Ons trek mos… | Woorde
Ons trek mos…
Nie die Hoekhuis se inwoners nie..ons gemeente.
Daar waar ons 'kerk '- soos Annah Moabi sou sê.
Daar waar ons begin het van Moederskamer se sit tot galery tot bank. Nou nie heeltemal agterbankers nie, nietemin…
Jy wonder as 'n buursitter nie in kerk is nie..veral as jy weet daar is siekte aanhuis.
Jy wonder oor die Oom (miskien is hy eintlik ons ouderdom) wat met elke aanvangsnoot, voorsprong geniet het voor die orrel . Altyd. en nou is hy baie siek en ek mis sy stem. Daardie eerste noot..
Mense wat rondom jou sit voor en agter , hul raak soos familie.
Jy ken 'n agterna-inkommer aan sy/haar stem. So met 'n eerste kug voor 'n loflied gesing word.
Die keer wat ek voor iemand my sitgemaak het ..en in stilte geluister het na die diepvrouealtstem, gedink as sy nou die geleentheid gehad het..
Wonder wat het van die omie geword wat soveel vreugde geput het uit die Nagmaalbeker, amper tot die droesem geledig ! en die bediener se gesig . Soveel stralende glimlagte seker lanklaas in kerkdiens gesien.
..en die oudetehuis se tanniekie, wat my Geliefde vir die Doom aangesien het… en hom so eenkant in 'n hoek vasgekeer het met opregte dankbaarheid verklaar het
"Ai Dominee, jy't so mooi gepreek vanoggend baie dankie." en die man des huises wat so verleërig glimlag, en 'dankie Tannie'
en ek, met die aanhoor van sy erkenning vir dankbaarheid ..so effe geskok ! Hy te vertelle hy wou nie haar ontstel nie, oumense is sensitief ..jy weet!!
Dit was ook die laaste wat hy hom in die beroep begeef het..
Nou voel mens so effens nostalgies.
Die bekendheid van orrel en klank van mense rondom jou ieder in sy sitplek, soort van veilige Hawe waar Woord en gebede jou gedra het …
19 comments on "Ons trek mos…"
Dirkie, ek verstaan SO jou nostalgie, dit is juis oor al hierdie redes hoekom ek met elke kuier en kerk gaan in my grootword dorp in die kerk sit en huil. Die gemis, van mense en dinge, maniertjies en memories, ek tjank altyd, elke keer.
Sterkte met die trekery! Mag julle gou weer alles gewoond raak.
My kinders was so tussen 1 en 4 jarige ouderdom toe ons hier begin het, en hulle albei is nou al ouers met kinders .Ons Ds en sy vrou trek gelukkig saam, en heelwat gemeentelede, Steeds bring verandering seker weer ander uitdagings.
Uitdagings en onsekerheid, maar ek glo julle gaan gou weer tuis wees.
Ja, mens raak lief vir die mense om jou in die kerk, want eintlik het jy mos maar redelik jou sitplek. Die tannie wat altyd agter ons gesit het, wat ons later genooi het om by ons te sit, wat nie meer kerk toe gekom het nie en daar ontdek ek haar in die ouetehuis. As ek Sondae kitaar speel, gaan my oë outomaties na die bekende plekke van hulle wat vir my spesiaal is. Is hulle vandag hier?
Mag julle in die volgende kerk ook vreugde vind en tuis raak.
Ai man, en elke keer se verbyry by ons Kerkgebou, sal mens steeds bly dink aan die onthou van al die lief en leed. Ons Ds egpaar trek tesame so sal ons darem bywyse van spreke nie heeltemal vreemdeling in Jerusalem voel nie.
Kry julle gemeente 'n nuwe kerkgebou, of skuif jy na 'n ander gemeente? Sommer net omdat ek nuuskierig is.
Ons huidige gemeente sluit ons smelt saam met buurgemeente.. ons kerk en pastorie is verkoop. Ons dienste en werksaamhede sal dan daar gehou word. As gemeentelede begin minder raak , raak die finansiële krisis erger. Menige Gemeente kry maar swaar. hier in
Dis so hartseer. Die mense raak meer en die kerke leër.
Hoe wonderlik beskryf jy daardie Sondagoggendse gemeenskap! Dis soos 'n ou boom wat verplant moet word…hoekom moet julle trek?
Ons kerk se gemeentelede het so verminder, oumense dun uit en jongmense verskuif naderhand raak oorlewing erge krisis, Carol en haar man steeds ons Ds egpaar, ons smelt tesame met buurgemeente.
Jy laat my glimlag… Ons hou maar van ons bekende tuistes, so hierdie trek kan nie nét vir julle lekker wees nie. Gelukkig trek ons Here kliphard saam.
Hopelik besef die medesiele dit is en bly net 'n gebou wat van eienaar verander, ons steeds dankbaar vir diegene wat tesame skuif.
Maak my sommer hartseer.
Sterkte. Met tyd sal jilke ook tuis raak in die nuwe gemeente en dalk nuwe vriende ook maak
Toe nou moet nou nie jaloers wees op jou man nie. Hy ís 'n prediker van formaat :) maar jou skribbel laat my dink aan 'n skribbel van my van lang gelede
Gaan definitief lees..dankie vir skakel, die uwe se man mag dalk wel ter tale raak.
Ons as gemeente moet besef ons is eintlik 'n familie. Enige roeringe maak mense bly of hartseer.
en die liewe groef waarin mens verval.. nietemin vanoggend se tesame wees van 2 gemeentes was 'n fees. Al het ek soms soos vreemdeling in Jerusalem se poorte gevoel was die samesyn vrolik en seëvierend.. klink ek darem amper of ek amp beklee.