Die binnekant van die Tower of the Winds (Athene) - Inligting
Die binnekant van die Tower of the Winds (Athene)
Alle horlosies moet twee basiese komponente hê: hulle moet 'n gereelde, konstante of herhalende proses of aksie hê waarmee gelyke tydsintervalle gemerk kan word. Vroeë voorbeelde van sulke prosesse sluit in die beweging van die son oor die lug, kerse wat in inkremente gemerk is, olielampe met gemerkte reservoirs, sandbrille of "uurglas", en in die Ooste klein klip- of metaaldoolhoeke gevul met wierook wat sou brand 'n sekere tempo.
U moet ook 'n manier hê om tred te hou met die stygings van die tyd en die resultate kan wys.
Die geskiedenis van tydsberekening is die verhaal van die soeke na steeds meer konsekwente aksies of prosesse om die tempo van 'n klok te reguleer.
Bryn Athyn -katedraal: die bou van 'n kerk
STEEN IS DIE BAIE GRONDSLAG van die aarde, wat verband hou met standvastigheid en standvastigheid. Dikwels word dit ook as koud en onwrikbaar beskou. Tog, soos dit manifesteer in die mure en gesnyde klip van die katedraal, kombineer dit die gevoel van permanensie met 'n grasieuse lyn, handgemaakte tekstuur en afwisseling.
Die oorsake van hierdie verenigde krag en genade is baie. Maar voordat ons die klipwerk nader ondersoek, kan die onderliggende geestelike beginsel van die kwaliteit daarvan gestel word.
Hierdie beginsel word uiteengesit in die leer wat deur Swedenborg toegelig is, waardeur die natuurlike wêreld verband hou met die geestelike as gevolg van die oorsaak daarvan. Die aard van hierdie verhouding word 'korrespondensie' genoem in die hemelse leer van die nuwe kerk en die korrespondensieleer deurdring die nuwe openbaring, sowel as verduideliking van die goddelike skeppingswette en in die uiteensetting van die geestelike betekenis van gebeure en voorwerpe in die Ou en Nuwe Testament, almal verteenwoordigend van leerstellige waarhede vir die rasionele verstand wat nou deur middel van die wetenskappe geopen word.
Steen, of rots, vind gereeld en dui op vermelding in die Woord. Die tien gebooie, wat op Sinai gegee is en in die ark van die tabernakel gehou is, is op kliptafels gegraveer. Altare en klippilare is opgerig om die goddelike oordeel en barmhartigheid te herdenk. Die Here noem Homself inderdaad "die Rots van Israel" en, profeties, "die Steen wat die bouers verwerp het" maar wat "die hoek van die hoek" sou word. En deur mense aan te spoor om hul lewens op sy waarheid te vind, het Hy vir die dissipels gesê: "Elkeen wat hierdie woorde van my hoor en dit doen, sal ek hom vergelyk met 'n wyse man wat sy huis op 'n rots gebou het; en die reën het neergedaal en die vloede kom en die winde waai oor daardie huis, en dit val nie, want dit is op 'n rots gegrond. "
Die grondslae van die mens se lewe is die waarhede waarmee sy verstand werklik menslik word en wat hy in die lewensverhoudings kan gebruik. Hierdie waarhede begin as kennis in die geheue, los en onproduktief soos die sand. Maar namate die gees volwasse word, word hierdie kennis gekompakteer en vorm en orde gegee deur die hitte en druk van die doel, die geheimsinnige chemie van liefde, en word dit dus 'n grondslag vir gebruik.
So was ook die rotsagtige lae wat die kontinente onderlê het, gevorm uit die vloeiende minerale van die aarde en mettertyd as sterk klippe stollingsgraniet, sedimentêre sandsteen en kalksteen, metamorfiese gneis gevorm het. Van hierdie en verwante stene, sorgvuldig gesoek, liefdevol gevorm en geplaas, is die Bryn Athyn -katedraal gebou, terwyl die Kerk van God opgerig is uit die waarhede van openbaring wat gesoek en saamgestel is vir lewensdoeleindes.
Die klipvariëteite wat in die katedraal plaasvind terwyl dit groei, kan naby gesien word in die laaste muur wat gebou is. Dit is die westelike muur van die noordelike vleuel, aan die einde van die arcade wat strek vanaf die transept. Dit is tydelik in 1928 in gips geplaas met die gedagte aan die westelike verlenging van die arcade om 'n vierhoek te vorm, en dit is na die Tweede Wêreldoorlog in klip afgewerk.
Op 'n sonnige middag sien hierdie muur die verskeidenheid tekstuur en kleur wat uit die aarde kom. Dit dui ook op die sorg van die bouers om klip te vind wat sy bestemde plek waardig sou wees. Hier vind u helder pienk en buffelstene, dikwels gestreep, uit die Schawangunk-reeks oos van die Catskills-ander New York-klip, die koeler, swart strepe van naby West Point, 'n paar klippe van naby Zionsville, Pennsylvania, gemerk met groot straalvlekke van veldspaat. Op ander plekke rondom die katedraal vind ons ander klippe van ver af,#8212granite uit Plymouth, Massachusetts, soos gesien in die Ezekiel-toring in die suide, en uit Westerly, Rhode Island Mohegan-graniet uit Peekskill, New York, staan ​​in fyn korrel in die binneste toringhokke by die kruising en in sommige van die buitestrappe, warm sandsteen van naby Cleveland, Ohio, vir die binnemure en -kolomme en die kalksteen in Kentucky, wat met die jare wit word, in pieke en kroonlyste, verwering en vensters. Ons sal sommige hiervan noukeuriger waarneem, maar eerstens, in die muur voor ons, val nog 'n soort klip op in die eienaardige skoonheid van sy kleure.
Hierdie klip is 'n warm grys, soms iriserend, gemeng met diep pienk en gestreep met 'n sagte groen, asof korwe deur die eeue deel van die rots geword het. 'N Bouer sal ver gaan om klip met graan en variëteit soos hierdie te vind. Tog is hierdie klip uit 'n heuwel bo die Pennypack Creek uitgetrap, minder as 'n kilometer van die vallei af van die katedraal. Die steengroef is vir die kerk se gebou oopgemaak en gesluit voordat die gebou voltooi is. Daaruit kom die hele buitemuurwerk van die hoofstruktuur, en baie van die gesnyde klip, sowel as baie stukke vir die latere toevoegings na suid en noord, soos in die muur waarna ons gekyk het.
So 'n teken van geluk, soos 'n wonder wat Abbot Suger in die twaalfde eeu in St. Denis genoem het, was nie bloot 'n toeval nie. Die argitekte en bouers het die lente van 1913 deurgebring deur die nabygeleë stede te soek na voorbeelde van die gebruik van fyn klip om die katedraal op te rig, maar as 'n jeug het Raymond Pitcairn ook op die platteland rondgeswerf in die nuut gevestigde gemeenskap van Bryn Athyn. Sy eie herinnering aan die ontdekking en opening van die Bryn Athyn Quarry is die moeite werd om aan te haal vir die gebeurtenis wat dit opneem en die sfeer wat dit oproep:
'N eggo hiervan van rustiger dae in die lieflike vallei waarop die katedraal nog afkyk. Maar na die geleentheid:
En dus is die pad wat afloop na die Pennypack onder die kerk vandag die Steengroefpad. Op sy kronkelende lengte het hard gewerk spanne perde met ton na ton ruwe gekapte klip en metamorfiese graniet, of gneis, gewerk en geplaas, elke klip met individuele sorg, deur die manne wat in toenemende getalle bymekaarkom om die kerk te bou. Teen 15 Julie 1914 het Edwin Asplundh aan Pitcairn gerapporteer dat daar vier en sewentig messelaars aan die werk was, en meer kom.
Die maand tevore, op 19,3 Junie 1914, is die hoeksteen van die katedraal met gepaste seremonies gelê. Dit is ook Bryn Athyn-graniet, geneem van die helling bo die Quarryweg, net voordat dit uit die bos kom, waar die klip eeue lank 'n reëngewaste rots bo die grond gelê het. Ongesny deur die hand van die mens, vul dit die suidoostelike hoek van die heiligdom, 'n fondament vir muur en steunpunte. Daarop staan ​​die Hebreeuse karakters wat 'die Hoekhoof' aandui, die dag voor die seremonie uitgekerf deur Edward Kessel, wat in beheer van die steengroef was en een van diegene wie se werk by die katedraal hom tot die geloof van die Nuwe Kerk.
Met inagneming van die skoonheid van die Bryn Athyn -steen, wou Pitcairn dit ook gebruik vir lyswerk, hoofletters, voetstukke en ander gesnyde klipdoeleindes. Die argitek in Boston het probleme voorspel vanweë die klip se hardheid en korrel, maar Pitcairn, wat hierdie eienskappe as sterkpunte eerder as beperkings beskou, het voortgegaan. Die korrektheid van sy voorkoms en die vaardigheid van die klipkappers word getuig deur die gebruik van die plaaslike klip in die suidelike stoep, die noordelike dwarsstreep, en veral in die sentrale toring.
Die ingewikkelde klipsny in baie dele van die kerk se binnekant is ook opmerklik in ontwerp en uitvoering. Twee voorbeelde kan genoem word. Die eerste is die trapgang naby die kapelheiligdom, waarvan verskeie klippe 'n volledige trap en deel van 'n gegote boog bevat. Die ander is in die samesmelting van die boë aan die hoof van die suidelike koorgang, waar dit na die koor oopmaak, en die geboë lyne van die twee boë vleg in op hul basis. Dit verteenwoordig ook nie net intellektuele probleme van stereotomie nie, maar die bron van sorg is krag en skoonheid in die struktuur en in die reaksie van die gees. En dit in ooreenstemming met die beginsel dat pragtige materiale uit die goddelik geordende oorvloed van die natuur gekies moet word om waardevol te bou, en hulle skoonheid natuurlik kan uitdruklik volgens die manier waarop hulle gevorm word.
In 1914 is 'n ander belangrike besluit geneem dat die binnemure van die katedraal nie gepleister moet word nie, soos oorspronklik gespesifiseer, maar eerder met klip beklee moes word. Vir hierdie doel is 'n Ohio -sandsteen uit 'n steengroef naby Cleveland gekies, na verskeie reise na die gebied deur die bouers. Die kleure is warm en ryk, met 'n interessante en gevarieerde korrel, wat genoem word deur diegene wat dit in die steengroei gevlek het. Dit word op sy beste gesien in die handgesnyde vensterstampe van die skippaadjies en die skraal kolomme wat die paleis ondersteun. Die skoonheid van die mure met 'n asker is nie heeltemal ewe goed nie, omdat dit by die steengroef met 'n masjien geskaaf is en slegs met die hand afgewerk is. Dit is die enigste voorbeeld in die klipkerk wat nie met die hand afgewerk is nie.
'N Verdere illustrasie van versiende versigtigheid by die keuse van materiale is die klip wat vir die buitekant van die hoofgebou gebruik is. Kalksteen was die tradisionele en natuurlike keuse, maar die bouers het te veel voorbeelde van kalksteengeboue gesien wat mettertyd donker geword het om hierdie klip met die ligte, warm Bryn Athyn -graniet te verbind. Na oorlegpleging met kundiges en besoeke aan steengroewe in die Midde-Weste, is 'n beproefde oolitiese kalksteen uit Bowling Green, Kentucky, gekies. Hierdie fynkorrelige klip bevat 'n natuurlike olie wat bleik namate dit verweer en sy groeiende witheid deur die jare is 'n opvallende element in die skoonheid van die katedraal, of dit nou gesien word in die sonlig wat op 'n balustrade val, in koordlyn omskryf word en as die katedraal aangesteek word. op 'n helder Junie -nag, of wanneer die pieke uitstaan ​​teen die donker massa van 'n donderkop.
Klik op die prentjie vir 'n groter weergawe.
Binne is die vloer van die skip en die koor hoofsaaklik geplavei met graniet met naatkant in Plymouth, Massachusetts. Met oppervlaktes wat deur die natuur gemaak is, is sy sterk bruin en grys in 'n interessante verskeidenheid patrone gelê, een van die opvallendste is om te sien in die buitekoor, drie trappe van die skip af. Dwarsdeur die katedraal lê hierdie groter klippe tussen trosse klein kwarts- en vuursteenagtige stukke, waarvan baie versamel is vir gebruik in die kerk uit die velde van die plaas naby die Akademie deur die skoolkinders van Bryn Athyn.
Dit is dan die klippe wat vir die sentrale gebou van die katedraal gebruik is: Bryn Athyn -graniet vir die buitemure en 'n groot deel van die gesnyde klip van Ohio -sandsteen vir binnemure en sny Mohegan -graniet uit New York in die groot piere en trappe van Kentucky -kalksteen vir buitekant en Plymouth -graniet in die vloere.
Van die vernaamste organisasies van messelaars en klipkappers, gegroepeer oor die stygende mure of wat op ruwe blokke in die lang dele van die stowwerige klipskuur werk, het die vorige hoofstuk kennis geneem. 'N Kort woord moet gesê word oor die kerwers wat uit hierdie klippe 'n hoogtepunt en porselein, blaar en blom en simboliese figuur gemaak het.
Name soos Menghi en Marchiori uit Suid -Europa, Tweedale uit die Skotse noorde, het 'n tradisie meegebring wat tot in die Middeleeue strek. Nie net eksekuteurs van 'n ander se ontwerpe nie; hulle was trots daarop om individuele talente by te dra tot die snywerk. Hulle was robuust en openhartig in 'n gees van vreugdevolle kompetisie, die ware wedywering van geselskap. Een herinnering sal as voorbeeld dien: van Attilio Marchiori, 'n sterk, bruinerige Italianer, hoog op die toring-steier, besig om op een van die arende op die hoeke te sny, met elke voet in 'n emmer water om koel te bly en sing terwyl hy sy genote daaronder lag om te kyk en te hoor.
Die werk word nou gedoen, die ring van die hamer aan die beitel en die stadige swaai van klippe. Maar dit wat oorbly spreek welsprekend van wat hier gedoen is, en hierdie klippe sal vir die komende geslagte bly staan.
1 Raymond Pitcairn, "Bryn Athyn Church: The Manier of the Building and a Defense Thereof" (boekontwerp, Glencairn Museum Argief), 17 (konsep twee).
2 Raymond Pitcairn, "Bryn Athyn Church: The Manner of the Building and a Defense Thereof" (boekontwerp, Glencairn Museum Argief), 17 (konsep twee).
3 'n Belangrike datum in die geskiedenis van die Nuwe Kerk. Op 19 Junie 1770 meld Swedenborg aan dat die Here sy dissipels bymekaargeroep het wat Hom in die wêreld gevolg het, en hulle deur die hele geestelike wêreld gestuur het om te verkondig dat "die Here God Jesus Christus regeer, wie se koninkryk eeue lank sal bestaan. " Hierdie geestelike gebeurtenis, wat ook die einde van Swedenborg se hoogtepunt van openbaring was, Die ware Christelike godsdiens, word gevier as die kenmerkende vakansiedag van die Kerk.
Die kamer in die kasteel genaamd die Lords and Ladies Chamber, oftewel die Groot Kamer, was bedoel om as 'n slaapkamer te gebruik en deur die heer en die dame van die kasteel gebruik te word - dit bied ook 'n mate van privaatheid vir die edele familie van die kasteel. Hierdie tipe kamer was oorspronklik 'n afgesonderde kamer wat aan die einde van die Groot Saal gevoeg is. Die Lords and Ladies -kamer was daarna op die boonste verdieping geleë toe dit die son genoem is.
Die persoonlike bediendes van die heer en die dame was gelukkig om by hul meester of meesteres in hul aparte slaapplek te bly. Hulle het egter op die vloer geslaap, toegedraai in 'n kombers, maar ten minste op die vloer kon hulle die warmte van die kaggel absorbeer. Selfs gedurende die warmste maande van die jaar het die kasteel koel vogtigheid behou en het alle inwoners soveel tyd as moontlik buite spandeer. Lede het dikwels komberse om hulself gedraai om warm te bly terwyl hulle by die werk was (waaruit ons die term beddegoed ontleen).
Die heer, sy gesin en gaste het die ekstra gemak gehad van swaar komberse, veermatrasse, bontbedekkings en tapisserieë wat aan die mure hang om die vogtigheid en wind te blokkeer, terwyl inwoners met 'n mindere status gewoonlik in die torings geslaap het en met ligter beddegoed klaargemaak is. en die menslike liggaam vir warmte.
Die behoud van die beste van die oue
'N Uitsonderlike bruinsteen is 'n blok net langs Marcus Garvey Park in Harlem. Alhoewel die meeste huise op straat dinge aanbeveel, het hierdie besondere huis - ontwerp deur Cleverdon & Putzel - die meeste paniek en baie van die oorspronklike detail.
Dit is ook die een wat die bord te koop voor het.
Die straat het 'n kenmerkende status, wat beteken dat die kronkelende trap en die vensterafwerking en die massiewe voordeure van hierdie huis van die begin van die eeu, in West 122nd Street 15, waarskynlik sal bly soos dit gebou is-of ten minste een hoop so.
Maar die binnekant en die agterkant kan uiteindelik 'n ander storie vertel.
Vir Geoff Lynch, 'n argitek by H3 Hardy Collaboration Architecture, was die uitdaging hoe om hierdie huis, wat onlangs deur 'n naburige ouma besit is, wat nou oorlede is, en tans te koop vir $ 2,5 miljoen, leefbaar is vir 'n denkbeeldige gesin.
Sy missie met die Sketch Pad was om die hele plan te verander sonder om met die wonderlike voorkant of die mooiste van die binneruim te mors. Nadat hy 10 minute lank deur die kamers met hoë plafonne gekyk en die agterplaas ondersoek het, het een ding duidelik geword: toe hy sy ontwerpe opgestel het, sou hierdie bruinsteen nie meer soos 'n ouma se huis lyk nie.
'Die uitdaging is om baie daarvan te behou - niemand is daarteen gekant om dit te bewaar nie - maar om dit te behou soos dit is en weer te begin,' het hy gesê, 'sonder om die hele geskiedenis uit die weg te ruim. Dit sou goed wees om dit 'n bietjie oop te maak. "
Buite in die agterplaas het mnr Lynch gebel om lig.
'Die tuin hang al 'n bietjie,' het hy gesê. 'Ons kon dit afgrawe en die lig inbring en 'n tuin met 'n breë trap skep. Ons kan die kombuis in die kelder hê - soos die Victoriaanse dit gedoen het - en meer van die geskiedenis bo hou. " Hy staan ​​stil.
'Dit is alles net geld,' het hy aan niemand gesê nie.
Mr. Lynch se spesialiteit is teaters, en hy ken die ins en outs van bewaring. Hy praat oor die werk met vakmanne om hout en gips by die New Amsterdam Theatre te herwin, en hy is die projekbestuurder van die Theatre for a New Audience, wat beplan word vir 'n perseel naby die Brooklyn Academy of Music.
Toe hy na die bruin houtmantel in die voorkamer in Harlem kyk, sien hy wit.
'' N Helder, hoogglanswit, 'het hy gesê. 'Ek hou van die idee om die plek af te was.'
Meneer Lynch het deur die voorportaal gestap en gesê: "hulle het altyd muurpapier in hierdie ou huise gehad - ons sal ook plakpapier hê."
Miskien 'n kuns en kunsvlyt -patroon deur William Morris? 'Ek dink ons ​​sal iets nuuts moet skep,' antwoord hy. 'Ons wil dit vet, maar nie uitbundig nie, en om dit nuut te laat voel agter die hele geskiedenis.'
'N Week later, in die groot kantoor van H3 in die Flatiron -distrik, het meneer Lynch groot vertonings teen die muur aangebring, beelde wat diep bedek was met 'n byna vreemde pers lug en met grys geraamde buitelyne wat 'n totaal nuwe agterste fasade toon, verdeel in baie, baie vensterafskortings.
Hierdie vensterruite is 18 cm diep, het hy verduidelik, wat enige weerkaatsing sal keer en die bure - met die uitsondering van diegene wat regoor is - nie kan binnekant sien nie. 'As u daarin wil voel, wil u nie voel dat u in 'n visbak is nie,' het hy gesê, 'en u wil ook nie die blindings heeltyd laat sak nie.
'N Ander manier om privaatheid te verkry, is 'n ander manier om privaatheid te verkry deur 'n volledige verhaal te ontdek om lig in die kelder te bring. Dit is moeiliker om mense te sien as hulle onder straatvlak is, op 'n nuwe terras buite die kombuis sit, gekamoefleer deur die trappige tuin en uiteindelik deur nuwe bome en struike, noukeurig gekies vir vier seisoene.
Binne -in die huis het die argitek voorgestel om die waardevolste besonderhede - lyswerk en die kaggel vir die sewe kaggels - te behou en 'n glanswit te skilder. Daarna het hy 'n toring van 60 voet hoog deur die middel van die huis geboor en al die vloere met lig oorstroom.
Een hele muur, van bo tot onder, is bedek met 'n baie jazzy muurpapier wat hy ontwerp het, met 'n uitgangspunt in Engels as vertrekpunt. 'Die teks was iets oor vaste eiendom in New York,' het hy gelag. 'Ons het dit in Nederlands omskep - die krag van die internet - dan het ons dit vervaag,' het hy gesê.
Aan die bokant van die binnetoring, op die dak, het hy drie windturbines geplaas. 'Op sy eie is 'n meenthuis nie baie volhoubaar nie,' het hy gesê, 'daarom het ons besluit om soveel klokke en fluitjies as moontlik by te voeg. Windturbines is baie goedkoper as sonkrag. "
Deel van enige Sketch Pad -projek is die voorstelling van wie in 'n huis of woonstel kan woon as dit opgeknap word soos die argitek dit voorstel.
'Dit lyk vir my asof dit die mense is wat die afgelope 10 jaar hier gewoon het,' het mnr. Lynch (37) gesê. 'Die voor die hand liggende ding is om hulle jonk te maak. Laat ons hulle dus nie jonk maak nie!
'Dit was in die vyftigerjare stedelike baanbrekers - alhoewel geen ontwerpershonde nie - en nou is hulle uiteindelik goed genoeg om 'n groot uitspraak te maak, terwyl hulle steeds terugkyk na die pragtige plek waarin hulle gewoon het.
Alhoewel baie van die voorgestelde planne in die huis die bure nie pla nie - of hulle dit miskien nie agterkom nie - het Lynch gesê dat die windturbines op die dak kontroversieel kan wees. 'Hulle is nie baie lank nie,' het hy bygevoeg. 'En miskien kan hulle soos die watertorings van die stad word - 'n soort liefdevolle.
Laatmiddag gestop tydens vakansie in die Hudsonriviervallei. Ons sluit gereeld 'n president se huisbesoek tydens vakansie in. Dit is 'n uitstekende manier om 'n historiese perspektief te kry op die president, die tye waarin hulle geleef het, en dit meer persoonlik te maak.
Die huis is goed bewaar, met 'n pragtige terrein. Ons toergids was baie goed, insiggewend, vriendelik en sorg vir 'n baie aangename toer.
Omdat ons nie veel geweet het van ons agtste president van die Verenigde State nie, was dit voordelig om sy huis genaamd Lindenwald te besoek en die spasies in te vul oor hierdie historiese karakter. Die Martin Van Buren -huis is langs die roete 9H in New York op Old Postweg in die dorp Kinderhook geleë, agter die pad, gedeeltelik weggesteek deur bome. 'N Mens kom eers vanaf die parkeerterrein na die perseel via die besoekersentrum, waar 'n kort, maar insiggewende oorsig van Van Buren se lewe gegee word, en 'n gratis toer, wat om 11:00, 1:00 en 3:00 aangebied word. . Ons was gelukkig om op 26 November aan te kom, die laaste oop dag voordat dit vir die winterseisoen sluit, afgesien van 'n spesiale oop huis op 1 en 2 Desember. Ons gids was 'n jong en entoesiastiese advokaat vir hierdie bewonderenswaardige nasionale figuur.
Behalwe dat hy een van die stigters van die Demokratiese Party was, was Martin Van Buren 'n slinkse en bekwame politikus wat in dieselfde dorp Kinderhook gebore en afgetree is. Hy is opgelei as advokaat en word senator, die prokureur -generaal van New York, die goewerneur, die minister van buitelandse sake, en kortliks as minister van Groot -Brittanje. Daarna word hy adjunkpresident van Andrew Jackson, en uiteindelik verkies tot president in 1836. Sy presidentskap het plaasgevind met 'n ekonomiese krisis, politieke onrus, botsings tussen inheemse mense en konflik oor die anneksasie van die Texas -staat, maar hy het alles onderhandel. . Dit was egter nie genoeg om hom in daardie gesogte pos te hou nie en hy het die volgende verkiesing verloor. Hy het nog twee keer probeer om vir die kantoor te werk, maar dit het nooit geslaag nie. In plaas daarvan het hy 'n heerboer geword en sy oorblywende een-en-twintig jaar van sy lewe in Lindenwald uitgeleef.
Die huis is oorspronklik in 1797 gebou, maar toe hy dit in 1839 koop, het hy die rooi baksteenhuis laat verander. In 1849 het een van sy seuns en sy gesin daar kom woon, en die huis is bygevoeg met die nuutste vooruitgang van lopende water, 'n badkamer, 'n kombuiskombuis, dakkapels en een van die eerste huise in die Hudsonvallei sentrale verwarming te hê. Daar is 'n toring van vier verdiepings bygevoeg, en hierdie wonderlike kenmerk kan aan die voet van die binnetoring staan ​​om te sien hoe elkeen van die vloere daaroor rys en waai. Met 'n indrukwekkende behoud van die Franse plakpapier met uitsigte op die platteland en die dorpslewe in die eetsaal, en vergrote kamers vir bankette, het die huis 'n Italiaanse villa geword.
Dit was 'n reënerige dag dat ons daar was en omdat die huis blykbaar geen elektrisiteit het nie, was die huis ietwat donker en effens onderbeklemtoon, maar die geskiedenis daarvan is sterk en dit gee 'n groter waardering vir hierdie dikwels onderskatte reus van 'n man.
'Respekloos en skokkend'
Bob Flanagan, 'n akademikus aan die Universiteit van Londen, het gesê die toestand van die begraafplaas is "oneerbiedig en skokkend".
'Dit is ook 'n gesondheids- en veiligheidsgevaar vir mense wat op die begraafplaas rondloop,' het hy gesê.
'In sommige gevalle word kiste blootgestel en kan daar ongelukke wees met mense wat in vervalle kelders val.'
Hulp om die begraafplaas in sy oorspronklike grootsheid te herstel, is egter moontlik binnekort op pad.
Daar is in Maart by 'n begraafplaas in West Norwood ingebreek en vandaliseer en 'n ledemaat uit 'n graf laat staan. Krediet: Getty
'N Donasie van $ A3,86 miljoen van Lambeth Council en die Friends of West Norwood Cemetery, wat deel uitmaak van 'n groter toelaag van die National Lottery Heritage Fund, word gehelp om die toestand van die vervalle terrein te verbeter.
Terwyl die finansiële verbintenis in Januarie 2019 aangekondig is, wag die Hellenic Necropolis nog steeds op herstelwerk.
Veldtogte sê hulle is geskok dat historiese grafte aan die vandale oorgelaat is.
'Dit lyk nie asof Lambeth Council die middele het om op te tree nie,' het Flanagan gesê.
'Hulle het die veiligheidswag naweke verwyder, sonder konsultasie, om geld te bespaar.
Belangrike idees en prestasies
Art Deco, soortgelyk aan Art Nouveau, is 'n moderne kunsstyl wat funksionele voorwerpe met artistieke aanraking probeer toevoeg. Hierdie beweging verskil van die beeldende kunste (skildery en beeldhouwerk) waar die kunsvoorwerp geen praktiese doel of nut het nie, behalwe om interessante kyk te bied.
Met die koms van grootskaalse vervaardiging wou kunstenaars en ontwerpers die voorkoms van massa-vervaardigde funksionele voorwerpe verbeter-van horlosies en asbakke tot motors en geboue. Art Deco se strewe na skoonheid in alle aspekte van die lewe weerspieël direk die relatiewe nuwigheid en massagebruik van masjien-ouderdomstegnologie eerder as tradisionele vervaardigingsmetodes om baie voorwerpe te vervaardig. Die Bauhaus -skool was ook geïnteresseerd in industriële produksie, maar in 'n sekere sin is die Bauhaus die teenoorgestelde omdat dit hom van artistieke versierings weerhou het - en verkies skoon en eenvoudige meetkundige vorms.
Die Art Deco -etos het verskil van die Art Nouveau- en Arts and Crafts -style, wat die uniekheid en oorspronklikheid van handgemaakte voorwerpe beklemtoon en gestileerde, organiese vorms bevat. Die vervaardigde kwaliteit was kenmerkend van 'n soort elitisme in teenstelling met die meer egalitêre doel van Art Deco: om esteties aantreklike, masjiengemaakte voorwerpe te maak wat vir almal beskikbaar was.
Streamline Moderne, die Amerikaanse weergawe van die Art Deco-styl was 'n afgetrapte en slanke weergawe van die meer uitgebreide en dikwels op maat gemaakte Europese Art Deco-styl. Op baie maniere het die Amerikaanse styl gegroei en ontwikkel om 'n baie groter gevolg en gebruik in die VSA te hê as in Europa.
Die binnekant van die Tower of the Winds (Athene) - Geskiedenis
Die massiewe voertuigvergaderingsgebou (VAB), wat 525 voet hoog is, ondersteun al meer as 50 jaar menslike ruimtevaartaktiwiteite en bied die vermoë om 'n veelsydige verskeidenheid operasies tot in die toekoms te ondersteun. Dit is die grootste voertuigintegrasie -fasiliteit in die ruimtevaartbedryf, met verbinding met KSC & rsquos lanseerbeheersentrums en toegang tot vertikale lanseerblokkies. Die gebou bevat veelvuldige werkselle en hoë baaie vir potensiële gebruik deur kommersiële, nie-winsgewende en regeringsentiteite met 'n uiteenlopende verskeidenheid behoeftes en vereistes.
KSC het 'n aankondiging vir voorstelle (AFP) bekend gemaak vir private ondernemings wat belangstel om die VAB High Bay 2 (VAB HB2) te gebruik vir die montering, integrasie en toets van lanseervoertuie. Benewens VAB HB2, het die sentrum drie mobiele lanseerplatforms (MLP's) beskikbaar vir hergebruik in kommersiële ruimtebedrywighede. Hierdie aankondiging ondersteun die transformasie van Kennedy en rsquos na 'n ruimte-hawe vir meer gebruikers, gebaseer op die effektiewe gebruik van bates wat in die sentrum en rsquos se 20-jarige meesterplan geïdentifiseer is.
Gereed om 'n vennootskap te verken, of meer inligting nodig? Stuur u navraag by ons KSC -fasiliteerder.
Die poel van Bethesda - Jerusalem uit die eerste eeu
Die poel van Bethesda in die Tweede Tempelmodel in Jerusalem
Die poel van die skaapmark was net onder die vesting van Antonia.
BETHES'DA (beth-ez'da Gk. Van Aram. Beth hesda, & huis van genade & quot). 'N Lente-gevulde swembad met vyf stoepe waar gestremdes op hul beurt wag om die geheimsinnige, onrustige waters binne te gaan wat veronderstel was om genesende deugde te besit (Johannes 5: 2-4). Die laaste deel van vers 3 en al van vers 4, wat 'n periodieke versteuring van die water deur 'n engel noem, word tussen hakies in die NASB geplaas omdat daar nie voldoende getuienis deur vroeë tekste is nie. Hier het Jesus die man genees wat agt en dertig jaar lank kreupel was (5: 5-9). Die plek word nou beskou as die swembad wat gevind is tydens die herstelwerk in 1888 naby die Sint -Anne -kerk in die Bezetha -kwartier van Jerusalem, nie ver van die Skaapspoort en die Toring van Antonia nie. Dit is onder die grafkelder van die verwoeste vierde-eeuse kerk en het 'n portiek met vyf boë met vervaagde fresco's van die wonder van Christus se genesing.
BETHES'DA Heb. & quotbeth Chesda & quot (huis van barmhartigheid) Gk. van Aram. Beth hesda, & quothouse of grace & quot). 'N Lente-gevulde swembad met vyf stoepe waar gestremdes op hul beurt wag om in die geheimsinnig onrustige waters te kom wat veronderstel was om genesende deugde te besit (Joh 5: 2-4). Die versteuring van die water deur 'n engel word tussen hakies in die NASB geplaas omdat daar nie voldoende getuienis deur vroeë tekste is nie. Hier het Jesus die man genees wat agt en dertig jaar kreupel was. Die historisiteit van hierdie webwerf was een keer ter sprake. Geleerdes soos dr. Alfred Loisy, beweer dat die detail van die vyf portusse uitgevind is. Hulle het gesê dat Johannes die vyf boeke van Moses, wat Jesus kom vervul het, verteenwoordig het. Maar onlangse argeologiese ontdekkings het die Bybelse verslag weereens bevestig. In 1956, toe hulle op die ou Bybelse terrein van Bethesda grawe, het argeoloë 'n reghoekige poel met 'n portiek aan elke kant opgegrawe en 'n vyfde een wat die poel in 2 aparte kompartemente verdeel het.
Die plek word nou beskou as die swembad wat gevind is tydens die herstelwerk in 1888 naby die Sint -Anne -kerk in die Bezetha -kwartier van Jerusalem, nie ver van die Skaapspoort en die Toring van Antonia nie. Dit is onder die grafkelder van die verwoeste vierde-eeuse kerk en het 'n portiek met vyf boë met vervaagde fresco's van die wonder van Christus se genesing.
Hierdie model is 'n opvatting van 'n geleerde wat toon hoe die webwerf in Jesus se tyd moontlik gelyk het.