Ryloper-oom op die N1 kom oor my pad | Netwerk24
Deur Ivor Price 17 Februarie 2017 07:07
Hy staan en duimgooi op die N1. In my truspieël lyk hy ’n bietjie soos ’n ouwêreldse John Travolta. Sy hare is agteroor gekam en sy grys pak kan maklik ’n hele paar dekades oud wees.
As hy jonger was, sou ek hom beslis nooit ’n saamrygeleentheid gegee het nie, maar die verkeer poer-poer alweer en ek kan doen met geselskap – al is dit dan nou net tot by die Sunninghill-afrit waar ek moet afdraai.
Eers blaas ek op my toeter om sy aandag te trek en skree dan deur die linkerruit dat hy moet inspring.
Hy ruik na iets tussen ellende en Old Spice. Eintlik hoef hy nie veel te sê nie, want sy gesig verklap reeds die geheime en raaisels uit sy ­verlede.
“Oom is vroeg op die pad, Oom” toets ek die waters.
Dit neem ’n rukkie voordat hy antwoord.
“Ek moet besigheid in Pretoria gaan regmaak, my kind.”
Ek’s verbaas dat hy my – ’n wildvreemdeling – as sy kind aanspreek, maar meer verras dat ek hom oom genoem het. Twee keer. Hier in die groot stad verkies veral ouer mense om eerder gemeneer en gemevrou te word, en noudat ek self oud genoeg is vir vreemde mense se vreemder kinders om my oom te noem, verpes ek die oom-storie selfs meer.
Ons – dit is nou ek en die ryloper – het op die oog af niks in gemeen nie, buiten miskien ’n taal en die feit dat ons al twee op hierdie oomblik, op hierdie dag en tyd, in dieselfde kar na dieselfde radiostasie luister.
Hy ruik na iets tussen ellende en Old Spice.
Hy staan al op 75 en ek trek 40 se kant toe. Maar als gebeur met ’n rede en terwyl ons praat, tob ek stilletjies oor hoekom my pad juis met hierdie man moes kruis.
“My vroutjie is siek,” sê hy.
Maagkanker. Terminaal. Die dokter sê miskien ’n maand, maar hulle bid vir minstens twee sodat sy darem haar eerste kleinkind kan sien wat amper-amper reg is om die eerste lewenslig te aanskou.
Dis ’n “meisie-baby”, spog die oom. En sy gaan haar ouma se name kry. Maria Johanna.
Gisteraand het sy vrou weer gevra wanneer hy die papiere gaan regmaak, en dis met dié dat hy vanoggend besluit het om sommer te ryloop. Nee, hy’s nie bang nie. Die Here sorg mos vir sy kinders en hulle is nou moeg ge-suffer.
Hy wou al verlede maand by die polismense uitkom, maar die kar gee probleme en hulle seun het nog nie geld gestuur sodat hy dit kon laat regmaak nie. Maar tyd is ’n luukse wat hulle nie meer kan bekostig nie.
Nou vroetel die oom in sy baadjiesak op soek na sy biepende selfoon. Hy sê die ding is eintlik deesdae net ’n irritasie. Hy haal dan twee identiteitsdokumente en ’n opgevoude stuk papier uit sy sak en oplaas ook sy foon.
Die oom tuur lank na die selfoonskerm.
Dis sy seun, sê hy. Daar’s ’n vonkel in sy oog.
Die baba is vroeg gebore.