Taal word daarom "a shroud of perceptions and appearances, which we weave in order to protect us against the cold of death" (102). Die persepsies en voorkoms wat ons weef, maak voortdurend ander moontlikhede oop. Die doel daarvan is om nie toe te laat dat 'n enkele vertelling en weergawe vasgelê word nie. Sodoende kan "oop" gebly word vir die effek van die geskiedenis op 'n mens - sodat die verhoudings tussen mense en van die self met die wêreld nie verval in vaste patrone waarin die ander nie meer herken kan word as iemand soos ek nie. In A Veil of Footsteps word telkens gewys op die bevoorregtes, die rykes van die wêreld - nie slegs in Afrika nie maar ook in Europa en New York - wat net nie meer die nood van die armes, die vlugtelinge raak sien nie.
Om die wêreld telkens opnuut te onthou en ontdek verg kreatiwiteit. Ons kan nie volstaan met een bekende beskrywing van die wêreld nie. Ons kan nie volstaan met een beskouing van verhoudings tussen mense nie. Elke beskrywing, elke opvatting moet telkens herskryf en herontdek word deur dit anders te beskryf, anders te verwoord. Voortdurende, kreatiewe herskrywing voorkom dat die wêreld 'n onherbergsame plek word. Die kreatiewe herskrywing kan van 'n onherbergsame wêreld weer 'n tuiste maak.
Wat Breytenbach in A Veil of Footsteps doen, soos ook in al sy ander werk - hetsy poësie, prosa of skilderkuns - is om die verbeelding in te span om op 'n ander manier na die wêreld te kyk. Die verbeeldingryke omgaan met woorde, die vervreemdende metafore waarvoor hy so bekend is, dien om die bekende anders raak te sien en om juis die koue en onvriendelike omgewing van mag en politiek helend aan te raak.
Om so nuut te kan kyk, verg natuurlik dat die leser se verbeelding ingespan word om die metafoor of die storie te ervaar. As die leser nie hierdie oopheid vir die storie of die metafoor het nie, nie die verbeelding kan rek om dit tot stand te bring nie, is 'n vernuwende kyk onmoontlik.
Die koue onvrugbare wêreld van mag en politiek waaroor Breytenbach dit het, is die gevolg van 'n onvermoë om die wêreld voortdurend verbeeldingryk te herontdek. In so 'n wêreld is sosiale bande ge-objektiveer. Dit beteken dat die verhouding waarin ek tot ander mense staan, dieselfde word as die verhouding waarin ek teenoor dinge staan. Ek dink dus nie aan aan ander mense as ander subjekte, as ander "ekke" nie. My verhoudings met ander berus dan op die anonimiteit van resiprokale verhoudings: ander mense doen vir my sekere dinge, kan sekere dienste aan my lewer, sekere werk vir my doen, sekere behoeftes bevredig. Ek sal hulle daarvoor betaal of dienste lewer om daarvoor te vergoed.
3. Met die "talige wending" word gedui op die bewustheid, veral sedert De Saussure se werk waarvolgens 'n woord se betekenis nie afhang van 'n noodsaaklike verband tussen die woord en 'n "referent" in die werklikheid nie, maar eerder van die verskille tussen een woord en 'n ander. Die implikasies van hierdie besef is deur verskeie filosowe verder gevoer en het 'n groot invloed op die 20ste eeuse filosofie gehad - onder meer in die werk van Jacques Derrida. Die implikasies van die differensiedenke sluit in dat 'n beskouing dat taal die werklikheid "weerspieël" nie langer houdbaar is nie ten gunste van die besef dat die "werklikheid" eintlik deur taal geskep word.
4. Muthos is nie slegs 'n "mite" nie maar die skeppende proses waardeur 'n plot gemaak word. Ricoeur plaas klem daarop dat die woord muthos binne die Poëtika juis 'n werkwoordsfunksie vervul en dui op emplotment, die maak van 'n plot deur handelinge te selekteer en te rangskik. De Kock en Celliers vertaal daarom muthos in die Afrikaanse vertaling van die Poëtika met die gelukkige woord "handelingskomposisie" (De Kock en Celliers 1991: 55).