In Oktober 1904 het hy 'n beroep na Middelburg, Kaap opgevolg. Vir die res van sy bedieningstyd sou hy in Middelburg bly. Ds. Van der Walt het sy emeritaat op 16 April 1939 aanvaar ná ’n geseënde dienstyd van sowat 40 jaar, waarvan nagenoeg 35 jaar op Middelburg. Ná sy aftrede het hy en sy tweede vrou op Rus-’n-Bietjie, hul eie woning naby Bloemfontein, gaan woon. Hy het dit self as "’n uitspanplekkie langs die pad" beskryf. Die verblyf so ver van sy laaste werkkring was egter van korte duur, want hy het kort voor lank na Middelburg teruggekeer en sy laaste lewensjare daar deurgebring. Tot omstreeks 1952 was hy nog bereid om veral gedurende tye van vakantskap met prediking en siekebesoek te help.
Reeds in 1907 het die kerkraad aandag begin gee aan die naderende halfeeufees, maar die notule maak dit nie altyd duidelik watter halfeeufees doel word nie, die Kerkverband s’n in 1909 of die Middelburgse kerk s’n in 1910. Die halfeeufees van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika het ook toe al binne die gesigskring gekom – en dan ook plaasgevind voor die halfeeufees van die kerk van Middelburg s'n. Eers ná Februarie 1909 was dit duidelik dat dit beslis handel oor die halfeeufees van die plaaslike kerk. Voor daardie datum het dit vermoedelik oor die halfeeufees van die hele Kerk in Suid-Afrika gegaan.
Die huidige kerkgebou was teen 29 Mei 1861 (minder ses maande ná die stigting van die gemeente) al in aanbou, volgens die Eeufeesgedenkboek van die dorp Middelburg, K.P. Volgens dié boek is hierdie gebou die oudste Gereformeerde kerkgebou in Suid-Afrika wat nog in gebruik is. In die tweede halfeeu van sy bestaan is al telkemale besluite geneem betreffende dié gebou, maar meeste kon nie uitgevoer word nie. Die beplanning van aanbou met die oog op die halfeeufees is byvoorbeeld nie deurgevoer is nie. Ook ná die halfeeufees was weer in 1912 en in 1920 besluite in hierdie verband. Reeds in Januarie 1912 kom die saak van die aanbou van 'n vleuel en 'n toring weer ter tafel. Aangesien hiervoor toe ongeveer £1 200 nodig was en aangesien dit op die Februarie-vergadering geblyk het dat maar vir £500 geteken is deur die lidmate, het die kerkraad besluit om die plan nie nou uit te voer nie. Daar is toe net op vernuwing van die bestaande gebou besluit, en hiervoor is toe gekollekteer.
Wat toe alles aan die gebou gedoen is, word nie beskryf nie. Vermoedelik is die gewelpatroon van die gebou verander deur die minarette op die hoeke aan te bring en die boonste versiering in die middel van elke gewel. Volgens die foto voor in die 1910-gedenkboek was hierdie versierings toe nog nie daar nie. Weer in 1920 (13 Februarie en 21 Mei) is besluit om geld in te samel vir die aanbou van 'n vleuel. En nog 'n keer is hierdie plan nie uitgevoer nie. Gedurende die maande tussen Mei 1945 en November 1947 is gewerk aan 'n grondige reparasie van die kerkgebou. Toe is nuwe banke en 'n nuwe preekstoel ingesit.
In 1936 het 'n erflating van sr. Hetta Kruger dit vir die kerkraad moontlik gemaak om te besluit om aan die boukommissie op te dra om tenders vir die bou van 'n saal te vra. Op 15 Augustus 1936 is 'n tender aanvaar en 'n saal opgerig aan die suidekant van die kerkgebou. In November 1936 is aan die kerkraad meegedeel dat sommige lidmate beswaar het daarteen dat die saal die naam "Hetta Krugersaal" dra (helaas word in die notule nie beskryf wat die besware is nie). Die kerkraad het egter besluit om die naam so te behou. Sonder motivering van 'n nuwe besluit (in elk geval word die redes nie in die notule gevind nie) is tog op 12 Februarie 1937 besluit om die naam voor die saal te verwyder. Betekenisvol staan by hierdie jongste besluit genotuleer: "Tien stemme word hierteen uitgebring." Op dieselfde perseel waar in 1936 die saal gebou is, word in die laat 1950's 'n moderne kantoorgebou opgerig. Vir dié doel is die saal gesloop.
In die notule van 19 November 1920 is gewag gemaak van die bydrae van die gemeente vir 'n reisende predikant. Hierdie lank gekoesterde ideaal is eers in 1958, ná ds. Van der Walt se dood, verwesenlik toe van die Westelike Klassis Kaapland die opdrag kom na die kerkrade Middelburg-Steynsburg-Hofmeyr "om 'n predikant te beroep om die lidmate wat woon tussen die spoorwegvurk na Port Elizabeth en Mosselbaai te bedien".
Die Dankofferfonds se ontstaan word baie kort in die notule weergegee. Art. 19b, 15 Februarie 1935 lui net: “Dat een Dankoffer in Meimaand van die Gemeente gevra sal word in geld en vee." Hoewel dit nie in die notule gemeld word nie, is die vermoede dat die fonds gestig is om 'n eventuele geldnood, soos juis in die moeilike jare van depressie en droogte rondom 1933 beleef is, die hoof te bied. Eers op 23 Oktober 1942 is weer melding van die fonds. Toe is besluit om met Nagmaalsgeleenthede 'n spesiale dankoffer te vra en dit in 'n reserwefonds te belê. Tot hierdie fonds, wat die naam “Reserwefonds" gekry het, het die gemeente mildelik bygedra. Die vier deurkollektes wat daarvoor gedurende 1944 alleen gehou is, het byna £100 opgelewer. Op 25 Maart 1945 het die kassier aan die hand gegee dat die naam van die fonds voortaan sal wees die Dankofferfonds. Die enigste ander besluit oor die fonds was blykbaar op 21 Februarie 1947, toe gereël is dat die “Naoorlogse fonds" en die Dankofferfonds saamgevoeg word. Verder was daar jaarliks melding in die finansiële verslae.