My werk strek van skouers skuur met hogere (vul self die woord in) tot veerbaniere met bakstene inslaan. Ek volg die Mumford & Sons-benadering in my werkspan. Dit beteken dat ons elkeen iets van alles moet kan doen – net soos die musiekgroep (is dit nou ‘n band?) se lede tydens hulle vertonings verskillende instrumente bespeel. Daar is geen werk benede ons waardigheid nie. Dis soms lagwekkend hoe mense aan hulle postitels vasklou en bang is om hulle hande vuil te maak!
Ek het onlangs weer gaste uit Pole gehad, maar nie een was ‘n Pool nie. My ‘Poolse’ gaste het bestaan uit een Suid-Afrikaner, een Macedoniër en twee Serwiërs. Vir iemand wat besig is om die cyrilliese (ja, dis hoe dit gespel word – AWS) skrif te leer was dit soos manna uit die hemel. Hierdie alfabet maak nou weer die deur na die ander Slawiese tale oop en ek is soos ‘n kind in ‘n speelgoedwinkel. Die aand se gesprekke is ‘n hutspot van Afrikaans, Engels, Pools en ‘n knippie Macedonies en Serwies. Ons motto: Знати један језик није довољно (google dit ‘n bietjie). Leidraad: http://www.omniglot.com/ (een van my gunstelingwebwerwe).
Na ‘n paar glase Suid-Afrikaanse rooiwyn raak die gesprekke dieper. Ek en my gespreksgenoot stem saam – dit is wonderlik om nuwe tale te leer en nuwe plekke te verken. Mense moedig jou aan om te reis, want podróż kształci (reis vorm – Pools). Tale is ons brood en botter, ons lewensasem. Wat mense nooit byvoeg nie, is dat daar weer ‘n tyd van hartseer afskeid kom. Dan bly daar ‘n deel van jou hart in daardie land en sy mense agter.
Na ‘n intensiewe kuier van minder as 24 uur moet ek van my nuwe Macedoniese en Serwiese vriende afskeid neem (na beloftes van besoeke in Pole en elders), weet ek weer wat die verskuilde koste van taal is. Daar gaan ‘n deel van jou hart wees wat agterbly en ‘n deel wat verder gaan reis.