EK glo nie aan tokolossies óf dat swart katte ongeluk bring nie. Ek dra nie knoffel om my nek om die vampiere weg te hou nie. As die weer swaar is, gooi ek ook nie my spieëls met lakens toe nie. Oor die algemeen kan ek met ’n skoon gewete sê dat ek my min steur aan bygelowe en ouvroustories.
Tog sal ek nie sommer willens en wetens onder ’n leer deurloop nie, maar dis ’n ander saak, want die ou op die leer kan dalk ’n verfblik op jou kop laat val. Dus niks sinistêrs aan die leer-lopery nie, bloot praktiese redes.
Vrydae is nog altyd lekker want dit beteken die begin van die naweek, en nie eers as dié dag op die 13de van die maand val, sal dit my afsit nie.
Dit begin met ’n aanvanklike oënskynlik mindere irritasie toe Boeta se motor se battery pap is toe hy moet ry. Dit vererger toe die motor ingesleep moet word vanweë ’n swetterjoel ander probleme en die tjêrrie op die koek is die astronomiese rekening wat die motorpetalje uiteindelik oplewer.
Maar, soos my Ouma sou sê, nog is het einde niet. Die groot hond is kruppel toe ek by die huis kom. Sy steun en kreun as sy moet opstaan en huppel pynlik op drie pote om te kom groet. Die veeartspille kos meer as ’n besoek aan die skoonheidstegnoloog en die haarkapper saam.
Na diè spulletjie Vrydag-die-dertiende wedervaringe, is ek bang om agter my lessenaar by die werk op te staan en vir my in die kombuis te gaan teemaak, want ek vrees dat ek die kookwater oor my hande gaan uitgooi of dat my voet aan my stoel sal vashaak en ek sal neerslaan. Ek skrik elke keer as die telefoon lui, want ek weet nie wie nou weer bel om watter slegte nuus oor te vertel nie.
Dis sulke tye wat ’n mens teen 20 kilometer ’n uur huis toe ry; by elke stopteken en robot baie seker maak van die aankomende verkeer; by voorbaat benoud is as jy die afstandbeheerdrukkertjie wat die garagedeur moet oopmaak, druk omdat jy nie weet of die wonderlike reënweer dalk meegebring het dat die motortjie nat geword het nie.
Jy gooi handdoek in, sit die TV en die ligte af en stap sleepvoet kamer toe om jou kop te gaan neerlê en in die welverdiende vergetelheid van ’n droomlose slaap die laaste ure van die dag uit te sien.
Maar, die muses lag lekker en knipoog vir mekaar. Langs die bed, ongesiens deur jou vaak oë in die donker, het die kat ’n reuse dooie duisendpoot vir jou kom neersit waarop jy trap en dan soos ’n wafferse paalspinger die lug in seil om weg te kom van die krakerige gruwel onder jou voetsool.
Met ’n slaak van verligting trek jy uiteindelik die duvet oor jou kop en sê dankie dat Vrydag die dertiende net af en toe verbykom.
En voor jy aan die slaap raak, wonder jy oor swart katte en of jy maar tog in die toekoms ’n stringetjie knoffel om jou nek moet hang nie.
Ek gaan sommer met die deur in die huis val, die belangstelling, die hulp, die oproepe en die e-posse was absoluut oorweldigend. Voordat ek verder gaan wil ek eerste ons Hemelse Vader dank vir sy wonderlike seeninge oor hierdie projek, en aan ieder en elk baie baie dankie. Ek het in my wildste drome nie gedink dat ek hierdie soort belangstelling sou ontlont nie, dit is met een woord wonderlik, en ek sal nooit genoeg dankie kan se vir julle mense wat so goedhartig en bedagsaam is wat my in hierdie reuse taak wil bystaan nie, nogmaals baie baie dankie.