Ek onthou die tyd toe ek in die laerskool was en my oupa Doepie skielik dood is aan ‘n hartaanval. Verseker sal ek nooit die vreeslike hartseer in die begraafplaas vergeet nie. Ek sien nou nog hoe ouma die lykswa laat stil hou en die oom met die swart pak vra of sy dan net nog vir oulaas so entjie saam met oupa kan ry tot by sy laaste rusplek.
Vir maande het dit so aangehou tot die vreeslike bang van oupa in ‘n kis wat daar in die gat wegsak bietjie minder begin raak het.
Anders as jare gelede is ek nie bang vir slaaptyd nie, o nee, want nou is ek nie meer ‘n spook jagter nie maar ‘n volwaardige spook wagter. Skielik kan ek nie wag om te gaan slaap nie want elke dag is daar so bietjie hoop dat daar dalk tog iewers ‘n konneksie is tussen my wêreld aan die kant en ouma s’n aan die ander kant.