As Eton-student was Brummell 'n intelligente student wat egter nie veel erg aan sy studie gehad het nie. Hierin was hy eg dandyisties: dandies stel dikwels nie daarin belang om iets konstruktiefs te verrig nie. Tipies van die dandy het Brummell dikwels in buie van melancholie verval. Dit het die boustene gevorm vir sy latere lewenswyse van elegansie en koele onbeskoftheid.
Beau Brummell het vir baie dandies as voorbeeld gedien. In Engeland is hy bv. nagevolg deur die ROMANTIESE digter lord By­ron.
Ook in Frankryk het Brummell se dandyisme 'n aanhang gehad in figure soos die reeds genoemde hertog D'Orsay en die skrywer Honoré de Balzac. Balzac was so gefassineer deur die dan­dyisme dat hy 'n teoretiese werk genaamd Traitè de la vie elegante (Traktaat van die elegante lewe) daaroor geskryf het. Ook in sy literêre werk figureer dandies dikwels, meestal gemodelleer op die Beau Brummell-beeld.
J.A. Barbey d'Aurevilly het 'n sg. handboek van die dandyisme geskryf met die titel Du Dandysme et de Georges Brummell. Hier­in sê hy o.a. dat 'n mens die dandyisme nie kan definieer nie: jy is 'n dandy of jy is nie 'n dandy nie. Dit is m.a.w. nie iets wat 'n mens kan aanleer nie – dit is iets wat uit jouself vloei of nie vloei nie.
Die dandyisme kom vandag nog voor en nie noodwendig altyd by kunstenaars en kunstenaarstipes nie, hoewel dit die meeste by hulle voorkom en voorgekom het. Dit kan beskou word as 'n simptoom van die mens, en veral die kunstenaar se strewe na "andersheid", sy begeerte om sy individualiteit aan die wêreld te verkondig.
'n Ander uitvloeisel van dieselfde begeerte van die mens, en veral van die kunstenaar, om kenbaar te wees te midde van 'n massa, is die hedendaagse neiging om 'n voorkoms te hê wat juis die teenoorgestelde is van die van die dandy, nl. 'n taamlike onversorgde en onkonvensionele voorkoms.