Fotostaatmasjien, haar debuutbundel, is reeds met die eerste oogopslag aweregs. Dit is speelkleigeel en van die bladsye lyk soos swak fotokopieë met swart inkblertse, grys afdrukstrepe en penmerkies. Sommige gedigte is windskeef of op ’n pikswart agtergrond gedruk, terwyl ander jou herinner aan haastige knipsels vir ’n laerskooltaak. Daar is ook tegniese sketse, ’n kleuterskoolrapport en ’n foto van ’n man by ’n babadonkie.
Op die omslag is ’n onleesbare reproduksie van ’n gedig. Dit is duidelik gemaak deur ’n gehawende kopieermasjien met ’n nypende inktekort. Moet asseblief nie jou geld terugvra nie, want niks skort met jou eksemplaar nie.
Fotostaatmasjien is nie ’n gewone digbundel nie, maar ’n kunsboek waarin Slippers teks, tipografie, beeld en vorm op kreatiewe maniere vermeng.
’n Goeie voorbeeld is “En route: Suid-Afrika” wat gegrond is op die bekende “America” van die Amerikaanse digter Allen Ginsberg. Net soos die gedig van Ginsberg is dit ’n kompromislose klaaglied teen ’n onuithoudbare samelewing, alhoewel die fokus nou verskuif na ’n jong wit vrou op reis deur ’n teenstrydige doolhof:
In die slotstrofe verwoord die spreker haar hardnekkige verset teen die chaos en paradoks in ’n taal wat almal kan verstaan:
Bibi is die hofnar in die Koninklike Paleis van die Poësie. In “my pop val stukkend” stel sy poësie gelyk aan ’n saai kloosterkoek wat bevrees is “om bietjie boudwang te laat uithang” en niemand se oog tref nie. Gelukkig het sy darem ’n sexy suster genaamd Populêre Kultuur (of sommer net Pop) oor wie almal gaande is, want sy “spin spookasem van als wat/seermaak of plooie veroorsaak”. Die spreker se raad aan mededigters is ook ’n manifes van haar gedagtes oor die digkuns:
In “mans/melodrama: Eddie Raymayne” wys die spreker op hoe vernuftig Swift vuilbekkige skinderstories in ’n trefferliedjie kan omtower. As bekroonde popster gee sy skinderbekke baie om oor te praat, maar Taylor is nie dom nie. Sy skryf ’n liedjie hieroor, noem dit “Blank Space” en verkoop duisende kopieë.
Die liefdesgedigte is vir my een van die hoogtepunte, alhoewel Slippers in “halfhartige poging tot ’n oorspronklike liefdesgedig” sê dat dit onmoontlik is om oorspronklike liefdesgedigte te skryf, want dit is ’n tema waaroor al so baie gedig is. Daar is eintlik niks meer oor die liefde te sê nie, behalwe dat “die enigste opwinding lê/in die fabrieksfoute/en flaterkodes”. ’n Mens moet egter nie alles glo wat digters kwytraak nie, want die liefdesgedigte in die gedigreeks “mix tape” is allesbehalwe mislukte pogings. Dit is opstoppergedigte oor die liefde as ’n emosionele bokskryt. In die uitstekende “Kostuumpartytjies” gaan dit om die ontkenning van ou wonde:
Slippers is ’n internet-junkie in murg en been. Sy voel tuis in die kuberparadys waarin sy ongebonde flaneer. Die afdeling “Afscroll” bestaan uit gedigte oor soekenjins, emoji’s en Instagram-foto’s. Die reeks “15 instagram-gedigte” bestaan uit 15 flitsverse oor die spreker se Instagram-obsessie. In die gedig “Hefe” gebruik Slippers die bekende Uys Krige-gedig “Ken jy die see . . .” om verskille tussen toe en nou uit te wys. Anders as in Krige se tyd, beleef ons vandag die wêreld op ’n nagebootste manier. Ons ervaar alles, maar tegelyk ook niks:
In die visuele kunste het ons reeds Christina’s World, daardie bekende skildery van Andrew Wyeth van ’n jong meisie op ’n grasveld wat opkyk na ’n plaashuis doer in die verte. In die romankuns is Sophie’s World deur die Noorweegse skrywer Jostein Gaarder, wat handel oor ’n tienermeisie en haar middeljarige leermeester in die filosofie.
Nou is daar Bibi se Wêreld van popsterre, alle soorte voëls(e), fietse, kussinggevegte, alpakkas en llamas. In dié wêreld is baie Bibi’s aan die woord. Jeuk jy al van nuuskierigheid?