Kan jy jou voorstel ek as Afrikaanse taalkundige gaan sê aan die isiZulusprekers/-skrywers/-subredakteurs: “Nee, nee, nee, julle mag nie itafula skryf nie, want dit is nie hoe ons dit in Afrikaans skryf nie. Julle moet asseblief tafel skryf, en onthou die meervoud is tafels, nie amatafula nie. Baie dankie!”
Om vir ’n ander taal voor te skryf wat jy mag leen en wat nie, en hoe jy dit moet leen as jy dit leen, is vir my die toppunt van grammatikale kolonialisme. Jy gaan druk jou taalvlaggie daar in Andermansland.
Wanneer woorde uit ’n ander taal geleen word, word dit gewoonlik volgens die Afrikaanse stelsel aangepas. Ons skryf Swede en nie Sverige nie, net soos Rusland en Japan ook in Afrikaans aangepas word. Is daar rede om anders op te tree as ek by ’n mede-Suid-Afrikaanse taal gaan leen?