Halloween se vreeslikste diere - Net vir die pret - 2020
Terwyl dit snags val, ontstaan ​​die kruipende, glyende, stralende wêreld, met 'n ligte maan aanskouend. In die nag kan u die geluide van hierdie onderwêreld hoor roer ... of nie.
Maar hulle is nog steeds daar.
As Halloween op ons afskarrel, kan ons die geluid van diere meer raaksien - ons troeteldiere of die wilde diere net buite die venster. Ons is verheug oor die gevoelens van angs en vrees in die verhale van bloed-suigende vampiervlermuise, loerende wolwe, kruipende spinnekoppe, en natuurlik die immer aanwesige swart kat.
Sekere diere is pasgemaak vir heerlike vrees, soos die vampiervlermuis en die wolf. Maar terwyl ons die wêreld van die eng ondersoek, is dit belangrik om dit alles in perspektief te hou. Ons maak hierdie verhale oor diere om onsself te vermaak. Hulle moet nie skade berokken as gevolg van ons eie, grootliks vervaardigde, vrees nie.
Dit beteken natuurlik nie dat hulle nie loer nie, net buite jou venster ...
Min dinge is koudder as die gedagte aan 'n nagwees wat op die lewende bloed van 'n ander organisme bestaan. Die vampiervlermuis leef al duisende jare in ons spookagtige verbeeldings.
Nog voor Bram Stoker se boek, Dracula, ons vrees vir diere wat bloed suig, was gereeld, en baie kulture uit verskillende tydperke het hul eie weergawe van die verhaal. Die ou Hebreërs het geskryf van 'n vrou wat in 'n uil verander het en pasgebore babas en swanger vroue doodgemaak het. Die antieke Grieke het ook geglo in monsters wat in die nag rondgetrek het, bloed gedrink het en kinders geëet het. In Indië vertel antieke oewer van 'n monster wat bedags onderstebo hang soos 'n vlermuis. Hierdie dier is leeg van sy eie bloed en moet die bloed van ander drink om te lewe.
Die idee van 'n dier wat van 'n ander se lewensmag leef, is 'n goeie kopie, maar die regte vlermuis is baie meer onskuldig. Die meeste bestaan ​​op insekte. Van die honderde vlermuissoorte drink slegs drie eintlik bloed, en slegs een drink bloed van soogdiere.
Vampiervlermuise het elke dag ongeveer twee eetlepels bloed nodig. As hulle twee dae sonder bloed gaan, sal hulle sterf.
Vampiervlermuise het chemikalieë in hul speeksel wat die bloedstolling voorkom, sodat hulle langer kan voed.
Vlermuise dra nie hondsdolheid nie. Die kanse om met 'n hondsdol vlermuis in aanraking te kom, is baie laag. As hulle die siekte opdoen, sterf hulle gewoonlik daaraan.
Die meeste lande laat nie toe dat vlermuise as troeteldiere gehou word nie. Verantwoordelike vlermuisorganisasies, soos die Organisasie vir die Bewaring van Vlermuise, ontmoedig sterk om wilde vlermuise as troeteldiere te neem.
Die jaar was 1591. Op die platteland rondom die Duitse stad Keulen het dorpenaars die yslike oorblyfsels van halfgeëet ledemate en plaasdiere gevind. Hulle het na wat hulle glo die skuldige was - die wolf.
Die dorpenaars het uiteindelik die wolf in die hoek gebring. Toe hulle die dier met spiese en skerp stokke aangeval het, het die wolf op sy agterpote gestaan ​​en sy vorm smelt in dié van 'n middeljarige man - iemand wat hulle almal uit die stad geken het. Dit is die verhaal wat helder beskryf word in 'n pamflet uit die periode. Die legende van die weerwolf is gebore.
Wolwe het vrees en ontsag geïnspireer vir hul predatoriese aard. Hulle huil by die maan verkoel die bloed, asof hulle na al die duiwels in die duisternis roep. Alhoewel hulle bewonder word vir jag, word hulle beskou as bose instrumente van die duiwel. Miskien is dit omdat wolwe met die vroeë mens om kos meegeding het, of miskien omdat hulle ons vee met so 'n listige doeltreffendheid aangeval het.
Wolwe probeer eintlik mense vermy en is van nature skugter. Maar soos hul natuurlike habitat verdwyn, het hulle in konflik gekom met mense, dikwels op plase. Met 'n verdwynende voedselbron het wolwe plaasdiere aangeval en kwaad mense aangespoor om agter die wolf aan te trek. Die Noord-Amerikaanse wolfbevolking is gevolglik amper uitgesterf.
Feite van Wolf en Weerwolf
'Weerwolwe' in die geskiedenis was moontlik mense wat aan hondsdolheid of psigose ly. Mense het ook hallusinogene plante geëet wat hulle weerwolwe laat sien het of selfs glo dat hulle 'n wolf geword het. Trouens, 'n gewone graan wat in die Middeleeue in brode gebruik is, is later hallucinogeen gevind.
Die wolf huil nie na duiwels nie, maar om meer prosaïese redes: roep om sy ligging te openbaar, die pak bymekaar te roep of die groep se grondgebied te definieer.
Wolwe is nie troeteldiere nie, maar hulle word met honde geteel om wolfhondbasters as troeteldiere te produseer. Baie organisasies ontmoedig die praktyk.
Elke spookhuis met 'n respek wat respekteer, sal versier word met spinnerakke, bevolk deur spinnekoppe wat wag op 'n ongelukkige prooi. Dit sal nie die reputasie van die huis benadeel as 'n paar harige tarantules hierheen skarrel en op die vloer kom nie. Dit is amper asof reguleringswette vereis dat alle spookhuisies spinnekoppe en hul webbe bevat.
Waarom die skakel? Dink mooi aan die spinnekop - agt bene, agt oë en 'n gesig wat net sy moeder van sou hou. Die spinmetode om mee te eet stuur die rug op die rug. Vanuit die oogpunt van die slagoffer is jy vasgevang, hulpeloos vasgespyker in 'n klewerige web, terwyl hierdie groot, veelvoetige, veeloogige wese stadig na jou toe kruip. Spinnekoppe is in werklikheid een van die mees gevreesde wesens op aarde om hierdie redes. Arachnophobia is lewend en goed in baie mense.
Die tarantula is die skrikwekkendste van spinnekoppe. Dit is groot genoeg om 'n klein voël of knaagdier te eet, en is baie harig. Alhoewel dit skrikwekkend is, word hulle ook baie gewild as troeteldiere omdat hulle tot 'n sekere mate getem kan word.
Spinnekoppe is nie altyd die leuker wat deur Halloween voorgestel word nie. In Engeland het 'n spinnekop in jou huis baie geluk beteken. Om dit dood te maak, sou slegte geluk bring.
As 'n spinnekop 'n been verloor, sal dit dikwels 'n ander groei.
As roofdiere verteer hulle 'n groot aantal insekte en ander geleedpotiges, waarvan baie plae van gewasse, woude, stedelike strukture en die mens self is. Daar is voldoende gegewens om aan te toon dat spinnergemeenskappe effektief kan wees in die regulering van plaagbevolkings
Daar is meer as 35.000 spinnekoppe in die wêreld.
Soos spinnekoppe, is slange die twyfelagtige onderskeid om een ​​van die meer gevreesde diere te wees. Die slang, wat traag op die grond gly, is 'n agent van kwaad vir baie mense. Dit was immers 'n slang wat Adam en Eva uit Eden laat gooi het. As gevolg van sy oorredingskuns, is die slang gevonnis tot slinger op die aarde, verag deur alle aardse wesens.
'N Veel meer praktiese rede waarom mense vir slange vrees, is dat 'n paar mense vir ons gevaarlik is. Giftige slange sink hul tande in die vel en spuit gif in. Ander versmoor hul prooi en sluk hulle heel.
Slange is aanbid en uitgeskel, maar in die troeteldierwêreld is dit 'n bron van eindelose fassinasie. Ander kan die 2 700 spesies in die wêreld bewonder - solank hulle nie hoef te troetel nie.
Slange is die groep wat reptiele ontwikkel het wat onlangs ontwikkel is en voortspruit uit akkedisagtige voorouers gedurende die Mesozoïstiese era, of 'Age of Reptiles', 120 miljoen jaar gelede.
Slange het wye buikskubbe wat hulle in staat stel om die grond te gryp as hulle beweeg. 'N Reeks bal- en voetverbindings verbind hul werwels, waardeur buigsaamheid en beweging moontlik is.
Alhoewel daar jaarliks ​​ongeveer 45,000 slangbyt in die Verenigde State is, behels slegs 7,000 giftige slange. Hiervan sterf slegs tien mense gemiddeld. Dit is net 'n vierde van die aantal sterftes as gevolg van bye.