Legislative Update: Week of Jan. 28, 2013 | Monroe County Journal
Buy PhotoseEditionDirectory	Legislative Update: Week of Jan. 28, 2013By Ray Van Dusen | 3:30 am | February 6, 2013 | Opinion By District 20 Rep. Chris Brown
Related PostsLegislative Update: Feb. 18, 2014Legislative Update: March 28, 2015Legislative Update: Feb. 5, 2014 Legislative update: Week of Feb. 4, 2013Legislative update: March 9, 2016Legislative Report: Week of March 18, 2013 Die geskiedenis van 'n seropositiewe | Waldir! Die een wat my geleer het wat dien, is 'n voorreg
Por Claudio Souza04940
Ou man? Nee !!! Retro ontwerp. Oor die algemeen is retro wat wakker word
Vriend Waldir, ek sien nog steeds dat die geleentheid om jou te dien, 'n voorreg is
Ek het, binne die yahoo bedieners, 'n soort Eerste Bors, waar dinge gestoor word wat ek soms dink aan die verwydering. Maar lafheid, en geseënde lafhartigheid, laat my nie die "skrapping" bevestig nie.
Ek verwyder dit.
Jy sal uitvee!
Dit is ongelooflik, Microsoft se Woord het hierdie twee "werkwoord" keer herken!
Dit gaan van die kantlyn na "N" Ilações en ek laat dit na 'n ander onbesette skryf, en nie ek nie.
Bedien is 'n voorreg
Ek dring daarop aan: Die dien van Waldir was 'n voorreg!
Een of ander manier, hierdie blog is die resultaat van daardie ervaring!
Die pad lyk eensaam, en alles lyk dalk donker. In die dikste van die duisternis is 'n vuurstok al 'n bietjie lig!
In elk geval, ek het nooit bevestig, en moet, as daar is duiwels daar, as hulle kan groei vlerke en daar uitkom, sal hulle die krag om my private hel 'n Openbare hel en geen "Antonio" te maak sal bereik die ...
Wel, ek het hierdie teks gevind en dit in hierdie wrod-dokument geplak met die oorspronklike naam Waldir, wie was die man wat my geleer het, sonder 'n woord, die nederigheid moes dit verstaan bediening is 'n voorreg!
En die woord Samurai is iets wat baie sin maak wanneer dit vertaal word en ek waag dit, ja, miskien was die sepukko geldig in die tyd toe ek sepukko wou oefen.
Vandag .... Vandag is ek lief en is geliefd! en Mara, en hul bestaan ​​ondersteun enige wanhoop of ontsteltenis. Om lief te hê, is om te leef, ja onderwyser, jy was reg en ek weet, ek sal nie onregverdig wees nie, ek het gesien ...
Wel, ek gaan die teks plak soos dit oorspronklik geskryf is, soos dit is, maar ek gaan die tikfoute regmaak, want ek het dit haastig om te posteer, want die pos het geleef en ek het destyds 'n verwoestende honger gehad vir die lewe.Ek het destyds 'n verwoestende honger vir die lewe gehad en vir die lewe!
En as gevolg van hierdie honger vir bediening, het ek dit net ontdek, ja: bedien is 'n voorreg!
En waar, nou sien ek, sy het geen belangstelling in aangaan nie, en alles was duidelik vasgestel! Ja, in die "verbale kontrak" het ons gekies as basis vir ons "verhouding"!
Ja ... Ek onthou dat 'n persoon wat, in 'n oomblik van illusie my en 'n oomblik van welwillende wreedheid (ontwyk as N plaasgevind het as dit gedoen is, sou ek my gou dood en sou nie die geluk wat voor- was gevind bepaal dat ek sou vind) maar jy ~ en, onderwyser, maak my seer, maak my aan die huil en vermoor baie dinge in my!
Maar ek het voorheen gesê, in 'n ander tyd en in 'n ander omstandighede, dat die siening van my stryd om die lewe dit onmoontlik maak vir mense wat nie verlief raak op my nie.
Ja, hierdie persoon het reg gehad. Maar onder so baie mense wat verlief was op my, was daar my gekheid, dit was soveel die wil om te lewe dat ek mal geword het en ek het weer verloor in die stapel van fisiese plesier waarna ek my volkome geskenk het!
En as Hy jou vertrou, jou verpligting teenoor Hom, as jy op Hom vertrou, is dit om jouself ook te vertrou in Sy dag!
Maar kom ons gaan na Waldir se storie
Wanneer die eerste storm verby, en die punt pad wat in die tydlyn is ten tyde het ek besluit om te kyk vir my ou bestuurder, Elizabeth Castro, wat byna het my laat betaal vir haar verjaardagpartytjie by SKY / Perepepês want ek het aangekondig dat die herdenking en het gesê dat, vir die pret, sou daar 'n vertoning wees van "Francisco Petronio en Great Orchestra", wat haar fuck lewe met my gemaak het.
Francisco Petronio, dankie God, is nie gevind nie en ek het hieruit ontsnap.
Ek het op 'n donderende manier uit SKY gekom, ek was verlief op 'n meisie met die naam Marina en op 'n Saterdag het ek vergeet om die dans te begin en ek en myself en die Marina het "omringende musiek" gedoen. En natuurlik, hulle het by die klankhok gekom om dit te verwyder en ek het die huis in die middel van die Saterdag, wat as hoofletter verlaat het, verlaat om die "misdaad" te vererger ...
Damn wees daardie tyd wanneer ek vriende bring deur menslike vullisvervaller
Wel, ek verseker jou daar was ander storms, en ek het 'n magdom van hulle om jou te vertel!
Wel, die vakbond met Marina duur drie jaar en dit was nie na my mening die opheffing van die posisie op 'n plek waar ek liefgehad en gerespekteer was nie, en dit was eerlik gesê, ek dink ek was 'n idioot!
Ek het gedink dit nog in 2000 jaar en vandag, in besit wees van al die inligting materiaal wat ek het, miskien Ek eet 'n feijoada vir ses mense net genoeg opgegaan na haar en braak al meer as dit, wat nie die gebaar het verdien.
Dit het my in twyfel getref of ek dit wil soek of nie .... maar ek het geen keuse gehad nie.
Die keuse was om op straat te bly ... onaanvaarbaar, ek sou sterf ...
Ek, wat geweet het dat ek die huis kon betree, het ondanks alles gevra om op die deur te klop.
Sy het gekom en my binne gelei. Sy kyk na my en dit was duidelik, na 'n ruk in 'n koma en verloor 40 kg is dit duidelik dat daar iets gebeur het en dat ek nie goed, en sy aangebied vir my 'n snack en terwyl die snack bereid was het ek probeer om haar die vertel dit het met my gebeur.
En selfs omdat sy geweet het dat sy altyd meer as 'n bestuurder en 'n ware vriend was, het ek skaam gevoel oor my MIV-status en die hartseer toestand waarin ek was.
Die DJ! Wat het honderde, of selfs meer as tweeduisend duisend mense, in die nette van hul eie foute geval, verslaan, en ek het dit duidelik en pynlik daarvan geweet dat die oorsaak my onhandigheid was.
Dit was 'n goeie tyd vir vrae:
Waar is die beste van sampa?
Waar die DJ van die Wagon Plaza? Miskien het jy die danser gevra ...
Waar die een wat Kanecão, van Mogi das Cruzes, in die middel van die dans verlaat het omdat hy die een was?
Ander vrae sal pas, baie van hulle ...
Waar is die liefhebbers?
Waar die liefhebbers?
En in my was ek bang dat dit sou wees altyd so soos beskryf in die kodifikasie, die somber oomblik van 'n ander hulpelose een wat eenkeer ook geval het ...
Dit het my so 'n paranoia gegee dat ek geglo het dat iemand wat na my op die straat gekyk het, kon sien dat ek "VIGS" gehad het en dat iemand op enige oomblik sal skree en na my wys:
HY HET VIGS! WEG WORD VAN HOM, GOD SE SKERF WEET OP HOM! ... DIE AIDTIESE DAMN
In elk geval, na 'n goeie huil ek myself oop vir haar vertel haar wat het (...) gebeur het en wat, as met alles, het ek ook self nie net die steek gelaat deur "al my vriende", maar moes ook gaan en ek het nie geweet wat om te doen en, weer, soos in so baie ander tye in die lewe, het my na die morele kragte (so almal weet mis, ek is weereens my geleidelik nader, stadig en onverbiddelik strepe van waansin en van selfmoord ...).
Sy het my gevra en 'n oproep gemaak.
Vyf, miskien tien minute later, ek wil beklemtoon dat na die diagnose, tyd word verstaan ​​onder my in 'n ander manier en dat julle lyk 11:00 aangebied om my as 'n sleep ding, taai en ontsluit van , dalk, dekades ....
Maar toe sy terugkom, het sy na my oproep gekom en gevra of ek dit tot 5 minute kon maak na Major Diogo Street. Dit was amper 'n myl en ek het gesê ek kan probeer!
Sy het vir my gesê sy het 'n plek gekry om te woon. Hierdie plek is Brenda Lee se ondersteuningshuis, waarvan ek gesê het, is sowat 'n jaar gelede gesluit.
Dit was 'n plek waar "deernis" die oorhand gekry, as gevolg van die administrasie van die huis moes wees onder al, 'n dieper blik van dinge, wat baie spesiaal en sensitief was en dit was sy wat, met behulp van hul intellektuele hulpbronne en Ginga as 'n maatskaplike werker wat dit reggekry het om die eienaar van 'n optiese kry aviasse 'n bril, want my visie hulself versleg.
Die ondersteuningshuis het ses etes per dag aangebied, wasgoed gewas, kabel-TV! ...
Dit was 'n uitstekende plek vir diegene wat vasbeslote om so goed gedefinieer Raul Seixas daar sit met mond oop, escancarara, vol tande, en wag vir die dood te kom!
Maar nie vir my nie, alhoewel daar geen behandeling was nie en geen hoop nie, wou ek nie onder die mans wees nie, ek moes soos 'n hond slaap, met 'n oor altyd aandag, want daar was altyd 'n risiko om iets te gebeur.
En ek het dit geleer op die tweede of derde dag wat ek daar was en hulle het vergeet om middagete te bring aan iemand wat nie meer kon loop nie. En ek het gegaan, ek weet nie hoekom ek gegaan het nie, tot en met die diagnose, was ek nie in staat om enige vriendelikheid nie, behalwe wanneer dit 'n meisie verower het, om haar die dag na My Vergeetlikheid te vergeet! ".
Dit was reeds 'n uitwerking van MIV, wat my gewys het dat alle mense die "Orloff Effect" is:
'Ek is jou môre'
Op hierdie dag het ek iets gesien. Toe die transvestiet wat die huiskos was, het 'n swart transseksuele, met die punte van tyd en VIGS my die gereg gegee en 'n ander transvestiet het my gevra wie die gereg sou wees.
Ek moes gesê het dit was vir my, maar ek het die naam van die persoon wat daardie kos sou inneem, gesien en ek het gesien dat die transvestiet, aktiewe tuberkulose-draer op die persoon se kos spoeg en gesê het:
Ek sal jou doodmaak as ek aan die slaap raak! Ek het die bord en die servi ... (God vergewe my).
Sy was 'n klassieke voorbeeld van wat in die Huis van Ondersteuning gebeur het, en ek weet nie of sy woon nie en as sy nie leef nie, wens ek regtig dat sy in die hel was. Volgens die eerste infeksoloog wat by my gekom het, was Support House Brenda Lee 'n "fokus" van TB, en daarom het hy met TB-behandeling ingegaan en dit het my selfs meer benoud gemaak. En dit was vir hierdie rede is dit voorgeskryf vir my, as 'n Chemoprofilakse, want hy wat voorgeskryf my die behandeling van TB en ook as dit was, nie meer weet, hy voorgeskryf vir my 'n antibiotika, in my tyd was Bactrim 500mg 'n dag, 'n dwelm genoem roetine Chemoprofilakse, wat is om te neem, te skep, sê, in die liggaam, 'n "chemies vyandige" omgewing en te verhoed dat sekere infeksies of siektes ( 'n siekte van die funksies van 'n liggaam, die psige of die liggaam as 'n geheel wat verband hou met spesifieke tekens en simptome).
AZT Ek het geweier om te neem omdat, in teorie sou hy nog twee jaar van oorlewing, 'n desperate dosis van ses tablette elke vier uur, wat twee slaap onderbrekings elke aand en ses sessies van daaglikse braking bedoel gee ...
Toe kom die gulde geleentheid (herlees dit buite, in 2018 Ek skrik my met hierdie uitdrukking! Ek is nog versteurde toe ek dit geskryf het en het nie eens besef. En waarom so baie, nou sien ek, gegewe wat het ...).
'N Nuwe pasiënt het by die ondersteuningshuis aangekom, uiters verswak, hy moes elke dag na die hospitaal geneem word en hy moes vergesel word. Hulle het na my gekom en gesê (dit was die maatskaplike werker, Rosa Maria):
Julle wat ek duidelik sien, is nie gelukkig hier nie, kan hierdie geleentheid gebruik ... en verduidelik wat ek moet doen.
En ek het ja gesê.
Na alles was dit 'n geleentheid om nuttig te wees en nog een moontlikheid om te verlaat om die wêreld, mense te sien, my gedagtes skoon te maak.
Dit was 'n relatief eenvoudige roetine: oggend, het ek vir hom 'n bad, skoongemaak sy sere (ek het 'n baie oor die menslike swakheid leer en besef dat my eendag kan wees in sy plek ...), was die genesing as my geleer die verpleegster en stuur hom stap na stap na die ambulans, bekend as "papa todo", 'n ironie sonder grense ...
Aankoms by die hospitaal, het hom in 'n rolstoel en het hom na die derde vloer, waar dit geplaas is op 'n bed en binneaarse medikasie ontvang. Dit was daar, so die hele dag.
Ek het nie geweet wat hy gehad het nie, maar dit was verskriklik omdat hy skaars aan sy bene vasgehou het.
Benodig ondersteuning om na die badkamer te gaan, om alles te eet. Selfs 'n glas water wat hy nie kon hanteer nie. Tog het ek tyd gevind om die ander pasiënte op die vloer te leer ken en so ver as moontlik gegaan, vriende te maak, daardie mense te leer ken, hul stories, om hulle my familie te maak.
Ek het selfs die vertroue van die dokters en verpleegsters gekry wat my as 'n helper kom sien het, iemand anders om saam te werk. Ek weet nie, hier in 2018, hoe kan hulle so 'n risiko met 'n leek vat nie, so mal ...
Hy het 'n rolstoel, stoot sport, het alles wat hy kon om te help.
Gebring water na 'n pasiënt, verpleegsters gewaarsku oor die serum wat oor die aar wat het verlore gegaan, 'n baie geleer oor die roetine van 'n hospitaal en ek is dit verskuldig aan elke persoon wat die voorreg van die bediening het.
Intussen het die Waldir erger elke dag. Maar ek onthou nie gesien of 'n enkele klagte, 'n traan van pyn, niks gehoor nie. 'N naamlose waardigheid, moed, vir my heeltemal onbekend.
Na soveel werk met Waldir, het ek 'n naweek as 'n geskenk gekry.
Ek was in staat om sommige mense te hersien wie ek nog steeds liefhet (vandag, by 2081, weet ek nie), 'n verbintenis om Maandag terug te kom.
Ek bely dit was 'n verligting.
Ek was moeg om pyn, lyding, angs te sien en hulpeloos te voel. Dit was 'n naweek waar ek moes ontspan het.
Maar ek kon nie. Ek het die hele tyd aan Waldir gedink.
Voer hulle hom?
Het hulle hom gebad?
Word hy goed versorg?
Dink hy ek het hom verlaat?
Dit was 'n see van vrae en op Maandag, by die huis ondersteun in duie gestort het, op soek na hom.
'N siniese glimlag van 'n ander pasiënt en 'n kennisgewing:
"Waldir is op die laaste. Ons het selfs hul goed gedeel. Hier is dit so ... ".
Ek het in die hospitaal afgevuur, vierde verdieping, ek het feitlik met geweld ingekom. Ek wou hom sien, om 'n paar woorde te sê, om hom te knuffel, om verskoning te vra vir 'n fout wat hy gemaak het ... 'n handdruk, enigiets wat ons vriendskap kon seël tydens sy vertrek
Die prentjie wat ek gesien het was skrikwekkend, en ek het dadelik verstaan ​​waarom probeer om my te verhoed om hom te sien.
Waldir het niks meer erken nie, kon my nie sien nie.
Ek het gekyk na ander mense, ander dinge ...
Binne die nuwe konteks wat hom nader gekom het, het ek niks bedoel nie. Ek sou 'n rukkie gestop het. Ek het myself gevoel en veroordeel in 'n opsommende ritueel vir verlating:
Ek het die kamer in stilte gelos, oë nat, hart verhard, myself en die lewe benadeel.
Ek wou hom op 'n beter vlak verhef, waar ek meer en meer die gawe van die lewe kon geniet. Ek het gedink my "slap" het hom doodgemaak. Ek was seker daar, in daardie somber oomblik ...
Ek sit in die wagkamer en wag vir die kennisgewing. Dit het meer as 19 uur voor dit verby was en wat hy uiteindelik kan rus.
Ek het vir die administrasie van die huis ondersteuning wat my gevra het om te sorg (sic) van die begrafnis.
Ek het nog nooit so nou met die dood behandel. Papers, dokumente, sertifikate, en lykskouing.
Miliêre tuberkulose (versprei deur die hele liggaam), soos aan my verduidelik. Dit het Waldir vermoor.
Na drie dae, is sy liggaam vrygestel, 'n karton kis, swart geverf, broos soos die lewe self, wat baie goedkoop, en ons het, die bestuurder, Waldir en ek, in die rigting van Vila Formosa, waar hy sou oorbly.
Ek onthou dat die uitdrukking op sy gesig rustig was, want ek het hom goed gesien voordat ek die kis gesluit het ...
Daar was niemand om my te help om die kis na die graf te dra nie.
Die bestuurder het geweier. Dit is die gravediggers ...
Na baie smeek het ek drie mense bygewoon om 'n ander begrafnis by te woon wat my laaste diens aan Waldir was.
Ek kon nie, want ek het geen pennie, plant 'n blom wat graf, wat nie eens weet waar dit is ... Die Begraafplaas van Vila Formosa is die grootste nie weet hoe om telling te hou, hoe om te registreer as enigiets. Tot toe was ek 'n maagd tot die dood toe ...
Ek onthou nog vir 'n paar dae by die ondersteuningshuis.
Ek het na 'n hospitaal in Glicério gegaan, en die maatskaplike werker het my daaroor vertel dat ek nie kon bekostig om te bly nie omdat ek iewers reeds moes bly.
Ek het hom bedank. En dit was 'n Vrydag. Hy was vasbeslote en het geweet wat hy gaan doen. Daardie Vrydag het ek die ondersteuningshuis verlaat.
Ek het selfs een ding probeer doen, 'n stilswyende beweging van nood, om geliefdes te vra om my dinge by hulle te hou.
Ipo Facto, hulle het hulle gehou ...
Op Maandag het sy die maatskaplike werker by die hospitaal in Glicrio gevind dat ek op papier slaap en my gevra het wat gebeur het.
Ek het gesê, "Wat maak dit saak? Nou het ek nêrens om te bly nie en jy kan nie net nie, maar het my plig om my 'n plek in 'n ander ondersteuningshuis te kry. "
In die ander ondersteuningshuis, wat onderhewig is aan nog 'n hoofstuk, onthou ek dat ek iets gedroom het.
Ek glo ek was in 'n veld, 'n ellendige woud wat uit die oog verloor het en 'n groot stilte.
In die droom was ek nie bang nie, ek was pacified, so onverklaarbaar vir my temperament van daardie dae.
Dit was helder oordag, die son warm my sien ek 'n swart man (Waldir was swart) en ek het na hom gekyk, het geweet dat hierdie funksie Ek is bekend en ek bly 'n lang tyd op soek na hom sonder hom herken, wonder wat sou wees daardie persoon so vreemd en so bekend (herlees dit voor republishes dit hier in die ou herehuis van rugleuning, een dag in Februarie, aan die einde van 20 dekade van die twintigste eeu ek kan nog steeds nie weet of in die memóia skerm of as dit op die retina skerm is, sien dit !!!!
Totdat hy geglimlag en gesê het,
-Claudio, dis ek, Waldir! Ons het jou hier gebring sodat jy weet dis nie jou skuld my kaartjie nie. Ek is goed ========= (ocolto por mim) 'n wit, heeltemal onbekend (ek weet nie of ek wit is nie) wat my gehelp het in die moeilikste ure en dae.
Weet dat ek goed is en glo my, jy sal nooit weer hulpeloos wees nie, want daar sal altyd een van ons naby jou wees. Daarop het hy geglimlag, 'n teken van nog meer gemaak, omgedraai en weggeloop, teen 'n geweldige spoed en ek het gevoel wat ek dink baie mense het ten minste een keer in hul lewe gevoel:
"Om teruggebring te word teen 'n skrikwekkende spoed en ek het wakker geword en huil ... hoe huil ek nou, soos ek dit skryf ... EN EK KRY WEER HIER, in die 21ste eeu ...
Wanneer ek siek raak, dink ek aan hom en wonder of dit my beurt sou wees, en alhoewel ek al lankal al klaar gesluit het, het God gekom ... en ek het nee gesê.
Tot wanneer? ... Ek het gewonder.
Ek het lankal daaraan gedink om daaraan te dink