Gettysburg-adres - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Die enigste bekende foto van Abraham Lincoln in Gettysburg (sittend, in die middel), geneem ongeveer die middag, net nadat Lincoln opgedaag het en ongeveer drie uur voordat hy gepraat het. Regs van Lincoln is sy lyfwag, Ward Hill Lamon. (volle aansig)
Die Gettysburg Adres is die beroemdste toespraak van die Amerikaanse president Abraham Lincoln en een van die mees aangehaalde toesprake in die geskiedenis van die Verenigde State. Dit is tydens die Amerikaanse burgeroorlog, vier en 'n half maande na die Slag van Gettysburg, op 19 November 1863 tydens die inwyding van die Soldate 'National Cemetery in Gettysburg, Pennsylvania, afgelewer. Van die 165.000 soldate wat by die geveg aanwesig was, het 45.000 mense slagoffers gely - onder hulle meer as 7.500 dood. Die geveg het die gety van die oorlog onherroeplik na die Unie-kant gedraai.
Lincoln se sorgvuldig vervaardigde toespraak, sekondêr tot ander aanbiedings daardie dag, skyn helder in die geskiedenis terwyl die ander toesprake lankal vergete is. In minder as driehonderd woorde wat oor twee tot drie minute gelewer is, het Lincoln die beginsels van menslike gelykheid ingeroep wat deur die Onafhanklikheidsverklaring voortspruit en die Burgeroorlog herdefinieer as 'n stryd nie net vir die Unie nie, maar as ''n nuwe geboorte van vryheid' wat sou ware gelykheid aan al sy burgers bring.
Begin met die nou ikoniese frase "Four score and sewe jaar gelede", verwys Lincoln na die gebeure van die Amerikaanse Revolusie-oorlog en beskryf die plegtigheid op Gettysburg as 'n geleentheid om nie net die grond van 'n begraafplaas te wy nie, maar ook om die leef in die stryd om te verseker dat "die regering van die volk, deur die volk, vir die volk, nie van die aarde sal vergaan nie." Ondanks die prominente plek van die toespraak in die geskiedenis en populêre kultuur van die Verenigde State, word die presiese bewoording van die toespraak betwis. Die vyf bekende manuskripte van die Gettysburg-adres verskil in 'n aantal besonderhede en verskil ook van kontemporêre herdrukke van die toespraak.
Unie dood op Gettysburg, gefotografeer deur Timothy O'Sullivan, 5 Julie - 6 Julie 1863 David Wills se brief waarin hy Abraham Lincoln uitnooi om 'n paar opmerkings te maak, en daarop gewys dat Edward Everett die orasie sou lewer
Die Slag van Gettysburg (1-3 Julie 1863) het die klein stadjie Gettysburg vir altyd verander. Die slagveld bevat die lyke van meer as 7 500 dooie soldate en etlike duisende perde van die Union's Army of the Potomac en die Confederacy's Army of Northern Virginia. Die stank van verrottende liggame het baie inwoners in die weke na die geveg gewelddadig siek gemaak, en die begrafnis van die dooies op 'n waardige en ordelike wyse het 'n hoë prioriteit vir die paar duisend inwoners van Gettysburg geword. Onder leiding van David Wills, 'n welgestelde 32-jarige prokureur, het Pennsylvania 17 hektaar (69 000 m²) vir 'n begraafplaas gekoop ter ere van die wat in die somer se stryd verlore gegaan het.
Wills het oorspronklik beplan om hierdie nuwe begraafplaas op Woensdag 23 September te wy en Edward Everett, wat as staatsekretaris gedien het, die Amerikaanse senator, Amerikaanse verteenwoordiger, goewerneur van Massachusetts en president van die Harvard-universiteit, uitgenooi om die hoofspreker te wees. Destyds is Everett algemeen beskou as die grootste orator van die land. In antwoord daarop het Everett aan Wills en sy reëlingskomitee gesê dat hy nie in so 'n kort tydjie 'n gepaste toespraak sou kon voorberei nie, en het versoek dat die datum uitgestel word. Die komitee het ingestem, en die toewyding is tot Donderdag 19 November uitgestel.
Amper as nadenke het Wills en die geleentheidskomitee Lincoln uitgenooi om aan die seremonie deel te neem. Die brief van Wills lui: "Dit is die begeerte dat u, na die Orasie, u as Uitvoerende Hoof van die land hierdie gronde formeel moet afskei van hul heilige gebruik deur enkele gepaste opmerkings."1 Lincoln se rol in die byeenkoms was sekondêr, soortgelyk aan die moderne tradisie om 'n bekende openbare persoon uit te nooi om 'n lintknip tydens 'n groot opening te doen.1
Lincoln het op 18 November per trein in Gettysburg aangekom en die nag deurgebring as gas in Wills se huis op die Gettysburgse stadsplein, waar hy die laaste toespraak op die toespraak wat hy in Washington geskryf het, deurgebring het.2 In teenstelling met die populêre mite, het Lincoln nie sy adres voltooi terwyl hy op die trein was nie, en dit ook nie agter op 'n koevert geskryf nie.3 Op die oggend van 19 November om 9:30 vm., Sluit Lincoln in 'n stoet aan by 'n kastaiingbruin perd, tussen die minister van Buitenlandse Gesondheid William H. Seward en die sekretaris van die Treasury Salmon P. Chase met die vergaderde hoogwaardigheidsbekleërs, stadsmense en weduwees wat optog na die gronde om toegewy te word. 45
Na raming het ongeveer 15 000 mense die seremonie bygewoon, waaronder die sittende goewerneurs van ses van die 24 Unie-state: Andrew Gregg Curtin van Pennsylvania, Augustus Bradford van Maryland, Oliver P. Morton van Indiana, Horatio Seymour van New York, Joel Parker van New Jersey, en David Tod van Ohio.6 Die presiese ligging van die program op die terrein van die begraafplaas word betwis.7 Herdenking van die liggame wat vanaf veldgrafte begrawe is in die begraafplaas, wat binne maande na die geveg begin het, was op die dag van die seremonie minder as die helfte voltooi.8
Program en Everett se "Gettysburg Oration"
Edward Everett het 'n twee uur lange oratie gelewer voor Lincoln se paar minute van die toewyding opmerkings
Die program wat Wills en sy komitee vir die dag gereël het, sluit in:
Musiek, deur Birgfield's Band
Gebed, deur eerwaarde T.H. Stockton, D.D.
Musiek, deur die Marine Band
Orasie, deur Hon. Edward Everett
Musiek, Gesang gekomponeer deur B.B. French, Esq.
Toewydende opmerkings, deur die President van die Verenigde State
Dirge, gesing deur koor wat vir die geleentheid gekies is
Benediction, deur eerwaarde H.L. Baugher, D.D. 1
Wat daardie dag as die "Gettysburg-adres" beskou is, was nie die kort toespraak wat deur president Lincoln gelewer is nie, maar eerder die woord van twee uur van Everett. Everett se nou selde geleide toespraak van 13 607 woorde het begin:
Onder hierdie rustige lug, met 'n uitsig oor hierdie breë velde wat nou terugtrek van die arbeid van die afnemende jaar, en die magtige Alleghenies skuins voor ons toring, die grafte van ons broers onder ons voete, is dit met huiwering dat ek my arme stem verhef om die welsprekende stilte van God en die natuur. Maar die plig waartoe u my geroep het, moet uitgevoer word; - gun my tog u toegewing en simpatie.9
En twee uur later geëindig met:
Maar hulle is sekerlik saam met ons om te sê as ons afskeid neem van die stof van hierdie martelare-helde, dat die verhale van hierdie groot oorlogvoering oor die hele beskaafde wêreld gelees word, en tot die jongste tydperk van aangetekende tyd. , in die glorieryke annale van ons gemeenskaplike land, sal daar geen helderder bladsy wees as die wat die Slag van Gettysburg in verband bring nie.9
Lincoln se Gettysburg-adres
Monument van Abraham Lincoln op Gettysburg
Nie lank na die goed ontvangde opmerkings nie, het Lincoln twee of drie minute lank in sy Kentucky-aksent gepraat. Lincoln se "paar gepaste opmerkings" het die oorlog in tien sinne en 272 woorde opgesom, wat die nasie herlei het tot die oorlogspoging en die ideaal dat geen soldaat in Gettysburg tevergeefs gesterf het nie.
Ondanks die historiese belang van Lincoln se toespraak, verskil moderne wetenskaplikes nie oor die presiese bewoording daarvan nie, en kontemporêre transkripsies wat in koerantberigte van die gebeurtenis gepubliseer is, en selfs handgeskrewe eksemplare deur Lincoln self verskil in hul bewoording, leestekens en struktuur. Van hierdie weergawes het die Bliss-weergawe die standaardteks geword. Dit is die enigste weergawe waarop Lincoln sy handtekening aangebring het, en die laaste waarvan hy bekend is, het hy geskryf.
Die vyf manuskripte
Die vyf bekende manuskripkopieë van die Gettysburg-adres word elk vernoem na die geassosieerde persoon wat dit van Lincoln ontvang het. Lincoln het 'n afskrif aan elkeen van sy privaatsekretarisse, John Nicolay en John Hay, gegee. Albei hierdie konsepte is in die tyd van sy 19 November-adres geskryf, terwyl die ander drie eksemplare van die adres, die Everett-, Bancroft- en Bliss-eksemplare, goed na 19 November vir liefdadigheidsdoeleindes geskryf is. Deels omdat Lincoln voorsien het 'n titel en onderteken en gedateer van die Bliss Copy, is dit gebruik as die bron vir die meeste faksimilee-reproduksies van Lincoln se Gettysburg-adres.
Seleksie uit die 'Nicolay Copy' van die Gettysburg-adres in die handskrif van Lincoln
Die twee vroegste konsepte van die adres is onderhewig aan verwarring en kontroversie rakende hul bestaan ​​en herkoms. Nicolay en Hay word in 1874 as bewaarders van Lincoln se koerante aangestel deur die seun van Robert Todd Lincoln.3
Nadat hy in 1894 deur John Nicolay geskryf is in 'n faksimilee, was die Nicolay-kopie vermoedelik een van die koerante wat deur Nicolay se dogter, Helen, na Hay se dood in 1901 aan Hay deurgegee is. Robert Lincoln het in 1908 begin met die soeke na die oorspronklike eksemplaar, wat het Helen aangespoor om 'n paar onsuksesvolle jare te spandeer om na Nicolay se eksemplaar te soek. Helen Nicolay het in 'n brief aan Lincoln gesê: "Mnr. Hay het my gesê kort nadat die oordrag plaasgevind het dat u vader die oorspronklike adres van die Gettysburg-adres aan my vader gegee het."3 Lincoln se soektog het gelei tot die ontdekking van 'n handgeskrewe eksemplaar van die Gettysburg-adres onder die gebonde koerante van John Hay - 'n eksemplaar wat nou bekend staan ​​as die "Hay Draft", wat verskil van die weergawe wat in 1894 deur John Nicolay gepubliseer is - in die verskillende artikels. gebruik, aantal woorde per reël, aantal reëls en redaksionele hersienings in Lincoln se hand.3
Dit is eers agt jaar later, in Maart 1916, dat die manuskrip bekend as die 'Nicolay Copy', wat ooreenstem met beide die herinneringe aan Helen Nicolay en die artikel wat deur haar vader geskryf is, in die besit van Alice Hay Wadsworth was , John Hay se kleindogter.
Die Nicolay-eksemplaar10 word dikwels die 'eerste konsep' genoem, omdat dit waarskynlik die vroegste eksemplaar is. Die wetenskaplikes stem nie saam of die eksemplaar van Nicolay eintlik die leeskopie was wat Lincoln op 19 November in Gettysburg gebruik het nie. In 'n artikel van 1894 wat 'n faksimilee van hierdie eksemplaar bevat, skryf Nicolay, wat die bewaarder van Lincoln se koerante geword het, wat Lincoln na Gettysburg gebring het die eerste deel van die toespraak met ink geskryf op die skryfbehoeftes van die Executive Mansion, en dat hy die tweede bladsy in potlood op gevoerde papier geskryf het voor die toewyding op 19 November.11
Bypassende voue is nog steeds sigbaar op die twee bladsye, wat daarop dui dat dit die eksemplaar kan wees wat ooggetuies sê Lincoln haal uit sy sak en lees tydens die seremonie. Ander glo dat die afleweringsteks verlore gegaan het, omdat sommige van die woorde en frases van die Nicolay-eksemplaar nie ooreenstem met kontemporêre transkripsies van Lincoln se oorspronklike toespraak nie. Die woorde "onder God", byvoorbeeld, ontbreek in hierdie eksemplaar van die uitdrukking "dat hierdie volk (onder God) 'n nuwe geboorte van vryheid sal hê ..." Ten einde vir die Nicolay-konsep die leeseksemplaar te wees, hetsy kontemporêre transkripsies was onakkuraat, of Lincoln sou in enkele gevalle onkarakteristies van sy geskrewe teks moes afwyk. Hierdie eksemplaar van die Gettysburg-adres het blykbaar in John Nicolay se besit gebly tot sy dood in 1901, toe dit aan sy vriend en kollega, John Hay oorgedra is, en na jare se verlies aan die publiek, is dit in Maart 1916 gevind. Die Nicolay kopie word permanent vertoon as deel van die American Treasures-uitstalling van die Library of Congress in Washington, DC12
The Hay Copy, met die handgeskrewe regstellings van Lincoln
Met die bestaan ​​daarvan, is die Hay Copy vir die eerste keer in 1906 aan die publiek bekend gemaak13 is deur die historikus Garry Wills beskryf as "die onverklaarbaarste van die vyf eksemplare wat Lincoln gemaak het." Met talle weglatings en insetsels dui hierdie eksemplaar sterk op 'n teks wat vinnig gekopieër is, veral as 'n mens kyk na die feit dat baie van hierdie weglatings van kritieke belang was vir die basiese betekenis van die sin, nie net woorde wat deur Lincoln bygevoeg sou word om dit te versterk of verduidelik die betekenis daarvan. Hierdie eksemplaar, wat soms die "tweede konsep" genoem word, is gemaak op die oggend van die aflewering, of kort na die terugkeer van Lincoln na Washington. Diegene wat glo dat dit die oggend van sy adres afgehandel is, wys daarop dat dit sekere frases bevat wat nie in die eerste konsep is nie, maar wel in die verslae van die adres soos afgelewer, asook daaropvolgende afskrifte deur Lincoln. Sommige beweer, soos vermeld in die verduidelikende nota wat die oorspronklike kopieë van die eerste en tweede konsep in die Library of Congress vergesel het, dat dit hierdie tweede konsep was wat Lincoln in sy hand gehou het toe hy die adres afgelewer het.14 Lincoln het uiteindelik hierdie eksemplaar aan sy ander persoonlike sekretaris, John Hay, gegee, wie se nageslag dit sowel as die Nicolay-kopie in 1916 aan die Library of Congress geskenk het.
The Everett Copy,15 ook bekend as die kopie 'Everett-Keyes', is vroeg op 1864 deur president Lincoln na Edward Everett gestuur, op versoek van Everett. Everett het die toesprake wat tydens die Gettysburg-toewyding gelewer is, in een bundel versamel om te verkoop ten bate van geteisterde soldate op die beurs van die Sanitêre Kommissie in New York. Die konsep wat Lincoln gestuur het, het die derde handtekeningkopie geword en is nou in besit van die Illinois State Historical Library in Springfield, Illinois, waar dit tans in die Treasures Gallery van die Abraham Lincoln Presidentiële Biblioteek en Museum te sien is.
Die Bancroft-eksemplaar van die Gettysburg-adres is in April 1864 deur president Lincoln geskryf op versoek van George Bancroft, die beroemdste historikus van sy tyd.16 Bancroft beplan om hierdie eksemplaar in te sluit Autograph Leaves of Our Country's Authorswat hy beplan om op 'n soldaat- en matrose-sanitêre beurs in Baltimore, Maryland, te verkoop. Aangesien hierdie vierde eksemplaar aan beide kante van die papier geskryf is, was dit onbruikbaar vir hierdie doel, en Bancroft kon dit behou. Hierdie manuskrip is die enigste wat vergesel word van 'n brief van Lincoln, wat die manuskrip uitstuur, en deur die oorspronklike koevert, geadresseer en frank (d.w.s. gratis posgeld onderteken) deur Lincoln. Hierdie eksemplaar het jare lank in die Bancroft-familie gebly totdat dit aan die Carl A. Kroch-biblioteek aan die Cornell-universiteit geskenk is.14 Dit is die enigste van die vyf eksemplare wat in private besit is.17
Ontdek dat sy vierde geskrewe eksemplaar (wat bedoel was vir George Bancroft's) Outografiese blare) nie gebruik kon word nie, het Lincoln 'n vyfde konsep geskryf wat aanvaar is vir die aangevraagde doel. The Bliss Copy,18 eens besit deur die familie van kolonel Alexander Bliss, Bancroft se stiefseun en uitgewer van Outografiese blare, is die enigste konsep waarop Lincoln sy handtekening aangebring het. Dit is waarskynlik die laaste eksemplaar wat deur Lincoln geskryf is, en as gevolg van die oënskynlike sorg tydens die voorbereiding daarvan, en deels omdat Lincoln 'n titel verskaf het en hierdie kopie onderteken en gedateer het, het dit die standaardweergawe van die adres geword. Die Bliss Copy is die bron van die meeste weergawes van Lincoln se Gettysburg-adres. Hierdie konsep hang nou in die Lincoln-kamer van die Withuis, 'n geskenk van Oscar B. Cintas, voormalige Kubaanse ambassadeur in die Verenigde State.14 Cintas, 'n ryk versamelaar van kuns en manuskripte, het die Bliss-eksemplaar op 'n openbare veiling in 1949 vir $ 54,000 gekoop; dit was destyds die hoogste prys wat ooit op 'n openbare veiling vir 'n dokument betaal is.19
Garry Wills, wat die Pulitzer-prys vir algemene nie-fiksie van 1993 gewen het vir sy boek, Lincoln op Gettysburg: The Words that Remade America, het die gevolgtrekking gekom dat die Bliss Copy "op een beduidende manier stilisties verkies is as ander: Lincoln verwyder 'hier' van 'die oorsaak waarvoor hulle (hier) gelewer het ...' Die sewende 'hier' is in alle ander weergawes van die toespraak. ' Wills het opgemerk dat Lincoln nog steeds sulke verbeterings aanbring, wat daarop dui dat Lincoln meer oor 'n vervolmaakte teks handel as met 'n 'oorspronklike' teks.
Hedendaagse bronne en reaksie
Die New York Times artikel van 20 November 1863, dui aan dat die toespraak van Lincoln vyf keer deur applous onderbreek is en gevolg is deur 'lang aanhoudende applous.'
Die New York Times artikel van 20 November 1863, dui aan dat die toespraak van Lincoln vyf keer deur applous onderbreek is en gevolg is deur 'lang aanhoudende applous.' 'N Ander kontemporêre bron van die teks is die Broadcast-persdiens wat uitgesaai is, getranskribeer van die korthaarnotas wat deur verslaggewer Joseph L. Gilbert geneem is. Dit verskil ook op 'n aantal klein maniere van die opgestelde teks.2021
Ooggetuieverslae verskil oor hul siening van Lincoln se prestasie. In 1931 dui die gedrukte herinneringe aan die 87-jarige mev. Sarah A. Cooke Myers, wat teenwoordig was, op 'n waardige stilte na die toespraak van Lincoln: 'Ek was naby die president en het die hele adres gehoor, maar dit het kort gelyk . Dan was daar 'n indrukwekkende stilte soos ons Menallen-vriendenvergadering. Daar was geen applous toe hy ophou praat nie. '22
Volgens die historikus Shelby Foote is die applous na die aanbieding van Lincoln vertraag, verstrooi en "skaars beleefd." 23 In teenstelling daarmee het Curtin, goewerneur van Pennsylvania, gesê: "Hy het daardie toespraak uitgespreek in 'n stem wat die hele menigte gehoor het. Die skare is in stilte gehaas omdat die president voor hulle gestaan ​​het ... Dit was so indrukwekkend! Dit was die algemene opmerking van almal. soos hulle gesê het dit was! '24
In 'n brief aan Lincoln wat die volgende dag geskryf is, het Everett die president geprys vir sy welsprekende en beknopte toespraak en gesê: 'Ek sou bly wees as ek myself kon vlei dat ek binne twee uur na die sentrale idee van die geleentheid gekom het, soos jy in twee minute gedoen het. ' Lincoln was bly om te weet dat die toespraak nie 'n 'totale mislukking' was nie.
Ander openbare reaksies op die toespraak is volgens partydige lyne verdeel. Die volgende dag het die Chicago Times waargeneem, "Die wang van elke Amerikaner moet van skaamte tik, terwyl hy die dom, plat en skottelagtige" gekneusde "uitsprake lees van die man wat aan intelligente buitelanders as die president van die Verenigde State uitgewys moet word." In teenstelling hiermee is die New York Times was komplimentêr. In 'n Massachusetts-koerant is die hele toespraak gedruk en gesê dat dit 'diep gevoel, kompak in denke en uitdrukking en smaakvol en elegant in elke woord en komma'.
Lincoln self het mettertyd sy mening oor 'my klein toespraak' hersien.
Klankherinneringe van 'n ooggetuie
William R. Rathvon is die enigste bekende ooggetuie van Lincoln se aankoms in Gettysburg en die adres self wat 'n klankopname van sy herinneringe gelaat het. Rathvon het sy somers in Gettysburg deurgebring. Tydens die geveg is die huis van sy ouma kortliks gebruik as hoofkwartier vir die Konfederale generaal Richard Ewell. Sy het ook tydelike toevlug geskenk aan soldate van die Unie wat van die agtervolgende Konfederate weghardloop. 25
Rathvon was nege jaar oud toe hy en sy gesin persoonlik gesien het hoe Lincoln op Gettysburg praat. 'N Jaar voor sy dood in 1939 is Rathvon se herinneringe op 12 Februarie 1938 by die Boston-ateljees van die radiostasie WRUL opgeneem, waaronder hy die adres self gelees het. 'N 78-r.p.m. 'n Rekord van die kommentaar van Rathvon is gedruk, en die titel van die plaat was "I Heard Lincoln That Day - William R. Rathvon, TR Productions."
'N Afskrif is tydens die' Quest for Sound'-projek in die negentigerjare by National Public Radio gelikwideer. NPR hou hulle steeds rond rondom Lincoln se verjaardag. Om na 'n opname van 6 minute NPR-bewerkte te luister, klik hier en klik hier vir die volledige opname van 21 minute. Selfs na bykans 70 jaar bly Rathvon se klankherinnering 'n roerende getuienis van Lincoln se transendente effek op sy landgenote en die toegeneentheid wat soveel ywerige vakbondlede in sy tyd vir hom gevoel het.
Temas en teksanalise
Lincoln het die woord "nasie" vyf keer gebruik (vier keer toe hy na die Amerikaanse nasie verwys het, en een keer na "enige nasie wat so swanger en toegewyd was"), maar nooit die woord 'unie' nie, wat slegs verwys na die Noorde, verder herstel die nasie, nie 'n unie van soewereine state nie, was die belangrikste vir sy voorneme. Lincoln se teks verwys na die jaar 1776 en die Amerikaanse rewolusieoorlog, en bevat die beroemde woorde van die Onafhanklikheidsverklaring dat "alle mense gelyk geskape is."
Lincoln verwys nie na die Grondwet van 1789 nie, wat implisiet slawerny in die 'kompromie met drie vyfdes' erken het, en hy vermy die gebruik van "slawerny." Hy het ook nie melding gemaak van die omstrede politieke kwessies rakende nietigheid of die regte van die staat nie.
in Lincoln op Gettysburg: The Words that Remade America, Stel Garry Wills voor dat die toespraak beïnvloed is deur die Amerikaanse Griekse herlewing en die klassieke begrafnisaal van Athene, sowel as die transendentalisme van die Unitaristiese minister en die opheffingskenner Theodore Parker (die bron van die frase "van die hele volk, deur die hele volk, vir die hele volk ") en die grondwetlike argumente van Daniel Webster.26
Die skrywer en die burgeroorlogstudent James McPherson, in die boek Wills, bespreek die parallelle met Pericles se begrafnisoorlewing tydens die Peloponnesiese oorlog, soos beskryf deur Thucydides, en tel 'n aantal treffende vergelykings met Lincoln se toespraak.27 Pericles se toespraak, soos die van Lincoln, begin met 'n erkenning van eerbiedige voorgangers: "Ek sal begin met ons voorouers: dit is beide reg en korrek dat hulle die eer van die eerste vermelding moet ontvang by 'n geleentheid soos die hede"; prys dan die uniekheid van die staat se verbintenis tot demokrasie: "As ons na die wette kyk, kan hulle gelyke geregtigheid verleen aan almal in hul private verskille"; vereer die opoffering van die gesneuweldes, "Dus het hulle gekies om te sterwe teë te staan, eerder as om onderdanig te wees, het hulle net van oneer gevlug, maar van aangesig tot aangesig gevaar gehad"; en vermaan die lewendes om die stryd voort te sit: "U, hulle oorlewendes, moet vasstel dat u 'n resolusie in die veld moet ontwrig, alhoewel u kan bid dat dit 'n gelukkiger saak kan hê."2829
Craig R. Smith, in 'Kritiek op politieke retoriek en dissiplinêre integriteit', het ook die invloed van Webster se beroemde toesprake op die siening van die regering wat deur Lincoln in die Gettysburg-adres uitgespreek is, voorgestel, spesifiek Webster se 'Tweede antwoord aan Hayne', waarin hy sê: "Hierdie regering, meneer, is die onafhanklike nageslag van die volkswil. Dit is nie die wese van staatswetgewers nie; nee, meer as die waarheid moet vertel, het die mense dit tot stand gebring, dit gevestig en tot op hede het dit onder meer gesteun om onder meer die salutêre beperkings op staatssoewereiniteite op te lê. '3031
Sommige het opgemerk dat Lincoln die beeldmateriaal van geboorte, lewe en dood gebruik het met verwysing na 'n nasie wat "voortgebring" is, "swanger geword het" en dat dit nie "sal vergaan nie." Ander, waaronder die skrywer Allen C. Guelzo, het gesuggereer dat die formulering van Lincoln 'vier punte en sewe' 'n aanduiding was van die King James Bible se Psalms 90:10, waarin die lewensduur van die mens as 'tagtig en tien' gegee word. 3233
Die skrywer H. L. Mencken het kritiek uitgespreek oor wat hy as die belangrikste argument van Lincoln beskou het, dat die soldate van die Unie in Gettysburg 'hul lewens opgeoffer het as gevolg van selfbeskikking.' Mencken voer aan: "Dit is moeilik om iets onwaars voor te stel. Die Unie-soldate in die geveg het eintlik teen selfbeskikking geveg; dit was die Konfederate wat veg vir die reg van hul mense om hulself te regeer."34 'N Mens kan tog sekerlik die duidelike verskil tussen die reg van persoonlike selfbeskikking en die reg van kommunale self-bestuur. Sekerlik het die Uniesoldate vir eersgenoemde geveg, terwyl die Konfederate vir laasgenoemde geveg het.
Mites en trivia
In 'n dikwels herhaalde legende, nadat hy die toespraak voltooi het, draai Lincoln na sy lyfwag Ward Hill Lamon en merk op dat sy toespraak, soos 'n slegte ploeg, "nie sal skuur nie." Volgens Garry Wills het hierdie stelling in werklikheid geen basis nie en is dit meestal afkomstig van die onbetroubare herinneringe aan Lamon.1 Volgens Wills het Lincoln gedoen wat hy op Gettysburg wou doen. '
Nog 'n aanhoudende mite is dat Lincoln die toespraak gekomponeer het terwyl hy op die trein van Washington na Gettysburg gery en dit agterop 'n koevert geskryf het, 'n verhaal wat strydig is met die bestaan ​​van verskeie vroeë konsepte en die verslae van die finale redigering van Lincoln terwyl hy 'n gas van David Wills in Gettysburg.35
'N Ander mite is dat die vergaderde op Gettysburg verwag het dat Lincoln veel langer sou praat as hy. Almal daar het geweet (of moes geweet het) dat die president se rol gering was. Die enigste bekende foto van Lincoln op Gettysburg, geneem deur fotograaf David Bachrach36 is in 1952 in die Mathew Brady-versameling fotografiese plate in die nasionale argief- en rekordadministrasie geïdentifiseer. Terwyl die toespraak van Lincoln kort was en moontlik verskeie foto's van hom tydens die toespraak verhinder het, het hy en die ander hoogwaardigheidsbekleërs gedurende die res van die program ure gesit . Gegewe die lengte van Everett se toespraak en die tyd wat dit vir die negentiende-eeuse fotograwe geneem het om 'op te stel' voordat hulle 'n foto geneem het, is dit egter aangenaam dat die fotograaf self nie voorbereid was op die opmerkings van Lincoln nie.
Die afskrifte van die adres binne die Library of Congress is omhul in spesiaal ontwerpte, temperatuurbeheerde, verseëlde houers met argongas om die dokumente te beskerm teen oksidasie en verdere degenerasie.37
Die belangrikheid van die Gettysburg-adres in die geskiedenis van die Verenigde State word onderstreep deur die volgehoue ​​teenwoordigheid in die Amerikaanse kultuur. Benewens die prominente plek wat in klip gekap is aan die suidelike muur van die Lincoln-gedenkteken in Washington, D.C., word daar gereeld na die Gettysburg-adres verwys in werke van populêre kultuur, met die implisiete verwagting dat hedendaagse gehore vertroud sal wees met Lincoln se woorde.
Martin Luther King, jr., Het sy "I Have a Dream" -toespraak begin, self een van die mees erkende toesprake in die Amerikaanse geskiedenis, met 'n verwysing na Lincoln en 'n aanduiding van Lincoln se woorde: "Vyf jaar gelede, 'n groot Amerikaner , in wie se simboliese skaduwee ons vandag staan, die Emancipation Proclamation onderteken. '
Enkele voorbeelde van die behandeling daarvan in die populêre kultuur sluit in die musiekblyspel van Meredith Willson uit 1957, The Music Man, waarin die burgemeester van River City deurlopend met die woorde 'Four score ...' begin praat totdat sy eintlike toespraak aan hom oorhandig is. In die musiekblyspel van 1967 Hare, 'n liedjie genaamd "Abie Baby / Fourscore" verwys na die moord op Lincoln, en bevat gedeeltes van die Gettysburg-adres wat op 'n ironiese manier gelewer is.
↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 pp. 24-5, p. 35, pp. 34-5, p. 36, Wills, Garry (1992). Lincoln op Gettysburg: The Words That Remade America. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-671-76956-1.
↑ Abraham Lincoln in die Wills House-slaapkamer op Gettysburg.
↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Johnson, Martin P. (Somer 2003). Wie het die Gettysburg-adres gesteel. Tydskrif vir die Abraham Lincoln Association 24 (2): 1-19.
↑ Abraham Lincoln op die Gettysburgse stadsplein. Ontsluit 2005-12-18.
↑ Saal gebruik deur Abraham Lincoln in Gettysburg.
↑ Die New York Times, 20 November 1863.
↑ Abraham Lincoln by die Gettysburg Begraafplaas. Ontsluit 2005-12-18.
↑ getaddinfo. Ontsluit 2005-12-18.
↑ 9.0 9.1 Edward Everett se volledige "Gettysburg Oration". Ontsluit 2005-12-18.
Website Library of Congress-webwerf, Nicolay Copy, bladsy 1, bladsy 2
↑ Nicolay, J. "Lincoln's Gettysburg Address," Century Magazine 47 (February 1894): 596-608, aangehaal deur Johnson, Martin P. "Who Stole the Gettysburg Address," Journal of the Abraham Lincoln Association 24 (2) (Summer) 2003): 1-19.
↑ Library of Congress-webwerf, Top Treasures of the American Treasures-uitstalling
↑ Library of Congress-webwerf, Hay Copy, bladsy 1, bladsy 2
↑ 14.0 14.1 14.2 Gettysburg National Military Park Historical Handbook webwerf, //www.pueblo.gsa.gov/cic_text/misc/gettysburg/g2.htm GNMP-webwerf
↑ Virtuele Gettysburg-webwerf, Everett Copy
Website Cornell University Library-webwerf, Bancroft Copy, bladsy 1, bladsy 2
↑ The Cornell Daily Sun - C.U. Hou van Gettysburg-adresmanuskrip. Ontsluit 2005-12-18.
Website Illinois webwerf vir historiese bewaringsagentskap, Bliss Copy, bladsy 1, bladsy 2, bladsy 3
↑ Oscar B. Cintas-webwerf. Ontsluit 2005-12-23.
↑ V. Die toespraak op Gettysburg deur Abraham Lincoln. Amerika: II. (1818-1865). Vol. IX. Bryan, William Jennings, red. 1906. Die wêreld se beroemde orasies. Ontsluit 2005-12-18.
↑ Geskiedenis / argiewe: The Associated Press. Ontsluit 2005-12-18.
↑ Herinneringe van Abraham Lincoln op Gettysburg. Ontsluit 2005-12-18.
↑ Foote, Shelby (1958). Die Burgeroorlog, 'n vertelling: Fredericksburg tot Meridian. Random House. ISBN 0-394-49517-9.
↑ Abraham Lincoln by die Gettysburg Begraafplaas (sien hierbo). Ontsluit 2005-12-18.
↑ 21 minute klankopname van William R. Rathvon se klankherinneringe van Lincoln se Gettysburg-adres wat in 1938 opgeneem is. Ontsluit 2006-05-02. <