Die sterre in die lug is lelik. Klein puisies vol soen op nat vel wat net wag om te ontplof. Ek dryf op 'n pienk bad in 'n geharde swembad in die suide. Val deur die middel. Asem uit en sink totdat die rug die bodem tref en hier stop ek. Van hier sien ek nie meer sterre nie, net mure van teëls met lig. Ek probeer om die lugborrels wat my lyf verlaat te kry, maar hulle gly tussen my vingers. Op die oppervlak dryf die swem as gevolg van hulle. Dit is stil in die dele van die heelal waar geen sterre ooit skyn nie. Hier is dit ook baie stil. Maar ek het verdrink.