Geskiedsfilosofie - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Geskiedsfilosofie of historiosophy is 'n filosofiese gebied rakende die uiteindelike belang van die geskiedenis van die mens. Dit ondersoek die oorsprong, doel, patroon, eenheid, bepalende faktore vir die proses en die algemene aard van die geskiedenis. Verder spekuleer dit oor 'n moontlike teleologiese einde aan die ontwikkeling daarvan, dit wil sê, daar word gevra of daar 'n ontwerp, doel, richtlijnbeginsel of finaliteit in die prosesse van die menslike geskiedenis is.
Die geskiedenisfilosofie begin met enkele basiese aannames. Eerstens bepaal dit wat die regte eenheid is vir die bestudering van die menslike verlede, of dit die individuele vak is, polis ('stad'), soewereine grondgebied, 'n beskawing, kultuur of die hele menslike spesie. Daarna word gevra of daar breë patrone is wat onderskei kan word deur 'n studie van die geskiedenis, watter faktore, indien enige, die verloop van die geskiedenis bepaal, en die doel, bestemming en dryfkrag van die geskiedenis.
Die filosofie van die geskiedenis moet nie verwar word met historiografie nie, wat die bestudering van geskiedenis is as 'n akademiese dissipline rakende die metodes en ontwikkeling as 'n dissipline met verloop van tyd. Die filosofie van die geskiedenis mag ook nie verwar word met die geskiedenis van die filosofie nie, wat die studie van die ontwikkeling van filosofiese idees deur die tyd is.
Pre-moderne siening van die geskiedenis
In die poëtika, Aristoteles het aangevoer dat poësie beter is as die geskiedenis, omdat poësie praat van wat moet of Indien waar wees, eerder as bloot wat is waar. Dit weerspieël vroeë aksiale bekommernisse (goed / sleg, reg / verkeerd) oor metafisiese bekommernisse oor wat 'is'. Gevolglik het klassieke historici 'n plig gevoel om die wêreld te veredel. In ooreenstemming met die geskiedenisfilosofie is dit duidelik dat hul waarde-filosofie wat op die proses van die skryf van geskiedenis-filosofie toegepas is, die metode en vandaar die produk beïnvloed het.
Herodotus, wat deur sommiges beskou word as die eerste sistematiese historikus, en later Plutarch vryelik toesprake uitgevind het vir hul historiese figure en hul historiese onderwerpe gekies het met die oog op die morele verbetering van die leser, met die doel van die geskiedenis om morele waarhede te vertel.
In die veertiende eeu bespreek Ibn Khaldun, wat beskou word as een van die voorlopers van die moderne historiografie, sy filosofie van geskiedenis en samelewing in detail Muqaddimah. Sy werk was 'n hoogtepunt van vroeëre werke deur Moslemdenkers in die sfere van etiek, politieke wetenskap en historiografie, soos dié van al-Farabi, Ibn Miskawayh, al-Dawwani en Nasir al-Din al-Tusi.1
Teen die agtiende eeu het geskiedkundiges hulle op 'n meer positivistiese benadering gerig en soveel as moontlik op die feit gefokus, maar steeds met die oog op die vertel van geskiedenis wat onderrig en verbetering kon lewer. Vanaf Fustel de Coullanges en Theodor Mommsen, begin historiese studies na 'n meer moderne wetenskaplike vorm. In die Victoriaanse era was die debat in historiografie dus nie soseer of die geskiedenis bedoel was om die leser te verbeter nie, maar wat die geskiedenis laat draai het en hoe historiese verandering verstaan ​​kon word.
Sikliese en lineêre geskiedenis
Die meeste antieke kulture het 'n mitiese opvatting van die geskiedenis en tyd wat nie lineêr was nie. Hulle het geglo dat die geskiedenis siklies was met wisselende Donker- en Goue Eeue. Plato noem dit die Groot Jaar, en ander Grieke noem dit 'n aeon of eon. In die ondersoek na hierdie onderwerp, het Giorgio de Santillana, die voormalige professor in die geskiedenis van wetenskap aan MIT, en skrywer van Hamlet's Mill; 'N Opstel oor mite en die raam van die tyd., gedokumenteer meer as 200 mites uit meer as 30 antieke kulture wat oor die algemeen die opkoms en val van die geskiedenis verbind het tot een voorrang van die ewenaar. Voorbeelde hiervan is die ou leerstelling van ewige wederkoms, wat bestaan ​​het in Antieke Egipte, die Indiese godsdienste, of die Griekse Pythagoreërs en die Stoïkne se opvattings. in Die werke en dae, Hesiod beskryf vyf ouderdomme van die mens: die Goue Tydperk, die Silwer Tydperk, die Bronstydperk, die Heroïstyd en die Ystertydperk, wat begin het met die Doriese inval. Volgens ander wetenskaplikes was daar net vier ouderdomme, wat ooreenstem met die vier metale, en die heldhaftige era was 'n beskrywing van die Bronstydperk. 'N Telling van vier ouderdomme sal ooreenstem met die Vediese of Hindoe-eeue, bekend as die Kali, Dwapara, Treta en Satya Yugas. Die Grieke het geglo dat die regering net soos die mensdom vier fases van karakter deurgemaak het tydens elke opkoms en val van die geskiedenis. Hulle het demokrasie en monargie beskou as die gesonde regimes van die hoër ouderdomme; en oligargie en tirannie as korrupte regimes wat algemeen in die laer ouderdomme voorkom.
In die Ooste is sikliese geskiedenisteorieë in China ontwikkel (as 'n teorie van dinastiese siklus) en in die Islamitiese wêreld deur Ibn Khaldun.
Die Judaïsme en die Christendom vervang die mite van die sondeval uit die Tuin van Eden, wat die basis sou vorm vir teodiek, wat poog om die bestaan ​​van die bose in die wêreld te versoen met die bestaan ​​van God wat 'n wêreldwye verklaring van die geskiedenis met die geloof in 'n Messiaanse era. Teodici beweer dat die geskiedenis 'n progressiewe rigting gehad het wat tot 'n eskatologiese einde gelei het, soos die Apokalips, gegee deur 'n meerderwaardige mag. Augustinus van Hippo, Thomas Aquinas of Bossuet in syne Diskoers oor universele geskiedenis (1679) het sulke teodisies geformuleer, maar Leibniz, wat die term bedink het, was die beroemdste filosoof wat 'n teodiek geskep het. Leibniz het sy verduideliking gebaseer op die beginsel van voldoende rede, wat sê dat alles wat gebeur, om 'n spesifieke rede gebeur. Dus, wat die mens as kwaad gesien het, soos oorloë, epidemie en natuurrampe, was in werklikheid slegs 'n uitwerking op sy persepsie; as iemand God se siening aanneem, het hierdie bose gebeurtenis slegs in die groter goddelike plan plaasgevind. Teodici het die noodsaaklikheid van die bose as 'n relatiewe element wat deel vorm van 'n groter plan van die geskiedenis, verduidelik. Leibniz se beginsel van voldoende rede was egter nie 'n gebaar van fatalisme nie. Leibniz, gekonfronteer met die antieke probleem van toekomstige kontingente, het die teorie van 'moontlike wêrelde' uitgevind, waarin hy twee soorte noodsaaklikheid onderskei om die probleem van determinisme die hoof te bied.
Gedurende die Renaissance sou sikliese opvattings van die geskiedenis algemeen voorkom, geïllustreer deur die verval van die Romeinse Ryk. Machiavelli se Diskoerse oor Livy (1513-1517) is 'n voorbeeld. Die idee van Ryk bevat op sigself sy opkoms en sy dekadensie soos in Edward Gibbon Die geskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk (1776), wat op die Indeks Librorum Prohibitorum.
Sikliese opvattings is in die negentiende en twintigste eeu gehandhaaf deur skrywers soos Oswald Spengler, Nikolay Danilevsky, en Paul Kennedy, wat die menslike verlede as 'n reeks herhalende opkoms en val opgedink het. Spengler het, soos Butterfield geskryf het in reaksie op die bloedbad van die eerste Wêreldoorlog, gemeen dat 'n beskawing 'n era van keiserisme binnedring nadat die siel sterf. Hy het gedink dat die siel van die Weste dood is en dat die keiserisme sou begin.
Die onlangse ontwikkeling van wiskundige modelle van langtermyn sekulêre sosiodemografiese siklusse het die belangstelling in sikliese teorieë van die geskiedenis laat herleef2.
Die verligting se ideaal van vooruitgang
Verdere inligting: ouderdom van verligting en sosiale vooruitgang
Gedurende die Aufklärung, of Verligting, word die geskiedenis gesien as beide lineêr en onomkeerbaar. Condorcet se interpretasies van die verskillende "stadia van die mensdom" of die positivisme van Auguste Comte was een van die belangrikste formulerings van sulke geskiedenisbegrippe, wat die sosiale vooruitgang vertrou het. Soos in Jean-Jacques Rousseau Emile (1762), 'n verhandeling oor onderwys (of die "kuns om mans op te lei"), die Aufklärung het die menslike spesie as perfek beskou: die menslike natuur kon oneindig ontwikkel word deur 'n weldeurdagte pedagogiek. in Wat is Verligting? (1784), definieer Kant die Aufklärung as die vermoë om self te dink sonder om na 'n outoriteit van buite te verwys, of dit 'n prins of tradisie is:
Verligting is wanneer iemand 'n toestand van onvolwassenheid en afhanklikheid agterlaat (Unmündigkeit) waarvoor hulle self verantwoordelik was. Onvolwassenheid en afhanklikheid is die onvermoë om 'n mens se eie intellek te gebruik sonder die leiding van 'n ander. 'N Mens is verantwoordelik vir hierdie onvolwassenheid en afhanklikheid, as die oorsaak daarvan nie 'n gebrek aan intelligensie of opvoeding is nie, maar 'n gebrek aan vasberadenheid en moed om te dink sonder die leiding van 'n ander. Sapere aude! Durf dit te weet! is dus die slagspreuk van die Verligting.
Kant, Wat is Verligting? (1784)
Op 'n paradoksale manier ondersteun Kant verligte despotisme as 'n manier om die mensdom na die outonomie daarvan te lei. Hy het die proses van geskiedenis in sy kort verdrag bedink Idee vir 'n universele geskiedenis met 'n kosmopolitiese doel (1784). Aan die een kant was verligte despotisme om nasies in die rigting van hul bevryding te lei, en vordering is dus in die skema van die geskiedenis ingeskryf; aan die ander kant, kan bevryding slegs verkry word deur 'n enkele gebaar, Sapere Aude! Dus het outonomie uiteindelik staatgemaak op die individu se "vasberadenheid en moed om te dink sonder die leiding van 'n ander."
Na Kant het Hegel 'n ingewikkelde teodiek in die Fenomenologie van die Gees (1807), wat sy opvatting van die geskiedenis op dialektiek gebaseer het; die negatiewe (oorloë, ens.) is deur Hegel bedink as die dryfkrag van die geskiedenis. Hegel het aangevoer dat die geskiedenis 'n konstante proses van dialektiese konflik is, met elke tesis wat 'n opponerende idee of antitese van 'n gebeurtenis het. Die botsing van albei is in die sintese 'superieur', 'n voegwoord wat die teenstrydigheid tussen die tesis en die antitese daarvan bewaar het terwyl dit onderverhit is. Soos Marx daarna beroemd sou verklaar, het dit konkreet beteken dat indien Louis XVI se monargiese heerskappy in Frankryk as die proefskrif beskou word, die Franse Revolusie as sy antitese beskou kan word. Albei is egter onderverhuur in Napoleon, wat die rewolusie met die Ancien Régime; hy het die verandering bewaar. Hegel het gedink dat die rede homself bereik het deur middel van hierdie dialektiese skema in die Geskiedenis. Deur arbeid het die mens die natuur getransformeer om homself daarin te kan herken; hy het dit sy 'huis' gemaak. Dus, vergeestelike geaardheid. Paaie, velde, heinings en al die moderne infrastruktuur waarin ons woon, is die resultaat van hierdie vergeesteliking van die natuur. Hegel het dus sosiale vooruitgang verklaar as gevolg van die arbeid van die rede in die geskiedenis. Hierdie dialektiese lesing van die geskiedenis het natuurlik teenstrydigheid behels, so die geskiedenis is ook as konstant botsend beskou; Hegel teoretiseer dit in sy beroemde dialektiek van die heer en die slaaf.
Volgens Hegel het
Nog 'n woord oor die onderrig van die wêreld. Filosofie kom in elk geval altyd te laat op die toneel om dit te gee ... As filosofie sy grys in grys skilder, het dit 'n lewensvorm wat oud geword het. Deur filosofie se grys in grys kan dit nie verjong word nie, maar slegs verstaan ​​word. Die uil van Minerva sprei sy vlerke net met die val van die skemer.
Hegel, Philosophy of Right (1820), "Voorwoord"
Filosofie moes dus verklaar Geschichte (geskiedenis) altyd laat, is dit slegs 'n interpretasie om te erken wat rasioneel is in die werklike. Verder is dit volgens Hegel slegs dit wat as rasioneel erken word, werklik. Hierdie idealistiese begrip van filosofie as interpretasie is beroemd deur Karl Marx uitgedaag 11de proefskrif oor Feuerbach (1845), waar hy "Filosowe het tot dusver slegs die wêreld op verskillende maniere geïnterpreteer; die punt is egter om dit te verander."
Geïnspireer deur die ideaal van die Verligting van die Verligting, het sosiale evolusionisme in die negentiende eeu 'n gewilde opvatting geword. Auguste Comte (1798-1857) se positivistiese opvatting van die geskiedenis, wat hy verdeel het in die teologiese verhoog, die metafisiese verhoog en die positivistiese verhoog, gebring deur die moderne wetenskap, was een van die invloedrykste leerstellings van vooruitgang. Die Whig-interpretasie van die geskiedenis, soos dit later genoem is, word geassosieer met geleerdes uit die Victoriaanse en Edwardiaanse eras in Brittanje, soos Henry Maine of Thomas Macaulay, gee 'n voorbeeld van sulke invloed, deur te kyk na die geskiedenis van die mensdom as vordering van woedendheid en onkunde. teenoor vrede, welvaart en wetenskap. Maine het die rigting van vooruitgang beskryf as 'van status tot kontrak', vanuit 'n wêreld waarin die hele lewe van 'n kind vooraf bepaal word deur die omstandighede van sy geboorte, na mobiliteit en keuse.
Die publikasie van Darwin's Die oorsprong van spesies in 1859 het menslike evolusie gedemonstreer. Dit is egter vinnig oorgedra van sy oorspronklike biologiese veld na die sosiale veld in die vorm van 'sosiale Darwinisme' teorieë. Herbert Spencer, wat die uitdrukking "survival of the fittest" of Lewis Henry Morgan bedink het Antieke Vereniging (1877) ontwikkel evolusionistiese teorieë onafhanklik van Darwin se werke, wat later as sosiale Darwinisme vertolk sou word. Hierdie negentiende-eeuse unilineêre evolusieteorieë beweer dat samelewings in 'n primitief staat en word mettertyd geleidelik meer beskaafd en vergelyk die kultuur en tegnologie van die Westerse beskawing met vooruitgang.
Ernst Haeckel het sy herkapituleringsteorie in 1867 geformuleer, wat verklaar dat "ontogenie filogenie herkapituleer": die individuele evolusie van elke individu reproduseer die evolusie van die spesie. Die kind gaan dus deur al die stappe van primitiewe samelewing tot moderne samelewing. Haeckel het nie die teorie van die natuurlike seleksie van Darwin wat in 2001 aangebied is, ondersteun nie Die oorsprong van spesies (1859), eerder in 'n Lamarckiaanse oorerwing van verworwe eienskappe.
Vooruitgang was egter nie noodwendig positief nie. Arthur Gobineau s'n 'N Opstel oor die ongelykheid van die menslike rasse (1853-1855) was 'n dekadente beskrywing van die evolusie van die 'Ariese ras' wat verdwyn het deur miscegenation. Gobineau se werke het 'n groot gewildheid gehad in die sogenaamde wetenskaplike rassisme-teorieë wat gedurende die Nuwe Imperialisme-periode ontwikkel het.
Na die eerste wêreldoorlog, en nog voordat Herbert Butterfield (1900-1979) dit skerp gekritiseer het, het die interpretasie van die Whig uit die styl gegaan. Die bloedvergieting van die konflik het die idee van lineêre vordering aangedui. Paul Valéry het beroemd gesê: 'Ons beskawings ken onsself nou sterflik.'
Die idee self het egter nie heeltemal verdwyn nie. Die einde van die geskiedenis en die laaste man (1992) deur Francis Fukuyama het 'n soortgelyke vooruitgang voorgestel en gesê dat die wêreldwye aanvaarding van liberale demokrasieë as die enkele erkende politieke stelsel en selfs die modaliteit van menslike bewussyn die 'Einde van die geskiedenis' sou verteenwoordig. Fukuyama se werk spruit uit 'n Kojeviaanse lesing van Hegel's Fenomenologie van die Gees (1807).
'N Sleutelkomponent is dat al hierdie kwessies in sosiale evolusie slegs dien om die suggestie te ondersteun dat hoe die aard van die geskiedenis in ag geneem word, die interpretasie en gevolgtrekkings oor geskiedenis sal beïnvloed. Die kritiese onder-ondersoekde vraag handel minder oor geskiedenis as inhoud en meer oor geskiedenis as proses.
Die 'held' in historiese studies
Verdere inligting: Die geldigheid van die 'held' in historiese studies en die Grootmensteorie
Nadat Hegel, wat aangedring het op die rol van 'groot mans' in die geskiedenis, met sy beroemde verklaring oor Napoleon, 'het ek die Gees op sy perd gesien', het Thomas Carlyle aangevoer dat die geskiedenis die biografie van 'n paar sentrale individue was, helde, soos Oliver Cromwell of Frederick die Grote, en skryf dat "Die geskiedenis van die wêreld is maar die biografie van groot mans." Sy helde was politieke en militêre figure, die stigters of omverwerpers van state. Sy geskiedenis van groot mans, van genade goed en kwaad, het probeer om verandering in die koms van grootheid te organiseer. In die laat twintigste eeu was daar eksplisiete verdediging van Carlyle se posisie. Die meeste geskiedenisfilosowe beweer dat die motiefkragte in die geskiedenis slegs met 'n groter lens beskryf kan word as die een wat hy vir sy portrette gebruik het. A. C. Danto het byvoorbeeld geskryf oor die belangrikheid van die individu in die geskiedenis, maar het sy definisie ook uitgebrei sosiale individue, gedefinieër as "individue wat ons voorlopig kan karakteriseer as individuele mense tussen hulle dele. Voorbeelde van sosiale individue kan sosiale klasse wees ..., nasionale groepe ..., godsdienstige organisasies ..., grootskaalse gebeure ..., grootskaalse sosiale bewegings ..., ens. " (Danto, "Die historiese individu," 266, in Filosofiese analise en geskiedenis, onder redaksie van Williman H. Dray, Rainbow-Bridge Book Co., 1966). Die Great Man-benadering tot geskiedenis was die gewildste onder professionele historici in die negentiende eeu; 'n gewilde werk van hierdie skool is die Ensiklopedie Britannica Elfde Uitgawe (1911) wat lang en gedetailleerde biografieë bevat oor die groot manne van die geskiedenis. Om byvoorbeeld te lees oor (wat vandag bekend staan ​​as) die 'Migrasietydperk', sou u die biografie van Atilla de Hun kon raadpleeg.
Na Marx se opvatting van 'n materialistiese geskiedenis gebaseer op die klassestryd, wat vir die eerste keer aandag gebring het op die belangrikheid van sosiale faktore soos ekonomie in die ontvouing van die geskiedenis, skryf Herbert Spencer "U moet erken dat die ontstaan ​​van die groot man afhang op die lang reeks ingewikkelde invloede wat die ras waarin hy verskyn, veroorsaak het, en die sosiale toestand waarin daardie ras stadigaan gegroei het ... Voordat hy sy samelewing kan hernu, moet sy samelewing hom maak. '
Die Annales-skool, gestig deur Lucien Febvre en Marc Bloch, was 'n belangrike baken in die verskuiwing van 'n geskiedenis wat gesentreer was op individuele vakke na studies wat konsentreer in geografie, ekonomie, demografie en ander sosiale kragte. Fernand Braudel se studies oor die Middellandse See as 'held' van die geskiedenis, Emmanuel Le Roy Ladurie se klimaatgeskiedenis, ens., Is deur hierdie skool geïnspireer.
Ongeag, dit is duidelik dat die manier waarop 'n mens oor die geskiedenis dink, tot 'n groot mate sal bepaal hoe 'n mens geskiedenis sal opteken; met ander woorde, die filosofie van die geskiedenis sal die rigting gee vir die metode van geskiedenis, wat weer die geskiedenis self beïnvloed.
Geskiedenis en teleologie
Vir verdere inligting: sosiale vooruitgang en vooruitgang (filosofie)
Sekere teodieë beweer dat die geskiedenis 'n progressiewe rigting het wat lei tot 'n eskatologiese einde, gegee deur 'n meerderwaardige mag. Hierdie transendente teleologiese aanvoeling kan egter beskou word as immanent vir die menslike geskiedenis self. Hegel verteenwoordig waarskynlik die toonbeeld van 'n teleologiese geskiedenisfilosofie. Hegel se teleologie is deur Francis Fukuyama opgeneem Die einde van die geskiedenis en die laaste man, (sien Sosiale evolusionisme hierbo). Denkers soos Nietzsche, Foucault, Althusser of Deleuze ontken enige teleologiese aspek van die geskiedenis en beweer dat dit die beste gekenmerk word deur onondervindighede, breuke en verskillende tydskale, wat die Annales-skool gedemonstreer het.
Denkskole wat deur Hegel beïnvloed is, beskou die geskiedenis as progressief; hulle sien en sien vooruitgang as die uitkoms van 'n dialektiek waarin faktore wat in teenoorgestelde rigtings werk, mettertyd versoen word (sien hierbo). Die geskiedenis word die beste gesien soos deur 'n Zeitgeist geregisseer, en spore van die Zeitgeist kan gesien word deur agtertoe te kyk. Hegel het geglo dat die geskiedenis die mens in die rigting van 'beskawing' beweeg, en sommige beweer ook dat hy gedink het dat die Pruisiese staat die 'Einde van die geskiedenis' geïnkarneer het. In sy Lesings oor die geskiedenis van die filosofie, verduidelik hy dat elke epogale filosofie op 'n manier die hele filosofie is; dit is nie 'n onderverdeling van die Hele nie, maar hierdie Hele self word in 'n spesifieke modaliteit aangegryp.
Michel Foucault se ontleding van historiese en politieke diskoers
Die histories-politieke diskoers wat deur Foucault ontleed is in Die samelewing moet verdedig word (1975-1976) beskou die waarheid as die breekbare produk van 'n historiese stryd, wat eers gekonseptualiseer is onder die naam 'rasstryd', maar die betekenis van 'ras' verskil van die hedendaagse biologiese idee, omdat dit nader aan die sin van 'nasie' was. "(onderskei van nasiestate of 'mense'. Boulainvilliers, byvoorbeeld, was 'n eksponent van adelregte. Hy beweer dat die Franse adel die rasse-afstammelinge was van die Franken wat Frankryk binnegeval het (terwyl die derde landgoed van die verowerdes afstam) Galliërs), en het reg tot mag op grond van die veroweringsreg en gebruik hierdie benadering om 'n historiese tesis van die verloop van die Franse politieke geskiedenis te formuleer, wat kritiek was op die monargie en die derde landgoed. Foucault beskou hom as die stigter van die histories-politieke diskoers as politieke wapen.
In Groot-Brittanje is hierdie histories-politieke diskoers deur die bourgeoisie, die mense en die aristokrasie gebruik as 'n middel tot stryd teen die monargie - vgl. Edward Coke of John Lilburne. In Frankryk het Boulainvilliers, Nicolas Fréret, en dan Sieyès, Augustin Thierry en Cournot hierdie vorm van diskoers herbewillig. Uiteindelik, aan die einde van die negentiende eeu, is hierdie diskoers opgeneem deur rassistiese bioloë en eugenetici, wat dit die moderne gevoel van "ras" gegee het en, selfs meer, hierdie gewilde diskoers omskep het in 'n "staatsrasisme" (Nazisme). Volgens Foucault het Marxiste ook hierdie diskoers aangegryp en dit in 'n ander rigting geneem en die essensialistiese idee van "ras" omskep in die historiese idee van "klassestryd", gedefinieër deur 'n sosiaal gestruktureerde posisie: kapitalisties of proletêr. Hierdie verplasing van die diskoers vorm een ​​van die basis van Foucault se denke dat diskoers nie aan die onderwerp gekoppel is nie, maar eerder die 'onderwerp' is 'n konstruksie van die diskoers. Boonop is die diskoers nie die eenvoudige ideologiese en spieëlrefleksie van 'n ekonomiese infrastruktuur nie, maar is 'n produk en die slagveld van veelvuldige kragte - wat moontlik nie verminder word tot die eenvoudige dualistiese teenstrydigheid van twee energieë nie.
Foucault toon aan dat dit hierdie gesprek uit die juridiese en filosofiese diskoers spesifiseer, die opvatting van die waarheid is; waarheid is nie meer absoluut nie, dit is die produk van "rasstryd." Die geskiedenis self, wat tradisioneel die wetenskap van die soewerein was, die legende van sy glorieryke optredes, het die volk se diskoers geword, 'n politieke rol. Die onderwerp is nie meer 'n neutrale arbitraat, regter of wetgewer soos in die opvattings van Solon of Kant nie. Daarom moet die 'historiese subjek' in die woede van die geskiedenis, onder die droë bloed van die juridiese kode, deursoek word na die veelvuldige gebeurlikhede waaruit 'n brose rasionaliteit tydelik ontstaan ​​het. Dit kan miskien vergelyk word met die sofistiese gesprek in Antieke Griekeland. Foucault waarsku dat dit niks met Machiavelli of Hobbes se gesprek oor oorlog te doen het nie, want vir hierdie gewilde diskoers is die Soewerein niks meer as ''n illusie, 'n instrument of, ten beste, 'n vyand nie. politieke diskoers} 'n diskoers wat die koning onthoof, in elk geval wat hom van die soewerein afkeur en dit aan die kaak stel. "
Geskiedenis as propaganda
Sommige teoretici beweer dat, aangesien sommige die geskiedenis manipuleer vir hul eie agenda's, dat hierdie geskiedenis op hul beurt die geskiedenis beïnvloed, dikwels sodat 'n sekere klas of party hul mag behou. In sy Die samelewing moet verdedig word, Michel Foucault het gesê dat die oorwinnaars van 'n sosiale stryd hul politieke oorheersing gebruik om 'n verslane teenstander se weergawe van historiese gebeure te onderdruk ten gunste van hul eie propaganda, wat tot dusver kan gaan as historiese revisionisme (sien Michel Foucault se ontleding van historiese en politieke diskoers hierbo). Nasies wat so 'n benadering gebruik, sal waarskynlik 'n 'universele' geskiedenisteorie vorm om hul doelstellings te ondersteun, met 'n teleologiese en deterministiese filosofie van die geskiedenis wat gebruik word om die onvermydelikheid en die reg van hul oorwinnings te regverdig. Die verligting se ideaal van vooruitgang hierbo). Die filosoof Paul Ricoeur het geskryf oor die gebruik van hierdie benadering deur totalitêre en Nazi-regimes, met sulke regimes '' virtuele geweld uitoefen op die uiteenlopende neigings van die geskiedenis '' (Ricoeur 1983, 183), en met fanatisme die resultaat. Vir Ricoeur, eerder as 'n verenigde, teleologiese filosofie van die geskiedenis, "voer ons verskeie geskiedenisse tegelyk aan, in tye waarvan tydperke, krisisse en pouses nie saamval nie. Ons betower, laat vaar en hervat verskeie geskiedenisse, baie soos 'n skaakspeler wat speel verskeie speletjies gelyktydig, en hernu nou hierdie een, nou die ander een "(Ricoeur 1983, 186). Vir Ricoeur kan Marx se verenigde geskiedenisbeskouing vermoedelik wees, maar word nietemin gesien as:
die geskiedenisfilosofie Uitmuntendheid: dit bied nie net 'n formule vir die dialektiek van sosiale kragte nie - onder die naam historiese materialisme - maar dit sien ook in die proletariese klas die werklikheid wat tegelyk universeel en konkreet is en wat, hoewel dit vandag onderdruk word, sal vorm die eenheid van die geskiedenis in die toekoms. Vanuit hierdie standpunt het die proletariese perspektief beide 'n teoretiese betekenis van geskiedenis en 'n praktiese doel vir geskiedenis, 'n beginsel van verkenning en 'n aksielyn. (Ricoeur 1983, 183)
Walter Benjamin was van mening dat Marxistiese geskiedkundiges 'n radikaal ander standpunt moet inneem vanuit die burgerlike en idealistiese standpunte, in 'n poging om 'n soort geskiedenis van onder af te skep, wat 'n alternatiewe opvatting van die geskiedenis, wat nie gebaseer is nie, kon bedink. in klassieke historiese studies, oor die filosofiese en juridiese diskoers oor soewereiniteit - 'n benadering wat altyd by die belangrikste standpunte (die oorwinnaars) sou aansluit.
George Orwell s'n Negentien-en-veertig is 'n fiktiewe weergawe van die manipulasie van die historiese rekord vir nasionalistiese doelstellings en manipulasie van mag. In die boek het hy geskryf, "Hy wat die hede beheer, die verlede beheer. Hy wat die verlede beheer, die toekoms beheer." Die skepping van 'n "nasionale verhaal" deur die bestuur van die historiese rekord vorm die kern van die debat oor die geskiedenis as propaganda. In 'n sekere mate is alle nasies aktief in die bevordering van sulke 'nasionale verhale', met etnisiteit, nasionalisme, geslag, mag, heldhaftige figure, klasoorwegings en belangrike nasionale gebeure en tendense wat almal bots en meeding binne die vertelling.
Opmerklike teoretici oor die geskiedenis
↑ H. Mowlana, 2001. "Inligting in die Arabiese wêreld," Samewerking South Journal (1).
↑ Kyk byvoorbeeld na Peter Turchin, Historiese dinamika waarom state opstaan ​​en val. Princeton-studies in kompleksiteit. Princeton: Princeton University Press, 2003.
De Santillana, Giorgio, en Hertha von Dechend. Hamlet's Mill; 'N Opstel oor mite en die raam van die tyd. Boston: Gambit, 1969.
Dray, William H. Filosofiese analise en geskiedenis. New York: Harper & Row, 1966.
Mink, Louis O. "Verhalende vorm as 'n kognitiewe instrument." In Die skryf van geskiedenis: literêre vorm en historiese begrip, Robert H. Canary en Henry Kozicki, eds. Madison, Wisconsin: The University of Wisconsin Press, 1978. ISBN 0299075702 ISBN 9780299075705
Ricoeur, Paul. Tyd en vertelling, Deel 1 en 2, University Of Chicago Press, 1990. ISBN 0226713318 ISBN 9780226713311
Ricoeur, Paul. Geskiedenis en waarheid. Vertaal deur Kathleen McLaughlin en David Pellauer. Chicago en Londen: U van Chicago P, 1983.
Jameson, Frederic. Die politieke onbewuste: narratief as 'n sosiaal-simboliese wet Ithaca: Cornell University Press, 1981. ISBN 0801412331 ISBN 9780801412332
Muller, Herbert J. Die gebruike van die verlede, New York, New York: Oxford University Press, 1952.
Turchin, Peter. Historiese dinamika waarom state opstaan ​​en val. Princeton-studies in kompleksiteit. Princeton: Princeton University Press, 2003. ISBN 0691116695 ISBN 9780691116693