Namibia | Thulana
My vriendin Emsie nooi my op die ingewing saam na Swakopmund se COSDEF sentrum. Wanneer mens Swakop inry vanaf ons binneland se kant, dan kan jy dié plek nie misry nie. Een enorme bont stapel van geboue toring trots asof dit stof van die woestyn afgeskud het en gemaak staan is.
Emsie is reeds ‘n Engel hier op aarde, as sy asem uitblaas word sy net vlerke ge-issue dan is sy oppad! So gaan Emsie en reuse boks ou patrone en borduur goete afgee en ek is net daar want ek ly aan FOMO. (Fear of missing out)
Vanaf Links: Tilla, Ayumi, Emsie en Naoko besig om die geskenkte goedere te bekyk.
By die kantoor, is die ene miernes van bedrywighede, Michelle //Inixas (Groot Indoena koördineerder) stel ons voor aan Ayumi en Naoko, twee regte egte fyntjies ingevoerde Japanese vrywilligers wat hier kom klasgee. Die Japanese regering belê só op ‘n ander manier in Namibië.
Vanaf Links: Emsie, Ayumi en Naoko
In ‘n goeie Engels verklaar Ayumi en Naoko beide is reeds gek oor Swakopmund se woestynsand en see. Hulle vertel hulle word nog oorweldig met die weer wat sommer vier seisoene in een dag uitrol. Die klas is stemmig en spiekeries netjies. Toevallig sien ek die klasreëls op die muur raak.
Klasreëls – nou verstaan ek als, sonder reëls sou dit chaos wees.
Nou dié wat my ken weet mos in Akkra – Ghana was daar ook die een en ander naaldwerk projek wat mense van die straat af hou – en wys hoe jy inkomste kan genereer. Hierdie projek is in ‘n ander klas. Na een jaar kan jy aankap, maar na twee jaar se kursus is jy ten volle gekwalifiseer as ontwerper wat jou eie patrone kan ontwerp, knip en stik.
Wat wou; moet nie dink Tilla Smit gooi die studente net vir die wolve nie, daar word ook formele besigheidsvaardighede en wiskunde lesse tussendeur die ontwerp en patroonknip klasse aangebied. Tilla is ook ‘n leerkrag by dié Modeontwerpskool, sy sê sy neem ‘n student van zero tot gekwalifiseerd. Sy lê groot klem op die kwaliteit van voltooide projekte.
Tilla Smit in aksie
Tilla is nie ‘n groenblaar as dit kom by gemeenskap projekte nie. As aktiewe lid van Bröt für di Welt, en jare se mense kennis agter die blad, offer sy soveel meer as net boekekennis.
Ons het ons verlustig in die vrolike Afrika-kleure, waarmee die studente woeker om hulle huidige projek te voltooi. Hulle ywerigheid spreek boekdele, trots wys elkeen waarmee hulle doenig is, Tilla sê dis tyd om ‘n breuk te neem maar niemand roer of staan op nie. Kap net aan … “nie jou tipiese student nie”, dink ek verbaas by myself.
Die studente kom van oor die hele Namibië; plekkies soos Khorigas, Omaruru, Omathia, Mondesa, Odangwa, Opuvu. Elkeen met ‘n blink idee om eendag sy eie besigheid te bedryf.
Nadat ons wegstap van die modeontwerpers loer ons in by die ander klasse. My mond hang oop soos ‘n waenhuisdeur; Visuele Kunste, Juweliersmakers en Leerkuns word ook aangebied. Hierdie studente se handewerk word verkoop teen billike pryse, en afgestudeerde studente kan ‘n ‘Pod’ huur vir net N$200 p/m en heeltyds werk en smous.
Hierdie is die ‘Pods’ waarvan ‘n afgestudeerde student kan werk en smous.
Vir diewat reken woestynland is droog en dor – hulle is verkeerd! Jy moet net rondkyk. So in die wegstap dink ek bymyself: “Orals om my lê talent gesaai – soos klip in die woestyn.
This entry was posted in Living in Africa, Namibia, Woestynkoors and tagged Afrikaans, afrikakuns, COSDEF, handwerk, Japan, Namibia, Namibië, See, Volunteer, Woestyn on April 20, 2018 by Daniël Bezuidenhout.
Volgens Toeka-tokkel no2: Skryf ons oor vakansie
Meer kosbaar as diamante is vakansie herinneringe.
In my eerste foto van my as baba, sit ek op Durban se strand en sand eet. Op die kiekie dra Ouma ‘n swemkappie met bont rubberblommetjies, my Ma in ‘n sexy bikini en my ouboet staan ongeduldig met ‘n drup –roomys onder die sambreel.
Op ‘n volgende kiekie staan ek met ‘n skoothondjie in die arms by die Taalmonument. My Ma en ouboet is ook in die foto, en ‘n kleinboet is ook nou in die prentjie. Ek onthou ‘n kampvakansie met ‘n vaal groen tent langs ‘n vlak breë rivier. Ons wat in die koel water speel en ‘n waterslang wat kalmpies tussen ons deurswem. My Ma se ontsteltenis toe die apies van die kosvoorraad wegdra. Kleintyd onthou ek my Pa se uitbundigheid toe hy, ons met ‘n helder geel “Beech buggy” teen ‘n duin uitjaag. Ek onthou die hitte om oop kampvure op die strand en ons Doberman se nat swem lyf, saam op vakansie.
Kampvure, “Beech buggies” en honde is deesdae verbode op strande.
So onthou ek ook, twee nagmerrie vakansies. Een daarvan ry drie gesinne al die pad na Mosambiek. Die voorafbetaalde woonplek is niks soos dit op die Internet geadverteer is nie. Geen lugversorging, geen krag, muskiete en sandvlieë wat ons lewendig opvreet, bamboes-beddens sonder matrasse en dronk studente met net een cd die hele vakansie. Daar word in die bakkies ingebreek en kontant gesteel, genadiglik los die boggers die paspoorte uit. Die kersie op die koek is ‘n man en vrou van verskillende gesinne wat sonder sweempie van skaamte ‘n verhouding aangaan en almal skielik op eierdoppe rondstap. Wat ‘n gemors van ‘n vakansie!
Die ander goor vakansie was in Swakopmund toe frats-weer ‘n hele tien dae opklits. Ons ouers en my broers met beide se families kom al die pad van die Republiek af deurgery, en skielik reën dit in millimeters in Swakop. Daai plek kry maar gemiddeld 3mm reën per jaar en in twee dae kry die kus dorpie skielik 10mm!
Almal sak winkels toe vir iets warms om aan te trek want die seestorms se winde woed in die strate. Geen visvang kans nie, almal bibber en beef en sit soos nat hoenders in ‘n bondel. Die gemoedere loop hoog en almal is vies en byterig. Niemand kan sonbruin of raak-rugby op die strand speel nie. Die fênsie blink mouters uit die Republiek gly en sit vas in die sout-strate wat oornag in modder en snot verander het. ‘n Ongeluk met 4×4 duine motorfietse in die duine het ‘n duur hospitaal besoek op hande. Almal vra heeltyd wanneer sal die weer draai en tien dae later is die familie druipstert en mislik weer terug na die Republiek.
Jy kan nie by die huis vakansie hou nie. Na twintig-jaar moes my man volgens sy firma se personeel reëls op ‘n ‘sabatsbreuk’ gaan vir 12 weke. Die kinders moes skooltoe gaan en ek moes werk, daarom het hy nie weggegaan nie. Op die 4de week het hy vir die eerste keer effe later geslaap. Hy het elke dag die kinders skooltoe geneem en koerant gelees in koffiewinkels. Meestal het hy lostakies op die dorp verrig vir my en sy ma. Na drie weke is sy verveeldheid op breekpunt en is hy terug werk toe, en hy ‘bank’ toe die verdere drie weke.
Vakansies hoef nie duur te wees nie. Net anders. As jy in die stad woon, gaan kuier in die Karoo op ‘n plaas. As jy op die Rigtersveld woon, gaan ry die Gautrein en gaan ysskaats.
Elke ander reisagentskap offer gedurig spesiale aanbiedings. Ek reken ‘n mens moet uitvind wat is die goedkoopste manier om die verste te reis. Reis na vreemde plekke, klim, klouter, skie, grou, swem, duik, snorkel, vang, fotografeer skryf en onthou, maar gaan. Dis brood soos vars gebakte brood vir jou siel.
Vakansie – varsgebakte brood vir jou siel…
Film Resensie: An Infinite Scream
Elkeen van ons wat soos ‘n volstruis met sy kop in die sand staan, en vertrou die regering sal na al jou belange omsien, moet ‘n slag staan en wonder hoe goed dit uitgewerk het vir die Boesmans.
In ‘n aangrypende artistiese dokumentêr, “An Infinite Scream”, kry die Imke Rust jou kop uit die sand.
Die produksie is behartig deur haar talentvolle man, Musikant en Filmvervaardiger, Steffen Holzkamp – tans woonagtig in Berlyn. Hera Lindholm en Kema Migal se klankbaan laat jou nekhare by tye regopstaan. Die musiek is perfek in lyn met die broosheid van die Namib woestyn.
Sholgololo Nest. Naukluft Reserve. Namib. Imke Rust (c) photographed and assisted by Steffen Holzkamp (Photos by Imke Rust)
Hierdie 45-minute gordynwegtrek bied jou ‘n glimps van die kunstenaar se kreatiewe denkproses, trek jou in – met die voetval in die woestyngruis en die hittegolwe wat saam speel in die duine, voel jy die seelug en sout in jou neus optrek.
My Gradering: 4/5.
Wat “An infinite scream” so suksesvol maak is hoe kalm die kyker terugsit en die kreatiewe proses volg, amper soos ‘n mak lam, voordat hy geslag word. Reg voor jou oë, besef jy die impak wat die kunstenaar se tema en fokus het op Swakopmund en Namibië se gemeenskap.
Een oomblik verwonder jy jou aan die gevoel van spier wit, onskuldige growwe sout in jou hande, verluister jy jou aan die ritmiese saai en strooi geluid soos klippies wat reën. Die volgende oomblik sit jy kierts regop wanneer ‘n media debakel voor jou oë afspeel, jy sit vasgenael, te bang om ‘n enkele feit misleidend op te neem.
Steffen se film en klank tegniek laat jou met ‘n intense waardering vir die denkproses, analisering, tydspan en realiseëring van Imke se kunstalent. Kunsstukke maak hulleself nie – in ‘n rare tydsgleuf deel Imke haar passie, verstaan jy skielik hoe elke kunsstreep van haar, ‘n deel van haar binneste is wat sy aan die Wêreld bloodstel.
Waterberg Wilderness Lodge, Namibia. Medium: Masking Tape on rock. Artist: Imke Rust (c) photographed and assisted by Steffen Holzkamp (Photos by Imke Rust)
‘n Babbeloniese gebabbel van dialoog oorweldig nie elke tydgleuf en raam van die film nie. Die film strek oor twee kontinente en drie tale word behartig meestal Engels, Duits en Afrikaans met onderskrifte in Engels. Jy word intiem toegelaat om elke griesel kreatiewe proses te beleef saam met Imke; die pluk van die wind, die brand van son en die steek van kameeldorings.
Aan die einde van die dag besef jy watter impak ‘n kunstenaar se kuns op die politieke hoi-poloî en ekonomiesespelers kan hê.
Dan is daar die vraag wat jy jouself vra; “staan ek kop in die sand?”
Daardie vraag bly met jou, soos ‘n klip in jou skoen.
As jy jouself in Windhoek bevind, moet die vertoning nie misloop nie.
Datum: 14e of Januarie 2016
Tyd: 19h15 (Durasie: 45min)
Plek: Goethe Institut, 1-5 Fidel Castro Straat
Kunstenaar: Imke Rust en die filmvervaardiger Steffen Holzkamp sal beide teenswoordig wees.
Ons weet nog nie waneer die film vrygestel gaan word op Internet nie. Almal wat belangstel is welkom om in te skryf op die film se bladsy vir nuus, waar dit bekendgestel sal word. Dit is die plan om dit hopenlik in die vroeë toekoms vry te stel. Kliek hier langs om in te teken: https://aninfinitescream.wordpress.com/news/
Gaan lees hier oor Uranium Myne in Namibië, en waarom ons die regte vrae moet vra.
Gaan lees Adam Hartman – The Namibian se skrywe omtrend die media debakel rondom Imke se kontroversiële kuns.
Gaan lees hier verder die media artikels van Imke Rust
This entry was posted in Expat Living, Living in Africa, Strange things, Traveling, Vreemde dinge, Woestynkoors and tagged Afrikaans, Film, Imke Rust, Kunstenaar, Namib Woestyn, Namibia, Namibië, Shongololo, Swakopmund on January 12, 2016 by Daniël Bezuidenhout.
Volgens Scrappy griffel ons oor Nuwejaarsvoornemes
Mense wat my ken, weet ek is die besige soort. Anderdag vra iemand vir my uit die bloute, “wat jaag my so”?
Dae lank het die antwoord my kop omgedop.
Toe slaat dit my! Op ses-en-veertig, het ek reeds my Pa met vyf jaar oorleef. Ek was maar ‘n jaar uit die skool to hy eendag in die fleur van sy lewe, op een-en-veertig omkap, mossiedood voordat hy die grond tref: hartaanval.
My Pa was ‘n interessante ou. Hy het vyf-uur elke oggend opgestaan, moerkoffie bekertjie in die hand gesit op die stoep en wag vir die son om op te kom. Hy het gesit en Bybel lees, in sy kamer of op die stoep. Lang stukke onderstreep en aantekeninge in die kantlyntjies in fynskrif gemaak. In die kombuis was sy eenvoudige potjie ‘puthu-pap’ op die stoofplaat aan die gang. Volgens hom het hy ‘n hele ekstra lewe gelewe, siende dat hy ten minste ‘n uur of drie vroeër as ander mense opgestaan het.
Ek het min erg aan verlepte nuwejaarsvoornemes soos gewig verloor, gesonder eet, minder stress – om maar aan ‘n paar floues te dink.
My voornemes is goeters om te doen. Voordat my uurglas uitloop, moet ek nog baie beleef en sien en doen.
Elke jaar wil ek reis, na ‘n plek in Afrika, en een vêr weg. In 2016 wil ek swem in warm see-blou water, eilande rondom Portugal gaan sien, ook reis na Indonesië, Vietnam, miskien Mayanmar, en Australië as daar genoeg verlof tyd is.
In die Okawango Delta moet ek honderde olifante gaan beloer, en iewers op ‘n hout kanoe gaan roei op ‘n breë rivier – lekker laag in die koel water. Tiervis moet ek vang en ek het nog nooit probeer laslapwerk doen nie. Fotografie klasse wag op my, en dan is daar nog soveel mooi boeke en digbundels wat ek moet raaklees.
Ek wil ‘n olifant bad, in ‘n hangmat op ‘n tropiese eiland wieg, kaalvoet deur ‘n rysland stap, vuurvliegies vang in ‘n glasbottel vang. Daar’s ‘n kraamkliniek wat ek moet klaar bou aan die anderkant van die Voltameer in Ghana.
My lysie van dinge om te doen is nog veel langer – kan hierdie jaar se plannetjies oorloop in volgende jaar, of tel dit nie?
This entry was posted in Expat Living, Living in Africa, Strange things, Traveling, Vreemde dinge and tagged Africa, Afrika, Afrikaans, Ghana, Hartaanval, Namibia, Nuwejaar, Olifante on January 11, 2016 by Daniël Bezuidenhout.
Annerdag se Goeters Select Month September 2018 July 2018 June 2018 May 2018 April 2018 March 2018 February 2018 January 2018 December 2017 November 2017 October 2017 September 2017 July 2017 June 2017 May 2017 April 2017 March 2017 December 2016 November 2016 October 2016 September 2016 July 2016 May 2016 April 2016 March 2016 February 2016 January 2016 December 2015 November 2015 October 2015 September 2015 August 2015 July 2015 June 2015 May 2015 April 2015 March 2015 February 2015 January 2015 December 2014 November 2014 October 2014