Gelowiges (veral Jode, Christene en Moslems) beskou God as 'n persoon, 'n wese wat daar vêr bo die wolke op 'n troon sit, wat soos 'n koning lyk en wat baie menslike emosies soos haat, woede, jaloesie, hartseer, berou en liefde met ons as mense deel. So 'n verstaan van God, word teïsme genoem. En daarom is gebed vir hulle dienooreenkomstig soos 'n gesprek met hierdie wese. Dit kan tog nie anders nie, so 'n verstaan beteken tog dat gebed kommunikasie tussen mens en die wese daar buite iewers beteken.
Dit is egter nie meer my prentjie van God nie, die goddelikheid is nie meer gegrond in 'n teïstiese Godsbeeld vir my nie. En daarom beteken gebed vir my heeltemal iets anders. So, kom ek probeer vinnig verduidelik hoe ek wel nou oor die goddelike nadink.
Gebed is daarom nie vir my om tot die geskepte prentjie van God in my kop te bid nie, maar eerder tot die groot misterie van die Lewe, hier en eendag. Kontak in gebed is daarom na binne, nie na buite nie. En gebed is sekerlik nie net 'n oomblik op my knieë nie ... veel eerder 'n manier van lewe. 'n Bewustelik leef in die oomblik. Meer nog, gebed is soos asemhaling – jy kan nie regtig ophou nie, net so min as wat jy kan ophou asemhaal.
'n Lewe van gebed is om myself in alles om my raak te sien. In die goed en in die sleg. In die hier en die nou.
Dit gaan dus nie meer oor myself los van ander nie, dit gaan oor "ons." Oor ons wat almal saam "een" is, en oor hoe dit wat een doen en besluit 'n invloed het op die "ons." Ek moet leef en doen sodat dit met almal beter gaan, nie net met die "ek" nie. So word ons vir mekaar gebeds-verhoring. Die Hindoes noem dit "Namasté" – die goddelike in my herken die goddelike in jou.
Hierby sluit 'n ander Joodse Rabbi jare later aan as hy in sy bergrede vir sy volgelinge leer: "Alles wat julle wil hê die mense aan julle moet doen, moet julle ook aan hulle doen" (soos dit voorkom in die Bybel in die Matteus Evangelie). Selfs in die Islam is hierdie verstaan, Mohammad (632 nC) verkondig: "Maak niemand seer nie sodat niemand jou kan seermaak nie."
Sodra jy dit verstaan word jy getransformeer. Jy word 'n kanaal, waarvan Franciscus van Assisi gepraat het. Natuurlik het hy dit beskryf vanuit sy verstaan. Maar die idee van jou gebed te lewe, word deur min ander so mooi verwoord: