Foto © Sarina Houston
Daar is net iets oor die Hoë Sierra-woestyn wat die toneel vir die beste vliegtuigkampe ooit stel. As jy nog nooit in die High Sierra Fly-In was nie, maak dit jou nuwe emmer-lysitem. Beskryf voor as 'n brandende man vir vlieëniers, "is dit verreweg my gunsteling lugvaartgebeurtenis ooit.
Ek het die Westerse Verenigde State vanweë die vars lug en berge nog altyd liefgehad, en die High Sierra teleurstel nie in hierdie verband nie.
Maar ek weet ook dat dit nie net oor die berge gaan nie - die magie van die weste gaan regtig oor die mense. En wanneer jy die wonder van die hoë woestynlandskap kombineer met die sjarme en gasvryheid van die beste mense in die wêreld en dan vliegtuie byvoeg, wel, dit word net nie beter nie .
Ek het geweet ek was vir 'n soort ondervinding wanneer ek Raleigh-Durham International vir Dead Cow Lakebed in Noord-Nevada vertrek het, maar ek het geen idee gehad dat dit ooit een van die opwindendste inluise sou wees nie.
Dooie Koei is 'n opgedroogde meerbed in die middel van die noorde, Nevada, net noord van Reno, en dit is die nuwe ligging van die High Sierra Fly-In. Die land is onlangs deur die organiseerder, Kevin Quinn, aangekoop nadat hy met die BLM gesukkel het vir grond waar hy die vlieg-byeenkoms veilig kan hou, wat ná ses jaar beduidend groot geword het. Daar was omtrent 140 vliegtuie by vanjaar se vlieg-in.
Dooie koei is maklikste toegang tot die lug, en as dit nie was vir die werklike gasvryheid van die genadige mense wat aan hierdie aanloopbaan deelneem nie, sou ek dit waarskynlik nie gemaak het nie. Jy sien, ek het elke verskoning in die boek gehad. Ek kon dit nie regtig bekostig nie. Ek moes kindersorg reël. Ek kon nie soveel werk afneem nie.
Ek besit nie 'n vliegtuig nie, en ek weet ook niks van bosseervlieg nie, en dit is 'n bosvliegende skare. En hoe sal ek selfs daarheen kom?
Aan die ander kant het ek geweet dat soms die beste dinge in die lewe 'n risiko inneem. So het ek dit laat gebeur. En vanaf die oomblik dat ek navraag gedoen het oor die geleentheid op die groep se Facebook-bladsy, het ek dit goed gevoel. Ek is begroet deur 'n vriendelike, lighartige skare vlieëniers wat my verseker het dat ek nie spyt sou wou doen nie. Seker , het ek gedink. Maar hoe kom ek daarheen ?
Geen probleem nie , het hulle gesê. Daar sal 'n rit wees . En toe was daar. Baie mense het ritte van verskillende plekke aangebied, en voordat ek dit geweet het, was ek na die woestyn toe, saam met baie ander wat dieselfde vrygewigheid en gasvryheid beleef het. Almal is verwelkom - en dit was nie net 'n stewige invloei nie. Quinn en die ander organiseerders maak seker dat almal - driewielers, Mooney en Cirrus-vlieëniers, RV-vlieëniers, selfs RC-vlieëniers, en natuurlik toekomstige vlieëniers - tuis voel. Enigeen wat op 'n oop oop, droë opperbodem kon land, is aangemoedig om in te vlieg. Vir diegene van ons wie nie 'n eie vliegtuig gehad het nie, was daar ander wat bereid was om 'n sitplek in 'n vliegtuig te bied.
Van die eerste uitruilings het ek getuig tussen die baie mense wat opgewonde was om te gaan, maar sonder toegang tot 'n vliegtuig en die res van die vlieëniers wat uit hul pad gegaan het om hulle te help, het ek gesien wat ek dikwels in vlieëniergroepe sien - algemene lugvaart by sy absolute beste - en ek het geweet ek sal in goeie geselskap wees.
Ek het my rit op 'n hangar by die lughawe in Nampa, Idaho ontmoet - 'n plek waar ek 'n bietjie vertroud was met die feit dat ek my CFI geskryf het op dieselfde lughawe in 2005. Andrew het 'n ekstra sitplek in sy 1975 Cessna 180 gehad - 'n pragtige en praktiese vliegtuig - en hy was vrygewig om hierdie vreemde dame 'n rit te bied. Nou kan dit dalk gek wees vir iemand om net in iemand se vliegtuig te spring, en miskien is dit, maar dit het nie lank gegaan vir Andrew en ek om gemeenskaplike grond te vind nie. Hy is 'n aktiewe lid van die Idaho Aviation Association, en omdat Idaho my huisstaat is, het ons 'n paar onderlinge kennisse gehad.
Dus, lang storie kort, ek het in 'n vliegtuig met 'n volledige vreemdeling gespring. Maar lugvaart is 'n klein wêreld, en soos dit dikwels gebeur, was hy glad nie 'n vreemdeling nie.
Andrew het vrese uitgespreek wat ek van die begin af met 'n vreemde vlieënier kon vlieg met 'n deeglike veiligheidsinligtingsessie, 'n bespreking van die gewig en balans van die vliegtuig en 'n inligtingsessie oor die komende roete en weer. Na 'n skouspelagtige vlug deur die canyons van Idaho, 'n mooi uitsig op die Owyhee-berge in Oregon en die hoë vlaktes van Noord-Nevada, het ons Vrydagmiddag by Dead Cow geland. Ons het glad op die 3 000-voet-strook gekraakte vuil aangeraak, waar die enigste aanduidings van die landingsarea twee klein rye rooi vlae naby die aanpakpunt was. Dit was moeilik gemaal toe ons geland het, maar sou sagter en stewiger word, want meer en meer vliegtuie het dit opgeruk. Ons het langs 'n klein groepie Skywagons geparkeer, en ek het uitgeklim. 'N Dun lagie stof het dadelik om die solo's van my swart stewels gestoot en hulle het 'n bruin kleur geword wat hulle vir minstens drie dae moes bly.
Ek het langs my eenmandentent langs Andrés opgerig en sonder versuim 'n kampstoeltjie ontplooi. Die son was hoog en warm in die 60 grade Oktober-lug, en ek het dadelik spyt gehad om nie sonskerm te bring nie. Ek het die stoel getrek na 'n plek wat slegs deur "verder in die vuil" geïdentifiseer kan word. En ek het gekyk na die ander aankomelinge wat ingekom het. Ek het my transceiver gekry en geluister. go-around of die hoëspoed-benadering en die ballon. Ek het gewag vir iets ... maar daar was niks anders as soliede benaderings nie en nagenoeg perfekte, gladde landings.
"Dit is 'n soort van om na die Oshkosh- aankomste te kyk, maar ... wel, nie so interessant nie," het ek vir Andrew gesê. "Hierdie ouens doen nie regtig landings nie, of hoe?" Hy het net geglimlag en geskut. Kort landstroke, hoë hoogte, stertwiele en goeie outydse stok- en roervlieg is net 'n deel van die lewe vir hierdie ouens. Daar is geen plek vir slegte lugmakery hier nie.
Die oggendkampvuur het 'n goeie eerste indruk versterk. Quinn het om 7 uur 'n loodsinligting aan die brand gesit, en dit was duidelik dat hierdie vlieëniers, wat dikwels 'n onregverdige reputasie het om durf en roekeloos te wees, was een van die veiligste en mees bekwame vlieëniers wat ek sou leer ken. Daar was reëls, standaarde en protokol. Daar was afsonderlike frekwensies vir verskillende operasies, 'n standaardverkeerpatroon, en duidelik geen ruimte vir onprofessionele gedrag nie. Veiligheidskultuur lê in die gedrag van die leiers van 'n organisasie, en Quinn het vroegtydig die veiligheidsstandaard gestel, miskien op die randjie 'n bietjie ná 'n botsing in die middel van die vorige jaar. 'Jy moet veilig wees. Daar is mense wat nie die prosedures sal ken nie en hulle is daar buite om dinge te doen wat nie verwag word nie, so jy moet jou kop aanhou. "Quinn het die oggend kampvuur ingelig. Nadat iemand van die FAA gevra is om hulself te identifiseer, en deur stilte ontmoet te word, het Quinn een laaste woord van raad vir die skare van gretige vlieëniers gehad: "Vlieg soosof jy deur die FAA gekyk word."
In die oggend was daar ontbyt burrito's en koffie in gematigde hande, en slaperig maar gretig sluip oor die kampvuur oor die aktiwiteite wat kom.
Gedurende die dag was daar uitvliegings vir vuilstrokies, grasstroke, grondpaaie, beddens meer, en vlugte oor die skilderagtige Piramide-meer. Ons het by 'n Susanville-lughawe (KSVE) vir brandstof gestop. Ons het gevlieg in die vorming as ons die gebied nagegaan het, op soek na eland en wilde perde. Ons het in die middel van die Black Rock Desert, op die Burning Man-terrein, geland waar ek in die vuil gesit het en dit moeilik gevind het om die tien duisende mense in die middel van hierdie groot, skynbaar onaangeraakte woestyn voor te stel. Die enigste aanduiding dat Burning Man ooit voorgekom het, was die fyn buitelyne van wat een keer paaie was wat in die middel van 'n groot, groot meerklub toegang verkry het.
Daar was intense momente tydens die geskeduleerde STOL-dragraces - verreweg een van die beste lugvaartgebeurtenisse wat ek ooit gesien het (kyk na hierdie videoclips van 'n Superbeker en 'n Beaver - en selfs 'n Cirrus-wedrenne) en ons het ervare lugskou gekyk. vlieënier Gary Ward vlieg sy MX2. En daar was 'n oënskynlik ewekansige F-16 fly-by, wat natuurlik almal se aandag gegryp het, maar niemand verras nie. Ons was immers aangrensend aan 'n MOA in die middel van die woestyn. Daar was Piper Cubs en Super Cubs en die 180's en 185's en 170's en 172's en Archers en Mooneys and Cirrus en Maules and Experimentals en nie een nie, maar twee WilgaBeasts en huisvlugte en soveel ander wonderlike vliegtuie. Dit was 'n vlieënier se weergawe van die hemel.
En toe was daar meer gelukkige oomblikke soos 'n duik in 'n afgesonderde warm lente by wat eens 'n tuiste was, en kyk hoe kinders hul fietse tydens 'n laatmiddagvakansie by die kamp ry. Maar my gunsteling oomblikke was net daardie stil oomblikke in die vliegtuig, luister na die betroubare hum van die enjin, met wilde perde of elwe net honderd meter onder, terwyl die sonlig tussen die hoë wolke lae skyn en die vliegtuig se skaduwee oor die land.
Snags het 'n dronk oor die kampvuur geroer, en daar was drankies en aandete en kameraadskap. Daar was kinders en troeteldiere en vliegtuie versier met Kersfeesligte. Daar was afstandbeheerde motors en RC-vliegtuie, en die beste gesprek. Daar was raffles en pryse en lag.
Iets oor die atmosfeer van hierdie vlieg-in, tesame met die uitgestrektheid van die kragtige, hoë woestyn-landskap, het my eenvoudig oorwin. Die wye oop lug snags neem jou asem weg. Die vlug deur die canyons, bo die wilde perde, oor die geweldige en oënskynlik oneindige woestyn - dit laat jou klein en onbeduidend voel in hierdie groot groot wêreld. En die mense - die vrygewige en vriendelike mense soos Andrew, wat my nie net 'n sitplek in die 180 aangebied het nie, maar kos en koffie en toiletpapier en 'n stoel om op te sit - en die bure wat langsaan kamp opgeslaan het, en Kevin Quinn en ander organiseerders, wat deur hul leierskap daarin geslaag het om almal in te sluit, terwyl die belangrikste veiligheidsinisiatief en die kampvuurgesprek en die nuwe vriende is; iets oor dit alles saam maak net 'n persoon lewendig.
Dooie koei is net 'n stowwerige, opgedroogde bed, wat vir 'n paar dae elke Oktober vol vliegtuie is, maar die High Sierra Fly-In-ervaring is een wat jou ongelooflik klein maar groter as lewe laat voel by die dieselfde tyd. Dit is 'n lugvaart ervaring wat nie nêrens anders gerepliseer kan word nie. As jy ooit die geleentheid kry om te gaan, doen dit net. Ek kan met sekerheid sê dat jy met oop arms verwelkom sal word, jy sal nuwe vriende maak, en jy sal dieselfde skouspelagtige vlieënde sterre nagte en ongelooflike herinneringe beleef wat ek gedoen het.