Gedig: Die vliegenierFoto: www.wiltshireairambulance.co.uk Hy ken die wolke bo die wêreldsome en die bane van die môrewind; hy ken die dun draad van die glans-riviere wat vlak en verte fyn verbind. In sterlose kuile van die dag sal nou sy helder dobber duik en sink, waar wyd die strandloos-ongekaarte see van hemel en steeds hemel blink. Die dieplood flits en bewe in die ruim waar blou die wind se golwe slaan; en op dié yle branderrug gehef, bly hy ŉ oomblik roerloos staan. O watter ewewig van aarde en lug, en watter son se wit magneet, hou hom in wonderstraling vasgevang en laat hom van gŉ ruspunt weet? Nou roer hy traag en kantel loom, maar elke wenteling sal droef en sneller wees, want al hoe wilder sing ŉ donker vrese in sy skroef. En plotseling weet hy van ŉ groter mag as wind en drukking, staal en vonk: die sekerheid van storting en van dood wat êrens in sy motor ronk.