Dis nog douvoordag toe ek uit my slaap wakker word. Met ’n skel geluid verwelkom ’n hadida in die verte die breek van ’n nuwe dag. Die naderende dagbreek gooi dartelende ligbeeldjies deur die skrefies waar die gordyne bymekaarkom.
Vanuit die sitkamer kondig die muurklok die tyd met vier harde slae aan. In my agterplaas kraai ’n hoenderhaan luidkeels vanuit sy hok.
Ek laai laatmiddag ’n lywige vroulief by die hospitaal af en laat haar in die bekwame hande van mediese personeel. Later die aand sit ek en ’n vriend elk met ’n dop Old Brown in die hand ná die verblydende nuus dat ek ’n frisgeboude seun ryker is. Elke waardige pa se trots.
Weer sien ek die groot glimlag om sy mondhoeke toe hy saam met my op ’n hengeluitstappie sy eerste vissie gevang het.
Dan is hy by die huis en kom die grootword-lewensgebeurtenisse by my op: Die dag toe hy ’n groot ystermoer ingesluk en ons met hom na die naaste hospitaal moes jaag.
Die Saterdag toe hy met my ou Chev LUV-bakkie so ampertjies die bure se baksteenmuur met die grond gelyk gemaak het.
Ek hoor weer sy giggel-laggie as ek saans sy gewilde kinderstories vir hom voorlees en sien hoe ek liefdevol ’n slaapsoentjie op sy kindervoorkoppie pik voor ek in my eie bed kruip.
Ook waar hy dae later met betraande oë by die hondekerkhoffie in ons tuin ’n paar goudgeel gousblommetjies op sy geliefde brak se graf rangskik.
Ja, tyd het miskien die wonde genees. Maar vandag bly een vraag in my kop vassteek: Wat sê ’n pa vir sy seun op sy 30ste verjaardag?