Soek jy kinders om namens jou te glo? | die ander kant
Soek jy kinders om namens jou te glo?
Ek raak oor die afgelope jaar meer en meer ongemaklik met die manier waarop ons van ons kinders verwag om die godsdienstiges te wees wat ons nooit sal wees nie (kyk gister se post: youth as priests and prophets). Ouers gaan so twee uit drie keer op 'n Sondag kerk toe, maar verwag van hulle kinders om Sondag oggend kerk toe te gaan, daarna Sondagskool toe te gaan, iewers in die week nog 'n jeugaksie by te woon, en indien moontlik nog 'n CSV byeenkoms by die skool ook. Hierdie mag nou klink soos net nog 'n dominee wat wil moan oor ouers wat hulle kinders Sondag oggend by die kerk aflaai en dan wegry, maar dit sal tog nie heeltemal pas by die trant van hierdie blog nie, so kom ek verduidelik verder.
Zizek se A Plea for Fundamentalism (wat ek seker 6 keer al deurgeluister het steeds nie mooi verstaan nie) het my die eerste keer begin sensitief maak vir hoe ons een ding gebruik om 'n ander in stand te hou (in sy geval oosterse godsdiense om 'n oorgawe aan 'n verbruikerskultuur instand te hou). As ons sou agterkom dat die kruk wat ons instaat stel om voort te gaan op 'n manier wat ons nie wil erken nie egter verdwyn, sal ons nie kan voortgaan met hierdie praktyk nie. Rollins, wat baie sterk op Zizek steun, verduidelik dit mooi met 'n storie van 'n besigheidsman (32 min 30 sek) wie se godsdiens hom instaat stel om met slegte besigheidspraktyke voort te gaan. Toe hy egter sy geloof verloor (a.g.v die dominee wat vir hom bid sodat hy nie meer moet glo nie – jy sal die storie moet luister), en nie meer godsdiens het wat hom kan oortuig dat hy eintlik 'n goeie mens is nie, verander hy sy werk en lewe, omdat hy toe eerlik moes wees oor wie hy is.
Die vraag wat ek meer en meer oor wonder: hoekom vind volwassenes dit so belangrik dat kinders soveel meer godsdienstig moet wees as wat hulle self is? En binne die logika van Zizek en Rollins maak dit uiteraard die vermoede oop dat volwassenes se sterk klem op kinders se kerklike betrokkenheid 'n manier is om die feit dat religie geen werklike prioriteit meer vir hulle is nie weg te steek. Kinders word die kruk waarop ons leuen, en as ons ooit moet face dat hulle geen erg aan ons godsdiens het nie, dan sal dit ons eie verbintenis tot die godsdiens skielik vrae oor laat ontstaan.
Rollins se podcast van gister (15:00) stel dit baie hard: ons kinders se geloof verskaf 'n psigologiese plesier van geloof vir ons. As ons kinders sou sê dat hulle nie glo nie, is dit diep traumaties omdat dit ons forseer om ons eie ongeloof te konfronteer.
Nog nie seker wat die implikasies vir jeugbediening aan die ander kant is nie…
This entry was posted on Woensdag, Oktober 13th, 2010 at 2:57 nm and is filed under godsdiens, jeugbediening, kerk, teologie, wêreldbeeld.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.