Die ware belydenisse van 'n taal-aholic - Interessant
Die ware belydenisse van 'n taal-aholic
Glansfoto deur bravenewtraveler. Foto hierbo deur Jeremy G.
Alhoewel die meeste tevrede is om een ​​taal te ken, probeer ander om veel meer te leer.
Om Engels vlot te wees, is soos om op 'n opblaasvlot in die middel van 'n oseaan te lê.
Dit is maklik; dit is gemaklik, en dit kry jou plekke. Maar ek is verslaaf aan die proses om na 'n simbool te kyk wat niks beteken nie en dit te ontsluit totdat ek toegang tot daardie betekenisloosheid verloor.
Dit is 'n vreemde gevoel, daardie oorgang.
Stel jou voor dat jy op die snelweg ry en jy het geen idee dat oranje verkeerskegels beteken nie konstruksie. Kan u dit nie doen nie? Jy het die semantiese heining oorgesteek, waar oranje nooit meer oranje sal wees nie.
Ek wens ek het geweet wat elke simbool beteken, elke tatoeëring, elke geweefde kledingstuk waarvan die strepe dui op stamstatus, elke Hebreeuse letter en selfs elke korporatiewe logo.
Dit is nie soos om op 'n vlot te lê nie. Dit is soos om water in 'n uitgestrekte oseaan te drink, met baie vloeistof in u ore.
Foto deur el_monstrito.
Ek het eers 'n relatiewe dom rede Spaans begin leer. Ek het in 'n klein, maar vriendelike geveg met 'n meisie uit Guatemala in my wetenskapsklas in die sewende klas gesukkel, en aan die einde van die dag het sy vir my 'n nota op geruk papier geslyp.
Dit het gesê: "Paz, hermana. Soja is linda que tº. " Ek het lank daarna gekyk, maar die onderdele het nie veel beteken nie.
Ek het eers om 'n relatiewe dom rede Spaans begin leer. Ek het in 'n klein, maar vriendelike geveg met 'n meisie uit Guatemala gewerk
Ek het tuisgekom en die frase in Altavista se Babelfish-vertaler getik, en haar boodskap het naatloos opgekom (wat selde met internetvertalers gebeur, wat hierdie iets van 'n bliksemservaring maak).
Dit lees wreed, stomp, "Vrede, suster. Ek is mooier as jy. "
Deur op te soek na wat hierdie meisie geskryf het, het ek 'n formidabele poging van 'n ander persoon ontwyk om beide a) met 'n dom Amerikaner te skroef en b) 'n onkundige speler in 'n snot meisie te word.
Ons het daarna steeds vriende geword, glo dit of nie.
Ek het later ongeveer vier jaar van formele opleiding in Spaans deurgemaak, en ek het besef dat daar 'n gebied bestaan ​​van werkwoordverbindings, voornaamwoorde, en my gunsteling grammatikale gedierte, die idee van bui.
In Spaans, om oor hipotetiese of nie-bestaande scenario's te praat, is dit 'n heel nuwe manier om woorde aan te pas. Byvoorbeeld, as u sê: 'Ek wil hê dat u vir my aandete moet maak', bestaan ​​die werkwoord 'wil' eintlik, maar die 'maak aandete' bestaan ​​slegs in die gedagte van die spreker, dus dit moet anders gekonjugeer word.
Al hierdie implisiete komplikasies van kommunikasie het my gefassineer. Ek het na boekwinkels gegaan om na eenvoudige frontaakboeke van Lonely Planet te kyk, opgewonde oor hoe anders die proses van die bestel van 'n bier in 'n ander taal was.
Foto deur juliadeb.
Die volgende taal wat ek begin leer het, was Portugees. Ek het 'n artikel in die tydskrif 'Rolling Stone' gelees oor 'n Brasiliaanse groep genaamd Bonde do Role.
Blykbaar was hul lirieke ongeëwenaard in hul onvanpasbaarheid. Ek het besluit dat ek dit sou probeer vertaal. Ek wou nie 'n stomme Amerikaner wees wat na dansmusiek luister wat praat oor bendeverkragtings, terwyl ek my hele kop op die loopband stamp nie.
Portugees betower my op 'n manier wat Spaans nooit regtig gedoen het nie. In die eerste plek was dit moeiliker. Die klanke in die woorde is saamgevoeg; hulle was meer gebrekkig en minder maklik om uit te haal.
Nie elke letter in Portugees het 'n konsekwente klank nie, wat dit meer formidabel en ontwykend maak, soos Engels.
Foto deur Soctech.
Ek dink Engelssprekendes moet 'n implisiete kennis hê dat ons een van die mees uitgewaste tale op die planeet is, want vir my is die leer van enige taal wat baie orde en konsekwentheid het, verdag, asof die taal nie is nie. werklike.
Ons woorde is 'n mengsel van Germaanse strukture en Latyns-afgeleide strukture, so sommige werkwoorde verbind ons aan die binnekant, soos 'sit / sit', en sommige gee ons 'n 'ed' aan die einde van, tesame met talle ander snaaksighede.
Maar wat Engels so uniek maak, is dat dit vreemde woorde akkommodeer en hulle selde assimileer. Ons laat "tequila" as "tequila" in plaas daarvan om dit te probeer fonetiseer in ons eie stelsel as "tekeeluh." (Let op dat ons nie so 'n stelsel het nie, hoe vreemd dit ookal lyk.)
Taekwondo word gelaat hoe dit is, woorde soos 'lag' word gelaat met uitspraakreëls wat bykans elke leerder hopeloos kan vererg.
Die meeste ander tale wat ek geleer het, verdraai vreemde woorde in hul eie stelsel. In Japannees word McDonald's byvoorbeeld 'Maku Donarudo' genoem.
Foto deur alexandralee.
Die taal wat ek nou leer is Chinees. Dit was die taal wat ek nog altyd wou leer, vandat ek omtrent vyf was en Chinese simbole op die bad seep van my ma kon sien.
Ek het onlangs die simbool vir die woord "seep" geleer en hierdie vreemde gevoel van déjà vu het my oorgeneem. Om Chinese te leer is soos om 'n skubmasker aan te trek en 'n oseaan aan die oorkant van die wêreld in te gaan, waar die water en al die koraalriwwe in verskillende kleure is.
Die betekenis van Chinese woorde, omdat dit in hul skrywe aangedui word, is des te meer lewendig en immanent, en omdat hulle in die algemeen minder lettergrepe het, idees soos 'dao' (soos in 'The Dao of Pooh'?) word voortdurend hergebruik in verskillende scenario's, wat die konsepte van mekaar verwant maak as enige ander taal wat ek al teëgekom het.
Die beste oomblik in die aanleer van 'n vreemde taal is wanneer u voel dat u u kop bo die water steek, en skielik 'n 'Franse Vogue' kan kyk en weet waarvan hulle praat, of 'n Chinese menu gebruik sonder om te kyk. by die Engelse.
Dit kruis 'n pad van betekenis wat jy een keer gekruis het toe jy opgehou het om te sê "goo goo gag a" en begin sê "momma", behalwe hierdie keer dat jy dit kan onthou.