Fil 2:1-13 – Son 28 Sept 08 » Somerstrand Gemeente
Fil 2:1-13 – Son 28 Sept 08
Hy begin deur hulle te herinner aan alles wat God aan hulle geskenk het (en wat hulle al ervaar het). Hy verwys 1) na die troos in Christus (hulle is verloste mense), 2) die aansporing deur die liefde (waarin God se Vaderskap gehoor kan word) en 3) die gemeenskap deur die Gees . Daarby voeg hy 4) die herinnering aan die innige meegevoel en meelewing wanneer hulle deur moeilike tye gaan.
Hy herinner hulle dus – aan God, van wie hulle net liefde ontvang en aan hulle medegelowiges, die liggaam van Christus.
Hy sê daarmee: Julle is bevoorreg om met God 'n pad te kan stap. Julle is bevoorreg om dit saam met 'n klomp volgelinge van God te doen. Laat my beker dan nou van vreugde oorloop dat julle as vriende van mekaar, soos een siel in twee liggame (letterlik kan sumpsuchoi vertaal word met "een siel") sal lewe. "Sing off the same page!"
As die gemeenskap van gelowiges een na buite moet wees, hulle beste moet gee, vir Christus se boodskap moet lewe, as vriende dit moet doen … dan moet hulle verseker dit ook na binne toe wees.
Dit hou in, dat hulle niks uit selfsug of eersug sal doen nie, in nederigheid die een die ander hoër sal ag as hom- of haarself en elkeen nie net aan sy eie belange dink nie, maar ook aan dié van ander.
Nou hoe werk dié eenheid en vriendskap na binne toe?
Ek lees dié week weer 'n artikel van Israel Galindo wat sê daar is twee uitstaande goed wat 'n gemeenskap eenheid gee:
Kom ons begin met die tweede eerste, being together:
OM SAAM TE WEES (BEING TOGETHER)
Om saam te wees, om geestelike vriende te wees, het meer te make met verhoudings as met programme of administrasie.
Daarom doen 'n gemeente goed wat geleenthede skep (vgl. Prentjie van Nico Simpson) waar mense saam kan wees, dinge saam kan doen en, oor dinge saam kan gesels. Dit is in die interaksie met mekaar, in die deel van ons lewens met mekaar, wat groei kom, wat eenheid kom.
Ons idee van Woensdae se Didage is juis om só 'n geleentheid te skep. 'n Ruimte waar mense hulleself kan wees, saam oor die lewe kan gesels, saam oor die Bybel kan gesels, en só die diep eenheid wat die Here tussen ons geskep het, kan beleef en verinnig.
Maar om saam te kan wees, terwyl ons ook baie verskillend is, verg 'n paar dinge van ons almal, soos die teks vir ons uitspel:
1. Ons moet bereid wees om tweede viool te speel
Daar is die bekende storie van die beroemde dirigent en komponis, Leonard Bernstein. Toe daar vir hom gevra is wat die moeilikste posisie is om in die orkes te vul, was sy antwoord: "Tweede viool." "Hoekom?" wou die persoon weet. Bernstein het geantwoord: "Almal verkies die prestige van eerste viool. Maar sonder tweede viool is daar geen harmonie in die orkes nie!"
"One of the greatest problems in the modern-day Christian church is that so many Christian people who are members of a local church, refuse to share their spiritual gifts with the body of Christ unless they are first-violin or first-string." (Eric Ritz)
2. Ons moet bereid wees om mekaar se foute te aanvaar
Dit beteken onder andere dat ons mekaar sonder ophou moet lief hê.
Iemand het die volgende tong-in-die-kies gediggie gemaak oor die perfekte kerk:
without fault or smear,
Please, don't join that church,
But since no perfect church exists…
Then let's cease looking for that church,
Of course it's not a perfect church,
that's simple to discern,
And then we each will join God's church
3. Ons moet inklusief wees
Uiteraard is daar by ons 'n behoefte aan 'n tuiste in 'n gemeente. En ons moet geleenthede hê waar ons "tuisvoel". Maar dit kan juis die eenheid deurbreek, as ons net saam is met mense wat soos ons is, waar ons makliker tuisvoel.
Daarom moet ons doelbewus inklusief wees, mense intrek, selfs al is hulle baie anders as ons. Ons moenie net werk met 'n soort soek soort benadering nie, maar juis werk met 'n ondersteuning in gemeenskap model (vgl. Prentjie van Nico Simpson).
Dit het natuurlik baie te make met nuwe mense wat in 'n gemeente en 'n gemeenskap intrek. Maar soms is daar mense wat langs ons bly, tussen ons beweeg, maar nie deel voel van die gemeenskap van gelowiges nie. En hulle het net so nodig dat ons uitreik en intrek en hulle deelmaak van ons geloofsvriendekring.
'n Gemeente groei nie deur nuwe intrekkers nie. 'n Gemeente groei deur insluiting. In ons groei na Christus toe, moet elkeen sy plek vind, moet ons help dat elkeen sy plek kan vind, sodat die liggaam opgebou kan word in liefde (Ef. 4).
Ek begin ook wonder of die beeld van die kerk as vriende, nie vir ons 'n perspektief op gemeentewees gee, wat ons nou nodig het nie.
4. Ons moet mekaar na buite toe ondersteun
Daar is 'n al hoe groter behoefte dat ons as 'n gemeenskap van gelowiges ons rol in die publieke sfeer speel. En dan praat ek van die onderwys, en die gesondheidsdienste, en die metropool en die veiligheidsdienste, en die sosiale dienste, sowel as die landspolitiek.
En ons moet mekaar daarin ondersteun (vgl. Prentjie van Nico Simpson). Dit is wat 'n Gestuurde Gemeente doen – hulle ondersteun die gestuurdes, en dit is almal van ons, in die gemeente, in die uitvoering van hulle roeping.
En dit beteken nie dat ons almal ja-broers en susters moet wees nie. Ons moet mekaar ook uitdaag en aanspoor tot beter maniere van dienslewering, en leer by mekaar wat die beste en God-welgevallige weg is.
Dit bring my die tweede fokus in 'n gemeente wat as vriende wil lewe.
OM 'N GEDEELDE TAAL AAN TE LEER (SHARED LANGUAGE)
'n Gemeente wat as vriende wil lewe het 'n taal nodig waarmee hulle nie net mekaar kan verstaan nie, maar waardeur hulle letterlik die werklikheid kan skep (vgl. Prentjie van Nico Simpson).
Dit is waarom die Bybel so belangrik is – dit gee vir ons 'n gedeelde taal. En dit sal altyd die belangrikste taal bly wat ons moet aanleer, en waarmee ons die hele tyd moet besig wees. En dit moet daagliks en gereeld wees. Enigeen van julle wat al 'n tweede of derde of vierde taal aangeleer het, weet hoe belangrik dit is dat jy dit inoefen, en nie net op jou eie nie, in gesprek met ander wat dieselfde taal praat. Dit is al manier waarop jy dit leer.
1. Die taal van Jesus
In die eerste plek beteken dit natuurlik dat ons die taal en gewoontes van die Here Jesus self sal aanleer – die taal van 'n dienskneg – soos hier in vers 5 en verder uitgespel.
Daar was eendag 'n skilder wat sy meester se skilderkwas gekoop het. Hy sou nou self 'n meester skilder wees! Nadat hy sy eerste skildery met sy meester se kwas voltooi het, het hy dit geneem na die kurator van 'n beroemde museum. Die kurator het na die skildery gekyk en die volgende opmerking gemaak: "You don't need the master's brush, you need the master's spirit and mind."
Dieselfde geld ons as volgelinge van Jesus- "you need His spirit and His mind."
En ons kry dit deur die Bybel te lees en te herlees en te oordink en te bespreek en te doen en weer te oordink en weer te doen. Dit is hoe jy die taal van die Bybel, en die taal van Jesus aanleer en die taal van die Heilige Gees en die Vader en dissipelskap en nog 'n hele boel ander nuanses of dialekte van die taal van die Bybel aanleer.
2. Die taal van die tradisie en die taal van die tyd
Maar dit is nie net die taal van Jesus wat ons moet aanleer nie. Ons moet ook ons eie taal as gemeente aanleer, die kultuur, die maniere, die gewoontes waarvan ons vir mekaar oor tyd stories kan vertel.
Interessant dat Galindo sê (vgl. Prentjie van Nico Simpson), dat 'n gemeente aan die een kant trekke van die oorgelewerde gebruike en gewoontes van die tradisie moet vertoon – ons staan immers in 'n lang en ryk tradisie wat teruggaan eintlik tot die eerste mense, soos Genesis vertel.
Maar dit moet aangevul word deur die taal wat ons skep in reaksie en interaksie met die tyd waarin ons lewe. Daarom het ons 'n visie en 'n missie wat anders is as ander gemeentes, maar ons sing liedere en gebruik die Bybel wat deur baie ander gemeentes reg deur die eeue al gebruik is. Daarom ondersteun ons 'n beweging soos Klema as deel van die gemeente se ontwikkeling, maar ons bly deel van die breër NGK verband, en hou ons ons aan die riglyne wat die ring, en sinode en Algemene Sinode van tyd tot tyd bepaal.
Dit is eers wanneer albei perspektiewe teenwoordig is, dat verantwoordelike vernuwing gebeur, en ons in die gedeelde taal vriende vir mekaar as gelowiges kan wees.
Daarom dat ons nie die geleenthede wat ons as vriende vir mekaar reël kan, mag mis nie, want ons het gedeelde ervarings nodig (vgl. Prentjie van Nico Simpson), om 'n gedeelde taal te kan ontwikkel.
En daarom is dit ook 'n proses wat nooit mag stop nie – vernuwing is iets wat altyd nodig is. Dit is soos die vlerke van 'n arend. Maar dit moet ook verantwoordelik wees, dit moet op een of ander maniere geanker wees aan die breër storie van gelowiges deur die eeue. Dit is soos die pote van 'n arend, waarmee hy uiteindelik na die wye draaie in die lug op sy nes hoog teen 'n krans gaan sit, sy kuikens versorg, sy kragte herwin, sodat hy weer sy vlerke kan gebruik.
Neem tyd dié week en vra jouself net die twee vrae af:
Watter gemeentelede is geloofsvriende vir jou. Soek hulle op, versterk julle verhoudings. Praat die taal van die gemeente en van ons geloof.
Watter gemeentelede of ander gelowiges in jou gebied is nie geloofsvriende van jou nie. Kies een van hulle, reik uit, gaan drink koffie saam, braai 'n vleisie, leer mekaar ken en sluit iemand so in jou geloofsvriendekring in. En leer 'n paar nuwe woorde aan van die taal wat God ons in gemeenskap met mekaar gee.