Die bestuurder is iets in die 50 en is ’n netjies geklede man. Hy klim uit en stap ’n meisietjie met ’n bruin teddiebeer tegemoet wat houtgerus op die sypaadjie wandel.
Toe die man haar nader, kyk hy rond. So asof hy probeer vasstel of daar iemand saam met die kind is.
Pauline-hulle stap verder op in die straat. Dan vang haar oog die bruin teddiebeertjie wat op die sypaadjie lê. Sy tel dit op. Die oortjies is effens verniel.
Hy neem Jessie by ’n deur in wat uit die garage na die kombuis lei. Daarvandaan neem hy haar deur na die sitkamer en laat haar op ’n bank sit.
Hy skakel die TV aan en soek ’n kanaal met ’n kinderprogram. Dan gaan hy na sy kamer en kom terug met ’n handvol sjokkolade-lekkers.
Pauline het ’n angsaanval gekry. Sy is nog besig om te herstel toe Swanepoel by die aanklagkantoor instap. By hom is ’n meisiekind.
“Jy moet eintlik mnr. Peter Johnson, die maatskaplike werker, bedank,” sê hy. “Hy’s die een wat haar langs die pad gekry het. Sy was stoksielalleen.