Die verhalende vers val nie noodwendig in die anekdotiese of die alledaagse vas nie. As hierdie terme nie onderskeidend gebruik word nie, is hulle misleidend en erg vervlakkend.
Beste Johann, in daardie geval hoop ek die Leibbrand-aanhaling was nie ‘n reaksie op my essay nie. My skrywe was nie ‘n pleidooi vir die fokus op aktualiteit nie, maar eerder ‘n spekulasie oor die redes waarom wit digters, ek inkluis, die kleurtema so graag vermy sedert ’94, terwyl dit ons tog op allerhande maniere raak.
Ek dink enige poëtiese aanslag of fokus hou gevare in vir die digter. Die vrye vers en die vormvaste gedig het elk hul eie moontlikhede en slaggate. Ek glo ook nie een is noodwendig beter as die ander nie. The proof of the pudding is in the eating.
As aktualiteit ‘n sleutel is tot die poetiese, dan behoort dit in orde te wees? Ek lees nou die dag ‘n paar verse van Hans Magnus Enzensberger in Nederlands vertaal. Hy fokus amper altyd op die aktuele. Maar wat duidelik word (veral by hom) is dat wanneer die aktuele poeties aangewend word, word dit amper on-aktueel. Die digterlike is per definisie die ontkragtiging, die vernietiging van enige aktualiteit, al lyk die gedig ook hoe aktueel – omdat die aktuele sy volledige betekenis binne die durende moment vind, en die digkuns amper altyd in wese “afgeloop” is. Dis uit die ryk van “afgeloopte dinge” wat die digkuns kom, al roep dit die oomblik ook op. Met ander woorde aktualiteit in die gedig wat waarlik gedig is, is oeverblindery. En die aktuele vers wat sy eie aktualiteit nie kan oorstyg nie, word dan ook nie genoegsaam gedig nie.