Wat is matriphagia? - diere Lees Meer
Hoof diere Wat is matriphagia?
Wat is matriphagia?
Het u geweet dat daar 'n paar diere is wat hul moeders eet nadat hulle gebore is?? Hoe skokkend dit ook al mag klink, hierdie strategie, genaamd matrifagie, maak duidelik sin in die diereryk.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Samuel Sanchez 20 Julie 2020.
Laaste opdatering: 20 Julie 2020
Dat ouers hul lewens vir hul kinders aflê, is algemeen bekend, aangesien vaderlike altruïstiese gedrag in die diereryk en in baie menslike samelewings waargeneem word. Tog is daar uiterste ouerstrategieë wat veel verder gaan as die beskerming van die nageslag. Dit is die geval van matriphagia.
Weet u waaruit hierdie term bestaan? Weet u wat die evolusionêre betekenis daarvan is? Hier beantwoord ons die vrae en nog vele meer.
Ouersorg en die verhouding met die nageslag
Ouersorg word gedefinieer as enige eienskap van die ouers wat die kans verhoog dat die kinders oorleef, reproduseer en gee hul gene aan die volgende generasies oor. Hierdie meganisme word getoon met beide gedrags- en nie-gedrags-eienskappe.
Oueresorg is nie 'n gratis proses nie, want ouers moet in alle gevalle hulpbronne en energie wat in die begin vir hulle sou wees, aflei. Elke byt wat hulle na hul nageslag bring, is 'n ding wat hulle nie in hul mond steek nie. Ouersorg is dus skaars by baie diere:
By ongewerweldes is dit baie skaars, en as dit bestaan, word dit deur die wyfies getoon.
By visse, as dit bestaan, is dit die mannetjies wat vir die nageslag sorg.
Voëls het gewoonlik 'n tipe tweeledige sorg waarin beide geslagte werk om die nageslag groot te maak.
Ten slotte, by soogdiere is dit altyd die wyfies wat vir die kinders sorg.
Vir ouers is dit 'n belegging, aangesien hulle hul eie kans op toekomstige oorlewing en voortplanting verminder om die beste moontlike lot vir hul kinders te bied.
Matriphagia is sedertdien die mees uiterste tipe ouerlike sorg is gebaseer op die moeder se verbruik deur die jongmense. Hierdie gedrag word slegs waargeneem by ongewerweldes en in 'n groep amfibieë, die blomme.
In laasgenoemde is hierdie proses nie voltooi nie, aangesien die moeder nie sterf as sy haar kinders voed nie. Wyfieblare laat hul nageslag voed op die weefsel van hul eierstok, wat natuurlik skade veroorsaak, maar dit maak nie 'n einde aan sy lewe nie. 'N Ander heel ander geval is die een wat ons hieronder wys.
'N Spesifieke geval: Amaurobius ferox
Hierdie klein spinnekop word versprei in Europa en Noord -Amerika. Buiten hul beeld, wat dieselfde is as dié van baie spinachtiges, word die wyfies van hierdie spesie gekenmerk deur hul uiterste altruïsme met hul nageslag.
In hierdie geval bly die wyfie by die ootheca (of eiersak) totdat die kleintjies daaruit kom. In die eerste plek lê sy 'n tweede bondel eiers om hulle te voed, om haar nageslag later aan te moedig om op hul eie liggaam te voed. Jonges spuit hul gif in die moeder se liggaam in om vinnige dood te veroorsaak.
Die voordele wat hierdie strategie vir die nageslag bied, is meer as duidelik. Sommige van hulle is die volgende:
Die moeder se liggaam is 'n voedingsbron, wat lei tot beter groei en ontwikkeling by die nageslag.
Matriphagia versnel die smeltproses. Ongewerweldes verander eksoskeletons na periodieke tydsintervalle, en hierdie ouerstrategie verkort dit.
Jongmense wat op moeders voed, het 'n baie hoër oorlewingsyfer as dié van spesies wat dit nie doen nie.
Matriphagia bevorder sosialiteit onder die lede van die nageslag, omdat dit prosesse soos kannibalisme tussen broers en susters vermy.
Dit is duidelik dat kinders op verskeie maniere baat by hierdie gedrag, maar wat kry die moeder?? 'N Wetenskaplike studie het probeer om hierdie vraag te beantwoord, aangesien die nageslag van die moeder geskei is voordat dit onder laboratoriumomstandighede geëet is. Die resultate was die volgende:
80% van die wyfies wat van hul kinders geskei was, het 'n tweede eiersak gelê. Slegs 40% van alle nuwe kinders het oorleef, vergeleke met 90% van die eerste bondel.
Die aantal eiers wat in die tweede bondel gelê is, was aansienlik laer in vergelyking met die eerste.
Hierdie resultate maak ons ​​dus duidelik dat die wyfie eenvoudig nie die moeite werd is om aan te hou leef nadat sy 'n eerste geslag nakomelinge veroorsaak het nie. As die oorlewing van 'n tweede bondel eiers so laag is, waarom moet u dan pla??
'N Kwessie van gene
Uiteindelik vind alle evolusionêre strategieë 'n antwoord in genetika. Die meeste diere beskou hulself nie as outonome entiteite nie (of dit is nie bewys nie), sy belangrikste bekommernis is dat sy afstamming oor tyd behoue ​​bly.
Daarom veg sommige ouers tand en spyker om hul nageslag te beskerm, terwyl ander hulself laat eet sodat hulle kinders kan floreer. Matriphagia is 'n skokkende konsep vir mense, maar dit het beslis 'n duidelike evolusionêre sin.