Suid-Afrika | Boendoe se blog argief
Posts Tagged ‘Suid-Afrika
Die demone raak (weer) onrustig
In vandag se Beeld – behalwe vir al die gewone horror-stories – het twee my net laat kop skud.
* Die bevelvoerder van ‘n polisiekantoor in die Oos-Rand het gaan huis opsit – sommer in die polisiekantoor. Hy hou vergaderings in sy pajamas en was hom in die kombuis.
* Die Limpopo-regering het ‘n reinigingseremonie op die N1 buite die stad gehou ná verskeie noodlottige ongelukke. Die seremonie is onder meer deur Rastafariërs en tradisionele ‘geneeshere’ (hemel, geneeshere,nogal!) gelei. Die NG Kerk het geskitter in sy afwesigheid.
’n Reinigingseremonie word gehou om ’n persoon, plek of voorwerp met negatiewe energie en invloede daarvan te reinig. Sekere plantsoorte word gebrand en die rook dien as reinigingsmiddel.
Kan iemand my sê: is daar lig aan die einde van die tonnel??
Ek soek net ‘n klein sprankie hoop.
‘n Brose lewe
Tags: Misdaad, Suid-Afrika
Gisteroggend 4h00 het drie mans probeer inbreek . Ek gee nie om oor aardse goed nie. As ek net geweet het hulle sal vat wat hulle wil hê en loop, sou ek nie so uitgefreak gewees het nie. Maar voor my heilige siel weet ek dat drie mans nie met net ‘n tv en dvd-speler gelukkig sou wees nie. Ek lees immers Die Beeld. Daar is mag in getalle. Hoekom sal mens mag wil hê? Hulp om die tv te dra?
Toe ek verlede jaar ’n inbreker in die huis betrap het, het hy groter as ek geskrik. Sou drie so groot geskrik het? Partykeer wens ek dat ek tog nou maar in ‘n geweerloop of mes kan vaskyk. Dalk sal dit beter wees om dit te ervaar, te baklei, en te wen – of verloor. Hierdie vrees vir ‘n onbekende scenario verlam my. Maar dis stupid.
Dis my plig om my kinders te beskerm. Ek moet kyk dat geen wapens ooit op my kinders gerig word nie. Dat my dogter nie verkrag word nie.
Vader, dit voel net al moeiliker om reg te kry.
Ek het nou vreeslik hartlik gegroet vir die volgende maand, maar mens moet die yster smee terwyl dit warm is. Boonop kan daardie laaste tragiese possie darem nie al wees wat vir mense gaan kyk nie…
Roer se comment by die Eendag inskrywing het my weer laat terugdink. (Adrie het my egter ook vandag vertel dat dit ‘n gevaarlike ding is – as ek begin dink.)
My pa se broer het in Windhoek gebly. Soos dit maar gaan in ons familie, het my pa en sy broer mekaar af en toe gebel, maar ons het die Suidwes familie eers ontmoet toe ons al verstand begin kry het. Oom Hendrik het drie seuns gehad. Willem was die jongste. Of Willempie, soos hulle hom genoem het. Willem was ‘n stil, teruggetrokke man, maar nie onvriendelik nie. Net baie in homself gekeer. Willempie was in Koevoet.
Met die jare het ek Willem af en toe gesien. Sy oudste broer het in Bloemfontein gebly – en ons ook. Toe is ek koshuis toe, en ek het Willem nooit weer gesien nie. Dit was ‘n jaar of twee nà skool dat my ma my eendag vertel het. Willempie is dood. Killed in action. Ek was jonk en onverskillig en het nie veel daarvan gemaak nie.
Toevallig het ek en my ma op ‘n kol oor familie gepraat. So kom ons toe ook by Willem uit. Hy was sy ouers se witbroodjie. Die blue-eyed boy. Hulle was aan skerwe oor sy dood. Toe vind ek vir die eerste keer uit dat Willem getroud was. Kort voor sy dood het sy vrou ’n seuntjie gehad, ook Willem. Soos ek verstaan, was die weduwee nie baie gretig om met haar skoonouers kontak te behou nie. Hulle kon die seuntjie net ‘n paar keer daarna sien, en toe het sy (en klein Willempie) uit hul lewens verdwyn. Dit was veral vir ou tant Kan, Willem se ma, ‘n bitter pil om te sluk. ‘n Paar jaar later is sy egter oorlede, en ek dink nie oom Hendrik sou veel moeite gedoen het om sy kleinkind op te spoor nie. Hy is so 5 jaar gelede oorlede.
Roer, jy is reg. Die Franse onder ons het swaargekry. Nie dat dit sy hartseer minder maak nie, maar vandag kan sy broer ‘n freedom fighter genoem word. ‘n Held wat vir vryheid geveg het. Willem is in Windhoek begrawe. Ek wonder of iemand nog aan hom dink? Na sy graf gaan? Koevoet is ‘n vloekwoord. Hulle was ‘n klomp boewe. Geen eer aan hom en ander wat hul lewens ook maar vir hul land en vryheid afgelê nie.
En ek wonder wat het van klein Willem geword?
Dit was laat een aand in die kroeg. Swart Frans was die enigste customer en hy was nie haastig nie. Toe gaan sit ek by hom en begin met hom praat, sommer koeitjies en kalfies. Soos die gesprek gevorder het, het ons later by politiek uitgekom. Is dit ook nou nie tipies Suid-Afrikaans nie?
Frans is ‘n rustige outjie. Hy is langer as ek in Angola. Hy praat vlot Afrikaans, en as die enigste swart Suid-Afrikaner bring hy sy dae deur saam met die boertjies. Nooit aggressief nie. Altyd inskiklik, die minste. Daar het al Afrikaner kontrakteurs gekom wat Frans opgedons het. Net oor hulle kan. En hy swart is. Ek is trots om te sê dat die kamp altyd aan Frans se kant was; hy is immers een van ons. So erg het dit op ‘n tyd geword dat ‘n sekere groep kontrakteurs net nie meer gebruik is nie – hulle houding het management nie aangestaan nie.
In elk geval, daardie aand praat ek en ou Frans hartsake. Diep dinge. Frans verklaar heel in sy skik dat hy vir die ANC gaan stem. Vir ‘n oomblik was ek nogal geskok. Ek het dit nie van Frans verwag nie – hy behoort mos nou al te dink soos ‘ons’. Ek wys hom ons Afrikaners se benarde posisie uit. Ek sê vir hom, “Frans, maar julle wil ons nie meer in daardie land hê nie.” Op sy beurt het hy weer geskok gelyk. Dis asof goed soos naamsveranderings, AA en BEE nooit iets vir hom beteken het nie.
Toe ek sy swak oomblik sien, het ek hom getakel. “Hoekom, Frans, hoekom die ANC? ” So het my tirade voortgeduur. Skielik het Frans begin huil. Ek het die Peroni’s verdink en hom ‘n druk gaan gee. Toe hy homself weer bymekaar gekry het, het hy sy trane afgevee en my vierkantig in die oë gekyk. “Ma”, het hy gesê, “Koevoet het my broer doodgemaak. Ek sal nooit vir die witmens stem nie.”
Dit het my stil gehad en my weer laat besef: voor jy nie ‘n myl in die ander ou se skoene geloop het nie… Ons het ook nie verder politiek gepraat nie, net swygsaam ons bier gedrink. Die volgende dag het ek Frans buite raakgeloop. Hy het na my gekom en gesê: “Ma, oor gisteraand…jy sê ons like die boere nie? Ma, lat ek nou vir jou sê, ons like die boere fokken baie.” Ek wou nie verder hoor nie en het hom stilgemaak. Ons het daardie dag ‘n ooreenkoms gemaak: solank ons twee mekaar like, is die saak reg. Ons sal nie weer politiek praat nie.
Op ‘n manier was dit gerusstellend om daardie gesprek met Fransie te hê. Ek het al baie gesê dat as ek vir 4 dekades behandel is soos die swart mense van Suid Afrika behandel is, sou daar baie meer as AA en naamsveranderings gewees het. Daar sou oorlog – bloed en guts – gewees het. Ek is nie, om Steve aan te haal, Liewe Jesus nie. Ek sou wou wraak hê, big time.
Nou is ons klomp wittes nie meer in charge nie. Ons kerm en kla oor alles en nog wat. Ja, die regering is korrup. Maar…kla ons nie met die witbrood onder die arm nie? Hoekom bly ek in ‘n dorp met skoon strate en sonder een enkele pothole? Hoekom kan ek vir my vroeg-oggend oefeninkie gaan en die strate verlate kry – met net swart werkers op die pad – en almal groet my vriendelik? Hoekom kan ek met my kind skool toe stap en nie een oomblik bedreig voel nie? Ek lees in die koerante van een land, en ek leef in ‘n ander land. Het kla nie ook gewoonte geraak nie?
Ander kan maar rant en rave. Die land is nog nie heeltemal moer toe nie. Die gewone mense, wit en swart, kom basies goed oor die weg. Dis die politici wat probleme maak waar daar nie probleme is nie. Die gewone swart mens gaan aanhou om vir die ANC te stem – oor ons geskiedenis. Dit gaan lank aanhou, maar dit gaan nie vir ewig aanhou nie.
Ek glo dit regtig. Daar gaan ‘n dag kom dat ons gaan stem vir die regering wat die beste na die land se mense kyk. Nie vir ‘n ‘wit’ party of ‘n ’swart’ party nie. Swart mense moet afkoel en ons leer vertrou. En vice versa.
Posted in Suid Afrika