3 Tipes dienshonde - Hondeopleiding
3 Tipes dienshonde
In die Verenigde State word enige hond wat iemand met 'n gestremdheid help, beskou as 'n dienshond (behalwe terapiehonde).
Regtens gesproke is terapiehonde nie "Dienshonde" en is nie geregtig op dieselfde voordele as dienshonde nie (toegang tot enige openbare gebou of vervoer).
Onthou dat, volgens die federale Amerikaanse wet op gestremdhede, enige hond wat iemand met 'n gestremdheid help, as 'n dienshond beskou word (behalwe vir terapiehonde). Dienshonde is geregtig op toegang tot geboue en vervoer (busse, treine, vliegtuie). Bewys of sertifisering is nie nodig nie, hoewel baie organisasies wat dienshonde oplei, hul hanteerders 'n soort ID vir hul hond gee.
Hier is 'n paar verskillende 'soorte' dienshonde.
1. Honde vir blindes
Honde kan opgelei word om blinde mense te lei, sodat hulle in staat is om die wêreld andersins sonder hulp te onderhandel. Hulle dien, letterlik, die oë vir hul eienaar. Dit is oral in die VSA, Kanada, Brittanje en die meeste ander lande onwettig om 'n blinde persoon wat deur 'n hond gelei word, toegang tot enige openbare plek te weier. Dit sluit winkels, restaurante, banke en enige ander plek in wat honde andersins mag verbied.
Die Amerikaners met Gestremdhede Wet in die VSA is baie duidelik op hierdie punt. Die opleiding vir sulke honde is baie veeleisend, aangesien die hond sypaadjies, strate, trappe moet kan navigeer - om alle hindernisse te vermy, insluitende oorhoofse hindernisse wat sy eienaar (maar nie homself nie) kan beseer. Hulle moet alle afleidings kan ignoreer terwyl hulle hul werk doen.
Daar word in werklikheid baie organisasies in die VSA genoem wat blindes se gidshonde voorsien. Terwyl Gidshonde vir Blindes aan die weskus is (saam met Gidshonde van die Woestyn en Gidshonde van Amerika, albei in die suide van Kalifornië, en die Eye Dog Foundation in Arizona) en The Seeing Eye (onder vele ander) is egter aan die gang in die ooste bedien byna al 15 skole in die Verenigde State mense landwyd.
In werklikheid kan mense 'n hond by enige van die skole kry, spaar vyf (wat slegs hul eie geografiese streke bedien), en baie honde van The Seeing Eye, Leader Dogs, Guiding Eyes en die ander skole werk aan die weskus, terwyl baie honde van gidshonde vir blindes werk regoor die land. Geografiese ligging is slegs een faktor in die keuse van 'n opleidingsskool vir gidshonde, en dit is selde die belangrikste.
Dit is nie die geval in alle lande met verskeie opleidingsfasiliteite vir gidshonde nie. In die Verenigde Koninkryk bedryf die Guide Dogs for the Blind Association (GDBA) byvoorbeeld verskeie streeksentrums en stuur sy aansoekers na die sentrum naaste aan hul huis vir opleiding. Al hierdie streeksentrums is 'takke' of 'kampusse' van die GDBA, in teenstelling met die verskillende Amerikaanse honde-gidsskole, wat heeltemal onafhanklik van mekaar is. Anders as Amerikaanse skole, word die plaaslike opleidingsentrums van die GDBA sentraal beheer, en werk hulle onder dieselfde stel beleidsrigtings, met dieselfde begroting en gebruik dieselfde opleidingsmetodes.
In die Verenigde State en Kanada het slegs gidshonde vir blindes 'takke' of teenwoordigheid buite hul sentrale aanleg. Guide Dogs for the Blind is die eerste Amerikaanse opleidingsprogram vir gidshonde wat twee fasiliteite onder dieselfde administrasie bedryf, met sy nuwe kampus in Boring, Oregon (die eerste klas wat in September 1995 voltooi is).
Die rasse wat gebruik word, is gewoonlik geel en swart Labrador retrievers en Duitse herdershonde. Ander kan gebruik word, soos golden retrievers, maar die sentrums verkies gewoonlik om honde met 'n hoë herkenningspotensiaal te gebruik, en sommige rasse blyk eenvoudig beter opgelei te word vir gidsdiens.
Die rasse wat meestal as honde gidse gebruik word, is Labrador retrievers, golden retrievers en Duitse herdershonde.
Ongeveer 60-70 persent van alle werkgidse in die Verenigde State is Labradors. (Geel, swart en sjokolade-laboratoriums word almal gebruik, alhoewel die meeste Labradors wat as gidshonde gebruik word, geel of swart laboratoriums is, en sommige skole gebruik spesifiek nie sjokolade nie.)
Ander rasse, soos boksers, plat- en gekrulde retrievers, border collies, huskies, doberman-knypers, Rhodesiese rygoed, Australiese herders, Duitse korthaarwysers, dalmatiërs en selfs standaardpoedels word soms deur sommige programme gebruik.
Veral platbedekte retrievers is besig om gewild te raak by opleidingsondernemings vir gidshonde.
Kruisings van baie van hierdie rasse word ook deur sommige skole gebruik, met Lab-goue, Lab-GSD en GSD-huskie kruisings die algemeenste. Soms, Miniatuur Golden Retrievers word ook gebruik vir dienswerk. (In Brittanje en Australië , Labrador / goue en Labrador-poedelkruisings ( Labradoodles ) word gereeld as riglyne gebruik, en oor die algemeen word veel meer kruise gebruik as deur Amerikaanse skole.)
Sommige sentrums het hul eie teelprogramme, soos Gidshonde. Ander gebruik plaaslike telers. Dit lyk asof die tendens in die rigting van eie teelprogramme is, hoewel baie van die veeboerderye, as dit nie as gidshonde gebruik word nie, ook aan die meer gewone kennelklub-byeenkomste sal meeding. CH Lobuff se Bare Necessities (swart laboratorium) is byvoorbeeld deur die Guide Dog Foundation vir blindes geteel en produseer hondjies vir beide die ring en die fondament.
Laboratoriums, verguldings en herders is die gewildste as gidse vanweë hul temperament, intelligensie, veelsydigheid, grootte en beskikbaarheid. Honde wat opgelei word as gidshonde moet intelligente, gewillige werkers wees, groot genoeg om gemaklik in hul toue te lei en klein genoeg om maklik beheer te word en gemaklik onder restauranttafels en busse en ander vorme van openbare vervoer in te pas.
Die drie algemene rasse wat vir hierdie werk gebruik is, is geselekteer omdat 'n groot aantal individue van hierdie rasse aan die vereistes vir 'n goeie gidshond voldoen het, en dat hierdie rasse maklik kon ooreenstem met die grootste verskeidenheid blindes en hul behoeftes in 'n gids. Daarbenewens is hierdie drie rasse gewild in die Verenigde State, en dit is makliker om dit te kry vir opleiding of aanvulling van broeivoorraad as om minder algemene, maar miskien ewe geskikte rasse te kry.
Gesinne wat die hondjies grootmaak, oefen hulle eenvoudig in basiese gehoorsaamheid aan honde en beklemtoon baie sosialisering en goeie maniere. As u byvoorbeeld na 'n honde-uitstalling gaan, sal u waarskynlik verskeie sulke hondjies daar sien en leer om dit alles te neem. Die honde gaan terug vir hul formele opleiding as hulle ongeveer 1,5 jaar oud is, hoewel hulle so jonk as 1 jaar oud kan teruggaan.
Kinders word gewoonlik verkies as puppy-raisers, en daarom word baie met 4-H-programme gekoördineer. Interessant genoeg is dit waarskynlik dat die hondjies wat deur kinders grootgemaak word, dit deur die formele opleiding vir gidshonde gaan haal. Die verskil is nie drasties nie, maar is 'beduidend'.
Vrywillige puppy-raisers word aangemoedig om hul aanklagte bloot te stel aan soveel moontlik nuwe ervarings, deur die reaksies van die kleintjies waar te neem en positiewe gerusstelling en veiligheid vir die hondjies te bied, aangesien hulle skares, motors, vreemde geboue, ander diere en nog baie meer ervaar. Hulle leer die honde ook sommige van die basiese gehoorsaamheidsopdragte soos 'sit' en 'gaan sit', maar die honde se instrukteurs sal verseker dat die honde hierdie en ander gehoorsaamheidsopdragte ken, behalwe om hulle self in gidswerk te gee.
As honde teruggaan vir hul opleiding, word hulle noukeurig gekeur vir heupafwykings en ander gesondheidsprobleme. As die heupe nie baie goed is nie, word hulle onmiddellik 'afgetree'. Die formele opleiding duur ongeveer 6 maande.
Honde kan om verskillende redes misluk. Soos u kan raai, is die oorhandiging van sommige honde nie goed om in die huis van 'n hondjie te woon nie, maar om in die hondehokke te woon, en ander word net gestres en misluk. Die hondjieverhoger kry die opsie om 'n hond aan te hou wat misluk het. As die hondjieverhoger nie die hond kan aanhou nie, kan hulle dit in 'n huis plaas. Waglyste vir sulke honde is gewoonlik 'n paar jaar lank!
Voordat 'n gidshond aan 'n blinde persoon gegee word, moet die blinde persoon gewoonlik opleiding in die sentrum bywoon. Hierdie opleiding duur enkele weke en gedurende hierdie tyd sal die blinde persoon op die perseel woon. Mense wat terugkom om 'n vervangende hond te kry, neem gewoonlik 'n 'opknappingsklas'.
'N Paar kleiner programme hou' tuis'-opleiding in, waarin 'n instrukteur 'n opgeleide hond na die student bring en die span in hul eie tuisarea oplei. Dit is die snelste groeiende gebied van honde-opleiding, met drie nuwe tuisopleidingsprogramme wat sedert 1990 begin is. Die meeste van hierdie programme is klein 1-2 afrigters en beplan nie om soveel mense te bedien as wat die residensiële programme kan doen nie. Alle tuisopleidingsprogramme beperk tans hul diens tot hul eie streek van die land, en dien slegs die aansoekers in hul eie en buurlande.
Daar is voor- en nadele aan albei soorte opleiding, en hulle dien mense met verskillende behoeftes en verwagtinge. Die meerderheid hanteerders van gidshonde kies steeds om klas by te woon by 'n residensiële opleidingsfasiliteit om saam met hul honde te ontvang en op te lei.
Daar is, benewens residensiële opleidingskole en tuisopleidingsprogramme, 'n paar privaat opleiers van honde-gidse en 'n paar blinde mense wat hul eie gidse oplei.
Daar is 15 gevestigde programme in die Verenigde State wat honde-gidse vir blindes oplei (natuurlik ook verskeie in Kanada en in ander lande regoor die wêreld.) Hiervan is Fidelco, Southeastern, 2 nuwe skole in die staat New York, ( Upstate Gidshondvereniging en Freedom Guide Dogs), en 'n baie onlangse program in Oregon (Northwest Guiding Eyes) dien slegs mense uit hul eie 'streek'. Die res bedien almal uit die Verenigde State of in die buiteland.
2. Gehoor- en seinhonde
Ander honde word opgelei om dowes te help, met verskillende mate van gestremdheid. Hulle waarsku hul mense vir verskillende geluide, gewoonlik deur na die persoon te kom en terug te gaan na die bron van die geluid. Hulle sal aan die deurklokkie en klop, die telefoon, rookalarms, huilende babas en baie meer sein.
In die Verenigde State geniet hulle dieselfde toegangsregte as gidshonde en moet dit oral toegelaat word. Alhoewel hulle nie so wyd erken word nie, moet hul mense dikwels 'n identiteitskaart vertoon, alhoewel dit nie wettiglik vereis word nie.
Hier is 'n groot en gevarieerde kategorie honde wat hul eienaars op ander maniere as die tradisionele gidshonde of gehoorhonde help. Hierdie honde kan help om dinge op te tel, deure oop en toe te maak, rolstoele te trek en tientalle ander take vir fisieke hulp.
ADI is 'n organisasie sonder winsbejag wat 'n vereniging is van ander organisasies sonder winsbejag wat opleiding vir gehoor- en mobiliteitshonde doen. Hulle is besig met 'n toets vir straatsertifisering vir gehoor- en mobiliteitshonde. Die idee is om 'n toets te maak wat die standaard vir die Verenigde State kan wees, eerder as dat elke staat / land verskillende standaarde het.
Hulle het ook inligting oor baie opleidingsorganisasies in die Verenigde State. Hulle kyk na verslae van probleme met hulphondafrigters (lees afvallige kunstenaars).
Hondsgenote vir onafhanklikheid
CCI is in 1975 gestig. Hulle skat dat elkeen van hul honde ongeveer $ 20 000 benodig om op te lei, wat deur donasies en vrywilligerswerk gedek word. Dit is 'n landwye organisasie met baie hoofstukke in die streek.
Hierdie organisasie is betrokke by die opleiding van honde om mense met gestremdhede by te staan. Hulle oefen seinhonde vir dowes en honde vir fisies gestremde of ontwikkelingsgestremde persone.
Canine Companions for Independence bied sedert 1975 hoogs bekwame hulphonde aan mense met gestremdhede. CCI het begin as 'n klein tuisorganisasie en het uitgegroei tot 'n dinamiese agentskap sonder winsbejag met vyf streeksentrums landwyd.
Die gespesialiseerde opleiding van A Canine Companion begin tussen 7 en 8 weke in die huis van 'n vrywillige hondjie-opvoeder. Die hondjieverhoger is verantwoordelik vir die versorging van die jong hond, sosialisering en die onderrig van basiese opdragte. Op ongeveer een jaar word die hond vir ses maande gevorderde opleiding na 'n CCI-streekopleidingsentrum teruggestuur deur 'n professionele CCI-instrukteur. Die hond is dan gereed vir 'n intensiewe oefenkamp van twee tot drie weke waar sy nuwe eienaar leer om met 'n volledig opgeleide hond te werk.
Dit kos duisende dollars om elke Canine Companion te teel, groot te maak en op te lei, maar ontvangers betaal slegs 'n paar klein fooie vir aansoeke en opleiding. Die hond word gratis voorsien. CCI is heeltemal afhanklik van donasies; dit ontvang nie staatsfondse nie. CCI maak ook sterk staat op die toewyding van sy vele vrywilligers, wat 'n belangrike rol speel in die missie van CCI om buitengewone mense buitengewone honde te bied.
Die rasse wat CCI gebruik vir diens en sosiale honde is swart en geel Labs, golden retrievers, Duitse herders en Lab / golden retriever-mengsel. CCI beweeg om twee redes weg van die gebruik van Duitse herders: ten eerste: baie openbare siening (en vrees) vir Duitse herders as 'polisie' of 'waghonde', en tweedens, Duitse herders bind baie sterk aan mense en die program is moeilik vir hulle, want hulle vorm eers 'n sterk band met hul hondjieverhoger, dan met hul afrigter as hulle teruggaan na CCI, en dan met hul uiteindelike gestremde eienaar. Vir seinhonde gebruik hulle corgi's en border collies.
CCI sal saamwerk met mense wat hulp nodig het om vas te stel of 'n behoorlik opgeleide hond die hulp kan verleen. Honde kan geleer word om verskillende dinge op te haal - selfs om tussen spesifieke items te onderskei - en om verskillende voorwerpe te manipuleer. Ape is vir hierdie doel verhoor, want hulle is behendiger. Hulle is egter nie so betroubaar op te lei nie en is baie duur, dus bied honde 'n baie meer praktiese alternatief. Gegewe sommige uitbreidings, soos touhandvatsels aan deure en ligskakelaars, kan honde 'n persoon met 'n gestremde volledige beweeglikheid binne haar of sy huis verleen.
CCI vind en lei verskillende honde op vir verskillende vorme van hulp: gehoorhonde, fisies gestremde hulphonde, selfs as terapiehonde. Hulle is almal gesteriliseer, net soos met gidshonde. Mense wat een van die honde moet ontvang, moet 'n seminaar van twee weke bywoon om te leer hoe om hul hulp te kommunikeer en te versorg. Die mense en hul honde kry, soos nodig, permitte wat die honde as gelisensieerde honde-metgeselle identifiseer - dit is genoeg om onbetwiste toegang tot die meeste plekke te kry, soos met die meer bekende Seeing Eye-honde.
NEADS is 'n nie-winsgewende organisasie wat gehoor-, diens-, spesialiteits-, sosiale en dienshonde vir die klaskamer oplei.
'N Hoorder reageer op belangrike geluide soos brandalarm of rookalarm, telefoon lui, deurklop of bel, baba wat die naam van 'n persoon roep of huishoudelike toestelle. Die hond gaan heen en weer na die geluid totdat sy doof of hardhorende menslike maat hom volg na die bron van die geluid.
'N Dienshond haal en beweeg vir 'n persoon met 'n liggaamlike gestremdheid of 'n rolstoel. Die hond gaan soek hulp, tel dinge op wat val, haal uit hoë selwe, skakel ligskakelaars aan, trek die rolstoel en dra die noodsaaklikhede.
'N Spesialishond doen baie van dieselfde take vir 'n persoon met veelvuldige gestremdhede, soos doofheid en liggaamlike gestremdhede, en meer gespesialiseerde hulp benodig. Dienste kan opgelei word indien nodig.
'N Sosiale hond werk vir kinders en volwassenes wat nie die volle verantwoordelikheid vir 'n werkende hond kan aanvaar nie, maar wel voordeel kan trek uit die terapeutiese waarde van 'n hond. Hulle word gekeur vir residensiële omgewings soos ouetehuise, halfweghuise en psigoterapiesentrums. Hulle beskik oor die gevorderde vaardighede van 'n dienshond, maar kan soms deur 'n derde party hanteer word. Hulle is gesertifiseer vir openbare toegang.
'N Dienshond vir die klaskamer is 'n innoverende onderriginstrument wat gebruik word deur maatskaplike werkers, terapeute, onderwysers vir vroeë onderwys en spesiale behoeftes wat met kinders met fisieke, emosionele en ontwikkelingsgestremdhede werk. Die honde help hulle om basiese begrippe te leer soos 'op', 'onder', 'af'. Kinders met 'n geskiedenis van seksuele of fisiese mishandeling het dikwels 'n katalisator nodig om openbaar te word. 'N Hulphond, onoordeelkundig en onvoorwaardelik lief, bied die nodige hulp om kinders in 'n krisis te identifiseer.
NEADS gebruik fasiliteitsgebaseerde onderwys, 'n konsep van indrukwekkende sukses. Dit ontwikkel 'n sterk werksverhouding tussen die kliënt se advertensiehond terwyl hulle twee weke saam oefen en leer om as 'n span te werk onder kundige toesig van personeel. Klante is dan ten volle verantwoordelik vir die hantering, versorging en gesondheid van hulle met hul NEADS-ondersteuning.
NEADS het byna 600 honde opgelei vir bogenoemde werk. Hierdie jaar is NEADS 20ste jaar vir die verskaffing van hulphondedienste. OPMERKING: dat 75 persent van die honde wat deur NEADS opgelei word, reddings van pond / skuiling is.
In die Verenigde State is terapiehonde nie geregtig op dieselfde voordele as dienshonde nie.
'N Nota oor terapiehonde
Honde word gereeld in terapie gebruik. Gewoonlik behels dit besoeke aan hospitale, versorgingsfasiliteite, ouetehuise, ensovoorts om pasiënte op te beur. Daar is 'n verskeidenheid groepe wat terapiehonde oplei, sommige plaaslike en ander nasionale. Sommige gebruik die AKC Canine Good Citizen-toets om geskikte honde te kies, ander het hul eie temperamenttoetse opgestel.
Let daarop dat terapiehonde dit is nie word deur die wet in die Verenigde State beskou as dieselfde status as dienshonde. Dienshonde help hul gestremdes regstreeks met daaglikse take op een of ander manier; terapiehonde word hanteer om ander te help op spesifieke tye, soos besoeke aan 'n fasiliteit.
Wette wat toegang verleen vir dienshonde, wat hul mense moet vergesel, is dus nie van toepassing op honde wat nie te alle tye by hul mense hoef te wees nie, maar eerder op spesifieke plekke werk.