Voedseltekorte en rantsoenering WW2 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Voedseltekorte en rantsoenering WW2
Voordat die Tweede Wêreldoorlog begin het, het Brittanje ongeveer 55 miljoen ton voedsel per jaar uit ander lande ingevoer. Dit is te verstane dat die Duitse regering alles in hul vermoë gedoen het om hierdie handel te onderbreek. Een van die belangrikste metodes wat die Duitsers gebruik het, was om hul slagskepe en duikbote te laat jag en Britse handelskepe te laat sink. Omdat die invoer van voedsel afneem, besluit die Britse regering om 'n stelsel van rantsoenering in te stel. Dit het behels dat elke huisbewoner by hul plaaslike winkels registreer. Die winkelier kry toe genoeg kos vir sy of haar geregistreerde kliënte.
In Januarie 1940 is spek, botter en suiker gerantsoeneer. Rantsoenering was gewild onder die mense en 'n Gallup -meningspeiling het meer as 60 persent ten gunste van hierdie stelsel getoon.
Baie klein winkeliers het egter gekla oor die strategie wat voedselinspekteurs gebruik om mense in diens te neem om die oortreding van die wet aan te moedig. In Desember 1940 is Isabella Tompsett in Stepney werksaam om slagterswinkels te besoek en vleis te probeer koop sonder koepons. Gevolglik is drie slagters in een pad swaar beboet vir hierdie oortreding. Hierdie onderduimse amptenare wat as agente -provokateurs optree, is in die pers hewig gekritiseer.
Voedselinspekteurs in Hendon is ook gekritiseer omdat hulle 'n span vroue gebruik het wat winkelassistente probeer mislei het om goedere sonder koepons te verkoop. Die skema het behels dat die kliënt haar rantsoenboek oorhandig en vir twee onse tee gevra het. Toe die winkelassistent haar amper klaar bedien, het die klant van plan verander en gevra vir 4 gram. As die winkelassistent vergeet het om 'n tweede koepon van twee gram uit te neem, word hulle aangekla van die oortreding van die rantsoeneringsbeperkings. In 'n kort tydperk is 59 Hendon -winkeliers suksesvol vervolg vir hierdie oortreding.
Daar is aangekondig dat in Maart 1941, onder die Voedselbeheerbevel, die stelsel van rantsoenering, 2.141 vervolgings ingestel is en dat daar 1,994 veroordelings was, 'n sukseskoers van 93,1 persent. Die volgende maand het dit toegeneem tot 2 300 vervolgings en 2 199 veroordelings (95,6 persent). Die hoofsekretaris van die National Association of Outfitters het gekla dat kleinhandelaars die "mees vervolgde klas in die hele land" geword het.
In die somer van 1940 het die regering 'n komitee van voedingskundiges ingestel om die oorlogskabinet oor voedselbeleid te adviseer. Die komitee het 'n verslag uitgereik waarin beweer word dat elke burger op twaalf onse brood, 'n pond aartappels, twee onse hawermout, 'n ons vet, ses onse groente en ses tiendes van 'n liter melk per dag kan oorleef, óf aangevul deur klein hoeveelhede kaas, peulgewasse, vleis, vis, suiker, eiers en gedroogde vrugte. Winston Churchill is bekommerd oor die implikasies van hierdie voorstel en die advies is nie gepubliseer nie.
Sommige mense beskou voedselrantsoenering as baie onregverdig. Eiers, botter en vleis kon redelik maklik verkry word sonder koepons in landelike gebiede. Teen die somer van 1941 het groenteboere hul vragmotors die land ingeneem om groente direk van produsente te koop.
Die opelugmarkte by Romford het spoedig 'n reputasie ontwikkel as 'n goeie plek om goedere op die swart mark te koop. Handelaars het op tic-tac-mans staatgemaak om die polisie of bekende handelsinspekteurs te nader. Plaaslike koerante publiseer verhale van markhandelaars wat baie handel dryf in die verkoop van goedere sonder koepons.
'N Ander strategie by Romford was dat handelaars nuwe klere verkoop met die naam "tweedehands" of "vuil". 'N Tweedehandse pak kan byvoorbeeld sonder koepons verkoop word, mits die prys nie meer as £ 2 12 is nie.
Deur die gebruik van geheime inspekteurs het die regering geleidelik die Romford -mark onder beheer gekry. Die situasie het egter versleg toe meer as 100,000 rantsoenboeke uit die kantore van die Ministerie van Voedsel in Romford gesteel is. Na 'n waarde van meer as £ 500,000, is dit vinnig verkoop aan mense wat goedere wettiglik van die mark wou koop.
(As u hierdie artikel geniet, deel dit gerus. U kan John Simkin volg op Twitter en Google+ of inteken op ons maandelikse nuusbrief)
Die Food Control Officer in Brighton het ontdek dat 80 000 rantsoenboeke uit die Royal Pavilion (Brighton Food Office) gesteel is. 'N Onderduimse polisieman het uiteindelik ingestem om die vermiste rantsoenboeke te koop. Toe die bende gearresteer word, is ontdek dat die ringleier die vrouebeampte by die kantoor in Brighton was wat die diefstal aangemeld het. Sy is later vir drie jaar tronk toe gestuur.
In Augustus 1940 het die regering wetgewing aangeneem wat die vermorsing van voedsel tot 'n strafbare oortreding gemaak het. Een van die eerstes wat vervolg is, was J. Lyons Ltd wat 'n boete opgelê is omdat muise kos in sy kombuise kon eet.
Dit was ook 'n oortreding vir restaurante om op een keer vis en vleis te bedien. Toe die Odean -teater in Streatham skuldig bevind word aan hierdie oortreding, is die bestuurderesse en twee van haar kelners 'n boete opgelê omdat hulle 'n bystand van die versorging van vleis en vis aan 'n assistent -handhawingsbeampte gehelp het '.
Die regering het in September 1939 aangekondig dat petrol gerantsoeneer word. Aanvanklik is klein hoeveelheid petrol toegelaat vir privaat motoriste, maar dit is in die somer van 1942 tot 'n einde gebring nadat die Japannese leër Malaya beset het en die sukses van die U-boot aanvalle op die Atlantiese konvooie.
Ivor Novello, die liedjieskrywer, is agt weke tronk toe gestuur nadat hy bedrieglik petrol vir sy Rolls-Royce-motor gekry het. Sy vriend, die akteur en dramaturg, Noel Coward, is skuldig bevind aan geldwassery. 'N Ander veroordeling met 'n hoë profiel het betrekking op generaal-majoor Sir Percy Laurie, die priester-marskalk van Groot-Brittanje. Hy is skuldig bevind aan die onwettige verkryging van 'n tweede rantsoenboek.
Ander goedere soos sigarette en alkohol is nooit amptelik gerantsoeneer nie, maar dit was dikwels 'n tekort. Sommige winkeliers het hul beperkte voorraad vir hul gunstelingklante gehou. Dit het baie slegte gevoelens veroorsaak en dit was nie ongewoon dat winkeliers by die Ministerie van Voedsel aangemeld word nie.
Kinders is anders behandel as volwassenes en het die reg gehad op ekstra voedsel wat as noodsaaklik vir groei beskou word, soos melk en lemoensap. Die National Milk Scheme het een pint melk vir elke kind jonger as vyf jaar verskaf. Verwagtende moeders en jong kinders was geregtig op gratis melk as die gesamentlike inkomste van ouers minder as 40 sjielings per week was.
Die voedselrantsoeneringstelsel het mense die geleentheid gebied om 'n gebalanseerde dieet te bekom, en die gesondheid van die land het gedurende hierdie tydperk verbeter.
Mense is aangemoedig om hul eie kos te voorsien. Die regering se Dig for Victory -veldtog het 'n beroep op elke man en vrou gedoen om 'n toewysing te behou. Grasperke en blombeddings is omskep in groentetuine. Hoenders, hase, bokke en varke is in die stad se tuine grootgemaak.
Klere is vanaf Junie 1941 gerantsoeneer. Met 'n puntestelsel kon mense een heeltemal nuwe uitrusting per jaar koop. Om stof te bespaar, is 'n mansbroek sonder opdaagwerk gemaak, terwyl vroue se rompe kort en reguit was. Frilletjies op vroue se onderklere is verbied.
Vrouetydskrifte was propvol wenke oor hoe ou gordyne byvoorbeeld opgesny kan word om 'n rok te maak. Daar was 'n tekort aan kouse, sodat meisies hul bene met sous bruin kleur. Soms trek 'n vriend 'n streep aan die agterkant van hul bene met 'n wenkbroupotlood vir 'n naat.
In Mei 1943 is die jaarlikse kledingkoeponstoelaag van 48 na 36 per volwassene verlaag. Later is hierdie aantal koepons tot 20. As 'n mens dink dat 'n jas 18 koepons benodig, het hierdie vermindering ernstige probleme vir mense veroorsaak.
Het u reg aan konynproduksie gedoen? Alhoewel konyne nie op sigself voed nie, is dit 'n redelike goeie versagting van vegetarisme. Hulle eet hoofsaaklik gras en groente, so wat is die skade om hul vermeerdering in gevangenskap aan te moedig?
Ek verwelkom u verhoging van die vleisrantsoen, maar dit sal jammer wees om dit in die winter af te sny, net wanneer vars groente ook daal. Kan u nie ekstra Amerikaanse koringvleis, varkvleis en spek byvoeg om die wintergaping te oorbrug nie? Hoe meer brood jy mense dwing om te eet, hoe groter sal die eise vir tonnemaat wees. Om op brood te vertrou, is 'n euwel wat homself oordryf. Dit wil voorkom asof u nog meer moeite moet doen om u vleisvoorrade oop te maak.
Ek beskou met groot kommer enige bloedbad van skape en osse. Die reservaat op die hoef is ons belangrikste bystand.
Dit is altyd moeilik om die balans te vind tussen die behoefte aan toenemende totale voedselvoorraad en die behoefte aan 'n billike verdeling. Ons moet nie te hard wees op die privaat persoon wat sy voorraad verhoog deur sy eie produktiewe pogings nie.
Dit is bevredigend dat die vleivooruitsigte verbeter, en ek hoop dat die druk op die Verenigde State om haar varkvleisopbrengs te verhoog, ons binnekort in staat sal stel om die rantsoen te verhoog sonder dat ons dit later moet verminder.
Ons wil nie 'n grief onder boere skep deur hulle te dwing om diere te slag wat hulle kan vetmaak sonder ingevoerde voer nie; aan die ander kant kan die land natuurlik nie honger ly nie, want boere kies nie om hul diere op die mark te bring nie.
Dit sal ongetwyfeld moontlik wees om met die Minister van Landbou te reël, miskien deur 'n noukeurig uitgewerkte prysbeleid, 'n skema wat die vleisvoorraad so konstant moontlik hou met inagneming van seisoenale faktore.
Wat koring betref, was die punt wat ek in gedagte gehad het, nie net ons voorraad nie, maar ek die gevaar om in 'n bose kringloop te beland: mense eet meer brood as gevolg van 'n tekort aan vleis, en dwing u daardeur om meer koring in te voer, en verminder sodoende die aflewering ruimte beskikbaar om ander kos in te bring. Ek glo nie daar is 'n groot gevaar dat die oes hierdie jaar deur die vyand vernietig kan word nie. Ons het dit baie moeilik gevind om gewasse te verbrand, en as u die ministerie van lugdienste vra, sal hulle aan u verduidelik waarom die doutoestande in hierdie land dit nog moeiliker maak as op die vasteland.
Dit moes omtrent hierdie tyd gewees het dat die Britse restaurante met hul soberheidskonfytrolletjie en vleisballetjies oopgemaak het; en ons eie maaltye begin eerder staatmaak op rissoles en tuisgemaakte appelspons. Maar my ma was altyd 'n goeie bestuurder, en ek het geen idee van 'n skielike tydperk van 'n tekort of om honger te word nie.
Lekkers was die groot verlies. Daar was nie meer 'n ewige, tandebederfende fontein van sjerp en drop, of van Boy Blue-roomwervels nie, of van Cadbury's Caramello. Dit was moeilik om lekkers te kry, en dan beperk tot 'n vaste rantsoen.
Een van die ergste slagoffers was sjokolade. Die tradisionele verdeling in melk en vlakte verdwyn, en 'n ontsaglike verskeidenheid wat bekend staan ​​as Rantsoen-sjokolade word gebore, uitgereik in halfdeursigtige vetvaste verpakkings, en net so lekker soos karton. Ten spyte van 'n lewenslange soettand, kon ek dit nooit eet nie.
Ek onthou die skoolkos wat van die middelmatige tot die onuitspreeklike gegaan het. Ons het maalvleis, aartappel of kool, 'n soort melkpoeding, baie stodge, met souse wat al hoe meer waterig geword het. Iemand het gesoute kabeljou in Ysland doodgemaak wat tot in die hemel gestink het. Ek veronderstel dit bevat baie proteïene, maar dit was die enigste deug. In 'n stadium het die middagete bestaan ​​uit taamlik waterige sop, gebaseer op uie, gevolg deur stukke brood en kaas - dit was ons ekonomiese maatstaf. Goeie rooivleis, wat taamlik streng gerantsoeneer is, het ons twee keer per week gehad. Na die Amerikaanse inval het ons lekkernye gehad soos gemaalde ham - en voorgeperste vleis. Een wag het gesê dat in hierdie geval gedroogde eiers, wat in oorvloed was, droesel genoem moet word. Dan was daar 'n bakker in die plaaslike winkel wat vars warm broodjies vervaardig het, wat ons steunpilaar tydens pouse was. Lekkers is gerantsoeneer, die bereiding van roomys is na 1942 verbied, met dien verstande dat dit, hoewel dit gewild was onder kinders en gestremdes, geen voedselwaarde het nie en dat dit 'n afwyking van skaars hulpbronne was. Alle vleis het baie skaars geword. Daar is 'n bietjie ekstra rekening gehou met die behoeftes van groeiende kinders, dus was daar 'n institusionele rantsoen sowel as 'n gesinsrantsoen. Ons dieet het toenemend eentonig geword. Daar was pasteie wat gebaseer was op aartappel en wortel en - ons het gedink dit was saagsels - sojabone.
U sê dat u sou verkies om lekkers en sjokolade binne die punteskema te bring, en hoop om dit later te doen. Sou dit nie beter wees om die rantsoenering daarvan uit te stel totdat u dit kan doen nie? As u nou 'n lekkersrantsoen instel, sal alle konserwatisme en argumente van die administratiewe ekonomie teen enige daaropvolgende voorstel om sake te verander, toegepas word.
Ek besef dat dit in die Here -presidentskomitee toegegee is dat 'n lekkersoesie makliker by onreëlmatighede sou wees as ons ander rantsoene. Alles wat die respek vir die rantsoeneringsregulasies verminder, is aanstootlik. As ons kunsmatige onwettighede skep wat nie afdwingbaar is nie of nie deur die openbare mening veroordeel word nie, kan die gewoonte van ontduiking versprei na gevalle waar dit nadelig is.
Ons het al so lank sonder lekkers en sjokoladerantsoen klaargemaak dat 'n klein verdere vertraging geduld kan word. Ons moet vermy dat uitsonderings op die beginsel toegelaat word dat enige rantsoenering van die sekondêre voedsel wat u verplig voel om in te voer, in die puntestelsel moet opgeneem word.
'N Bekende inwoner van East Grinstead, Bernard Richardson, van Half-Way House, North End, en die eienaar van die Elite Cafe, London Road, het 'n boete van £ 5 opgelê met £ 10 se kantlynkoste omdat hy vals syfers aan die Ministerie van Voedsel verskaf het. en om meer kospunte te kry as waarop hy geregtig was. William Harry Leppard van Cantelupe Road 47, East Grinstead, het gesê dat hy van 1 tot 6 Februarie in diens was van mnr. Greatorex, die East Grinstead Food Control Officer, om die Elite Cafe dop te hou en die aantal kliënte in 'n boek in te skryf. Op 1 Februarie was daar 153, 2de was 161, 3de was 157, 4de was 155, 5de was 141 en op die 6de was daar 126. Mej Molly Fry van die East Grinstead Food Office het beraam dat die verweerder slegs geregtig was tot 828 punte, terwyl hy na bewering die voedselkantoor bedien het met 2 150 punte. Die landdros, Louisa Martindale, het Bernard Richardson 'n boete van £ 5 met £ 10 -boete opgelê.
Dr Frederick Ridley van die plaas Mudbrooks, Forest Row, is skuldig bevind aan die toevoeging van water by melk te koop. Dr Ridley is 'n boete van £ 15 en £ 3 3s opgelê. koste. Daar was 'n verdere melkvervolging toe Matthew Madge van Brockhurst Home Farm, East Grinstead, ontbied is vir die verkoop van melk waarby water gevoeg is.
Eers in Januarie 1940 is voedselrantsoenering ingestel, en dan nog net vir botter (4 onse per kop per week), suiker (12 onse), ongekookte spek of ham (8 onse), gekookte spek of ham (3,5 onse). Margarien was nie ingesluit nie en slagtersvleis was eers in Maart gerantsoeneer.
'N Wet op noodbevoegdhede (verdediging) is ingestel (Mei 1940) waarvolgens alle burgers verplig is om "hulself, hul dienste en hul eiendom" tot die beskikking van die regering te stel. Diegene wat nie in die magte gedien het nie, is in 'n landwye tuiswag gemobiliseer. Voedselrantsoenering is verskerp. Die botterrantsoen is gesny tot 2 onse, suiker tot 8 onse en ongekookte spek tot 4 onse. Uiteindelik is margarien en ander vette ingesluit, en - die wreedste slag van alles - teerantsoenering is teen 'n verwoestende snelheid van 2 gram per week ingestel. Ons is almal aangespoor om na die oorwinning te soek. Eksotiese vrugte soos lemoene, suurlemoene en piesangs het amper uit ons dieet verdwyn.
Gedurende verskeie middagetes het die meisies in die kantoor die situasie bespreek en ooreengekom dat kouse uit is. Ons skeer ons bene en is kaalvoet. Ons vel het vreeslik wit gelyk, en alles verkeerd met swaar skoene. Ons het dus geëksperimenteer met die skildery van die onderstaande gedeelte. Vloeibare grimering was die doeltreffendste. Maar skoonheidsmiddels was duur en al hoe moeiliker om te bekom; dit het amper 'n bottel vloeibare grimering geneem om twee bene te verf. Een meisie sweer deur bruin te bruin en het selfs so ver gegaan as om 'n versigtige lyn met haar wenkbroupotlood op die rug van haar bene te trek om 'n ooreenkoms met 'n kousnaad te gee. Maar die meeste moeders het beswaar daarteen gemaak om hul versigtig opgeskeerde sousbruin te verloor! Hierdie probleem is opgelos deur ondernemende ondernemings wat groot bottels gemaak het van wat soos gekleurde afwas gevoel het. Dit was moeilik om glad te werk, maar die algemene effek het ons tevrede gestel, en ons het almal triomfantelik met geverfde bene te werk gegaan.
Ek het ons rantsoenboeke na Coatmans, die kruidenier, en Curtis, die bakker, in East Grinstead geneem. Sainsburys het in 'n klein kerkie ingetrek nadat hy gebombardeer is. Daar was niks inpakpapier vir niks nie; u het u eie geneem. Die jongste kinders het babarantsoenboeke gehad en ek het tougestaan ​​vir die vreemde piesang of lemoen. Ek het gedink die gedroogde eier is heerlik. Jy moes wortelmarmelade geproe het!
Dit is 'n hele pond botter, het ek gesê. As ek dit sê, het ek 'n knop afgebreek en dit suiwer geëet. Toe gee ek in heerlikheid van my hart al ons week se rantsoen - omtrent die grootte van my duimnael - aan Louie (haar diensmeisie), en gaan sit en eet brood en botter. Dink aan ons middagete more! In die middel van die tafel sit ek die hele stuk. En ek sal sê: Eet soveel as wat jy wil.
RANSIONERING EN KORTINGS
RANSIONERING van krag op 16 v 1945 en 'n paar jaar gelede.
VOEDSEL OP DIE RANSIE: Bedrae PER PERSOON PER WEEK, tensy anders vermeld
Vleis: 1/2d in waarde - (moet elke 3de week vark hê, wat die duurste en nie lekker is nie)
(Ons bereken dat hierdie prys in 1995 ongeveer £ 1,20 tot £ 1,50 in 1995 se pryse sou wees, en genoeg vir 2 van die goedkoper klein tjoppies)
Spek 4oz Tee 2oz Suiker 8oz (vir alle gebruike) Botter 2oz Varkvet 2oz
Margarien 4oz kaas 2oz Heuning, konfyt of ander konfyt 4oz
Melk van 2 pint in die winter, wat geleidelik wissel tot 3½ pint in die somer (nie lank nie)
Gedroogde melk 1 blikkie per 4 weke in die winter, onbeperk in die somer AS in voorraad
Lekkers 3 oz
Eiers 1 per maand in die winter as dit gelukkig is - tot 2 per week in die somer - toekennings aangekondig in
Pers en op radio.
Pak 1 pakkie in 'n paar maande (½lb)
Vla-poeier 1 pakkie in 'n paar maande. (Winkelier merk u boek op)
KOS OP PUNTE: (Elke persoon het 24 punte per vier weke.)
Per gewig verkoop: per blik:
(punte per pond) (punte per blik)
Rys 8 Sardientjies 2
Sultanas 8 afgeroomde melk 5
Bessies 16 Gebakte Bone 2
Koekies (droog) 2, (soet) 4 Harings 2
Sultanas 8 gestoofde steak 20
Hawer 2 salm - wissel baie -
Wors -vleis 12 beste rooi salm 32 per klein blikkie - 'n groot luukse
Gekapte ham 3 PER OZ
SOAP ON COUPONS: (Elke persoon kry 4 koepons per 4 weke vir ALLE doeleindes)
Klein tablet toiletseep 1, groot tablet 2 klein pakkie poeier 1, groot pakkie 2
'N Halwe stuk huishoudelike seep, 2 badsoute, nog nooit gesien nie
KLERE OP KOPIES:
Elke persoon kry 24 koepons, wat vir verskillende periodes moes duur. Die huidige 24 het op 1 Februarie begin en sal moontlik sewe maande moet duur. Ons is nog nie finaal meegedeel nie. Die demobilisasie van vroue-werkers beïnvloed dit baie. Die vraag is of baie na hierdie werk sal terugkeer? '
Groot jas 18 pak 26
Skoene 7 oorjas 16
Knickers 3 baadjie 13
Onderrok 3 Broek 8
Korsette 3 skoene 9
2 pr. Kouse 3 pantoffels 7
1 pr. Kouse 2 Vest met kort moue 7
Rok 7 Singlet 3
Handskoene 2 Onderbroeke 4
Serp 1 hemp 5
4 Sakdoeke 1 2 Sakdoeke 1
Nagkleed 6 Kraag 1
1 stuk sokkies 1
Hoede NIL, maar baie duur.
Die meeste dames dra nou 'n serp oor hul koppe, en die meeste mans word nou hoedloos.
Hierdie week sê die koerante dat voedselrantsoene nou bestudeer word vir vermindering in die herfs, en dat klere ook later heroorweeg moet word. Skeermes, haarroom en vuurhoutjies is baie skaars. Papier en papiersakke is skaars (daar was geen plastieksakke nie), so ons moet ons eie winkels toe neem om dit in te pak. Steenkool en coke is baie beperk, selfs al is dit beskikbaar - ons maksimum volgende winter is 2 ton as ons dit kan kry. Aansteekhout is min, en paraffien ook in die winter.
STOP PERS! (23 v 1945)
Sedert ons dit geskryf het, is ons verminder tot vleis 1/-, spek 3oz, kookvet 1oz, punte 20 en seep met een agtste.
Vir die meeste items op koepons moes u by 'n sekere winkel registreer, maar u kon oral punte bestee. Rantsoenboeke vir kinders het hulle meer van sekere items, soos melk, maar minder van alles anders toegelaat.
Die groot vloek van die arme huisvroue het tougestaan, wat 'n groot deel van hul dag in beslag kon neem. Selfs vir items op koepons en punte moes hulle dikwels in lang toue wag, en as daar gerugte was dat 'n winkel 'n paar seldsame goedere het, sou daar binnekort lang toue ontstaan, en natuurlik en eerlik sou winkeliers kennisgewings soos geregistreerde wys Slegs kliënte.
Tydens die oorlog was daar geen witbrood nie. Ons het die National Loaf gehad, wat ook nie regtig bruin was nie, maar nader grys.
Baie wat die ruimte en geleentheid gehad het, het konyne en hoenders gehou, en hulle kon hul eierrantsoen omskep in 'n maaltyd vir hul hoenders. Vis en verskillende vleisitems was glad nie op die rantsoen nie. Laasgenoemde het hoenders, afval (lewer, niere, bult, ligte, ens.) En wild ingesluit.
. Die mense in landelike distrikte was natuurlik beter geplaas om wildehase en wildvoëls te bekom, en baie konyne wat deur die stad grootgemaak is, kon aan tafel sit.
Die regering het mense aangemoedig om soveel as moontlik op toewysings te groei, en groot dele van openbare parke is opgerig om meer te voorsien. (Daar is eintlik op sommige groot parke geboer.) In die oorlogstyd is die kunsmis wat nog steeds National Growmore genoem word, die eerste keer vervaardig. Mense het die blomme in hul tuine verdring met aartappels en groente, maar daar was een nadeel hieraan. Groentewinkels, met beperkte voorraad, sou kennisgewings soos slegs gewone kliënte vertoon, of hulle sou nie-gewone kliënte slegs met een pond aartappels bedien. Dit was skaars genoeg vir 'n gesin van ses, en Daphne onthou duidelik dat wanneer haar pa se huisgemaakte aartappels uitgeput was, sy en haar suster twee sakke gegee sou word om na al die plaaslike groentewinkels te gaan. Elkeen staan ​​by die een winkel in die ry en kry 'n pond, dan loop hulle om die hoek, maak die een sak in die ander leeg, en die een staan ​​in die ry met die leë sak by die volgende winkel, ensovoorts totdat hulle genoeg het.
Daar moet op gelet word dat restaurante steeds voedselvoorraad ontvang het, maar as 'n mens nie eers teen 12:00 kom nie, kan die keuse vir middagete beperk wees. Britse restaurante (selfbediening, 'n nuwe idee toe) is deur die Ministerie van Voedsel gestig.
Daar was ook 'n swart mark, waarin gesteelde of andersins onwettig verkrygde voedsel verkry kon word as iemand op die hoogte was, maar die meeste mense beskou dit as 'n onpatriotiese aktiwiteit en het niks daarmee te doen nie - onthou dat mans se lewens op risiko in die verkryging van baie goedere.
Byvoorbeeld, 'n boer kan 'n vark aanhou sonder om sy bestaan ​​aan te meld en dit dood te maak sonder om die feit te verklaar, en as gevolg van die onwettige aard van alle daaropvolgende transaksies, wou die gulsiges dikwels dat hulle nie deelgeneem het nie. My oom Bert Newport was 'n kommersiële reisiger, en kliënte het soms geleenthede gebied. Op 'n keer is hy gevra of hy varkvleis wil eet. Dit sou meer moed verg as wat die meeste mense gehad het om te weier, en weiering sou natuurlik ondankbaarheid, kritiek en neerslagtige komplikasies in sy verhouding met 'n klant impliseer vir die verf wat hy gebruik het om te verkoop, maar toe hy in die verduistering kom om versamel, kry hy 'n hele kant varkvleis, en moes hy 'n baie groot bedrag betaal, en die gesin, wat geen vrieskaste gehad het nie, het gou hartseer geword van al die varkvleis wat hulle moes eet. By 'n ander geleentheid word suiker aangebied en in 'n sak van halfhonderd gewig geplaas, waarmee hy angstig en bewend huis toe ry, sodat hy nie deur die polisie voorgekeer word nie.
Ná Mei 1945 het die situasie geleidelik vererger. Selfs brood is gerantsoeneer, hoewel dit nooit tydens die oorlog gerantsoeneer is nie. 'N Nuusberig in die Bexhill Observer in Februarie 1946 lui: 'n Klein verspreiding van suurlemoene het Maandag by Bexhill plaasgevind. Die toekenning was beperk tot groentewerkers. Toue het gevorm, en die suurlemoene is gou verkoop. Lemoene was Donderdag te koop, en vroeg was daar lang rye kopers. In 1951, ses jaar na die einde van die oorlog, was die vleisrantsoen tot 10d, plus 2d koringvleis. (Twee van my poskaarte+ van Plymouth in Junie 1946 was met die legende gemerk: MOENIE BROOD VERMORG NIE - ANDER HET DIT NODIG.)
Op 24 Mei 1945 het my pa geskryf: Baie van ons kroeë was in die V [Victory] week gesluit, maar net omdat dit uitverkoop was - nie dat iemand te veel gedrink het nie, daar is nie veel om te kry nie en sigarette is ook baie kort. Baie groot tabakoniste was die afgelope naweek gesluit. Ma moes 'n geruime tyd in die tou staan ​​om een ​​bottel bier vir Pinkster te kry. As u 'n kroeg met 'n bietjie bier kan vind, moet u saam met baie ander worstel om op 'n ander se leë glas te wag, aangesien die tekort aan glase erger is as ooit.
Op 6 Junie het hy berig dat daar 'n vertraging van twee maande sou duur nadat hy 'n voorskrif gekry het vir 'n broodnodige bril. In September het hy sy motor verkoop, want die burgerlike rantsoen van vyf liter petrol per maand het dit amper nie die moeite werd gehou nie.
Tydens die oorlog het die plaaslike owerhede Vakansiedae tuis gehou, wat koperblasers en orkeste beteken het, en ander vermaaklikheidsaktiwiteite, soos optredes met hoë draad, in parke. Daar was opelug-teaters. Ek het geweet van een in Finsbury Park, en een in die Embankment Gardens. Argitekte het toe begin met die ontwerp van buitelugfases van kokkeldop om klank te projekteer.
Na die V.E. -dag het dit weer moontlik geword om aan die kusvakansie te dink. Omdat die spoorweë oorlaai was met militêre vrag, belemmer is deur 'n tekort aan mense en materiaal, beskadig is deur vyandelike optrede en nie in staat was om hul verouderde rolmateriaal te hernu nie, was die treintye onseker en het u nooit geweet of u 'n sitplek sou vind nie , of selfs staankamer. As u wel by die see aankom, vind u 'n tekort aan kos en drank van elke aard, en aan openbare vervoer vir nut of vir plesieruitstappies oor land of see.
Op 23 Junie skryf my pa uit Torquay, waar hulle saam met ouma Jessie Davies gaan vakansie hou het, toe 82. Hulle besluit om met die nag trein te reis, 1130 nm. op die Vrydag. Toe hulle van lang toue hoor, bereik hulle Paddington op 1015 en sluit hulle aan by 'n tou vir 'n 1125 Special vir Torquay. Die tou was twaalf op hoogte, en toe hulle die perron bereik, was die trein vol. Hulle het na die platform gegaan vir die 1130 na Penzance, wat ook vol was, maar hulle het gesien hoe 'n amptenaar 'n jong paartjie in 'n eersteklas-kompartement sit. My pa het sy toegewing gesmeek, met verwysing na Ouma, en toe hulle beloof het om £ 1 ekstra elk te betaal, het hulle drie sitplekke gegee. Ander het aangesluit, en toe die kaartjieversamelaar kom, het hy gesê dat hulle onder die omstandighede nie ekstra hoef te betaal nie. Dit was so warm as wat 'n Junie -aand kon wees, en hulle was baie platgeslaan. Die hele redelik amusante weergawe van Ouma se chirpiness en die tekorte wat die vakansie raak, kan in sy brief gevind word.
In Julie het my ma wanhopig geskryf dat die enigste woord wat sy skynbaar hoor toe sy vir produkte in winkels vra, nee was (sy probeer waspoeier koop).
Die twaalf jaar of langer van ontbering en tekort het hul stempel afgedruk op diegene wat daardeur geleef het. Koerante en tydskrifte bevat gereeld artikels waarin beskryf word hoe om die yl oorlogstyd uit die weg te ruim en te verbeter, hoe om klere te maak uit gered materiaal en hoe om die vele tekorte met vindingrykheid te oorkom. Miskien het ons wat destyds adolessente of jong volwassenes was en altyd honger gevoel het, die grootste stryd gehad om te veel te eet, maar baie ouer mense, waarvan sommige die tekort aan Die Groot Oorlog, plus die nood van vroeëre armoede, het dieselfde drange gevoel, en baie het die stryd verloor en in die latere lewe gely onder die siektes nadat hulle oorgewig was. Sulke gewoontes bly bestaan. Ek suig nog steeds aan my visbeentjies en probeer, soos meneer en mev Jack Spratt, om die skottel skoon te laat. Ons voel nog steeds dat dit dwaas en sondig is om kos te mors. Die gebruik om te krap en te spaar, te maak en te herstel, en allerhande onderduimsheid te gebruik om dinge te laat hou en alternatiewe te vind vir items wat nie verkrygbaar is nie, is nou gereeld by ons, en selfs vyftig jaar later moet ons ons bewustelik inspan om dit te oorkom as dit deur belaglike moderne omstandighede of op moderne maniere onbeleefd gemaak word.
Wat klere betref, is dit belangrik om te onthou dat mensgemaakte vesels voor 1945 nie algemeen gebruik is nie en dat alle natuurlike vesels baie vinniger verslind het. Ek word nou gebruik vir 'n tuinbroek wat, hoewel dit om ander redes vervang is, nog steeds redelik goed is. In daardie dae sou hulle so lank as moontlik herstel en geplak gewees het, maar moes weggegooi word nadat hulle vir 'n baie korter tyd gedien het, so my lesers moet dit in ag neem in 'n poging om die strengheid van klere-coupon te verstaan rantsoenering. Hierdie beginsel om vinniger uit te dra, geld vir baie ander gebruiksvoorwerpe-tou en koord, kamme, emaljes emmers en bakke, bagasiehouers van imitasie leer, inkopiesakke, mandjies, beursies en beursies-die lys is eindeloos . In ooreenstemming met die beskrywing van die beskawingstydperke wat verwys na die mens uit die Steentydperk, die Bronstydperk en die Ystertydperk, beskou ek myself as 'n man uit die plastiekouderdom.
Niks was vermors nie. Daar was geen nylon lakens nie, en as katoenlinne dun in die middel was, sou huisvroue dit in die middel middeldeur skeur en aan die kante vaswerk en die rande vasmaak. Daphne maak steeds kussingslope van klankdele van weggooide lakens. Huisvroue het gebreide truie uitgetrek, die wol versigtig ontrafel, die tuitjies gewas om die plooie te verwyder, te hang, om dit droog te maak, die wol in balletjies te draai en dit weer te gebruik. In Januarie 1945 verloof my ma by Knit for the Navy. Sy het 'n pond vlootwol vir 2/10d gekry en verloof om twee helms en 'n serp te brei, waarvoor die wol net genoeg sou wees. Mansbroek was effens wyer in die been as wat die moderne mode dit toelaat, permanente plooie was onbekend en die bene het 'n mate van slytasie behou nadat die sitplekke dun geword het. Dan is daar nie aan die wegspring gedink nie, maar as ek in die straat verbysteek, staan ​​ek dikwels verstom oor die nuttige hout en ander materiaal wat mense nou weggooi, maar dan gretig weer sou gebruik het.
Onderwysers gebruik veral allerhande geïnspireerde ontwykings, te midde van 'n tekort aan onderrigmateriaal, miskien die opvallendste: die was van koerante vir kunslesse. Ek veronderstel dat Army Surplus -winkels na die Groot Oorlog ontstaan ​​het, en ek sien nog steeds 'n paar handel dryf, maar vanaf 1945 is dit in elke stad gevestig. Hulle was baie beskermd vir klere of materiaal soos valskerm-nylon en tent, waaruit klere gemaak kon word, en vir radio's en radio- en elektriese onderdele. Ek het een keer 'n toneel van 'n televisievertoning van A Midsummer Night's Dream in helder groen op die drie-duim-skerm van 'n aangepaste radarstel gekyk. Ek het baie jare op 'n Army Parachutists-voufiets gery, en die mini-motorfietse van Valskermspringers was ook beskikbaar. Ek het nog steeds 'n ratel-skroewedraaier en ander gereedskap gemerk met die breë pyl van die regering, 'n beugel-pomp, 'n seinlamp en 'n voormalige byldiens. Ondernemende winkeleienaars het voormalige regeringsfilms gekoop en gesny om by siviele kameras te pas, maar dit was soms 'n swak belegging omdat dit dikwels vasgekeer het, en pogings om dit onder die beddegoed aan te pas, was selde suksesvol.
Op die volgende bladsy vind u die verrassende aankondiging van die begin van rantsoenering op 1 Junie 1941, met 'n paragraaf wat die behoefte aan die geheimhouding verduidelik. Dit is miskien nie moontlik om dit met die 1945 -lys te vergelyk nie, want dit hang baie af van die aantal koepons wat elke persoon kan gebruik.
Rantsoenering van die Tweede Wêreldoorlog
Met die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse volk talle uitdagings gekonfronteer. Die regering het dit nodig gevind om voedsel, gas en selfs klere tydens die tyd te rantsoen. Amerikaners is gevra om op alles te spaar. Aangesien nie een persoon deur die oorlog geraak word nie, beteken rantsoenering offerandes vir almal.
In die lente van 1942 is die Voedsel Rantsoeneringsprogram in werking gestel. Rantsoenering sou vir die meeste die Amerikaanse lewenswyse diep beïnvloed. Die federale regering moes vraag en aanbod beheer. Rantsoenering is ingestel om openbare woede weens tekorte te vermy en om nie net die rykes toe te laat om goedere te koop nie.
Terwyl die nywerheid en die handel geraak is, het individue die gevolge sterker gevoel. Mense moes dikwels baie materiële goedere prysgee, maar daar was ook 'n toename in indiensneming. Individuele pogings het ontwikkel tot klubs en organisasies wat die onmiddellike omstandighede regkry. Om saam te werk om die aanbodvlakke vir die buitelandse troepe te ondersteun en te handhaaf, beteken dat daaglikse aanpassings gemaak moet word. Hulle pogings het ook skrootdraaie, fabrieksgeleenthede, skenking van goedere en ander soortgelyke projekte ingesluit om diegene aan die voorkant te help.
Advertensies, radioprogramme, plakkate en pamfletveldtogte wat deur die regering geborg word, het die Amerikaanse volk aangespoor om daaraan te voldoen. Met 'n gevoel van dringendheid het die veldtogte 'n beroep op Amerika gedoen om sonder enige klagte 'n bydrae te lewer. Die propaganda was 'n baie effektiewe hulpmiddel om die massas te bereik.
Rantsoenering het die hoeveelheid goedere wat verbruikers kon verkry, gereguleer. Suikerrantsoenering het in Mei 1943 in werking getree met die verspreiding van " suiker koopkaarte. " Registrasie het gewoonlik by plaaslike skole plaasgevind. Elke gesin is gevra om slegs een lid vir registrasie te stuur en bereid te wees om alle ander familielede te beskryf. Koepons is versprei op grond van gesinsgrootte, en die koeponboek het die houer in staat gestel om 'n bepaalde bedrag te koop. Die besit van 'n koeponboek het nie verseker dat suiker beskikbaar sou wees nie. Amerikaners het geleer om te gebruik wat hulle tydens die rantsoeneringstyd gehad het.
Terwyl sommige voedselsoorte skaars was, het ander nie rantsoenering nodig gehad nie, en Amerikaners het daarvolgens aangepas. "Red Stamp " rantsoenering dek alle vleis, botter, vet en olies, en met enkele uitsonderings, kaas. Elke persoon is toegelaat om 'n sekere hoeveelheid punte per week met vervaldatums in ag te neem. "Blue Stamp " rantsoenering bedek geblikte, gebottelde, bevrore vrugte en groente, plus sappe en droëbone, en sulke verwerkte voedsel soos sop, babakos en ketchup. Rantsoenseëls het 'n soort geldeenheid geword, met elke gesin 'n "War Rantsoenboek. , danksy die oorlog.
Rantsoenering is ook bepaal deur 'n puntestelsel. Sommige het moeg geword om te probeer uitvind watter koepon by watter item pas, of hoeveel punte hulle nodig het om dit te koop, terwyl sommige koepons glad nie punte benodig nie.
Benewens kos, het rantsoenering klere, skoene, koffie, petrol, bande en brandstof ingesluit. By elke koeponboek kom spesifikasies en sperdatums. Rantsoeneringsplekke is in die openbare aansig geplaas. Die rantsoenering van gas en bande hang sterk af van die afstand tot 'n werk. As 'n mens gelukkig was om 'n motor te besit en teen die destydse snelheid van 35 km / h te ry, kan daar aan die einde van die maand 'n klein hoeveelheid gas oorbly om familielede in die omgewing te besoek.
Rantsoenering het 'n ernstige newe -effek tot gevolg gehad: die swart mark, waar mense rantsoeneerde items op 'n skelm manier kon koop, maar teen hoër pryse. Die praktyk het gemengde reaksies ontlok by diegene wat saamgespan het om te bewaar volgens die instruksies, in teenstelling met diegene wat die ondergang en wins van die swart mark gevoed het. Swart bemarkers handel meestal oor klere en drank in Brittanje, en vleis, suiker en petrol in die Verenigde State. Terwyl die lewe tydens die oorlog daaglikse opoffering beteken, het min gekla omdat hulle geweet het dat dit die manne en vroue in uniform was wat die grootste opoffering maak. Op 'n plakkaat wat deur die Office of War Information uitgereik is, staan ​​eenvoudig: "Doen met minder, sodat hulle genoeg het." En nog een het gepleit: "Wees patrioties, teken die belofte van u land om die kos te bespaar." In die algemeen was die Amerikaanse volk verenig in hul pogings.
Herwinning is gebore met die regering se aanmoediging. Om aluminiumblikke te spaar, het meer ammunisie vir die soldate beteken. Ekonomiese inisiatiewe het eindeloos gelyk, aangesien Amerikaners aangemoedig is om metaal, papier en rubber te bewaar en te herwin. Oorlogseffekte en seëls is verkoop om oorlogsfondse te verskaf, en die Amerikaanse volk het ook verenig deur vrywilligerswerk. Gemeenskappe het saamgespan om ysterritte te hou, en skoolkinders het seëls in bondboeke gebêre.
Ander het "Victory Gardens " geplant om kos te bespaar. Vir 'n klein belegging in grond, saad en tyd, kan gesinne maande lank vars groente geniet. Teen 1945 het na raming 20 miljoen oorwinningstuine ongeveer 40 persent van Amerika se groente opgelewer.
Opleidingsessies is gehou om vroue te leer verstandig inkopies doen, voedsel bespaar en voedsame maaltye beplan, asook om hulle te leer hoe om kos te eet. Die tuisteskepper het gesinsmaaltye binne die vasgestelde perke beplan. Die regering se oortuiging van mense om groot hoeveelhede rooivleis en vette op te gee, het gelei tot meer gesonde eetgewoontes.
Die regering het ook 'n maandelikse maaltydbeplanningsgids met resepte en 'n daaglikse spyskaart gedruk. Goeie huishouding tydskrif het 'n spesiale afdeling vir gerantsoeneerde voedsel in sy kookboek uit 1943 gedruk. Talle nasionale publikasies bevat ook artikels wat verduidelik wat rantsoenering vir Amerika beteken. Dan was daar die voedselvervaardigers wat voordeel getrek het uit die oorlogstekorte om hul patriotisme tot hul voordeel te laat pronk. Die bekende blou boks van Kraft Macaroni and Cheese Dinner het baie gewild geword as plaasvervanger vir vleis en suiwelprodukte. Twee bokse het slegs een rantsoenkoepon nodig, wat gelei het tot 80 miljoen bokse wat in 1943 verkoop is. Voedselvervangings het duidelik geword met die regte botter wat deur Oleo -margarien vervang is. Maaskaas het 'n nuwe betekenis gekry as plaasvervanger vir vleis, met verkope wat van 110 miljoen pond in 1930 tot 500 miljoen pond in 1944 ontplof het.
Na drie jaar van rantsoenering het die Tweede Wêreldoorlog 'n welkome einde bereik. Rantsoenering het egter eers in 1946 geëindig. Die lewe hervat soos normaal en die verbruik van vleis, botter en suiker het onvermydelik gestyg. Terwyl Amerikaners nog steeds met sommige van die resultate van die Tweede Wêreldoorlog saamleef, het rantsoenering nie teruggekeer nie.
Rantsoenering oor die nasies heen in die Tweede Wêreldoorlog
Kannibalisme, eiers vir kontant en 'n gebrek aan tee- watter lande het in die Tweede Wêreldoorlog onder voedseltekorte gely?
Rantsoenering en prysbeheer het verhoed dat dit opgaar, en het gelyke verspreiding van voedsel en goedere aan ryk en arm verseker. Deur die produksie van goedere en 'luukse items' te beperk, kon regerings verseker dat genoeg hulpbronne vir die oorlogspoging gebruik kon word en was daar genoeg voedsel beskikbaar vir die weermag.
Ter viering van die 80ste herdenking sedert die rantsoenering in Groot -Brittanje begin het, kyk ons ​​terug na die ontberings wat die burgers in die Tweede Wêreldoorlog met voedseltekorte gely het toe baie lande aan suikertekorte gely het, maar elders sterf miljoene mense aan hongersnood en siektes.
In 1939 is slegs 30% van die voedsel in die Verenigde Koninkryk geproduseer en het sterk op ingevoerde goedere staatgemaak. Handelskepe is aangevra vir die oorlogspoging en baie skepe wat vir Brittanje bestem was, het voorrade laat sink, is deur Duitse U-bote laat sink.
Die regering het tydens die Tweede Wêreldoorlog sterk betrokke geraak by die gesondheid en voedselinname van die land. Meer as 200 'Food Flash -kortfilms is in bioskope vertoon, die BBC -uitsending' The Kitchen Front 'en' Food Facts 'is in koerante gedruk.
Die 'Ministerie van Voedsel' het op 8 Januarie 1940 rantsoenering in Brittanje ingestel.
Die gevolglike veldtogte soos 'Dig for Victory' het verseker en 'Make Do and Mend' was uiters suksesvol. Openbare ruimtes en privaat grond regoor die land is gebruik om voedsel te verbou en diere aan te hou, en teen 1943 was daar meer as 1,4 miljoen toewysings wat meer as 'n miljoen ton groente en materiaal vir komberse en uniforms vir die weermag geberg het.
Koningin Elizabeth (destyds prinses Elizabeth) het klerekoepons vir haar trourok gebruik.
Mans, vroue en kinders is almal rantsoenboeke uitgereik sodat hulle hul weeklikse individuele hoeveelheid vleis, suiker, tee, klere, melk, eiers en vette by hul geregistreerde groentewerkers, kleermakers en slagters kon koop, hoewel mense aangemoedig is om minder gereeld vette te koop verpakkingsafval te verminder. 'N Puntestelsel is ingestel vir blikkiesprodukte, graan, gedroogde vrugte, ens. Wat oral gekoop kan word, en die waarde word bepaal volgens vraag en beskikbaarheid.
Brood is eers teen die einde van die oorlog gerantsoeneer, waar dit twee jaar lank gebly het.
Melk- en eierrantsoene was groter vir prioriteitsgroepe en kwesbares (swanger vroue en kinders) wat in 1946 tot gratis melk in skole gelei het. Kinders kry ekstra vitamiene en lemoensap en spoorwegwerkers ekstra teerantsoene. Fabrieke en skole het hul werkers en studente begin voed, en Britse restaurante bied goedkoop maaltye wat die druk van rantsoenering in die huiskombuis verlig het.
Petrolrantsoenering het eers in 1950 geëindig.
Ondanks die feit dat Amerika gedurende die Tweede Wêreldoorlog produsent en verspreider was van baie van die gerantsoeneerde goedere, is rantsoenering ook geïmplementeer ná die aanval op Pearl Harbor.
Bande, wat voorheen uit Asië ingevoer is, was die eerste item wat in Januarie 1942 gerantsoeneer is en die rantsoenering van voedsel het in Mei begin. Suiker was die eerste item wat beperk is en die lys begin groei met koffie, vleis, blikkiesprodukte en plantaardige olie en vette. Brandstof is gerantsoeneer aan diegene wat 'n behoefte kan bewys en voedselprodukte het koepons van verskillende kleure wat elke huishouding ontvang het.
Suiker was een van die eerste kosse wat tydens die oorlog gerantsoeneer is.
Fabrieke is omgeskakel van binnelandse produksie na items vir die oorlogspoging en skrootmetaalaandrywe is gehou sodat herwinde metale vir wapens en voertuie gesmelt kan word. Nylon en wol was nodig vir uniforms en valskerms. Daar was 'n groot toename in die landbouproduksie, aangesien die VSA sy troepe, burgers en bondgenote moes voed, en 'n nuwe wet is aangeneem wat die aantal Amerikaners wat inkomstebelasting moes betaal, dramaties verhoog het.
Rantsoenering was oor die jare heen verskeie kere in die USSR van toepassing, maar die inval van die Sowjetunie deur Nazi -Duitsland in 1941 het gebiede beleër en omring sonder dat voedselversterkings moontlik was. Miljoene mense het honger gely tydens die Tweede Wêreldoorlog en na die Tweede Wêreldoorlog, mense het oorleef op enige manier wat hulle kon - selfs met berigte oor kannibalisme.
Die beleg van Leningrad (nou St Petersburg) was een van die langste en mees vernietigende in die geskiedenis. Die blokkade het op 8 September 1941 begin toe die Duitse weermag die laaste pad na die stad afgesny het, en het 872 dae geduur. Duisende mense het honger gesterf, na raming is 800 000 burgerlikes dood - byna net soveel as al die sterftes van die Tweede Wêreldoorlog van die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk saam. Sommige historici klassifiseer die blokkade as volksmoord.
Volgens historikus Lisa A. Kirschenbaum, gegewe die 'ondenkbare omstandighede' van massahongersnood, was kannibalisme relatief skaars. Gegewe die omvang van massa -hongersnood, is kannibalisme gerapporteer, maar dit is nie meer algemeen as 'n paar seldsame voorvalle nie.
Meer algemeen was moord vir rantsoenkaarte. In 1942 het die stad 1216 sulke moorde beleef in 'n tyd toe 100,000 mense per maand aan hongersnood gesterf het, baie van hulle kinders.
Elders in nie-besette gebiede was daar 'n ingewikkelde rantsoeneringsstelsel, met die regering en die ekonomie gerig op oorlogsproduksie. Rantsoenering het brood, meel, vleis, eiers, suiker en vis ingesluit, by diegene wat in belangrike nywerhede werk, wat deurslaggewend is vir die oorlogspoging, die grootste hoeveelhede ontvang het (en ook warm gehou is), maar die laer tariewe het nie toegang tot voedsel nie, insluitend vleis en vis . Soldate het meer rantsoene as burgerlikes gehad en sou voedsel vir klere verruil.
Sowjet -soldate het vaardig geword in die soek na voer en die gebruik van brandnetels en dennenaalde vir bredie.
Uiteindelik kon Amerikaanse voedselbedrywighede deurkom as deel van die 'Lend-Lease'-wetsontwerp, maar die gevolge van sulke voedseltekorte en die vernietiging van plase, fabrieke en nywerhede het langdurige gevolge vir die mense van die Sowjetunie. Amptelike rantsoenering was tussen 1941-47 van toepassing, maar sommige afgeleë gebiede het nog 'n paar jaar daarna onder rantsoenering gely. 'N Volgende geldeenheidshervorming na die oorlog het ook ingrypende gevolge vir sy burgers inhou.
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het Suid -Ierland 'n neutrale standpunt ingeneem en 'n 'amptelike noodtoestand' is op 2 September 1939 verklaar wat ekstra bevoegdhede en beheer oor sensuur vir papiere en korrespondensie gee.
Die oorlog word 'die nood' genoem, en baie voedsel en voorrade is gerantsoeneer, insluitend brandstof wat 'n ernstige invloed op die produktiwiteit van fabrieke en verwarming van huise gehad het. (Brande is verbied en beperkings op elektrisiteit is ingestel). Ierland het sterk staatgemaak op steenkoolinvoer uit Brittanje en Brittanje het sterk staatgemaak op landbouprodukte, waaronder eiers, vee en melk uit Ierland.
Tee, suiker, tabak, seep, petrol, meel, botter en klere is sterk gerantsoeneer en optogte en protesaksies het in Ierland plaasgevind, terwyl gordyne, kleermakers en fabrieke woedend reageer op die drastiese besnoeiing van die gordynhandel. Boonop het 'n strawwe winter baie van die koringoes vernietig, wat in 1942 tot ernstige tekorte en broodrantsoenering gelei het.
Vleis en eiers is nie gerantsoeneer nie, alhoewel dit baie moeiliker was vir diegene wat in stede woon om dit in die hande te kry (eiers het 'n waardevolle handelsware geword) en daar was groot vertroue in plaaslik vervaardigde goedere. Daar was 'n toename in die gebruik van fietse, en perde en lokvalle en treine het gras as alternatiewe brandstoftoevoer begin gebruik, en ondanks die agteruitgang in boerderymetodes, het die landbouproduksie van Ierland die hoogte ingeskiet.
Rantsoenering is aan die begin van die oorlog na Duitsland gebring en het vleis, eiers, suiker, vrugte, suiwel, leer en klere bedek, maar word as ruim porsies beskou. Hitler het hard probeer om die impak van rantsoenering op sy burgers en die swaar geplunderde lande wat dit binnegeval het, tot 'n minimum te beperk, en as sodanig was daar 'n florerende 'swart mark' en ruilhandel.
Hy het verseker dat die landbou- en boerderybedrywe deur dwangarbeid, vlugtelinge en krygsgevangenes aan die gang gehou word en dat Duitse burgers hul eie produkte verbou en diere soos varke en konyne aangehou het. Daar was 'n tekort aan kleding as gevolg van die ontwrigting van die katoeninvoer en daar was veral steenkooltekorte, veral in die winter van 1939, wat beperkings op die verhitting van huise veroorsaak het.
Dit was moeilik om nywerhede en boumateriaal te bekom, want dit is vir die oorlogspoging gebruik en ingevoerde goedere, insluitend slagroom, koffie, sjokolade en sekere soorte vrugte, was wyd nie beskikbaar nie, maar dit was eers in die latere stadiums van die oorlog toe grootskaalse bombardemente en verwoesting het die pad- en spoornetwerke ontwrig dat Duitse burgerlikes erg geraak is deur voedseltekorte toe rantsoenkaarte nie meer gehaal kon word nie, bombardemente kragbronne afgesny het en daar nie meer hout of steenkool beskikbaar was nie.
Voedseltekorte en rantsoenering WW2 - Geskiedenis
Elaine Norwich met 'n skep boontjies wat sy pas gepluk het.
Die gebeure op 7 Desember 1941 het die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog laat beland. Die land se toetrede tot die oorlog het baie veranderinge aan die tuisfront beteken. Die belangrikste onder hierdie veranderinge was die bekendstelling van voedselrantsoenering in 1942. Op 30 Januarie van daardie jaar het president Franklin Delano Roosevelt die Wet op Noodprysbeheer onderteken, wat die Office of Price Administration (OPA) in staat gestel het om die grondslag te lê vir voedselrantsoenering, wat in die lente begin is.
Sluit in 1943 aan vir rantsoenering van suiker en voedsel
Onder die voedselrantsoeneringsstelsel het almal, insluitend mans, vroue en kinders, hul eie rantsoenboeke uitgereik. Die rantsoenering van voedsel is gekategoriseer as rooi of blou punte. Individue wat voedsel onder die rooipunte -skema wou koop, wat vleis, vis en suiwel ingesluit het, het 64 punte per maand gekry. Vir bloupunte, insluitend geblikte en gebottelde kos, het mense 48 punte per persoon per maand gekry. Die OPA het die aantal punte wat nodig is vir goedere bepaal op grond van beskikbaarheid en vraag. Die puntewaardes kan dienooreenkomstig verhoog of verlaag word. Suiker was een van die eerste en langste items wat gerantsoeneer is, begin in 1942 en eindig in 1947. Ander gerantsoeneerde kosse sluit in koffie, kaas en gedroogde en verwerkte voedsel.
Die oorlog het addisionele eise aan die landbousektor gestel om nie net die tuisfront te voed nie, maar ook Amerikaanse troepe te ondersteun en Amerika se verpligtinge teenoor die Verenigde Koninkryk en ander bondgenote na te kom deur middel van die Lend-Lease-program. Die landbousektor van die Amerikaanse ekonomie het aansienlik uitgebrei as gevolg van hierdie ekstra eise.
Terwyl die oppervlakte onder verbouing en landbouopbrengste gedurende die oorlog toegeneem het, het baie jong mans die plaas verlaat om by die weermag aan te sluit of in 'n ander oorlogsbedryf te werk. Die Amerikaanse departement van landbou (USDA) moes nuwe maniere identifiseer om arbeidstekorte op te los. Tydens 'n toer deur Engeland in 1942 het Eleanor Roosevelt met lede van die Women's Land Army oor hul werk in die landbou gepraat. Sy is aangemoedig deur die positiewe resultate wat hierdie vroue op die landbouvooruitsigte van Brittanje gehad het. By haar terugkeer na die Verenigde State het sy begin lobby vir 'n soortgelyke stelsel. Die USDA was eers traag om so 'n program in te stel. In 1943 het die kongres egter die Emergency Farm Labor Program goedgekeur, wat die Women's Land Army of America (WLAA) geskep het, of soos dit bekend geword het, die Women's Land Army (WLA). Na raming het 2,5 miljoen vroue tydens die Tweede Wêreldoorlog in die WLA gewerk.
Saad koop vir 'n oorwinningstuin.
Die USDA het mense gedurende die Tweede Wêreldoorlog aangemoedig om hul produkte te kweek in familie- en gemeenskapstuine, bekend as oorwinningstuine. Mense is aangemoedig om tuine in landelike en stedelike omgewings te plant om die voedselrantsoene te vergoed, vitamiene by te voeg aan die dieet en die oorlogspoging te ondersteun. Die gebruik van voedsel deur effektiewe produksie, verbruik en bewaring, is deur die regering voorgehou as patriotiese dade om die troepe en die nasie te help. Geskiedkundiges skat dat tot 1943 tot 20 miljoen oorwinningstuine aangeplant is om die behoeftes van die land te bevredig. Alhoewel propaganda in oorlogstyd geneig was om tuinmaak as 'n manlike aktiwiteit voor te stel, het 'n wye verskeidenheid van die bevolking gehelp om produkte te verbou, insluitend vroue en kinders.
Inmaakblokkies tydens 'n inmaakdemonstrasie.
Die Uitbreidingsdienste van die USDA het 'n belangrike rol gespeel om gesinne, troepe en bondgenote tydens oorlog te voed. Die Uitbreidingsdienste, wat in 1914 deur die Smith-Lever Act gestig is, is gestig as 'n landswye organisasie van die USDA in samewerking met staatsgrond wat universiteite toegestaan ​​het om landelike gemeenskappe te ondersteun en op te voed oor landbou- en huishoudelike doeltreffendheid. Een van die belangrikste komponente van die organisasie se werk was om demonstrante soos Florence L. Hall (direkteur van WLA in die Tweede Wêreldoorlog) en Grace E. Frysinger huis toe te stuur na landbougebiede. Betogers het landelike gesinne ingelig oor huishoudkunde, veral met betrekking tot die verstandige gebruik en bewaring van voedsel. Sulke werk het veral belangrik geword in die nasleep van die Groot Depressie. Finansiële ontberings in landelike gebiede het voedselgebruik en bewaring uiters belangrik gemaak. Die USDA het gemeenskapsblikkiesentrums opgerig as deel van hul pogings om gesinne te help wat die ekonomiese gevolge van die tydperk ondervind.
Die tuisdemonstrante en inmaaksentrums van die Extension Services het weer eens lewensbelangrik geword vir diegene wat tydens die Tweede Wêreldoorlog op die Amerikaanse tuisfront woon. Inmaak in oorlogstyd het 'n belangrike fokuspunt van die Amerikaanse regering geword. Vroue is aangemoedig om hul gesinne en die nasie te onderhou deur produkte in hul tuin in te blik. Canning word, net soos tuinmaak, in amptelike propaganda voorgehou as 'n patriotiese en verenigende daad, wat die aktiwiteite van soldate koppel aan vroue se rolle in die kombuis. Regeringsamptenare het individue gevra om hul tuinaktiwiteite te organiseer in samewerking met die inmaakuitkomste wat hulle voorgestel het, en het hulle aangemoedig om 'u inmaakbegroting te beplan wanneer u u tuinsade bestel'. Die onderlinge verbinding van die twee aktiwiteite het verseker dat net soos die opbrengs van die oorwinningstuin in 1943 sy hoogtepunt bereik het, so ook die inmaakvlakke. Die USDA beraam dat ongeveer 4 miljard blikkies en kruike kos, soet en hartig, daardie jaar vervaardig is. Gemeenskapsblikkiesentrums het gehelp om die rekordvlak van bewaar voedsel in die Verenigde State tydens die oorlog te bereik. In 1945 verklaar die USDA dat 6,000 blikkiesentrums in die Verenigde State in bedryf was. Hierdie sentrums is plaaslik geborg en finansieel ondersteun, maar met onderrig- ​​en opvoedkundige toesig deur die USDA. Die regering het handige nuusbriewe uitgereik waarin die inmaakproses uiteengesit word, insluitend die gebruik van waterbaddens en drukkoker vir voedsel met min suurheid. Dit bevat ook riglyne oor die kooktyd en temperatuur vir die behoud van verskillende kosse.
Inmaak van pomelo in 'n gemeenskaplike kombuis.
Binne die sentrums was 'n huisdemonstrateur van die Uitbreidingsdienste of 'n plaaslik gekwalifiseerde persoon by om die toesig te hou en gebruikers te leer oor inmaaktegnieke. Individue het hul rou produkte na die sentrum gebring en 'n klein fooi betaal of 'n klein hoeveelheid van hul bewaarde voedsel geskenk in ruil vir die gebruik van materiaal. Met die rantsoenering van noodsaaklike metaalgoedere vir die oorlogspoging is daar in die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog nie drukkoker vervaardig nie. Die sentrums het vroue die geleentheid gebied om hierdie toerusting te gebruik as hulle nie oor hul eie toestel beskik nie of nie by familie of vriende kon leen nie.
Suiker was 'n groot bron van kommer vir die blikkies gedurende die oorlog, of dit tuis of in die gemeenskapsinmaaksentrums kos was. 'N Blikkie kan 'n aansoek indien om tot 20 pond ekstra suiker vir hul bewaarbehoeftes te verkry. Dit is egter nie gewaarborg nie en op grond van voorrade kon vroue soms nie hierdie bykomende bedrag verkry nie.
Vandag ondersteun die Uitbreidingsdienste steeds mense se belangstelling in voedselproduksie en bewaring. Takke van die organisasie bied kursusse in oor blik regoor die land en beide vroue en mans het opnuut belang gestel in die bewaring van voedsel.
Die Tweede Wêreldoorlog het 'n groot las op die Amerikaanse voorraad basiese materiale, soos voedsel, skoene, metaal, papier en rubber. Die weermag en vloot het gegroei, net soos die land se poging om sy bondgenote in die buiteland te help. Burgers het hierdie materiaal ook nog nodig gehad vir verbruikersgoedere. Om aan hierdie stygende vraag te voldoen, het die federale regering stappe gedoen om belangrike voorrade te bespaar, waaronder die oprigting van 'n rantsoenering stelsel wat feitlik elke gesin in die Verenigde State beïnvloed het.
Topbeeld uit die versameling van die National WWII Museum.
Rantsoenering Dit het die beperkinge op die aankoop van sekere items met 'n hoë aanvraag bepaal.Die regering het 'n aantal "punte" aan elke persoon uitgereik, selfs babas, wat saam met geld ingehandig moes word om goedere met beperkte items te koop. In 1943 het 'n pond spek byvoorbeeld ongeveer 30 sent gekos, maar 'n koper sou ook sewe moes ingee rantsoen punte om die vleis te koop. Hierdie punte kom in die vorm van seëls wat gedurende die oorlog in boeke aan burgers versprei is. Die Office of Price Administration (OPA) was in beheer van hierdie program, maar dit het grootliks op vrywilligers staatgemaak om die rantsoen boeke en verduidelik die stelsel aan verbruikers en handelaars. Teen die einde van die oorlog was ongeveer 5.600 plaaslike inwoners rantsoenering rade wat deur meer as 100,000 burgerlike vrywilligers beman is, het die program bestuur.
Bande was die eerste produk gerantsoeneer, begin in Januarie 1942, slegs weke na die aanval op Pearl Harbor. Daaglikse verbruikers kon nie meer nuwe bande koop nie; hulle kon net hul bestaande bande laat lap of die loopbane laat vervang. Dokters, verpleegsters en brandweer- en polisielede kon nuwe bande koop, net soos die eienaars van busse, sekere afleweringsvragmotors en 'n paar plaastrekkers, maar hulle moes aansoek doen by hul plaaslike rantsoenering raad vir goedkeuring. Goeie, funksionele bande het so waardevol geword dat die borde dikwels motor -eienaars aangeraai het om die reeksnommers op hul bande dop te hou as hulle gesteel word.
"Beplan nou jou oorwinningstuin. Kry jou tuinperseel in lyn. Kry die advies van 'n tuinkenner as jy dit nodig het. En wees voorbereid om jou eie te kweek vir oorwinning."
Persoonlike motors het in Februarie 1942 'n soortgelyke lot teëgekom, aangesien motorvervaardigers hul fabrieke omskep het om jeeps en ambulanse en tenks te vervaardig. Petrol was gerantsoeneer begin Mei van daardie jaar, en teen die somer is selfs fietsaankope beperk.
Die regering het begin rantsoenering sekere kosse in Mei 1942, begin met suiker. Koffie is in November by die lys gevoeg, gevolg deur vleis, vette, ingemaakte vis, kaas en ingemaakte melk die volgende Maart. Koerante, huishoudkundeklasse en regeringsorganisasies het allerhande wenke gebied om gesinne te help rek rantsoen punte en het soveel moontlik variëteite in hul maaltye. Propaganda plakkate het Amerikaners aangemoedig om 'oorwinningstuine' te plant en hul groente te kan gebruik om meer voedsel wat in die fabriek verwerk is, te bevry vir gebruik deur die weermag. Restaurante het op sekere dae vleislose spyskaarte ingestel om die vleisvoorraad van die land te bewaar, en adverteerders het resepte aangebied vir vleislose aandetes soos okkerneutkaastertjies en roomys eiers bo pannekoeke. Macaroni en kaas het 'n landswye sensasie geword omdat dit goedkoop, vullend was en baie min nodig was rantsoen punte. Kraft het tydens die oorlog ongeveer 50 miljoen bokse met sy macaroni- en kaasproduk verkoop.
Burgers staan ​​buite hul plaaslike War Rationing Board-kantoor in Gravierstraat in New Orleans, 1943. & ltbr & gt (Image: Library of Congress, LC-USW3-022900-E.)
Die stelsel was nie perfek nie. Elke keer as die OPA aangekondig het dat 'n item binnekort sou wees gerantsoeneer, het burgers winkels gebombardeer om soveel as moontlik items te koop, wat 'n tekort veroorsaak het. Swartmark handel in alles, van bande tot vleis tot skoolbusse, het die land geteister, wat gelei het tot 'n bestendige stroom verhore en selfs arrestasies vir handelaars en verbruikers wat die wet oortree het. Winkelbediendes het alles in hul vermoë gedoen om te verhoed dat hulle opgehoop het deur te beperk wat hulle aan 'n persoon sou verkoop of deur hulle te vra om 'n leë houer van 'n produk in te bring voordat hulle 'n volledige een koop. Staatswetgewers het wette aangeneem waarin streng strawwe opgelê moet word swartmark operateurs en die OPA het burgers aangemoedig om beloftes te onderteken waarin hulle belowe om nie beperkte goedere te koop sonder om om te draai rantsoen punte.
Rantsoenering van voedsel in die Eerste Wêreldoorlog
Alhoewel die Verenigde State in die Eerste Wêreldoorlog nie gerantsoeneerde voedsel gehad het nie, was daar talle propaganda -veldtogte om burgers te oorreed om hul voedselverbruik te beperk.
Hierdie veldtogte het begin plaasvind omdat baie van Amerika se bondgenote in Europa hongersnood in die gesig gestaar het omdat plase in slagvelde verander is of laat vrot het toe die boere in oorlogvoering gedwing is.
President Woodrow Wilson het toekomstige president Herbert Hoover aangestel om 'n vrywillige program te ontwikkel om 'n oorlogsvoorraadbewaringsprogram met die naam die Amerikaanse voedseladministrasie te bestuur en op te stel.
Bekende frases sluit in: 'Voedsel sal die oorlog wen', 'Vleislose maaltye' en 'Woensdae sonder koring'.
Hierdie slagspreuke was so suksesvol dat die USDA tydens die Eerste Wêreldoorlog die nasionale verbruik met 15% verminder het.
Hierdie vrywillige bewys van patriotisme deur baie in Amerika het gehelp om die burgers voor te berei vir die Tweede Wêreldoorlog, en die rantsoenering was toe nodig.
Rantsoenering en die swart mark in Nazi-besette Frankryk: 'n paar gedagtes
Die lewe is moeilik (On vitaal). Almal word dunner. 'N Kilo botter kos duisend frank. 'N Kilo ertjies vyf-en-veertig frank. 'N Kilo aartappels veertig frank. Tog moet ons hulle vind. " – Jean Guéhenno, Augustus 1944
Rue de Rivoli (Parys) onder Duitse besetting
As 'n begunstigde van 'n enorme stelsel van voedselproduksie in die een-en-twintigste eeu, as 'n burger van 'n al hoe vetsugtiger land, waar meer as twee derdes van my medeburgers as oorgewig beskou word, kan ek my slegs op een manier voedseltekorte voorstel: deur die seisoenale ontberings wat plaasgevind het toe ek in Wes -Afrika gewoon het. Toe ek lees van Franse vroue wat tydens die rantsoenering tydens die Tweede Wêreldoorlog probeer het om vir hul gesinne kos te vind, onthou ek dat ek genoeg tamaties probeer vind het om gaste te voed wat op 'n warm, droë aand in Burkina Faso (voorheen die Franse kolonie) kom eet van Haute Volta). Gebrek aan magie of skielike rykdom, ek kon nie meer as ses vind nie, maak nie saak hoeveel markstrate ek aangeraak het nie.
En so, soos baie Franse vroue in die verlede, het ek eenvoudig sonder gegaan.
Glad nie dieselfde nie, u het regtig reg, maar tog bly die geheue my by en maak dit 'n bietjie makliker om die omvang van kokke in die gesig te staar terwyl hulle deur die rantsoeneringstelsel en die swart markte wat in die jare bloei, oorlog het voortgegaan.
Rantsoenering was bedoel om voorraad te verseker, en nie noodwendig om die verbruik te verminder nie. Maar dit is nie hoe dit geblyk het nie, soms kon mense eenvoudig nie al hul rantsoenkoepons in 'n maand opgebruik nie, omdat hulle eenvoudig nie die kos kon vind om met die koepons te koop nie, net soos ek geen tamaties gevind het nie.
Tydens die oorlog het skaarste om verskeie redes plaasgevind, afgesien van seisoenaliteit:
Militêre operasies wat vervoertroepe vernietig of belemmer het, het voorrang geniet.
Die geallieerde inval in Noord -Afrika in 1942 het Frankryk afgesny van voorrade uit haar kolonies en handelsvennote daar.
Alhoewel Frankryk voor die oorlog baie voedsel geproduseer het, het die verlies aan arbeid gelei tot 'n afname in die landbouproduksie namate mans oorlog toe gegaan het en vroue in fabrieke gewerk het. Tekorte aan brandstof en kunsmis belemmer landbouproduksie, net soos die gebrek aan groot diere om te ploeg.
Die Duitsers het voedsel aangevra, nie net vir troepe nie, maar ook vir hul burgerlike bevolkings. Die rantsoene was baie hoër in Duitsland as in Frankryk, soos die volgende tabel toon:
En so het mense hulle tot die swart mark gewend as hulle kon. Produsente word gestraf met boetes of erger as die owerhede hulle op ander maniere as die amptelike kanale teëhou om voedsel te koop teëhou.
As ons na die volgende grafiek kyk, is dit redelik maklik om te verstaan ​​waarom mense probeer het om goedere op die swart mark te verkoop:
Gegewe die prominensie van voedsel in die Franse nasionale identiteit, hoe het mense die skielike verandering in hul eetgewoontes onder die knie gekry? Gebel le stelsel D, of débrouillage (vindingrykheid), het die verandering die Franse aangemoedig om nuwe netwerke te vorm wat hulle om sosiale en klasredes moontlik nie voor die oorlog sou probeer het nie. Mense met geld het oor die algemeen beter gevaar as dié sonder, maar mense met bande op die platteland het ook goed oorleef, selfs sonder geld, omdat hul neefs in die land gereeld kospakkies vir hulle gestuur het.
Neem byvoorbeeld Georges Mazeaud, 'n Paryse handskoenmaker, wat die eerste jaar van die Duitse besetting 61 jaar oud geword het. Sy neef, Gaston Grenouiilleau, wat hy nooit ontmoet het nie, het in die geboortedorpie Concourson-sur-Layon naby Samur in Georges gewoon, en hy smeek hom om kos te stuur, drie kilo's soos die wet dit toelaat by die tyd: " Spek, kaas, botter, pasta, eintlik alles wat jy kan eet. " Georges het soveel monde om vir vrou, kinders, kleinkinders te voed en het by Gaston gekla dat hy tagtig frank moes betaal 'n hoender meer bene as vleis. Gaston antwoord met pakkette wat bevat rillette dit herinner Georges aan sy tante Léontine en 'n lamsvleis. Maar Georges het oor die jare hard probeer om terug te keer en handskoene vir sy neef en sy neef en familie en vriende gemaak. **
Die Nazi's het natuurlik hard toegeslaan op mense wat buite die gewone kanale probeer opereer het, wat dit vir mense nog moeiliker maak om kos te bekom, omdat verskaffers uiteraard verkies om met mense te skakel wat hulle ken.
'N Interessante feit wat verband hou met die kookkuns oor die Duitse besetting van Frankryk en die Franse ervaring in vergelyking met die van die Britte en die Amerikaners, is dat daar min kookboeke verskyn het oor hoe om lekker kos uit stukkies en afval te maak. Ek vra myself af of 'n deel van die verskil op die een of ander manier verband hou met die feit dat die Franse werklik beset was, terwyl die Britte en die Amerikaners vry was van 'n besettende mag van buite. Hopelik meer hieroor later.
Sien die volgende vir meer inligting oor die swart mark in Frankryk tydens die Tweede Wêreldoorlog:
Fourment, G. "L 'évolution du marché noir et sa répression," Controle Economique 3: 234-235, Mei 1944.
Rantsoenering in die Tweede Wêreldoorlog
Het u al ooit gewonder hoeveel kos 'n persoon tydens die Tweede Wêreldoorlog gehad het?
Rantsoenering het op 8 Januarie 1940 begin toe spek, botter en suiker gerantsoeneer is. Teen 1942 was baie ander voedsel, insluitend vleis, melk, kaas, eiers en kookvet ook op die rantsoen.
Dit is 'n tipiese weeklikse kosrantsoen vir 'n volwassene:
Ander vleis waarde van 1 sjieling en 2 pennies (gelykstaande aan 2 tjops)
Botter 2 oz
Kaas 2 oz
Margarien 4 oz
Vet kook 4 onse
Melk 3 pint
Suiker 8 onse
Bewaar 1 lb elke 2 maande
Tee 2 oz
Eiers 1 vars eier (plus toediening van gedroogde eier)
Lekkers 12 oz elke 4 weke
Ja, ek weet wat u dink & hellip Dit lyk nie baie nie, reg?
Gewoonlik het gewone mense op sulke rantsoene oorleef, hoewel diegene wat hul eie voedsel vervaardig het, so 'n bietjie ekstra kon hê.
U wonder miskien hoe dit selfs moontlik was.
Rantsoenering was 'n manier om die billike verspreiding van voedsel en goedere te verseker wanneer dit skaars was. Dit het begin met die begin van die Tweede Wêreldoorlog met petrol en bevat later ander goedere soos botter, suiker en spek. Uiteindelik is die meeste kosse gedek deur die rantsoeneringstelsel, met die uitsondering van vrugte en groente.
Rantsoenboeke is gegee aan almal in Brittanje wat toe in 'n winkel van hul keuse geregistreer het. Toe iets gekoop is, het die winkelier die aankoop in die boek van die kliënt afgemerk. Spesiale uitsonderings maak voorsiening vir sommige groepe mense wat ekstra voedsel benodig, soos ondergrondse mynwerkers, lede van die Women & rsquos Land Army en lede van die weermag.
Die Ministerie van Voedsel was 'n staatsdepartement wat van die begin van die oorlog tot die einde van alle rantsoenering in 1958 gestig is. Die doel was om voedselproduksie en -gebruik te reguleer. Die Ministerie van Voedsel het talle maniere gebruik om mense te help om hul rantsoene optimaal te benut sonder om kos te mors, terwyl hulle terselfdertyd idees gegee het om maaltye interessanter te maak. Hulle het verskillende veldtogte, televisie- en radiouitsendings sowel as literatuur bekendgestel om die publiek op te voed.
As iemand wat gefassineer was deur die eenvoud van die maaltydresepte wat die Ministerie van Voedsel die publiek aangemoedig het om te maak, het ek begin om pamflette en pamflette vir die Ministerie van Voedsel te versamel.
Die & lsquoABC van kookkuns& rsquo en & lsquoViskoekies& rsquo was boeke uitgegee deur H.M.S.O. Hierdie boekies is baie interessant, want hulle het die tipiese huiskok terug na die basiese beginsels gebring deur met die leser te praat oor kook- en voedselvoorwaardes, metings en bewaring, waarvan ons vandag vanselfsprekend sou wees met alle blikkies en vakuumverpakte produkte wat beskikbaar is.
Saam met hierdie artikel wou ek 'n reseptebrosjure bevat vir 'n bietjie insig in rantsoenering. Ek het deur my versameling gekyk om een ​​te kies om in te sluit. Ek het gedink dat ek een met 'n opsomming van rantsoenering wil insluit, en ek voel die pamflet op & lsquoAartappels& rsquo doen presies dit.
(Detail uit pamflet hieronder)
Deur Stephen Wilson. Ek het die afgelope paar jaar 'n aantal pamflette, pamflette en boeke versamel wat deur die Ministerie van Voedsel rondom en tydens die Tweede Wêreldoorlog vervaardig is.
Alhoewel die Verenigde State nie voedselrantsoenering in die Eerste Wêreldoorlog gehad het nie, het hulle sterk staatgemaak op propagandaveldtogte om mense te oorreed om hul voedselverbruik te beperk. [ aanhaling nodig ]
Deur slagspreuke soos "Food Will Win the War", "Meatless Meals" en "Wheatless Wednesdaydays", het die Amerikaanse voedseladministrasie onder die regering van Herbert Hoover die nasionale verbruik met 15%verminder. 
Ons het ontdek dat die Amerikaanse mense basies eerlik is en te veel praat.
In die somer van 1941 het die rantsoenering in die Verenigde Koninkryk toegeneem weens militêre behoeftes en Duitse aanvalle op skeepvaart in die Slag van die Atlantiese Oseaan. Die Britse regering het 'n beroep op Amerikaners gedoen om voedsel te bewaar om die Verenigde Koninkryk te help. Die Office of Price Administration (OPA) het Amerikaners gewaarsku teen moontlike tekorte in petrol, staal, aluminium en elektrisiteit.  Daar word geglo dat rantsoenering nodig sou wees as die fabrieke oorskakel na militêre produksie en baie kritieke voorrade verbruik, rantsoenering nodig sou wees. Die OPA het 'n rantsoeneringsstelsel ingestel ná die aanval op Pearl Harbor op 7 Desember. : 133
Rantsoenboeke, seëls en tekens Bewerk
Die werk met die uitreiking van rantsoenboeke en die ruil van gebruikte seëls vir sertifikate is behartig deur ongeveer 5,500 plaaslike rantsoenrade van meestal vrywilligers wat deur plaaslike amptenare gekies is. Baie vlakke van rantsoenering het in werking getree. Sommige items, soos suiker, is eweredig versprei op grond van die aantal mense in 'n huishouding. Ander items, soos petrol of brandstofolie, is slegs gerantsoeneer aan diegene wat 'n behoefte kan regverdig. Restauranteienaars en ander handelaars het meer beskikbaarheid gekry, maar moes rantsoenstempels versamel om hul voorraad te herlaai. In ruil vir gebruikte rantsoenstempels, het rantsoenborde sertifikate aan restaurante en handelaars afgelewer om die aankoop van meer produkte toe te staan.
Elke rantsoenstempel het 'n algemene tekening van 'n vliegtuig, geweer, tenk, vliegdekskip, koringoor, vrugte, ens. En 'n reeksnommer. Sommige seëls het ook alfabetiese letters. Die soort en hoeveelheid gerantsoeneerde goedere is nie op die meeste seëls gespesifiseer nie en is eers later gedefinieer toe plaaslike koerante gepubliseer het, byvoorbeeld dat een vliegtuigstempel (boonop kontant) op 'n bepaalde datum gepubliseer moes word 'n paar skoene en 'n seël nommer 30 uit rantsoenboek vier was nodig om vyf pond suiker te koop. Die kommoditeitsbedrae verander van tyd tot tyd, afhangende van beskikbaarheid. Rooi seëls is gebruik om vleis en botter te rantsoen, en blou seëls om verwerkte voedsel te rantsoen.
Om die verandering van rantsoenstempels moontlik te maak, het die regering 'rooi punt' -tokens uitgereik wat in ruil vir rooi seëls gegee moet word, en' blou punt' -tekens in ruil vir blou seëls. Die rooi en blou tekens was ongeveer die grootte van dime (16 millimeter (0,63 in)) en was gemaak van dun saamgeperste houtveselmateriaal, omdat daar nie 'n tekort aan metale was nie. 
Daar was 'n swart mark in seëls. Om dit te voorkom, het die OPA verkopers beveel om nie seëls te aanvaar wat hulle self nie uit boeke geskeur het nie. Kopers het dit egter omseil deur te sê (soms akkuraat, aangesien die boeke nie goed gemaak is nie) dat die seëls "uitgeval het". In werklikheid het hulle moontlik seëls van ander familielede of vriende of die swart mark verkry. 
Die meeste rantsoeneringsbeperkings het in Augustus 1945 geëindig, behalwe suikerrantsoenering, wat in sommige dele van die land tot 1947 geduur het.  [ onbetroubare bron? ]
Bande, petrol en motors Redigeer
Bande was die eerste item wat deur die OPA gerantsoeneer is, wat op 11 Desember 1941 die tydelike verkope beveel het, terwyl dit 7,500 onbetaalde, vrywillige drie-persoon bande-rantsoenborde regoor die land geskep het. Teen 5 Januarie 1942 was die planke gereed. Elkeen het 'n maandelikse toewysing van bande ontvang, gebaseer op die aantal plaaslike voertuigregistrasies, en toegeken aan aansoekers op grond van OPA -reëls. : 133 Daar was 'n tekort aan natuurlike rubber vir bande, aangesien die Japanners die rubberproduserende streke van Suidoos-Asië vinnig verower het. Alhoewel sintetiese rubber voor die oorlog uitgevind is, kon dit nie kommersieel met natuurlike rubber meeding nie, dus het die VSA aan die begin van die oorlog nie genoeg vervaardigingsvermoë gehad om sintetiese rubber te vervaardig nie. Gedurende die oorlog was die rantsoenering van petrol gemotiveer deur 'n begeerte om rubber soveel te bespaar as 'n begeerte om petrol te bespaar. 
Die War Production Board (WPB) het op 1 Januarie 1942 beveel dat alle burgerlike motorverkope tydelik beëindig moet word, en handelaars sal 'n halfmiljoen onverkoopte motors laat. Rantsoenborde het groter geword toe hulle in Februarie begin met die evaluering van motorverkope (slegs sekere beroepe, soos dokters en geestelikes, het gekwalifiseer om die oorblywende voorraad nuwe motors aan te skaf), tikmasjiene in Maart en fietse in Mei. : 124 133–135 Motorfabrieke het begin Februarie 1942 opgehou met die vervaardiging van burgerlike modelle en omgeskakel na die vervaardiging van tenks, vliegtuie, wapens en ander militêre produkte, met die Amerikaanse regering as enigste klant. 
'N Nasionale spoedgrens van 35 myl per uur is ingestel om brandstof en rubber vir bande te bespaar.  Later daardie maand het vrywilligers weer gehelp om petrolkaarte te versprei in 17 state in die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan. : 138
Om 'n klassifikasie- en rantsoenstempel te kry, moes 'n mens verskyn voor 'n plaaslike oorlogsprys en rantsoeneringsraad wat by die OPA aangemeld het. Elke persoon in 'n huishouding het 'n rantsoenboek ontvang, insluitend babas en klein kinders wat gekwalifiseer het vir geblikte melk wat nie vir ander beskikbaar was nie. Om 'n petrolrantsoenkaart te ontvang, moes 'n persoon 'n behoefte aan petrol en die besit van nie meer as vyf bande bevestig nie.Alle bande van meer as vyf per bestuurder is deur die regering gekonfiskeer weens rubbertekorte.
'N "A" -plakker op 'n motor was die laagste prioriteit van petrolrantsoenering en het die motor -eienaar geregtig op 3 tot 4 Amerikaanse liter (11 tot 15 l 2,5 tot 3,3 imp gal) petrol per week. B -plakkers is uitgereik aan werkers in die militêre bedryf, wat hul houer aanspraak maak op tot 8 liter liter per week. C -plakkers is toegeken aan persone wat baie belangrik geag word vir die oorlogspoging, soos dokters. T -plakkers is vir vragmotors beskikbaar gestel. Laastens het X -plakkers op motors die houer geregtig op onbeperkte voorraad en was die hoogste prioriteit in die stelsel. Predikante, polisie, brandweermanne en burgerlike verdedigingswerkers was in hierdie kategorie.  'n Skandaal het ontstaan ​​toe 200 kongreslede hierdie X plakkers ontvang het.  Met verwysing na die laagste vlak van hierdie stelsel, het Amerikaanse motoriste grappenderwys gesê OPA staan ​​vir 'Only a Puny A-Card'.
As gevolg van die rantsoenering van petrol, is alle vorme van motorsport, insluitend die Indianapolis 500, verbied. Besighoudende bestuur is ook verbied. In sommige streke was die breek van die gasrantsoenering so algemeen dat naghowe ingestel is om die aantal oortreders wat gevang is, aan te vul.
Met die hangende kapitulasie van Japan is die druk van rantsoenboeke vir 1946 op 13 Augustus 1945 deur die OPA gestaak. ". 
Op 15 Augustus 1945 is die gasrantsoenering van die Tweede Wêreldoorlog aan die Weskus van die Verenigde State beëindig.  
Sedert die Verenigde State die oorlog betree het tot die Japannese oorgawe in Augustus 1945, was daar 'n dramatiese gedragsverskuiwing: Amerikaners het minder motors gery, saamgery wanneer hulle wel gery het, gestap en meer met hul fietse gebruik gemaak en die gebruik van openbare vervoer verhoog . Tussen 1941 en 1944 het die totale hoeveelheid gas wat verbruik word deur snelweggebruik in die Verenigde State tot 32 persent gedaal. Die federale agentskap genaamd die Office of Defense Transportation (ODT) is tydens die oorlog gestig om te fokus op die beheer van binnelandse vervoer en was verantwoordelik vir die insameling van data, navorsing en ontleding, die opstel van doelwitte vir brandstofverbruik en die bepaling van die rantsoenering van koeponwaardes. ODT het rasionering van petrol aan burgerlikes opgelê, wat veroorsaak het dat motor -eienaars minder ry, wat die band se lewensduur verleng en brandstof bespaar om die olie en rubber wat vir militêre gebruik beskikbaar is, te maksimeer. 
In Januarie 1942 was daar 'n studie wat deur die Openbare Padadministrasie gepubliseer is wat ontdek het dat die bestuur van 35 km / u gehelp het dat bande vier keer so lank hou as wanneer die snelheid 65 km / u was. Om die lewensduur van bande te verleng en die gebruik te verminder, het die ODT die goewerneurs van al die state gekontak om laer spoedgrense vas te stel. In Maart van dieselfde jaar om die groot aantal enkelbestuurders te verminder, is motorprogramme aangemoedig vir werkplekke met meer as 100 werknemers van die ODT en die snelwegverkeersadvieskomitee. 
Voedsel en verbruikersgoedere Redigeer
Burgerlikes het die eerste keer rantsoenboeke ontvang — Oorlogsrantsoenboek nommer een, of die "Suikerboek" - op 4 Mei 1942  deur meer as 100 000 onderwysers, PTA -groepe en ander vrywilligers. : 137