Wardoeni het nie spesifiek na Suid-Afrika verwys toe hy ŉ striemende aanval op ander lande gedoen het oor hul laks houding, en blote lippediens aan die stryd teen die IS nie.
Die IS het homself pas weer hard en duidelik onder die aandag van die wêreld gebring, deur nog ŉ Amerikaanse joernalis te onthoof en ŉ video daarvan die wêreld in te stuur. Steven Sotloff is wreed onthoof kort na Suid-Afrika geweier het om ŉ resolusie van die VN se Menseregteraad te steun waarin die IS se skending van menseregte veroordeel word. Suid-Afrika het gemeen die bewoording is ongebalanseerd – ŉ aspek wat Suid-Afrika nog nie gepla het om Israel in sy stryd teen Hamas by te dam nie.
Suid-Afrika het sedert 1994 verskeie kere die internasionale gemeenskap regop laat sit met hoe hy sy stem in die VN en die VN Veiligheidsraad uitbring, soos die versuim om Mianmar se destydse diktatoriale regering in die bek te ruk. Selfs die mees ANC-simpatieke Suid-Afrikaanse analiste moes geweldige logika-akrobasie inspan om die sinvolheid daarvan te probeer verduidelik.
Monseigneur Wardoeni is reg, maar ook nie in alle opsigte nie. Die VSA, reeds baie oorlogsvoos en sat oor die Midde-Ooste, loods nou lugaanvalle op die IS om hul uitwissingstogte te stuit. Westerse lande laat noodvoorrade vir vlugtendes neer. Duitsland, in die konteks van sy na-oorlogse beperkings, laat die oë rek deur die Koerde van wapens te voorsien om die IS-aanslag die hoof te bied.
Hoe meer oor die IS geskryf word, hoe moeiliker word dit om te verstaan hoekom Suid-Afrika sy stem weer eens op ŉ bedenklike wyse uitgebring het.