Hoe China leer haar kinders so goed
Geskryf deur Zhenzhen Miao en David Reynolds (Universiteit van Southampton)
China se wiskunde sterre. Hoe Hwee Young / EPA
In die afgelope jaar was daar baie publisiteit oor China en sy onderwysers. Na die mees onlangse resultate van die Program vir Internasionale Studente-assessering (PISA) gepubliseer is in 2013, aansienlike bespreking het gefokus op die redes waarom toetsuitslae Chinese studente 'is meer as 100 punte bo die PISA gemiddelde.
Ten spyte van sommige omstredenheid oor die resultate in Shanghai, is dit nog nie duidelik waarom China, so goed gedoen het. Ons is besig met 'n klein-skaal studie om te kyk na moontlike verklarings. Ons het onlangs 'ons aanvanklike bevindings op die Britse Opvoedkundige Navorsingstigting konferensie.
Nanjing se High Fliers
Eerstens het ons 562 nege en tienjariges getoets in klaskamers in Southampton in Engeland en Nanjing in China, stede met medium tot hoë sosio-ekonomiese status onder groot stede in elke land. Die Chinese leerlinge het 83% in die eerste van twee toetse behaal, vergeleke met 56% onder die Engelse kinders. Die toets wat gebruik is, is dieselfde in die 2003 Tendense in Internasionale Wiskunde en Wetenskapstudie.
In 'n tweede toets wat tien weke later aan die leerlinge gegee is, verbeter die Engelse leerlinge gemiddeld 66%, maar dit was nog baie minder as die syfer vir die Chinese kinders van 87%.
Ons het ook video-analise gebruik van wat aangaan in lesse in albei lande se klaskamers om die tipe onderrig wat gebruik word, te ondersoek. Ons het gevind dat in die Chinese klaskamers heelklas-interaktiewe onderrig 72% van die tyd gebruik word, in vergelyking met slegs 24% in Engeland. Daarenteen het die klasse in Engeland byna half - 47% van hul tyd in individuele of groepwerk bestee, in vergelyking met 28% in China.
Dit kan natuurlik wees dat dit kulturele faktore in China is wat die hoë toets tellings verduidelik. Maar as jy al die Engelse klasse en die Chinese klasse swem, en dan die data in albei lande analiseer, is daardie lesse met baie klasinteraksies geassosieer met hoër toets tellings, terwyl diegene met 'n hoë persentasie individuele en groepwerk is geassosieer met laer tellings.
Hele klas leer saam
Ons bevindings is in lyn met dekades van navorsing wat tot die gevolgtrekking gekom het dat interaktiewe onderrig in die hele klas met die onderwyser die leerder se kennis deur middel van bevraagtekening en demonstrasie verken, is meer effektief as sitplekwerk waar kinders self oefeninge doen.
Die belangrikheid van hierdie hele klas interaktiewe onderrig is waarskynlik veral gemik in wiskunde as gevolg van die hiërargiese aard van die vak. As kinders op hul eie werk, kan hulle vasstaan ​​en moet die onderwyser baie tyd wag om die kennis wat hulle benodig, te verskaf.
In die hele klas-omgewing kan tegnici soos getalkaarte gebruik word waar die hele klas gevra word om 'n kaart op te hou met die antwoord op 'n wiskundige som. Onderwysers kan dadelik identifiseer watter leerders hulp nodig het. Dit kan vinnig en effektief sonder versuim aan beide hulle en die hele klas verskaf word.
Engelse fokus op individuele kind
Gegewe die feit dat bestaande navorsing en ons nuwe bevindings wys in dieselfde rigting, lyk dit nogal verbasend dat ongeveer die helfte van die leerling ondervinding in Engels wiskunde lesse in ons studie is steeds individuele of groepwerk. Hierdie syfer het nog lyk merkwaardig hoog.
Wat is die redes hiervoor? Baie primêre onderwysers het eerder lae vlakke van wiskundige vakkennis en -vertroue. Gegewe dit is dit nie verbasend dat hulle verkies dat die las van leer in die hande van leerlinge geplaas word eerder as om dit in hul eie te hê nie.
Dit mag wees dat Engelse onderwysers eerder gefokus word op 'n individuele kind as in die hele klas. Wat ook al die rede lyk, lyk dit nogal onwaarskynlik dat - om die Chinese spreekwoord aan te pas - kinders sal leer wanneer die onderwysers nie leer nie.
Zhenzhen Miao is 'n PhD-kandidaat aan die Universiteit van Southampton. Sy het 'n agtergrond in beide onderwys en vertaling en het al elf jaar gewerk voordat hy by die Southampton Education School kom. In China het sy opgelei as 'n sekondêre Engelse onderwyser by Luoyang Teachers 'College (nou Luoyang Normal University).
David Reynoldsis 'n Professor in Opvoedkunde aan die Universiteit van Southampton. het voorgraadse akademiese opleidingskursusse in die universiteite van Cardiff, Exeter en Newcastle aangebied en het 'n internasionale reputasie vir sy werk op skooldoeltreffendheid, skoolverbetering, doeltreffendheid van onderwysers en disleksie.