Ons weet dat COVID-19 en die gepaardgaande veranderinge aan ons werk- en leergewoontes 'n merkbare toename in die gebruik van tegnologie veroorsaak het. Meer verbasend, miskien, is die impak wat hierdie toesperring op kinders en jongmense se selfgenoteerde boeke gehad het, en die algehele positiewe impak wat dit op leessyfers gehad het.
A onlangse opname uit die Verenigde Koninkryk, byvoorbeeld, het getoon dat kinders 34.5% meer tyd spandeer aan lees as voor die toesluit. Hulle vermeende leesgenot het met 8% toegeneem.
Dit lyk logies - opgesluit met minder om te doen beteken meer tyd vir ander aktiwiteite. Maar met die toename in ander afleidings, veral die digitale soort, is dit bemoedigend om te sien dat baie jongmense steeds na lees trek, die geleentheid gegun.
Oor die algemeen lees die meeste kinders steeds fisieke boeke, maar die opname het 'n klein toename in hul gebruik van oudioboeke en digitale toestelle getoon. Oudioboeke was veral gewild onder seuns en het bygedra tot 'n algehele toename in hul belangstelling in lees en skryf.
Daar is egter geen twyfel dat digitale tekste meer algemeen in skole word nie, en dat daar 'n groeiende hoeveelheid navorsing is wat die invloed daarvan ondersoek. Een so 'n studie het geen direkte verband getoon tussen hoe gereeld onderwysers digitale leesonderrig en -aktiwiteite gebruik het en hul studente se werklike betrokkenheid of leesvertroue nie.
Wat die studie wel getoon het, was 'n direkte, negatiewe verband tussen hoe gereeld onderwysers hul rekenaars of tablette vir leesaktiwiteite moes gebruik, en hoeveel die studente graag gelees het.
Hierdie bevindings dui daarop dat fisiese boeke steeds 'n kritieke rol speel in die bevordering van die liefde vir jong kinders vir lees en leer. Kan ons regtig verwag dat die liefde vir lees gekweek word deur alleen op 'n digitale toestel te sit in 'n tyd waarin tegnologie die leesgewoontes en onderrigpraktyke duidelik beïnvloed?
Om alleen op 'n digitale toestel te lees, vervang nie die regte ding nie. www.shutterstock.com
Die beperkinge van e-boeke
In skole en huise sien ons dikwels dat e-boeke gebruik word om onafhanklike leeswerk te ondersteun. As onderwysers en ouers het ons op hierdie instrumente begin vertrou om ons opkomende lesers te ondersteun. Maar te veel afhanklikheid beteken dat ons die potensiaal vir betrokkenheid en gesprekke verloor.
Studies het kinders getoon beter presteer wanneer u met 'n volwassene lees, en dit is dikwels 'n ryker ervaring met 'n gedrukte boek as met 'n e-boek.
Lees as ons jonk is, is nog steeds 'n gemeenskaplike ervaring. My eie sewejarige is op die ouderdom dat lees vir my 'n belangrike deel van sy ontwikkeling as leser is. Om op hom te vertrou om op sy eie te sit en van sy toestel af te lees, sal nooit werk nie.
Dit is nie om die nut van e-boeke te ontken nie. Hulle aanneming in skole is gelei deur die begeerte om leerders beter te ondersteun. Hulle bied onderwysers 'n uitgebreide biblioteek van titels en funksies wat ontwerp is om te lok en te motiveer.
Hierdie ingeboude funksies bied nuwe maniere om kinders te help om taal te dekodeer en bied ook belangrike ondersteuning vir kinders met spesiale behoeftes, soos disleksie en siggestremdheid.
Die navorsing dui egter op versigtigheid eerder as 'n groothandel van e-boeke. Studies het getoon dat die ekstra funksies van e-boeke, soos pop-ups, animasie en klank, die leerder se aandag kan aflei, afbreuk doen aan die leeservaring en begrip verminder van die teks.
Die boek as voorwerp
In regte boeke kan hierdie interaktiewe funksies ontbreek, maar die visuele en tasbare aard daarvan speel 'n sterk rol in die betrek van die leser.
Omdat boeke in dieselfde fisiese ruimte bestaan ​​as hul lesers - verspreide en gevind voorwerpe eerder as programme op 'n skerm - stel hulle die rol van keuse, een van die groot invloede op betrokkenheid.
Alhoewel my kind gewoonlik 'n huiwerige leser is, blaai hy graag deur boeke en kyk na die prente. Hy lees miskien nie noodwendig elke woord nie, maar boeke soos Dog Man, Kaptein onderbroek en Slegte ouens 'n fantastiese geleentheid gebied om hom te betrek.
Ons het dit selfs reggekry om leeswerk aan ons kinders se gunsteling aanlyn-speletjies te koppel. Hulle Minecraft handleidings het waardevolle hulpbronne geword en word selfs op speeldatums na vriende se huise geneem.
Baie van ons boeke is nie in die beste vorm nie, wat bewys dat hulle saamgeleef en geliefd is. Tweedehandse winkels en skoolbeurse bied 'n goedkoop opsie om verskeidenheid toe te voeg, en biblioteke is ook waardevol om die huisrakke aan te vul.
Maar besnoeiings op biblioteekbegrotings en -versamelings, soos onlangs deur Wellington Sentrale Biblioteek, dreig om die rol van die fisiese boek in kinders se lewens verder te ondermyn.
Skoolbiblioteke is ook dikwels die eerste ruimte om opgeoffer te word wanneer begrotings en ruimtebeperkings verskerp. Dit moedig die opname van digitale boeke aan en versterk die afhanklikheid van tegnologiese alternatiewe verder.
Natuurlik speel digitale tegnologie 'n belangrike rol in die ondersteuning van kinders om betrokke te raak en te leer, dikwels in kragtige nuwe maniere dit sou anders onmoontlik wees.
Maar in ons haas om "digitale oplossings" aan te neem en daarop te vertrou sonder duidelike regverdiging of oorweging van die effektiewe gebruik daarvan, waag ons die krag van voorwerpe van papier en ink.
Aangesien ons na vore kom uit 'n pandemie wat digitale vooruitgang versnel het, kan ons nie toelaat dat hierdie verwikkelinge die plek van regte boeke in die regte - in teenstelling met die virtuele lewens - verduister nie.