Kwalifikasie: Byna 'n derde van die respondente (28,8%) het tersiêre kwalifikasies. Dit kom ooreen met die gemiddelde kwalifikasie van die wit bevolkingsgroep soos aangedui in die 2001 sensusopname, naamlik dat 29,8% 'n tersiêre kwalifikasie behaal het.
Opsommend kan hierdie groep respondente beskryf word as hoofsaaklik middeljarige vroue met 'n besteebare-inkomste wat (bo)-gemiddeld gekwalifiseer is en wye belangstellings het. Hulle is aktiewe lesers vir wie lees 'n baie belangrike deel van hulle lewe uitmaak (ook ander genres as romanses). Hulle is ingelig, kreatief en nie passiewe TV-verslaafdes nie. Hierdie bevindings korreleer met studies soos die van Gracie (2009) en Owen (1997:537), wat ook aantoon dat liefdesverhaallesers nie beperk is tot bepaalde sosiale vlakke of opvoedkundige agtergronde nie en dat hulle ook ander genres soos speurverhale en selfs letterkundige werke lees. Hierdie bevindings weerspreek die gestereotipeerde beeld van die romanseleser as 'n leëkopdolla wat verveeld tuis rondlê.
Respondente heg waarde (ook fisiese waarde) aan die boeke wat hulle lees: 46% van hulle bewaar die boeke nadat hulle dit gelees het. Hierdie bevinding word bevestig deur verwysings van die respondente oor hoeveel boeke hulle het en hoe hulle dit kategoriseer.
Die grootste groep respondente van hierdie studie (ongeveer 85%) is bewus daarvan dat die ooreenkoms tussen die werklikheid en dit wat in die romanse en die fiksionele wêreld uitgebeeld word, slegs gedeeltelik is. Lesers van liefdesverhale weet presies wat hulle lees en word nie "om die bos gelei" deur te glo dat die liefde wat in romanses beskryf word, noodwendig in die werklikheid bestaan nie.
Die laaste en die enigste oop vraag van kwalitatiewe aard in die studie, het aan die respondente gevra om in hulle eie woorde neer te skryf waarom hulle daarvan hou om romanses te lees. 'n Analise van hierdie response volgens oop kodering soos beskryf deur Berg (1998) het interessante insigte oor die interaksie tussen die teks, die leser en die sosiaal-maatskaplike konteks opgelewer.
Die kodering van bogenoemde oop vraag het, soos die kwantitatiewe resultate in die tabel hierbo ook aandui, bevestig dat respondente die liefdesverhaal as óf ontspanning óf ontvlugting lees. Dit lyk asof hierdie twee begrippe op 'n kontinuum lê waarvan die een punt ontspanning is. Hier is ontspanning in die passiewe sin die doel van die leesaksie en die resultaat daarvan. Aan die teenoorgestelde punt van die kontinuum was dit duidelik dat sommige lesers hulself in so 'n mate vereenselwig met die fiktiewe wêrelde wat die boeke verbeeld dat die verbeelde werklikhede 'n substituut word vir die reële werklikheid wat die leser nie kan hanteer nie. Die ontspanning word dus vir sommige lesers ontvlugting waarin die liefdesverhaal die leser "wegvoer" en laat "ontsnap" na ander realiteite.5 Sommige lesers "leef" hulleself in so 'n mate in hierdie ander realiteite "in" dat dit 'n "substituut"-bestaan word vir 'n bestaan wat die leser nie bevredig nie. Sommige respondente gaan sover as om te beweer dat hierdie "inleef" in die liefdesroman hulle eie lewe "verander", hulle meer "insig" gee en hulle leer om hulle eie lewe beter te "hanteer".
Radway soek redes vir die behoefte van lesers van romantiese fiksie om te ontvlug en kom tot die gevolgtrekking dat vroue wat romanses lees, wil ontvlug uit 'n oorheersende patriargale realiteit en die rolle wat die patriargale samelewing waarin hulle leef aan hulle voorskryf. Die aard van die verhoudings waarin hulle hulleself bevind, is uit hoofde van die patriargale aard daarvan, nie in staat om hulle emosionele behoeftes te bevredig nie. Hierdie gebrek aan emosionele versorging word tydelik deur die lees van romantiese fiksie aangespreek (Radway 1983).
Hoewel kritiek teen Radway se teoretiese begronding en aannames ingebring word (Purdie 1994), word Radway se gevolgtrekking in die algemeen ondersteun deur 'n Eietydse Kultuurstudieperspektief wat postuleer dat die "persoonlike" identiteit van vroue ondergeskik is aan die dominante manlike (ook literêre) wêreld waarin hulle leef (Easthope 1990).
Suid-Afrika is tans 'n besondere gewelddadige samelewing. In 1995 het 'n studie deur die World Health Organisation (WHO) aangetoon dat die moordkoers in Suid-Afrika hoër is as in enige ander land in die wêreld (Gilbert 1996:876). Daar word na Suid-Afrika verwys as "the crime capital of the world" (Masuku 2001). In die loop van meer as 'n dekade het hierdie situasie nie verbeter nie. Hoewel amptelike kanale aantoon dat daar 'n afname in sekere misdaadkategorieë is, tipeer die toename in ander kategorieë Suid-Afrika steeds as 'n uiters gewelddadige samelewing (SAPS 2009). Op 1 Junie 2010 het die Instituut vir Sekerheidstudie (ISS) se verteenwoordiger byvoorbeeld in die parlement aangetoon hoe misdaad van 2002 tot 2009 gestyg het: rooftogte by ondernemings van 5498 tot 13 920 en rooftogte by huise van 9063 tot 18,438 (Steenkamp 2010). Hoewel die ANC die navorsing van die ISS bevraagteken, moet daarop gewys word dat die Suid-Afrikaanse Polisiediens se eie statistiek soos hierbo aangehaal ook 'n styging in die misdade aantoon.
Misdaad is 'n universele probleem wat 'n negatiewe impak op die suksesvolle funksionering en stabiliteit van 'n samelewing het (Brown 2001: 270). In Suid-Afrika word die effek van misdaad op slagoffers en potensiële slagoffers op 'n persoonlike vlak gevoel op alle vlakke van gemeenskapslewe (Powdthavee 2005:531; Stuijt 2009). Nie alleen is daar 'n behoefte aan voldoende professionele dienste vir die geviktimiseerde slagoffers nie (Powdthavee 2005:542), maar is die polisiediens in Suid-Afrika ook onvoldoende (Brown 2001:282). In 'n gestruktureerde samelewing moet die bevolking glo dat die regstelsel hulle sal beskerm en dat misdadigers aan die pen sal ry. Dit is dus verstaanbaar dat daar 'n oorweldigende vrees bestaan dat waardes en morele waardes in Suid-Afrika bedreig word deur die misdaadsituasie in die land. Wat ook al die onderliggende redes/oorsake, bly die feit staan dat die Suid-Afrikaanse Polisiediens nie die vermoë of bronne het om die misdaadprobleem aan te spreek nie. Gevolglik en bykomend daartoe funksioneer die regstelsel nie op 'n vlak wat as 'n afskrikmiddel vir misdadigers dien nie en beskerm dit ook nie die waardes wat as vanselfsprekend in 'n samelewing aanvaar behoort te word nie (Brown 2001: 282; OSAC 2008).
Die verbatim response van die lesers wat byna as 'n soort mantra lees, tipeer die aard van die werklikheid soos hulle dit beleef. Ons sou dus wou postuleer dat die (moontlike) behoefte van die Afrikaanse vroulike lesers om soos Radway se lesers te ontsnap van 'n onbevredigende manlike patriargie, gesublimeer word deur 'n groter bedreiging wat hulle persoonlike lewe oorheers.
Die wins van hierdie leserstudie was dus 'n totaal onverwagte bevinding wat die emosionele belewinge van Afrikaanse vroue in 'n spesifieke konteks ontbloot. Dit dui onder andere aan hoe die verhouding tussen teks en leser beïnvloed word deur die sosiaal-historiese werklikheid - 'n gemeenskapsrelevante benadering in literatuurstudie (Weideman 1988). Dit toon aan dat literatuur ook bestudeer kan word vir die rol wat dit in lesers se lewens speel en hoe die leser deur middel van die teks die samelewing/konteks hanteer.