Die lenige liefde – Herman de Coninck | My Kop Op 'n Blok!
Posted by: mykopop | Donderdag 14 Januarie 2010 Die lenige liefde – Herman de Coninck
Die titel, Die Lenige Liefde is ontleen aan de Coninck se debuutbundel de Lenige Liefde.
Die Vlaamse digter Herman de Coninck (1944-1997) staan bekend as die man was sy volk geleer het om poësie te lees . Verder, volgens Wikipedia, het hy die gewone taal en dus ook die gewone lewe “herwaardeer” wat hom die vader van die nuwe realisme maak. Hy het skielik gesterf a.g.v. ‘n hartaanval tydens ‘n literatuurkongres in Lissabon, in 1997 toe hy 53 was.
In die inleiding noem Daniel Hugo hom: “die onvergelyklike digter van die vergelyking”, en noem dat daar in sy versamelde gedigte nie minder as 18 gedigte staan wat met die woord “zoals” begin.
Ek het met Herman de Coninck kennis gemaak deur ‘n vorige bundel vertalings van sy gedigte deur Daniel Hugo, getiteld Liefde, miskien. Die bundel was in ons plaaslike biblioteek en het net verdwyn, nadat ek dit vroeër jare ‘n paar keer uitgeneem het. Ek moet erken ek het ‘n paar afskrifte gemaak vir eie gebruik. Sedertdien was ek op soek na ‘n eksemplaar van Liefde, miskien, maar het nooit een raakgeloop nie. Die verskyning van hierdie bundel was dus vir my ‘n blye dag.
Noudat ek die nuwe bundel gelees het, wonder ek of dit is presies wat ek wou gehad het. Miskien moet ek liewer de Coninck se veramelde gedigte koop en na die beste van my vermoë met my swak Nederlands lees sonder om gedurig te verwys tussen die oorspronklike en vertaalde gedig. Miskien is die formaat waar die oorspronklike en vertaalde gedig langs mekaar staan net nie goed vir my nie, dalk moes dit liewer twee aparte gedeeltes van die boek uitgemaak het, met verklarende voetnotas om uitdrukkings wat onbekend aan Afrikaanssprekendes is. Ek sal miskien eendag met Daniel Hugo probeer korrespondeer oor my “besware”. Intussen, as jy nie regtig Nederlands lees nie, raai ek jou aan om net die Afrikaans te lees en dit te geniet!
Ek wil graag ‘n paar van my gunstelinge aanhaal.
Oor sy liefde vir die taal en poësie:
soos ‘n perd bestyg en uitdagend
wat ons wou verower, O,
op stal in ‘n gedig, runnikend
en na die verste betekenisse
Oor die romantiese en erotiesie liefde (en weer die taal!):
Jou truitjies en jou wit en rooi
serpe en jou kouse en jou broekies
(met liefde gemaak sê die reklame)
en jou buustelyfies (daar steek poësie in
dié dinge, veral as jy hulle dra)
lê in hierdie gedig rondgestrooi
soos in jou kamer
(Intussen soen ons gou
in hierdie sin tussen hakies, so sien
die leser ons nie.) Wat dink u hiervan
dit is ‘n venster dié om na die werklikheid
te kyk, alles wat u daar sien
bestaan. Is dit nie presies
soos in ‘n gedig nie?
Oor sy liefde vir plekke:
en die meeue aan hulle gekrys
en die gekrys aan die wind
en die wind aan niemand
Oor sy liefde vir sy familie:
Hy sê niks meer nie, hy is ‘n sfeer, my vader
van ou woorde: die woord “altegader”
die woord “gelaat” en “ofskoon” en “bemind”
So rustig wil ek ook sterwe, ‘n keer of ses, sewe
in die drome van my kind
Toe ek doodgewoon bly lewe.
Oor sy liefde vir sy dogtertjie:
Vingerafdrukke op die venster (fragment)
My dogter langs my voor die venster. Om van haar te hou
is die maklikste manier of dit alles te onthou.
In hulle smidswinkelkele vind voëls die klank
En helaas, sy nadenke oor die dood:
En die swart kraai kom toe
oor sewe berge gevlieg en
bring ‘n brief in sy bek
‘n swart koevert met ‘n swart
kaartjie en daarop in wit
letters die woord “swart”.
So donker is die nag van die dood
en so wit is ons skrik.
Posted in Afrikaans, Boek, Digbundel | Etikette: Afrikaans, Boek, Digbundel
« Die Happy Heks van Aukurabis
Racha Arodaky – Só moet ‘n pianiste mos lyk! »