig maak “werk” nie, toe plak hy maar by.
Maar by Alberts se foto’s is daar ‘n effens ander situasie. Hy gebruik soms een genre (digkuns) om die ander genre, fotografie, te verklaar. Weer kry mens die gevoel dt die fotograaf bang is ons sien dit nie soos hy dit sien nie, vandaar die toeligting.
By sy kunswerke steur die woordrykheid my – dit verskraal die interpretatiewe moontlikhede van die kunswerk. Nes by Alberts se Buite die hekke van Eden.