Hoe algemeen was dit dat Amerikaners Europa aan die einde van die 19de eeu besoek het? - Inligting - 2022
Hoe algemeen was dit dat Amerikaners Europa aan die einde van die 19de eeu besoek het?
Volgens hierdie artikel reis ongeveer 13 miljoen mense uit die Verenigde State in 2009 oorsee, waarvan 35% Europa besoek het. Gegewe die bevolking van 320 miljoen in die Verenigde State, kan ons beraam dat ongeveer 1,4% Amerikaners tans jaarliks ​​Europa besoek.
Wat sou die persentasie in die middel tot laat 19de eeu gewees het? Alle transatlantiese reise destyds was per skip, en waarskynlik aansienlik duurder, so vermoedelik was die deel van die Amerikaners wat 'n reis na die ou wêreld kon bekostig, baie kleiner as vandag. Maar uit diegene wat kon bekostig Om vandag oorsee te reis, doen slegs 'n relatief klein fraksie eintlik, so dit beteken nie noodwendig veel nie.
Let wel: In die tydperk waaroor ek vra, het miljoene mense uit Europa na die VSA geëmigreer en Europa dus "besoek" voordat hulle elke Amerikaanse grond bereik het. Hierdie mense moet nie tot die totaal tel nie, tensy hulle daarna na Europa teruggekeer het, met die doel om later na Amerika terug te keer. 'N Besoek is 'n reis met die doel om terug te keer.
Die persentasie Amerikaners wat oorsee reis, het tussen 1860 en 1900 verdubbel, maar oorsese toerisme was aan die einde van die eeu nog steeds baie skaars (slegs .16% van die bevolking per jaar). Amerikaners in 2009 was ongeveer 10 keer meer geneig om Europa te besoek as wat Amerikaners in 1900 was.
Die historiese statistieke van die Verenigde State gee aan hoeveel Amerikaners elke jaar van 1820 tot hede 'aan oseane gebonde toeriste' was. H.W. Brands beweer dat die meeste van hierdie toeriste aan die einde van die 19de eeu na Europa was (American Colossus, 608). Die volgende toon dus aan watter persentasie Amerikaners in 'n gegewe jaar op die see gereis het, wat 'n goeie skatting is van die persentasie Amerikaners wat Europa besoek het:
Hoe algemeen was dit dat Amerikaners Europa aan die einde van die 19de eeu besoek het? - Geskiedenis
Meer Italianers het na die Verenigde State getrek as enige ander Europeërs. Armoede, oorbevolking en natuurramp het almal Italiaanse emigrasie aangewakker. Vanaf die 1870's het die Italiaanse geboortesyfers gestyg en die sterftesyfer het gedaal. Bevolkingsdruk het ernstig geword, veral in Il Mezzogiorno, die suidelike en armste provinsies van Italië. Teen 1900 was die ongeletterdheidsyfer in Suid -Italië 70 persent, tien keer die koers in Engeland, Frankryk of Duitsland. Die Italiaanse regering is oorheers deur Noordelikes, en suidelike inwoners is beseer deur hoë belasting en hoë beskermende tariewe op industriële goedere in die noorde. Suidlanders het ook gebuk gegaan onder 'n skaarste aan bewerkbare grond, gronderosie en ontbossing en 'n gebrek aan steenkool en ystererts wat die nywerheid benodig.
Anders as die Ierse Katolieke, het Suid -Italianers gebuk gegaan onder uitbuiting deur mense van dieselfde nasionaliteit en godsdiens. Hierdie situasie het gelei tot vertroue in familie, familielede en dorpsbande eerder as om tot groepsolidariteit te lei. Die lewe in die Suide wentel om la famiglia (die gesin) en l'ordine della famiglia (die reëls van gesinsgedrag en verantwoordelikheid).
Natuurrampe het Suid -Italië gedurende die vroeë 20ste eeu geteister. Die berg Vesuvius het uitgebars en 'n stad naby Napels begrawe. Toe breek die berg Etna uit. Toe, in 1908, het 'n aardbewing en vloedgolf deur die Straat van Messina tussen Sicilië en die Italiaanse vasteland getrek en meer as 100,000 mense alleen in die stad Messina gedood.
Italianers het 'n lang geskiedenis van migreer na die buiteland as 'n manier om armoede en ontwrigting te hanteer. Gedurende die 19de eeu migreer meer Italianers na Suid -Amerika as na Noord -Amerika. Die vroegste Italiaanse immigrante na die Verenigde State was Noord -Italianers, wat prominent geword het as vrugtehandelaars in New York en wynboere in Kalifornië. Later kom meer en meer migrante uit die suide en die gemeenskappe en instellings wat hulle gevorm het, weerspieël die fragmentasie van die streek. Italiaanse immigrante het honderde genootskappe opgerig, gebaseer op verwantskap en geboorteplek.
Baie Italiaanse immigrante het nooit beplan om permanent in die Verenigde State te bly nie. Die verhouding wat na Italië terugkeer, het gewissel tussen 11 persent en 73 persent. Anders as die meeste vroeëre immigrante na Amerika, wou hulle nie boer nie, wat 'n permanensie impliseer wat nie in hul planne was nie. In plaas daarvan het hulle na stede gegaan, waar arbeid nodig was en die lone relatief hoog was. Met die verwagting dat hul verblyf in Amerika kort sou wees, het Italiaanse immigrante so goedkoop as moontlik geleef onder omstandighede wat inheemse gesinne as ondraaglik beskou het.
Italiaanse immigrante sal veral swaar konstruksiewerk neem. Ongeveer die helfte van die laat 19de -eeuse Italiaanse immigrante was handarbeiders, vergeleke met 'n derde van hul Iere en 'n sewende van hul Duitse eweknieë. Italianers, wat deur 'n professionele arbeidsmakelaar, 'n padrone, uitgekontrakteer is, het tonnels gegrawe, treinspore gelê, brûe en paaie aangelê en die eerste wolkekrabbers opgerig. Reeds in 1890 was 90 persent van die werknemers van openbare werke in New York en 99 persent van die straatwerkers in Chicago Italiaans. Baie Italiaanse immigrantvroue het gewerk, maar byna nooit as huishulpe nie. Baie het stukwerk in hul huise geneem as 'n manier om die botsende behoeftes te versoen om geld te verdien en 'n sterk gesinslewe te handhaaf.
Vir Italianers, soos ander immigrantegroepe, het politiek, vermaak, sport, misdaad en veral klein ondernemings as lere gedien vir opwaartse mobiliteit. Italiaanse Amerikaanse politici word egter belemmer deur 'n gebrek aan etniese samehang. Italiaanse Amerikaners het noemenswaardige sukses behaal in beide klassieke en populêre musiek. Italiaanse Amerikaners was veral suksesvol op gebiede wat nie uitgebreide formele opleiding vereis het nie, soos verkope en eienaarskap van klein ondernemings. Hulle was geneig om onderverteenwoordig te wees in professionele beroepe wat uitgebreide opleiding vereis.
Vir baie Italiaanse immigrante kon migrasie na die Verenigde State nie geïnterpreteer word as 'n verwerping van Italië nie. In werklikheid was dit 'n verdediging van die Italiaanse lewenswyse, want die geld wat huis toe gestuur is, het gehelp om die tradisionele orde te behou. In plaas van om permanente huise te soek, wou hulle 'n geleentheid hê om te lewe, in die hoop om genoeg geld te spaar om na 'n beter lewe in hul geboorteland terug te keer.
Historici gebruik die frase & quot Hulle was nie in staat om lewensonderhoud in hul tuislande te verdien nie, maar was trekarbeiders. Die meeste was jong mans in hul tiener- en twintigerjare, wat beplan het om te werk, geld te spaar en terug te keer huis toe. Hulle het hul ouers, jong vroue en kinders agtergelaat, aanduidings dat hul afwesigheid nie lank sou wees nie. Voor 1900 was ongeveer 78 persent van die Italiaanse immigrante mans. Baie van hulle het in die vroeë lente na Amerika gereis, tot laat in die herfs gewerk en daarna teruggekeer na die warmer klimaat van hul suid -Europese huise. Oor die algemeen het 20 tot 30 persent van die Italiaanse immigrante permanent na Italië teruggekeer.
Dieselfde kragte van bevolkingsdruk, werkloosheid en die ineenstorting van agrariese samelewings het Chinese, Franse Kanadese, Grieke, Japannese, Mexikane en Slawiërs na die Verenigde State gestuur. Alhoewel hierdie migrante geneig was om hulself as 'n kwotasreisiger te beskou, en as tydelike migrante, sou die meeste permanent in die Verenigde State bly.
Laat 19de en vroeë 20ste eeuse herlewingstydperk 1880 - 1940
Die herlewingstydperk laat in die 19de eeu en vroeë 20ste eeu word soms beskryf as die eklektiese beweging in Amerikaanse argitektuur. Die bouontwerpe van hierdie era was bedoel om meer presiese weergawes van vroeëre argitektoniese style en tradisies te wees. In die voorafgaande argitektoniese tydperke is elemente van verskillende Europese geïnspireerde style gekombineer en gereël om nuwe style soos die Gotiese herlewing, Italiaanse of Tweede Ryk style te skep. In die eklektiese of herlewingsperiode van die laat 19de eeu was daar 'n begeerte om geboue te skep wat meer gemodelleer is na die oorspronklike vorms wat hulle geïnspireer het. Die belangrikste is dat die ou geboue van die vroeë Amerika vir die eerste keer ingesluit is as inspirasie vir argitektoniese styl. Belangstelling in die Amerikaanse geskiedenis en 'n gevoel van trots op ons erfenis is aangewakker deur die land se honderdste verjaardag wat tydens die Philadelphia Centennial van 1876 gevier is. Hierdie fokus op Amerikaanse tradisie is voortgesit tydens die Chicago Columbian Exposition van 1893.
Die twee mees algemene style van hierdie tydperk was die koloniale herlewing en die klassieke herlewing, geïnspireer deur vroeë Amerikaanse geboue in die Georgiese, federale of Griekse of Romeinse herlewingstyl. Natuurlik is die vorige style ontwerp om stilistiese elemente van antieke Griekeland en Rome op te neem, so dieselfde argitektoniese besonderhede is algemeen vir almal. Die groter grootte en omvang en die rangskikking van besonderhede onderskei die geboue van die latere koloniale herlewing en klassieke herlewing. Die Spaanse herlewingstyl en tot 'n mate die Tudor -herlewingstyl kyk ook terug na die geboue van Amerika se koloniale tydperk. Die Kollegiale Gotiese styl is ontwikkel uit die vroeëre Gotiese Herlewingstyl en die oorspronklike geboue in Gotiese styl van Europa. Die Beaux Arts -styl en die Italiaanse Renaissance -herlewingstyl was almal gebaseer op historiese Europese ontwerp. Hierdie argitektuurperiode was die laaste wat fokus op die herskeping van vorige vorme in al die toekomstige argitektoniese periodes; die begeerte om 'n nuwe argitektoniese verklaring af te lê, het voorrang geniet.
Joodse immigrasie na die voorstaat Israel
Nazi-Duitsland 1933-1939: Vroeë stadiums van vervolging
Een van die fundamentele veranderinge in die Joodse lewe in die oorsigtydperk [die 19de eeu] was die enorme beweging, hoofsaaklik van Oos- na Wes -Europa en oorsee, en veral na die Verenigde State van Amerika. Hierdie migrasie was die gevolg van demografiese, ekonomiese en politieke ontwikkelinge. Die hoë tempo van natuurlike toename het bevolkingsoorskotte veroorsaak wat nie in die tradisionele Joodse beroepe opgeneem kon word nie. Kapitalistiese ontwikkeling, wat vinnig begin het in Rusland na die bevryding van die diensknegte in 1861 en ook ongeveer dieselfde tyd Galicië en Oostenryk bereik het, het 'n klein aantal Jode nuwe lewensbronne oopgemaak, maar veroorsaak dat daar meer mense ontneem is , aangesien dit baie van die tradisionele beroepe uitgewis het.
Hierdie ontwikkeling is vererger deur die uitsetting van die Jode uit die dorpe en hul uitsetting uit beroepe wat verband hou met die landelike ekonomie. Baie Jode het ambagsmanne geword en daar was hewige mededinging onder hulle, terwyl ander werkers geword het en in werklikheid sonder lewensbestaan ​​gebly het. Hierdie twee groepe, die ambagsmanne en die huurarbeiders, het die belangrikste kandidate vir emigrasie verskaf. Onder die agtergeblewe toestande van Galicië kon die toename in lewensbronne nie die groei van die Joodse bevolking inhaal nie, veral toe die Pole landelike koöperasies en ander ekonomiese instellings begin organiseer om die Jode van die ekonomiese lewe uit te sluit. In Roemenië het die regering en die bevolking 'n ekonomiese oorlog teen die Jode gevoer, waarvan die verklaarde doel was om hulle uit die land te verdryf, terwyl onderdrukking en harde voorskrifte in Rusland die amptelike metode was om die Joodse probleem op te los. & Rdquo
Vervolging was nie minder effektief as die ekonomiese oorsake nie. Die groot golf van Joodse migrasie het begin met die vlug van pogroms. In 1881 vlug jy en shysands van Jode uit die dorpe van die Pale of Settlement in Rusland en konsentreer hulle in die Oostenrykse grensdorp Brody, in oorbevolkte toestande en ontbering. Met die hulp van Joodse gemeenskappe en organisasies is sommige van hierdie vlugtelinge na die Verenigde State gestuur, terwyl die meerderheid na hul huise terugbesorg is. Joodse organisasies het later in 'n groot mate beheer oor migrasie verloor, en dit is gebaseer op individuele inisiatief, soos familielede wat hulself in die Nuwe Wêreld gevestig het. 'N Faktor van groot belang om emigrasie aan te moedig, selfs nadat die eerste paniek van die pogroms verdwyn het, was die ontnugtering van die Jode van Rusland en Roemenië met die hoop om wettige gelykheid te verkry of ten minste hul toestand te verbeter. Hierdie emigrasiebeweging was grotendeels 'n belangrike rede vir emansipasie. & Rdquo
Die uitwerking van politieke diskriminasie op migrasie word bewys deur die toename in die aantal emigrante na elke nuwe pogrom. Migrasie uit Rusland het aansienlik toegeneem na die verdrywing uit Moskou in 1891 (in 1891 het ongeveer 111 000 Jode die Verenigde State binnegekom, en in 1892, 137 000, teenoor 50 000 in vorige jare.) In die ergste pogromjaar, vanaf middel en #82091905 tot middel en#82091906, meer as 200,000 Jode emigreer uit Rusland (154,000 na die Verenigde State, 13,500 na Argentinië, 7,000 na Kanada, 3,500 na Palestina en die res na Suid -Amerika en verskeie Wes- en Sentraal -Europese lande). Tussen 1881 en 1914 het ongeveer 350 000 Jode Galicië verlaat.
Lede van ander nasionaliteite, veral uit Suid- en Oos -Europa, het ook in hierdie tydperk in groot getalle geëmigreer na die Verenigde State en ander lande oor die Shyseas, maar Joodse migrasie was anders, sowel in dimensie as van aard. Van 1881 tot 1914 het meer as 2,5 miljoen Jode uit Oos -Europa gemigreer, dit wil sê ongeveer 80 000 per jaar. Hiervan het ongeveer twee miljoen die Verenigde State bereik, ongeveer 300 000 het na ander oorsese lande (insluitend Palestina) gegaan, terwyl ongeveer 350,000 Wes -Europa gekies het. In die eerste 15 jaar van die twintigste eeu, tot die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, het gemiddeld 17,3 per 1 000 Jode elke jaar uit Rusland geëmigreer, 19,6 uit Roemenië en 9,6 uit Galicië, hierdie persentasie is verskeie kere hoër as die gemiddelde vir die nie-Joodse bevolking.
Die kenmerkende kenmerk van Joodse migrasie was die migrasie van hele gesinne. Die persentasie kinders onder Joodse immigrante na die Verenigde State was dubbel die gemiddelde, wat bewys het dat die ontworteling permanent was. En trouens, in die laaste paar jaar voor die Eerste Wêreldoorlog het slegs 5,75 persent van die Joodse immigrante na hul land van herkoms teruggekeer, terwyl ongeveer een derde onder ander immigrante teruggekeer het. Byna die helfte van die Joodse immigrante het geen gedefinieerde beroep gehad nie, dit wil sê geen permanente bron van lewensonderhoud nie, teenoor ongeveer 25 persent van die ander immigrante, maar van die ander helfte was ongeveer twee derdes vaardige ambagsmanne (hoofsaaklik kleermakers) as slegs een &# 8209 vyfde van die algemene immigrantebevolking.
'N Verdere kenmerk van Joodse migrasie was dat dit van die begin af duidelik ideologiese neigings vertoon het. 'N Aansienlike aantal jonger immigrante, lede van die intelligentsia, was nie net gemotiveer deur die begeerte om 'n nuwe toevlugsoord of 'n plek te vind waar daar groter kans op sukses was nie. Hulle vertrek was 'n protes teen die diskriminasie en onreg wat hulle in hul ou huise gely het, en weerspieël hul vurige begeerte na 'n plek waarin hulle onafhanklike en vrye lewens kan lei.
Van die begin af was daar kontroversie tussen die & ldquoPalestinians & rdquo (Hovevei Zion, Lovers of Zion), wat geglo het dat die onafhanklike bestaan ​​van die mense slegs moontlik was in hul ou vaderland, en die & ldquoAmericans & rdquo (veral die Am Olam -groep), wat gehoop het om te vestig 'n Joodse staat as een van die state van die vakbond om as agtergrond te dien vir 'n outonome, territoriale, nasionale ervaring, of wat beweer dat die land van vryheid die geskikste was vir die vrye ontwikkeling van die Jode, selfs sonder 'n outonome raamwerk . Dit was nie die ideologiese argument nie, maar die absorpsievoorwaardes wat die rigting van migrasie bepaal het vir die oorgrote meerderheid van diegene wat gedwing is om uit hul land te vlug.
Vroeë navorsing en behandeling van tuberkulose in die 19de eeu
Die American Lung Association is toegewy aan die genesing en beheer van alle longsiektes, maar die vorming daarvan in 1904 was slegs 'n reaksie op tuberkulose. Gedurende die negentiende en vroeë twintigste eeu was tuberkulose (TB) die grootste oorsaak van dood in die Verenigde State en een van die mees gevreesde siektes ter wêreld.
Tuberkulose, wat voorheen 'verbruik' genoem is, word ekstern gekenmerk deur moegheid, nagsweet en 'n algemene 'vermorsing' van die slagoffer. Gewoonlik, maar nie uitsluitlik 'n longsiekte nie, word TB ook gekenmerk deur 'n aanhoudende hoes van dik wit slym, soms bloed.
Daar was geen betroubare behandeling vir tuberkulose nie. Sommige dokters het bloeding en suiwering voorgeskryf, maar meestal het dokters hul pasiënte aangeraai om te rus, lekker te eet en buite te oefen.  Baie min het herstel. Diegene wat hul eerste aanval met die siekte oorleef het, is agtervolg deur ernstige herhalings wat enige hoop op 'n aktiewe lewe vernietig het.
Daar word beraam dat aan die begin van die eeu 450 Amerikaners elke dag aan tuberkulose sterf, die meeste tussen die ouderdomme van 15 en 44.  Die siekte was so algemeen en so verskriklik dat dit dikwels gelykgestel is aan die dood self.
Tuberkulose was hoofsaaklik 'n siekte in die stad, waar oorvol en dikwels vuil lewensomstandighede 'n ideale omgewing vir die verspreiding van die siekte was. Die stedelike armes verteenwoordig die oorgrote meerderheid TB -slagoffers.
Villemin, Koch & amp Contagion
Die wetenskap het sy eerste werklike stap geneem in die rigting van die beheer van tuberkulose in 1868, toe die Fransman Jean-Antoine Villemin bewys het dat TB wel aansteeklik is. Voor Villemin het baie wetenskaplikes geglo dat tuberkulose oorerflik is. Trouens, sommige het hierdie oortuiging hardnekkig vasgehou, selfs nadat Villemin sy resultate gepubliseer het. 
In 1882 het die Duitse mikrobioloog Robert Koch die meeste van die oorblywende skeptici bekeer toe hy die veroorsakende middel van die siekte geïsoleer het, 'n staafvormige bakterie wat nou genoem word Mycobacterium tuberculosis, of eenvoudig, die tubercle bacillus.
Die werk van Villemin en Koch het nie onmiddellik tot 'n genesing gelei nie, maar hul ontdekkings het 'n omwenteling in die gewilde siening van die siekte veroorsaak. Hulle het getoon dat die tuberkelbasil in die sputum van die slagoffer voorkom. 'N Enkele hoes of nies kan honderde basille bevat. Die boodskap was duidelik: bly weg van mense met tuberkulose.
Hierdie nuwe gedragsreël was verstandig, maar dit het die tuberkulêre invalide 'n 'onaantasbare', 'n volkome verstoteling gemaak. Baie het hul werk verloor as gevolg van die paniek wat hulle onder medewerkers veroorsaak het. Baie eienaars het geweier om hulle te huisves. Hoteleienaars, wat gedwing is om die veiligheid van ander gaste in ag te neem, het hulle weggewys.  Deur die samelewing verwerp, het slagoffers van tuberkulose in afgesonderde tuberkulose -hospitale vergader om te sterf.
Trudeau en die sanatorium
Dr Edward Livingston Trudeau (1848-1915) was die eerste Amerikaner wat isolasie bevorder het, nie net om gesondes te red nie, maar om siekes te genees. Trudeau het geglo dat 'n tydperk van rus en matige oefening in die koel, vars lug van die berge 'n geneesmiddel vir tuberkulose is. In 1885 het hy die Adirondack Cottage Sanatorium (dikwels 'The Little Red Cottage') by Saranac Lake, New York, geopen, die eerste rusplek vir tuberkulosepasiënte in die Verenigde State.
Trudeau se sanatoriumplan was gebaseer op persoonlike ervaring. Toe hy negentien was, het Trudeau gesien hoe sy ouer broer aan TB sterf, 'n ervaring wat hom oortuig het om 'n dokter te word. In 1872, net 'n jaar nadat hy die mediese skool verlaat het, het hy ook tuberkulose opgedoen. Gekonfronteer met wat volgens hom 'n vinnige dood was, het Trudeau sy mediese praktyk in New York verlaat en na sy gunsteling oord in die Adirondacks gegaan om te sterf.  Daar, in plaas van om weg te mors, het hy geleidelik sy krag herwin, heeltemal volgens hom, as gevolg van 'n gesonde dieet en buitelugoefening. Eksperimente met tuberkulêre hase in sy laboratorium by die huisie het blykbaar sy oortuiging bevestig. In Februarie 1885 verwelkom Trudeau die eerste groep hoopvolle pasiënte by sy sanatorium in die bos.
Child Memorial Infirmary met opelugstoepe vir tuberkulosepasiënte by Adirondack Cottage Sanatorium, Saranac Lake, N.Y. Library of Congress.
Trudeau vereis dat sy gaste 'n streng dieet en oefening volg. Hulle het elke dag drie maaltye gekry en elke vier uur 'n glas melk. Trudeau en sy personeel het hul pasiënte aangemoedig om soveel moontlik tyd in die buitelug deur te bring. Aanvanklik beteken dit lang periodes van sit op die veranda van die sanatorium (die stoep in die buitelug was 'n standaardfunksie van Trudeau-styl sanatoriums). Geleidelik het pasiënte meer tyd spandeer as om te sit, totdat hulle 8 tot 10 uur per dag buite kon oefen, ongeag die weer.  Trudeau het sy rushuis aan die armes beskikbaar gestel deur 'n baie lae huurprys te stel en gratis mediese diens te lewer. Teen 1900 was 'n klein dorpie, 'n kompleks met 22 geboue wat 'n enkele rooi kothuis was, 'n biblioteek, 'n kapel en 'n siekeboeg.
ONDERWERP ID 92 vir digitale geskiedenis
Kos is veel meer as net 'n bestaansmiddel. Dit is gevul met kulturele, sielkundige, emosionele en selfs godsdienstige betekenis. Dit definieer gedeelde identiteite en beliggaam godsdienstige en groepstradisies. In die 17de en 18de eeu in Europa het voedsel as 'n klasmerk gedien. 'N Kenmerkende hoftradisie van haute cuisine en uitgebreide tafelmaniere het ontstaan, wat die sosiale elite van die hoi polloi onderskei. Gedurende die 19de eeu het voedsel 'n bepalende simbool van nasionale identiteit geword. Dit is 'n merkwaardige feit dat baie geregte wat ons met spesifieke lande assosieer-soos die Italiaanse spaghetti-sous op tamatie of die Amerikaanse hamburger-uitvindings uit die 19de of selfs 20ste eeu is.
Die Europese ontdekking van die Nuwe Wêreld verteenwoordig 'n belangrike keerpunt in die geskiedenis van voedsel. Voedsel wat voorheen onbekend was in Europa en Afrika, soos tamaties, aartappels, mielies, yams, maniok, en 'n groot verskeidenheid boontjies, het ooswaarts getrek, terwyl ander voedselbronne, onbekend in die Amerikas-insluitend varke, skape en beeste -na die weste beweeg. Suiker, koffie en sjokolade wat in die nuwe wêreld verbou is, het die basis geword vir die wêreld se eerste werklik multinasionale verbruikersgerigte bedrywe.
Tot in die laat 19de eeu was die geskiedenis van voedsel in Amerika 'n verhaal van taamlik uiteenlopende streektradisies wat hoofsaaklik uit Engeland voortspruit. Die land se vroegste Engelse, Skotse en Ierse Protestantse migrante was geneig om sterk vas te hou aan ouer voedseltradisies. Tog sou die teenwoordigheid van nuwe bestanddele, en veral kontak tussen uiteenlopende etniese groepe, uiteindelik eksperimentering en innovasie aanmoedig. Desondanks domineer die Engelse voedseltradisies meer as twee eeue lank die Amerikaanse kookkuns.
Voor die burgeroorlog was daar vier groot voedseltradisies in die Verenigde State, elk met Engelse wortels. Dit bevat 'n tradisie uit New England wat gewone kook met godsdienstige vroomheid verbind het. Vyandig teenoor fyn of hoogs gekruide kosse, wat hulle as 'n vorm van sensuele toegeeflikheid beskou het, het New Englanders 'n streng dieet aangeneem met die klem op gekookte en gebakte vleis, gekookte groente en gebakte brood en pasteie. 'N Suider -tradisie, met sy hoë geurmiddels en die klem op braai en prut, was 'n mengelmoes van Afrikaanse, Engelse, Franse, Spaanse en Indiese kos. In die middel -Atlantiese gebiede wat deur Quakerisme beïnvloed is, was die dieet gewoonlik eenvoudig en beklemtoon dit kook, insluitend gekookte poedings en kluitjies. In die grensgebiede van die agterland bevat die dieet baie bestanddele wat ander Engelse as veevoer gebruik het, insluitend aartappels, mielies en verskillende groente. Die dieet in die buiteland beklemtoon roosterkoeke, korrels, groente en varkvleis.
Een unieke kenmerk van die Amerikaanse dieet van 'n vroeë tydperk was die oorvloed vleis en gedistilleerde drank. Oorvloedige en vrugbare lande het setlaars toegelaat om mielies groot te maak en as veevoer aan vee te voer, en 'n groot deel van die res in whisky om te sit. Teen die vroeë negentiende eeu drink volwasse mans meer as 7 liter suiwer alkohol per jaar.
Een van die eerste groot kragte vir dieetveranderinge was afkomstig van Duitse immigrante, wie se kenmerkende klem op bier, gemarineerde vleis, suurgeure, wursts en gebak geleidelik in die Amerikaanse Amerikaanse dieet opgeneem is in die vorm van braai, koolslaai, worsbroodjies, donuts en hamburger. Die Duitse vereniging van voedsel met vieringe het ander Amerikaners ook aangemoedig om maaltye die middelpunt van vakansiefeeste te maak.
'N Nog groter motor van verandering kom uit industrialisasie. Aan die einde van die negentiende eeu het voedsel begin massaproduseer, massa bemark en gestandaardiseer word. Fabrieke verwerk, bewaar, blik en verpak 'n wye verskeidenheid voedsel. Verwerkte graan, wat oorspronklik as een van die eerste gesondheidsvoedsel gepromoveer is, het vinnig 'n kenmerk van die Amerikaanse ontbyt geword. Gedurende die 1920's het 'n nuwe industriële tegniek-bevriesing-ontstaan, net soos sommige van die vroegste kafeteria's en kettings van middagete en kitskosondernemings. Voedsel wat toenemend verwerk en nasionaal versprei word, het die land se dieet begin oorheers. Nietemin het onderskeie streeks- en etniese kookkuns volgehou.
Gedurende die vroeë twintigste eeu het voedsel 'n belangrike kulturele slagveld geword. Die instroming van 'n groot aantal immigrante uit Progressive Era in Suid- en Oos -Europa het nuwe voedsel na die Verenigde State gebring. Nedersettingswerkers en voedselvoedingkundiges en huishoudelike wetenskaplikes het probeer om immigrante -dieet te "Amerikaniseer" en immigrantevroue en moeders 'Amerikaanse' maniere van kook en inkopies te leer. Intussen het gemorste joernaliste en hervormers vrae gestel oor die gesondheid, suiwerheid en heilsaamheid van voedsel, wat gelei het tot die verloop van die eerste federale wette wat onveilige toevoegings tot voedsel verbied en vleisinspeksie vereis.
Gedurende die negentiende en vroeë twintigste eeu het verandering in Amerikaanse voedselweë stadig plaasgevind, ondanks 'n bestendige toevloei van immigrante. Sedert die Tweede Wêreldoorlog, en veral sedert die sewentigerjare, het verskuiwings in eetpatrone aansienlik versnel. Die Tweede Wêreldoorlog het 'n sleutelrol gespeel om die Amerikaanse dieet meer kosmopolities te maak. Buitelandse diens het soldate aan 'n verskeidenheid buitelandse kookkuns voorgestel, terwyl bevolkingsbewegings tuis blootgestel is aan 'n groter verskeidenheid Amerikaanse voedselweë. Die uitbreiding van die internasionale handel na die oorlog het ook die Amerikaanse dieet meer divers gemaak en vars vrugte en groente die hele jaar deur beskikbaar gestel.
Vandag speel voedsel 'n minder kenmerkende rol in die definisie van etniese of godsdienstige identiteit. Amerikaners, ongeag godsdiens of streek, eet bagels, kerrie, eierrolletjies en salsa-en 'n Thanksgiving kalkoen. Tog het voedsel-soos vir Europese adelstanders-'n klasmerk geword. Vir die ryker groepe van die bevolking behels etes dikwels goeie wyne en kunsmatig bereide kosse wat uit duur bestanddele bestaan. Duur eet is baie onderhewig aan gier en veranderings in smaak. Minder geneig om Duitse of selfs Franse kookkuns te eet, het welvarender Amerikaners meer geneig om kos te eet wat beïnvloed word deur Asiatiese of Latyns -Amerikaanse kookkuns.
Voedsel het ook 'n groter politieke betekenis aangeneem. Die besluit om 'n vegetariese dieet aan te neem of om slegs natuurlike voedsel te eet, het 'n bewuste manier geword om weerstand teen korporatiewe voedsel uit te spreek. Terselfdertyd het die besluit om spesifieke kosse te eet, 'n bewuste manier geword om 'n mens se etniese identiteit te bevestig.
Europese immigrante na die vroeë 20ste eeu na Amerika het suksesvol geassimileer, sê die ekonoom van Stanford
In die laat 19de en vroeë 20ste eeu het 'n 'oop grense' Verenigde State miljoene Europese immigrante opgeneem in een van die grootste massamigrasies ooit. Nuwe navorsing deur die ekonoom van Stanford, Ran Abramitzky, daag die opvatting uit dat immigrante agter inheemse Amerikaners gebly het in werksvergoeding en loopbaangroei.
Volgens nuwe Stanford-navorsing het Europese immigrante na Amerika tydens die grootste migrasiegolf van die land aan die einde van die 19de en vroeë 20ste eeu vergelykbaar met inheemse Amerikaners, in vergelyking met die algemene opvatting.
"Ons referaat daag die konvensionele wysheid en vorige navorsing oor immigrasie -assimilasie gedurende hierdie tydperk uit," sê Ran Abramitzky, medeprofessor in ekonomie aan Stanford en skrywer van die navorsingsartikel in die Journal of Political Economy.
Nuwe navorsing daag die konvensionele wysheid uit oor immigrasie -assimilasie tydens die vervloë era van oop grense en massamigrasie.
Abramitzky en sy kollegas het gevind dat die gemiddelde immigrant in daardie tydperk nie 'n aansienlike "verdienste boete" en#8211 laer salaris as inheemse werkers in die gesig staar nie.
'Die aanvanklike boete vir verdienste is oorbeklemtoon,' sê Abramitzky.
Hy het gesê die konvensionele opvatting is dat die gemiddelde Europese immigrante met hul eerste aankoms aansienlik laer betaal het as inheemse Amerikaners en die inkomste van die inboorlinge ingehaal het nadat hulle 'n geruime tyd in die Verenigde State was. Maar die persepsie hou nie by die feite nie, het hy gesê.
Abramitzky se mede-outeurs sluit in Leah Platt Boustan van die Universiteit van Kalifornië, Los Angeles, en Katherine Eriksson van die California Polytechnic State University.
Die navorsers het rekords oor 21 000 inboorlinge en immigrante uit 16 Europese lande ondersoek in die US Census Bureau -data van 1900 tot 1910 tot 1920.
"Selfs toe die Amerikaanse grense oop was, het die gemiddelde immigrant wat uiteindelik op lang termyn in die Verenigde State gevestig het, beroepe gehad wat soortgelyke salarisse as die van Amerikaanse inboorlinge ontvang het," het Abramitzky gesê.
In die vervloë tydperk van 'oop grense', het Abramitzky gesê, was inheemse Amerikaners bekommerd dat immigrante nie behoorlik in die samelewing sou assimileer nie, maar hierdie kommer blyk in die algemeen ongegrond te wees. 'Sulke bekommernisse word weergalm in die debat van vandag oor immigrasiebeleid,' het hy bygevoeg.
Terselfdertyd het Abramitzky gesê dat immigrante uit armer lande begin het met 'n laer betaalde beroep in vergelyking met die inboorlinge en dit nie mettertyd kon regkry nie.
'Hierdie patroon laat twyfel ontstaan ​​oor die konvensionele siening dat immigrante wat met min vaardighede aangekom het, in 'n enkele generasie in hulself kon belê en in die Amerikaanse ekonomie kon slaag,' skryf Abramitzky en sy kollegas.
Amerika het meer as 30 miljoen immigrante opgeneem tydens die Age of Mass Migration (1850-1913), 'n tydperk toe die land oop grense gehad het. Teen 1910 was 22 persent van die Amerikaanse arbeidsmag en#8211 en 38 persent van die werkers in nie-suidelike stede – gebore in die buiteland (teenoor 17 persent vandag).
Marshall P. Wilder, called by some the Funniest Man in America, in the late 19th century. Library of Congress steek onderskrif weg
1888: There was a man whose last name was Rose. As a lark, he named his daughter Wild, "with the happy conceit of having her called Wild Rose." But that sentiment was "knocked out" when the woman grew up to marry a man whose last name was Bull. Weeklikse joernaal-mynwerker in Prescott, Ariz., May 23, 1888
Die mag van die presidensie om te wetgewing - Geskiedenis
Fairey Albacores in die Midde -Ooste (2 van 3)
Tempest SwStr - Geskiedenis
Die gesondheid van die Britte uit die Ystertydperk
Haiti geskiedenis - geskiedenis
Copyright 2022 \ Hoe algemeen was dit dat Amerikaners Europa aan die einde van die 19de eeu besoek het?...