Paine, Thomas - Artikels - 2022
Paine, Thomas - Geskiedenis
Paine, Thomas (1737-1809) - Engels gebore Amerikaanse politieke teoretikus en pamfletskrywer wat geskryf het ter verdediging van die ideale van die Amerikaanse Revolusie. Sy bekendste werk, Common Sense, is in 1776 gepubliseer en het mense in die kolonies beïnvloed om die patriot -saak te ondersteun.
Thomas Paine (1737-1809) was 'n Brits-Amerikaanse rewolusionêr wat gedurende die 1790's bygedra het tot gebeure in Frankryk.
Paine was 'n Britse geboorte, die seun van 'n Quaker -boer uit Norfolk. In 1774 reis hy na Amerika, toe op die rand van revolusie, en kry hy 'n reputasie om politieke pamflette te skryf wat net so duidelik geskryf is as radikaal. Paine se republikeinse opstel uit 1776 Gesonde verstand was een van die groot dele van die Amerikaanse rewolusie en het ook bekend geword in Frankryk.
Paine het in die 1780's na Engeland teruggekeer, waar hy geskryf het Die regte van die mensdie onderneming kwaad gemaak het en tot beskuldigings van verraad gelei het.
In 1792 vlug Paine na Frankryk, waar hy burgerskap kry en tot die Nasionale Konvensie verkies word, alhoewel hy slegs 'n minimale hoeveelheid Frans praat.
Hoewel Paine te radikaal was vir die Britte en baie Amerikaners, was hy nie radikaal genoeg vir die opkomende Jakobyne van 1793 nie. Teen die einde van die jaar is hy uit die konvensie verwyder deur 'n dekreet wat buitelanders verbied en daarna in die gevangenis gegooi. Hy was byna 'n jaar in die gevangenis, en ontsnap nouliks aan die guillotine voordat hy tydens die Thermidoriaanse reaksie van laat 1794 vrygelaat is.
Die skrywer Thomas Paine word in Frankryk gearresteer
Thomas Paine word in Frankryk gearresteer weens verraad. Alhoewel die aanklagte teen hom nooit in detail uiteengesit is nie, is hy op 26 Desember in afwesigheid verhoor en skuldig bevind. Voordat hy na Frankryk verhuis het, was Paine 'n belangrike rol in die Amerikaanse Revolusie as skrywer van Gesonde verstand, geskrifte wat deur George Washington gebruik is om die Amerikaanse troepe te inspireer. Paine het na Parys verhuis om betrokke te raak by die Franse Revolusie, maar die chaotiese politieke klimaat het hom teëgekom, en hy is gearresteer en gevangenisstraf opgelê vir misdade teen die land.
Toe hy vir die eerste keer in Parys aankom, is Paine hartlik verwelkom en ere -burgerskap verleen deur leiers van die rewolusie wat sy antiroyaliteitboek geniet het Die regte van die mens. Kort voor lank het hy egter sy nuwe leërskare beledig. Paine was onder alle omstandighede streng gekant teen die doodstraf en hy het die Franse rewolusionêre wat honderde na die guillotine gestuur het, hardop gekant. Hy het ook 'n uitdagende nuwe boek begin skryf, Die tydperk van die rede, wat die kontroversiële idee bevorder het dat God nie die optrede van mense beïnvloed nie en dat wetenskap en rasionaliteit die oorhand oor godsdiens en bygeloof sou hê. Alhoewel Paine besef het dat die sentiment in die herfs van 1793 teen hom draai, het hy in Frankryk gebly omdat hy geglo het dat hy die mense help.
Nadat hy in hegtenis geneem is, is Paine na die Luxemburgse gevangenis geneem. Die gevangenis was voorheen 'n paleis en anders as enige ander aanhoudingsentrum ter wêreld. Hy is behandel in 'n groot kamer met twee vensters en is slegs snags binne gesluit. Sy maaltye is van buite voorsien, en bediendes is toegelaat, alhoewel Paine nie voordeel trek uit die luukse nie. Terwyl hy in die gevangenis was, het hy aanhou werk Die tydperk van die rede.
Paine se gevangenisstraf in Frankryk het 'n algemene herrie in Amerika veroorsaak en toekomstige president James Monroe het al sy diplomatieke verbindings gebruik om Paine in November 1794 vrygelaat te kry. Ironies genoeg was dit nie lank voordat Paine in die Verenigde State geminag sou word nie. wel. Na Die tydperk van die rede gepubliseer is, is hy 'n anti-Christus genoem en is sy reputasie verwoes. Thomas Paine sterf in 1809 as 'n arm man in New York.
Een van die invloedrykste skrywers tydens die Amerikaanse rewolusie, Thomas Paine, het ook gehelp om die politieke ideologieë van George Washington te vorm. Tog was Paine se gewildheid nie net gebaseer op oorspronklike idees nie, maar eerder op sy koorsagtige aktiwiteitsvlak en skryfstyl. Dit blyk uit die titel van sy bekendste pamflet, Gesonde verstand, Het Paine geskryf op 'n manier wat 'n beroep op die massas gedoen het, nie net op die Amerikaanse elite nie. Boonop het Paine voortdurend geroer vir demokratiese hervormings, nie net in die Verenigde State nie, maar ook in Frankryk en Engeland, en het hy gehelp om die dramatiese transformasies van die verskillende nasies in die noordelike Atlantiese wêreld gedurende die laat 1700's te verbind.
Paine is in 1737 in Thetford, Engeland, gebore. Na 'n kort tydperk as matroos en belastingamptenaar, is Paine in 1774 aan Benjamin Franklin in Londen voorgestel en daarna na Philadelphia verhuis. Namate die woede oor Groot -Brittanje versterk en gewapende konflik in die Amerikaanse kolonies ontstaan ​​het, het Paine sy bekendste pamflet, Common Sense, geskryf wat in Januarie 1776 verskyn het. III sou binnekort die onreg aan die kolonies regstel, het Paine aangevoer dat die hele Britse stelsel fundamenteel gebaseer was op 'n tirannie van aristokrasie en monargie.
Paine beweer dat die kolonies hul bande met Engeland eens en vir altyd moet verbreek, 'n demokratiese regering met 'n geskrewe grondwet tot stand moet bring en sodoende die voordele van vryhandel en vryheid moet behaal deur voortdurend in Europese oorloë ingesleep te word. Paine het duidelik en eenvoudig geskryf om die algemene massa te bereik en sy idees het grootliks daartoe bygedra dat die entoesiasme vir onafhanklikheid van Groot -Brittanje versprei is. Na raming het byna 50 000 eksemplare van die pamflet in die kolonies verskyn in die jare wat tot die Revolusie gelei het.
George Washington was een van die wye lesers van Paine se geskrifte. Voor die beroemde kruising van die Delaware op pad na die oorwinning in Trenton aan die einde van 1776, beveel generaal George Washington beamptes om Paine se Die Amerikaanse krisis aan die kontinentale weermag. In die pamflet was die beroemde woorde van Paine: "Dit is die tye wat mensesiele probeer." Tydens die Revolusie werk Paine ook saam met radikale in Philadelphia om 'n nuwe staatsgrondwet in 1776 op te stel wat die eiendoms kwalifikasies vir stemming en amp beklee.
Paine keer in 1787 terug na Brittanje, maar ervaar gou vervolging as gevolg van sy vurige steun aan die Franse Revolusie. Toe die konserwatiewe Engelse skrywer en politikus Edmund Burke die Franse rewolusie hewig kritiseer, het Paine 'n nuwe werk geskryf met die titel Die regte van die mens wat aangevoer het dat onderdrukking in die samelewing voortspruit uit aristokratiese beheer van 'n ongelyke en ondemokratiese politieke stelsel. Paine is aangekla van verraad en het in 1793 na Frankryk ontsnap waar hy tot lid van die Nasionale Vergadering verkies is. Toe hy beswaar maak teen die onthoofding van die Franse koning Lodewyk XVI, is hy in die tronk gegooi totdat die Amerikaanse ambassadeur in Frankryk, James Monroe, sy vrylating kon verseker.
Paine het etlike jare in Frankryk gebly en sy laaste bekende werk geskryf, die driedelige Age of Reason. In 1796 publiseer Paine 'n bitter ope brief aan George Washington waarin hy persoonlik Washington aanval as 'n onbevoegde generaal en elitêre president wat Paine verraai het omdat hy hom nie beskerm het toe hy Amerikaanse burgerskap geëis het toe hy deur Frankryk gearresteer is nie. Paine het skreiend met betrekking tot Washington geskryf dat: "Monopolieë van elke aard u administrasie gekenmerk het byna op die oomblik dat dit begin het. Die grond wat deur die Revolusie verkry is, is aan partydige geskenk, die belang van die ontbinde soldaat is aan die spekulant verkoop en in watter bedrieglike lig moet Die karakter van die heer Washington verskyn in die wêreld wanneer sy verklarings en sy optrede met mekaar vergelyk word! " 1 Ondanks Paine se ontevredenheid met die jare na die Amerikaanse rewolusie, keer Paine in 1802 terug na die Verenigde State op uitnodiging van president Thomas Jefferson. Paine het tot in sy dood in 1809 in die Verenigde State gebly.
1. The Writings of Thomas Paine, Vol. 3, uitg. Moncure Daniel Conway (New York: GP Putnam's Sons, 1895), 243.
Foner, Eric. Tom Paine en Revolutionary America. New York: Oxford University Press, 1976.
Fruchtman Jr., Jack. Die politieke filosofie van Thomas Paine. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2009.
Kaye, Harvey J. Thomas Paine en die belofte van Amerika. New York: Hill en Wang, 2006.
& apos Gewone sin & apos
Op 'n manier wat die leser dwing om onmiddellik 'n keuse te maak, het & quotCommon Sense & quot; die Amerikaanse koloniste, wat oor die algemeen nog nie besluit het nie, 'n sterk argument vir volskaalse opstand en vryheid van Britse bewind voorgelê. En hoewel dit waarskynlik min invloed gehad het op die werklike skryf van die Onafhanklikheidsverklaring, het & quotCommon Sense & quot die kwessie op straat gedwing, wat die koloniste laat sien het dat 'n ernstige saak op hulle wag en dat 'n openbare gesprek dringend nodig was. Toe dit eers begin debatteer, bied die artikel 'n oplossing vir Amerikaners wat walglik en ontsteld was oor die teenwoordigheid van tirannie in hul nuwe land. (& quot; Common Sense & quot word deur een historikus na verwys as & quot; die mees aansteeklike en gewilde pamflet van die hele revolusionêre era. & quot)
Paine het & quotCommon Sense & quot in 'n onopgesmukte styl geskryf, en het filosofiese nadenke en Latynse terme afgestaan, en eerder op Bybelse verwysings vertrou om met die gewone mens te praat, net soos 'n preek. Binne 'n paar maande het die stuk meer as 500 000 eksemplare verkoop. "Common Sense" bied 'n duidelike Amerikaanse politieke identiteit as die belangrikste opsie en het meer as enige ander enkele publikasie die weg gebaan vir die Onafhanklikheidsverklaring, wat eenparig op 4 Julie 1776 bekragtig is.
Paine het in November 1774, kort voor die gevegte van Lexington en Concord, in die Amerikaanse kolonies aangekom. Alhoewel die kolonies en Groot -Brittanje vyandelikheid teen mekaar begin het, is die gedagte aan onafhanklikheid aanvanklik nie vermaak nie. Deur sy vroeë ervarings in die kolonies in 1778 te skryf, het Paine "die gesindheid van die mense so gevind dat hulle deur 'n draad gelei en deur 'n riet gelei kon word. Hulle gehegtheid aan Brittanje was hardnekkig, en dit was destyds , 'n soort verraad om daarteen te praat. Hulle griewe -idees werk sonder wrok, en hulle enigste doel was versoening. "  Paine het hom vinnig in die koerantbedryf in Philadelphia ingegrawe en begin skryf Gesonde verstand laat in 1775 onder die werktitel van Gewone Waarheid. Alhoewel dit begin het as 'n reeks briewe wat in verskillende koerante in Philadelphia gepubliseer moes word, het dit te lank en onhandig geword om as briewe te publiseer, wat Paine daartoe gelei het om die pamfletvorm te kies. 
Benjamin Rush het die uitgewer Robert Bell aanbeveel en Paine belowe dat hoewel ander drukkers die inhoud van die pamflet kan weerhou, Bell nie sou aarsel of die druk daarvan vertraag nie. Die pamflet is die eerste keer op 10 Januarie 1776 gepubliseer.  Bell het die pamflet ywerig in Philadelphia se koerante bevorder, en die vraag het so groot geword dat 'n tweede druk nodig was.  Paine, verheug oor die sukses daarvan, het probeer om sy deel van die winste in te samel en dit te skenk om handskoene aan te skaf vir die troepe van generaal Montgomery, en laer toe laer in die ysige Quebec.  Toe Paine se gekose tussengangers egter Bell se rekeninge nagegaan het, het hulle gevind dat die pamflet eintlik geen wins gemaak het nie. Woedend beveel Paine Bell om nie voort te gaan met 'n tweede uitgawe nie, aangesien hy verskeie bylaes beplan het om by te voeg Gesonde verstand. Bell het dit geïgnoreer en 'n 'nuwe uitgawe' begin adverteer. [ aanhaling nodig ]
Terwyl Bell geglo het dat die advertensie Paine sou oortuig om sy dienste te behou, het dit die teenoorgestelde effek gehad. Paine het die hulp van die Bradford -broers, uitgewers van die Pennsylvania Evening Post, en sy nuwe uitgawe vrygestel, met verskeie bylaes en bykomende geskrifte.  Bell het begin werk aan 'n tweede uitgawe. Dit het 'n maand lange openbare debat tussen Bell en die steeds anonieme Paine begin, wat op die bladsye en advertensies van die Pennsylvania Evening Post, terwyl elke party die ander van dubbelsinnigheid en bedrog aankla. Paine en Bell het nog 'n paar uitgawes gepubliseer aan die einde van hul openbare twis. [ aanhaling nodig ]
Die publisiteit wat deur die aanvanklike sukses gegenereer is en die publikasie -meningsverskille vererger het, het die pamflet tot ongelooflike verkope en verspreiding gedryf. Volgens Paine se eie skatting van die verkope van die pamflet, beweer sommige historici dit Gesonde verstand het in 1776 byna 100 000 eksemplare verkoop,  en volgens Paine is 120 000 eksemplare in die eerste drie maande verkoop. Een biograaf skat dat 500 000 eksemplare in die eerste jaar verkoop is (in Amerika en Europa, oorwegend Frankryk en Brittanje), en 'n ander een skryf dat Paine se pamflet slegs 25 uitgawes in die eerste jaar deurgegaan het.   Sommige historici betwis egter hierdie syfers as onwaarskynlik weens die destydse geletterde bevolking en het die verste boonste limiet as 75 000 eksemplare geraam.  
Afgesien van die gedrukte pamflet self, was daar baie handgeskrewe opsommings en hele eksemplare in omloop. Paine het ook publikasieregte verleen aan byna elke afdruk wat hulle versoek het, waaronder verskeie internasionale uitgawes.  Dit was baie gewild in Frankryk, waar dit gepubliseer is sonder dat dit teen monargie was.  Ten minste een koerant het die hele pamflet gedruk: die Courant in Connecticut in sy uitgawe van 19 Februarie 1776.  In 1956 skryf Richard Gimbel, in terme van sirkulasie en impak, dat 'n "ekwivalente verkoop vandag, gebaseer op die huidige bevolking van die Verenigde State, meer as ses- en 'n half miljoen eksemplare binne die kort tydperk van drie maande ". 
Byna drie maande lank het Paine daarin geslaag om sy anonimiteit te behou, selfs tydens Bell se kragtige koerantpolemiek. Sy naam het eers 30 Maart 1776 amptelik verband gehou met die onafhanklikheidskonflik.  Paine het nooit die winste teruggekry wat volgens hom die gevolg was van Bell se eerste uitgawe nie. Uiteindelik verloor hy ook geld op die Bradford -drukwerk, en omdat hy besluit het om sy outeursreg af te weer, het hy nooit baat gevind by Gesonde verstand. [ aanhaling nodig ]
Die eerste en daaropvolgende uitgawes het die pamflet in vier afdelings verdeel.
I. Van die oorsprong en ontwerp van die regering in die algemeen, met bondige opmerkings oor die Engelse grondwet
In sy eerste afdeling het Paine algemene teorieë van die Verligting oor die toestand van die natuur in verband gebring om 'n grondslag vir die republikeinse regering te vestig. Paine het die afdeling begin deur 'n onderskeid te tref tussen die samelewing en die regering en voer aan dat die regering 'n 'noodsaaklike euwel' is. Hy illustreer die krag van die samelewing om geluk in die mens te skep en te behou deur die voorbeeld van 'n paar geïsoleerde mense wat dit makliker vind om saam te woon eerder as uitmekaar, en sodoende die samelewing te skep. Namate die samelewing aanhou groei, word 'n regering nodig om die natuurlike boosheid wat Paine in die mens gesien het, te voorkom.
Om die burgerlike samelewing deur middel van wette te bevorder en die onmoontlikheid van alle mense wat sentraal vergader om wette, verteenwoordiging en verkiesings nodig te maak, te verantwoord. Aangesien die model duidelik bedoel was om die situasie van die koloniste ten tyde van publikasie te weerspieël, het Paine die Engelse grondwet oorweeg.
Paine het twee tirannieë in die Engelse grondwet gevind: monargiese en aristokratiese tirannie by die koning en eweknieë, wat uit oorerwing regeer en niks tot die mense bydra nie. Paine het die Engelse grondwet gekritiseer deur die verhouding tussen die koning, die eweknieë en die gemeenskap te ondersoek.
II. Van monargie en oorerflike opvolging Redigeer
Die tweede afdeling beskou monargie eers vanuit 'n Bybelse perspektief en dan vanuit 'n historiese perspektief. Hy begin deur te argumenteer dat, aangesien alle mense gelyk is in die skepping, die onderskeid tussen konings en onderdane 'n valse is. Paine haal dan 'n reeks Bybelse gedeeltes aan om die goddelike reg van Konings te weerlê. Nadat hy Matteus 22:21 aangehaal het, beklemtoon hy Gideon se weiering om gehoor te gee aan die oproep van die mense om te regeer, met verwysing na Rigters 8:22. Daarna gee hy die meerderheid van 1 Samuel 8 weer (waarin Samuel God se besware teen die volk se eis om 'n koning weergee) en tot die gevolgtrekking kom: 'Die Almagtige het hier sy protes teen die monargiese regering ingedien. "
Paine ondersoek dan 'n paar van die probleme wat konings en monargieë in die verlede veroorsaak het en kom tot die gevolgtrekking:
In Engeland het 'n koning weinig meer om te doen as om oorlog te voer en plekke weg te gee, wat in eenvoudige terme die land wil verarm en dit by die ore kan saamstel. Inderdaad 'n mooi besigheid vir 'n man wat agt honderdduisend sterling per jaar toegelaat word, en in die winskopie aanbid! Meer eerlik is 'n eerlike man vir die samelewing en in die oë van God, as al die bekroonde ruffians wat ooit geleef het.
Paine val ook 'n tipe 'gemengde staat' aan, die konstitusionele monargie wat deur John Locke bevorder word, waarin die regeringsmagte geskei word tussen 'n parlement of kongres wat die wette maak, en 'n monarg wat dit uitvoer. Die konstitusionele monargie sou volgens Locke die magte van die koning voldoende beperk om te verseker dat die koninkryk wettig sou bly eerder as om tirannies te word. Volgens Paine is sulke perke egter onvoldoende. In die gemengde toestand konsentreer die mag in die hande van die monarg, wat hom uiteindelik toelaat om die beperkings wat hom opgelê word, te oortref. Paine bevraagteken waarom die ondersteuners van die gemengde staat, omdat hulle toegee dat die mag van die monarg gevaarlik is, in die eerste plek 'n monarg in hul regeringskema wil insluit.
III. Gedagtes oor die huidige stand van Amerikaanse sake
In die derde afdeling ondersoek Paine die vyandelikhede tussen Engeland en die Amerikaanse kolonies en voer aan dat onafhanklikheid die beste optrede is. Paine stel a Kontinentale handves (of Handves van die Verenigde Kolonies) dit sou 'n Amerikaner wees Magna Carta. Paine skryf dat 'n kontinentale handves 'uit 'n tussenliggaam tussen die kongres en die mense moet kom' en gee 'n uiteensetting van 'n kontinentale konferensie wat 'n kontinentale handves kan opstel.  Elke kolonie sou verkiesings hou vir vyf verteenwoordigers, wat vergesel sou word deur twee lede van die vergadering van kolonies, vir 'n totaal van sewe verteenwoordigers van elke kolonie in die kontinentale konferensie. Die konferensie sou dan vergader en 'n kontinentale handves opstel wat 'vryheid en eiendom vir alle mense en ... die vrye uitoefening van godsdiens' sou verseker.  Die Kontinentale Handves sou ook 'n nuwe nasionale regering uiteensit, wat Paine gedink het die vorm van 'n kongres sou aanneem.
Paine het voorgestel dat 'n kongres op die volgende manier geskep kan word: elke kolonie moet in distrikte verdeel word, en elke distrik sou ''n behoorlike aantal afgevaardigdes na die kongres stuur'.  Paine het gedink dat elke kolonie minstens 30 afgevaardigdes na die kongres moet stuur en dat die totale aantal afgevaardigdes in die kongres minstens 390 moet wees. Die kongres sou jaarliks ​​vergader en 'n president kies. Elke kolonie word in 'n lotery geplaas, die president word deur die hele kongres verkies uit die afvaardiging van die kolonie wat in die lotery gekies is. Nadat 'n kolonie gekies is, sou dit uit die daaropvolgende loterye verwyder word totdat al die kolonies gekies is, waarna die lotery weer sou begin. Drie vyfdes van die kongres verg om 'n president te kies of 'n wet te aanvaar.
IV. Oor die huidige vermoë van Amerika, met 'n paar verskillende refleksies, wysig
Die vierde afdeling van die pamflet bevat Paine se optimistiese siening van Amerika se militêre potensiaal ten tyde van die revolusie. Hy bestee byvoorbeeld bladsye om te beskryf hoe koloniale skeepswerwe, deur die groot hoeveelhede hout in die land te gebruik, vinnig 'n vloot kon skep wat teen die Royal Navy kon meeding.
Swaar advertensies deur sowel Bell as Paine en die groot publisiteit wat hulle uitgee -stryery veroorsaak het Gesonde verstand 'n onmiddellike gewaarwording, nie net in Philadelphia nie, maar ook oor die dertien kolonies. Vroeë "beoordelaars" (hoofsaaklik uittreksels wat anoniem in koloniale koerante gepubliseer is) het die duidelike en rasionele saak vir onafhanklikheid deur Paine voorgehou. Een Marylander het aan die Pennsylvania Evening Post op 6 Februarie 1776, dat "as jy die skrywer van GEMEENSIN ken, vertel hom dat hy wondere verrig en wonderwerke verrig het. Sy styl [sic] is eenvoudig en senuweeagtig, sy feite is waar, sy redenasie is regverdig en afdoende. " Paine se dramatiese oproepe tot volksondersteuning van revolusie, "gee elke persoon die vryheid om materiaal by te dra vir die groot gebou, die groot handves van American Liberty." wat later deur konserwatiewes soos John Adams begunstig is, was baie aantreklik vir die gewilde gehoor wat gelees en herlees het Gesonde verstand. In die maande voor die Onafhanklikheidsverklaring het baie meer beoordelaars opgemerk dat die twee hooftemas (direkte en passievolle styl en oproepe tot individuele bemagtiging) deurslaggewend was om die koloniste van versoening tot opstand te swaai. Die pamflet was ook baie suksesvol as gevolg van 'n briljante bemarkingstaktiek wat Paine beplan het. Hy en Bell het die eerste uitgawe op ongeveer dieselfde tyd gepubliseer as 'n verkondiging oor die kolonies deur koning George III, in die hoop om die sterk, monargiese boodskap te kontrasteer met die sterk anti-monargiese Gesonde verstand.  Gelukkig verskyn die toespraak en die eerste advertensie van die pamflet op dieselfde dag op die bladsye van die Pennsylvania Evening Post. 
Terwyl Paine sy styl en toespraak op die gewone mense toegespits het, het die argumente wat hy aangevoer het, ingegaan op huidige debatte oor sedes, die regering en die meganismes van demokrasie.  Dit het die gesonde verstand 'n 'tweede lewe' gegee in die baie openbare oproep-en-reaksie-aard van koerantdebatte wat deur intellektuele briewe in Philadelphia gemaak is. Paine se formulering van 'oorlog vir 'n idee' het gelei tot, soos Eric Foner dit beskryf, ''n stroom briewe, pamflette en breë kante oor onafhanklikheid en die betekenis van die republikeinse regering. Paine se idees aanval of verdedig, of brei en verfyn dit uit'.  
John Adams, wat George Washington sou opvolg om die tweede president van die nuwe land te word, in sy Gedagtes oor die regering het geskryf dat Paine se ideaal geskets is Gesonde verstand was "so demokraties, sonder enige terughoudendheid of selfs 'n poging tot 'n ewewig of teenstrydigheid, dat dit verwarring en elke bose werk moet veroorsaak."  Ander, soos die skrywer wat homself 'Cato' noem, veroordeel Paine as gevaarlik en sy idees as gewelddadig.  Paine was ook 'n aktiewe en gewillige deelnemer aan wat in wese 'n reklametoer van ses maande vir onafhanklikheid sou word. Hy skryf as 'The Forester' en reageer met passie op Cato en ander kritici op die bladsye van die Philadelphiaanse koerante en verklaar weer in 'n vurige taal dat hulle konflik nie net met Groot -Brittanje was nie, maar ook met die tirannie wat onvermydelik voortspruit uit monargiese bewind. 
Later het geleerdes die invloed van Gesonde verstand op verskeie maniere. Sommige, soos A. Owen Aldridge, beklemtoon dit Gesonde verstand Daar kon kwalik gesê word dat dit 'n bepaalde ideologie bevat, en dat "selfs Paine self moontlik nie die uiteindelike bron van baie van sy konsepte ken nie". Hulle maak daarop dat baie van die pamflet se waarde gekom het as gevolg van die konteks waarin dit gepubliseer is.  Eric Foner het geskryf dat die pamflet 'n radikale bevolking aangeraak het op die hoogtepunt van hul radikalisme, wat uitloop op Pennsylvania met 'n nuwe grondwet wat ooreenstem met Paine se beginsels.  Baie mense het opgemerk dat Paine se vaardighede hoofsaaklik in oorreding en propaganda was en dat dit ongeag die inhoud van sy idees, die ywer van sy oortuiging en die verskillende instrumente wat hy vir sy lesers gebruik het (soos om sy Christendom te beweer toe hy werklik 'n Deist), Gesonde verstand was sekerlik suksesvol.  Ander beklemtoon die uniekheid van Paine se visie, met Craig Nelson wat hom 'n 'pragmatiese utopie' noem wat ekonomiese argumente ten gunste van moralistiese argumente beklemtoon en sodoende geloofwaardigheid verleen aan die argument dat Gesonde verstand was propaganda. 
In antwoord op Gesonde verstand, Eerwaarde Charles Inglis, destyds die Anglikaanse geestelikes van die Trinity Church in New York, het namens koloniste wat aan die Kroon lojaal was, op Paine gereageer met 'n verhandeling getiteld Die ware rente van Amerika onpartydig vermeld. 
DIE plan wat in hierdie werk vervat is, is nie alleen vir 'n spesifieke land aangepas nie: die beginsel waarop dit gebaseer is, is algemeen. Maar omdat die menseregte 'n nuwe studie in hierdie wêreld is en 'n beskerming nodig het teen die priesterlike bedrog en die lankmoedigheid van verdrukking, het ek dit reg geag om hierdie werkie onder u beskerming te plaas.
As ons nadink oor die lang en digte nag waarin Frankryk en die hele Europa deur hul regerings en hul priesters gedompel is, moet ons minder verbaas wees as verdriet oor die verwarring wat veroorsaak word deur die eerste liguitbarsting wat die duisternis verdryf. Die oog wat gewoond is aan duisternis kan aanvanklik amper nie die helder daglig verduur nie. Dit is deur gebruik wat die oog leer sien, en dit is dieselfde omseil van elke situasie na die teenoorgestelde.
Aangesien ons nie onmiddellik afstand gedoen het van al ons foute nie, kan ons nie in een slag kennis van al ons regte verkry nie. Frankryk het die eer gehad om dit by gelykheid aan die woord Liberty toe te voeg, en hierdie woord dui in wese op 'n beginsel wat geen gradering toelaat in die dinge waarop dit van toepassing is nie. Maar gelykheid word dikwels verkeerd verstaan, dikwels verkeerd toegepas en dikwels geskend.
Vryheid en eiendom is woorde wat al ons besittings uitdruk wat nie intellektueel van aard is nie. Daar is twee soorte eiendom. Eerstens, natuurlike eiendom, of dit wat na ons toe kom van die Skepper van die heelal-soos die aarde, lug, water. Tweedens, kunsmatige of verkrygde eiendom-die uitvinding van mans.
In laasgenoemde is dit onmoontlik om gelykheid te verdeel. Dit sou nodig wees dat almal in dieselfde verhouding bygedra het, wat nooit die geval kan wees nie, en in hierdie geval sou elke individu sy eie eiendom vashou as sy eie regte deel. Gelykheid van natuurlike eiendom is die onderwerp van hierdie opstel. Elke individu in die wêreld word daarin gebore met wettige aansprake op 'n sekere soort eiendom, of die ekwivalent daarvan.
Die stemreg vir persone wat belas is met die uitvoering van die wette wat die samelewing beheer, is inherent aan die woord vryheid en vorm die gelykheid van persoonlike regte. Maar selfs al was die stemreg inherent aan eiendom, wat ek ontken, sou die stemreg steeds aan almal gelyk wees, want, soos ek gesê het, het alle individue wettige geboorteregte in 'n sekere tipe eiendom.
Ek het altyd die huidige Grondwet van die Franse Republiek beskou as die beste georganiseerde stelsel wat die menslike verstand nog opgelewer het. Maar ek hoop dat my voormalige kollegas nie aanstoot sal neem as ek hulle waarsku teen 'n fout wat in sy beginsel ingeskuif het nie. Gelykheid van die stemreg word nie gehandhaaf nie. Hierdie reg hou verband met 'n voorwaarde waarop dit nie behoort te afhang nie, dit wil sê met 'n deel van 'n sekere belasting genaamd & quotdirect. & Quot
Die waardigheid van stemreg word dus verlaag, en deur dit in die skaal te plaas met 'n minderwaardige ding, word die entoesiasme wat reg kan inspireer, verminder. Dit is onmoontlik om 'n gelykwaardige teenposisie vir stemreg te vind, want dit is alleen die moeite werd om sy eie basis te wees en kan nie gedy as 'n ent of 'n aanhangsel nie.
Sedert die Grondwet tot stand gekom het, het ons twee sameswerings gestrand gesien-dié van Babeuf, en dié van 'n paar onduidelike persone wat hulself versier met die veragtelike naam van & quotroyaliste. & Quot Die gebrek in beginsel van die Grondwet was die oorsprong van Babeuf se sameswering.
Hy het gebruik gemaak van die wrok wat deur hierdie gebrek veroorsaak is, en in plaas daarvan om op legitieme en grondwetlike wyse 'n oplossing te soek, of 'n maatstaf voor te stel wat vir die samelewing nuttig is, het die samesweerders hul bes gedoen om wanorde en verwarring te hernu, en het hulle persoonlik in 'n gids saamgestel, wat formeel vernietigend is vir verkiesing en verteenwoordiging. Hulle was fyn, uitspattig genoeg om te veronderstel dat die samelewing, besig met sy binnelandse sake, blindelings 'n direkteurskap aan hulle sou gee wat deur geweld toegesnou is.
Die sameswering van Babeuf is in 'n paar maande gevolg deur die van die koninklikes, wat hulself dwaas gevlei het met die idee om groot dinge te doen met swak of vuil middele. Hulle reken op al die ontevredenheid, van watter rede ook al, en probeer op hul beurt die klas mense wat die ander gevolg het, aanwakker. Maar hierdie nuwe kapteins het opgetree asof hulle gedink het dat die samelewing niks meer op die hart dra as om hofdienaars, pensioenarisse en al hul opleiding te onderhou onder die minagtende titel van koninklikes nie. My klein opstel sal hulle ontken deur aan te toon dat die samelewing op 'n heel ander doel mik-om homself te behou.
Ons weet almal of behoort te weet dat die tyd waarin 'n rewolusie aan die gang is, nie die tyd is waarop die voordele daarvan geniet kan word nie. Maar as Babenf en sy medepligtiges die toestand van Frankryk onder hierdie grondwet in ag geneem het en dit vergelyk het met wat dit was onder die tragiese revolusionêre regering, en tydens die onheilspellende terreurregering, moes die snelheid van die verandering vir hulle baie opvallend gewees het en verstommend. Hongersnood is vervang deur oorvloed, en deur die gegronde hoop op 'n nabye en toenemende welvaart.
Wat die gebrek in die Grondwet betref, is ek heeltemal daarvan oortuig dat dit grondwetlik reggestel sal word, en dat hierdie stap onontbeerlik is solank dit voortduur dat dit die hoop sal opwek en die samesweerders kan voorsien, en vir die res is dit betreurenswaardig dat 'n Grondwet wat so verstandig georganiseer is, soveel in die beginsel daarvan moet dwaal. Hierdie fout stel dit bloot aan ander gevare wat hulself sal laat voel.
Opwindende kandidate gaan onder diegene wat nie die middele het om die direkte belasting te betaal nie, en dit vir hulle te betaal, op voorwaarde dat hulle hul stemme ontvang. Laat ons onwankelbare gelykheid handhaaf in die heilige reg op stemreg: openbare veiligheid kan nooit 'n vaste basis hê nie. Salut et Fraternit & eacute.
U voormalige kollega,
Skrywer se Engelse Voorwoord
DIE volgende stukkie is in die winter van 1795 en '96 geskryf, en omdat ek nie besluit het of ek dit tydens die huidige oorlog sou publiseer of om te wag tot die aanvang van 'n vrede nie, het dit by my gelê, sonder verandering of byvoeging , vandat dit geskryf is.
Wat my bepaal het om dit nou te publiseer, is 'n preek wat gehou is deur Watson, biskop van Llandaff. Sommige van my lesers sal onthou dat hierdie biskop 'n boek geskryf het met die titel & quotAn Apology for the Bible, & quot in antwoord op my tweede deel van "The Age of Reason." oor die onderwerp.
Aan die einde van die biskop se boek is 'n lys van die werke wat hy geskryf het. Hieronder is die preek wat daarop verwys word getiteld: & quotThe Wisdom and Goodness of God, in have made both Rich and Poor with an Appendix, containing Reflections on the Current State of England and France. & Quot
Die fout in hierdie preek het my bepaal om my & quotAgrarian Justice. Te publiseer. & Quot
In plaas daarvan om te preek om een ​​deel van die mensdom in vrymoedigheid aan te moedig. . . dit sou beter wees as priesters hulle tyd in beslag neem om die algemene toestand van die mens minder ellendig te maak as wat dit is. Praktiese godsdiens bestaan ​​daarin om goed te doen: en die enigste manier om God te dien, is om te probeer om sy skepping gelukkig te maak. Alle prediking wat dit nie het nie, want die doel daarvan is onsin en skynheiligheid.
Om die voordele van die sogenaamde beskaafde lewe te bewaar en terselfdertyd die kwaad wat dit veroorsaak het, te herstel, moet dit beskou word as een van die eerste doelwitte van gereformeerde wetgewing.
Of die toestand wat trots, miskien verkeerdelik, beskawing genoem word, die algemene geluk van die mens die meeste bevorder of die meeste beseer het, is 'n vraag wat sterk betwis kan word. Aan die een kant word die toeskouer aan die ander kant verblind deur die skitterende voorkoms; Die mees gegoede en die ellendigste van die mensdom is in die lande wat beskaafd genoem word.
Om te verstaan ​​wat die toestand van die samelewing behoort te wees, is dit nodig om 'n idee te hê van die natuurlike en primitiewe toestand van die mens, soos dit tans onder die Indiane van Noord -Amerika is. Daar is in daardie toestand nie een van die bril van menslike ellende wat armoede en wil hê dat ons in alle dorpe en strate in Europa voor ons oë wil hê nie.
Armoede is dus iets wat geskep word deur dit wat beskaafde lewe genoem word. Dit bestaan ​​nie in die natuurlike toestand nie. Aan die ander kant is die natuurlike toestand sonder die voordele wat voortspruit uit landbou, kuns, wetenskap en vervaardiging.
Die lewe van 'n Indiër is 'n deurlopende vakansie in vergelyking met die armes van Europa, en aan die ander kant lyk dit as veragtelik in vergelyking met die rykes. Die beskawing, of die sogenaamde, het dus op twee maniere gewerk: om die een deel van die samelewing welvarender en die ander meer ellendig te maak as wat die lot van beide in 'n natuurlike toestand sou gewees het.
Dit is altyd moontlik om van die natuurlike na die beskaafde staat te gaan, maar dit is nooit moontlik om van die beskaafde na die natuurlike toestand te gaan nie. Die rede hiervoor is dat die mens in 'n natuurlike toestand, wat deur jag bestaan, tien keer die hoeveelheid grond benodig om homself te onderhou as in 'n beskaafde toestand, waar die aarde bewerk word.
As 'n land dus bevolk word deur die bykomende hulpmiddels vir verbouing, kuns en wetenskap, is dit nodig om dinge in die staat te bewaar, want sonder dit kan daar nie meer bestaan ​​as 'n tiende deel van die inwoners nie. Die ding wat dus nou gedoen moet word, is om die euwels te herstel en die voordele wat vir die samelewing ontstaan ​​het, te behou deur van die natuurlike na die wat die beskaafde staat genoem word, oor te gaan.
By die aanname van die saak op hierdie grond, behoort die eerste beginsel van beskawing te gewees het, en behoort dit nog steeds te wees, dat die toestand van elke persoon wat in die wêreld gebore word, nadat 'n beskawingstoestand begin het, nie erger moes wees as dat hy voor die tydperk gebore is.
Maar die feit is dat die toestand van miljoene in elke land in Europa baie erger is as wanneer hulle gebore was voordat die beskawing begin het, onder die Indiane van Noord -Amerika gebore is. Ek sal wys hoe hierdie feit gebeur het.
Dit is 'n posisie om nie te betwis dat die aarde in sy natuurlike, gekweekte toestand die gemeenskaplike eiendom van die menslike ras was en ooit sou gewees het nie. In daardie toestand sou elke man uit eiendom gebore gewees het. Hy sou 'n gesamentlike eienaar van lewe gewees het met rus in die eiendom van die grond en in al sy natuurlike produksies, groente en diere.
Maar die aarde in sy natuurlike toestand kan, soos voorheen gesê, slegs 'n klein aantal inwoners ondersteun in vergelyking met wat dit in 'n bewerkte staat kan doen. En aangesien dit onmoontlik is om die verbetering wat deur die verbouing gemaak is, te skei van die aarde self, waarop die verbetering plaasvind, het die idee van grondbesit ontstaan ​​uit die gelykenisverbinding, maar dit is tog waar dat dit slegs die waarde van die verbetering is , en nie die aarde nie, dit is individuele eiendom.
Elke eienaar van bewerkte lande is dus 'n grondhuur aan die gemeenskap verskuldig (want ek weet nie van 'n beter term om die idee uit te druk nie) vir die grond wat hy besit, en dit is uit hierdie grondhuur wat die fonds in hierdie voorstel plan is om uit te reik.
Dit kan afgelei word, sowel as uit die aard van die saak, sowel as uit al die verhale wat aan ons oorgedra is, dat die idee van grondbesit met bewerking begin is, en dat daar nie so iets was nie, soos grondbesit voor die tyd. Dit kan nie bestaan ​​in die eerste toestand van die mens nie, die van jagters. Dit het nie bestaan ​​in die tweede toestand, van herders nie: nie Abraham, Isak, Jakob of Job nie, vir sover die geskiedenis van die Bybel dit moontlik toelaat, was eienaars van grond.
Hulle eiendom het bestaan, soos altyd in kuddes en kuddes opgesom, saam met hulle van plek tot plek gereis. Die gereelde twis in daardie tyd oor die gebruik van 'n put in die droë land van Arabië, waar die mense gewoon het, toon ook dat daar geen grond is nie. Daar is nie erken dat grond as eiendom geëis kan word nie.
Oorspronklik kon daar nie iets soos grond wees nie. Die mens het nie die aarde gemaak nie, en alhoewel hy 'n natuurlike reg gehad het om dit te bewoon, het hy geen reg gehad om as deel van die eiendom vir ewig 'n deel daarvan op te spoor nie, en die Skepper van die aarde het ook nie 'n landkantoor geopen nie, vanwaar die eerste titelaktes moet uitreik. Vanwaar dan die idee van grondbesit? Ek antwoord soos voorheen, dat toe die bewerking begin het, die idee van grondbesit daarmee begin het, van die onmoontlikheid om die verbetering wat deur die verbouing gemaak is, te skei van die aarde self, waarop die verbetering aangebring is.
Die waarde van die verbetering het tot dusver die waarde van die natuurlike aarde oorskry, op daardie tydstip om dit te absorbeer totdat uiteindelik die gemeenskaplike reg van almal in die gekweekte reg van die individu verstrengel geraak het. Maar daar is nietemin verskillende soorte regte, en sal dit bly, solank die aarde bly bestaan.
Dit is slegs deur dinge na hul oorsprong terug te vind, dat ons regmatige idees daarvan kan verkry, en deur sulke idees te verkry, ontdek ons ​​die grens wat reg van verkeerd skei en leer elke mens sy eie ken. Ek het hierdie traktaat "Agrariese geregtigheid" geregtig om dit te onderskei van "Agrariese reg"
Niks kan meer onregverdig wees as agrariese wetgewing in 'n land wat deur bewerking verbeter word nie, alhoewel elke mens as inwoner van die aarde 'n mede -eienaar daarvan is in sy natuurlike toestand, volg dit nie dat hy 'n mede -eienaar van bewerkte aarde is nie . Die bykomende waarde wat deur bewerking gemaak word, nadat die stelsel toegelaat is, het die eiendom geword van diegene wat dit gedoen het, of wat dit van hulle geërf het, of wat dit gekoop het. Dit het oorspronklik geen eienaar gehad nie. Terwyl ek dus die reg voorstaan, en ek belangstel in die harde saak van almal wat uit die natuurlike erfenis uit die weg geruim is deur die instelling van die grondbesit, verdedig ek ewe die reg van die besitter op die deel wat is syne.
Verbouing is ten minste een van die grootste natuurlike verbeterings wat ooit deur menslike uitvindings aangebring is. Dit het aan die aarde 'n tienvoudige waarde gegee. Maar die monopolie wat begin het, het die grootste euwel opgelewer. Dit het meer as die helfte van die inwoners van elke nasie van hul natuurlike erfenis onteien, sonder om, soos dit moes gedoen word, 'n vrywaring vir daardie verlies te voorsien, en het daardeur 'n soort armoede en ellende geskep wat nie voorheen bestaan ​​het nie.
By die pleit van die saak van die persone wat so onteien is, is dit 'n reg, en nie 'n liefdadigheidsorganisasie nie, waarvoor ek pleit. Maar dit is die soort reg wat, eers verwaarloos, eers daarna na vore kon kom voordat die hemel die weg deur 'n revolusie in die regeringstelsel oopgemaak het. Laat ons dan eer betoon aan revolusies deur geregtigheid, en gee geld aan hul beginsels deur seëninge.
Nadat ek in enkele woorde die meriete van die saak geopenbaar het, gaan ek nou verder met die plan wat ek moet voorstel, naamlik:
Om 'n nasionale fonds op te stel, waaruit elke persoon, op die ouderdom van een-en-twintig jaar, die som van vyftien pond sterling, gedeeltelik as vergoeding, moet betaal vir die verlies van sy of haar natuurlike erfenis , deur die instelling van die stelsel van grondbesit:
En ook die som van tien pond per jaar, gedurende die lewe, aan elke mens wat nou leef, op die ouderdom van vyftig jaar, en aan alle ander soos hulle op daardie ouderdom sal aankom.
BETEKENIS WAARVAN DIE FONDS GESKEP MOET WORD
Ek het reeds die beginsel vasgestel, naamlik dat die aarde in sy natuurlike onbewerkte toestand die gemeenskaplike eiendom van die menslike ras was en sou wees, dat elke persoon in daardie toestand gebore is tot eiendom en dat die stelsel van grondbesit, deur sy onlosmaaklike verbintenis met bewerking en met wat beskaafde lewe genoem word, het die eiendom van almal wat dit onteien het, geabsorbeer, sonder om, soos dit moes gedoen word, 'n vrywaring vir daardie verlies te bied.
Die skuld is egter nie by die huidige eienaars nie. Geen klagte word geneig, of behoort teen hulle aangevoer te word nie, tensy hulle die misdaad aanneem deur regs teë te staan. Die fout is in die stelsel, en dit is waarneembaar gesteel op die wêreld, later gehelp deur die agrariese wet van die swaard. Maar die opeenvolgende geslagte kan die fout maak om homself te hervorm en sonder om die eiendom van enige van die huidige eienaars te verminder of te laat afbreek, kan die werking van die fonds nog, en in volle werking, die eerste jaar van die stigting daarvan begin, of kort daarna, soos ek sal wys.
Daar word voorgestel dat die betalings, soos reeds gesê, aan elke persoon gemaak word, ryk of arm. Dit is die beste om dit so te maak, om indringende onderskeid te voorkom. Dit is ook reg dat dit so moet wees, want dit is in plaas van die natuurlike erfenis, wat as reg aan elke mens behoort, bo en behalwe die eiendom wat hy moontlik geskep het, of geërf het van diegene wat dit gedoen het. Persone wat nie besluit om dit te ontvang nie, kan dit in die gemeenskaplike fonds gooi.
As ons dit dan vanselfsprekend aanvaar, behoort niemand in 'n erger toestand te wees wanneer hy gebore word onder 'n staat van beskawing nie, as wat hy sou gewees het as hy in 'n natuurtoestand gebore was, en die beskawing moes gemaak het, en vir hierdie doel moet nog voorsiening gemaak word, kan dit slegs gedoen word deur 'n deel van waarde wat gelyk is aan die natuurlike erfenis wat dit opgeneem het, van eiendom af te trek.
Daar kan verskillende metodes vir hierdie doel voorgestel word, maar die wat die beste blyk te wees (nie net omdat dit sal werk sonder om die huidige eienaars te laat struikel nie, of sonder om die invordering van belasting of belemmerings wat nodig is vir die regering en die revolusie te belemmer, in te meng, maar omdat dit die minste lastige en doeltreffendste sal wees, en ook omdat die aftrekking gemaak sal word op 'n tydstip wat dit die beste erken) is op die oomblik dat eiendom deur die dood van een persoon in die besit van 'n ander gaan. In hierdie geval gee die bemaker niks: die ontvanger betaal niks. Die enigste saak vir hom is dat die monopolie op natuurlike erfenis, waarop daar nooit 'n reg was nie, in sy persoon begin ophou. 'N Vrygewige man sou nie wou hê dat dit sou voortduur nie, en 'n regverdige man sal bly wees as dit afgeskaf word.
My gesondheidstoestand verhoed dat ek genoegsame navraag doen oor die waarskynlikheidsleer, waarop ek berekenings kan vind met die mate van sekerheid wat hulle in staat is. Wat ek daarom op hierdie kop aanbied, is meer die gevolg van waarneming en refleksie as van ontvangde inligting, maar ek glo dat dit sal vind dat dit voldoende met die feit ooreenstem. In die eerste plek, met 'n tydperk van volwassenheid, is die eiendom van 'n volk, eg en persoonlik, altyd in besit van persone bo die ouderdom. Dit is dan nodig om as gemiddelde van die berekening die gemiddelde jare te weet wat persone bo die ouderdom sal leef. Ek neem hierdie gemiddelde ongeveer dertig jaar, want alhoewel baie mense veertig, vyftig of sestig jaar sal lewe, na die ouderdom van een-en-twintig jaar, sal ander baie vroeër sterf, en sommige in elke jaar van daardie tyd.
As ons dertig jaar as die gemiddelde tyd beskou, gee dit, sonder enige wesenlike afwyking, die gemiddelde tyd waarin die hele eiendom of kapitaal van 'n nasie, of 'n bedrag daarmee gelyk is, deurgegaan het. 'n hele omwenteling in afkoms, dit wil sê, sal sterf na nuwe eienaars, want in sommige gevalle sal sommige dele van hierdie hoofstad veertig, vyftig of sestig jaar in die besit van een persoon bly, maar ander dele sal draai twee of drie keer voordat die dertig jaar verstryk, wat dit tot die gemiddelde sal bring vir die helfte van die hoofstad van 'n land om twee keer in dertig jaar te draai, sou dit dieselfde fonds produseer asof die geheel een keer gedraai het.
As ons dertig jaar neem as die gemiddelde tyd waarin die hele hoofstad van 'n nasie, of 'n -som gelyk daaraan, een keer sal draai, sal die dertigste deel daarvan die som wees wat elke jaar sal draai, dit wil sê, sal gaan deur sterftes aan nuwe eienaars en die laaste bedrag is dus bekend, en die persentasie wat daarvan afgetrek moet word, bepaal dit die jaarlikse bedrag of inkomste van die voorgestelde fonds, soos reeds genoem.
As ek kyk na die rede van die Engelse minister, Pitt, in sy opening van wat in Engeland die begroting genoem word (die skema van finansies vir die jaar 1796), vind ek 'n skatting van die nasionale kapitaal van die eenheid. Aangesien hierdie skatting van 'n nasionale kapitaal vir my gereed is, neem ek dit as 'n gegewens om op te tree. As 'n berekening gemaak word op die bekende hoofstad van 'n nasie, gekombineer met sy bevolking, sal dit as 'n skaal dien vir enige ander nasie, in verhouding tot sy kapitaal en bevolking min of meer is.
Ek is meer geneig om hierdie skatting van meneer Pitt te neem om met die oog op eie berekening aan die minister te wys hoeveel beter geld daar aangewend kan word as om dit te vermors, soos hy gedoen het, op die wilde projek van bou van Bourbon -konings. Wat, in die naam van die hemel, is die Bourbon -konings vir die mense van Engeland? Dit is beter dat die mense brood het.
Mnr Pitt noem die nasionale hoofstad van Engeland, eg en persoonlik, aan duisend driehonderd miljoen sterling, wat ongeveer 'n vierde deel van die nasionale hoofstad van Frankryk is, insluitend België. Die gebeurtenis van die laaste oes in elke land bewys dat die grond van Frankryk meer produktief is as dié van Engeland, en dat dit vier-en-twintig of vyf-en-twintig miljoene inwoners beter kan ondersteun as dié van Engeland n sewe of sewe en 'n half miljoen .
Die dertigste deel van hierdie hoofstad van £ 1,300,000,000 is & £ 43,333,333, waarvan die deel wat elke jaar deur sterftes in die land na nuwe eienaars sal draai en die som wat jaarliks ​​in Frankryk sal draai in die verhouding van vier tot een, ongeveer honderd sal wees en drie en sewentig miljoen sterling. Van hierdie som van 43,333,333 wat jaarliks ​​roteer, word die waarde van die natuurlike erfenis wat daarin opgeneem word, afgetrek, wat miskien met eerlike geregtigheid nie minder as 'n tiende deel geneem kan word nie.
Dit sal altyd gebeur dat van die eiendom wat elke jaar deur sterftes draai, 'n deel in 'n direkte lyn na seuns en dogters sal daal, en 'n ander deel saam, en die verhouding sal ongeveer drie tot een wees, dit wil sê ongeveer dertig miljoene van die bogenoemde som sal neerdaal na direkte erfgename, en die oorblywende som van & pond 413,333,333 na verre verhoudings, en deels na vreemdelinge.
Aangesien die mens altyd verwant is aan die samelewing, sal die verhouding egter in verhouding groter word namate die naasbestaandes verder is, daarom is dit in ooreenstemming met die beskawing om te sê dat waar daar geen direkte erfgename is nie, die gemeenskap erfgenaam van 'n deel is bo en behalwe die tiende deel as gevolg van die samelewing.
As hierdie bykomende deel van vyf tot tien of twaalf persent is, in verhouding as die naasbestaandes nader of meer afgeleë is, om gemiddeld te wees met die afwykings wat kan val, wat altyd na die samelewing moet gaan en nie na die regering nie ('n byvoeging van tien persent meer), sal die opbrengs uit die jaarlikse som van 43,333,333 pond wees:
Van & pond 30.000.000 teen tien persent & pond 3.000.000
Van & pond 13 333 333 teen tien persent met die toevoeging van tien persent meer & pond 2,666,666
& pond 5,666,666
Aangesien ek dus die jaarlikse bedrag van die voorgestelde fonds bereik het, kom ek in die volgende plek oor die bevolking wat in verhouding tot hierdie fonds is en dit vergelyk met die gebruike waarop die fonds aangewend moet word.
Die bevolking (ek bedoel die van Engeland) is nie meer as sewe miljoen en 'n half nie, en die aantal persone bo die vyftig sal in hierdie geval ongeveer vierhonderdduisend wees. Daar sou egter nie meer as die getal wees wat die voorgestelde tien pond sterling per jaar sou aanvaar nie, alhoewel hulle daarop geregtig sou wees. Ek het geen idee dat dit sou aanvaar word deur baie mense wat 'n jaarlikse inkomste van twee of driehonderd pond sterling gehad het nie. Maar soos ons gereeld sien hoe ryk mense in skielike armoede verval, selfs op sestigjarige ouderdom, het hulle altyd die reg om al die agterstallige leidrade na hulle te maak. Vier miljoene van die bogenoemde jaarlikse bedrag van £ 5,666,666 sal dus benodig word vir vierhonderdduisend bejaardes, teen tien pond sterling elk.
Ek praat nou van die persone wat jaarliks ​​op een-en-twintigjarige ouderdom aankom. As al die persone wat gesterf het ouer as een-en-twintig jaar was, moet die aantal persone wat jaarliks ​​op die ouderdom aankom, gelyk wees aan die jaarlikse aantal sterftes, om die bevolking stil te hou. Maar die grootste deel sterf onder die ouderdom van een-en-twintig, en daarom is die aantal persone wat jaarliks ​​by twintig mense aankom minder as die helfte van die aantal sterftes.
Die totale aantal sterftes by 'n bevolking van sewe miljoen en 'n half sal jaarliks ​​ongeveer 220,000 wees. Die getal wat op een-en-twintigjarige ouderdom aankom, sal ongeveer 100,000 wees. Die hele getal hiervan sal die voorgestelde vyftien pond nie ontvang nie, om die redes wat reeds genoem is, maar soos in die vorige geval, sou hulle daarop geregtig wees. As ek dan erken dat 'n tiende deel geweier het om dit te ontvang, sou die bedrag so staan:
Daar is in elke land 'n aantal blindes en kreupeles wat totaal nie in staat is om 'n bestaan ​​te maak nie. Maar aangesien dit altyd sal gebeur dat die groter aantal blinde persone onder die ouderdomme van vyftig jaar sal wees, sal daar in die klas vir hulle voorsiening gemaak word. Die oorblywende som van £ 316,666 sal voorsiening maak vir kreupeles en blindes onder die ouderdom, teen dieselfde koers van & pond 10 jaarliks ​​vir elke persoon.
Nadat ek deur al die nodige berekeninge gegaan het en die besonderhede van die plan uiteengesit het, sluit ek af met 'n paar opmerkings.
Dit is nie liefdadigheid nie, maar 'n reg, nie 'n oorvloed nie, maar geregtigheid, waarvoor ek pleit. Die huidige beskawingstoestand is net so onheilspellend as onregverdig. Dit is absoluut die teenoorgestelde van wat dit moet wees, en dit is nodig dat daar 'n rewolusie gemaak moet word. Die kontras van welvaart en ellende wat die oog voortdurend ontmoet en aanstoot gee, is soos dooie en lewende lywe aan mekaar vasgeketting. Alhoewel ek so min vir rykdom omgee as enige ander mens, is ek 'n vriend van rykdom omdat dit goed kan wees.
Ek gee nie om hoe gegoede sommige mag wees nie, op voorwaarde dat niemand daaroor ellendig kan wees nie. Maar dit is onmoontlik om welvaart te geniet met die geluk wat dit kan geniet, terwyl soveel ellende in die toneel vermeng word. Die aanskoue van die ellende en die onaangename gewaarwordinge wat dit suggereer, wat, alhoewel hulle nie versmoor kan word nie, 'n groter nadeel van die welvaart van welvaart is as wat die voorgestelde tien persent op eiendom werd is. Hy wat nie die een sou gee om van die ander ontslae te raak nie, het geen liefdadigheid nie, selfs nie vir homself nie.
In elke land is daar wonderlike liefdadigheidsorganisasies wat deur individue gestig is. Dit is egter maar min wat enige individu kan doen as die hele omvang van die ellende wat verlig moet word, in ag geneem word. Hy kan sy gewete bevredig, maar nie sy hart nie. Hy gee dalk alles wat hy het, en dat almal maar min sal verlig. Dit is slegs deur die beskawing te organiseer volgens die beginsels om soos 'n katrolstelsel op te tree, dat die hele gewig van ellende verwyder kan word.
Die voorgestelde plan sal die geheel bereik. Dit sal onmiddellik drie klasse ellende verlig en uit die oog sien-blindes, kreupeles en bejaardes, en dit sal die opkomende geslag middele bied om te verhoed dat hulle arm word, en dit sal dit doen sonder om 'n nasie te belemmer of in te meng maatreëls.
Om aan te toon dat dit die geval is, is dit voldoende om op te let dat die werking en uitwerking van die plan in alle gevalle dieselfde sal wees asof elke individu vrywillig sy testament sou opstel en van sy eiendom beskik. voorgestelde.
Maar dit is geregtigheid, en nie liefdadigheid nie, dit is die beginsel van die plan. In alle groot gevalle is dit nodig om 'n meer universeel aktiewe beginsel as liefdadigheid te hê, en wat geregtigheid betref, moet dit nie aan die keuse van losstaande individue oorgelaat word of hulle reg sal laat geskied of nie. As ons dan die plan op grond van geregtigheid in ag neem, behoort dit die daad van die geheel te wees wat spontaan uit die beginsels van die rewolusie groei, en die reputasie daarvan moet nasionaal wees en nie individueel nie.
'N Plan met hierdie beginsel sou die revolusie bevoordeel deur die energie wat uit die bewussyn van geregtigheid spruit. Dit sou ook die nasionale hulpbronne vir eiendom, soos plantegroei, vermeerder met vergoeding. As 'n jong paartjie die wêreld begin, is die verskil buitengewoon groot, of hulle met niks begin of met vyftien pond elk. Met hierdie hulp sou hulle 'n koei kon koop, en die implementering daarvan om 'n paar hektaar grond te bewerk en in plaas daarvan om 'n las op die samelewing te maak, wat altyd die geval is waar kinders vinniger geproduseer word as wat hulle gevoer kan word, in die pad gestel word om te word nuttige en winsgewende burgers. Die nasionale domeine sou ook die beter verkoop as geldelike hulpmiddels verskaf word om dit in klein lotte te verbou.
Dit is die gebruik van wat die naam van die beskawing onregverdig verkry het (en die praktyk verdien ook nie liefdadigheid of beleid nie) om voorsiening te maak vir mense wat arm en ellendig word op die oomblik dat hulle dit word. Sou dit, selfs as 'n kwessie van ekonomie, nie baie beter wees om middele aan te neem om te voorkom dat hulle arm word nie? Dit kan die beste gedoen word deur elke persoon op die ouderdom van een-en-twintig jaar 'n erfgenaam te maak van iets om mee te begin.
Die robuuste gesig van die samelewing, geteisterd met die uiterste van welvaart en gebrek, bewys dat buitengewone geweld daarteen gepleeg is, en doen 'n beroep op geregtigheid. Die groot massa armes in lande het 'n oorerflike ras geword, en dit is byna onmoontlik om uit die toestand van hulself te kom. Daar moet ook op gelet word dat hierdie massa toeneem in alle lande wat beskaafd genoem word. re persone val jaarliks ​​daarin as om daaruit te kom.
Alhoewel in 'n plan waarvan geregtigheid en menslikheid die grondbeginsels is, belangstelling nie in die berekening behoort te word nie, is dit tog altyd voordelig vir die opstel van enige plan om aan te toon dat dit as 'n belang is. Die sukses van enige voorgestelde plan wat aan die openbare oorweging voorgelê word, moet uiteindelik afhang van die getalle wat daarin belangstel om dit te ondersteun, verenig met die geregtigheid van sy beginsels.
Die plan wat hier voorgestel word, sal almal baat, sonder om enige skade te berokken. Dit sal die belang van die republiek konsolideer met die van die individu. Vir die talle klasse wat van die natuurlike erfenis onteien is, sal dit 'n daad van nasionale geregtigheid wees. Vir persone wat sterf met 'n matige lotgeval, sal dit 'n tint vir hul kinders wees, meer voordelig as die bedrag geld wat in die fonds betaal word; nou wankelend op hul fondamente, kan gee.
Ek veronderstel nie dat meer as een uit elke tien gesinne, in enige van die lande van Europa, by die dood van die gesin 'n duidelike eiendom van vyfhonderd pond sterling het nie. Vir al hierdie dinge is die plan voordelig. Daardie eiendom sou vyftig pond in die fonds inbetaal, en as daar net twee kinders onder die ouderdom was, sou hulle elke ouderdom vyftien pond (dertig pond) ontvang en op tien pond per jaar na vyftig jaar aanspraak maak.
Dit is die gevolg van die groeiende verkryging van eiendom dat die fonds homself sal onderhou, en ek weet dat die eienaars van sodanige eiendom in Engeland, hoewel hulle uiteindelik baat by die beskerming van nege tiendes daarvan, teen die plan sal uitroep. Maar sonder om navraag te doen oor hoe hulle by die eiendom gekom het, moet hulle onthou dat hulle die voorstanders van hierdie oorlog was, en dat meneer Pitt reeds nuwe belasting opgelê het wat jaarliks ​​op die Engelse bevolking gehef moet word, en dat steun vir die despotisme van Oostenryk en die Bourbons teen die vryhede van Frankryk, as wat jaarliks ​​al die bedrae in hierdie plan sou betaal.
Ek het die berekeninge in hierdie plan gemaak op sowel persoonlike as op grondbesit. Die rede waarom dit op die grond gemaak word, is reeds verduidelik en die rede waarom persoonlike eiendom in die berekening geneem moet word, is ewe goed gegrond, alhoewel op 'n ander beginsel. Land, soos voorheen gesê, is die gratis gawe van die Skepper in gemeen vir die menslike ras. Persoonlike eiendom is die uitwerking van die samelewing, en dit is onmoontlik vir 'n individu om persoonlike eiendom te bekom sonder die hulp van die samelewing, net soos dit vir hom is om oorspronklik grond te maak.
Skei 'n individu van die samelewing en gee hom 'n eiland of 'n kontinent om te besit, en hy kan nie persoonlike eiendom verkry nie. Hy kan nie ryk wees nie. So onlosmaaklik is die middele wat met die doel verband hou, in alle gevalle dat laasgenoemde nie verkry kan word waar eersgenoemde nie bestaan ​​nie. Alle opeenhoping van persoonlike eiendom, bo wat 'n mens se eie hande produseer, word aan hom ontleen deur in die samelewing te lewe, en hy is skuldig aan elke beginsel van geregtigheid, dankbaarheid en beskawing, 'n deel van die opeenhoping van die samelewing vanwaar die geheel gekom het.
Dit stel die saak op 'n algemene beginsel, en miskien is dit die beste om dit te doen, want as ons die saak noukeurig ondersoek, sal gevind word dat die opeenhoping van persoonlike eiendom in baie gevalle die gevolg is om te min vir die arbeid te betaal wat dit tot gevolg gehad het, waarvan die gevolg is dat die werkende hand op ouderdom vergaan en dat die werkgewer oorvloedig is.
Dit is miskien onmoontlik om die prys van arbeid presies in verhouding te bring met die winste wat dit lewer, en as 'n verskoning vir die onreg, sal dit ook gesê word dat 'n werker 'n loonverhoging daagliks sou ontvang, maar dit nie teen die ou tyd sou bespaar nie ouderdom, en ook nie veel beter daarvoor nie. Maak die samelewing dan die tesourier om dit vir hom in 'n gemeenskaplike fonds te bewaar, want dit is geen rede dat 'n ander dit, omdat hy dit nie goed kan gebruik nie, vir homself kan gebruik.
Die beskawingstoestand wat in Europa geheers het, is net so onregverdig in sy beginsel, want dit is afskuwelik in die uitwerking daarvan, en dit is die bewussyn hiervan en die vrees dat so 'n staat nie kan voortgaan wanneer die ondersoek in enige land begin nie, dat laat die eienaars van eiendom elke idee van 'n revolusie vrees. Dit is die gevaar en nie die beginsel van revolusies wat hul vordering vertraag nie. In hierdie geval is dit ook nodig vir die beskerming van eiendom sowel as ter wille van geregtigheid en die mensdom om 'n stelsel te vorm wat, hoewel dit die een deel van die samelewing van ellende beskerm, die ander van waardevermindering beskerm.
Die bygelowige ontsag, die verslavende eerbied, wat voorheen 'n omringende welvaart was, gaan in alle lande oor en laat die besitter van eiendom oor aan die stuiptrekkings van ongelukke. As rykdom en prag, in plaas van die menigte te fassineer, emosies van afsku n opwek, in plaas van bewondering, word dit as 'n belediging van ellendigheid beskou as die roemryke voorkoms wat dit maak, die reg daarvan ter sprake noem, die saak van eiendom word krities, en dit is slegs in 'n regstelsel dat die besitter oor veiligheid kan dink.
Om die gevaar te verwyder, is dit nodig om die antipatieë te verwyder, en dit kan slegs gedoen word deur die eiendom produktief te maak van 'n nasionale seën, wat tot elke individu strek. As die rykdom van die een man bo die ander die nasionale fonds in dieselfde verhouding verhoog, as dit blyk dat die welvaart van die fonds afhang van die welvaart van individue, hoe meer rykdom 'n man verkry, hoe beter sal dit vir die algemene massa wees dit is dan dat antipatieë ophou, en eiendom op 'n permanente basis van nasionale belang en beskerming geplaas word.
Ek het geen eiendom in Frankryk om onderhewig te raak aan die plan wat ek voorstel nie. Wat ek het, wat nie veel is nie, is in die Verenigde State van Amerika. Maar ek sal honderd pond sterling betaal vir hierdie fonds in Frankryk, sodra dit gevestig is en ek sal dieselfde bedrag Engeland betaal, wanneer 'n soortgelyke vestiging in daardie land plaasvind.
'N Revolusie in die beskawingstoestand is die nodige metgesel van revolusies in die regeringstelsel. As 'n rewolusie in 'n land van sleg na goed of van goed tot sleg is, moet die toestand van die beskawing in daardie land daaraan gelykvormig gemaak word om 'n revolusie -effek te gee.
Despotiese regering ondersteun homself deur 'n afskuwelike beskawing, waarin vernedering van die menslike verstand en ellende in die massa mense die belangrikste kriteria is. Sulke regerings beskou die mens net as 'n dier dat die uitoefening van intellektuele vermoë nie sy voorreg is dat hy niks met die wette te doen het nie, maar om dit te gehoorsaam en dat dit polities meer afhanklik is van die breek van die gees van die mense deur armoede, as wat hulle vrees vir woedendheid dit uit desperaatheid.
Dit is 'n revolusie in die beskawingstoestand wat die revolusie van Frankryk perfek sal maak. Die oortuiging dat die regering deur verteenwoordiging die ware regering is, versprei hom reeds vinnig in die wêreld. Die redelikheid daarvan kan deur almal gesien word. Die regverdigheid daarvan laat hom voel, selfs deur sy teenstanders. Maar wanneer 'n beskawingstelsel (uit die regeringstelsel) so georganiseer is dat nie 'n man of vrou in die Republiek gebore is nie, maar 'n manier sal beërwe om die wêreld te begin, en voor hulle die sekerheid sal sien om aan die ellende te ontsnap dat die revolusie van Frankryk onder ander regerings die ouderdom vergesel, 'n advokaat en bondgenoot in die hart van alle nasies het.
'N Leër van beginsels sal binnedring waar 'n leër van soldate nie kan nie; dit sal slaag waar diplomatieke bestuur sou val: dit is nie die Ryn, die Kanaal of die oseaan wat sy vordering kan keer nie: dit sal op die horison van die wêreld marsjeer, en dit sal oorwin.
BETEKENIS OM DIE VOORGESTELDE PLAN UITVOERING TE DOEN, EN OM DIT TYDELIKE TYD IN DIE OPENBARE RENTE TE LEEN
I. Elke kanton kies in sy primêre vergaderings drie persone as kommissarisse van die kanton, wat kennis moet neem en 'n register hou van alle aangeleenthede in die kanton, in ooreenstemming met die handves wat deur die wet vir die uitvoering van hierdie beplan tot uitvoering.
II. Die wet bepaal die wyse waarop die eiendom van oorledenes bepaal kan word.
III. As die waarde van die eiendom van enige oorledene bepaal word, moet die hoof erfgenaam van die eiendom, of die oudste van die mede-erfgename, as hy wettig is, of as hy onder die ouderdom is, die persoon wat deur die siekes van die oorledene gemagtig is om hom of hulle verteenwoordig, gee die kommissarisse van die kanton 'n verband om die genoemde tiende deel in vier gelyke kwartaallikse betalings te betaal, binne die tydperk van een jaar of vroeër, na keuse van die betalers. Die helfte van die hele eiendom bly as sekuriteit totdat die verband afbetaal is.
IV. Die verband word geregistreer in die kantoor van die kommissarisse van die kanton, en die oorspronklike effekte word in die nasionale bank in Parys gedeponeer. Die bank sal elke kwartaal van die jaar die bedrag van die effekte in sy besit publiseer, asook die effekte wat afbetaal is, of watter dele daarvan, sedert die laaste kwartaallikse publikasie.
Die nasionale bank reik banknotas uit oor die sekuriteit van die effekte in sy besit. Die aldus uitgereikte note word toegepas op die pensioene van bejaardes en die vergoedings aan persone wat op een-en-twintigjarige ouderdom aankom. Dit is redelik en vrygewig om te veronderstel dat persone wat nie dringend noodsaaklik is nie, hul reg om op die fonds te trek opskort totdat dit, soos dit sal, 'n groter mate van bekwaamheid verkry. In hierdie geval word voorgestel dat daar in elke kanton 'n ereregister gehou word van die name van die persone wat die reg opskort, ten minste tydens die huidige oorlog.
VI. Aangesien die erfgename van hul eiendom altyd hul skuldbriewe in vier kwartaallikse betalings moet opneem, of vroeër as hulle dit verkies, sal daar altyd 'n teller wees wat na die verstryking van die eerste kwartaal by die bank aankom om te ruil vir die banknote wat ingebring moet word .
VII. Die banknote word dus, na die beste van alle moontlike sekuriteite, in omloop gebring, by die werklike eiendom, tot meer as vier keer die hoogte van die obligasies waarop die note uitgereik word, en met numeraire wat voortdurend by die bank aankom om te ruil of hulle afbetaal wanneer hulle vir daardie doel aangebied word, sal hulle 'n permanente waarde in alle dele van die Republiek verkry. Hulle kan dus ontvang word as betaling van belasting, of emunts gelyk aan numeraire, omdat die regering altyd numeraire daarvoor vir hulle by die bank kan ontvang.
VIII. Dit sal nodig wees dat die betalings van die tien persent in die eerste jaar vanaf die totstandkoming van die plan in getalle gemaak word. Maar na die verstryking van die eerste jaar mag die erfgename van eiendom tien persent betaal, óf in banknote wat op die fonds uitgereik is, óf in getal.
As die betalings in getal is, sal dit as 'n deposito by die bank wees, verruil word vir 'n hoeveelheid note gelykstaande aan die bedrag, en as dit in note op die fonds uitgereik word, sal dit 'n eis op die fonds gelyk stel en dus die Die uitvoering van die plan sal middele skep om homself tot uitvoering te bring.
"Dit is die tye wat mans se siele beproef."
Hierdie eenvoudige aanhaling uit Founding Father Thomas Paine se The American Crisis beskryf nie net die begin van die Amerikaanse rewolusie nie, maar ook die lewe van Paine self. Gedurende die grootste deel van sy lewe het sy geskrifte passie geïnspireer, maar ook groot kritiek op hom gebring. Hy het die idees van die rewolusie net so maklik aan gewone boere oorgedra as aan intellektuele, en hy het prosa geskep wat die harte van die jong Verenigde State ontroer het. Hy het 'n groot visie op die samelewing gehad: hy was vasbeslote teen slawerny, en hy was een van die eerstes wat 'n wêreldvredesorganisasie en sosiale sekerheid vir armes en bejaardes bepleit het. Maar sy radikale opvattings oor godsdiens sou sy sukses vernietig, en teen die einde van sy lewe het slegs 'n handjievol mense sy begrafnis bygewoon.
Op 29 Januarie 1737 is Thomas Paine in Thetford, Engeland, gebore. Sy pa, 'n korseter, het wonderlike visioene vir sy seun gehad, maar op die ouderdom van 12 jaar het Thomas uit die skool gefaal. Die jong Paine het by sy pa begin leer, maar hy het weer misluk. Dus, nou 19 jaar oud, het Paine see toe gegaan. Hierdie avontuur duur nie te lank nie, en teen 1768 bevind hy hom as 'n aksyns (belasting) beampte in Engeland. Thomas presteer nie juis in die rol nie en ontslaan twee keer in vier jaar uit sy pos, maar as 'n idee van wat kom, publiseer hy The Case of the Officers of Excise (1772), met die argument om 'n loonverhoging vir beamptes . In 1774 ontmoet hy toevallig Benjamin Franklin in Londen, wat hom gehelp het om na Philadelphia te emigreer.
Sy loopbaan draai na joernalistiek terwyl hy in Philadelphia was, en skielik het Thomas Paine baie belangrik geword. In 1776 publiseer hy Common Sense, 'n sterk verdediging van Amerikaanse onafhanklikheid uit Engeland. Hy het saam met die kontinentale leër gereis en was nie 'n sukses as soldaat nie, maar hy het The American Crisis (1776-83) vervaardig, wat die weermag geïnspireer het. Hierdie pamflet was so gewild dat dit as 'n persentasie van die bevolking deur meer mense gelees of gelees is as wat vandag na die Super Bowl kyk.
Maar, in plaas van om voort te gaan om die Revolusionêre saak te help, keer hy terug na Europa en volg ander ondernemings, waaronder die werk aan 'n rooklose kers en 'n ysterbrug. In 1791-92 skryf hy The Rights of Man in reaksie op kritiek op die Franse Revolusie. Hierdie werk het veroorsaak dat Paine vir sy anti-monargistiese standpunte as 'n outlaw in Engeland bestempel is. Hy sou in hegtenis geneem gewees het, maar hy het na Frankryk gevlug om by die Nasionale Konvensie aan te sluit.
Die winter van 1776 was 'n tyd van nood in die kolonies, aangesien Philadelphia en die hele Amerikaanse rebelle op die punt was om dood te gaan en die rewolusie steeds as 'n onbestendige vooruitsig beskou is. Paine wou die ontsteld patriotte in staat stel om te staan, te volhard en te veg vir 'n Amerikaanse oorwinning. Paine het die eerste gepubliseer Krisis koerant op 19 Desember. 
Die aanvangsin is aangeneem as die wagwoord van die beweging na Trenton. Die openingsreëls is soos volg: 
Dit is die tye wat manne se siele beproef: Die somersoldaat en die sonskynpatriot sal in hierdie krisis uit die diens van sy land krimp, maar hy wat nou daarby staan, verdien die liefde en dank van man en vrou.
Paine het die dertien uiteenlopende kolonies bymekaar gebring en aangemoedig om gemotiveerd te bly deur die moeilike omstandighede van die winter van 1776. Washington se troepe was gereed om op te hou totdat hulle deur Washington beveel is om Paine's voor te lees. Krisis papier en hoor die eerste sin, "Dit is die tye wat die siel van die mens probeer."  Die pamflet wat op 23 Desember 1776, drie dae voor die Slag van Trenton, voorgelees is aan die Kontinentale Weermag, het gepoog om die moraal en weerstand onder patriotte te versterk, asook skaamneutrales en lojaliste om die saak te ondersteun:
Tirannie, soos die hel, word nie maklik oorwin nie, maar ons het die troos by ons: hoe harder die konflik, hoe meer heerlik is die triomf.
Saam met die patriotiese aard van Die Amerikaanse krisis, het die reeks papiere die sterk deïstiese oortuigings van Paine getoon,  wat die leke aanhits met voorstelle dat die Britte probeer om magte aan te neem wat slegs God behoort te hê. Paine beskou die Britse politieke en militêre maneuvers in die kolonies as 'belaglik omdat so 'n onbeperkte mag slegs aan God kan behoort'. Paine verklaar dat hy van mening is dat God die saak van die Amerikaanse koloniste ondersteun, 'dat God die Almagtige nie 'n volk aan militêre vernietiging sal oorgee of hulle sonder ondersteuning laat omkom nie, wat so ernstig en so herhaaldelik probeer het om oorlogsrampe te vermy , volgens elke ordentlike metode wat wysheid kon uitdink ".
Paine doen baie moeite om te verklaar dat Amerikaanse koloniste geen krag ontbreek nie, maar 'die korrekte toepassing van die mag', wat deurgaans impliseer dat 'n uitgebreide oorlog slegs tot 'n nederlaag kan lei, tensy 'n stabiele leër nie uit milisie bestaan ​​nie, maar uit opgeleide professionele persone. Paine is in die algemeen positief, met die hoop dat die Amerikaanse krisis vinnig opgelos kan word "want hoewel die vlam van vryheid soms kan ophou skyn, kan die steenkool nooit verval nie. En verklaar dat Groot -Brittanje geen reg het om die kolonies binne te val nie. en gesê dat dit 'n krag is wat slegs aan God behoort. Paine beweer ook dat "as 'n gebondenheid op hierdie manier nie slawerny is nie, bestaan ​​daar nie iets soos slawerny op aarde nie." Paine glo duidelik dat Groot -Brittanje in wese probeer om die Amerikaanse koloniste tot slaaf te maak. Daarna gee hy 'n bietjie mening oor hoe die paniekbevange van die skielike rewolusionêre oorlog die koloniste belemmer en gehelp het. Paine praat dan van sy ervaring in die Slag van Fort Lee en die daaropvolgende terugtog van die koloniste. Daarna sê Paine oor 'n ervaring met 'n lojalis. Hy sê die man het vir sy kind gesê: 'Wel, gee my vrede in my dag', wat beteken dat hy nie wou hê dat die oorlog in sy leeftyd moes plaasvind nie. Paine sê dat dit baie 'onvaderlik' is en dat die man die oorlog op sy tyd moet laat gebeur, sodat dit nie in die tyd van sy kind gebeur nie. Paine gee dan raad oor hoe om beter te doen in die oorlog. Paragraaf 1 handel oor die hede. Die hede is 'n tyd om die hemelse artikel van vryheid te verseker en die eer van kommersiële waardering te verdien. Paine moedig die koloniste aan om die oorwinning en die gevolglike vryheid daarvan te waardeer, want "hoe moeiliker die konflik, hoe glorieryker is die triomf" - "wat ons te goedkoop kry, ag ons te ligtelik", merk hy op, en "dit is net die liefde wat elke die waarde daarvan. "  Krisis Nr. 1 sluit af met 'n paar aanmoedigende paragrawe, 'n lewendige beskrywing van wat sal gebeur as koloniste soos lafaards optree en opgee, en die slotuitspraak: "Kyk na hierdie prentjie en ween daaroor! En as daar nog 'n onnadenkende ellende bly wie dit nie glo nie, laat hom dit sonder twyfel verduur. "
Krisis Nr. 2, gerig op "To Lord Howe," begin, "Universal empire is the prerogative of a writer." Paine maak sy oordeel duidelik dat Howe maar net 'n drol van George III was: "Miskien het jy gedink Amerika neem ook 'n dutjie, en het daarom gekies, soos Satan teenoor Eva, om die dwaling saggies te fluister, sodat jy haar nie wakker kan maak nie. Hierdie kontinent, Meneer, is te uitgebrei om tegelyk te slaap en te waaksaam, selfs in sy sluimer, om nie te skrik vir die ongemanierde voet van 'n indringer nie. " Paine maak dit duidelik dat hy van mening is dat George nie aan sy vorige standaarde voldoen wat sy pligte by die Amerikaanse kolonies betref nie. Paine werp ook lig op wat hy meen die toekoms vir die opkomende land sou inhou: 'Die Verenigde State van Amerika sal net so pompoos in die wêreld klink, of in die geskiedenis [soos] die Koninkryk van Groot -Brittanje wat die karakter van generaal Washington sal vul 'n Blad met soveel glans as dié van Lord Howe en Congress het soveel reg om die koning en die parlement van Londen te beveel om van wetgewing af te sien, net soos hulle of u die kongres moet beveel. "  Paine probeer dan onderhandel met George: "Waarom, God seën my! Wat het u met ons onafhanklikheid te doen? Ons het u nie verlof gevra om dit op te stel nie; ons het geen geld van u gevra om dit te ondersteun nie ons kan beter vaar sonder u vloot en leër as met hulle; u het binnekort genoeg om te doen om u te beskerm, sonder om saam met ons vas te hou. Daarom, soos jong beginners in die wêreld, om ons eie bestaan ​​te bewerkstellig, waarom ontslaan u uself dan as ons weet dat u dit nie kan spaar nie en ons nie wil hê dat u in die skuld moet beland nie? "  In die slotsom verduidelik Paine dat hy "onafhanklikheid as die natuurlike reg en belang van Amerika beskou, en nooit 'n wesenlike diens aan Brittanje sou sien nie."
Digitale geskiedenis ID 151
Skrywer: Thomas Paine
Aantekening: John Adams noem hom 'die eerste man van die rewolusie'. Teddy Roosevelt het hom 'n "smerige klein ateïs" genoem. Sy naam was Thomas Paine. Die skrywer van 'Common Sense', 'The Rights of Man' en 'The Age of Reason', was Paine waarskynlik die mees geleesde politieke brosjure van die agtiende eeu.Paine, 'n aktiewe deelnemer aan die Amerikaanse en Franse revolusies, en 'n vroeë voorstander van antislawery, vroueregte, dierebeskerming en gratis openbare onderwys, was ook die persoon wat voorgestel het dat sy aangenome land die Verenigde State genoem word. Gebore in 1737, die seun van 'n arm Quaker -korsetmaker, was Paine op 12 -jarige ouderdom by sy pa in die leerlingskap. in die geheim gekant teen die Britse koning. Op 37 -jarige ouderdom verlaat hy Engeland, met inleidingsbriewe van Benjamin Franklin. Agtien maande later, in Januarie 1776, publiseer hy Common Sense, wat 150 000 eksemplare verkoop het. Met sy argumente teen die monargie en die leerstelling dat die regeringsgesag uit die mense kom, het Paine se pamflet duisende koloniste tot die oorsaak van rewolusie bekeer. 'Monargie en opvolging het die wêreld in bloed en as gelê,' het hy uitgeroep. Later lees George Washington die opwindende woorde van Paine uit "The American Crisis"-"dit is die tye wat manne se siel beproef"-aan sy troepe by Valley Forge.
Paine, 'n entoesiastiese ondersteuner van die Franse Revolusie, het in 1791 in Frankryk aangekom, is tot die Nasionale Konvensie verkies en het gehelp om Frankryk se grondwet van 1793 op te stel. Later is hy ter dood veroordeel omdat hy die revolusionêre leier Robespierre teëgestaan ​​en die teregstelling op die guillotine verslap het. Paine was nie een om woorde te bederf nie. Hy het George Washington aangeval omdat hy sy pleidooie om hulp geïgnoreer het toe hy in 'n Franse gevangenis opgesluit was. Hy het ook georganiseerde kerke aangeval, alhoewel hy in God geglo het. 'Alle nasionale instellings van kerke', het hy geskryf in 'The Age of Reason', 'hetsy Joods, Christelik of Turks, lyk vir my niks anders as menslike uitvindings nie, wat daarop gemik is om die mensdom te verskrik en te verslaaf en mag en wins te monopoliseer.' Toe hy in 1809 sterf, sou geen kerkbegraafplaas sy liggaam aanvaar nie. Sy oorskot is na Engeland gestuur en is uiteindelik verlore.
Paine was sterk gekant teen despotisme en onreg en het sterk steun gegee aan vryheid en sosiale geregtigheid. 'Waar vryheid is, daar is my land,' het Benjamin Franklin vermoedelik aan Paine gesê. 'Waar vryheid nie is nie, daar is my land,' antwoord Paine.
Op die volgende bladsye bied ek niks meer as eenvoudige feite, eenvoudige argumente en gesonde verstand nie.
Ek het gehoor dat sommige beweer dat soos Amerika onder haar vroeëre verbintenis met Groot-Brittanje floreer het, dieselfde verband nodig is vir haar toekomstige geluk en dat dit altyd dieselfde effek sal hê. Niks kan meer misleidend wees as hierdie soort argument nie. Ons kan net sowel beweer dat omdat 'n kind op melk gedy het, dit nooit vleis is nie, of dat die eerste twintig jaar van ons lewens 'n presedent sal word vir die volgende twintig. Maar selfs dit gee meer toe as wat ek waar is, want ek antwoord. dat Amerika soveel sou floreer het, en waarskynlik nog meer, as geen Europese mag van haar kennis geneem het nie. Die handel waarmee sy haarself verryk het, is lewensnoodsaaklik en sal altyd 'n mark hê terwyl sy eet, die gebruik van Europa.
Maar sy het ons beskerm, sê sommige. Ons spog met die beskerming van Groot -Brittanje, sonder om in ag te neem dat haar motief belangstelling was, nie gehegtheid nie.
Hierdie nuwe wêreld was die asiel vir die vervolgde liefhebbers van burgerlike en godsdiensvryheid uit alle dele van Europa.
Aangesien Europa ons handelsmark is, behoort ons geen gedeeltelike verbinding met enige deel daarvan te vorm nie. Dit is die ware belang van Amerika om weg te bly van die Europese twiste, wat sy nooit kan doen nie, terwyl sy deur haar afhanklikheid van Brittanje die gewig in die omvang van die Britse politiek maak.
Europa is te dik geplant met koninkryke om lank in vrede te wees, en elke keer as daar 'n oorlog tussen Engeland en 'n vreemde mag uitbreek, gaan die handel van Amerika in ondergang, vanweë haar verbintenis met Brittanje.
Daar is iets absurds in die veronderstelling dat 'n vasteland voortdurend deur 'n eiland beheer word.
Niemand was 'n warmer wens vir versoening as ek nie, voor die noodlottige negentiende April 1775 [die dag van die gevegte van Lexington en Concord], maar op die oomblik dat die gebeurtenis van daardie dag bekend gemaak is, het ek die geharde, droewige verwerp -die Farao van Engeland vir altyd getemper en die ellende verag, wat met die voorgegee titel van VADER VAN SY MENSE ongevoelig van hul slag kan hoor en saam met hul bloed op sy siel kan slaap.
Waar, sê sommige, is die koning van Amerika? Ek sal jou vertel, Vriend, hy regeer hierbo, en maak geen skade aan die mensdom soos die koninklike brute van Groot -Brittanje nie. Sover ons die monargie goedkeur. in Amerika is die wet koning.
Ons eie regering is ons eie reg. Julle wat nou onafhanklikheid teenstaan, julle weet nie wat julle doen nie: julle maak die deur oop vir ewige tirannie. Daar is duisende en tienduisende, wat dit heerlik sou vind om die barbaarse en helse mag uit die vasteland te verdryf, wat die Indiërs en die negers aangewakker het om ons te vernietig.
O! julle wat die mensdom liefhet! Julle wat nie net die tirannie nie, maar ook die tiran teenstaan, staan ​​op! Elke plek in die ou wêreld is onderdruk met onderdrukking. Vryheidshalte is oor die hele wêreld gejag. Asië en Afrika het haar lankal verdryf. Europa beskou haar as 'n vreemdeling, en Engeland het haar gewaarsku om te vertrek. O! ontvang die vlugteling en berei betyds 'n asiel vir die mensdom voor.
Thomas Paine, 'n pittige pamfletter, het die verdienste van rede, republikanisme en radikalisme uitgesaai in 'n reeks geskrifte, miskien meer innoverend in hul populêre toon en taal as in hul boodskap. Sy oorsprong was nederig en sy opleiding beperk. Hy is gebore in Thetford in 1737, en was 'n vakleerling in die korsetmaak van sy vader, maar het 'n aantal ander beroepe beoefen (veral as 'n aksynsman in Lewes) voordat hy in 1774 na Amerika vertrek het, nadat hy onlangs van sy tweede vrou geskei het.
In Amerika het Paine sy naam gemaak met 'n pamflet, Common Sense (1776), wat, by die pleit van volledige onafhanklikheid vir die Amerikaanse kolonies, vir republikanisme as die enigste rasionele regeringsmiddel gepleit het. Met inagneming van die vryheid van die nuwe wêreld (en die potensiaal daarvan vir kommersiële vooruitgang), het Paine die beperkende en gentlemanly -konvensies van die Britse politiek geredelik ter syde gestel, nie in die minste die eksklusiewe toon van die 'republikanisme' van Whig nie.
. hy soek 'n einde aan die uitvoerende tirannie en wat ons nou 'sleaze' sou noem deur die 'deug' en algemene voordeel van die verteenwoordigende demokratiese republikeinse regering.
In die Whig-paradigma van 'burgerlike humanisme', gegrond op verheerlikte modelle van die klassieke oudheid en selektiewe herinneringe aan konstitusionele stryd uit die 17de eeu, is onafhanklike grondeienaars politieke voorrang verleen. As voogde van die grondwet was dit hul plig om wanbalans en korrupsie in die staat te weerstaan ​​deur burgerlike deugde, deur aktiewe deelname aan politieke aangeleenthede.
Paine was egter heeltemal meer demokraties. Hy kyk verder as die onbenullighede van stuk -stuk grondwetlike opknapping en soek 'n einde aan die uitvoerende tirannie en wat ons nou 'sleaze' sou noem deur die 'deug' en algemene voordeel van die verteenwoordigende demokratiese republikeinse regering.