My hond is nie self nie
Die verwarrende en skrikwekkende tyd wanneer jy weet dat iets verkeerd is
'N Algemene rede om 'n troeteldier aan die veearts te bring, is omdat die troeteldier "nie sy / haar normale self is nie." Hierdie vae gesondheidsklagte kan enige van verskeie moontlike probleme aandui, en neem 'n paar slinkse werk aan die kant van die veeartsenykundige span.
Subtiele of geleidelike veranderinge in gesondheid kan moeilik wees om op te spoor, maar hoe gouer hulle aangespreek word, hoe beter. Wat gebeur as jy nie seker is dat daar 'n probleem is of nie?
Beter veilig as jammer - vra jou veearts. Wat gebeur as jy daardie veearts is, en daardie troeteldier is jou troeteldier?
Hierdie storie gaan oor my geliefde hond, Sophie. Ek het eers oor haar op hierdie webwerf geskryf, kort nadat ons haar in 2002 van die skuiling aangeneem het.
'N gesonde lewe
Sophie het 'n energieke lewe gelei om ons twee kinders en talle troeteldiere deur die jare te verhoog. Sy was gesond en pynloos, haar enigste "kwessies" in die lewe was geraasfobie en skeidingsangs. Sy het my baie geleer oor die toestande oor die jare, en saam het ons werkbare oplossings gekry.
Ons somer was 'n aktiewe een, met baie stap en stap en mense-groet. Sy was altyd in die voorhoede en het gesmee voor haar stadiger (en jonger) Greyhound-huisgenote, Argos en Purl.
Dan, 'n verandering
Dit was 'n klein verandering. Die eerste oggend was 'n bietjie meer dringend, nie die sniff-sniff-snuif voor die urineer soos gewoonlik nie. Sy het net 'n tweede of so langer as normaal vir haar gesit.
Ek het dit eendag na my man uitgewys. Sien jy dit? Nee, hy het nie. Maar ek het gedoen, en dit was kommerwekkend.
Ek het 'n paar bloedtoetse uitgehardloop en 'n urinemonster as 'n eerste kyk versamel.
Al die bloedtoetse (chemieprofiel, volledige bloedtelling) wat Augustus was normaal, behalwe 'n opwaartse neiging - maar nog steeds binne die normale omvang - van die BUN (Bloed Urea Stikstof) en kreatinien uit bloedwerk wat in Februarie getrek is.
Hierdie twee bloedchemiewaardes hou verband met nierfunksie. Die urinale analise was onmerkbaar behalwe vir die urine-spesifieke swaartekrag - wat geopenbaar isotenurie, swak gekonsentreerde urine.
Was dit 'n geval van vroeë nierversaking? Meer toetsing was nodig. Ek het geraadpleeg met my vriend en veterinêre interne medisyne spesialis, dr. Zikes.
Volgende, 'n sistosentese, wat urine via 'n naald direk in die blaas insamel, om vir 'n kultuur van die urine in te dien om 'n infeksie uit te sluit. Dit was negatief.
Radiograwe was onmerkbaar. Abdominale ultraklank - lewer, niere, adrenale kliere, blaas, dermkanaal en meer - almal normaal. Daar was egter een abnormale bevinding, die milt het 'n paar letsels gehad. Die milt was van normale grootte en vorm, maar daar was klein onreëlmatighede in die weefsel van die milt.
Die volgende stap sal 'n naaldbiopsie van die milt wees, maar vleklike kneusplekke, genaamd petechiae, is opgemerk. Sophie se maag is geskeer ter voorbereiding vir die ultraklank. Hierdie bevinding kon dui op 'n bloeding probleem, so 'n naald biopsie was nie 'n goeie idee tot meer ondersoek.
Een limfknoop (voorgeskrewe) was effens vergroot. Ons het dit gemonster, en het die monster gelees deur twee veeartsenykundige patoloë.
Dit het teruggekom as "reaktief," geen kankerselle gevind nie. Die nodusarea het egter baie na-aspirate geword. Bloeding het plaasgevind.
Dit was 'n week en 'n half sedert die aanvanklike bloedwerk. Ons het die bloedtelling herhaal. Hierdie keer was daar feitlik geen bloedplaatjies te vinde nie. Dit is 'n toestand bekend as trombositopenie. Bloedplaatjies is verantwoordelik vir bloedstolling. Sonder hulle is daar bloeding en bloeding (neusbloeding, blouse met besering of chirurgie).
Trombositopenie kan voorkom vir verskeie redes, soms geen bekende rede (genoem idiopatiese trombositopenie, meer algemeen by jong honde). Vir 'n 12-jarige hond is kanker egter 'n algemene skuldige. Dit was dishartening, ten minste die minste. Ons moes die bloedplaatjiegetalle opbring voordat ons verder diagnosties gaan.
Ek het Sophie op prednisoon begin, om outomatiese vernietiging van bloedplaatjies en melatonien te beheer, wat kan help om getalle op te tel.
Prednisoon is nie pret nie. My gematigde, wat-omgee-oor-behandel hond was nou op die jag vir kos, kos en kos. Sy was dors en moes meer urineer. Maar haar bloedplaatjiegetalle het verbeter. Totdat hulle 'n duik geneem het. Ek het cyclosporine bygevoeg, 'n middel om te help waar prednisoon begin misluk.
Sophie het hierdie twee maande goed gedoen. Sy het steeds liefgehad vir haar loop, haar lekkernye, en saam met haar familie, soos altyd. Maar sy was moeg. My hond wat blykbaar nooit moeg te raak nie, selfs net soos die somer, was moeg.
Die nie-amptelike diagnose: kanker, waarskynlik in die spleniese letsels loer.
Sê tot siens
Ek het van die begin af geweet dat "alles moontlik was" op haar ouderdom van twaalf. En ek het geweet ek gaan nie extreem lank gaan om Sophie met 'n paar maande te voorsien nie, net om Sophie 'n paar maande te gee om nie goed te voel nie. Diep af begin my afskeid sodra ek geweet het iets is verkeerd.
Waar is die lyn tussen 'okay' en 'feeling really crummy and struggling' vir 'n geliefde troeteldier? In hierdie gevalle is dit op sy beste donker gebied. Die maatstaf van wat is "normaal" bly verskuif. Die nuwe normale kan vir een kort lewenswandel gaan, voordat dit nie eens as 'n ware wandeling gereken sou word nie. Dis waar ons was.
Sophie het gesukkel toe sy nie "op" was vir die mense wat sy liefgehad het of op 'n wandeling gehad het nie. Haar eetlus het afgeneem, slaap was moeilik, asemhaling was besig om te werk, en ek het 'n effense bloedige neus gesien en gesê dit is tyd.
Die kinders het die keuse gehad van wanneer en hoe het hulle tot hul eerste lewenslange troeteldier gesê. Almal is anders in hoe hulle hartseer hanteer, en dit was vir almal moeilik. Ek is dankbaar vir medikasie om Sophie 'n gevoel van kalmte, vrede en 'n maklike uitstuur te gee.