Dís waar ek die Afrikaanse wêreld en die wêreld deur Afrikaans leer ken het, en lief geword het vir die Jan-kat taaltjie wat die wêreldgrote aangevat het. ŉ Taal so klein soos Dawid met ŉ hart so groot soos Goliat. Vir my kindergemoed amper soos De la Rey wat Lord Methuen se magte op ons plaas platgeloop het. Oupa – ŉ oorlewende van die Barberton Konsentrasiekamp ‒ het altyd gesê dis vir hom ŉ troos om te dink dat die laaste Engelse woord op ons plaas Tweebosch “Hensop” was. Afrikaans was vir hom en Ouma deel van die opstaan na die oorlog, deel van die “stok en die staf” van Totius se Psalm 23 wat hulle tydens boekevat onder die seringboom vertroos het. Later ‒ baie later met die afsterwe van my broer en susters ‒ was dit Totius se hartroerende pyngedigte oor sy kinders se dood wat mý vertroos het.
Daar was volop kos, liefde en Afrikaanse boeke en tydskrifte op ons plaas, danksy ouers wat opgeoffer het om vir hulle plaaskinders ŉ venster op die wêreld oop te maak. Die plaasboekerytjie se grense was oop en wyd, die liefde vir die taal en die boeke wat dit gedra het, is deur die buurplase gedeel. Ons Afrikaanse huis was nie bedompig nie, Ma het in oop taalvensters geglo. Genoeg vars taallug moes kon instroom om die koppe oop te maak. Sy het ook die Engelse wêreld geken en waardeer, en probeer om daardie gordyn vir ons oop te skuif, al het Oupa en Ouma daaroor gebrom. Tswana was die tweede taal op die plaas, die taal waardeur my maatjies moes moderniseer soos my pa geglo en in goeie Tswana verduidelik het.