Die Allure Of Superfoods En Hulle Gevare
Mens kan skaars 'n koerant of tydskrif oopmaak sonder om oor 'n lys van die Top Super jy Indien be eet, of 'n artikel debunking die hele uitgangspunt van hulle.
Nuwe superfoods bly ook aan die kom. Die nuutste produk, Australiese inheemse "bio-food" Gurạdji (ger-ra-je), word bevorder as "anti-inflammatoriese, anti-kanker, en voordelig vir derm gesondheid", terwyl dit terselfdertyd 'n "onontdekte" superfood vir duisende jare is.
Maar wat is superfoods, en hoekom vind so baie Australiërs hulle so verleidend en verwarrend? Die woord self is die skepping van bemarking, maar hul geskiedenis en populêre appèl is meer as oppervlakkig.
Ons kan superfoods op twee maniere bestudeer: eerstens, as 'n gewilde manier van dink en praat oor kos, gesondheid en waardes; en tweedens as 'n bepaalde groep voedselprodukte wat deur werklike mense in 'n globale voedsel ekonomie vervaardig word.
Verleidende en medisinale
In Australië word verbruikers op supervoedsel getrek omdat hulle tussen kos en medisyne geplaas word. Deur middel van fokusgroeponderhoude met supervoedsame verbruikers het ek bevind dat hierdie tussenkwaliteit deel vorm van superfoodsoorte wat so aanloklik maak - 'n bietjie verleidelike 'soos 'n deelnemer dit stel - en ook so verwarrend, want hoeveel of hoe dikwels om verteer hulle, en presies watter voordele hulle bied, is dikwels onduidelik.
Deelnemers aan die studie het selde gepraat oor die smaak van superfoods - hulle het meer gefokus op gesondheidsvoordele. Dit is dus nie verbasend dat superfoods meestal in smoothies verteer word nie, waar hulle saam gemeng word in 'n ete wat ook 'n multivitamien- en voorkomende medisyne is. Hierdie smoothie word 'n talismaniese voorwerp wat gesien word as beskerming teen baie van die gesondheidsbedreigings van die moderne wêreld.
Hierdie bevindinge onderstreep klassieke antropologiese waarnemings oor die krag van dubbelsinnige voorwerpe. Hulle help ons om te verstaan ​​waarom sekere kosse meer kulturele appèl dra as ander.
Maar supervoedsel verbruikers is nie so naïef as wat mens sou dink nie. Die meeste skeptisisme teenoor superfood gesondheids eise en erken dat hulle 'n romantiese beeld verkoop word. Hulle is egter gelukkig om 'n bietjie van te gee magiese denke en eet superfoods as 'n soort ekstra versekering, omdat hulle glo dat hulle kan help en waarskynlik nie kan seermaak nie.
Hierdie houding is dalk nie 'n groot bron van kommer vir diegene wat kies om superfoods te koop nie. Maar die fokus op individuele voedsel en voedingstowwe kan aflei van belangrike openbare gesondheidsberigte van die eet van 'n gebalanseerde dieet, en weerspieël die impak van verhoogde vraag na "eksotiese" superfoods op produsente in die globale suide.
Die lokmiddel van 'natuurlike'
Baie van ons leef waarskynlik in 'n era van funksionele voedingkunde. In ryk lande soos Australië het ons die openbare gesondheidsprobleme van wanvoeding grootliks opgelos. Die meeste navorsing en dieetadvies fokus op die eet van die regte voedingstowwe en voedsel om gesondheid te maksimeer en chroniese siektes te voorkom.
Een uitkoms van hierdie fokus is die opkoms van "funksionele voedsel"Ontwerp om ekstra voedingswaarde te bied: byvoorbeeld vitamien-D-versterkte lemoensap, omega-3-verrykte eiers, of cholesterolverlagende margariene.
Baie mense aanvaar die idee dat as ons groot hoeveelhede van die regte voedingstowwe verbruik, kan ons ekstra gesond wees, maar verwerp "funksionele voedsel". Hulle wil al die voedingstowwe hê, maar hulle wil nie hoogs geformuleerde en dikwels swaar verwerkte kosse eet nie.
Dit is waar superfoods in die prentjie kom. Hulle omhels die uitgangspunt van funksionele voedingswese, en flaunt hul hoë vlakke van vitamiene, antioksidante en ander voedingstowwe. Maar hulle dring daarop aan dat hierdie voedingstowwe beter is as hulle in 'n meer natuurlike vorm kom.
Vir baie van die meer eksotiese supervoedsel, soos quinoa, chia saad en açai, is verenigings met "ou" of "inheemse" tradisies nog 'n belangrike verkoopspunt.
Byvoorbeeld, chia, 'n saad inheems aan Mesoamerica, word dikwels die "superfood van die Asteke" genoem, terwyl die Peruaanse wortel maca gereeld as die "Inca superfood" bemark word.
Die aanname dat 'n kos of dieet gesonder is omdat dit meer natuurlik, outentiek en antieke is, is wydverspreid in die huidige voedsel- en voedingskultuur. Paleolitiese en lae-koolhidraat-dieet is twee gewilde voorbeelde.
Voedselkultuurnavorser Dr Christine Knight het hierdie tendens genoem voedings primitivisme: die neiging om antieke of inheemse voedselpraktyke as inherent gesonder te romantiseer omdat hulle vermoedelik eenvoudiger en meer in kontak met die natuur is.
Superfoods as globale voedselprodukte
Om superfoods as "eksotiese" en "primitiewe" te verteenwoordig, kan gevolge hê vir produsente in die globale suide. Deur die produksie van superfood in primitiewe utopieë uit te beeld, leef die werklike - en werklik voedselsekuriteit en voedsel soewereiniteit sukkel - van hierdie bevolkings word uitgevee ten gunste van meer romantiese beelde.
Byvoorbeeld, die verpakking van gewilde Australiese superfood merk Power Super Foods beskik oor illustrasies van inheemse vroue wat produkte met die hand in ongerepte omgewing happies oes.
In werklikheid word die meeste supervoedsel gegroei met moderne landbou, met masjinerie soos trekkers en dehidrators. Die mense wat supervoedsel produseer, het dieselfde eintlike probleme as boere, soos klimaatsvariasie en wisselende pryse. Maar hulle stryd is dikwels moeiliker as wat hulle het minder politieke en ekonomiese mag.
Dit beteken nie dat superfoods nie gesond of goed vir jou is nie. Maar ons moet bewus wees dat superfoods 'n simptoom is van voedings verwarring en 'n dikwels uitbuitende globale voedselstelsel, nie 'n genesing nie.