Die groot hongersnood van 1845 - Volke, nasies, gebeure - 2022
Die Groot Hongersnood van Ierland van 1845 word deur sommige historici gesien as 'n keerpunt in die geskiedenis van Ierland. Hongersnood was algemeen in Ierland in die negentiende eeu, en dit was byna 'n gevaar vir die platteland in Ierland. Maar die Groot Hongersnood van 1845 het alle ander verduister.
Die landelike bevolking van Ierland het vinnig gegroei in die negentiende eeu. Dit was omdat 'n groot gesin in die latere lewe 'n versekering was vir voortgesette voeding - kinders sorg vir hul ouers. Dit het egter ook beteken dat groot gesinne groot hoeveelhede voedsel nodig gehad het en dat die landsituasie in Ierland nie daarop gerig was om gesinne in hierdie opsig te ondersteun nie.
Aartappels was die belangrikste voedingswaarde van die landelike bevolking van Ierland. Hierdie gewas was egter baie kwesbaar vir siektes en in Ierland was daar geen genesing vir die gevreesde 'aartappelroes' nie. Selfs as daar 'n kuur bestaan ​​het, sou die mense op die land dit nie kon bekostig nie.
In 1844 word 'n nuwe vorm van aartappelroes in Amerika geïdentifiseer. Dit het basies 'n aartappel omskep in 'n pap gemors wat heeltemal eetbaar was. Die Amerikaanse roes is in 1845 vir die eerste keer in Frankryk en die eiland Wight geïdentifiseer. Die somer van 1845 was in Brittanje sag maar baie nat. Dit was bykans die perfekte weerstoestande vir die roes om te versprei. Die roes is nog steeds by ons en word 'Phytophthora Infestans' genoem - 'n swam wat deur die lug vervoer word.
Die bevolking van Ierland het in 1845 'n goeie aartappeloes verwag. Die weer het gunstig gelyk en in baie opsigte het die boeregemeenskap van Ierland 'n bult-oes verwag. As dit kom by die grawe van die aartappels, was dit net 'n swart gooey gemors. Die verwagte bumper-oes was eintlik 'n ramp. Daar was 50% aartappels in hierdie jaar. Die landelike gemeenskap het geen manier om dit teen te werk nie. Elke gesin het gegroei wat hulle daardie jaar nodig gehad het, en min mense het in die moeilikheid gebly. Die probleem het eintlik erger geword. Die oes van 1846 was allesbehalwe 'n totale mislukking en daar was 'n baie swak oes in 1847. Drie rampspoedige jare agtereenvolgens het Ierland groot probleme opgelewer.
Die advies wat gegee word aan diegene wat deur die aartappelroes geraak word, grens aan die absurde. Een wetenskaplike het mense aangeraai om chloorzuur en mangaandioksied in die hande te kry. Hierdie mengsel moes by sout gevoeg gewees het en op die siek area van die aartappel toegedien word. Al het die boere die geleentheid gehad om sulke chemikalieë te bekom, sou hulle in die Eerste Wêreldoorlog chloorgas vervaardig wat gebruik word om troepe te vergiftig!
Die regering in Londen het aanvanklik besluit om niks te doen nie. Die logika agter so 'n besluit was dat Ierland voorheen hongersnood gely het en oor die nodige kennis sou beskik oor hoe om die beste in hierdie geval te kom. Teen 1846 was dit egter duidelik dat dit geen 'gewone' hongersnood was nie. Sir Robert Peel, ondanks teenkanting van die tesourie, het koring ter waarde van £ 100,000 ingevoer. Teen 1846 het aartappels ter waarde van £ 3.500.000 verlore gegaan - daarom was die aanvanklike hulp van die regering ver onder wat nodig was.
Peel het geglo dat as hierdie graan in stadiums op die Ierse mark vrygelaat word, dit die prys van ander kos sou verlaag. Dit het redelik goed gewerk, maar dit het ook getoon dat daar 'n gebrek aan kennis was wat in Londen met betrekking tot Ierland bestaan ​​het. Terwyl Peel ten minste iets gedoen het om te help, het hy ook min kennis van die land wat hy probeer help het. Die graan is as beter as niks verwelkom nie. Daar was egter baie min meulens in Ierland, so dit was baie moeilik om dit in meel te maal. Baie mense in Ierland het ernstig siek geword deur te probeer om die koring te eet sonder dat dit neergeslaan is. As gevolg hiervan het die koring wat deur Peel na Ierland gestuur is, die bynaam "Peel's Brimstone" gekry.
Die regering het ook probeer help deur openbare werkskemas en projekte vir die bou van paaie in te stel in 'n poging om werk te skep, sodat sommige gesinne geld kon kry. Die regering het ook noodhospitale in Ierland opgerig om te sorg vir diegene wat geen mediese behandeling kon bekostig nie.
Twee sake belemmer egter die werk wat deur die regering gedoen is:
1) Die algemene siening van die Iere in Westminster was bloot dat hulle nie die moeite werd was nie en dat alles wat daar gebeur het, hulle skuld was.
2) Die regering is ook gedryf deur vrye handel. Daar was mense wat aangevoer het dat as die Iere nie sou kon oorleef op die manier waarop hulle gewoon het nie, hulle langs die pad sou moes val. Vrye handel het die voortbestaan ​​van die sterkste beteken.
Die meerderheid verhuurders in Ierland het nie die hele kwessie gehelp wat geen simpatie betoon met diegene wat hul grond bewerk het nie. Diegene wat nie hul huurgeld kon betaal nie, is ondanks die regering se poging om die een of ander vorm van werk in landelike Ierland te vestig, uitgesit. Ook gedurende die hongersnood is £ 1 miljoen koring en gars van Ierland na die vasteland van Brittanje uitgevoer, saam met hoeveelhede suiwelprodukte. Dit sluit aan by die vrye handel benadering van die tyd. Diegene wat hierdie lewensbelangrike produkte vervaardig, het eenvoudig 'n beter prys vir hulle gekry as in Ierland. Gedryf deur vrye handel het voedsel Ierland verlaat - ondanks die feit dat dit dringend in Ierland nodig was. Enige inisiatiewe in Londen is ook belemmer of bloot deur die hoofamptenaar by die Tesourie - Trevelyan - geblokkeer. Hy was simptomaties van diegene wat vir die regering in Westminster gewerk het. 'N Voorstander van vrye handel, Trevelyan was ook minder as simpatiek teenoor die Iere of hul probleme.
Daar was 'n paar goeie verhuurders. Vaughan in die provinsie Mayo word as een erken, maar hy is bloot oorweldig deur die omvang van die armoede. Huurders op naburige landgoedere het na sy land gekom om hulp te kry, maar Vaughn is deur die groot getalle oorval. Ironies genoeg het die verhuurders wat as medelye geklassifiseer kan word, gely as gevolg van diegene wat niks gedoen het nie.
Sommige verhuurders het hul gedwing om hul huurders te emigreer in 'n poging om die probleem in Ierland te 'oplos'. In Oktober 1847 het die skip 'Lord Ashburton' 477 Ierse emigrante na Noord-Amerika vervoer. 177 van hierdie mense kom uit een landgoed wat besit word deur 'n afwesige verhuurder. Hulle was so arm dat hulle op die reis net naak was en 87 deur liefdadigheidsgroepe in Amerika geklee moes word voordat hulle die skip kon verlaat. Op hierdie spesifieke reis is 107 mense aan dysenterie en koors dood. Die 'Quebec Gazette' beskryf die 'Lord Ashburton' en alles wat dit voorgestel het as ''n skande vir die Huis owerhede. "Die afwesige verhuurder wat 177 van sy huurders op die skip gedwing het, was Lord Palmerston, die Britse minister van buitelandse sake in hierdie tyd, en een van die beroemdste van die Britse politici in die negentiende eeu.
Wat was die gevolg van die hongersnood?
Tussen 1846 en 1850 het die bevolking van Ierland verval 2 miljoen wat 25% van die totale bevolking uitmaak.
Hierdie syfer van 2 miljoen kan effektief in twee verdeel word. Een miljoen is dood aan honger as gevolg van die hongersnood, en een miljoen het na Noord-Amerika of dele van Engeland, soos Liverpool en Skotland, soos Glasgow, geëmigreer. Baie mense het gevind dat die gebiede waar hulle hul in Brittanje gevestig het, nie welkom was nie, aangesien die Iere gesien is as mense wat hul loon onderkry. Daarom was werkgewers in fabrieke op die vasteland bereid om die Iere in diens te neem ten koste van die Engels / Skotte. Baie van die Iere wat hulle in industriële stede gevestig het, was egter heeltemal onvoorbereid op werk in fabrieke wat hul tyd in 'n landelike omgewing gewerk het.
Ierland het ná die hongersnood beëindig dat die bevolking steeds onder bevolking is. Baie jong Ierse gesinne het hul toekoms in Amerika gesien en nie Ierland nie. Dit het Ierland beïnvloed omdat diegene wat die aktiefste was en wat die meeste tot Ierland kon bydra, die land verlaat het.
Ironies genoeg het die hongersnood diegene wat op die land gebly het, nie gehelp nie. By baie minder mense om die grond te bewerk, kan daar gedink word dat verhuurders minder hard sou wees vir hul huurders, omdat hulle 'n belang by die werk van hul grond sou hê. Dit het nie gebeur nie. Verhuurders het die geleentheid gebruik om hul boedels te 'rasionaliseer' en daar was meer uitsettings, selfs nadat die hongersnood beëindig is.
Die Ierse kultuur is erg getref deur die hongersnood. Die skerp daling in die praat van Gaelies is spesifiek gekoppel aan die laat 1840's. In Engels, Skotland of Amerika was daar min sprake van Gaelies. Die gebiede waar Gaelic op sy sterkste was - in die weste van Ierland - was die gebiede wat die swaarste getref is deur die hongersnood, beide ten opsigte van sterftes en emigrasie.
Die politieke impak van die hongersnood in Ierland was baie groot. Daar was mense wat glo dat die regering in Londen so min as moontlik gedoen het om die Iere te help. Daarom glo hulle dat die enigste mense wat die Iere kon help, die Iere self was. Van die leiers van die Paasopstand van 1916 het gesinne wat deur die Groot Hongersnood geraak is, gehad. Finansies vir 'n aantal Ierse republikeinse bewegings in die laat negentiende en twintigste eeu het van die ooskus van Amerika gekom, veral Boston en New York. James Connolly, een van die leiers van 1916, het tyd in Amerika deurgebring waar hy gewoon het onder gesinne wat oorspronklik na Amerika gekom het as gevolg van die hongersnood. Die moeder van Patrick Pearse, Margaret, kom uit 'n gesin wat direk deur die hongersnood geraak is.
Die Feniërs was lede van die sogenaamde Feniese beweging in Ierland en elders, hoewel veral Amerika en Engeland. Die Feniërs wou een eenvoudige begeerte hê ...