'N Verskeidenheid peulgewasse. Morinka / Shutterstock
Hulle kan stikstofgas - wat volop in die lug is - omskakel in iets wat skaars en belangriker is vir plante: ammoniak. Ammoniak kan dadelik in proteïene in 'n plant omgeskakel word, sodat dit kan groei. Daarom het peulgewasse geen stikstofkunsmis nodig nie, en laat dit selfs van die stikstof wat hulle produseer in die grond agter sodat ander plante dit kan gebruik.
Die meeste moderne boerderye voeg stikstof by lande in sintetiese kunsmis. Sedert die 1960's het die jaarlikse produksie van stikstofkunsmis wêreldwyd met 458% gestyg, wat die graanproduksie in Europa verhoog het tot meer as 188 miljoen ton n jaar. Op sy beste, die helfte van die stikstof kunsmis wat op landbougrond toegedien word, sal deur die gewas opgeneem en gebruik word. Baie van die res gaan verlore in die atmosfeer, dikwels in die vorm van stikstofoksied - 'n kweekhuisgas 300 keer sterker as CO₂. Sommige daarvan lek in varswater wat diep onder die grond opgeberg word, hoofsaaklik as nitraat.
Die mees omvattende studie tot dusver bevind dat nitraatbesoedeling in drinkwater in die vroeë 2000's die lewensduur van die gemiddelde Europeër met ses maande verkort het deur toestande soos methemoglobinemia, skildklier afwykings, en maagkanker.
wêreldwyd, laggas uitstoot uit kunsmis en metaan uit vee dra die grootste deel van die kweekhuisgasse van die landbou by - 'n sektor wat verantwoordelik is vir ongeveer 'n kwart van al die menslike aktiwiteite se planeetverwarmende gasse. Die EU het homself ingestel 'n 2030-teiken vir die vermindering van kweekhuisgasvrystellings in die landbou en die gebruik van chemiese plaagdoders met 50%, en die gebruik van sintetiese kunsmis met 20%.
Soms is die beste oplossing die eenvoudigste oplossing. Deur 'n eeue oue stelsel van groeiende peulgewasse in wisselwerking met ander gewasse in te stel, kan plase die hoeveelheid kunsmis wat hulle gebruik, verminder terwyl hulle voedsame en wildvriendelike voedsel produseer.
In 'n onlangse studie, het ons gevind dat die gebruik van peulgewasse in konvensionele graangewasse dieselfde hoeveelheid voeding kan lewer, maar teen 'n aansienlik laer omgewingskoste. Dit is omdat sommige stikstof wat graangewasse benodig, voorsien word deur die vorige jaar gewas op dieselfde land.
Aangesien graanpeulgewasse soos boontjies, ertjies en lensies meer proteïene en vesel bevat as gewasse soos graangewasse, soos koring, gort en hawer, het ons bereken dat 'n gemiddelde graanboerdery in Skotland 'n peulgewasgewas vir een jaar in vyf jaar kon verbou. siklus en verminder die hoeveelheid stikstofkunsmis wat nodig is gedurende die hele rotasiesiklus met byna 50%, terwyl dieselfde voedingsopbrengs gelewer word.
Deur aansienlik minder kunsmis te gebruik, sal die uitstoot van kweekhuisgasse na verwagting met dieselfde tyd as 43% daal. Graanpeulgewasse kan ook saam met graan as veevoer gebruik word, wat meer verteerbare proteïene bied teen laer omgewingskoste.
Wetenskaplikes het die proses waardeur peulgewasse stikstof uit die lug haal, eers in die laat 19de eeu ontdek, byna honderd jaar nadat hulle elementêre stikstof ontdek het. Spesiale weefsels op die wortels van peulgewasplante bied 'n veilige hawe vir duisende stikstofbindende bakterieë. In ruil vir 'n bestendige hoeveelheid suikers, wat die peulgewas in sy blare met behulp van fotosintese opwek, lewer hierdie bakterieë genoeg stikstof in 'n vorm wat die beste is vir die groei van plante.
Nadat die gewas geoes is, ontbind die peulplantreste en lewer die nuttige stikstof in die grond sodat ander plante dit kan gebruik. Hierdie gewasse werk selfs as groen mis deur die nog groeiende plante in die grond te ploeg om meer stikstof te gee.
Grondboontjies - nie net 'n lekker happie nie. Zhengzaishuru / Shutterstock
Maar peulgewasse het baie meer voordele as die vermindering van die hoeveelheid plase wat op kunsmis staatmaak. Die diversifisering van gewasrotasies met peulgewasse kan die voorkoms van graangewasse en -siektes verminder deur hul lewensiklus tussen jare af te sny en die behoefte aan plaagdoders te verminder.
Vanweë hul diep wortels is baie peulgewasse ook bestand teen droogte as gewone gewasse. Peulgewasblomme bied 'n uitstekende bron nektar en stuifmeel vir bestuiwende insekte, en die verbruik van meer peulgewasse in die menslike dieet bied 'n wye verskeidenheid voordele vir die gesondheid.
Ten spyte van al hierdie positiewe aspekte, word peulgewasse nie wyd in Europa verbou nie, wat slegs 1.5% van die Europese saaigrond beslaan, vergeleke met 14.5% wêreldwyd. In feite voer Europa baie van sy proteïenryke gewasse uit Suid-Amerika in, waar die sterk vraag na sojabone is ontbossing van ry. Dit is hoog tyd dat boere in Europa hierdie wondergewasse in hul lande herstel - vir minder besoedeling en voedsamer voedsel.
Michael WilliamsAssistent professor in plantkunde, Trinity College Dublin; David Styles, Dosent in koolstofvoetspoor, Bangor Universiteit, en Marcela Porto Costa, PhD-kandidaat in volhoubare landbou, Bangor Universiteit