In die jonger poёsie skemer ‘n nuwe ekonomiese stryd van die grootstad deur. As gevolg van droogtes, die rebellie, armoede en die nuwe eise van ‘n nuwe tyd word baie Afrikaners van hulle grond afgedwing en moet in die stede ‘n heenkome vind. Party word mynwerkers, sterf aan tering, ens., en ons kry in die grootstad ‘n verlange na die landelike bestaan van vroeёr. Ons sien dit alles die duidelikste in Toon van den Heever se gedig In die Hoёveld.
Die lewensmoegheid van party stedelinge kry ons by Kleinjan. In hierdie jare gee ook digters soos Totius, Celliers en Langenhoven, ons ‘n beeld van dié ekonomiese stryd en die verlange na die plaaslewe van vroeёr. Ons vind verder by die jongeres ‘n nuwe patriotism, ‘n verheeliking van die verlede en die heldhaftige, soos by Visser.
Na die Patriotdigters en Melt Brink het ons volk, moontlik weens die Anglo-Boereoorlog, vergeet om te lag. Keet bring weer ‘n blymoediger toon in ons digkuns en Visser, wat reeds ‘n paar grappige gedigte tydens die Eerste Tallbeweging geskryf het, leer ons opnuut om te lag.
By die ouer digters vind ons feitlik geen liefdespoёsie nie. Die eerste liefdesgedigte in Afrikaans word deur hierdie jongeres geskryf, veral deur Keet, Wassenaar en Visser. Ook kry ons by Visser en later Keet rouliedere oor die dood van ‘n beminde vrou. Deur die liefdesverse en mymeringe is die jonger poёsie dikwels persoonliker as die ouer digkuns.
Die jonger digters soos Fagan, Wassenaar en Kleinjan, wat dikwels meer beskouend as beskrywend dig, mak al hoe meer gebruik van die sonnet ---- vroeёr veral deur Leipoldt beoefen. Ook vind ons dat die jongeres doelbewus die kunslied skryf om gesing te word, soos Keet, Visser en Kleinjan. Ons kry ‘n “Gee My”-mode!