Renosterbewaring ‘meer as net stropers vang’Van die witrenosters wat vroeër vanjaar na Mosambiek hervestig is. (Foto: Die Peace Parks Foundation/Facebook) Hoewel dit belangrik is om renosterstropers vas te trek en te vervolg, meen kenners dat dit selfs belangriker is om die volgende geslag op te voed oor oortuigings oor renosterhoring se kwansuise medisinale eienskappe. Dít, tesame met ŉ multidimensionele strategie wat verskeie rolspelers betrek, is wat nodig is om Afrika se renosters van algehele uitwissing te red, sê Joe Cloete, uitvoerende hoof van die Shamwari- private natuurreservaat in die Oos-Kaap. Die reservaat huisves en rehabiliteer onder meer beseerde renosters en kalfies wat weens stropery wees gelaat is. Wêreldrenosterdag word vandag gevier en Cloete gebruik die geleentheid om die diere se natuurlike skoonheid te vier, maar ook om die behoefte aan opvoedingsveldtogte te benadruk. “Hoewel dit moeilik is om die huidige geslag te oortuig dat renosterhoring nie kanker genees of viriliteit bevorder nie, kan dit effektief wees om nou al die ketting te breek wat hierdie denkwyses by komende geslagte bevorder,” sê hy. “Op die oomblik is renosterbewaring se primêre fokus om stropery hok te slaan, maar daar is min sin in om hierdie stryd te wen as ons die oorlog met opvoeding verloor.” Volgens Cloete is ŉ intensiewe, internasionale veldtog wat op wetenskap gegrond is, en wat regerings en bewaringsinstansies betrek, nodig om die onwaarhede oor renosterhoring te ontmasker. “Elke instrument wat tot ons beskikking is, moet gebruik word, insluitend beïnvloeders en sosiale media.” Shamwari is reeds besig om mense in sy gemeenskap in te lig oor die belang van renosters. “Die doel hiervan is om aan gemeenskappe te wys dat ŉ lewende renoster ŉ bate is wat werk en inkomste na die streek bring. Een wat egter vir sy horing doodgemaak word, bring min, indien enige, voordeel vir omliggende gemeenskappe.” ‘Vat hande’ (Foto: Die Peace Parks Foundation/Facebook) Suid-Afrika is een van die belangrikste rolspelers wat renosterbewaring betref, maar sonder samewerking tussen die staat en private natuurreservate sal renosters eindelik uitsterf. Volgens Cloete moet private reservate hande vat met nasionale parke en daadwerklike pogings aanwend om beskermingsinisiatiewe te ontwikkel en uit te brei. “Genl. Johan Jooste verduidelik hierdie soort strategie in sy boek, Rhino Wars, en stippel uit hoe die Krugerwildtuin sy teenstropingspogings met dié van naburige private reservate geïntegreer het,” sê hy. “Hy het die behoefte aan opvoedingsveldtogte verstaan ​​om die omliggende gemeenskappe se oortuigings wat die vraag na renosterhoring skep, uit te daag.” Barbara Creecy, minister van bosbou, visserye en die omgewing, sê die departement se verbintenis tot vennootskappe soos hierdié het reeds sukses behaal. Syfers wys dat die getal renosters op private grond van sowat 30% in 2012 tot 60% vanjaar gegroei het. Die groeikoers is aangevul deur suksesse met teenstropingspogings. Die verwoesting van renosters se natuurlike habitat bly ŉ kopseer en op die lang duur is dit belangrik om genoeg natuurlike ruimte te skep om nie net te verseker dat hulle oorleef nie, maar ook dat hulle floreer. Al hoe meer natuurreservate word gevestig waar renosters gehuisves kan word en 27 van dié diere is reeds van Suid-Afrika in die Zinave Nasionale Park in Mosambiek hervestig. “Hierdie baanbrekersinisiatief is die gevolg van ŉ vennootskap tussen Mosambiek se Nasionale Administrasie vir Bewaringsgebiede (ANAC), die Vredesparkestigting en Exxaro Resources, in samewerking met die regerings van Suid-Afrika en Mosambiek,” sê Creecy. “Met ŉ twee tot drie jaar tydlyn, is die projek reeds goed op pad om meer as 40 renosters in Mosambiek te hervestig in ŉ reeks hoogs gekoördineerde en noukeurig bestuurde operasies om renosters weer in die natuur vry te laat.” Die eerste 20 witrenosters en sewe swartrenosters wat vroeër vanjaar by Zinave gevestig is, floreer en die hoop bestaan dat nog renosters ŉ veilige hawe daar sal vind.