Sy wond sal egter genees, en dan sal hy totaal deur die gees van Satan beset word en as die ergste tiran van alle tye geopenbaar word (Op. 13:11-18). Om sommige van die gedigte wat inspeel op die lewens en leefwêrelde van Lorca en Helen Martins te verstaan, verg byvoorbeeld nogal besondere agtergrondkennis. En wie is die “jy” en “ek” in “waarheen dra jou voete jou, my liefste”? Ek wonder of “ŉ klein grysaard” of iets dergeliks nie beter sou gepas het nie. Daar is nog sulke gevalle wat ek sou kon uitlig. (Hulle het o.m. ook ‘n wonderlike versamelalbum van diep melancholiese Finse tango’s uitgegee.) Die probleem is nie net dat hulle poësie tot emosie reduseer nie, maar ook die idee dat poësie noodwendig onlogies is. ‘n Gelsaagde gedig of liriek voer ‘n idee of ‘n beeld dikwels “logies” deur. Hier sê hy (ibid.) hier ook reguit (vierkantig (ons moet ons grammatika ken as ons kop of stert van die unheimlich onbewuste wil uitmaak)):