Ons is tuis in Tokio - Johann Symington oor Japan | rooi rose Ons is tuis in Tokio - Johann Symington oor Japan | rooi rose
Ons is tuis in Tokio – Johann Symington oor Japan
Ons is tuis in Tokio – Johann Symington oor Japan deur Jacqueline Leuvennink. Hierdie artikel het oorspronklik in rooi rose se Augustus 2018-uitgawe verskyn. Foto’s: Verskaf.
“Ons is tuis in Tokio”
Sedert Johann Symington in die jare sewentig sy eerste gemeente op Colesberg gehad het, het baie water in die see geloop. Die kerk in Tokio waar Hennie hom deesdae soggens aflaai, is letterlik en figuurlik in ’n ander wêreld.
’n Mens sou Omotesando met sy groen boomlanings en gesofistikeerde, haastige voetgangers as die Champs Élysées van Tokio kon beskryf. Al wat toeris en inkopiejagter is, beweeg verby die kerk wat skouer aan skouer staan met van die wêreld se bekendste ontwerperswinkels soos dié van Louis Vuitton en Ralph Lauren.
En tog het die boodskap van die plaasseun uit Pongola se wêreld deurgaans dieselfde gebly: een van hoop en vertroosting vir mense uit alle agtergronde en nasionaliteite wat in ’n verwarrende wêreld onder Christus se genadige sambreel skuiling kom soek. Welvaart ofte nie.
Die Symingtons is reeds amper vyf jaar by die Tokyo Union Church, ’n internasionale, Engelstalige gemeente in die Protestantse tradisie wat mense uit verskillende denominasies, lande en kulture bedien.
Om hulle te kan besoek spoeg die veelgeroemde Japanse blitstrein, oftewel shinkansen – wat teen ’n snelheid van meer as 300 km/h beweeg – ons in April vanjaar op die Sibuya-stasie in Tokio uit.
Japan se 127 miljoen mense woon op ’n grondgebied so groot soos dié van Zimbabwe, en die kruising buite die stasie is die besigste ter wêreld. Die vloedgolf van mense, uitgebeeld in die fliek Lost in Translation, is nogal ’n ervaring.
Die massas beweeg ordelik maar ons hou dig bymekaar. Hier kan ’n mens mekaar binne ’n oogwink verloor. En die gemiddelde Japannees se Engels is uiters beperk. Dit word wel as ’n vak op skool aangebied. Maar met ’n eie taal wat so moeilik is dat dit kinders gemiddeld tien jaar neem voor hulle ’n Japanse koerant met die duisternis karakters behoorlik kan lees, kan ’n mens dit nogal verstaan.
Die Symingtons woon naby die Sibuya-stasie, wat spog met die besigste kruising ter wêreld. “Ons is tuis in Tokio”
Hedendaagse Japanse opvattings oor geloof is gegrond op ’n verwarrende mengsel van Boeddhisme en Sjintoïsme – ’n inheemse godsdiens waarin natuurgode soos die son aanbid word. Maar dié mengsel en die verering van die keiser as direkte afstammeling van die songod met die gepaardgaande absolute lojaliteit aan Japan, het sedert die Tweede Wêreldoorlog baie veld verloor. Ateïsme en materialisme neem weer toe. Slegs een persent van die bevolking is belydende Christene.
Die kerk (met die geel muur) in die moderne sakedistrik van Omotesando in Tokio. “Ons is tuis in Tokio”
“Pastor Johann” het vir hom met sy taak- en veral mensgerigtheid weer ’n pad na harte gebaan. Die gemeente is onder sy leiding onder meer aktief betrokke by die heropbou van kerke in die aardbewinggebied. Vrywilligers berei ook elke dag van die week kos vir sowat honderd haweloses voor.
Die Sondag van ons besoek is ’n spesiale oggend vir die Symingtons. Terwyl ’n Japannese vrouelidmaat die kinderprogram behartig, sit ’n glimlaggende Johann met ’n kleindogter op die knie en luister. Hul dogters, Suna en Claire, het uit Suid-Afrika kom kuier. Claire se tweelingdogtertjies van ses maande dop behoorlik Oupa en Ouma se huis en harte om.
By die kooroefening verras die dirigent, Yuko Omi, ’n musiekdosent aan ’n universiteit, my met haar koor se uitvoering van die aangrypende Xhosa-lied “Ukuthula”. Johann het die lied uit sy Welgemoed-dae ingevoer.
“Dis ’n kerk vir besoekers én soekers,” verduidelik hy. Jy kry van mense wat op die kerk se verwelkomingskaartjie “Not a Christian but interested” invul, tot party wat bloot kom om koor te sing of hul Engels te verbeter. Ander kom klop weer aan die deur weens verlies, eensaamheid of uitsigloosheid. Of uit blote nuuskierigheid. Johann het ook ’n spesiale groep vir jong gelowiges. Sommige het geen Bybelagtergrond nie.
“Die jongmense kom help met alles – van kerk skoonmaak tot die daaglikse kosmaakprogram,” vertel Johann. “Baie van die kwessies wat in Suid-Afrika aandag geniet, soos die gay-debat, is hier irrelevant. ’n Ontmoeting met die Here is al wat saak maak.”
’n Christelike balletgeselskap skaar hulle ook by die gemeente en lewer tydens die Pase en Kersfees met hul visuele voorstelling van die gebeure ’n besonderse bydrae. Die kerk se jong Japannese koster, ’n ywerige amateurfotograaf, is so daardeur aangegryp terwyl hy hulle afgeneem het dat hy nou heeltyds in diens van die kerk is.
“Dis die gebruik in die gemeente dat wanneer ’n nuwe gelowige gedoop word, hy of sy ’n kort getuienis gee. Een van die dansers het vir my kom sê hy sien nie kans om dit te doen nie; hy wil dit liewer met dans uitbeeld. Ek was effens benoud oor wat om te verwag, maar het nietemin ingewillig. Die oggend van die doop het hy, netjies in ’n pak geklee, op die trappies voor in die kerk gaan sit met ’n wanhopige uitdrukking op sy gesig. Nadat hy twee keer om die nagmaaltafel gedans het, het hy voor die kruis tot stilstand gekom. En in trane uitgebars; sy preek sonder woorde afgehandel … ”
Lees ook Erns Grundling se ervarings in Japan tydens die verfilming van sy reeks op kykNET, Elders.