Liewe Jesus...2 | SARIE
Illustrasie Piet Grobler
In 'n bylae tot 'n Amerikaanse koerant het laas Kersfees 'n storie verskyn wat 'n mens 'n oomblik laat stilstaan, al is dit ook net vanweë die eenvoud daarvan. Dit vertel van 'n briefie in 'n kinderhandskrif wat by die hoofposkantoor van die staat Massachusetts aangekom het. Dit het gelui:
Die gedagte dat 'n kind net wil seker maak haar hondjie is gelukkig en word erken en herken, sê baie van die kind.
Eendag sal sy natuurlik lekker lag oor haar briefie aan Liewe Jesus, en weer vir haar kinders daarvan vertel. Daar is iets positiefs in daardie brief.'n Mens kan maar net hoop dat dié gesindheid en besorgdheid en kinderlike liefde tot in haar ouderdom by haar sal bly. En die gedagte van haar geliefde diertjie leef voort.
'n Hele paar jaar gelede, toe ek nog talle radioreekse hanteer het, veral in vennootskap met Mari Coetzer op Vrouerubriek, het 'n vrou aan my geskryf. Haar getikte brief
van ses en twintig bladsye was vol traanmerke. Haar man is in 'n motorbotsing reg van voor oorlede en sy het gevoel dit was haar skuld. Sy wou glo iewers heen gaan.
Oor en oor het sy geskryf: Ek kan nie sonder hom leef nie. Dis een van die dae Kersfees en ek wens daar was glad nie so 'n dag nie. Dis net om my wonde verder oop te
krap. Geen God of Kersfees kan my geliefde man aan my teruggee nie. Ek is alleen en hoe gaan ek alleen verder?