Notas oor die San Raphael Swell - Interessant
Alle foto's deur die skrywer. Skrywer se nota: Hierdie pos word opgedra aan die DJ's by Moab Community Radio, KZMU, 90.1.
Tim Patterson se aantekeninge oor een baan uit Boulder.
Boulder, Colorado. 18:00.
Skielik het ek en Dave nie meer werk gehad nie, dus is ons na Utah.
Ry in 'n storm suid, verby die Universiteit van Colorado, verby mense wat in die reën vasgevang is en tik op hul slimfone. In Golden het ons slae gekry by die Starbucks-deurrit.
Op my skoot: Utah Gazetteer, National Geographic-kaart van die San Rafael Swell, iPhone, nuwe Nikon-kamera, USAA MasterCard en die 3de uitgawe van Hiking and Exploring the San Raphael Swell deur Michael Kelsey.
Green River, Utah. 10 vm.
Ons koop spanspekke Crenshaw en Honeydew by 'n spanspek. Die spanspekke kos $ 3,85 elk en die spanspekdame sê vir my om hulle soos babas te behandel.
As ons wes ry, ry ons verby die Robber's Roost Motel, die Green River Bible Church, Ray's Tavern en - aan die rand van die stad - 'n versplinterde advertensiebord wat COLONOSCOPY adverteer.
Trailhead, Johansen's Corral. Middag.
Vyf minute nadat hy parkeer het, trek die Emery County Sheriff op - hoe het hy ons hier gevind?
Sheriff Jorgensen gee ons 'n toerisme-brosjure met 'n hoopvolle titel: "San Raphael-land - ons is nader as wat jy dink!"
Die brosjure is effens sonvas om so lank in sy motor te sit. Hy vra waarheen ons gaan en wanneer ons terug is - Virgin Spring Canyon, 'n paar dae. Hy vertel dat hy daardie land 'n bietjie van 'n vlotreis af verlede jaar ken. Dit wil voorkom asof hy wil gesels, maar ry weg en laat ons met rus.
Stilte van die uitgestrekte woestyn. Wind op geskuurde rotswande. Juniper bome. Tamarisk en katoenhout langs die rivier.
Dit blyk dat Dave sy slaapsak vergeet het.
Ek dink aan die hoofstuk in Dharma Bums wanneer Kerouac saam met Gary Snyder in die Sierras gaan stap en hul vriend sy slaapsak vergeet.
Dit is wat Ed Abbey te sê gehad het oor Kerouac:
'Jack Kerouac was soos 'n siek koelkas, het te hard gewerk om koel te bly en is op die skoot van sy moeder dood aan alkohol en infantilisme.'
Ons los ons iPhones in die vragmotor, en loop, grap oor 'n satellietfoon wat Facebook-statusopdaterings van oral op aarde moontlik maak.
'Sosiale media ... dit is waar die geld is. Sommige van ons het reputasies om te handhaaf. "
Naby Cane Wash. 14:00.
'N Oulike plek om te sit en skryf - 'n kaggel, 'n klipbank, uitsig op die mure van die canyon, in 'n skeure, koel. Hoe lank het iemand hier gebly?
Lig kom net reg op die wit sandsteen in, en Dave hardloop terug na die vragmotor om sy kamera en driepoot te kry - so ver as myl - so myl het ek tyd om my Keens af te sit en te verken.
Net die joga-mat uitgelê en 'n paar van die handleiding van Michael Kelsey gelees, wat blyk te wees uitstekend. Michael Kelsey het 'n houding en ken die San Raphael Swell baie goed uit persoonlike ervaring. Hy het na 214 lande, republieke, eilande of eilandgroepe gereis en jodium of bleikmiddel gebruik om sy water minder as tien keer te suiwer.
Ek grawe in die beesvleis en maak een blik sardientjies oop en ontdek dan dat een van my eetstokkies stukkend is, so ek gebruik 'n katoenhouttakkie om die sardientjies te eet.
Die volgende dag. Maagdelike lente? Middag.
Soggens stap ons met 'n beespad by die rivier op. Ek hou my termoskoffie van koffie hoog terwyl ons deur 'n kwas aan die rivier loop.
Daar is geen spoor by die monding van wat ons dink Virgin Spring Canyon is nie.
Skuur die canyon op. Onseker. Water? San Rafael rivierwater het gisteraand sout geproe - wil dit nie weer drink nie.
Niks vir 'n rukkie nie - net droë strome. Dan modder. Dan gly vetterig in.
Dan die lente aan die einde van die canyon - 'n klein swembad, modderig en gevul met goggas. Water drup in dun strome van mos op die canyonmuur af. Ons versamel hierdie water versigtig in ons Nalgenes en eet middagete - worsies, songedroogde tamaties, amandels. Dit neem ongeveer 30 minute om een ​​Nalgene te vul.
Nou het ek bo die lente ingekruip en is bang hier op die rand, versigtig om modder van die onderkant van my skoene af te skraap.
Stilte. Enorme rotsmure, nie 'n wolk in die bloublou blou lug nie.
Wonder hoe ek sal kom. Kyk hoe die arend bokant die canyonrand styg. Dink aan Ed Abbey.
Die enigste geluide is die krap van my potlood en die stroompie water wat in 'n Nalgene op 200 meter weg vloei.
Maagdelike lente? Aand.
Dave het my gehelp om af te klim.
Ek neem 'n sluk rum om my senuwees te vestig, rus teen die lente en lees twee kortverhale in Die New Yorker. Een verhaal handel oor die dood deur sosiale angs; die ander, deur Jonathan Safran-Foer, is die verhaal van 'n lewenslange huwelik in ongeveer 1000 woorde.
As dit te koel word in die lente, klim ek op na die sonskyndraad, lees 'n ander verhaal oor 'n mid-life crisis in die voorstede van Houston, kyk na 'n groot grys eekhoring wat soos 'n marmot lyk en 'n paar Siriese muntstukke vir iemand verstrooi om eendag te vind.
Dave gaan hoog tot by die muur van die amfiteater, tot by die wit Navajo-klip.
Hoe lank kan niemand daar bo wees nie?
Ek laat die vag, t-hemp en tydskrif agter en stap reguit op met die skuifrok in kortbroek en sandale, kamera in die een sak, in die ander notepad.
Heuwels kriptobiotiese grond, verdraaide ou denne. Warm in die son, koel in die skadu.
Ek stap heel bo-aan die oorhang bo die veer en beskou 'n kanonbal; modder sou my val demp.
Van die oorhang af kan ek die glinsterende blare aan die bokant van die groot katoenhoutboom wat deur die lente gewortel is, aanraak.
Ons bou 'n groot vuur en Dave grawe 'n put in die sand, begrawe die kole en slaap bo-op. Die sand word egter te warm in die middel van die nag, en hy kry nie veel slaap nie.
Ons stap in die middaghitte uit, droë lippe kraak. Dave sê vir my dat die Razorbacks vanjaar 'n draai gaan maak by die nasionale kampioenskap. Ons swem in die koue rivier en eet 'n hele Crenshaw-spanspek, ongeveer 10 groot snye elk - die beste spanspek wat ek nog ooit gehad het.