My giver vriendin, wat haarself opoffer vir haar medemens en altyd gee al het sy niks om te gee nie. Sy sal haar laaste kilojoule energie gee om die lewe vir ander beter te maak. Sy is ‘n engel, ‘n engel. Sy is ‘n vrou, ‘n vriendin en ma van twee pragtige seuns. Ook sy dra nou die litteken op haar bors. Dit sny diep. Dit maak my so seer dat ek nie eens durf wonder hoe sy moet voel nie. Eintlik weet ek… ek het ‘n kykie in haar hart gehad, en dit wat ek gesien het het my hart versplinter.
‘n Aanraking, ‘n persoonlike gebed, ‘n grappie, nonsens praat oor alledaagse goed of net eenvoudig jou stille teenwoordigheid wys nie net dat jy omgee nie, dit trek ook die persoon se aandag vir ‘n oomblik af van die stryd wat sy stry. Dit maak ‘n lang dag korter. Mense met kanker het nie altyd die moed en krag vir mense nie, maar ons moet húlle altyd die keuse gee of hulle kans sien of nie.
As mens bietjie gaan sit en nadink oor dinge lyk gister se hartseer en pyn, net na gíster se hartseer en pyn. As jy opkyk en die mense raaksien vir wie jy lief is, dan besef jy dat dit hulle is wat jou ‘n rede gee om op te staan en te baklei al voel jy soms lus vir opgee. Ek onthou nie veel van hoërskool nie, maar ek onthou ‘n gesegde wat teen een van my onderwysers se muur was so goed; ‘Gister is verby, môre moet nog kom, vandag is die tyd om te lewe.’