Muurblok met die naam van Alexander die Grote - Inligting
Muurblok met die naam van Alexander die Grote
Groot muur van Gorgan
Die muur is geleë op 'n geografiese vernouing tussen die Kaspiese See en die berge van noordoostelike Iran. Dit is een van verskeie Kaspiese poorte in die oostelike deel van 'n streek wat in die oudheid bekend was as Hyrcania, op die nomadiese roete van die noordelike steppe na die Iraanse hartland. Daar word vermoed dat die muur die Sassaniese Ryk in die suide beskerm het van die mense in die noorde,  waarskynlik die White Huns. In sy boek egter Ryke en mure, Chaichian (2014) bevraagteken die geldigheid van hierdie interpretasie met behulp van historiese bewyse van moontlike polities-militêre bedreigings in die streek sowel as die ekonomiese geografie van Gorgan Wall se omgewing.  Dit word beskryf as "een van die mees ambisieuse en gesofistikeerde grensmure" wat ooit in die wêreld gebou is,  en die belangrikste van die Sassaniese verdedigingsvestings. 
Dit is 195 km (121 myl) lank en 6-10 m (20–33 voet) breed,  en beskik oor meer as 30 vestings wat tussen 10 en 50 km met tussenposes tussen mekaar is. Dit word slegs oortref deur die muurstelsels van die Chinese muur as die langste enkelsegmentgebou en die langste verdedigingsmuur wat bestaan.
Onder argeoloë staan ​​die muur ook bekend as "Die Rooi Slang"(Turkmeens: Qizil Alan) vanweë die kleur van sy stene. In Persies is dit onder die naam gewild"Alexander Barrier"(سد اسکندر Sadd-i-Iskandar) of "Alexander se muur"soos Alexander die Grote deur vroeë Moslems gedink word dat hy deur die Kaspiese poorte gegaan het tydens sy haastige opmars na Hyrcania en die ooste. Dit staan ​​ook bekend as die"Anushirvân -versperring"(سد انوشیروان Sadd-i Anushiravan) en "Firuz/Piruz -versperring"(سد پیروز), en word amptelik na verwys as"Gorgan -verdedigingsmuur"(دیوار دفاعی گرگان). Dit staan ​​bekend as Qïzïl Yïlan of Qazal Al'an aan plaaslike Iraanse Turkmeens. 
Die versperring bestaan ​​uit 'n muur, 195 km (121 myl) lank en 6-10 m (20-33 voet) breed,  met meer as 30 vestings met tussenposes van tussen 10 en 50 km (6,2 en 31,1 myl).  
Die boumateriaal bestaan ​​uit moddersteen, baksteen, gips en mortel. Klei is ook gedurende die vroeë Parthiese tydperk gebruik. Modderstene was in die vroeë periode meer gewild by die bou van forte en stede, terwyl afgevuurde stene in die latere tyd gewild geword het. Soms is een baksteen in die vertikale posisie geplaas, met twee horisontale rye stene bo en onder. Die moddergrootte of afgevuurde bakstene verskil, maar in die algemeen was die standaardgrootte 40 × 40 × 10 cm.  Die afgevuurde bakstene is gemaak uit die plaaslike loessgrond en in oonde langs die muurlyn afgevuur. 
Hierdie muur begin vanaf die Kaspiese kus, sirkels noord van Gonbade Kavous (antieke Gorgan, of Jorjan in Arabies), gaan na die noordooste en verdwyn in die Pishkamar -gebergte. Die muur lê effens ten noorde van 'n plaaslike rivier en beskik oor 'n sloot van 5 m (16 voet) wat water langs die grootste deel van die muur gelei het. 
In 1999 is 'n logistieke argeologiese ondersoek gedoen oor die muur as gevolg van probleme in ontwikkelingsprojekte, veral tydens die bou van die Golestan -dam, wat alle gebiede wat deur die muur bedek is, besproei. By die aansluiting van die muur en die dreineringskanaal uit die dam, ontdek argitekte die oorblyfsels van die Groot Muur van Gorgan. Die 40 geïdentifiseerde vestings wissel in dimensie en vorm, maar die meerderheid is vierkantige vestings, gemaak van dieselfde metselwerk as die muur self en in dieselfde tydperk.  As gevolg van baie probleme met ontwikkelings- en landbouprojekte, is argeoloë aangewys om die grens van die historiese vonds te merk deur sementblokke te lê.
Groter as Hadrian's Wall en die Antonine Wall saam (twee afsonderlike strukture in Brittanje wat die noordelike grense van die Romeinse Ryk gemerk het), word dit die grootste monument in sy soort tussen Europa en China genoem. Die muur is slegs die tweede van die mure wat die Chinese muur uitmaak as die langste verdedigingsmuur wat bestaan, en hoewel dit tans in 'n wesenlike verval was, is dit miskien selfs stewiger gebou as die vroeë vorme van die Groot Muur. 
Die roete, van oos na wes, word verteenwoordig deur die koördinate van die oorblyfsels van die volgende forte en ander kenmerke wat langs die muur lê. Die koördinate en fortgetalle, ens., Kom van Wikimapia:
As ons aangeneem het dat die forte net so dig beset was as die aan Hadrianus se muur, sou die garnisoen op die Gorgan -muur in die orde van 30 000 man gewees het. Modelle, met inagneming van die grootte en kamernommer van die kaserneblokke in die Gorgan -mure en die waarskynlik besettingsdigtheid, lewer tussen 15 000 en 36 000 soldate. Selfs die laagste skatting dui op 'n sterk en kragtige weermag, des te meer merkwaardig omdat ons ondersoeke slegs gefokus het op 200 km kwesbare grens, 'n klein fraksie van die duisende kilometers grense van een van die antieke wêreld se grootste ryke. 
Derbent Kaspiese hek
Derbent en sy Kaspiese poorte is in die westelike deel van die historiese streek Hyrcania. Alhoewel die vesting en mure aan die oostekant van die Kaspiese See onbekend was aan die Grieks-Romeinse historici, was die klassieke skrywers die westelike helfte van die indrukwekkende "noordelike versterkings" in die Kaukasus bekend. [ aanhaling nodig ]
Muurblok met die naam van Alexander die Grote - Geskiedenis
tab'-let: 'n Styf plat vel (bord, pad of plaat) wat gebruik word om skrif te ontvang. Klip, klei, hout en miskien brons, goud en loodtablette word ten minste in die Bybel genoem. In die Ou -Engelse sin van "locket" word die woord verkeerdelik in die King James -weergawe gebruik, ook van wat die Revised Version (Brits en Amerikaans) vertaal as "armlets", margin "necklaces" (Ex 35:22 Nu 31:50) en "parfuumdose" (Jes 3:20).
Die tegniese Hebreeuse woord vir tablet, luach, word oor die algemeen vertaal in beide die King James -weergawe en die hersiene weergawe (Brits en Amerikaans) as "tabel". Dit word gebruik vir klip-, hout- of metaalplate of tablette met of sonder skrif. In Jesaja (30: 8), waar die Hersiene weergawe (Brits en Amerikaans) 'tablet' vertaal, word dit in teenstelling met die 'rol' beteken en beteken dit waarskynlik die hout- of wasplank. In Habakkuk (2: 2, die American Standard Revised Version "tablet", die King James Version en die English Revised Version "tafel") verwys dit moontlik na 'n metaaltablet wat teen 'n muur opgerig moet word, maar meer waarskynlik verwys dit na die hout tablet. Dit word ook gebruik in Spreuke (3: 3 7: 3, die American Standard Revised Version "tablet", die King James Version en die English Revised Version "tabel") en in Jeremia (17: 1) figuurlik van die geskrif op die tablette van die hart, die woord word in die Septuagint weergegee deur dieselfde woord (plax) wat deur Paulus gebruik is (2 Kor 3: 3, "tabelle" in die King James Version en die Revised Version (Brits en Amerikaans)) in dieselfde figuur. In ander gevalle (Eks 24:12, ens.) Word dit gebruik van die kliptafels wat die dekaloog bevat.
Die woord gillayon (Jes 8: 1), wat vertaal word in die Revised Version (Britse en Amerikaanse) "tablet" en in die King James Version "rol", word elders (Jes 3:23) vertaal met "spieël", en is Dit word beskou as 'n leeg gepoleerde oppervlak vir skryf, veral omdat dit by latere gebruik die leë kantlyn van 'n rol beteken.
Daar word na die kleitablet verwys in Esegiël (4: 1, Engelse weergawes van die Bybel "teël"), en die gebruik daarvan daar vir 'n kaart van die stad is opvallend geïllustreer in moderne opgrawing deur 'n tabletkaart wat by Nippur ontdek is (Hilprecht, Verkennings, 518). Jeremia (32:14, die Revised Version (Britse en Amerikaanse) "dade", die King James -weergawe "getuienis") kan ook verwys na kleitablette, maar nie seker nie, aangesien rolaktes ook in erdekanne gehou is. Sommige dink dat Job (19:24) verwys na die skrif op loodtablette, soos dit in die oudheid en in die Middeleeue baie algemeen gebruik is vir die skryf van sjarme en veral vloeke, maar meer hou in dat inskripsies vol lood word hier bedoel. Die bord suiwer goud (Eks 28:36 Lev 8: 9), gegraveer soos die grawe van 'n seël wat op die verstek van Aaron was, kan ook behoorlik beskryf word as 'n tablet, wat die silwer verdrag tussen die Hetiete en Egiptenare en die goue plaat waarop koningin Helena van Adiabene (Yoma '37a Jewish Encyclopedia, VI, 334) 'n gedeelte uit die Pentateug gegraveer het (Nu 5: 19-22). Daar word verskeie kere in 1 Makkabeërs na brons tablette (deltos) verwys (8:22 14: 18,27,48).
"Daleth" (daleth of deleth), die Semitiese (Fenisiese) oorspronklike waaruit die generiese Griekse woord vir tablet (deltos) afgelei is (Gardthausen, bl. 124, noot 1), word miskien nie streng in hierdie betekenis in die Ou aangetref nie Testament. Die woord word egter van twee soorte geskrewe dokumente gebruik en daarop dui dat die een die oorspronklike van die "daleth" -tablet is. In Dt 6: 9 en 11:20 word beveel dat die wette van Yahweh op die poorte van die huise geskryf moet word, en telkens word die "daleths" (deure) bedoel, aangesien die deurposte ook genoem word, en in 1 Sam 21:13, waar Dawid "krap", word daar uitdruklik gesê dat dit op die "deure" ("daleths") van die poort is. Hierdie gebruik om op huisdeure en stadspoorte te skryf, stem ooreen met die moderne plasing van kennisgewings op kerkdeure en die telling van tellings op 'n deur deur die landelike herbergier, en dit lyk asof die naam van hierdie groot deurtafel na die draagbare tablet oorgegaan het. Aan die ander kant gebruik Jeremia (36:23) "daleths" (Engelse weergawes van die Bybel "blare") vir die kolomme van 'n rol, wat die term duidelik van die paneelvorm van die vouplate oorgedra het.
pinakis, of pinakidion, word gevind in Eseg 9: 2,11 in die weergawe van Symmachus in die plek van die "skrywer se inkhoorn", en pinakidion, in Lk 1:63, van die (hout) tablet waarop Sagarias die naam geskryf het John. Puxion word verskeie gebruik
keer deur Septuagint as die vertaling vir luach, en een keer (Hooglied 5:14) vir ivoor tablette. Sanis word twee of drie keer in die Septuaginta gebruik as die vertaling van "daleth" of luach, en nog meer gereeld in die ander weergawes. Die algemeenste Griekse term, beide in die Nuwe Testament (2 Kor 3: 3 Heb 9: 4) en in die Griekse Ou Testament, is plax, wat meestal van die kliptafels gebruik word. Dit word, net soos platos, wat ook in Septuaginta gebruik word vir luach, nie in die moderne handboeke herken nie (Thompson, Gardthausen, Birt).
Gardthausen, Griechische Palaeog., Leipzig, I (1911), 123-32 vergelyk pp. 24-45.
Sien ook literatuur onder SKRYF.
E. C. Richardson Bibliografie -inligting
Orr, James, M.A., D.D. Algemene redakteur. "Definisie vir 'tablet'". "International Standard Bible Encyclopedia". bible-history.com - ISBE 1915.
ef'-od ('ephowdh (28 keer),' ephodh (20 keer), 'ephodh Septuagint epomis, efoth, efod, efod, het exallos gesteel, bussine gesteel):
(1) 'n Heilige gewaad wat oorspronklik vir die hoëpriester ontwerp is (Eks 28: 4 ev 39: 2 e.v.), en gemaak van "goud, blou en pers, en skarlakenrooi, en fyn linne, wat aan twee skouers vasgehou word" stukke en 'n vaardig geweefde band wat gedien het as 'n gordel vir die efod. Op die skouerstukke was twee oniksstene waarop die name van die twaalf stamme van Israel gegraveer was. Dit is nie bekend of die efod onder die heupe gestrek het of net tot by die middellyf nie. Aan die skouerkleed vasgemaak deur kettings van suiwer goud was 'n borsplaat wat twaalf edelgesteentes in vier rye bevat. Onder die skouerkleed was die blou mantel van die skouerkleed wat tot by die voete van die priester strek. Die kleed van die skouerkleed was dus 'n kledingstuk wat, benewens die lang gewaad, ook die skouerkleed met sy skouerstukke en die borstas van oordeel bevat.
(2) Uit die historiese boeke leer ons dat efodusse deur ander persone as die hoëpriester gedra is. Die seuntjie Samuel was dus omgord met 'n linne -skouerkleed terwyl hy die bejaarde hoëpriester (1 Sam 2:18) bystaan, en die priesters in Nob, 85 in getal, word beskryf as mans met 'n linne -skouerkleed (1 Sam 22:18) en Dawid was met 'n linne -skouerkleed omgetrek toe hy dans in die optog wat die ark na Jerusalem gebring het (2 Sam 6:14). Die skouerkleed is by hierdie plegtige en gelukkige geleentheid as geskik vir die koning beskou, maar dit sou meer in die verhaal gelees het as om te aflei dat leke -aanbidders gereeld met die skouerkleed geklee was, en ons moet ook nie veronderstel dat ander priesters as die hoëpriester was nie gewoond om net so ryk en uitgebreide efodusse te dra as dié van die hoëpriester. Abjatar, wat hoëpriester geword het na die moord op sy vader deur Doeg, het waarskynlik die skouerkleed na die kamp van Dawid gebring wat die hoëpriester in sy bediening in Nob gedra het (1 Sam 23: 6), en deur hierdie skouerkleed het Dawid in sekere opsigte gesoek krisisse om die wil van Yahweh te leer ken (1 Sam 23: 9 30: 7). Sommige het aangevoer dat die skouerkleed, wat Abiathar in sy hand gebring het, 'n beeld eerder as 'n priesterlike kledingstuk was, maar daar is geen voldoende rede om dit as 'n kleed vir die hoëpriester te beskou nie. Die skouerkleed waaragter die swaard van Goliat in 'n doek toegedraai was, was moontlik 'n kleed wat aan die muur gehang was of self toegedraai was in 'n beskermende doek (1 Sam 21: 9).
(3) Die skouerkleed wat genoem word in Jdg 17: 5 18:14 f Hos 3: 4 hou verband met terafiete en ander afgodiese beelde. Ons kan eerlik erken dat ons nie die vorm, grootte en gebruik van die skouerkleed in hierdie gevalle ken nie, hoewel selfs die skouerkleed in hierdie gevalle moontlik 'n priesterlike kledingstuk was. Dieselfde opmerking geld vir die skouerkleed wat Gideon gemaak het, en wat 'n voorwerp geword het vir afgodediens in Israel (Jdg 8:27). Daar word aangevoer dat 'n kleed nie sewentienhonderd sikkels goud sou kos nie. Moontlik het Gideon 'n aanbiddingsapparaat opgestel wat ander artikels bevat net soos die moeder van Miga begin het met die belofte om 'n gesnede beeld en 'n gegote beeld te maak, en daarna 'n efod en terafim bygevoeg (Rg 17: 1-5). Boonop, as juwele en briljante op Gidcon se efod aangebring word, wie kan dan sê dat dit nie sewentienhonderd sikkels gekos het nie?
Braun, De vestitu sacerdotum (1698), 462 ev Ugolini, Thesaurus antiquitatum sacrarum (1744-69), XII, 785 f Ancessi, Annales de philos. chretienne, 1872 Konig, Rel. Hist. van Israel, 107 e.v. Van Hoonackcr, Le sacerdoce levitique (1899), 370 e.v. Foote, The Ephod, in "Johns Hopkins University Circulars," 1900.
John Richard Sampey Bibliografie -inligting
Orr, James, M.A., D.D. Algemene redakteur. "Definisie vir 'efod (1)'". "International Standard Bible Encyclopedia". bible-history.com - ISBE 1915.
Die Koninkryk van Masedonië in 336 vC
In 336 vC, terwyl hy by Aegae was, terwyl hy die troue van sy dogter deur Olympias, Cleopatra, by die broer van Olympias, Alexander I van Epirus, bygewoon het, is Philip vermoor deur die kaptein van sy lyfwag, Pausanias. vi [›] Toe Pausanias probeer ontsnap, val hy oor 'n wingerdstok en word doodgemaak deur sy agtervolgers, waaronder twee van Alexander se metgeselle, Perdiccas en Leonnatus. Alexander is op 20 -jarige ouderdom deur die Masedoniese weermag en deur die Masedoniese edelman tot koning uitgeroep.   
Alexander het sy bewind begin deur moontlike mededingers op die troon uit te skakel. Hy laat sy neef, die voormalige Amyntas IV, teregstel,  sowel as dat hy twee Masedoniese vorste uit die streek Lyncestis laat doodmaak, terwyl 'n derde, Alexander Lyncestes, gespaar bly. Olympias het Cleopatra Eurydice en haar dogter deur Philip, Europa, lewend laat brand. Toe Alexander hiervan uitvind, was hy woedend vir sy ma. Alexander beveel ook die moord op Attalus,  wat in bevel was van die vooraf bewaker van die leër in Klein -Asië. Attalus was destyds in korrespondensie met Demosthenes oor die moontlikheid om na Athene te gaan. Ongeag of Attalus werklik van plan was om te gaan, hy het Alexander reeds ernstig beledig, en na die moord op Attalus se niggie het Alexander waarskynlik gevoel dat Attalus te gevaarlik is om lewendig te bly.  Alexander het die lewe gespaar van Arrhidaeus, wat in alle opsigte verstandelik gestremd was, moontlik as gevolg van vergiftiging deur Olympias.    
Die nuus oor die dood van Philip het baie state tot opstand gewek, waaronder Thebe, Athene, Thessalië en die Thraciese stamme in die noorde van Masedonië. Toe die nuus van die opstande in Griekeland Alexander bereik, reageer hy vinnig. Alhoewel sy adviseurs hom aangeraai het om diplomasie te gebruik, het Alexander die Masedoniese kavallerie van 3 000 man bymekaargemaak en suidwaarts gery na Thessalië, die buurman van Masedonië in die suide. Toe hy die Thessaliese leër kry wat die pas tussen die berg Olympus en die berg Ossa beset, het hy die manne oor die berg Ossa laat ry. Toe die Thessaliërs die volgende dag wakker word, vind hulle Alexander aan die agterkant en gee hulle dadelik oor, terwyl hulle hul kavallerie by die krag van Alexander voeg, terwyl hy na die Peloponnesos ry.    
Alexander het by Thermopylae gestop, waar hy erken is as die leier van die Amphictyonic League voordat hy suidwaarts na Korinte gegaan het. Athene het vrede aangekla en Alexander het die gesant ontvang en almal wat by die opstand betrokke was, vergewe. In Korinte, waar die beroemde ontmoeting met Diogenes die Sinikus plaasgevind het, wat hom gevra het om 'n bietjie eenkant te staan ​​terwyl hy die son blokkeer,  kry Alexander die titel Hegemonen, net soos Philip, aangestel as bevelvoerder van die komende oorlog teen Persië. Terwyl hy in Korinte was, het hy die nuus gehoor van die Thraciër wat na die noorde opstaan.  
Voordat Alexander na Asië vertrek, wou Alexander sy noordelike grense beskerm, en in die lente van 335 vC het hy gevorder om verskeie skynbare opstande te onderdruk. Vanaf Amphipolis het hy eers ooswaarts na die land van die "Onafhanklike Thraciërs gegaan en by die berg Haemus het die Masedoniese weermag 'n Thraciese leër aangeval en verslaan wat die hoogtes beman het.  Die Masedoniërs stap verder na die land van die Triballi en gaan oor na die Triballiaanse leër naby die Lyginus -rivier  ('n sytak van die Donau).Alexander vorder daarna vir drie dae na die Donau en ontmoet die Getae -stam aan die oorkantste oewer. Hy het die Getae verbaas deur snags die rivier oor te steek, en hy het die Getae -weermag gedwing om terug te trek na die eerste kavalerie -skermutseling en hul stad aan die Masedoniese weermag oorgelaat.   Nuus bereik toe aan Alexander dat Cleitus, die koning van Illyria, en koning Glaukias van die Taulanti in opstand was teen die Masedoniese gesag. Alexander weswaarts na Illyria, verslaan Alexander om die beurt, en dwing Cleitus en Glaukias om met hul leërs te vlug, wat die noordelike grens van Alexander veilig laat.  
Terwyl hy seëvierend na die noorde gevoer het, het die Thebane en Atheners weer in opstand gekom. Alexander het sy veldtog onmiddellik onderbreek en met sy leër na die suide gegaan , maar terwyl die ander stede weer aarsel, besluit Thebe om met die grootste krag te weerstaan. Die weerstand was egter ondoeltreffend, en die stad is te midde van groot bloedvergieting met die grond platgeslaan, en sy gebied is verdeel tussen die ander Boeotiese stede. Die einde van Thebe het Athene onderdanig gemaak en die hele Griekeland ten minste uiterlik in vrede met Alexander gelaat.  Alexander vertrek daarna op sy Asiatiese veldtog, en laat Antipater as regent van Masedonië. 
'N Paar jaar gelede was ek en my vrou 'n week in Egipte. Deur van die gunstige wisselkoers gebruik te maak, het ons ons bedryfsbasis tot 'n luukse hotel in Kaïro gemaak, die plek wat gewoonlik ver bo ons vermoë is, die soort plek waar ervare reisigers soos ons na bewering gewoonlik bespot gebrek aan plaaslike geur. Ons het wel probeer om op te maak dat ons so voor versoeking geswig het deur ons met soveel gemoedsrus in die outentieke lewe van Egipte te werp elke keer as ons ons vyfster-oase verlaat.
Daarom het ons besluit om die alledaagse Egiptiese busdiens vir 'n dag na Alexandria te neem, eerder as om by 'n reismaatskappy aan te meld. Toe ons in die oggend opkom, het ons na die terminale gegaan en meer as drie uur lank, met bleek oë en meer as 'n bietjie ongemaklik, agter in 'n bus deurgebring. Die agterkant van elkeen van ons koppe voor ons het elke paar minute verander in 'n wydsoogende gesig, elke keer as ons medepassasiers nie meer die dwang kon weerstaan ​​om na die vreemde buitelanders te kyk nie. Kinders het ons 'n konstante stroom lekkergoed aangebied, en almal het die een woord Engels probeer wat almal blykbaar ken & Hallo! " —, af en toe af en toe meer ambisieus, " Welkom na Egipte! "
By die busstasie aan die buitewyke van Alexandrië is ons deur 'n stralende man wat trots en eienaardig voor 'n rateltrap -taxi gestaan ​​het, wag vir net sulke seldsame spesies soos ons. 'N Paar minute heen en weer het sy dienste vir die hele dag verseker, 'n privaat motor en bestuurder is nog een van die luukshede wat net 'n plek soos Egipte reisigers van beskeie middele soos ons bied. So, ons klim op die agtersitplek, die motor rol en swaai op sy moeë vere soos 'n boot op onstuimige waters terwyl ons dit doen.
Toe ons almal behoorlik ingekruip is, draai die bestuurder om na ons te kyk deur die gordyn wat sy domein van ons huis skei. " Waar kom jy vandaan? " vra hy.
Hierdie vraag is buitengewoon ingewikkeld vir ons om op die beste tye op die toeristepad te beantwoord, aangesien ek 'n Amerikaanse, 'n Duitse vrou is en ons in Denemarke woon. By hierdie geleentheid het ons vir baie moeilike minute glad nie vordering gemaak nie, totdat dit by my vrou gekom het dat hy sy vraag in 'n meer onmiddellike sin bedoel: hy vra vanwaar die bus waarop ons pas aangekom het, vertrek het. "Cairo! " het sy triomfantelik gesê.
"Ah … " Hy het ons 'n kennis gegee. U hou beter van Alexandria. Alexandria … special. " En daarmee draai hy om en begin die motor.
Ten spyte van ons vertroue in die bestuurder, was die stad wat ons daardie dag gesien het, in baie opsigte soos die meeste Egiptiese stede: dieselfde breë, byna aggressiewe vriendelikheid, dieselfde minagting van al die padreëls wat in ander lande heers (verkeer) ligte en baanmerkers word op sy beste beskou as voorstelle, die geringste hik in die verkeersstroom 'n uitnodiging om die horingknoppie vas te hou en daar te hou totdat die probleem tot 'n tevredenheid opgelos is) dieselfde bisarre hoë randstene wat die rande aandui van die paaie (sonder twyfel om te verhoed dat die kavalade van bestuurders sonder omgee die sypaadjies as hul deurgange gebruik) dieselfde lugkwaliteit wat slegter is as dié van die tipiese post-apokaliptiese film.
Almal wat na Alexandrië kom en daarvan droom om skouspelagtige monumente of geboue te sien wat uit die ou geskiedenis kom, sal beslis teleurgesteld wees. Dit is uiters moeilik om daar argeologie te doen, omdat die bedrywige moderne stad, met die tuiste van 5 miljoen siele, letterlik bo -op die ou gebou is in die afgelope paar eeue. En asof dit nie genoeg van 'n probleem was nie, blyk dit dat die meeste van wat êrens onder al die beton en staal kan bly, onder die seevlak gesak het as gevolg van die verskuiwende topografie van die gebied, wat nog meer nabygeleë uitdagings skep vir die toekomstige onthuller van antieke geheime. Dit alles wil sê dat die fabelagtige antieke biblioteek van Alexandria vandag lankal sou verdwyn, selfs al was dit nie tydens die klassieke tye tot op die grond afgebrand nie. Intussen is die naaste wat die moderne toeris aan die vuurtoring van Alexandrië kan kom, om die 550 jaar oue vesting van Qaitbay te besoek, wat volgens die legende gedeeltelik uit die laaste klippe gebou is om van die ou vuurtoring te verwyder .
Tog, daar is iets besonders aan Alexandrië, selfs vandag nog. Die straatmotors, strande en kafees aan die water, effens op die hakke, hoewel dit moontlik die oorlog teen terreur is, die ekonomiese krisis van 2008 en die Arabiese lente en die politieke onstabiliteit wat dit gevolg het, het die Egiptiese toeriste -ekonomie gedoen geen guns nie en#8212 behou steeds 'n sekere patrisiër, byna Europese geur. En die mense daar blyk steeds bewus te wees van hul ou erfenis op 'n manier wat 'n mens regtig nie in Kaïro verstaan ​​nie, waar daardie veel meer tasbare monumente vir die glorie van die verlede, die piramides van Giza, tipies behandel word as niks meer of minder as die enorme kontant nie koeie is hulle.
As die Alexandria van ouds meestal 'n gemoedstoestand in die huidige Alexandria is, is daar ten minste een plek waar dit wel konkrete vorm aanneem. Met die eerste bloos lyk die nuwe biblioteek van Alexandrië 'n ongelyk ultra-moderne, steriele kompleks. En tog kan u op die balkonne rondom die ontsaglike amfiteater-agtige leeskamer 'n toneel sien wat die Alexandrië van die ou tyd in hierdie opgedateerde konteks ontlok: honderde ernstige jongmanne wat elkeen by sy eie lessenaar sit met 'n skootrekenaar en 'n stapel boeke wat hy met die grootste eerbied behandel. U hoef net 'n bietjie te kyk om hom te sien as 'n ou geleerde wat die blare van 'n stowwerige papiruspapier versigtig draai. Met sy 8 miljoen boeke in dosyne tale, is die nuwe biblioteek van Alexandrië 'n lewende simbool van wat die stad eens was en dalk weer sou wou wees.
Daardie ander Alexandrië was meer as 'n half millennium lank die kulturele en intellektuele sentrum van die wêreld, net soos Rome die grootste deel van die tyd die politieke sentrum van die wêreld was. Met die risiko om te kosbaar te klink, sal ek nou sê dat dit is wat ek regtig bedoel as ek oor 'n biblioteek en vuurtoring van Alexandria skryf. Alexandria was die antieke wêreld se setel van leer en sy universele biblioteek. En as sodanig was dit 'n vuurtoring wat die aandag van mense oor die hele klassieke wêreld getrek het en dit tot homself gevestig het, wat die lewendigste multikulturele stad wat ooit op aarde bestaan ​​het, voor die laaste half-millennium of so laat ontstaan ​​het. Soos in die groot smeltkroesstede van vandag, kon u in Alexandrië 'n dosyn verskillende tale hoor terwyl u in 'n stadsblok stap. Dit was die plek waar die wêreld bymekaargekom het om homself te probeer verstaan.
Dit is dus 'n verkeerde benaming om te praat van 'n allesomvattende geskiedenis van Alexandrië, maar die geskiedenis daarvan is eerder 'n versameling individuele verhale, so uiteenlopend as die mense wat deur die eeue daar gewoon het. Ja, daar is die romantiese karakters wat groter is as die lewe, soos die stigter Alexander die Grote, wat nooit die kans gekry het om te sien wat sy stad geword het nie, of Cleopatra, Julius Caesar en Marc Antony, verstrengel in die bekendste en polities-gevolglike liefdesdriehoek van alle tye. Maar daar is ook die minder romantiese, maar ewe belangrike verhale van idees wat tot vandag toe fundamenteel gebly het op gebiede soos wiskunde, ingenieurswese, medisyne, sterrekunde, aardrykskunde en filosofie. En daar is nog meer: ​​as die intellektuele middelpunt van die wêreld, was Alexandria op die kruispad van veranderende wêreldbeskouings toe die sogenaamde " heidense era van godsdienstige oortuiging oorgegaan het in die monoteïsme wat tot vandag toe dominant was. Die werklike geskiedenis van die Alexandriese Judaïsme en Christendom is dikwels te veel vereenvoudig in die gelykenis van 'n Christelike skare wat die biblioteek van Alexandria verbrand, en is baie subtieler en meer veelsydig. Dit was immers in Alexandrië wat ons nou die Ou Testament van die Bybel noem, eers voor die tyd van Christus eers bymekaargemaak en vertaal is. En later het dit hier gekom dat die filosofiese en burokratiese raamwerk vir wat ons as die Katolieke Kerk ken, as 'n groep mans besluit het, nie sonder baie meningsverskil en wrok nie, hoe die los stel leerstellings wat Jesus verskaf het Christus kan die beste gekodifiseer word tot 'n georganiseerde godsdiens.
Dus, terwyl ons deur die eeue deur Alexandrië volg, sien ons hoe 'n tydperk van gedagte sy hoogtepunt bereik, net om, ten goede of ten kwade, plek te maak voor 'n heel ander manier van kyk na die wêreld. Die enigste vergelykbare oomblik van intellektuele oorgang in die geskiedenis van die mensdom is waarskynlik die Verligting van 300 jaar voor ons huidige tyd, wat 'n terugkeer tot dieselfde gees van skeptiese, empiriese ondersoek was wat eens in Alexandrië geheers het. Dit wil sê, of u elke dag in 'n laboratorium werk toe gaan of elke dag kerk toe gaan om te bid of albei te doen, u is in 'n sekere sin erfgenaam van die erfenis van Alexandria. Ons vriendelike taxibestuurder het dit miskien meer reg gehad as wat hy geweet het: Alexandria is spesiaal.
Die westelike deel van Alexander se ryk. (Generiese kartering gereedskap) Die oostelike deel van Alexander se ryk. (Generiese karteringstools)
Elke geskiedenis van Alexandrië moet begin met die buitengewone figuur wat die stad gestig het en sy naam daaraan gegee het. Alexander die Grote was 'n onderwerp van mite en gewildheid sedert sy twaalf en 'n half jaar as koning van Masedonië saam met sy jong lewe tot 'n einde gekom het. En geen wonder nie: geen ander persoon in die geskiedenis het ooit meer in minder tyd as hy gedoen nie. Voor sy dood op 32 -jarige ouderdom, omtrent die tyd toe baie van ons moderne siele begin uitvind wat ons regtig met ons lewens wil doen, het hy persoonlik tot dusver die grootste ryk in die geskiedenis van die mensdom gesmee en marsjeer. altyd aan die hoof van sy leër, en verloor nooit 'n enkele geveg nie. Tientalle en tientalle biografieë van hom is in die ou tyd geskryf, en sy kroniekskrywers handhaaf net so 'n skrille tempo dat daar selde 'n jaar verbygaan sonder dat 'n nuwe biografie van Alexander gepubliseer word.
En tog is skokkend min werklik, definitief bekend oor Alexander vandag, hoewel 'n aantal mans wat persoonlik met hom vertroud was, wel oor hom geskryf het, is al hulle werke vir ons verlore, en het dit slegs as af en toe aanhalings in die geskrifte van ander, latere skrywers oorleef. In 'n ironiese sin was dit vir die biograwe van vandag 'n seën eerder as 'n vloek: net genoeg is bekend en, net so belangrik, nie bekend oor Alexander om elke skrywer in staat te stel om hom aanneemlik te beskryf op watter manier ook al die beste by haar smaak pas. Die Alexander -biografie het inderdaad amper 'n literêre genre op sigself geword. U kan verskillende tydperke, skilderkuns identifiseer en gebruik maak van die aanloklike leë doek wat hy voorstel: die " verligte oorwinnaar "-motief was gewild gedurende die Napoleontiese tydperk, toe Napoleon self sy held aktief navolg, die "proto-fascistiese despot " 8221-interpretasie was meer gewild in die nadraai van die Tweede Wêreldoorlog, ens. van medelye (of gebrek daaraan) teenoor sy vyande, en sy seksualiteit sal ongetwyfeld aanhou woed, solank hy enigsins onthou word. Ons kan net een ding sê oor die man se make -up met volle sekerheid: soos die gewilde historikus Will Durant dit gestel het, het een kwaliteit in hom al die ander oorheers — ambisie. soveel gebiede in so 'n kort tyd as Alexander sonder om ambisieus te wees. Verder is alles min of meer ingeligte spekulasie.
Ons is miskien dus gelukkig dat Alexander self 'n vreemd raaklyn is in die geskiedenis van die belangrikste stede wat hy gestig het, beteken dat ons beslis nie 'n definitiewe standpunt moet inneem oor die historiografie van baie Alexanders nie is die regte een. Laat ons eerder kyk na die omgewing waarin hy gebore is as die erfgenaam van die troon van Masedonië in Julie 356 vC.
Die wêreld om hom op daardie tydstip was 'n afgeronde, moeë plek wat ryp was vir die soort groot verandering wat hy binnekort sou teweegbring. Oos van Masedonië was die ontsaglike Persiese Ryk, wat baie eeue gelede op 'n plek amper ondenkbaar ver na die ooste gebore is en weswaarts uitgebrei het tot by die drumpel van die Middellandse See. Maar in 490 en 480 vC het die stadstate van Griekeland twee keer daarin geslaag om Persiese invalle van hul grondgebied terug te keer, en die eerste langs die see en die tweede deur die land, en sedertdien het die Perse oënskynlik aanvaar dat hul ryk bestem om nie na Europa te strek nie. Dit lyk asof hulle onlangse konings geredeneer het, hulle ryk was al groot en ryk genoeg. Waarom nie net die goeie dinge in die lewe geniet nie?
'N Ent suid van Masedonië op die vasteland van Afrika, geskei van Europa deur die Middellandse See, was Egipte, die oudste onafhanklike land ter wêreld, wat onlangs meer as 'n eeu onder Persiese bewind deurgebring het, maar daarin geslaag het om die vreemde juk in 404 vC. Tog was hierdie prestasie meer 'n bewys van Persiese ennui as Egiptiese lewenskragtigheid. Sedert hulle die beheer oor hul land teruggewerp het, het die 28ste, 29ste en 30ste dinastie van Egiptiese farao's hulself meestal met paleisintrige en moordplotte besig gehou. Hierdie sjofele hedendaagse Egipte het geleef onder die voortdurende skaduwee van sy glorieryke prestasies van weleer, soos vergestalt deur sulke wonderlike monumente soos die Piramides van Giza. Die huidige vervalle geslag farao's was onbekwaam om selfs projekte van so 'n omvang voor te stel, en nog minder om dit te verwesenlik. En tog, vir alles wat die Egipte se kultuur lankal in 'n krakende agteruitgang ingesak het, bly die land self die rykste in die bekende wêreld, danksy die betroubare Nylrivier, wat elke jaar verby sy oewers geswel het om die besproeiing en bemesting te gebiede langsaan en laat 'n ryk alluvium agter wat nêrens anders gevind kan word nie. Toe die groot hoeveelhede koring, gars en vlas wat die Nyl geskenk het, geoes is, het dieselfde rivier dit na die see gedra, waar dit op skepe gelaai kon word en na enige verre bestemming kon vaar . Egipte was selfs op sy oudag inderdaad 'n ryk prys, bestem om die broodmandjie te wees van enige ryk wat daarop aanspraak kan maak. Die Perse sou dit in 343 vC herower, en die farao wat destyds geheers het, Nakhthorhes van die 30ste dinastie, sou die heel laaste in sy soort word, dit sou byna 2300 jaar duur voordat 'n ander etniese Egiptenaar weer sy vaderland sou regeer.
Die stadstate van Griekeland lê 'n baie korter afstand suid van Masedonië, sonder 'n tussenliggende oseaan. Na hul tweede oorwinning oor die Perse in 480 vC, het hulle 'n wonderlike halfeeu van vrede en voorspoed beleef waarin hul ekonomieë saam met hul kuns en kultuur floreer het. Maar die onaantasbaar teenoorgestelde persoonlikhede van veral Athene en Sparta, veral die een individualisties en demokraties, die ander kollektivisties en outokraties, het in 431 vC tot 'n oorlog tussen hulle gelei, en die res van Griekeland was almal genoodsaak om op een te staan. kant of die ander kant. Sedertdien was Griekeland verstrengel in byna konstante burgeroorloë wat lankal geen skyn van rym of rede verloor het nie. Geallieerdes het vyande geword en vyande het bondgenote geword met verbysterende spoed, en geen nederlaag of oorwinning was ooit finaal nie. Die oorloë tussen die stadstate het net voortgegaan, en met elke opeenvolgende geveg het die hele Griekeland homself nog 'n bietjie verminder.
Ten weste van Masedonië, aan die oorkant van die Adriatiese See, was die jonger, sterker stadstaat, bekend as Rome. Dit sal binnekort ons verhaal binnegaan, maar op die oomblik was dit steeds besig om sy onmiddellike bure op die Italiaanse skiereiland te onderwerp, en elders is dit min opgemerk.
Wat dan van Masedonië self? Dit was 'n bergagtige gebied wat gereeld deur aardbewings geteister is, en dit was heeltemal ongunstig wat kultuur en politiek betref, die plek waarheen jy gereis het eerder as na die Perse toe hulle probeer het om Griekeland te verower. Alhoewel die mense 'n eie spreektaal gehad het, het hulle nooit 'n behoorlike geskrewe vorm daarvan ontwikkel nie. So het die leiers van die land Grieks as hul taal aangeneem, selfs al het hulle na hul meer gesofistikeerde bure in die suide gekyk om die voorbeeld in alle ander dinge te stel. Trouens, hulle beweer dat hul grond was Grieks aan die onderkant, wat êrens in die verre verlede 'n gemeenskaplike voorouer met sy bure deel. Maar die Grieke, wat die Masedoniërs as onbedagsame barbare beskou het, het dit alles ten sterkste ontken. "Hierdie agtergeblewe Masedoniërs is nie net nie Grieks nie en ook nie familie van Griekeland nie, maar hulle is nie eens 'n barbaarse land wat die moeite werd is om te noem nie", het 'n Atheense redenaar gesê.Niemand sou die minste van al die Grieke op die dag van Alexander se geboorte kon dink dat die wêreld se volgende groot ryk uit alle plekke uit Masedonië sou ontstaan ​​nie.
Maar koning Filips II van Masedonië, die vader van Alexander, het sy eie mate gehad van die oorweldigende ambisie wat sy seun se loopbaan sou definieer. Alhoewel hy net so 'n toegewyde Grieksofiel was as almal in sy land, het hy al te duidelik gesien hoe nutteloos die Griekse stadstate in hierdie vervalle huidige tyd hul krag teen mekaar vermors het. Hy het gedroom om 'n einde te maak aan dit alles deur 'n enkele, verenigde Griekeland en Masedonië te smee, met hom as koning.
Philip het die armer, minder magtige stede in die noordelike deel van Griekeland onder sy invloed gebring deur 'n kombinasie van vleitaal en dreigemente, selfs toe hy 'n formidabele leër in sy eie land oprig en oplei. In 346 vC het hy dit suid gestuur om die stad Delphi, die tradisionele geestelike sentrum van Griekeland, in beslag te neem. Philip het geweet dat die res van Griekeland in werklikheid lank nie so 'n blatante buitelandse inmenging in sy binnelandse sake sou veroorsaak nie; sy langtermynplan hang net van hierdie feit af. Op 2 Augustus 338 v.C. —, net 'n paar weke nadat Alexander sy agtiende verjaardag gevier het, het die leër van Philip en sy handjievol Noord -Griekse bondgenote die gesamentlike magte van Athene, Thebe, Korinte en ander tydens die Slag gelei van Chaeronea. Die Griekeland van onafhanklike stadstate en die Griekeland van Herakles, Homerus en Perikles eindig net so, want byna alles het deel geword van die ontluikende ryk van Philip. Slegs Sparta, wat besluit het om nie 'n bondgenootskap met Philip te maak of met hom in oorlog te gaan nie, mag onafhanklik bly, maar ook irrelevant in die nuwe politieke bestel.
Twee jaar later is Philip op 46 -jarige ouderdom deur 'n moordenaar se mes gesny. Die moordenaar is agtervolg en vermoor deur 'n jong man met die naam Perdiccas voordat hy ondervra kon word, en 'n raaisel agtergelaat wat nog nooit opgelos is nie. Miskien is hy aangestel deur 'n gegriefde party in een van die vele romantiese intriges van die koning, miskien deur iemand anders. Die seun van Philip, wat nou op twintigjarige ouderdom koning Alexander III van Masedonië geword het, het 'n sterk vermoede gehad dat Darius III, die huidige koning van die Persiese Ryk, die moord gelas het uit vrees vir die groeiende mag van Masedonië onder sy kragtige koning.
Gelukkig vir Alexander het Philip hom versorg om die troon oor te neem sedert hy nog in die wieg was. Alhoewel Philip self 'n verstommende prestasie behaal het om Masedonië te verander van die geminagde stiefkind van die Grieke tot hul erkende heerser, het hy 'n idee gehad dat Alexander veel meer sou doen. My seun, Masedonië is te klein vir jou, en hy het hom gesê. Soek 'n groter ryk, die waardiger van u. Hy het die beste tutors in atletiek, in oorlog, in briewe en veral in filosofie hier ingebring, Alexander se leermeester was niemand anders nie as Aristoteles, die derde van die groot trifecta — Sokrates, Plato, Aristoteles — van Griekse wyse manne.
Die eerste taak van Alexander as die nuwe koning was om die hegemonie van Masedonië oor die voormalige stadstate van Griekeland weer te bevestig, wat 'n kans gesien het om hul vryheid te herwin toe hierdie oënskynlik ongesoute seun die vreesbevange Philip op die troon vervang. Hy het die taak verrig deur 'n kombinasie van die ysterhamer en die fluweelhandskoen te gebruik, soos oral waar sy leër gereis het. U hou u plaaslike gebruike en selfs 'n hoë mate van plaaslike outonomie vas, het hy aan sy onderdane gesê, solank u my uiteindelike trou aan my belowe. Nadat hy 'n paar gevegte daaroor gewen het om sy sterkte te bewys, val die Grieke almal terug in lyn onder hierdie voorwaardes.
Net so 'n Grecophile as sy pa, Alexander se mees gekoesterde ambisie, was om 'n pan-Griekse leër ooswaarts te lei en die Persiese Ryk te verower. Hy was lief vir die Ilias en Odyssee van Homeros sowel as ander legendes van die Trojaanse Oorlog. Die Masedoniese koninklike familie het inderdaad beweer dat hy direk afstam van Achilles, die held van die oorlog, 'n bewering wat die Grieke een keer met bespotting begroet het, maar nou nie meer bespot het nie. Alexander het die geskiedenis van die wêreld gesien as 'n voortdurende konflik tussen Wes en Ooste en tussen die Europa van die Grieke en die Asië van die Trojane en die Perse en wou die saak eens en vir altyd besleg deur die meerderwaardigheid te bewys van die Europese lewenswyse.
In April 334 vC vertrek hy dus uit Masedonië aan die hoof van 'n leër van ongeveer 30 000 voetsoldate, saam met miskien 5000 kavallerie. Hy sou hierdie beskeie mag gebruik, aangevul deur die rekrute wat hy onderweg kon opneem, om sy ewige benaming te verdien "the Great, " om lande te verower wat so ver van sy huis was dat hulle tot dusver net vir sy volk bestaan ​​het die vaagste gerugte. Hy sou Masedonië of Griekeland nooit weer sien nie.
In November 332 vC, na 'n reeks skokkende oorwinnings oor die Perse langs die weskus van Klein -Asië, het Alexander ingegaan en Egipte vir homself geëis. Hy het dit heeltemal onbestrede gedoen, nadat hy al die Persiese leërs vernietig het wat hom moontlik sou kon keer. Die Egiptenare het hul Persiese heersers verafsku en was bereid om die een wat hulle uitgesit het, te omhels, soos die skerpsinnige Alexander vinnig herken. Hy was deeglik bewus van die groot rol wat godsdiens in die Egiptiese lewe speel, en was bevriend met die priesterskap en het duidelik gemaak dat hy geen begeerte het om hul tradisionele manier van aanbidding uit te skakel nie, soos die Perse met tussenposes probeer het. Inteendeel: hy het hom met groot ywer in daardie godsdienstige omgewing gewerp, wetende hoe waardevol dit sou wees om gesien te word as 'n vriend van die Egiptiese gode of, nog beter, as 'n god self. In die Egiptiese hoofstad Memphis het hy in die openbaar aan hulle gode geoffer en is hy deur die priesterdom tot farao gekroon, wat hom moontlik as 'n kind van een van hulle gode verklaar het, net so goddelik soos enige van die legendariese farao's van ouds.
Vroeg in 331 vC klim Alexander aan boord van 'n sierlike boot in Memphis en dryf hy af op een van die vele sytakke van die Nyldelta, om te sien en te sien deur die mense van Egipte, net soos sy faraoniese voorgangers al duisende jare lank gedoen het. Toe hy die see bereik, vaar hy op en af ​​langs die kuslyn en kyk na die verskillende afsetpunte van die delta. Hy was op soek na 'n plek om 'n stad te vind.
Dit was op sigself skaars ongewoon. Alexander het reeds die gewoonte gebruik om stede met sy naam te gebruik om sy vordering aan te dui; hierdie Alexandrië van Egipte sou die vierde stad wees met die naam, en ten minste vyftien ander sou volg terwyl sy ekspedisie voortgaan.
Volgens Plutarchus, een van die ou biograwe van Alexander, was die plek van die uiteindelike Egiptiese Alexandrië nie die eerste wat deur die jong koning gekies is nie. Hy vertel hoe Alexander eers op ['n ander] uitstekende terrein vasgemaak is, waar 'n stad na die mening van die beste argitekte gebou kon word wat alles oortref wat voorheen bestaan ​​het. . 'N Eiland in die stormagtige hoof geleë naby Egipte, het hy gesê. Sy naam is Pharos. "
Soos ek reeds opgemerk het, was Alexander 'n bewonderaar van die epos van Homeros, soveel so dat hy dit altyd saam met hom in 'n goue kis saamgedra het. So verbind hy hierdie naam van "Pharos " onmiddellik met 'n episode uit Boek 4 van die Odyssee. Telemachus, die seun van die held Odysseus, het sy pa gaan soek, wat na tien jaar nog nie na die tuisteiland Ithaca teruggekeer het uit die Trojaanse oorlog nie. Die soeke na Telemachus bring hom na Egipte, maar hy kom leeg daar, net soos hy tot dusver oral anders het. Gefrustreerd soos hy is, jaag hy om verder te vaar sonder om behoorlik op te offer aan die gode, en helaas, gode wil altyd sien dat hul reëls gehoorsaam word. "
Nou, daar is 'n eiland daarbuite in die see 's swaar oplewing,
ver van die Egiptiese kus af noem hulle dit Pharos —
so ver as 'n diepsee-skip in 'n dag kan vaar
met 'n fluitende wind om haar verder te dryf.
Daar is 'n knus hawe daar, goeie landingsstrand
waar spanne trek, trek water uit die donker putte
druk dan hul vate af om deur te gaan.
Maar hier het die gode my twintig dae geseën
nie 'n asem van die wind wat op see uitstorm nie
wat 'n skip oor die oseaan versnel en#8217s breë rug.
Op die rand van honger lê 'n hinderlaag by 'n vreemde, immer veranderende goddelike inwoner van die eiland, bekend as Proteus, en hou hom vas terwyl hy 'n slang, 'n panter en 'n bul word tussen ander wesens, totdat hy hom uiteindelik vertel wat hy wil om te weet: hoe om die gode wat hom hier gestrand het, te paai. Dit lyk asof Telemachus en sy manne moet vaar terug na Egipte en hierdie reis, sal die winde en strome dit toelaat en die opofferings maak wat hulle voorheen verwaarloos het. Dit doen hulle behoorlik, en hul reis gaan voort.
Die oggend na sy droom het Alexander aan sy trawante gesê dat sy planne verander het, dat hulle 'n eiland moet vind wat bekend staan ​​as Pharos. En toe dit gebeur, was daar so 'n eiland, 'n klein haakvormige affêre wat ongeveer 1,6 kilometer op die see lê naby die westelike rand van die delta. Alhoewel die eiland nie regtig pas by die een wat in die Odyssee Die eiland was veronderstel om 'n volle dag te wees en die gode het op geheimsinnige maniere beweeg. Miskien het hulle dit opgetel en liggaamlik beweeg sedert die tyd van Telemachus. Dit sou beswaarlik die eerste keer wees dat hulle so iets gedoen het. Die belangrikste was dat 'n god of iemand na aan 'n god duidelik vir Alexander gesê het wat hy moet doen. Hy en sy manne vertrek na Pharos om hul stad te stig.
Dit is in elk geval die legende van Alexander se keuse van die ligging van sy stad. 'N Ander waarskynlikste moontlikheid is dat die verhaal van die droom na die feit opgemaak is, nadat die naam van die eiland die Homer-liefhebber Alexander 'n goeie idee gekry het. Maar die waarskynlikste moontlikheid is dat Alexander self 'n trotse Homeriese naam aan 'n ongemerkte, anonieme eiland gegee het.
Hoe dit ook al gekies is, die kuslyn naby Pharos het beslis sy voordele gehad. Hier het 'n groot varswatermeer, bekend as Mareotis, gestaan, wat op die smalste stuk van die oseaan geskei is deur 'n eilandjie van nie meer as 1,6 kilometer breed nie. Hierdie plek, beskut deur die natuurlike golfbreker in Pharos, was 'n uitstekende plek vir 'n hawestad volgens enige praktiese standaard. Alexander dink aan 'n weg tussen Pharos en die vasteland, wat die hawe in twee verdeel en verdere beskerming bied teen die wind en golwe. Intussen kan 'n kanaal na die meer gegrawe word en dan verder na die naaste sytak van Nyl om goedere wat in seevaartuie aangekom het, verder die binneland in te skuif, en omgekeerd.
Hierdie kaart van antieke Alexandrië op sy hoogtepunt toon ook die unieke natuurgeografie van die gebied. (Philg88)
Volgens Arrian, nog een van die ou kroniekskrywers van Alexander, het hy 'n besliste persoonlike belangstelling getoon in die uitleg van die nuwe stad:
'N Skielike passie vir die projek het hom aangegryp, en hy het self aangedui waar die mark gebou moet word en besluit hoeveel tempels daar opgerig moet word en aan watter gode hulle gewy moet word. #8212 en waar die muur rondom die stad gebou sou word. Met hierdie planne in gedagte het hy offers gebring, en die voortekens was gunstig.
Die volgende verhaal word ook vertel, en ek vind dit geloofwaardig. Alexander sou die bouers met 'n omtrek van die voorgestelde muur wou laat, maar het niks gehad om die oppervlak van die grond te merk nie. Dit kom by een van die bouers op om die garsmeel wat soldate in hul gemorspakkies gedra het, bymekaar te maak en langs die grond neer te lê waar die koning aandui. Op hierdie manier is die stadsmuur van die stad omskryf.
Plutarchus beweer dat op hierdie stadium,
skielik van die meer en die rivier af vlieg ontelbare watervoëls van elke aard soos groot wolke na die plek en verslind al die gars. Hierdie voorteken het Alexander egter baie ontstel, maar die waarsêers het hom aangesê om moed te hou en dit te interpreteer dat die plek 'n baie ryk en bevolkte stad sou word. Hierna beveel hy die werkers dadelik om te begin bou.
Alhoewel hy opgewonde was oor die vooruitsigte van die stad, was hierdie keiserlike keiser nie geneig om te veel tyd te spandeer oor die besonderhede van stedelike beplanning nie, en nie as daar meer Persiese lande kon beslag lê nie. Hy marsjeer gou weer ooswaarts, om nooit weer as 'n lewende man na Egipte terug te keer nie. In die loop van die volgende agt jaar dring hy deur tot by die oostelike rand van die moderne Pakistan, en stig ander Alexandrië tot in die ooste as die Indus- en Beasrivier. En hy verneder Darius so erg in die geveg dat die persone van die Persiese koning 'n staatsgreep onderneem het en hom doodgemaak het, waarna Alexander sy dogter en die grootste deel van sy ryk vir homself geneem het. As Darius werklik die moord op sy vader gereël het, het Alexander tien keer wraak geneem.
Intussen het die stad Alexandrië wat die geskiedenis die beste sou onthou, gestalte gekry. Alexander het die projek om dit te bou in die hande van 'n argitek met die naam Dinocrates gelaat, terwyl hy 'n handlanger met die naam Cleomenes agtergelaat het om die hele Egipte te bestuur. Elke man was op sy eie manier bekwaam.
Cleomenes was 'n intens ydel en gulsige man sowel as 'n natuurlike skemer, sodat feitlik nie een van die ou bronne iets positiefs oor hom te sê het nie, Aristoteles het hom as 'n voorbeeld van hebsug gebruik in een van sy verhandelinge, terwyl die Egiptiese volk geleer het om hom nog meer te minag as wat hulle oor hulle Persiese heersers beskik het. En geen wonder nie: hy het skynbaar 'n nuwe manier uitgevind om rykdom uit die Egiptenare af te dwing met elke dag wat hy in die land was. Hy het tempels gegryp en geëis dat die priesters dit uit hul eie sak teruggekoop het en gedreig het om die bulle en krokodille wat hulle nodig het vir hul offerande dood te maak as hulle hom nie 'n losprys betaal nie. Hy het groot graanvoorrade gekoop en daarna die mark gemanipuleer om 'n gesonde wins te verseker met al die vindingrykheid van 'n handelaar op die Chicago Mercantile Exchange. In 'n beweging van verbysterende vermetelheid en verdraaide dapperheid, gee hy homself uiteindelik die verhewe titel van satrap, of streekgoewerneur, 'n posisie net 'n tree van Alexander self af.
Tog was hy ook baie goed in sy taak om die Egiptiese ekonomie te bestuur en geld in te samel vir die ryk van Alexander in die vorm van belasting, soveel so dat sy koning hom nie gestraf het vir selfs hierdie onbeskoftheid nie. Destyds het Alexander kennis geneem van die eensydige daad van selfbevordering van Cleomenes, 'n metgesel uit die jeug en 'n waarskynlike minnaar van die koning met die naam Hephaestion, is onlangs aan siekte oorlede. Alexander het aan Cleomenes geskryf om hom te vertel dat hy sy hoogmoedige oortreding sou miskyk as hy en Dinocrates 'n mooi gedenkteken vir Hephaestion in hul nuwe stad Alexandrië sou bou. Doen dit, en ek sal u vergewe vir die onreg wat u tot dusver gedoen het, en as u in die toekoms verkeerd optree, sal u geen straf kry nie, het hy geskryf. Dit moes vir Cleomenes baie goed geklink het.
Dinocrates, aan die ander kant, was elke sentimeter 'n stedelike ingenieur, selfvernietigend en slegs toegewy aan sy werk. Hy het die strate van Alexandria op 'n gewone rooster neergelê, en dit het dus een van die wêreld se eerste geword beplan stede, 'n weerspieëling van die ordelike gees van die skepper, 'n dapper kontras met die chaotiese warboel van paaie en stegies wat tipies was van stede wat organieser ontstaan ​​het.
Cleomenes en Dinocrates het 'n wonderlike span saamgestel om Alexandria goed te bou en so vinnig te doen: Cleomenes het geld en arbeid voorsien, en Dinocrates het die weg, die kanale, die mure, die strate en die tempels ontwerp en gebou en nou die gedenkteken op indrukwekkende wyse aan Hephaestion —.
Tog was daar in hierdie vroegste jare van Alexandrië geen rede om te vermoed hoe belangrik die stad binnekort sou word nie, en beslis geen teken dat dit in die geskiedenis sou gaan as Alexander se mees standhoudende nalatenskap van almal nie. Solank Alexander nog geleef het, was sy Egiptiese stad nog een van die vele Alexandrië wat hy gestig het. Die spesiale status daarvan sou kom as gevolg van 'n reeks gebeurtenisse wat net na sy dood in die ooste daarvan begin het, in 'n ander stad wat 2000 jaar ouer was.
Het u hierdie artikel geniet? Dink asseblief daaraan om die skepping van meer soos dit te ondersteun deur 'n beskermheer van Patreon te word!
Inval op die Indiese subkontinent
Na die dood van Spitamenes en sy huwelik met Roxana (Roshanak in Bactrian) om die verhouding met sy nuwe satrapies te versterk, wend Alexander hom tot die Indiese subkontinent. Hy het die hoofmanne van die voormalige satrapie van Gandhara, in die noorde van wat nou Pakistan is, genooi om na hom te kom en hom aan sy gesag te onderwerp. Omphis, heerser van Taxila, wie se koninkryk strek vanaf die Indus tot by die Hydaspes, het gehoor gegee, maar die hoofmanne van sommige heuwelklans, waaronder die Aspasioi en Assakenoi dele van die Kambojas (bekend in Indiese tekste ook as Ashvayanas en Ashvakayanas), wou nie ingee nie .
In die winter van 327/326 vC het Alexander persoonlik 'n veldtog gelei teen hierdie stamme, die Aspasioi van Kunar -valleie, die Guraeans van die Guraeus -vallei en die Assakenoi van die Swat- en Buner -valleie. 'N Heftige stryd het gevolg met die Aspasioi waarin Alexander deur 'n pyl in die skouer gewond is, maar uiteindelik het die Aspasioi verloor. Alexander het daarna die gesig gestaar teen die Assakenoi, wat in die vestings van Massaga, Ora en Aornos geveg het.
Die fort van Massaga is eers verminder na dae van bloedige gevegte waarin Alexander ernstig in die enkel gewond is. Volgens Curtius het Alexander nie net die hele bevolking van Massaga geslag nie, maar ook sy geboue tot puin gelê. 'N Soortgelyke slagting het gevolg by Ora. In die nasleep van Massaga en Ora vlug talle Assakeniane na die vesting Aornos. Alexander het agterna gevolg en die strategiese heuwelfort na vier bloedige dae verower.
Na Aornos, steek Alexander die Indus oor en veg en wen 'n epiese stryd teen koning Porus, wat 'n gebied in die Punjab regeer het, in die Slag van die Hydaspes in 326 vC.Alexander was beïndruk deur Porus se dapperheid en het hom 'n bondgenoot gemaak. Hy het Porus as satrap aangestel en bygevoeg tot die grond van Porus wat hy nie voorheen besit het nie. Deur 'n plaaslike persoon te kies, het hy gehelp om hierdie lande so ver van Griekeland af te beheer. Alexander het twee stede aan weerskante van die Hydaspes -rivier gestig, met die naam van een Bucephala, ter ere van sy perd, wat omstreeks hierdie tyd gesterf het. Die ander was Nicaea (Victory), geleë op die plek van die hedendaagse Mong, Punjab.
Opstand van die weermag
Oos van Porus se koninkryk, naby die Gangesrivier, was die Nanda -ryk van Magadha en verder oos die Gangaridai -ryk van Bengale. Uit vrees vir die vooruitsig om ander groot leërs in die gesig te staar en uitgeput is deur jare lange veldtogte, het Alexander se leër by die Hyphasisrivier gemuterniseer en geweier om verder na die ooste te marsjeer. Hierdie rivier is dus die mees oostelike omvang van Alexander se verowerings.
Alexander het probeer om sy soldate te oorreed om verder te marsjeer, maar sy generaal Coenus het by hom gesmeek om van mening te verander en die mans terug te gee, "het hy gesê" verlang om weer hul ouers, hul vrouens en kinders, hul vaderland te sien ". Alexander stem uiteindelik in en draai suidwaarts, terwyl hy langs die Indus marsjeer. Onderweg het sy leër die Malli -stamme (in die hedendaagse Multan) en ander Indiese stamme verower.
Alexander het 'n groot deel van sy leër saam met generaal Craterus na Carmania (moderne suidelike Iran) gestuur, en 'n vloot opdrag gegee om die kus van die Persiese Golf onder sy admiraal Nearchus te verken, terwyl hy die res terug na Persië gelei het deur die moeiliker suidelike roete langs die Gedrosiaanse woestyn en Makran (nou deel van die suide van Iran en Pakistan). Alexander bereik Susa in 324 vC, maar nie voordat hy baie mans in die harde woestyn verloor het nie.
1ste eeu nC Romeinse keiser se name
Gaius Julius Caesar Octavianus: keiser Augustus
Augustus van Prima Porta , 1ste eeu nC, via die Vatikaanmuseum, Vatikaanstad (links), met Augustus Gloop, 'n fiktiewe karakter in Charlie en die sjokoladefabriek (2005)
Toe hy opklim na die belangrikste posisie in Rome, neem Gaius Julius Caesar Octavianus die naam Augustus aan, wat die eerbied en statuur weerspieël wat hy as leier van die nuwe ryk moes wees. Augustus het die naam van sy aanneemvader aangeneem om sy aanspraak op mag te legitimeer, ondersteun deur sy groot militêre oorwinning oor die magte van Antony en Cleopatra by Actium in 31 vC. Daar is geen einde aan die prestasies wat Augustus gemaak het tydens sy bewind as eerste burger nie, 'n titel wat hy aangeneem het om die negatiewe assosiasies van koningskap te vermy. Hy het nie net 'n stad van bakstene gevind en dit van marmer gelos nie, maar ook die grense van die ryk aan baie grense uitgebrei, die Romeinse hegemonie verseker en sy posisie versterk.
Die reeks keisers wat Augustus gevolg het, hoewel nie almal direk van hom afstam nie, was gesamentlik bekend as die Julio-Claudiaanse dinastie, wat geëindig het met die dood van Nero in 68 nC. Hoewel slegs twee van hulle dit self gedra het, was Julius een van die belangrike keisername wat elke opeenvolgende leier geneem het.
Hul legitimiteit spruit uit die prestasies en sukses van beide Julius Caesar en Augustus.
Romeinse name soos Julius en Augustus, met hul assosiasies van mag, oppergesag en geskiedenis, is so gewild opgemerk sodra die Amerikaanse regering begin het met die opneem van naamstatistieke. Alhoewel Julius se gewildheid in die laaste helfte van die 20ste eeu afgeneem het, is dit steeds 'n prominente naam wat deur byna 70 000 Amerikaners gedeel word. Alhoewel dit baie minder algemeen is, word Augustus ook as 'n gegewe naam gebruik, met meer as 8000 Augustus's (of Augusti!).
Borsbeeld van keiser Nero , 1700-1800 eksemplaar van 'n Romeinse oorspronklike van 60-65 nC, via The British Museum (links), met Rex Stout Nero Wolfe , vernoem na die legendariese Romeinse keiser, via michelle-cameron.com (regs)
Nero, miskien die berugste keiser van almal, het op 16 jaar op die troon gekom en die heerskappy oor die ryk geërf van sy oupa Claudius. Die daaropvolgende 14 jaar van sy bewind was gevul met rampe en kontroversies, van die verbranding van Rome tot die moord op sy moeder, die vervolging van Christene tot die gevangenisstraf van sy vrou. Nero het uiteindelik in 68 nC selfmoord gepleeg toe 'n rebellie in die stad uitgebreek het en die weermag hom hul steun geweier het. Na verneem word, was die laaste woorde wat hy gesê het: "wat 'n kunstenaar sterf in my!"
Die onheilspellende dade van die keiser het Nero ongetwyfeld as een van die slegste keisername in die geskiedenis gemerk, en tog het die Amerikaanse raaiselskrywer Rex Stout steeds gekies om die protagonis van sy suksesvolste reeks na Nero te noem. Die fiktiewe speurder Nero Wolfe was een van die gewildste karakters in die middel van die 20ste eeu en het in 33 romans, 41 kortverhale en talle films, radio, televisie en teateraanpassings verskyn. Hopelik is dit hierdie charismatiese en eksentrieke karakter, eerder as die moorddadige heerser, wat elke jaar talle stelle ouers inspireer om hul seuns Nero te noem.
Borsbeeld van Romeinse marmerportret van keiser Titus , 1ste eeu nC, via Christie's (links), met fiktiewe TV -karakter Titus Andromedon wat dieselfde voornaam as sy akteur, Tituss Burgess, deel , via uk.askmen.com (regs)
Titus was die eerste keiser wat die troon van sy biologiese vader erf, en volg Vespasianus in 79 nC. Maar sy belangrikste optrede het grootliks plaasgevind voordat hy die top bereik het. Hy was 'n bekende soldaat en het in sy vader se leër in Judea gedien, waar hy 'n Joodse rebellie gewelddadig neergelê het en die Tweede Tempel in Jerusalem vernietig het. Ter ere van hierdie oorwinning is die Titusboog in Rome opgerig, en staan ​​dit vandag nog, gegraveer met ingewikkelde voorstellings van die geveg.
Titus was slegs twee jaar keiser, waartydens sy grootste prestasie die opening van die Colosseum was (bouwerk het onder Vespasianus begin), maar die res van sy bewind is bederf deur rampe, waaronder die uitbarsting van die Vesuvius en 'n groot brand in die stad Rome . Die volgende jaar sterf Titus aan koors en word opgevolg deur sy jonger, en nog vreesliker, broer Domitianus.
Alhoewel dit een van die minder algemene keisername is, is daar tog duisende mans in die Verenigde State wat Titus genoem word. 2012 was 'n rekordjaar vir die naam toe dit aan 836 pasgebore seuns gegee is.
Wat gaan op as die afgode neerdaal?
Ek onthou dinge het opgeblaas. Een van my vroegste herinneringe is die TV -nuusberig oor die Brady Street -brug wat in die Monongahela -rivier val. Jare later het die Greenfield Bridge, blokke van waar ek gewoon het, stukke op die snelweg daaronder begin verloor en uiteindelik dieselfde lot as die Bradystraat ontmoet terwyl mense regstreeks oor die internet gekyk het. Selfs die tuiste van vier Super Bowl -kampioenspanne en twee oorwinnaars in die Wêreldreeks (ja, daar was wedstryde in die Wêreldreeks in Pittsburgh. Met waaiers op die staanplekke. Om net 'n sentimeter van mekaar te sit) kon nie ontsnap aan die hoë plofstof nie. Three Rivers Stadium kom in 2001 neer om plek te maak vir sy twee opvolgers, langs die parkeerterrein wat oor die ou gebou se voetspoor gestort is.
Hulle kon nie die Pitt -stadion dinamiseer nie; dit was te naby aan te veel besige strate en ander geboue. Om plek te maak vir die Petersen Events Center, is die ou betonbak noukeurig en baie hard gedekonstrueer, sy gras is afgeskil en in vierkante te koop gesny, en die puin word in die loop van 'n jaar weggedraai. Ek onthou hierdie een die beste, want ek het daardie jaar in die gebou oorkant die straat gesit en probeer studeer oor die geraas van die hyskrane en die vernietiging van balle. Dit was my eerste jaar van mediese skool.
Ek was die volgende jaar nog in dieselfde gebou vas, toe daar 'n sloping was wat baie meer aandag gekry het. Dit was nie 'n afgeleefde brug of 'n verouderde stadion waarvan die tyd aangebreek het nie, maar 'n onvervangbare stuk geskiedenis halfpad om die wêreld van my studeertafel af - die klip Boeddha's van Bamiyan, Afghanistan.
In Maart 2001 het die Taliban 25 dae lank gebombardeer op die standbeelde wat in die sandsteen kranse uitgekap is, en gevangenes uit die stad gedwing om die plofstof neer te lê, totdat daar niks oorgebly het behalwe die klipuitsparings waarin die standbeelde oorspronklik gesny is [i]. Die Taliban het nie probeer om die kranse tot die kode te bring nie, of om nuwer, meer moderne Boeddha's op te stel. Hulle het 'n afgod afgebreek. In die jare daarna het terreine in Irak en Sirië om dieselfde rede dieselfde lot as die Bamiyan Boeddha's teëgekom. ISIL was ook nie veel vir antieke geskiedenis nie, as dit vir hulle na afgodediens gelyk het.
Ek het gevoel ek moet skrik - en tog is daar 'n gebod in die Torah, een wat tydens my eie gelees is aufruf en wat ons hierdie week weer gelees het, wat ons vertel om presies hierdie soort dinge te doen wanneer ons die land binnekom. "Jy sal hulle altare stukkend slaan en hulle monumente verbrysel, en hulle heilige bome sal jy met vuur verbrand, en die afgode van hulle gode moet julle uitroei en hulle naam uitroei uit daardie plek."(Deuteronomium 12: 3, kursiefmyn, vertaling uit die Steinsaltz Chumash 2018). Dit vra die vraag: aan wie se kant was ek, die Boeddha of die Taliban? Ironies genoeg is een van die gebiede waar Islam en Judaïsme redelik op slot is, in 'n wakker teenkanting teen die aanbidding van voorwerpe, gesnede beelde of enige uitbeelding van God. Islam neem dit so ver dat Islamitiese kuns hoofsaaklik uit kalligrafie bestaan, eerder as om enige voorstelling te waag.
Ek het beslis aangevoer in 'n d'var Torah wat ek in 2018 gegee het, die afgodery wat ons vandag uitdaag, is meer simbolies, en geen hoeveelheid standbeelde sal vernietig om afgode soos die winsmotief of rassehaat of die onophoudelike verspreiding van skinderpraatjies wat blykbaar die meeste inhoud van geproduseerde en sosiale media die hoof bied. Het ons onsself werklik aan dieselfde kant van hierdie - of enige ander saak - gesien as 'n groep wat 'n 'afgod' sou afbreek terwyl hulle hul gevangenes dieselfde respek vir die menslike lewe as die bouers van die Toring van Babel behandel ?
Maar dit was 2018. Gebeurtenisse was reeds aan die gang, wat toe al moes veroorsaak het dat ek nog 'n laag in hierdie vraag moes sien. Reeds 'n jaar tevore het die dodelike konflik in Charlottesville, Virginia, uitgebreek nadat die stad besluit het om 'n standbeeld van Robert E. Lee, die bevelvoerende generaal van die Konfederale Weermag, uit 'n openbare park te skuif. 'N Gegrawe beeld, wat die waardes voorstel wat die stad nie meer onderskryf nie, moes gaan. [Ii] Lee is ook vanjaar onder skoot. Sherman Neal II, 'n veteraan en nou assistent -sokkerafrigter aan die Murray State University in Murray, Kentucky, is 'n leidende stem wat die stad vra om 'n standbeeld van Lee van die plein voor die hof te verwyder. [Iii]
Lee het wel geselskap. Central Park in New York City het allerhande boeiende standbeelde, waaronder een van Balto, die halfhond, halfwolf-sleeptrekker wat gehelp het om die kinders van Nome, Alaska, te red van 'n difterie-epidemie. Maar een standbeeld wat jy nie meer daar sal sien nie, is die standbeeld van J. Marion Sims. Sims staan ​​bekend as die vader van moderne verloskunde en ginekologie - en bekend daarvoor dat hy die meeste van sy belangrike ontdekkings deur middel van eksperimentering, sonder narkose of toestemming, op slawernyvroue gedoen het. In 2018 het die stad die standbeeld uit Central Park verwyder en dit langs Sims se graf in 'n Brooklyn -begraafplaas neergelê. [Iv]
Protesoptogte na die moord op George Floyd hierdie lente was dikwels gerig op standbeelde en monumente van die Konfederasie, slawerny en wit hegemonie, van generaals tot segregasie -politici tot die voormalige burgemeester van Philadelphia, Frank Rizzo, bekend vir sy onderskrywing van brutale polisietaktieke tydens sy ampstermyn. in die 60's. Intussen het bewegings die afgelope paar jaar plaasgevind om selfs Amerikaanse presidente van hul spreekwoordelike voetstukke af te slaan vir hul rol in slawehou, segregasie en die stadige volksmoord van die Eerste Nasies: Woodrow Wilson, Andrew Jackson, en onvermydelik Washington en Jefferson.
Dit het alles daartoe gelei dat my beslis sekulêre vriend in Herzliya verlede maand die volgende met my gedeel het:
"… Moenie beelde van u groot leiers maak nie, want hulle is gedoem om uiteindelik teleur te stel. Helde verouder dikwels nie goed nie, geen mens is perfek nie, en as ons van plan is om onsself te verbeter, is dit baie beter om geïnspireer te word deur die beste van hul ideale ... as om hul gebrekkige menswees te vereer (of erger te maak). "
Die Torah sê nie dat ons die afgode van ons vyande moet verpletter om ons eie nuwes op te rig nie. Dit vertel ons om afgode te verpletter omdat daar nie standbeelde moet wees wat ons in die eerste plek opgerig het om te aanbid nie. Die meeste van my ouers se geslag juig toe standbeelde van Josef Stalin tydens rebellies in Hongarye en Tsjeggo -Slowakye afgetrek is. Baie in my generasie het die val van Saddam Hussein se voorkoms in Bagdad in 2003 gevier (wat, as ek daaraan dink, baie soos Stalin gelyk het). Maar hoe die moeite werd is dit as ons 'n standbeeld van Lodewyk XVI vervang met 'n Napoleon, 'n tsaar met 'n Stalin, of 'n Lee met 'n burgerregte -leier wat later blyk dat hy bedrog of gesinsgeweld begaan het, of erger nog? 'N Persoon wat ons al jare lank leeu, kan deur 'n verkeerde daad neergelê word - of selfs deur die versuim om iemand anders se haatlike daad te voorkom, soos in die geval van wyle Penn State -sokkerafrigter Joe Paterno (leeu -woordspeler bedoel). Ons gelykenisse kan van klip gemaak word - ons reputasie is nie.
Dit bring my terug na die lawaaierige kamer wat uitkyk oor Terrassestraat. Dit is in 'n gebou met die naam Scaife Hall. Die betrokke Scaife is Alan Magee Scaife, veral bekend as ryk en verwant aan die Mellon -gesin. Tog dui die 2018 Racial Justice Report Card in opdrag van White Coats for Black Lives Scaife aan as 'n gebou met 'n rassistiese nalatenskap. Scaife se dogter, Cordelia May Scaife, het geglo in eugenetika en was 'n sterk voorstander van die beleid teen immigrante in die VSA. Dit is nie duidelik of haar pa in sy leeftyd dieselfde standpunte gehad het nie, maar die vereniging was genoeg dat WC4BL gedink het dat dit tyd is vir 'n verandering. [V]
My alma mater moes die afgelope dekade 'n gebou se naam laat vaar en die naam van Thomas Parran in 2018 van die skool vir openbare gesondheid verwyder nadat dit pynlik duidelik geword het dat hy as chirurg-generaal van die VSA van 1938-1948 het nie net deelgeneem aan die berugte Tuskegee-sifilisstudie nie (en 'n minder bekende studie wat in Guatemala gedoen is), maar was waarskynlik die ontwerper daarvan. [vi] Parran het ook die 'American Plan' voortgesit, waaronder vroue skadelike behandeling ondergaan het en gedwonge sterilisasie ondergaan het die vermoede dat hulle 'promiskuus' is, of hulle nou seksueel oordraagbare siektes het of nie. [vii]
Maar wie se naam styg in die plek van Parran en Scaife? Slegs 'n paar blokke van die twee geboue is 'n leë sokkel, een keer bewoon deur 'n ontstellende standbeeld van die liedjieskrywer Stephen Collins Foster wat oor 'n swart man staan ​​wat die banjo speel en aanbidend na hom opkyk. Foster neem afskeid van sy pos net 'n paar maande voordat Parran sy naamplaat ontruim het, sit die voetstuk nog alleen.
Nadat ek die verslagkaart gelees het, het ek 'n klein denke -eksperiment gedoen: wie se naam sou ek in die plek van Scaife plaas. Ek het gedink aan die onlangs oorlede dr. Morris Turner, 'n legende onder die OB/GYN -dokters in Pittsburgh, wie se hande duisende babas na die wêreld gebring het. 'N Verdienstige eerbewaarder, maar miskien nie 'n publiek genoeg nie. Die voormalige Pitt-patoloog Bennet Omalu, die Nigeriese dokter wie se werk aan CTE gelei het tot die verandering van die reëls rondom kopbesering in die 21ste eeu, kom ook by my op, maar Omalu, miskien as gevolg van die mense wat hy gekies het om met sy bevindings uit te daag , veg 'n konstante stryd om sy reputasie as wetenskaplike te behou. Ek het nadink oor Rebecca Skloot, 'n Pitt-geassosieerde skrywer wie se boek oor Henrietta Lacks 'n belangrike bydrae gelewer het tot die verstaan ​​van die manier waarop Lacks se selfoon gehelp het om navorser na navorser te verower, terwyl haar nalatenskap en haar familie in die duister vergeet is. Maar sou Skloot, 'n blanke vrou, nie vereer word nie, net dieselfde verontwaardiging as wat herhaaldelik aan Lacks gedoen is voor Skloot se boek uitgekom het?
'N Ou Israeliese popliedjie oor die Westelike Muur, genaamd' HaKotel ', kore,'yesh anashim im lev shel even, yesh avanim im lev adam."" Daar is mense met harte van klip, daar is klippe met menseharte. " Uiteindelik is die standbeelde en die gedenkplate mense wat in klip verander is. In daardie klip is alle dade, goed en sleg, verborge en geopenbaar, van die mense wie se gelykenisse daar uitgesny is. Soos my vriend van Herzliya uitgewys het, word hulle nie goed nie. Maar 1950 jaar later het die Kotel nog steeds die krag om ons te laat huil. So ook die burgerregte -gedenkteken, Maya Lin se Viëtnam -oorlogsmonument en talle ander strukture wat nie 'n naam dra nie, maar 'n boodskap, dit is klippe met menslike harte. Nie 'n standbeeld van Dr King nie, maar blywende woorde wat hy uitgespreek het, nie uit sy eie nie, maar uit die Bybel: "Laat geregtigheid soos waters rol, geregtigheid soos 'n magtige stroom."
Woorde, nie standbeelde nie. 'N Baie Joodse gedenkteken. Die legende word vertel van Shimon haTzadik, 'n wyse uit die era van Alexander die Grote, wat die keiser ontmoet het om sy eis om 'n standbeeld van hom in Jerusalem te bou, aan te spreek. In plaas van openlike opstand te doen, soos 160 jaar later onder die Hasmoneërs gebeur het, noem Shimon haTzadik Alexander se bluf. 'Ons kan nie saamstem met u standbeeld nie. U weet egter seker dat ons Jode niks meer waardeer as ons kinders nie. Laat ons hulde bring dat elke seuntjie wat in die volgende jaar in 'n Joodse gesin gebore word, die naam Alexander sal dra. " Tot vandag toe is daar Joodse Alexanders, waaronder een rabbi wat my vereer het met 'n uitnodiging na sy kus verlede herfs, maar geen standbeeld van Alexander die Grote in Israel nie.
Woorde, nie standbeelde nie. Die grootste nalatenskap van baie Joodse ligte is hul boeke, en hoewel sommige boeke wel onder die naam van hul skrywer bekend is (die ou blou Chumash is die Hertz, die swaar Talmudiese woordeboek die Jastrow), is die Joodse kultuur baie nuuskierig daaroor dat die skrywers word bekend onder die titels van hul boeke: die Chofetz Chaim, die Ben Ish Chai, die Netivot Shalom.
As ons hierdie afgode gaan neerwerp, laat ons iets anders op hul plek plaas as die stof en puin lê: plekke van inspirasie. Gedenktekens nie aan 'n 'groot' individu nie, maar aan die duisende wat uiteindelik by die naam genoem kan word, wie se herinneringe onderdruk is en bedek is deur die mense wat op die voetstuk gesit het. Trooswoorde en bemoediging, gedigte en prosa en prediking.Lewende monumente, soos in die jaar van die Alexanders - mense wat besluit om nooit te onderdruk nie, nooit sonder toestemming of deernis op hul medemens te eksperimenteer nie, en nooit tevrede is met 'n onregverdige reëling nie. Mense met die nederigheid om te weet dat ongeag wat hulle bereik, eendag 'n nuwe generasie sal kom sê: "jy verdien nie om op die voetstuk te wees nie, ons sal jou beeld nie meer aanbid nie."
Ironies genoeg het die klipboeddha's in Bamiyan 'n man voorgestel wat waarskynlik geskok sou gewees het om in klip gekerf te word - en tog waarskynlik meer gereeld in steen (of jade of brons) gekerf is as enige ander mens in die geskiedenis behalwe iemand (wat ook sou waarskynlik nie groot op die standbeelde gewees het nie). Ten spyte van alles wat ek hier gesê het, is ek nog steeds spyt oor die verlies van die snywerk - as daar gesnede beelde in die wêreld gaan wees, laat dit ten minste vrede, rustigheid en afstanddoening van die materiële wêreld vier.
O, en as iemand 'n vinger op die Fred Rogers -standbeeld aan die North Shore lê, sal ek en jy woorde hê ...
[i] Nasir Behzad en Daud Qarizadah, "Die man wat gehelp het om die Bamiyan Boeddha's op te blaas," BBC Afghan, 12 Maart 2015.
[ii] Jacey Fortin, "Die standbeeld in die middel van Charlottesville se storm." New York Times, 13 Augustus 2017.
[iv] P.R. Lockhart. 'New York het sopas 'n standbeeld verwyder van 'n chirurg wat met slaafse vroue geëksperimenteer het.' Vox, 18 April 2018.
[v] Wit jasse 4 swart lewens. Rapportkaart vir rasse -geregtigheid, 2019.
[vi] Parran Hall -naam verdwyn nadat die kuratorium saamgestem het met die aanbeveling van die kanselier. University Times, 5 Julie 2018.
[vii] Emily Drzymalski. "Scott Stern bespreek die nalatenskap van American Plan." Die Pitt News, 11 Januarie 2019.
AP Kunsgeskiedenis 2015
Konteks: Gevind in die Apollo 11 -grot in die Hunsberge in die suidweste van Namibië met ongewone presisie vir antieke rotskuns. Die klippe is gegraveer met geometriese lynontwerpe en voorstellings van diere.
Tydperk/styl: wêreldwye voorgeskiedenis
Beskermer: Vroeë mense in Lascaux, Frankryk
Oorspronklike ligging: Grotmure naby Lascaux, Frankryk
Materiaal/tegniek: natuurlike rots kontoere om die volume van die diere te wys
Funksie: Prehistoriese jagters het geglo dat hulle beheer oor die diere het deur dit op die mure te skilder. Hulle het ook geglo hoe meer lewendig die dier was, hoe meer magiese krag het die dier.
Konteks: Die skildery het in Frankryk plaasgevind en het te doen met die jagter-versamelaarsvereniging, kommer oor voedsel, oorlewing en voortplanting.
Beskermer: Vroeë mense in Meso -Amerika
Oorspronklike ligging: Tequixquiac, Sentraal -Mexiko
Materiaal/tegniek: kerf van bekkenbene van diere
Funksie: om die geestelike wese van 'n gejagde dier, 'n seremoniële masker, te huisves
Konteks: gebruik as 'n masker, wat tradisioneel gedink word dat dit gelyktydig in 'n ander wêreld geleë is.
Oorspronklike ligging: Tassili n'Ajjer, Algerië
Materiaal/tegniek: pigment op rots
Funksie: Sommige geleerdes het die vrou geïnterpreteer as 'n horinggod in plaas van 'n mens wat seremoniële hoofdeksels dra. Die betekenis van die meeste Afrikaanse rotskuns bly onseker.
Konteks: op die rotswande en vertoon uiteenlopende aktiwiteite van mense en diere.
Beskermer: Inwoners van Susa
Oorspronklike ligging: Susa, Iran
Materiaal/tegniek: geverfde terracotta
Konteks: gegee aan die oorledene tydens 'n sekondêre begrafnis.
Datum: Vierde millennium v.G.J.
Oorspronklike ligging: Arabiese skiereiland
Funksie: onbekend, maar hou verband met godsdienstige of begrafnispraktyke
Konteks: sommige word in omliggende sandsteen kranse deur baie Arabiese grafte uitgekerf. Vroegste kunswerke van die Arabiese Skiereiland
Beskermer: inwoners van Liangzhu
Oorspronklike ligging: Liangzhu, China
Materiaal/tegniek: gesnyde jade
Funksie: Heeltemal onbekend
Konteks: Die belangrikste versiering tydens die Liangzhu -periode was die gesigspatroon, wat verwys na geeste of gode
Kunstenaar/argitek: Nvt (onbekend)
Oorspronklike ligging: Wiltshire, UK
Funksie: Merker van die midsomersonstilstand.
Konteks: gewerk binne die konteks van bestaande argeologiese kennis.
Oorspronklike ligging: Ambumvallei, Enga -provinsie, Papoea -Nieu -Guinee
Funksie: word deur die huidige mense in die streek as heilig beskou en deur bonatuurlike kragte erken.
Konteks: Ambum -klip het 'n hoër vlak van figuurlike eienskappe as ander stamper en is moontlik in 'n unieke klas. Dit is in 'n grot ontdek en is een van die vroegste bekende kunswerke in die Stille Oseaan.
Oorspronklike ligging: Sentraal -Mexiko, webwerf van Tlatilco
Materiaal/tegniek: keramiek en verf
Funksie: stel voor dat dit verband hou met vrouerolle met betrekking tot die natuur.
Konteks: die figuur is heeltemal naak en toon 'n oordrewe kontras in verhoudings. Tlatico -beeldjies toon 'n fassinasie met fisiese misvormings.
Oorspronklike ligging: Salomonseilande, rif -eilande
Materiaal/tegniek: Terra cotta (ingesny)
Funksie: stuk aardewerk wat gebruik word om te kook, te bedien en te stoor
Konteks: Lapita verwys na 'n antieke Stille Oseaan -kultuur wat volgens argeoloë die algemene voorouer is van die kontemporêre kulture van Polinesië, Mikronesië en sommige gebiede van Melanesië. Lapita -kuns is bekend vir keramiek, met ingewikkelde herhalende meetkundige patrone wat soms antropomorfiese gesigte en figure bevat.
Tydperk/styl: Ou Nabye Ooste
Kunstenaar of argitek: onbekend
Oorspronklike ligging: Uruk (moderne Warka, Irak)
Funksie: 'n tempel. 'N Ontmoetingsplek vir gode en mense
Konteks: Beelde vir gode en donateurs is in tempels geplaas. Opgedra aan Inanna (godin van liefde en oorlog) en aan Anu (hemelgod)
Tydperk/styl: Antieke Egipte
Oorspronklike ligging: Nekhen, Egipte
Materiaal/tegniek: Greywacke, skist
Funksie: 'n offer of 'n geskenkoffer deur die koning aan sy 'vader', die god Amunra.
Konteks: Dit word vermoedelik in die voordynastiese hoofstad van Bo -Egipte aangetref.
Oorspronklike ligging: Mesopotamië
Materiaal/tegniek: Gips ingelê met skulp en swart kalksteen
Funksie: surrogaat vir skenker (figure is nie gode nie) wat voortdurend tot godheid bid met eerbiedige arms, in smeking, ontsag.
Konteks: Geplaas in tempels (met 'wagkamers') met 'n altaar of 'n beeld van die voorkoms van die god, hou dit verband met angs na die lewe.
Oorspronklike ligging: Saqqara, Egipte
Materiaal/tegniek: geverfde kalksteen, rotskristalle, magnesiet en koper/arseen
Funksie: Om 'n skrifgeleerde vir die binnekant van 'n graf voor te stel
Konteks: In grafte geplaas. Verteenwoordig 'n skriba by die werk. Is bedoel vir die hiernamaals.
Oorspronklike ligging: moderne Tell el-Muqayyar, Irak
Materiaal/tegniek: Hout ingelê met skulpe, lapis lazuli en rooi kalksteen
Funksie: die oorspronklike funksie word nog nie verstaan ​​nie, maar dit was waarskynlik die klankboks vir 'n musiekinstrument.
Konteks: gevind in een van die grootste grafte in die koninklike begraafplaas in Ur, in die hoek van 'n kamer bo 'n soldaat wat vermoedelik dit op 'n lang paal gedra het, die koninklike embleem van 'n koning.
Oorspronklike ligging: Giza, Egipte
Materiaal/tegniek: gesnyde kalksteen
Funksie: Gedien as grafte vir farao's
Konteks: Die Groot Sfinx word beskou as die grootste steenbeeld wat ooit deur die mens gemaak is.
Oorspronklike ligging: Ou koninkryk, Vierde Dinastie
Funksie: om in grafte geplaas te word
Konteks: Gevind in 'n gat wat vroeër deur skattejagters gegrawe is onder die vloer van 'n kamer in die Valley-tempel van die piramide van Menkaure in Giza.
Kunstenaar of argitek: Hammurabi
Oorspronklike ligging: Babilon
Materiaal/tegniek: Woorde in 8 cm hoë swart klip
Funksie: tree op as 'n stelsel van Babiloniese wette
Konteks: In hierdie klip is ongeveer 300 wette gesny, die eerste wette wat deur die heerser afgedwing is.
Datum: Tempel c. 1550 v.C. Saal c. 1250 v.C.
Oorspronklike ligging: Karnak naby Luxor
Materiaal/tegniek: gesnyde sandsteen en moddersteen
Funksie: 'n Groot deel van die tempel vir die god, Amun-Re
Konteks: In die begin van die tyd was dit 'n moeras, maar slegs Farao en priesters was toegelaat vir godsdienstige gebruike
Oorspronklike ligging: naby Luxor
Materiaal/tegniek: Sandsteen, gedeeltelik gekerf in 'n rotsrots, rooi graniet
Funksie: Begrafnistempel vir die koningin van die tyd
Konteks: gebou vir die koningin om haar pyn te verlig en as 'n lykhuis vir haar te dien en 'n heiligdom vir die god Amon ra
Oorspronklike ligging: New Kingdom
Funksie: beeld Akhenaten en sy vrou uit en hul verhouding met die nuwe god, Aten
Konteks: 'n blik wat in iemand se tuiste sou wees, nie op 'n openbare plek nie, wat die verhouding tussen die heerser en die god uitbeeld
Materiaal/tegniek: Goue tussenlaag met emalje en halfedelstene
Funksie: Kis vir die koning
Konteks: Kis in die graf van die koning en sy gemummifiseerde liggaam
Tydperk/styl: Argaïese Grieks
Matriaal: marmer met verfreste
Funksie: Grafmerkers, of offer aan 'n god
Konteks: gevind deur 'n jeug se graf wat in die geveg gesterf het
Plek: Akropolis, Griekeland
Materiaal: marmer met geverfde besonderhede
Funksie: aanbieding/wedergeboorte van 'n godin
Konteks: 'n offer aan Athena, wat later ontdek is dat dit 'n standbeeld van Artemis of Athena is
Tydperk/styl: Klassieke Grieks
Kunstenaar of argitek: Niobid Painter
Huidige ligging: Museum van Louvre, Parys
Materiaal/tegniek: klei, rooi-figuur tegniek (wit hoogtepunte)
Funksie: Vaas aanbid
Konteks: Die gegraveerde figure is die Griekse gode Apollo en Artemis wat die kinders van Niome doodmaak. Dit word algemeen aanvaar dat dit die byeenkoms van Argonauts of Polynotos van Thasos is.
'N Vraag wat al soveel keer gevra is en soveel keer bespreek is.
Ek het soveel dinge gehoor, soos vermoedelik dat die sarkofaag van Alexander gevind is en die Crvenkovski dit as sy eie geskenk het. Ek het dit gehoor, die afgelope somer.
Daar is gerugte dat sy graf in Belasica is. Daar is 'n gerug dat daar in die tye van Joego -Slawië 12 lyke gevind is in die omgewing van waar die vermeende graf is. Hierdie liggame was in 'n "kosmiese" vreemdeling soos pakke. Die 5 mense wat die 12 lyke ontdek het, is almal dood aan bestraling. Daarbenewens het die president destyds Tito die lyke laat verbrand en dan onder 2 meter soliede konserte begrawe. Sommige sê dat die 12 lyke wat gevind is, die bewaarders en beskermers van Alexander se graf was.
Watter ander gerugte/situasies het jy gehoor? En wat is u oortuiging oor waar Alexander begrawe is? Ek self glo eerlikwaar dat hy die Republiek begrawe is. Of in of rondom Belasica, of Ohrid.
Laas bekend was eeue nadat hy dood is, toe iemand sy neus gebreek het deur aan die dooie liggaam te raak. Ek is op die trein, dus geen boeke hier by my om die naam en bron te kry nie.
Die Crvenkovski -verhaal is iets wat ek van BAIE mense gehoor het, waarvan sommige ook toevallig (vuilgoed van die aarde) is.
Daar is 'n ander storie oor die handjievol Grieke wat doodgegaan het om iewers in die Republiek van Masedonië in te dring.
En daar is die verhaal dat Stojakovo (naby Gevgelija) is waar die sarkofaag begrawe is (en die daaropvolgende Crvenkovski -verhaal sê dis waar dit gevind is). Stojakovo is in die absolute geografiese sentrum van Masedonië geleë.
Ek is nie 100%nie, maar ek onthou dat ek 'n bron gelees het wat selfs in die tyd van die Romeine geskryf het dat sy kis beskikbaar was.
Hierdie verhale oor Crvenko en kie. klink nie baie betroubaar nie.
Kom ons hou 'n skietstilstand oor Alexander se liggaam. Bl
Hier is die bronne wat na Alexander se liggaam en graf verwys.
Dit was Ptolemaeus Philadelphus wat [c. 280 vC] van Memphis [na Alexandrië] die lyk van Alexander afgebring. & Quot Pausanias, 2de eeu nC
& quotPtolemeus Philopator het [in 215 vC] in die middel van die stad Alexandrië 'n gedenkgebou gebou, wat nou die Sema genoem word, en hy het al sy voorvaders daar neergelê saam met sy ma, en ook Alexander die Masedoniër. & quot
Zenobius, 2de eeu nC
Oor hierdie tyd [30 vC] het Octavianus die sarkofaag en die liggaam van Alexander die Grote uit die binneste heiligdom laat voortbring, en nadat hy daarna gekyk het, het hy sy respek getoon deur 'n goue kroon daarop te sit en dit met blomme te strooi en dan gevra te word of hy ook die graf van die Ptolemeërs wou sien, het hy geantwoord: 'My wens was om 'n koning te sien, nie lyke nie.' & quot
Suetonius, 2de eeu nC
Oktavianus kyk daarna na die lyk van Alexander en raak dit selfs so aan dat 'n stuk neus afgebreek word, so word gesê. Tog het hy die lyke van die Ptolemeërs nie besoek nie, ondanks die groot begeerte van die Alexandriërs om dit aan hom te wys en teruggekap: 'Ek wou 'n koning sien en nie dooie mense nie.' & Quot
Dio Cassius, 3de eeu nC
& quot [In Alexandrië] het Ptolemeus 'n heilige gebied voorberei wat die heerlikheid van Alexander waardig was in grootte en konstruksie, wat hom hierin begrawe en hom vereer met opofferings, soos aan halfgode en met wonderlike speletjies.
Diodorus, ooggetuie c. 50 vC
Die Soma is ook 'n deel van die koninklike distrik. Dit was die ommuurde omhulsel met die begraafplase van die konings en dié van Alexander. & Quot
Strabo, ooggetuie c. 25 vC
& quotCaligula gereeld [c. AD 40] het die rok van 'n seëvierende generaal gedra, selfs voor sy veldtog, en soms die borsplaat van Alexander die Grote, wat hy uit sy sarkofaag geneem het. & Quot
[AD 200]: & quot Gevolglik het hy byna al die heiligdomme alle boeke wat hy kon vind, met enige geheime verhaal weggeneem, en hy het die graf van Alexander verseël, sodat niemand in die toekoms sy liggaam kon bekyk of kon lees wat in die voormelde boeke. & quot
En toe Caracalla met sy hele leër die stad binnekom [in 215 nC], het hy opgegaan na die tempel, waar hy 'n groot aantal offers gebring het en hoeveelhede reukwerk op die altare gelê het. Daarna gaan hy na die graf van Alexander waar hy opstyg en die pers mantel wat hy gedra het, die ringe van edelgesteentes en sy gordels en enigiets anders van waarde wat hy dra, op die graf neerlê. & Quot
Herodianus, 3de eeu nC
Nadat hy die lyk van Alexander van Masedon geïnspekteer het, beveel Caracalla dat hy self 'Groot' en 'Alexander' genoem moet word, want hy is deur die leuens van sy vleitters gelei tot op die punt waar hy die woeste wenkbrou en nek aangeneem het na die linker skouer wat hy in Alexander se aangesig opgemerk het, het hy homself oortuig dat sy kenmerke werklik baie dieselfde was. & quot
Anoniem, 4de eeu nC
& quot Na 'n reis van drie dae het ons by Alexandria aangekom. Ek het by die Sun Gate ingegaan, soos dit genoem word, en is onmiddellik getref deur die pragtige skoonheid van die stad, wat my oë van vreugde vervul het. Van die Sun Gate tot die Moon Gate – dit is die beskermingsgodighede van die ingange – het 'n reguit dubbele ry kolomme gelei, ongeveer in die middel waarvan die oop deel van die stad lê, en daarin soveel strate dat As u daarin stap, sou u uself in die buiteland begeer terwyl u nog tuis was. 'N Paar trappe verder [1 stade = 165m], kom ek by die plek wat na Alexander genoem word, waar ek 'n tweede stad sien, die prag hiervan is in vierkante gesny, want daar was 'n ry kolomme wat deur 'n ander een so lank aan die regterkant gesny is hoeke. & quot
Achilles Tatius, ongeveer 3de eeu nC
& quot Wie kan die vriend van sulke mense wees? Sou hulle hul hande van tempeloffers of grafte hou as hulle so optree ter wille van geld? As hulle op reis was met 'n metgesel wat 'n goue stuk gehad het, sou hulle hom nie doodmaak en hom daarvan beroof as hulle die kans gehad het nie. En hierdie euwel, koning, is universeel, of jy nou Paltus of Alexandrië noem, waar die lyk van Alexander vertoon word, hetsy Balaneae of ons eie stad Antiochië. Hulle kan in grootte verskil, maar dieselfde kwaal tref hulle almal. & Quot
Libanius, c. 390 nC
& quot Want, vertel my, waar is die graf van Alexander? Wys dit vir my en vertel my die dag waarop hy gesterf het. sy graf weet selfs sy eie mense nie. & quot
Johannes Chrysostomus, c. AD 400
Ek het in 'n paar Bisantynse kloosters 'n sekere fresko gesien wat 'n heilige 'Sisois' oor die skelet van Alexander uitbeeld.
Die opskrif het gesê dat dit in Babilon was.
Maar ek dink "Babylon" is deur die Bisantynse argaïste Kaïro in Egipte genoem.
Ek het een van hierdie fresco's gevind -dit is in een van die Meteora -kloosters.
TerraNova, is dit die Meteora in die suide van Masedonië?
Kan u die skrif in die fresco vertaal?
Meteora is in die distrik Thessaly-Trikala.
Ek sal probeer om dit te vertaal. maar u hoef nie hierop kommentaar te lewer nie. laat ons nie die wapenstilstand verwoes nie. D
& quotSisoes, die groot asket, voor die graf van Alexander, koning van
die Grieke, wat eens in glorie bedek was. Verbaas treur hy
vir die wisselvallighede van die tyd en die verganklikheid van heerlikheid, en
weier tranerig so:
Die blote blik op jou, graf, maak my ontsteld
en laat my hart trane stort,
terwyl ek nadink oor die skuld wat ons, almal, skuld.
Hoe kan ek dit verdra?
O, die dood! Wie kan jou ontwyk? & Quot
Hy was die koning van die Grieke - ek bedoel, nadat hy so erg in jou gat geskop het, het hy jou koning geword: D
As 'n Griek weet waar die graf van Alexander was, sou dit afgewit gewees het, met Griekse skrif vervang word en nou vertoon word vir die wêreld.
Van watter jaar is die fresco?
Prettige fresco, maar u moet onthou dat die Griekse regering elke Fresco en ikoon met skrif in die Ou Kerkslavaanse Masedoniese geverf het, sodat ons nie kan weet of hierdie fresco oorspronklik is of nie, het u 'n hoë resolusie weergawe van die prentjie sodat ons dit van nader kan bekyk?
Ek lees wel "Thanatos" na links, dit beteken "dood/dood", maar ek kan nie lees as dit moet sê "Alexander" kan jy TerraNova ??
Daskalot. dit is Meteora in Thessalië.
Ek veronderstel dit kan in die Florina -streek gebeur. nie oral nie! (soos Thessalië, Suid -Masedonië en Kreta! :))
Ek het ook gesien dat dit van Grieks na Slawiese fresco's en ikone in Bitola -streek geverf is.
Dit wys ek u
Dit het dit eintlik nie regtig daarvoor gebring nie. ) Dit was Som wat die inscriptie gevra het.
Ek het dit tot dan nie opgemerk nie, maar dit is 'n baie buitengewone Bisantynse fresco.
Die fresco help nie veel nie.
Sisoes die Grote was uit die 4de eeu en hierdie fresco sê nie waar hy die lyk gesien het nie.
Dit het dit eintlik nie regtig daarvoor gebring nie. Dit was Som wat die inscriptie gevra het.
TerraNova, die fresco gebruik nie die letters wat u pas gebruik het nie, en ook nie die agtervoegsel vir Elin (wn) nie.
Kan u my asseblief wys waar u 'n vertaling daarvoor gekry het?
Kan u die letters hierbo in transliterasie na Latynse karakters voorsien?
Dit is 'n interessante fresco, as u bogenoemde inligting kan verskaf, sal dit waardeer word.
risto ons is almal Grieke van die noorde na die suidooste na die weste, van Spanje tot Rusland van afrika tot germania. oral waar u 'n souvlaki kan koop, is daar Griekeland,
ah griekeland die kos die eilande die musiek die kaltsa die wimin,
re malaka wat doen ons nou hier, ons kan in arvanovlachia wees asof ons grieke is en terranova, die Slawiese prinses, van halkidiki jaag.
Dit pla my baie min dat die fresko sê Alexander die koning van & quotHellenes & quot; as Oos-Romeinse terminologie verwys dikwels na die voor-Christelike heidene as & quotHellenes & quot.
Wat my interesseer, is dat die fresco eerstens 'n paar letters gebruik wat nie in moderne Grieks gebruik word nie, en dit blyk ook 'n paar woordvorme te hê wat nie dieselfde lyk as die moderne Grieks nie. Vandaar die versoek om 'n Latynse transliterasie, sodat ons die woorde in hul regte vorm kan sien (via Latynse karakters), waardeur ons 'n meer akkurate oordeel oor hierdie fresco kan neem.
As dit in werklikheid Bisanties is, sou die korrekte terminologie vir die antieke heidene & quot; Hellenes & quot; wees, omdat dit nie Christene was soos die Bisantyne nie, dit was Romeine.
Ek het dit ook opgemerk oor die briewe wat u SoM noem, dit lyk soos Ou Kerkslawiese letters en glad nie Grieks nie.
U weet wel dat Griekse liturgiese tekste met letters in 'n ander lettertipe as die gewilde alfabet geskryf is. Net soos Cyrillies in Kerkslawies:
Cyrilliese letters en styl is ontwerp op grond van die Griekse letters.
En u weet ook dat OCS, Kerkslawies en Grieks swaar afkortings gebruik? In Slawiese tekste word dit gemerk met 'n titel bo 'n letter in 'n woord. Soek byvoorbeeld in die skakel hierbo, onder 21. na die eerste woord na 'n dubbelpunt (:) wat moet sê & quot о у ч и т є л ю & quot, maar in plaas daarvan word dit afgekort tot & quot о & #1091 ч т ҃ л ю & quot.
Die skakel hierbo het slegs drie afkortings, maar daar is baie tekste wat dit bevat, byna elke tweede-derde woord.
Watter letters word nie geskryf nie ??
Οne Λ is binne die ander. In Ε Λ Λ Η Ν Ω Ν
Α Λ Ε Ξ Α Ν Δ Ρ (ο υ = nog 'n simbool ('n afkorting))
Die meeste letters is ook aan mekaar verbind, sodat u dit miskien nie kan herken nie.
Die enigste letter wat vandag nie in Grieks gebruik word nie, is & quotC & quot; Dit is sedert die hellenistiese era gebruik vir & quot & quot; in plaas van & quot Σ & quot.
Waarom stel u my vrae wat u al self beantwoord het? In die fresco word een simbool gebruik waar jy eerder OU gebruik; in die fresco sien ek die letter C wat nie in die moderne Grieks gebruik word nie.
Waarom transliteer u dit nie alles in Latynse letters nie, dit neem u net 'n paar oomblikke, en dan kan meer kykers dit makliker lees?
Wanneer presies was hierdie verlate TN?
Ek sou een of ander tyd na onafhanklikheid en hul 'grootse' skepping sê om hulle 'nader' aan die ou Grieke te bring.
Oor die graf weet ek van 'n paar teorieë-die eerste is van Belasica (moenie vergeet dat die geveg van Belasica met die verblinde-Samuel die berg verdedig het nie)-dit is ook 'n feit (nie spekulasie nie) dat daar Yu-weermagaktiwiteite in die laat was 80's en dat die Grieke 'n ondergrondse tonnel probeer grawe het om die grens na Belasica oor te steek, maar die projek het heeltemal verkeerd gegaan, ongeveer 15 mense sterf tydens die projek. Hulle het dit gesluit na die ongeluk.
'N Paar kundige bejaarde Masedoniërs het ook vir my gesê dat dit baie moontlik is dat die graf êrens rondom MOGILA is (mogila beteken graf op boogmako) en ook in Mogila is daar 3 kunsmatige konusoïede bergstrukture wat vermoedelik soos piramides lyk - maar dit was baie geheimsinnig daaroor en hulle laat my net die 'piramides' sien
Die graf was in Alexandrië - maar die Romeinse keiser SEPTIMIUS SEVER het 'n ekspedisie na Masedonië beveel om die sarkofaag te begrawe EN 'n geheime kennis in boeke (die bronsboek) waarvoor die mensdom nie gereed was nie. op die reis is vermoor, insluitend die Romeinse komanders en soldate - so niemand weet ooit waar die graf is nie. Hierdie verhaal is bevestig deur baba Vangja.
Dit is beslis in die republiek, wel. Alex se laaste wens was om begrawe te word in Masedonië - en Sever het miskien 'n droom gehad of 'n orakel het hom iets vertel, sodat hy die lyk huis toe gestuur het.
Ek weet van soortgelyke berge in die vorm van piramides, drie langs mekaar, die een groter as die ander, hulle is in die Pelagonija -streek.
wie weet. )
Moderne RoM was nooit deel van die ou Masedonië nie. Dit is Paeonia genoem, en die inwoners was die Paeoniërs wat nie van Griekse afkoms was nie en nie Grieks praat nie.
Heraklea Lyncistis is die noordelikste oudste stad van Masedonië. Waarom sou Alexander die Grote begrawe wou word in vreemde lande (Paeonia)?
Is u ernstig verstandelik gestrem?
Miskien omdat hy nie 'n 'Helleense stam' was nie, maar 'n MAKEDONIAAN, afstammeling van die PAEONSE.
Hearaklea Lynkestis is ook die plek waarvandaan die Ptolomeies -familie ontstaan ​​het. Net om u daaraan te herinner - Masedonië was in die begin 'n baie klein koninkryk wat geleë is in wat ons nou die republiek noem. Daarna het Filip en ander dit beide suid en noordwaarts uitgebrei. Dit is hoekom hulle aanvanklik noordelike barbars genoem is, en daarom is daar 'n ANDER, OUER stad PELA in die hartjie van PELA-GONIJA, en daarom het hulle hierdie gebied as die hart beskou, as die plek waarvandaan hulle oorspronklik uitgebrei het . Dit sou dus baie logies gewees het vir Sever om dit in die boonste Masedonië te begrawe - want hy, anders as jy, het geweet dat Alex nie 'n 'Helleense stam' was wat hy Masedonies was, 'n afstammeling van Paeonians nie.
As ek ignoreer hoe verkeerd u stelling is, het ek steeds 'n vraag:
Waarom sou hy begrawe wou word in Alexandrië, Egipte? Of waarom sou hy in Alexandrië begrawe word (al was dit teen sy wil)?
Hoe is dit aanneemliker as om in Macedonië begrawe te wil word en uiteindelik as sy laaste rusplek na Masedonië verhuis te word?
Waarom sou hy begrawe wou word in Alexandrië, Egipte?
Hy wou in elk geval nie - hy is begrawe in Alexandria teen sy wil deur sy generaals. Een van die redes waarom Sever nie rustig kon slaap nie.
Jammer Magedon, my pos is gerig aan Demos.
Alexander die Grote wou begrawe word in Babilon, wat hy beskou het as die hoofstad van hierdie nuwe Ryk wat hy gebou het, maar Ptolemeus het sy lyk na Alexander se dood geneem en dit in Alexandrië laat plaas.
ja, hy het hulle beveel om hom eers in Babilon te begrawe, totdat hulle hom huis toe neem vir die regte een.
Moderne RoM was nooit deel van die ou Masedonië nie.
Gaan weg van die dwelms, jy laat jouself 'n nog groter gek lyk, iets wat ek nie gedink het moontlik was tot in jou onlangse plasings nie. Phillip II alleen het alle lande tot by die Ohrid -meer in Masedonië opgeneem en Lynkestae is waar Bitola vandag is, beide in die Republiek van Masedonië. Ander streke in die Grieks-besette Masedonië wat gedurende die tye van Phillip en Alexander beduidend was, soos Argos Orestikon (Kostur) en Edessa (Voden), was swaar bevolk (en is nog steeds) deur Masedoniërs voor die Griekse gebruik van Masedonië grondgebied.
Jag vir die graf van Alexander: Griekeland, Egipte, Persië, Indië, Broome
Alexander die Grote, wie se graf al byna 2 000 jaar lank vermis is, kan in Broome in Wes -Australië begrawe word, sê een inwoner.
Tim Tutungis het aan ABC Kimberley gesê dat hy die 'Broomer' die eerste keer van sy ou maat, Lou Batalis, gehoor het.
Ons het pas die onderwerp van die graf van Alexander die Grote betree en hy het gesê: 'Hulle sal dit nooit vind nie, ongeag waar hulle soek, want Alexander die Grote is begrawe in Broome, in Wes -Australië', 'het mnr. Tutungis gesê.
Ongeveer 50 jaar gelede het 'n ou in 'n grot in Broome gegaan en 'n paar inskripsies daar gesien en dit lyk soos antieke Grieks.
Hy het dit by die regering aangemeld, toe sien die regering dit en hulle bevestig dat daar 'n paar inskripsies is.
Hulle het na die Griekse gemeenskap gegaan en die gemeenskap gevra: 'Is hier iemand wat antieke Grieks kan lees?'
Natuurlik het Louis Batalis sy hand opgesteek en gesê: 'Ja, ek het in Egipte skoolgegaan, ek het geleer, ek kan dit lees'. Hulle het hom daarheen geneem en hy het die inskripsies gedefinieer as in die Griekse "Alexander die Grote".
Die regering het destyds vir hom gesê: 'U het dit nie gesien nie, dit het nooit gebeur nie.'
Alexander die Grote sterf op 11 Junie 323 vC, waarskynlik aan malaria, alkoholisme of vergiftiging.
Een tradisioneel aanvaarde verhaal sê dat sy lyk in twee goue kaste in 'n goue waentjie gesit is. 'N Ander een sê dat sy lyk in 'n kleikruik vol heuning bewaar is en dat dit in 'n glaskis geplaas is.
Sommige historici sê dat Alexander se generaal en vriend, Ptolemeus, die lyk gesteel en na Alexandrië geneem het, terwyl ander sê dat die Romeinse keiser Caligula die graf geplunder en Alexander se borsplaat gesteel het.
Volgens sommige bronne het keiser Septimius Severus Alexander se graf omstreeks 200 nC gesluit, en is daar min bekend waar die liggaam was.
Mnr. Tutungis sê dat hy 99 persent oortuig is dat Batalis hom die waarheid vertel het, omdat mense oral na Alexander se graf gesoek het, sonder sukses.
Hy sê sy vriend is nou 'n baie ou man en het feitlik sy geheue verloor, en ander wat die verhaal gehoor het, het dit van die hand gewys.
Maar hy sê dat mnr. Batalis 'n kwot man was wat baie geleerd was, en die storie het hom bygehou.
"Ek het my eie gevolgtrekking gemaak omdat die oorlog van die Masedoniërs in Indië beland het en ek het aangeneem dat sommige van die soldate te voet na Masedonië teruggegaan het," het mnr Tutungis gesê.
& quot Sommige van die soldate het seker 'n skip gevang. Waarom kan ons nie sê dat Alexander op 'n verraderlike manier daarbo 'n skip gevang het nie.
& quot Kyk waar Indië is, kyk waar Broome 'n skip is, kan maklik in Broome verniel word. & quot
Tutungis sê 'n nuwe dokumentêr dui aan dat Alexander die Grote, toe die oorlog geëindig het, duisende skepe beveel het om te bou.
Hy neem dit as verdere bewyse om sy teorie te ondersteun en het geskryf aan 'n speurder van Scotland Yard wat na Alexander se graf soek.
"Niemand het ooit vermoed dat Alexander in Broome kon gesterf het nie," het hy gesê.
Alexander sterf in Babilon, die eerste stad van antieke Asië, voor duisende getuies, waaronder sy hele leër. Sy lyk is gesien en was tot in die laat Romeinse tydperk in Alexandrië bekend.
Stel jou voor of dit waar was?
Die Griek sal Australië dan as GRIEK aanspraak maak. lol
Wow die antieke Griekse kenner: D
Hy moes oud -Grieks bestudeer om te sê waar, ja, Egipte om Alexander die Grote te ontsyfer: D
Wat 'n grap is hierdie neo's. Prosfyga wat nie eens die karakters van hul aangenome alfabet kan lees nie. Soos daar nog 'n spesiale antieke Griekse alfabet is.
Ja, Alexhandroglou is in Australië en Demosthenes bedien hom koekies en tee, pfft, gee my 'n blaaskans, 'n ou het gesien 'n opskrif is 'n plek iewers in die bruidegom, lol, 'n pakkie gekke met te veel tyd op hul hande.
Dit plaas die kersie op die koek:
Niemand in die Griekse gemeenskap kon die taal van hul oënskynlike voorouers lees nie, behalwe 'n ou wat in Egipte opgelei is? Narre.
Terloops, 'n goeie draad, om sulke dwase uit te lig, is altyd interessant, want daar is soveel van hierdie samesweringsteoretici wat droom van bote van Indië na Broome en ander sulke vullis dat hulle nie die blootstelling kry wat hulle verdien nie.
Idiote soos die bozos in die artikel moet altyd aan die lig gebring word sodat almal dit kan sien.
Ook 'n goeie naam, TUTUNgis, wat tabak beteken in Masedonies, Oekraïens, Pools, maar ook in Turks (waar dit van oorsprong kan wees).
Die woord vir tabak in Grieks is 'Kapnou'.
Die Masedoniese argeoloog Pasco Kuzman lewer kommentaar op FOCUS News Agency-inligting wat deur die aanlyn-Masedoniese uitgawe vrygestel is en uit die Serwiese blog verskyn, wat sê dat die graf van Alexander die Grote aan die grens tussen Grieks en Masedonië gevind is met die volgende woorde:
As dit waar is, is dit 'n groot leuen. As dit 'n leuen is, is dit 'n groot waarheid. Vermenigvuldig is dit gelyk aan nul
Dit was die antwoord op die vraag: dit is 'n grap van laat April.
Die Masedoniese Cyrilliese uitgawe wat vandag gepubliseer word, 'n teks wat in die blog City Magazine in Belgrado verskyn, wat 'n & quotstunt & quot bevat vir die ontdekking van die graf van Alexander van Masedonië, wat die geskiedenis sou verander het.Macedonian Edition bied lesers die teks oor die aangeleentheid dat dit miskien 'n fiktiewe verhaal van 'n blogger is.
Tydens heropbouwerk aan die Visie -grenspos tussen Masedonië en Griekeland / amptelik is daar nie so 'n grenskontrole nie. Die ontdekking is gevind in die grawe van geodetiese merkers, en dan met die toestemming van bouinspekteurs het dit tot verdere konstruksie -aktiwiteite gelei. Dit was nodig om 'n groot klip te verwyder om verder te grawe om 'n ontleding op die grond te maak. Nadat die klip verwyder is, het 'n granietblad verskyn. Gedink dat dit 'n begrawe rykdom uit die tyd van die Ottomaanse Ryk was, het die bestuurder van die graafmachine saam met sy kollegas begin grawe. Twee uur later het dit duidelik geword dat dit 'n marmergebou was, 30 meter lank en vier breed, lui die uitgawe verder. Na beskrywings van die bevinding, het die direkteur van die algemene inspektoraat van die Republiek Masedonië, Goce Micevski van die Nasionale Museum / daar nie so 'n museum nie. volledige uitrusting met goud-brons pantser en kak en masker, waarop die naam Alexander gegraveer is.
Joernaliste is beloof om 'n perskonferensie in die namiddag te hou, en intussen het die teks die woorde van die werkers wat by die opgrawings betrokke was, aangehaal. /Die teks het nie 'n datum of selfs 'n dag van 'n week genoem nie FOCUS -kennisgewings/
Pasco Kuzman is 'n Masedoniese argeoloog, direkteur van die Instituut vir die kulturele erfenis van Masedonië. Hy het deelgeneem aan die herstelwerk van die historiese kompleks Samuilova -vesting in Ohrid.
Graf van Alexander die Grote gevind?
MiNa kon hierdie inligting nie met die Masedoniese regering of met argeoloë in Skopje verifieer nie, en verwyder die teks van & quotCity Magazine & quot tot verdere kennisgewing.
Alhoewel daar 'n kans is dat 'City Magazine' reg is, met inagneming van hul uitgebreide stuk, en miskien is daar 'n kans en 'n goeie rede vir Masedonië om hierdie geheim te hou, as ons nie die inligting kan verifieer nie, is dit nie nuus nie.
Om op te som, beweer 'City Magazine' dat die Masedoniese regering die graf van Alexander die Grote in die Visje -omgewing (naby Gevgelija) naby die grens met Griekeland gevind het.
Ek wens dit is waar, maar tog ... Masedonië vind soveel argeologiese terreine, daar is meer as 3500 plekke om uit te grawe.
Ons het die Grieke al met oorweldigende bewyse verpletter - en daar kom nog meer.
Met watter verskonings kom die Grieke? hahahaha
Die roete verdwyn nie daar nie. Daar is rekords van baie eeue later oor die mausoleum en sy liggaam.
Ek glo ons het 'n onderwerp hieroor op hierdie forum.
Let wel, daar is rekords waarvan ons nie eens weet nie; ons het slegs na skrywers van die geskiedenis en hul verslae gekyk, nie veel anders nie. Daar is ongeveer 67 spanne regoor die wêreld wat hulle toewy aan die vind van die mausoleum en die liggaam van Alexander.
Pasco Kuzman: Bewering van die gevind graf van Alexander
& quot As dit waar is – is dit 'n groot leuen. As dit 'n leuen is, is dit 'n groot waarheid. Vermenigvuldig, is dit gelyk aan nul. "
Dit was die antwoord op die vraag: dit is einde April se grap.
Die Masedoniese Cyrilliese uitgawe wat vandag gepubliseer word, 'n teks wat in die blog City Magazine in Belgrado verskyn, wat 'n & quotstunt & quot bevat vir die ontdekking van die graf van Alexander van Masedonië, wat die geskiedenis sou verander het. Macedonian Edition bied lesers die teks oor die aangeleentheid dat dit miskien 'n fiktiewe verhaal van 'n blogger is.
Tydens heropbouwerk aan die Visie -grenspos tussen Masedonië en Griekeland / amptelik bestaan ​​daar nie so 'n grenskontrolepunt nie, en bouwerkers van die "Build" -bedryf het een van die grootste raaisels van die oudheid ontbloot. Die ontdekking is gevind in die grawe van geodetiese merkers, en dan met die toestemming van bouinspekteurs het dit tot verdere konstruksie -aktiwiteite gelei. Dit was nodig om 'n groot klip te verwyder om verder te grawe om 'n ontleding op die grond te maak. Nadat die klip verwyder is, het 'n granietblad verskyn. Gedink dat dit 'n begrawe rykdom uit die tyd van die Ottomaanse Ryk was, het die bestuurder van die graafmachine saam met sy kollegas begin grawe. Twee uur later het dit duidelik geword dat dit 'n marmergebou was, 30 meter lank en vier breed, lui die uitgawe verder. Na beskrywings van die bevinding, het die direkteur van die Algemene Inspektoraat van die Republiek Masedonië, Goce Micevski van die Nasionale Museum / daar nie so 'n museum nie – FOCUS -kennisgewings / en kundiges het in 'n gesamentlike verklaring gesê dat die kript goed bewaar gevind is geraamte met volledige uitrusting met goud-brons pantser en kak en masker, wat gegraveer is met die naam Alexander.
Joernaliste is beloof om 'n perskonferensie in die namiddag te hou, en intussen het die teks die woorde aangehaal van die werkers wat by die opgrawings betrokke was.
Amerikaanse sielkundige genaamd Steve Hermann is op NATIONAL TV gesien .. praat met Alexander's the great dead SOUL.
Pseudomacedonisme kruis paaie met die okkulte: praat met Alexander die Grote
YouTube-Pseudomacedonisme kruis paaie met die okkulte: praat met Alexander die Grote [12-IV-2009] (http://www.youtube.com/watch?v=rZE-v5Iqmvk&ampfeature=player_embedded)
Caligula, wat gedurende die laaste jare van sy bewind wanhoop en mal was, hardloop rond met Alexander se borsplaat en maak asof hy Alexander is, maar dan was hy 'n moerse saak.
YouTube - Pasko Kuzman Za Grobot en Aleksandar Makedonski (http://www.youtube.com/watch?v=2dDUsKHXt9A)
As dit waar is wat Pasko sê, sal die Grieke 'n baie groot probleem hê, baie groot. : bang:
Die graf van Aleksander van Masedonië is op die Masedoniese gebied geleë, maar ons moet nie opgegrawe word om te voorkom dat die Derde Wêreldoorlog uitbreek nie en wag vir beter tye. Dit sê Pasko Kuzman in die film & quotThe name is a name from the director Sigurjon Einarson. Kuzman, direkteur van kulturele erfenis, het 'n glimlag gemaak, miskien metafories, maar as u regtig gedink het dat ons dit nie kon uitvind nie, want in 'n telefoniese onderhoud het hy ons nie 'n verklaring daaroor wou gee nie.
Andersins is die première van die zavcherashnata van die dokumentêr voor die propvol bioskoop "Millennium" bygewoon deur premier Nikola Gruevski, president George Ivanov, minister van kultuur Kanceska-Milevska en 'n aantal ambassadeurs, filmmakers. Masedoniese en Europese première van die dokumentêr wat oor die naamkwessie en Griekeland praat, verskyn nie as die Griekse ambassadeur nie, hoewel hy genooi is.
As gevolg van groot belangstelling in die film, is Millennium aangekondig en 'n buitengewone projeksie van 23 uur, ondanks gereelde 21 uur. Vanaf vandag word die dokumentêr vertoon in die Cinema & quotscreening & quot.
Kan die graf van Alexander die Grote in die Masedoniese gebied wees? Ek vind dit onwaarskynlik, maar opwindend as dit waar is.
Stel jou voor wat sou gebeur as 'n Masedoniër dit eers sou vind, die Grieke sou beslis nie gelukkig wees nie.
Tensy hy in die ou Egiptiese styl gebalsem is, betwyfel ek dit. Masedonië is ver van waar hy vergiftig is
Ja, ek glo dat hy in Babilon vermoor is, is dit reg? so ek neem aan dat hy daar begrawe sou word.
vanwaar hy vergiftig is, is hy na Egipte vervoer, en later na 'n nuwe plek vervoer. iewers in Makedonië :)
Ek gee nie om of dit in die huidige Griekeland is nie, maar as dit daar is, is dit in Masedonië, waarskynlik in die Kostur- of Voden -streek.
in Egiptiese styl.
naas die koning van Masedonië, Shah-an-Shah van die Perse, en verskeie ander quottitels & quot, was hy die Egiptiese farao, en na sy dood is hy na Egipte vervoer.
Alexander se lyk is in 'n goue antropoïde sarkofaag geplaas, wat op sy beurt in 'n tweede goue kis geplaas is. Volgens Aelian het 'n siener genaamd Aristander voorspel dat die land waar Alexander ter ruste gelê is, vir ewig gelukkig en onoorwinbaar sou wees & quot. Miskien is dit meer waarskynlik dat die opvolgers die besit van die liggaam as 'n simbool van legitimiteit beskou het (dit was 'n koninklike voorreg om die vorige koning te begrawe). Ptolemeus het in elk geval die begrafnisstraf gesteel en na Memphis geneem. Sy opvolger, Ptolemeus II Philadelphus, het die sarkofaag na Alexandrië oorgeplaas, waar dit tot minstens die laat oudheid gebly het. Ptolemeus IX Lathyros, een van die laaste opvolgers van Ptolemeus I, het Alexander se sarkofaag met 'n glas vervang sodat hy die oorspronklike kon versmelt vir kwessies van sy muntstukke. Pompeius, Julius Caesar en Augustus het almal die graf in Alexandrië besoek, laasgenoemde het na bewering per ongeluk die neus van die liggaam geslaan. Caligula het gesê dat hy Alexander se borswapen uit die graf geneem het vir eie gebruik. In c. 200 nC het keiser Septimius Severus Alexander se graf vir die publiek toegemaak. Sy seun en opvolger, Caracalla, was 'n groot bewonderaar van Alexander en het die graf in sy eie regering besoek. Hierna is besonderhede oor die lot van die graf sketsmatig.
Odysseas Elytis - Ons naam is ons siel
'N Meer onlangse episode wat verband hou met die geheimsinnige lot van Alexander se oorskot, het in 1798 plaasgevind toe die leërs van Napoleon Bonaparte Egipte deur Alexandrië binnegeval het. In die binnehof van die moskee wat vroeër die kerk van St. Athanasius was, in 'n klein oop gebou, was daar 'n aantreklike, swaar sarkofaag uit 'n enkele blok skaars, pragtige, donkergroen breccia. Dit is binne en buite versier met Egiptiese hiërogliewe. Alhoewel dit as 'n bak gebruik is vir aanbidders -ablusies voor gebede, het die inwoners dit as 'die graf van Alexander' genoem. 'Franse troepe het dit verwyder en na die ruim van 'n Franse hospitaalskip vervoer. Daar is gesê dat hulle van plan was om dit na Parys te bring, waar 'n monument vir Napoleon daar rondom gebou sou word, en laasgenoemde sou vereenselwig met Alexander die Grote op dieselfde manier as wat heersers gedoen het sedert Ptolemeus die begrafnisstraat in die suide van Turkye die eerste keer gekaap het.
Maar in 1801 het die Britte Egipte binnegeval en die Franse verdryf. Antiquaries verbonde aan die Britse magte het geweet van die sogenaamde Alexander sarkofaag uit reisigers se geskrifte. Hulle het spesifiek daarna gesoek, dit van die Franse skip verwyder, en vandag is die sarkofaag nie in Parys nie, maar in Londen, te sien in die British Museum. Aanvanklik het Britse geleerdes gerasionaliseer dat die hiërogliewe teks wat sy binne- en buitekant bedek, toegeskryf kan word aan Alexander se rol as 'n Egiptiese god, maar die ontsyfering van hiërogliewe 'n paar dekades later en#8212 danksy die Rosetta -steen, wat deur die Britte weggevoer is op dieselfde tyd as die sarkofaag het dit duidelik gemaak dat dit vir die laaste inheemse Egiptiese farao, Nectanebo II, wat van 360 tot 343 vC regeer het, uitgesny is. Geskiedkundiges en argeoloë het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie sarkofaag nooit die liggaam van Alexander bevat het wat genoem is nie "Alexander se graf" is 'n voorbeeld van die groot opbloei van legende en valse toeskrywing oor die veroweraar wat selfs tydens sy leeftyd begin het.
Een tak van hierdie assosiasie ruik verbind die breccia sarkofaag, Nectanebo II en Alexander self. Die moeder van Alexander, koningin Olympias, was toegewy aan die rites van Orpheus en Dionysus, wat soms die teenwoordigheid van groot slange bevat het wat vermoedelik die gode verteenwoordig of beliggaam het. Dit is bekend dat Olympias een so 'n slang in haar kamer gehou het, en na Alexander se geboorte word gesê dat Olympias verklaar het dat haar seun nie deur sy sterflike vader, koning Filippus, verwek is nie, maar deur die Egiptiese god Ammon, wat die gestalte aangeneem het. van die slang. Van sy kant het Philip blykbaar hierdie verhaal geglo en sy vrou as 'n egbreker beskou.
Kort na Alexander se dood het 'n meer fantastiese verhaal begin versprei. Volgens hierdie verhaal, toe Nectanebo II, wat nou gesê word dat hy 'n bedrewe magie is, uit die Persiese besetting van sy land in 343 vC gevlug het, het hy nie na die suide van Egipte gegaan nie, maar na Masedonië, om 'n wreker van die nederlaag van sy land te verwek . Olympias het hom toevlug gegee in die hof van Philip, en deur haar horoscoop te gooi, het Nectanebo voorspel dat sy 'n seun, 'n held, wat deur Ammon die vader was, sou baar. Die farao, wat inderdaad kon beweer dat hy Ammon verteenwoordig het, het sy eie profesie vervul deur die destydse kinderlose Olympias te verlei, en die nageslag van hulle unie was niemand anders nie as Alexander! Dit is natuurlik grotendeels faraoniese propaganda, wat daarop gemik was om die Egiptiese geestelike aanspraak op Alexander te versterk, want in werklikheid is dit nie net goed gedokumenteer dat Nectanebo nooit sy voet in Masedonië, of elders in Griekeland gesetel het nie, maar in 343, toe hy vermoedelik daarheen gegaan het, was Alexander al 13 jaar oud. Nietemin het die verhaal moontlik die verband tussen die breccia sarkofaag van Nectanebo II en die geheue van Alexander geïnspireer.
Daar bestaan ​​nog 'n "Alexander Sarcophagus", 'n wonderlike, monumentale marmerwerk wat per ongeluk in 1887 ontdek is, in 'n koninklike nekropolis in Sidon, 'n stad aan die Middellandse See in die huidige Libanon. Hierdie buitengewone monument, steeds in 'n byna perfekte toestand en nou in die argeologiese museum van Istanbul, is die werk van 'n onbekende Griekse meester -beeldhouer, gekerf in die klassieke Helleense styl uit 'n spierwit marmer wat in die Penteliese berge noordoos van Athene en dieselfde materiaal ontgin is. gebruik om die Parthenon en ander beroemde werke uit die klassieke tydperk te bou. Om die omtrek is geanimeerde tonele van Alexander self wat jag en die Perse beveg. Na raming dateer dit uit die laaste kwart van die vierde eeu vC, en die bedoeling daarvan is onbekend. Is dit moontlik dat Alexander se oorskot ontvang is? As kunswerk is dit beslis die moeite werd om vir hierdie doel gebruik te word.
Maar as aanloklik is dit om die verband te maak, argeoloë en historici het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie sarkofaag waarskynlik 'n paar jaar na Alexander se dood na die liggaam van 'n koning van Sidon, Abdalonymos, gesny is. Abdalonymos was 'n Feniciër wat hom beveel het om sy hegte vriendskap met Alexander te herdenk, wat hom as heerser van die streek laat aanstel het. Historici glo nou eintlik dat die gebruik van sarkofaag om Alexander se liggaam op die lang laaste reis te dra onwaarskynlik was. Aangesien die oorblyfsels oorspronklik na Siwa gestuur moes word, is die lyk van Alexander op Egiptiese wyse deur Egiptiese balsemers voorberei. Die nabygeleë goue omhulsel om die liggaam was ook 'n styl wat gebruik word vir koninklikes en wat ontwerp is om gesien te word, nie deur klip versteek nie, hoe mooi ook uitgesny.
Min figure in die geskiedenis is meer bestudeer, meer oor hulle geskryf, of meer gepraat as Alexander die Grote, hetsy ernstig deur geleerdes, fantasties deur onbekende samestellers van legendes, of persoonlik deur stamlede wat selfs vandag nog afstammelinge van sy Masedoniese troepe eis. Sommiges droom steeds en hoop dat êrens in die katakombe onder die moskee van profeet Daniël, sy oorskot nog ontdek kan word. Maar uitgebreide verkennings en opgrawings is in Alexandrië, onder die moskee en elders gedoen, en daar is geen spoor gevind van die koninklike Ptolemaïese nekropolis of van Alexander se graf nie.