Die afgelope nege jaar was die ANC soos ’n Indiese bakkopslang wat gehipnotiseer is deur sy baas. Elke keer wanneer Jacob Zuma op sy politieke fluit gespeel het, was dit amper asof hulle soos ’n begoëlde slang was wat geweet het wanneer hulle hul lyf moet uitwurm en wanneer hulle hul lyf terug moet wurm in die rietmandjie.
Binne die ANC word Zuma nou soos ’n melaatse hanteer. Sy voorste hosanna-sangers word die Petrus wat nie sal huiwer om hom drie maal te verraai nie.
Toe die hardkoppige Zuma die afgelope week viervoet vasgesteek het en eers vir redes gevra het hoekom hy moes bedank, was die skrif al aan die muur.
Sy lompe verweer dat hy geen legitieme redes gegee is hoekom hy moet bedank nie, was om die minste te sê lagwekkend. Was dit nie so ernstig nie, het ek gedink Zuma maak ’n grap toe hy sê hy was nooit deel van die Polokwane-bende wat Mbeki gefusilleer het nie.
Toe hy vir Pravin Gordhan en Mcebisi Jonas in die nag afgedank het, was daar geen kwaak van hom wat die beweegredes was vir sy besluit nie.
Toe hy Nhlanhla Nene as finansminister onseremonieel uit sy pos verwyder het en hom met ’n imbongi in Des van Rooyen vervang het, het hy die lompe verskoning gebruik dat Nene hoof sou word van die Brics-bank.
’n Mens kan nie iemand beoordeel op grond van een toespraak nie. In die politiek is daar die ongeskrewe reël dat die rapport oor nuwe leiers eers ná 100 dae uitgereik word.
Maar pres. Cyril Ramaphosa (lekker om hom president te noem!) se vertoning Vrydagaand was ’n teksboekvoorbeeld van hoe ’n staatsman moet optree. Hy het hoop gebring in ’n tyd van wanhoop. Hy het die pendulum begin wegswaai van ANC-belang na Suid-Afrikaanse belang.
As ons sy toespraak kan opsom: Die tyd vir roofdier-politiek en kripvreters is verby.Dankie tog, ’n mens wou sommer agterna ’n ligte vuisie in die lug gepomp het en “amandla” geskree het.