ROYALBLOG.NL: Israël verheugd over komst prins Charles
« Prinses Laurentien leest uit 'Moppereend' | Hoofdmenu | Koning Willem-Alexander naar Israël »
Geplaatst op 22 januari 2020 om 17:01 in Britain Commonwealth, Charles Camilla, Kunst, Cultuur, Film, Arts, News, Queen Elizabeth, Willem-Alexander, William & Kate, Windsor | Permanente link Ons beter onthou, afskakel-tyd is ook afgee-tyd | Ons Dink | We Think
Nuus wat saak maak. News that counts. Ons beter onthou, afskakel-tyd is ook afgee-tyd
Posted on February 3, 2012 by Dirkie Smit	Afskakel-tyd is ook afgéé-tyd. Wie in dié tyd hoop op afskakel, tot rus kom, stil-word en herstel, beter onthou dat dit ander ook toekom. Dat hulle óók rus verdien, stilte, ont-spanning, afskakel.
Kleintyd het dit my al verwonder. Met die lees van die tien gebooie – destyds nog gewoonte – is ons Sondae herinner dat die sabbat gegee is sodat ons tot rus sal kom, maar so óók die vee en enige dier (Eks 20:10), óók osse en esels (Deut 5:14). Daar is selfs meerdere redes. Dis omdat ons geskape is en daarom ná werk sal ontspan en vreugde hê – soos God, sê Eksodus. Dis omdat ons bevry is en dié vryheid sal vier en geniet, sê Deuteronomium. Hoe ook al, die rus is vir óns – maar ook vir die os en esel.
As Swartlandse kinders wis ons al dat grond óók moet rus. Dat die land elke nou en dan braak sal lê, daar nié voortdurend net gesaai en oes verwag kan word nie, dat ook die aarde sélf moet rus, herstel, vernuwe word. Maar dit was tog ook vreemd – dat land, vee, álles en álmal tot rus moet kom? Ja, dat óns hulle moet áfgee, vryheid gun, uitlos, om te kan rus soos óns?
Nou is die sabbat se punt nie dat ons móét nie, maar dat ons mág rus. Só sê Ernst Conradie destyds in Rus vir die hele aarde, met as subtitel Wat doen ons aan onsself en die aarde? Die merkwaardige is dat dié mag-rus ook bedoel is vir os en esel, grond, die hele skepping. Die sabbat is verwant aan die sabbatsjare (elke sewende) en jubeljare (elke vyftigste) as alles tot rus kom, skuld afgeskryf word, almal ‘n nuwe begin gegun word, afgegéé word.
Selde word dié motiewe ontroerender beskryf as by Paulus wat vertel hoe die hele skepping sug, soos in barensnood, en reikhalsend uitsien na verlossing, bevryding, rus, die heerlikheid wat tans – in ons dae vol onrustige gejaag, inspanning en lyding – nog nie belewe word nie (Rom 8:18-28).
Dis snaaks dat juis die os en esel terugkeer in adventstonele – hoewel die geboorte-verhale hulle glad nie meld nie! Katakombes in Rome het wel 4e eeuse uitbeeldinge van die baba by ‘n os en esel, dog dis eers Franciskus van Assisi (natuur-mens en diere-vriend) wat in die 13e eeu met sulke tonele aanvang – met osse en esels as sentrale figure.
Jesus se krip roep duidelik Jes 1:3 op wat sê beeste en donkies ken hul eienaar se krip (dieselfde term) beter as die godsvolk – en op talle uitbeeldinge lyk dit sowaar of die os en esel die beste verstaan wat aangaan. Rustig kyk hulle, groot-oog, verwonderd. Asof hulle reeds dáár die sabbat begin smaak, Rom 8 se bevryding. Op Albrecht Dürer se etse (by Luther se preke) loer die os en esel ook só begrypend, om elke hoek.
Juis Luther sê ons behoort só te leef dat ons honde sal weet ons het respek vir God en naaste. Hy kon ewegoed sê dat vreemdeling en vee, os en esel, omgewing, riviere, berge sal weet dat ons die gebooie hoor en hulle áfgee omdat ons ág gee.
D. J. (Dirkie) Smit doseer sedert 2000 Christelike dogmatiek aan die Universiteit van Stellenbosch. Voorheen was hy predikant en daarna vir bykans twintig jaar dosent aan die Universiteit van Wes-Kaapland. Hy was en bly steeds op verskeie maniere kerklik betrokke, ook in ekumeniese verband. Hy word dikwels genooi vir openbare optredes en skryf gereeld, sowel akademiese as populêre werk. Vyf en dertig doktorale studente het by hom gepromoveer en van sy nagraadse studente sou ongeveer dertig reeds self dosente word in talle lande, insluitende Namibië, Malawi, Zambië, Kenia, Ghana, Nigerië, Nederland, Korea en die VSA, in verskeie akademiese dissiplines. Hy is lid van nasionale en internasionale liggame, waar onder Navorsingsgenoot van die Humboldt Stigting, Navorsingsgenoot van die Center of Theological Inquiry in Princeton en Navorsingsgenoot van die Wissenschaftskolleg in Berlyn, inisieer ‘n navorsingsprojek aan STIAS, was assessor van evalueringspanele van die NNS, beoordelaar van die Templeton Prize for Theological Promise en tans die Manfred Lautenschlaeger Award for Theological Promise en dien op adviesrade en redaksies. Hy werk saam aan verskeie internasionale en inter-dissiplinêre navorsingsprojekte en konferensies en doseer tydens twee semesters as volle besoekende professor in sosiale etiek (Marburg 1992-1993; Heidelberg 2010-2011). Hy ontvang meerdere toekennings en pryse, asook twee huldigingsbundels van studente en kollegas (op 55 en 60 jaar). In 2008 ontvang hy die D.Phil (h.c) van Umea, Swed	Sien all artikels deur | View all posts by Dirkie Smit →	This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.	← Ekonomiese groei en liefde
Ou en nuwe stories oor status en aansien →