Verskil tussen weergawes van "Keulen" - Wikipedia
Verskil tussen weergawes van "Keulen"
Wysiging soos op 07:59, 10 Februarie 2014
35 grepe bygevoeg , 6 jaar gelede
→‎Die Romeinse tydperk
Wysiging soos op 07:57, 10 Februarie 2014 (wysig)
k (→‎Die Romeinse tydperk)
Wysiging soos op 07:59, 10 Februarie 2014 (wysig) (maak ongedaan)
In [[50|50 n.C.]] is keiser Claudius deur sy nig en eggenote Julia Agrippina, 'n boorling van Keulen en die moeder van Nero, oorreed om stadstatus aan die nedersetting te verleen. Dit het vervolgens die nuwe Latynse naam ''Colonia Claudia Ara Agrippinensium'' gekry (wat dikwels met sy voorletters CCAA afgekort of net Colonia Agrippina genoem is). Die term ''colonia'' het na die Romeinse burgerreg verwys, ''Claudia'' na die ontstaanstyd (gedurende keiser Claudius se heerskappy), ''ara'' na die feit dat 'n belangrike Romeinse altaar in die gebied opgerig is, en ''Agrippinensium'' na Agrippina, wat die aanleiding tot die stigting van die kolonie gegee het. Die nedersetting was voortaan in regtelike opsig gelykgestel aan Italiese stede.
Die stad het tot een van die belangrikstes in die [[Romeinse Ryk]] gegroei. Aanvanklik was dit veral 'n militêre voorpos met die laers van die 1<sup>ste</sup> en 20<sup>ste</sup> Romeinse legioen (hulle is later na Bonna - die huidige [[Bonn]] - verskuif), maar dit het vinnig sakemanne, veterane, kunstenaars en beamptes gelok. Die stad het 'n oppervlakte van een vierkante kilometer gehad en is met 'n verdedigingsmuur teen aanvalle beskerm. Strate is volgens 'n roosterpatroon aangelê, en 'n waterleiding het die stad oor 'n afstand van 80 kilometer van vars water uit die Eifelgebergte voorsien. Ondergrondse kanale het rioolwater afgevoer. Die stad het met pragtige pleine gespog, en die woonhuise se mure is deur kunstenaars versier.
Aangesien die stad op die kruispad van belangrike handelsroetes geleë was, is hier goedere van orals in die Romeinse Ryk aangebied. Die stad het tot een van die grootste Romeinse nywerheidsentrums vir [[glas]] en keramiek ontwikkel. Die nywerhede is weens die brandgevaar buite die stadsmuur aangelê. Langs die paaie, wat van die stad uitgegaan het, was ook die begraafplase van die inwoners geleë.
In die tydperk ná die Bataafse opstand in die jare 69 en 70 tot by die politieke en ekonomiese krisis van die Romeinse Ryk in die tweede helfte van die 3de eeu het CCAA sy bloeitydperk beleef. In die jaar [[90|90 n.C.]] is CCAA as die hoofstad van die provinsie [[Germania Inferior|Laer-Germanië]] aangewys. Die provinsiale stadhouer se kantoor, die ''praetorium'', was op die plein geleë waar eeue later die Keulense raadsaal opgerig is. Die stad se inwonertal - insluitende die nywerheidsgebiede buite die stadsmuur - word deur deskundiges op tussen 20&nbsp;000 en 40&nbsp;000 beraam.<ref>Prinz, Friedrich: ''Kelten, Römer und Germanen. Deutschlands Frühgeschichte''. München: Piper 2007, bl. 98</ref> Keulen was tydelik die grootste Romeinse nedersetting noord van die [[Alpe]] en is eers omstreeks 300 deur [[Augusta Treverorum]], die huidige Trier, verbygesteek. Vanaf 275 is CCAA verskeie kere deur [[Franke]] aangeval. Dit was duidelik dat die stad as periferiese nedersetting aan die Ryngrens in 'n onseker en gevaarlike posisie was. Die stedelike munt, 'n simbool van Colonia Agrippina se status as ekonomiese sentrum, is in hierdie periode na [[Lyon]] in [[Gallië]] verskuif.
Die agteruitgang van die Romeinse stad het met die rebellie van die Frankiese generaal Silvanus en die plundering en verwoesting deur Frankiese krygers in die jaar [] begin. Keiser Julianus het die stad in [] weer laat opbou, maar in [] het Rome sy troepe uit die Rynland onttrek. In [] het die Franke die stad ingeneem, en Keulen het een van die residensies van die Frankiese konings geword. Die Frankiese bevolking se aandeel het gaandeweg toegeneem sodat die Romeinse bewoners gaandeweg geassimileer is. Keulen het steeds administratiewe funksies vervul, onder meer as tydelike hoofstad van 'n Frankiese deelkoninkryk.<ref>Manfred Jehle, Erich Hafner, Lothar Kölm, Michael Schippan en Alfred S. Wunsch: ''Die Deutschen. Geschichte und Tradition''. Keulen: Lingen 2012, bl. 104-105</ref>