“...Die amptelike erkenning van Afrikaans het nie beteken dat alle probleme nou uit die weg geruim is nie. Die wet het wel aan Afrikaans erkenning gegee, maar vir doeltreffende uitvoering daarvan moes Afrikaans sy bruikbaarheid op alle lewensterreine bewys, terwyl dit as kultuurtaal eintlik nog in sy kinderskoene gestaan het. Op die terrein van die hoë funksies wat Afrikaans skielik moes beklee, was daar 'n daadwerklike tekort aan geskikte terminologie.
Die volksheid en seggingskrag van die spontane Afrikaans het in 'n mate verlore gegaan deur die standaardisering en vernederlandsing daarvan. Die ander variëteite van Afrikaans waarin sulke elemente wel teenwoordig was, veral dié wat deur die gekleurde sprekers daarvan gebesig is, is gestigmatiseer. Die grootste tekortkoming in die Afrikaanse taalbeweging was dat dit nie al die taalgemeenskappe wat hulle van die taal bedien het, kon verenig in 'n gemeenskaplike taalstrewe nie.
Nou vir 'n bietjie politiek. Eintlik was die Apartheidboikotte 'n oorlog tussen Postmoderne en Victoriaanse denke. Denke is immers die spil waarom politiek draai.