Die afgelope vier jaar het Europa van skok beweeg Donald Trump se verkiesing tot verwarring oor wat dit vir die Atlantiese alliansie beteken om toenemende verwerping van Amerikaanse leierskap te vergroot. Europese leiers begin nou 'n wêreldorde voorstel sonder dat die VSA in die middel is.
Transatlantiese betrekkinge, 'n simboliese spilpunt van die Westerse wêreldorde, is in 'n ernstige toestand. Dit weerspieël beide interne krisisse in die VSA en in baie Europese lande en 'n verlies aan vertroue in breër visies van supranasionale alliansies. Die koronaviruspandemie het nie 'n herbelegging in multilaterale aksies veroorsaak nie. Dit het eerder die riglyne van die politieke elite se ideologie gebring en onthul hoe onvoorbereid Westerse state vir krisisbestuur is.
Dit het ook die broosheid van die 'Europese projek' onderstreep en die angs oor die toekoms daarvan vererger.
Skryf in die Irish Times middel April was die rubriekskrywer Fintan O'Toole reguit van mening dat “Donald Trump die land wat hy beloof het om weer groot te maak, vernietig het:
Dit is moeilik om nie Amerikaners jammer te voel nie ... Die land wat Trump belowe het om weer groot te maak, het in sy geskiedenis nog nooit so jammer gevoel nie ... die idee van die VSA as die wêreld se voorste volk - 'n idee wat die afgelope eeu gevorm het - het alles behalwe verdamp… wie kyk nou na die VSA as voorbeeld van iets anders as wat om nie te doen nie? Hoeveel mense in Düsseldorf of Dublin wens hulle wil in Detroit of Dallas woon?
Hierdie uitspattige oordeel deur een van die voorste joernaliste in Europa sou waarskynlik selfs vyf jaar gelede nie gemaak is nie. Nou is dit resoneer van op-eds regoor Europa. Die toenemende konsensus is dat die Amerikaanse droom van Europa verbyster word en dat die Amerikaanse uitsonderlikheid 'n miskenning is. Daar is geen verwagting, of selfs die vaagste hoop, dat die VSA morele leierskap sal demonstreer of liberale waardes sal bevorder nie.
Trans-Atlantiese spanning is natuurlik nie nuut nie. Europese ontkennings van Amerikaanse mag en hubris het 'n lang geskiedenis. In die verlede was daar golwe van anti-Amerikaanse sentimente oor die hele vasteland in reaksie op Amerikaanse militarisme - in Viëtnam en na 9/11 in Afghanistan en Irak. Toets dit egter soos hierdie oomblikke van gebrokenheid was, het dit altyd betrek om betogings oor die Amerikaanse buitelandse beleid eerder as die idee van Amerika self te betoog.
In die afgelope jaar het Europeërs gesien hoe die VSA die Parys-klimaatooreenkomste onttrek en hulle aan internasionale, multilaterale verbintenisse onttrek. Hulle het na Trump se etiket as “verouderd” geluister en sy vele aggressiewe uitlatings oor Europa gehoor. Vroeg in Februarie het die Amerikaanse president vertel 'n samekoms van Amerikaanse goewerneurs: “Europa het ons baie sleg behandel. Europese Unie. Dit is regtig gevorm sodat hulle ons sleg kon behandel. ”
Namate die pandemie noodgeval toegeneem het, het die Europeërs gesien dat die Trump-administrasie 'n verbod van 30 dae op reis van Europa na die VSA oplê sonder om met die Europese leiers te konsulteer. Hulle het gelees berigte in die media oor hoe Trump 'n Duitse farmaseutiese maatskappy $ 1 miljard aangebied het om monopolieregte op 'n moontlike Covid-19-entstof te verseker. Terwyl die Trump-administrasie die veelbesproke verhaal ontken het, was baie in Europa bereid om dit te glo, en die EU het selfs finansiering ingestel om te verseker dat dit nie sou gebeur nie.
Europese beleidmakers en intellektuele gee nou gereeld besonderhede oor Trump se mislukte leierskap tydens die pandemiekrisis. Dominique Moisi, 'n politieke wetenskaplike aan die Institut Montaigne in Parys, het onlangs gesê die New York Times: "Europa se sosiaal-demokratiese stelsels is nie net meer menslik nie, maar laat ons beter voorbereid en geskik wees om 'n krisis soos hierdie te hanteer as die meer brutale kapitalistiese stelsel in die Verenigde State."
Maar hoewel kritiek op Amerikaanse leierskap hier verdien word, het sulke opvattinge egter 'n geur van vryheid oor hulle. Daar moet op gelet word dat daar ook in Europa 'n groot vrees bestaan ​​dat die EU nie die stresstoets wat deur die pandemie veroorsaak is, druip nie.
Veral in Italië was daar 'n diepe berusting oor wat beskou word as die onfeilbare reaksie van die EU vroeg in die pandemie. In breë trekke het ou foutlyne tussen Noord- en Suid-Europa in die wreedaardige verskynsel ontstaan, en nou is daar besprekings oor die oproep tot kollektiewe skulduitreiking om die post-pandemiese herstel te hanteer.
Die EU het gesukkel om interne grense oop te hou en die beginsels van die interne mark en vrye beweging lewendig te hou. Die goewerneur van die Veneto-streek in Italië het verklaar dat “Schengen nie meer bestaan ​​nie ... dit sal net in die geskiedenisboeke onthou word.” Intussen gly Pole en Hongarye verder in die rigting van outokrasie.
Die Europese verlies aan vertroue in Amerikaanse leierskap val saam met 'n verterende krisis in die Europese projek.
Die Covid-19-pandemie het die opkoms van 'n nuwe wêreldorde vinniger gemaak, wat waarskynlik 'n nuwe era van groot magskompetisie sal wees. Die "post-Amerikaanse wêreld”Wat vorm aanneem, sal dit sien en ander Westerse lande daal terwyl die res, veral China, opstaan.
'N verdeelde Europa sal moet ontwikkel “'n aptyt vir krag”Te midde van die besef dat dit nie meer op die VSA kan staatmaak nie. As 'n post-Amerikaanse Europa gesamentlik die uitdagings van die nuwe geopolitieke realiteite moet aanpak, moet dit verenig word deur iets sterker as die ontevredenheid van die Amerikaanse president.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > vyandelikhede > Hoe Europa sukkel om aan te pas by 'n Post-Amerikaanse wêreld