PressReader - Weg! Ry & Sleep: 2018-12-01 - Wat van dáái een?
Wat van dáái een?
Wan­neer hy ’n staan­plek moet kies, ver­kies hy die ri­si­ko van ’n ver­keer­de be­sluit eer­der as die angs van be­slui­te­loos­heid, sê Schalk Jon­ker.
Weg! Ry & Sleep - 2018-12-01 - SCHALK VERTEL -
Die vrien­de­li­ke vrou by die ont­vangs­kan­toor skuif die be­wys van be­ta­ling en ’n af­druk van die oord­kaart oor die toon­bank na my toe: “Me­neer-hul­le is nou hier,” sê sy ter­wyl sy met ’n o­ran­je high­lig­h­ter ’n kol maak op die plek waar die hek is. “Ry deur die hek en volg net die pad tot by die swem­bad­dens,” ver­dui­de­lik sy ter­wyl sy die hel­de­ro­ran­je streep al langs die pad op die kaart trek. “Hier draai jul­le links, ry oor die brug­gie en hou ver­by die putt-putt­baan en ki­osk tot jul­le by die kamp­ter­rein kom. Om­dat dit so stil is, is net die boon­ste bad­ka­mers oop.”
“Wat­ter staan­plek is ons s’n?” vra ek, ter­wyl die vrees al hoe ster­ker be­gin pos­vat dat ek die ant­woord op my eie vraag ken. “Me­neer-hul­le kan som­mer e­ni­ge staan­plek kies,” sê sy, en ek voel hoe my moed in my skoe­ne sak.
EERS MOET EK dalk iets oor my vrou ver­dui­de­lik: Jy gaan ver moet soek om ’n meer ge­or­ga­ni­seer­de en voor­be­rei­de mens teë te kom. El­ke lie­we din­ge­tjie word tot in die fyn­ste be­son­der­he­de be­plan. Sy flo­reer in or­de en sy is lief daar­voor om ly­sies te maak. (On­langs het ek haar be­trap ter­wyl sy be­sig was om ’n lys te maak van al die ly­sies wat sy moet maak!)
Of dit nou ons huis­hou­de­li­ke be­gro­ting, ’n in­ko­pie- of kam­plys is, sy gaan sit voor die re­ke­naar of met ’n stuk pa­pier en min­stens twee pen­ne in ver­skil­len­de kleu­re en sit die be­sig­heid sorg­vul­dig aan­me­kaar. So word ab­so­luut niks aan die nood­lot oor­ge­laat nie.
Sy pas ’n soort­ge­ly­ke werk­wy­se toe wan­neer sy e­ni­ge be­sluit moet neem. Die voor- en na­de­le word sorg­vul­dig op­ge­weeg voor sy eers daar­aan be­gin dink om in ’n rig­ting te neig. Dis al­les goed en wel as ons dit oor­weeg om ’n nu­we kof­fie­ma­sjien te koop, maar in die kamp­ter­rein kan dit ’n do­ring in die vlees raak.
DIE A­ME­RI­KAAN­SE SKRYWER Na­po­le­on Hill het een­keer ge­sê be­slui­te­loos­heid, twy­fel en vrees is drie nou­ver­wan­te le­de van ’n on­hei­li­ge drie­tal. As jy een van hul­le in ’n si­tu­a­sie aan­tref, is die an­der twee ge­woon­lik na­by.
Ter­wyl ek hier in die ont­vangs­kan­toor staan – en ter­wyl my vrou, dog­ter en broers­kind in die kar wag – wil ek daar­die drie­tal in ’n vier­tal om­skep, want ek weet voor my siel ’n kon­fron­ta­sie is on­af­wend­baar. Die vol­gen­de uur of wat gaan ’n uit­da­gen­de toets vir ons twee se ver­hou­ding wees.
Want sien, ge­woon­lik is dit goeie nuus wan­neer jy self jou staan­plek kan kies, ver­al in die stil­ler tye. Maar nie in ons ge­val nie. Nie as my vrou ’n sê het nie.
“Ons kan kies waar ons staan,” sê ek toe ek te­rug­klim in die kar. “Dis goeie nuus,” sê my vrou. Ek byt op my on­der­lip en weer­staan die ver­soe­king om te sê “nee, dit is nie”. Ons ry deur die hek en volg die pad tot by die swem­bad­dens, nes die o­ran­je streep op die kaart wys. Ons draai links, ry oor die brug­gie en ver­by die putt-putt-baan en die ki­osk, voor ons by die kamp­ter­rein aan­kom.
“Net die boon­ste bad­ka­mers is oop – ons moet dus se­ker maar ê­rens hier na­by staan,” vuur ek die eer­ste sar­sie in die drei­gen­de sker­mut­se­ling.
“Hoe­kom wil jy hier staan as al daai staan­plek­ke langs die wa­ter nog oop is?” vra sy ver­ont­waar­dig.
Ons ry teen ’n slak­ke­pas en knik met die kop hal­lo vir die men­se on­der hul­le stoep­ten­te. “Oe! Hier’s tram­po­liens!” laat die twee nig­gies van ag­ter af hoor. “Kan ons so­lank uit­klim?”
Ek hou stil so­dat die on­skul­di­ges kan uit­klim en mik vir ’n staan­plek langs die ri­vier met ’n gro­te­ri­ge boom. “Nee, hier gaan die wind ons weg­waai en hier­die boom­pie gaan in die mid­dag am­per geen koel­te maak nie,” sê sy. Ek stem heel­har­tig met haar saam, want ek het die storm­ban­de oor die an­der stoep­ten­te teen die wa­ter ge­sien, en hier teen laat­mid­dag is dit reeds ’n ste­wi­ge bries wat van die see se kant af stoot. Maar sy wou kom kyk, en daar­om het ons kom kyk.
“Wat van daar?” vra ek. “Daar is gras, koel­te en skui­ling teen die wind.” Sy kyk my kop­skud­dend aan. “Ag nee, jy is se­ker nie erns­tig nie. Dis heel­te­mal te ver van die a­blu­sie­blok en speel­par­kie af. Ons moet ’n o­gie oor die kin­ders kan hou en ek wil nie so ver loop wan­neer ek in die nag bad­ka­mer toe moet gaan nie.”
Ek stel die staan­plek­ke na­by die a­blu­sie­blok en speel­par­kie voor, maar dié het nie gras nie en is “koud” (ek is nou nog nie se­ker wat dit be­te­ken nie). En sy wil reg­tig nie híér staan waar al die kin­ders ons gaan mal maak nie.
“Goed,” sê ek. “Ons staan nou al meer as ’n half­uur hier rond. Daar­die staan­plek­ke in die hoek is ons laas­te op­sie.” Sy kyk die staan­plek­ke af­keu­rend aan. Jy sou sweer hul­le het iets slegs oor haar tuis­dorp ge­sê. Dan skud sy haar kop en sê nee, sy hou nie van hul­le nie.
“Wat’s fout?” vra ek. Dis in die mid­del tus­sen die a­blu­sie­blok en die speel­par­kie; daar is koel­te vir mô­re se be­lang­ri­ke mid­dag­sla­pie; en hoe­wel die gras skraps is, het ek dank­sy haar vol­le­di­ge kam­ply­sie ’n grond­seil ont­hou. “Ek weet nie,” sê sy, “hul­le voel net nie vir my reg nie.”
Die keu­se van ons uit­ein­de­li­ke staan­plek kom ba­sies neer op wie ook al eer­ste dreig om ‘net hier om te draai en huis toe te ry’.
EK WENS EK KAN SÊ ons be­reik uit­ein­de­lik ’n kom­pro­mie wat ge­grond is op wel­deur­dag­te be­slui­te met ’n we­der­syd­se aan­vaar­ding van elk­een se siens­wy­ses, maar ek sou jok. Die keu­se van ons uit­ein­de­li­ke staan­plek kom ba­sies neer op wie ook al eer­ste dreig om “net hier om te draai en huis toe te ry”.
So pak ek die kar af – ta­fel, stoe­le, krat­te, gazebo – en be­gin dan ons koe­pel­tent­jie op­slaan. So­dra hy staan en ek be­sig is om die pen­ne in te kap – daai ste­wi­ge bries het teen dié tyd al in ’n sterk wind ont­aard – kom vra sy dood­lui­ters hoe­kom ons nie op een van dáái staan­plek­ke tus­sen die speel­par­kie en die a­blu­sie­blok kan staan nie. En met haar vin­ger wys sy na die plek wat ek ’n drie­kwar­tier ge­le­de voor­ge­stel het.
Dan wens ’n mens die kamp­ter­rein ken eer­der net jou staan­plek toe en kry klaar. Maar eint­lik is dit nie so mak­lik nie. Want dit het ook al ge­beur dat ons by ons staan­plek aan­kom (in De­sem­ber in die bos­veld, in ’n stamp­vol kamp­ter­rein) en daar is nie ’n koel­te­boom in sig nie. Dan s­tap sy af­keu­rend deur die kamp­ter­rein en kyk na el­ke be­skik­ba­re gaat­jie voor sy kom sê: “Gaan sê vir hul­le ons wil eer­der dáái een hê.”
MAAR VAN­AAND, wan­neer die vuur warm brand en ons met ’n koue gla­sie in ons kamp­stoe­le langs me­kaar sit en hoor hoe die kin­ders op die tram­po­liens of in die swem­bad bal­jaar, maak dit nie saak op wat­ter staan­plek ons is nie. Dan is e­ni­ge plek be­ter as by die huis en die le­we aan­sien­lik sa­li­ger as in die stad.
Tot mô­re­mid­dag, wan­neer die son haar uit­bak as sy ’n mid­dag­sla­pie wil vang.