Great Society - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die Groot genootskap was 'n stel binnelandse programme wat op voorstel van president Lyndon B. Johnson (1963-1969) in die Verenigde State voorgestel of uitgevaardig is. Twee belangrikste doelstellings van die sosiale hervorming van die Great Society was die uitskakeling van armoede en rasse-onreg. In hierdie tydperk is nuwe groot uitgaweprogramme vir onderwys, mediese sorg, stedelike probleme en vervoer aangepak. Die groot vereniging lyk soos die Franklin Roosevelt se plaaslike agenda van New Deal, maar het sterk verskil in soorte programme. Sommige voorstelle van die Groot Genootskap is in stilstand gebring deur inisiatiewe van John F. Kennedy se New Frontier. Johnson se sukses was afhanklik van sy eie merkwaardige vaardighede tydens oorreding, tesame met die Demokratiese grondverskuiwing in 1964 wat baie nuwe liberale in die Kongres gevee het.
Anti-oorlogse demokrate het gekla dat die besteding aan die Vietnam-oorlog die Groot Samelewing verstik het. Terwyl sommige van die programme uitgeskakel is of hul finansiering verminder het, gaan baie van hulle, waaronder Medicare, Medicaid en federale onderwysbefondsing, tot vandag toe voort. Die mees kontroversiële komponent, die 'Oorlog teen Armoede', het gelei tot die totstandkoming van welsynsprogramme wat konserwatiewes van mening was dat hulle verantwoordelik is om 'n permanente onderklas te skep deur die aansporing tot werk te verwyder. Ook die voorbeeld van Cabrini-Green in Chicago het getoon dat openbare behuisingsprogramme slegs kan slaag as dit die huurders toelaat om verantwoordelikheid te neem om hul eie sake te bestuur.
Ekonomie en sosiale toestande
Anders as die New Deal, wat reageer op 'n ernstige ekonomiese krisis, het die Groot Genootskap in 'n tydperk van welvaart ontstaan. President Kennedy het 'n belastingverlaging voorgestel wat in Februarie 1964, drie maande na sy dood, ingestel is. Die bruto nasionale produk het met 10 persent gestyg in die eerste jaar van die belastingverlaging, en die ekonomiese groei was gemiddeld 4,5 persent vanaf 1961 tot 1968. Die besteebare persoonlike inkomste het in 1966 alleen met 15 persent gestyg. Ondanks die daling in belastingkoerse, het die federale inkomste dramaties toegeneem van $ 94 miljard in 1961 tot $ 150 miljard in 1967. Terwyl die Baby Boom-generasie verouder het, sou twee en 'n half keer meer Amerikaners die arbeidsmag binnegaan tussen 1965 en 1980 as wat tussen 1950 en 1980 was. 1965.
Erge sosiale krisisse het die land gekonfronteer. Ondanks die busboikot van Montgomery, Brown v. Raad van Onderwys en ander pogings van die Burgerregtebeweging, het rassesegregasie in die hele Suide voortgeduur. In 1964 begin stedelike onluste in swart woonbuurte in New York en Watts in Los Angeles.
Ann Arbor Toespraak
President Lyndon B. Johnson tydens aanvangsoefeninge aan die Universiteit van Michigan op 22 Mei 1964
Johnson het sy doelwitte vir die Great Society in 'n toespraak aan die Universiteit van Michigan in Ann Arbor, Michigan op 22 Mei 1964 aangebied. Die spreker Richard N. Goodwin het die uitdrukking "the Great Society" laat dink, en Johnson het die uitdrukking van tyd tot tyd gebruik. voor die Michigan-toespraak, maar hy het dit tot nou toe nie beklemtoon nie. In hierdie toespraak, wat die verkiesingsjaarparty-konvensies voorafgegaan het, het Johnson sy planne om dringende probleme op te los, beskryf: “Ons gaan die beste denke en breedste kennis van oor die hele wêreld bymekaar maak om hierdie antwoorde te vind. Ek is van plan om werkgroepe te stig om 'n reeks konferensies en vergaderings voor te berei - oor die stede, oor natuurskoon, oor die gehalte van onderwys en ander opkomende uitdagings. Vanuit hierdie studies sal ons begin om ons koers in die rigting van die Groot Vereniging te vestig. ”1
Die wetgewingsprogram van 1965 en presidensiële taakmagte
President Kennedy het verskeie taakmagte, bestaande uit geleerdes en kundiges, in diens geneem om wetgewing oor die Nuwe Grens op te stel en om buitelandse aangeleenthede te hanteer. Die vertroue op kundiges het Johnson beroep, deels omdat die taakmagte in die geheim en buite die bestaande regeringsburokrasie en direk vir die personeel van die Withuis sou werk. Byna onmiddellik na die Ann Arbor-toespraak het 14 afsonderlike taakmagte byna alle belangrike aspekte van die samelewing van die Verenigde State begin onder leiding van die presidensiële assistente Bill Moyers en Richard N. Goodwin. Die gemiddelde taakgroep het nege lede gehad en bestaan ​​gewoonlik uit regerings kundiges en akademici. Slegs een van die taakmagte op die wetgewende program van 1965 het buitelandse sake (Buitelandse ekonomiese beleid) aangespreek; die res was onderhewig aan huishoudelike beleid (Landbou, anti-resessiebeleid, burgerregte, onderwys, doeltreffendheid en ekonomie, gesondheid, inkomste-instandhoudingsbeleid, fiskale samewerking tussen die regering, natuurlike hulpbronne, besoedeling van die omgewing, die behoud van natuurlike skoonheid, vervoer, en Stedelike probleme).
Nadat die taakmagverslae aan die Withuis voorgelê is, het Moyers met 'n tweede hersieningsronde begin. Die aanbevelings is onder die betrokke agentskappe versprei en is geëvalueer deur nuwe komitees wat meestal uit regeringsamptenare bestaan. Johnson was veral bekommerd oor kundiges oor betrekkinge met die Kongres en is ook oorweeg om die beste advies te kry oor die oorreding van die Kongres om die wetgewing goed te keur. Aan die einde van 1964 het Johnson hierdie aanvanklike voorstelle van die Great Society op sy plaas saam met Moyers en die direkteur van die begroting, Kermit Gordon, hersien. Baie van hulle is opgeneem in die adres van Johnson's State of the Union wat op 7 Januarie 1965 gelewer is.
Die taakmagbenadering, gekombineer met Johnson se verkiesingsoorwinning in 1964 en sy talente in die verkryging van goedkeuring van die kongres, word wyd erken deur die sukses van die wetgewingagenda in 1965. Kritici noem die taakmagte later as 'n faktor in 'n waargenome elitistiese benadering tot Great Society-programme. Aangesien baie van die inisiatiewe nie van buite lobbywerke afkomstig was nie, het sommige programme geen politieke kiesafdelings gehad wat hul voortgesette finansiering sou ondersteun nie.
Die verkiesing van 1964 en die agttiende Kongres
Met die uitsondering van die Civil Rights Act van 1964, was die agenda van die Groot Vereniging nie 'n algemene bespreking tydens die presidensiële verkiesingsveldtogte van 1964 nie. Johnson het die verkiesing met 61% van die stemme gewen, die grootste persentasie sedert die volksstem in 1824 vir die eerste keer wydverspreid geraak het, en het almal behalwe ses state gevoer. Demokrate het genoeg setels verwerf om meer as twee derdes van elke kamer in die Agt-en-negentigste Kongres te beheer met 'n 68-32-marge in die Senaat en 'n 295-140-marge in die Huis van Verteenwoordigers. Die politieke herskikking het die leiers van die huise in staat gestel om reëls te verander wat die konserwatiewe Suid-Demokrate in staat gestel het om New Frontier dood te maak 2
Die historikus Alan Brinkley het voorgestel dat die belangrikste binnelandse prestasie van die Groot Genootskap moontlik die sukses daarvan was in die omskakeling van die eise van die burgerregte-beweging in die wet.3 In die eerste twee jaar van Johnson se presidentskap is vier burgerregtelike dade uitgevaardig, waaronder drie wette. Die Civil Rights Act van 1964 verbied werksdiskriminasie en die segregasie van openbare akkommodasies. Die Wet op die Stemreg van 1965 het registrasie en stemreg vir minderhede verseker. Dit het die gebruik van geletterdheids- of ander toetse vir kieserskwalifikasies opgeskort wat soms dien om Afro-Amerikaners van die kieslyste te hou en voorsiening gemaak het vir federale hofgedinge om diskriminerende meningsbelasting te stop. Dit het ook die Civil Rights Act van 1964 versterk deur die aanstelling van federale stemondersoekers in gebiede wat nie aan die kiesersdeelname-vereistes voldoen nie, te magtig. Die Wet op Immigrasie en Nasionaliteitsdienste van 1965 het die kwotas van nasionale oorsprong in immigrasiereg afgeskaf. Die Civil Rights Act van 1968 het diskriminasie van behuising verbied en grondwetlike beskerming teen inboorling-Amerikaners uitgebrei.
Oorlog teen armoede
Die mees ambisieuse en kontroversiële deel van die Groot Vereniging was die inisiatief om armoede te beëindig. Die Kennedy-administrasie het 'n federale poging teen armoede oorweeg. Johnson, wat as onderwyser in Mexiko-Amerikaners uiterste armoede waargeneem het, het in die eerste maande van sy presidentskap 'n "onvoorwaardelike oorlog teen armoede" geloods met die doel om honger en ontbering uit die Amerikaanse lewe uit te skakel. Die middelpunt van die Oorlog teen Armoede was die Wet op Ekonomiese Geleenthede van 1964, wat 'n Office of Economic Opportunity (OEO) tot stand gebring het om toesig te hou oor 'n verskeidenheid gemeenskapsgebaseerde anti-armoede-programme. Die OEO weerspieël 'n brose konsensus onder beleidmakers dat die beste manier om armoede te hanteer nie net die inkomste van die armes was, maar om hulself te help om hulself te verbeter deur onderwys, werkopleiding en gemeenskapsontwikkeling. Die idee van 'gemeenskapsoptrede', die deelname van die armes aan die opstel en bestuur van die programme wat ontwerp is om hulle te help, was sentraal in die missie daarvan.
Die oorlog teen armoede het in 1964 begin met 'n bewilliging van $ 1 miljard en in die daaropvolgende twee jaar nog $ 2 miljard bestee. Daar was tientalle programme, waaronder die Job Corps, waarvan die doel was om minderbevoorregte jeugdiges bemarkbare vaardighede te help ontwikkel; die Neighborhood Youth Corps, die eerste somer-werksgeleenthede wat tot stand gebring is om arm stedelike jeugdiges werkervaring te gee en hulle aan te moedig om op skool te bly; Volunteers in Service to America (VISTA), 'n huishoudelike weergawe van die Peace Corps, wat burgers besorg het deur gemeenskapsgebaseerde agentskappe om die bemagtiging van die armes te beywer; die Model Cities-program vir stedelike herontwikkeling; Upward Bound, wat arm hoërskoolstudente gehelp het om die kollege toe te gaan; regsdienste vir die armes; die Food Seëls-program; die Gemeenskapsaksieprogram, wat plaaslike gemeenskapsaksie-agentskappe geïnisieer het om die armes te help om selfonderhoudend te word; en projekvoorsprong, wat voorskoolse onderrig vir arme kinders aangebied het.
Die belangrikste opvoedkundige komponent van die Groot Vereniging was die Wet op Basiese en Sekondêre Onderwys van 1965, ontwerp deur Kommissaris van Onderwys Francis Keppel. Dit is op 11 April 1965 by die wet aangemeld, minder as drie maande nadat dit ingestel is. Dit het 'n jarelange politieke taboe beëindig deur aansienlike federale hulp aan openbare onderwys te verleen, wat aanvanklik meer as $ 1 miljard toegeken het om skole te help om materiaal te koop en spesiale onderwysprogramme aan skole met 'n hoë konsentrasie kinders met 'n lae inkomste te begin. Die wet het 'n voorsprong begin, wat oorspronklik deur die Office of Economic Opportunity as 'n somerprogram van agt weke begin is, as 'n permanente program.
Die Wet op Hoër Onderwys van 1965 het die federale geld wat aan universiteite gegee is, verhoog, beurse en lenings vir lae rente vir studente geskep, en 'n National Teachers Corps opgerig om onderwysers aan arm gebiede in die Verenigde State te voorsien. Dit het begin met 'n oorgang van federale befondsde institusionele hulp na individuele studentehulp.
Die Wet op Tweetalige Onderwys van 1968 het federale hulp aan plaaslike skooldistrikte aangebied om hulle te help om die behoeftes van kinders met 'n beperkte Engelssprekende vermoë aan te spreek totdat dit in 2002 verval.4.
Die Wet op Maatskaplike Sekerheid van 1965 het Medicare gemagtig en federale finansiering vir baie van die mediese koste van ouer Amerikaners voorsien.5 Die wetgewing het die bittere weerstand, veral van die American Medical Association, oorwin teen die idee van openbare befondsde gesondheidsorg of 'gesosialiseerde medisyne' deur die voordele daarvan beskikbaar te stel aan almal ouer as vyf en sestig, ongeag die behoefte, en deur betalings aan die bestaande private versekeringstelsel.
In 1966 ontvang welsynsontvangers van alle ouderdomme mediese sorg deur die Medicaid-program. Medicaid is op 30 Julie 1965 geskep deur titel XIX van die Social Security Act. Elke staat administreer sy eie Medicaid-program, terwyl die federale Centers for Medicare and Medicaid Services (CMS) die programme wat deur die staat bestuur word, monitor en vereistes stel vir standaarde vir dienslewering, kwaliteit, befondsing en geskiktheid.
Kuns en kulturele instellings
Nasionale skenkings vir kuns en geesteswetenskappe
In September 1965 onderteken Johnson die National Foundation for the Arts and Humanities Act (wetgewing) vir wetgewing, wat beide die National Endowment for the Arts en National Endowment for Humanities as aparte, onafhanklike agentskappe skep. Die lobby vir federale befondsde kunste en geesteswetenskaplike ondersteuning het tydens die Kennedy-administrasie begin. In 1963 het drie wetenskaplike en opvoedkundige organisasies - die American Council of Learned Sociations (ACLS), die Council of Graduate Schools in America en die Verenigde hoofstukke van Phi Beta Kappa - saamgespan om die National Commission for Humanities te stig. In Junie 1964 het die kommissie 'n verslag vrygestel wat voorgestel het dat die klem wat op die wetenskap geplaas word, die studie van geesteswetenskappe van laerskole deur nagraadse programme in gevaar stel. Om die balans te korrigeer, het hy aanbeveel dat die President en die Kongres van die Verenigde State 'n National Foundation of Humanities Foundation instel. In Augustus 1964 het die kongreslid William Moorhead van Pennsylvania wetgewing voorgestel om die aanbevelings van die kommissie te implementeer. Steun van die Withuis het in September gevolg toe Johnson sy goedkeuring uitgeleen het tydens 'n toespraak aan die Universiteit van Brown. In Maart 1965 stel die Withuis die oprigting van 'n nasionale stigting vir kuns en geesteswetenskappe voor, en 'n aanvangsfondse van $ 20 miljoen is aangevra. Die verslag van die kommissie het ander voorstelle opgelewer, maar die benadering van die Withuis het dit verduister. Die administrasie se plan, waarin die skepping van twee afsonderlike agentskappe gevra word wat elk deur 'n beheerliggaam aangeraai is, was die weergawe wat deur die Kongres goedgekeur is. Richard Nixon het later die befondsing vir NEH en NEA dramaties uitgebrei.6
Nadat die eerste nasionale konferensie oor langafstandfinansiering van opvoedkundige televisiestasies in Desember 1964 gevra is om die rol van nie-kommersiële televisietelevisie in die samelewing te ondersoek, het die Carnegie Corporation ingestem om die werk van 'n nasionale kommissie van 15 lede te finansier. Die landmerkverslag, Publieke televisie: 'n program vir aksie, wat op 26 Januarie 1967 gepubliseer is, het die uitdrukking 'openbare televisie' gewild gemaak en die wetgewende veldtog vir federale hulp bygestaan. Die Wet op Openbare Uitsaaiwese van 1967, wat minder as tien maande later in werking getree het, het die Korporasie vir Openbare Uitsaaiwese as 'n private, nie-winsgewende korporasie geoktrooieer. Die wet het federale hulp deur die CPB geïnisieer vir die operasie, in teenstelling met die finansiering van kapitale fasiliteite, vir openbare uitsaaiwese. Die CPB het aanvanklik saamgewerk met die bestaande nasionale opvoedkundige televisiestelsel, maar het in 1969 besluit om die Public Broadcasting Service (PBS) te begin. 'N Openbare radiostudie in opdrag van die CPB en die Ford Foundation en wat vanaf 1968-1969 gedoen is, het gelei tot die instelling van Nasionale Openbare Radio, 'n openbare radiostelsel ingevolge die gewysigde Wet op Openbare Uitsaaiwese.
Twee lang beplande nasionale kultuur- en kunsfasiliteite het federale befondsing ontvang wat dit moontlik maak om deur die Great Society-wetgewing voltooi te word. 'N Nasionale kultuursentrum, wat tydens die Franklin D. Roosevelt-administrasie voorgestel is en opgestel is deur 'n tweelingparty-wet onderteken deur Dwight Eisenhower, is omskep in die John F. Kennedy-sentrum vir uitvoerende kunste, 'n lewendige gedenkteken vir die vermoorde president. Die fondsinsameling vir die oorspronklike kultuursentrum was swak voor wetgewing wat die Kennedy-sentrum opgestel het, wat twee maande na die dood van die president geslaag het en $ 23 miljoen aan konstruksie besorg het. Die Kennedy-sentrum het in 1971 geopen.7 Aan die einde van die dertigerjare het die Amerikaanse Kongres 'n kunsmuseum van Smithsonian Institution vir die National Mall opdrag gegee, en 'n ontwerp deur Eliel Saarinen is in 1939 onthul, maar die planne is tydens die Tweede Wêreldoorlog uitgestel. 'N Kongreswet van 1966 het die Hirshhorn Museum and Sculpture Garden opgerig as deel van die Smithsonian Institution met 'n fokus op moderne kuns, in teenstelling met die bestaande National Art Gallery. Die museum is hoofsaaklik federaal befonds, hoewel die New Yorkse finansier, Joseph Hirshhorn, later $ 1 miljoen tot die bou van 'n gebou bygedra het, wat in 1969 begin het. Die Hirshhorn is in 1974 geopen.8
Die mees reorganisasie van die federale regering sedert die Wet op Nasionale Veiligheid van 1947 was die konsolidasie van vervoeragentskappe in 'n departement van vervoer op kabinet.9 Die departement is op 15 Oktober 1966 deur die Kongres gemagtig en het op 1 April 1967 begin werk. Die Wet op Stedelike Massavervoer van 1964 het $ 375 miljoen voorsien vir grootskaalse stedelike openbare of private spoorprojekte in die vorm van fondse wat ooreenstem met stede en state. en het die Stedelike Massa-transitadministrasie (nou die Federale Transitadministrasie) geskep. Die wet op die nasionale verkeers- en motorveiligheidswet van 1966 en die wet op snelveiligheid van 1966 is uitgevaardig, meestal as gevolg van die boek van Ralph Nader Onveilig teen enige spoed.
In 1964 benoem Johnson die assistent-sekretaris van arbeid, Esther Peterson, tot die eerste presidensiële assistent vir verbruikersake.
'N Sigaretetiketwet van 1965 het verpakkings vereis om waarskuwingsetikette te dra. Wet op die Veiligheid van motorvoertuie van 1966 stel standaarde deur die instelling van die Nasionale Administrasie vir snelveiligheidsveiligheid. Volgens die Wet op Verpakking en Etikettering word die vervaardiger, adres, hoeveelheid en aantal porsies duidelik gemerk. Statute magtig ook dat HEW en FTC permitte toestaan ​​om vrywillige standaardgroottes op te stel en te definieer. Die oorspronklike sou eenvormige standaarde vir grootte en gewig vereis het om vergelykings te koop, maar die finale wet het slegs oordrewe grootteaansprake verbied. Die Wet op Kindveiligheid van 1966 het enige chemiese stof so gevaarlik verbied dat geen waarskuwing veilig kan wees nie. Die Wet op Vlambare Stowwe van 1967 stel standaarde vir slaapklere vir kinders, maar nie babakombers nie. Die Geheime Vleiswet van 1967 het vleis geëis wat aan die federale standaarde moet voldoen. Volgens die Wet op die Uitleen van Uitleen van 1968 moes kredietverskaffers en kredietverskaffers die volle koste van finansieringskoste in dollar sowel as die jaarlikse persentasiekoers, op afbetalingslening en verkope, openbaar maak. Die Wet op Gesonde pluimveeprodukte van 1968 het inspeksie van pluimvee vereis wat aan die federale standaarde moet voldoen. Die Wet op Openbaarmaking van grondverkope van 1968 het voorsorg getref teen bedrogpraktyke in die verkoop van grond. Die wet op stralingsveiligheid van 1968 het standaarde en herinnerings aan defekte elektroniese produkte verskaf.
Joseph A. Califano, jr., Het voorgestel dat die grootste vereniging van die Groot Genootskap tot die omgewing 'n uitbreiding van die beskerming was as die wat gemik is op die bewaring van ongerepte hulpbronne. 10 In die bespreking van sy administrasie se omgewingsbeleid, het Lyndon Johnson voorgestel dat "die lug wat ons inasem, ons water, ons grond en natuurlewe deur die gifstowwe en chemikalieë, wat die neweprodukte van tegnologie en nywerheid is, verwoes word. Die samelewing wat die voordele van tegnologie ontvang moet as 'n samewerkende geheel verantwoordelikheid neem vir hul beheer. Om hierdie nuwe probleme te hanteer, sal 'n nuwe bewaring vereis word. Ons moet nie net die platteland beskerm en dit vernietig nie, maar ons moet herstel wat vernietig is en die skoonheid red. en die bekoring van ons stede. Ons bewaring moet nie net die klassieke instandhouding van beskerming en ontwikkeling wees nie, maar 'n kreatiewe instandhouding van herstel en innovasie. ' Op versoek van Stewart Udall, minister van binnelandse sake, het die Groot Vereniging verskeie nuwe omgewingswette ingesluit om lug en water te beskerm. Omgewingswetgewing wat verorden is, sluit in:
Wette en wysigings vir duidelike lug-, watergehalte en skoonwaterherstel
Wet op Wildernis van 1964,
Wet op die Behoud van Bedreigde Spesies van 1966,
Wet op die Nasionale Roetesisteem van 1968,
Wet op Wild en natuurskoon riviere van 1968,
Wet op die Bewaring van Grond en Water van 1965,
Wet op die verkoop van vaste afval van 1965,
Wet op die Beheer van Lugbesoedeling van motorvoertuie van 1965,
Wet op Nasionale Historiese Bewaring van 1966,
Wet op die vermindering van geluide van vliegtuie van 1968, en
Nasionale Wet op Omgewingsbeleid van 1969.
Die nalatenskappe van die Groot Genootskap
Verskeie waarnemers het opgemerk dat finansiering vir baie Great Society-programme, veral die armoede-inisiatiewe, vanaf 1968 moeilik geword het, hoofsaaklik as gevolg van die Viëtnam-oorlog en Johnson se begeerte om 'n gebalanseerde begroting te handhaaf. Baie inisiatiewe van die Groot Samelewing, veral dié wat die middelklas bevoordeel het, bestaan ​​steeds in een of ander vorm. Wette oor burgerregte bly in die gewysigde weergawes op die boeke. Sommige programme, soos Medicare en Medicaid, word gekritiseer as ondoeltreffend en lastig, maar geniet wye ondersteuning en het sedert die 1960's aansienlik gegroei. 11. Teruggevind op 8 Februarie 2008. Federale befondsing van openbare en hoër onderwys het sedert die era van die Groot Samelewing uitgebrei en het tweeparty-steun gehandhaaf. Federale befondsing vir kultuurinisiatiewe in die kunste, geesteswetenskappe en openbare uitsaaiwese was herhaaldelik teikens vir die uitskakeling, maar het oorleef.
Die oorlog teen armoede
Die werklike impak van die oorlog teen armoede bly wyd bespreek. Die kantoor van ekonomiese geleenthede is deur die Nixon- en Ford-administrasies ontbind, grotendeels deur armoedeprogramme aan ander regeringsdepartemente oor te dra. Die finansiering van baie van hierdie programme is verder verminder in die eerste begroting van president Ronald Reagan in 1981.
Aan die positiewe kant het een van Johnson se hulpverleners, Joseph A. Califano, jr., Aangevoer dat "vanaf 1963, toe Lyndon Johnson die amp tot 1970 aanvaar het, aangesien die impak van sy Great Society-programme gevoel het, die deel van die Amerikaners wat onder die armoedegrens leef van 22,2 persent tot 12,6 persent gedaal, die dramatiesste daling gedurende so 'n kort periode in hierdie eeu. '12 Die armoede vir swartes het van 55 persent in 1960 tot 27 persent in 1968 gedaal.13. Vanaf 1940 en 1960 het die armoede onder swart gesinne dramaties gedaal (87 persent tot 47 persent), wat daarop dui dat die armoedesyfers sou voortgaan sonder die oorlog teen armoede.14
Soos Alan Brinkley al voorgestel het, het die gaping tussen die uitgebreide bedoelings van die Oorlog teen Armoede en die betreklik beskeie prestasies daarvan later die konserwatiewe argumente aangevuur dat die regering nie 'n geskikte instrument is om sosiale probleme op te los nie. 15 Die armoedeprogramme is erg gekritiseer deur konserwatiewes soos Charles Murray, wat hulle in die boek van 1984 aan die kaak gestel het Verloor grond as ondoeltreffend en skep 'n permanente onderklas van burgers wat op welsyn bestaan ​​het. Tydens die Clinton-administrasie het die Republikeinse Kongres die Wet op Hervorming van welsyn van 1996 goedgekeur, wat die belangrikste welsynsprogram, Aid to Families with Dependent Children (AFDC), vervang het met tydelike hulp vir behoeftige gesinne (TANF). Alhoewel liberale groepe dit in 1996 ten sterkste veroordeel het, is die wetsontwerp gevolg deur 'n afname in werkloosheid. Die Nuwe Republiek opined16'Daar is nou 'n breë konsensus dat welsynshervorming beslis nie 'n ramp was nie, en dat dit in werklikheid baie gewerk het soos wat ontwerpers gehoop het.'
Irving Kristol en ander kritici van die Great Society-programme het 'n tydskrif vir politiek en kultuur gestig Die openbare belang in 1965. Terwyl die meeste van hierdie kritici anti-kommunistiese liberale was, was hulle geskrifte skepties oor die waargenome sosiale ingenieurswese van die Groot Genootskap. Hulle word dikwels neokonservatiewe genoem, en word gekrediteer daarvoor dat hulle die grondslag lê vir die konserwatiewe beweging van die 1980's en 1990's.17
Speech Toespraak van president Johnson aan die Universiteit van Michigan vanuit die LBJ-biblioteek.www.lbjlib.utexas.edu.
↑ Irwin Unger. 1996. Die beste van voornemens: die oorwinnings en mislukkings van die Groot Vereniging onder Kennedy, Johnson en Nixon. (New York: Doubleday), 104.
↑ Alan Brinkley, 'Great Society' in The Reader's Companion to American History, Eric Foner en John Arthur Garraty eds., (Houghton Mifflin Books, ISBN 0395513723), 472
↑ James Crawford 1. Verpleegster. "Die Wet op Tweetalige opwekking 1968-2002." 8 Februarie 2008 herwin.
↑ 2. "Wysigings op die wet op maatskaplike sekretariaat." 8 Februarie 2008 herwin.
↑ 3. "Hoe NEH begin het" www.neh.gov. 8 Februarie 2008 herwin.
↑ 4. "Return to Camelot: Music of the Kennedy Years." www.wosu.org. Herwin op 8 Februarie 2008.
↑ 5. "Die Hirshhorn-verhaal: tydlyn." www.hirshhorn.si.edu. Herwin op 8 Februarie 2008.
↑ 6. "Die Verenigde State se departement van vervoer: 'n kort geskiedenis." 8 Februarie 2008 onttrek.
↑ Joseph A. Califano, jr. 7. "Wat was regtig wonderlik aan die Groot Genootskap? - Die waarheid agter die konserwatiewe mites" Oktober 1999, www.washingtonmonthly.com. Herwin op 8 Februarie 2008.
↑ 8. "Harris Poll vind openbare steun vir Medicare, Medicaid, ander gesondheidsorgprogramme, VSA" www.medicalnewstoday.com.
↑ Digitale geskiedenis, Univ. van Houston, Ed. Dept.9. The Tumultous 1960s: "The Great Society and the Drive for Black Equality" www.digitalhistory.uh.edu. 8 Februarie 2008 herwin.
↑ Thomas Sowell 10. Joodse wêreldoorsig 28 Sept 2000/28 Elul, 5760, www.jewishworldreview.com. Herwin op 8 Februarie 2008.
↑ Nuwe Republiek 4 September 2006, redaksioneel: 7
↑ Francis Fukuyama, Amerika op die kruispad: demokrasie, mag en die neokonserwatiewe nalatenskap. (Yale University Press, 2006, ISBN 0300113994), 18-19.
Brinkley, Alan. 'Groot samelewing' in The Reader's Companion to American History, Eric Foner en John Arthur Garraty eds., Houghton Mifflin Books. ISBN 0395513723
Fukuyama, Francis. Amerika op die kruispad: demokrasie, mag en die neokonserwatiewe nalatenskap. New Haven: Yale University Press, 2006. ISBN 0300113994
Ginzberg, Eli en Robert M. Solow (red.) The Great Society: Lessons for the Future. ISBN 0465027059 (1974), 11 hoofstukke oor elke program, deur kundiges
Helsing, Jeffrey W. Johnson's War / Johnson's Great Society: die geweer en botterlokval. Praeger Greenwood 2000. ISBN 0275964493
Kaplan, Marshall en Peggy L. Cuciti; The Great Society and its Legacy: Twenty Years of US Social Policy. Duke University Press, 1986. ISBN 0822305895
Jordan, Barbara C. en Elspeth D. Rostow (redakteurs), The Great Society: twintig jaar kritiek. Lyndon B. Johnson School of Public Affairs, 1986. ISBN 0899404170
Gordon, Kermit (red.) Agenda vir die nasie, The Brookings Institution. (1968)
Johnson, Lyndon B. My hoop vir Amerika. Random House, 1964. ISBN 1121428770
Milkis, Sidney M. en Jerome M. Mileur, red. The Great Society and the High Tide Of Liberalism. 2005.
Murray, Charles. Losing Ground: American Social Policy, 1950-1980. Basiese boeke; 10de uitgawe van Anniv, 1995. ISBN 0465042317
Unger, Irwin. The Best of Intentions: die oorwinning en mislukkings van die Great Society onder Kennedy, Johnson en Nixon. Doubleday, 1996. ISBN 0385468334
Alle skakels is op 14 Julie 2017 opgespoor.
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Groot genootskap