Foto krediet: Joyce and Barry Vissell, Golden Light Kennel.
Ek is lief vir buite en fisiese aktiwiteit om die berading, werkswinkels en skryfwerk te balanseer, wat ek ook liefhet. Ek geniet graag die honde met Joyce, die grasperk sny, dinge vasmaak, tuinmaak, enigiets doen om buite te wees.
Sommige mense hou daarvan om rond te sit wanneer hulle op vakansie is. Nie ek nie. Multiday-rivieruitstappies is my gunsteling vakansies, sowel as rugpak in die wildernis. Natuurlik waardeer ek stilte. Elke oggend sit Joyce en ek vir 10-20 minute en probeer soms mediteer. Ons weet dit is belangrik werk, selfs wanneer ons gedagtes te aktief lyk.
Verlede week het ek te veel fisiese werk gedoen. Ek het my byna 72-jarige lyf geïgnoreer. Nou betaal ek die prys. Vir die afgelope week is die pyn in my lae rug so erg dat ek hulp nodig het om aan te trek. Om sake te bemoeilik, het ons die afgelope vyf dae ons laaste ses maande se mentorskap-retraite in ons huis en sentrum gehad. Met die leiding van die toevlug die helfte van die tyd wat op die vloer gelê is, is dit vir 'n ekstra uitdaging gemaak.
Hierdie afgelope week het ek hulpeloos gevoel, amper soos 'n klein baba wat Joyce nodig het, deelnemers terugtrek, en selfs algehele vreemdelinge om vir my te sorg. Dit was uiters vernederend en kwesbaar. En waardevol!
Vra vir hulp en toelating van ons hulpeloosheid
In September, 2016, het ek 'n artikel genaamd "Die moed om hulp te vra, "oor 'n wonderwerk op 'n Lake Tahoe seilvaart. Om hulp te vra, is 'n belangrike vaardigheid om te leer. Ek het dit die afgelope week gedurig gedoen. Ek kan dit selfs genadig en sonder om te kla, dankie aan elkeen wat my help En ek sien hoeveel van 'n geskenk ek gee aan elke persoon wat ek vra. En die belangrikste wat om hulp vra, is van God, ons Hoër Mag en die engele.
Maar daar is meer as om hulp te vra. Die finale stap in hierdie proses is die moeilikste vir my sowel as vir baie mense. Dit is die waarheid van ons hulpeloosheid, en om daardie waarheid en werklikheid ten volle te omhels. Dit is 'n illusie dat ons, as mense, selfversorgend is. Baie van ons betaal lippediens aan ons afhanklikheid van God, ons Goddelike Bron. Maar om ons volledige hulpeloosheid te voel is 'n scary ding. Nie baie mense wil op daardie waarheid woon nie.
Dit is dikwels te kwesbaar om ons swakheid en gebrek aan beheer in ons lewens te erken. Maar ek moet sê, om ons uiteindelike hulpeloosheid te omhels en afhanklikheid van Gees is die hoogste stadium van geestelike ontwikkeling. Want slegs wanneer ons ons hulpeloosheid ken, kan ons opreg hulp vra.
Lesse kom in alle mate en vorms
Joyce en ek is passievol oor Golden Retrievers. Soveel dat ons daartoe verbind is om geneties gesonde Goldens te broei as lieflike troeteldiere. Ons het waarskynlik gemiddeld elke twee rommel elke twee jaar. Soos dit gebeur, is ons huidige rommel gister, Sondag, gebore op die laaste dag van ons mentorskap-retraite! As ek die ergste moontlike tyd kon beplan vir ons Gracie om geboorte te gee, sou dit die dag gewees het! Ons het verwag dat haar rommel in die volgende paar dae sal begin.
Rami, ons dogter en 'n buitengewone puppy vroedvrou, was uit die dorp tot Sondagaand. Ek, ook met baie puppy geboorte ervaring, was uit kommissie met uiterste lae rugpyn. Ons ander dogter, Mira, 'n verpleegkundige, maar sonder puppy vroedvrou-ervaring, kon saam met haar peuter seun, wat sowat 'n uur in die motor geslaap het terwyl sy met 'n paar geboortes gehelp het. Ek, wat op my rug in die sitkamer sit en help om die toevlug te beëindig, sal Mira hoor om hulp te vra. Pynlik, teen die spoed van 'n piesangslakie, sal ek van die vloer af klim en in die ander vertrek inklim om 'n hondjie te laat sukkel met asemhaling as gevolg van vloeistof in sy longe. Al met al was dit nie die mees gefokusde terugtrekking nie.
Maar die mentorskap deelnemers was ekstatiese! Hulle is almal geweldig verhef deur die atmosfeer van geboorte-energie in ons huis. Hulle het gevoel dit was die beste wat ooit vir ses maande se mentorskap eindig. Hulle het gevoel dat hulle ook in die volgende fase van hul lewens gebore is. Dit maak nie saak dat Joyce en ek afgelei is nie, en dat ek die meeste van die tyd in pyn was.
Die Hulpeloosheid van Puppies
Twaalf pasgebore puppies is tans amper aanhoudend op Gracie. Sy is dalk die sagmoedigste ma wat ons ooit gehad het, rustig en tevrede met haar kleintjies, soms met elkeen met haar tong bad. Wanneer die hondjies nie verpleeg of geslaap het nie, is hulle skokkend in voeding nodig. Soms word die squeal dringend, wanneer 'n pup gedisoriënteer en van sy broers en susters geskei word. Gisteraand het 'n hond onder Gracie se kraag vasgekruip en vasgekeer. Sy wanhopige skree het Joyce geloop om die kraag te verwyder.
Die hondjies is heeltemal hulpeloos. Sonder Gracie se warmte en melk sou hulle almal vinnig doodgaan. Waarheid is, ons mense is nie regtig anders nie. Sonder ons hemelse energiebron sou ons eenvoudig geen lewe hê nie. Ons is dwaas om te dink dat kos en water alleen ons lewendig hou, en daarom is lewe en dood in ons hande en beheer. Ons ignoreer dus ons goddelike energiebron, ons Moedervader God, die bron van al ons lewens energie. Dan wonder ons hoekom ons nie gelukkig en in vrede is nie.
Ek ontvang 'n ware geskenk uit hierdie tyd van diep fisiese hulpeloosheid. Dit herinner my aan my geestelike hulpeloosheid. Elke keer as ek onthou om my Hemelse Ouers, die goddelike energie van die heelal, te beroep, is ek vol met die lewe.
Dit is nou baie stil in die kuip. Party van die hondjies slaap en die res is stil verpleeg. Hul hulpeloosheid het geen betrekking op enige van hulle nie. Ons kan ook die gawe van ons eie hulpeloosheid aanvaar.
Die Vissell-familie in 1997 met hul eerste rommel Golden Retrievers, hul gesinshobby. Vir meer inligting oor die hondjies, gaan na Golden Light Kennel se inligtingblad.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > perfeksionisme > Die geskenke van hulpeloosheid en kwesbaarheid