Gonzo Traveller: In die voetspore van Indiana Jones - Interessant
Gonzo Traveller: In die voetspore van Indiana Jones
Robin Esrock kanaliseer sy innerlike Indiana Jones op die spoor van die legendariese Ark of the Covenant.
Donker tonnels en verkrummelende gange, alles
uit soliede vulkaniese rots gekerf.
Dit moes gekom het as 'n verrassing vir Europese sendelinge wat op die Donker vasteland aankom, gretig en gereed om heidense barbare te bekeer, net om te ontdek dat Ethiopië die tweede land was wat die Christendom as staatsgodsdiens aangeneem het, al in die vierde eeu.
'N Antieke koninkryk, bekend as die Aksumiete, was een van die grootste, mees beskaafde en welvarende lande van sy era, en het voordeel getrek uit sy posisie as 'n belangrike handelspos tussen Afrika, Asië en die Midde-Ooste.
Terwyl die Europeërs in grotte en hogshit gewoon het, was die noorde van Ethiopië beswaard met kleurvolle kuns, ongelooflike argitektuur, musiek en handel.
Die Aksumiete het verdwyn met die opkoms van handelsposte langs die Rooi See, maar 'n nuwe koninkryk het in die 11de eeu ontstaan ​​onder leiding van 'n koning Lalibela, wat besluit het om 'n Nuwe Jerusalem in Afrika te bou, net vir die opkoms van die Islamitiese Ryk. Jerusalem in die papiervernietiger van die geskiedenis.
En daarmee is begin met die bou van die kerke van Lalibela, met die hand gekerf in rooi vulkaniese rots, 'n gedugte prestasie. Jordan se Petra is op soortgelyke wyse in 'n rotswand gekerf, maar die 11 kerke van Lalibela staan ​​op hul eie, soos die voltooide meesterstuk van 'n beeldhouer.
Lalibela, wat langs sy eie Jordaanrivier gebou is, is ryk aan simbole, ikone en godsdienstige beelde. En uniek dat hulle dit oorleef het en tot vandag toe nog in gebruik is.
Uit die rots gekerf
Lalibela lok toeriste - Italianers, Spaans, Japannees - die gevolglike toestroming skaars genoeg om die stad rondom die kerke te ondersteun.
'N Ou tandlose vrou stap van agter op en gee my 'n slordige nat soen op my arm. Ek probeer om nie te freak nie.
Die Ethiopiese woord vir buitelanders is 'ferengi', of dit nou 'n ongeluk is van dekades van buitelandse hulp, of net onverantwoordelike toeriste wat beter behoort te weet, ferengis in Lalibela (en elders, soos ons binnekort sal ontdek) is net een ding goed , en dit is uitdeelstukke.
Sekondes nadat ek ons ​​motorwa vertrek het, my esel nog van die klippad af, is ek omring deur kinders wat vra vir Birr (Ethiopiese geldeenheid). Ek is vasgehou en gepik en staar in dekades van omgeswaaide hande.
'N Ou tandlose vrou stap van agter op en gee my 'n slordige nat soen op my arm. So gewoond aan my persoonlike ruimte, probeer ek om nie te freak nie. 'N Wag wag op, lig 'n stok op, en die kinders verstrooi.
Ek gaan die hoofhek binne en koop $ 20 kaartjies en duur $ 30-videokamera-permitte, en kry 'n verpligte gids sowel as iemand om na ons skoene te kyk as ons in die kerke instap.
UNESCO, in 'n poging om die hoofkerk van Bet Medhane Alem te bewaar, het lelike steiers rondom dit geïnstalleer, wat sonder twyfel ontwerp is om alle foto's te vernietig. Die feit dat hierdie enorme gebou van onder af van soliede rots gekerf is, is verbysterend.
Ons trek ons ​​skoene uit en stap binne. Dit is donker en koud en het nog steeds baie van die oorspronklike matte op die grond (ons is gewaarsku om lang broeke te dra as gevolg van die vlooie).
Ligte strome kom in van klein vensters, die plafon is swart van eeue van kersrook.
Sy-aansig van St George. Moeilik om dit te glo
was van bo af gekerf.
Stemme eggo, donker hoeke verberg stapels tapyt en hout, hoeke en demone. Vergeet die gepoleerde glans van Europa se supersterkerke. Hier kan u voel dat elkeen van die 800 plus jare van Lalibela in die verlede inasem (saam met die dik stof).
'N Beklede priester stel graag foto's vir 'n paar bers, wat die heilige binnekamer beskerm en 'n replika van die heiligste voorwerp van Ethiopië, die legendariese ark of the Covenant, bevat.
Onthou Raiders of the Lost Ark: Indiana Jones kry wind van 'n Nazi-plot om die ou Ark van die Verbond te vind, wat deur die Israeliete gebou is om die tafels te huisves van die Tien Gebooie wat deur God aan Moses gegee is.
Die Nazi's het geglo dat die ark niks minder as 'n kragtige wapen was nie, en hulle was reg, die suiers, terwyl Indiana slim weggekyk het en die Ark sy bonatuurlike krag ontketen het, al die slegte ouens doodgemaak het en die grillerige Nazi-man met die bril smelt. (wat my al maande lank nagmerries gegee het).
Klassieke film, wat mite en geskiedenis vermeng - en die beste is dat die waarheid waarskynlik nie te ver is nie.
Nadat ek The Sign and the Seal deur Graham Hancock gelees het, het ek die eerste keer geïnspireer om Ethiopië te besoek.
Hancock, 'n Engelse joernalis wat voorheen saam met die Economist was, het meer as 'n dekade bestudeer aan die ondersoek na die regte verhaal en 'n letterkundige Indiana Jones geword.
Hier in Lalibela, waar die ark deurgeloop het, kan u steeds die magie van die misterie voel.
Want wat van die Ark geword het, bly een van die grootste onopgeloste verborgenhede van die geskiedenis.
Die verdwyning daarvan is gekoppel aan die Knights of Templar, die verhouding van koning Salomo met koningin Sheba (wat gelei het tot die geboorte van die eerste groot Ethiopiese heerser, Menellek), en allerlei samesweringsteorieë.
Aangesien die heiligste doel van Ethiopië die Verbondsark is, en die taal daarvan in baie Hebreeuse gemeenskaplikhede deel, en die land selfs stamme van 'verlore' Jode gehou het, het Hancock baie van sy tyd spandeer om uit te vind hoe dit alles sou gebeur.
Sy logika en gevolgtrekkings is kontroversieel maar gesond, en nadat ek die man baie jare gelede kortliks ontmoet het, kan ek getuig dat hy beslis geen samesweringsteorie-noot is nie.
Gevolglik bestaan ​​die Ark (of 'n antieke replika) in Aksum, noord van Lalibela, waar dit ywerig deur priesters bewaak word, en nie eers die president van Ethiopië mag dit sien nie.
'N Israelse reisiger vertel my dat haar ondersoeke glo dat die ark vernietig is, of dit miskien in 'n groot pakhuis êrens in Washington D.C sit, sal ons waarskynlik nooit weet nie. Maar hier in Lalibela, waar die ark deurgeloop het, kan u steeds die magie van die misterie voel.
Keer terug na die bedelaars
Ek verken die rotskerke, loop binne-in gesnyde rotstunnels, loer binne-in deure om verweerde priesters te vind wat geleerde Bybels lees. As ek maar net kon knip en foto's met my oë kon neem - dan is die beelde onvergeetlik.
"Verweerde priesters lees leer bybels
agter ou houtdeure ... "
As ek na die oppervlak terugkeer, sien ek weer die oop hande, smeek en bedel. Ek stap in die hoofstraat af, en die teistering is dik.
Ek word gewaarsku dat kinders, wat goed Engels praat, hartverskeurende verhale sal vertel en geld vir skoolboeke sal vra, maar dit is 'n bedrogspul; die boeke word eintlik vir geld verruil of nooit gekoop nie.
Hulle omring ons soos 'n swerm en veg onder mekaar om prioriteit. Dit is moeilik om dinge in perspektief te hou. Ek wil altyd met die plaaslike bevolking kontak maak, maar ek wil ook met regte mense kontak maak, en ek wil hê dat die kommunikasie suiwer moet wees. Ek hoef nie vriende te koop nie.
'N Seun met die naam Jordan sê vir my: dit is reg, hy wil nie geld hê nie.
'Kyk, Jordan, ek wil hê dat mense hierdie ongelooflike plek moet besoek, maar julle maak dit baie moeilik en ongemaklik, en dan sal niemand kom nie, en dit maak almal seer.'
'Ons is nie almal so nie,' verduidelik hy effe vererg. So begin ons gesels. Hy vertel my dat sy ouers boere is, en dat hy na 'n paar gewasse omsien, hy is nooit honger nie en gaan skool toe.
Ek begin vreeslik voel oor my vroeëre uitmergelende veralgemenings - hier is ek, 'n ander wit, ryk, westerse asshul wat gereed is om die inboorlinge as bedelaars en diewe te ontslaan. Almal is nie hier om my te gebruik om geld te verdien nie. Ek voel baie beter.
Dan sê Jordan my, ná dit alles, dat hy 'n paar skoolboeke nodig het. Damn. Ek vee, ek veralgemeen.
Afrika kan wees soos 'n pragtige meisie wat jy by 'n partytjie ontmoet. Daar is 'n ongelooflike band, jy lag, jy huil, jy maak jou hart oop, jy omhels. Dan steek sy haar hand uit en sê dat u moet opbetaal.
Ek het aan Jordan gesê dat hy in sy fiktiewe skool moet bly, en daar en dan besluit om 'n ware liefdadigheid te vind en 'n aansienlike donasie te maak.
Afrika kan wees soos 'n pragtige meisie wat jy by 'n partytjie ontmoet. Daar is 'n ongelooflike konneksie ... dan steek sy haar hand uit en sê vir jou dat jy moet opbetaal.
Ek is daardie aand gered deur 'n man met die naam Kassa, wat ek ontmoet by 'n klein kroeg in die muur in die muur wat 40c biere verkoop (nuwe rekord - die goedkoopste wat ek nog ooit gevind het).
Plaaslike reggae-musiek, gekruid met Bollywood, is besig om van die TV af te verdwyn, en ek is besig om my plaaslike danspassies te vervolmaak, wat bestaan ​​uit die trek van my skouers terwyl ek my bene stil hou. Ek het 'n lekker gons van die tejj, plaaslike gefermenteerde heuningwyn.
Daar is geen meisies in die kroeg nie, aangesien geen ordentlike Ethiopiese meisie ooit na 'n kroeg sou gaan nie, tensy hulle bereid is om by u te slaap vir geld, wat volgens my gesê is, in hierdie deel van die wêreld heeltemal aanvaarbaar is. Kassa en ek praat oor die lewe in Ethiopië, in die weste.
Ons het simpatie, ons lag, en daar is natuurlik geen finansiële reëling aan die einde van die gesprek nie. Maar as ek gedink het dat ek vrede gemaak het met 'n geldsakkie, sou ek die ware ferengi Frenzy ervaar het.