’n Maand of twee voor die diefstal het ’n galante heer wat homself as Bailey voorgestel het, by die St. George’s Hotel in Kaapstad ingeboek.
Die hotel is skuins oorkant die poskantoor geleë, met die twee geboue dus op twee teenoorstande straathoeke.
Bailey het op ’n slinkse manier met ’n poskantoor-amptenaar vriende gemaak by ‘n veeveiling op Klapmuts en terloops genoem van die hotel oorkant die poskantoor.
Hy het hom soos Bailey, as ’n gekunstelde heer voorgedoen en hom by die Masonic Hotel in Darlingstraat ingeboek.
Gou was hulle ’n hegte driemanskap en die amptenaar is aangemoedig om vakansieverlof te vra sodat hy saam na die Zambezi kan reis, wat hy gretig gedoen het.
En op Maandag 15 Maart het die skip die Kimberley Mail in Tafelbaai gearriveer, met ’n pakkie aan boord – ’n fortuin in ongeslypte diamante, wat uiteindelik vir Engeland bestem was.
Die pakkie was in ’n geregistreerde possak, maar om een of ander rede is die skeepsvaart vertraag en is die sak onder die trap in die poskantoor gestoor.
Dit was in ’n tyd vóór vingerafdrukke, of enige NCIS-tegnieke, en ’n tyd vóór instansies soos Interpol, en kommunikasienetwerke was gebrekkig, so dit was toe soveel makliker om oor grense te vlug.
Daarom het die pogings van twee speurders wat die saak moes ondersoek, asook ’n beloning van £1 000 niks opgelewer nie.
Die drie “vriende” het skaars die grens van die Kaapkolonie bereik, toe word die amptenaar teruggeroep na Kaapstad. Bailey en Barclay het verdwyn en eers veel later het die storie agter die diefstal bekend geraak; dat Bailey ’n Engelsman genaamd Adam Worth was en Barclay ’n Amerikaner genaamd John Wynut.