Palinghaai: kenmerke, verspreiding en voeding - diere Lees Meer
Hoof diere Palinghaai: kenmerke, verspreiding en voeding
Palinghaai: kenmerke, verspreiding en voeding
Die palinghaai is 'n lewende fossiel, aangesien dit tipiese eienskappe van voorvaderlike diere het. Baie min is oor hom bekend.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Samuel Sanchez op 28 Maart 2021.
Laaste opdatering: 28 Maart 2021
Die palinghaai (Chlamydoselachus anguineus) is 'n chondrichthyan wat die voorveronderstellings wat ons gewoonlik oor haaie in die algemene kultuur het, weerstaan. Gewoonlik word hierdie visse beskou as dodelik, groot en gevaarlik, terwyl die palinghaai 'n geheimsinnige wese is wat in die mariene duisternis weggehou word van die lig.
Hierdie dier is ingedeel in die groep 'lewende fossiele', aangesien sy evolusionêre afstamming dateer uit die koolstof, 'n tydperk wat 359 miljoen jaar gelede plaasgevind het. Lees verder as u meer wil weet oor hierdie lewende historiese oorblyfsel.
'N Lewende fossiel
Tot 2009 was Chlamydoselachus anguineus die enigste lewende verteenwoordiger van die chlamydiale familie (Chlamydoselachidae). In hierdie jaar het 'n groep bioloë 'n ondersoek in die tydskrif Zootaxa gepubliseer waarin hulle 'n ander palinghaai beskryf: Chlamydoselachus africana.
Dus, vir 'n dekade lank, het die term "palinghaai" 2 verskillende spesies gedefinieer. Beide is moeilik om ekstern te onderskei, maar bied verskille in die chondrocranium, in die totale aantal werwels en in die aantal voue in die spiraalklep. Boonop bewoon hulle verskillende streke van die aarde, soos ons in latere reëls sal sien.
Die spesie wat ons hier aangaan, word beskou as 'n lewende fossiel, aangesien dit tipiese eienskappe van voorvaderlike diere vertoon. Daarbenewens moet daarop gelet word dat fossiele van 8 uitgestorwe spesies in sy genus gevind is, wat 'n totaal van 10 verskillende soorte aalhaaie wat in die verlede op die planeet bewoon het, sou meebring.
Eienskappe van die palinghaai
Soos die naam aandui, hierdie dier het 'n merkbaar anguilliform vorm. Sy silindriese en langwerpige liggaam kan tot 2 meter lank meet, met die rug-, bekken- en anale vinne naby die stert. Die kleur is altyd donker, met skakerings wat wissel van bruin tot swart.
Sy kop is plat, asof dit 'n waterslang is. Hierdie haai het 'n baie kort snoet en 'n terminale langwerpige bek, wat ongeveer 300 drietandvormige tande (tricuspids) bevat. Ongetwyfeld dui die onderkaakapparaat van hierdie baie primitiewe wese op 'n ongewone verslindingsvermoë.
Aan die ander kant, hierdie dier is nog steeds 'n vis, so dit moet kieue hê: die palinghaai het 6 kieue splete. Die eerste een versmelt met die onderste deel van die kakebeen, wat 'n "halssnoer" voorkoms gee.
Habitat en ekologie
Soos ons al voorheen gesê het, word die gewone en Afrikaanse palinghaaie anders versprei. Die eerste spesie leef op 'n kosmopolitiese, maar brose manier, by die waters van die Atlantiese en Stille Oseaan. Aan die ander kant is die Afrika -spesie in die suide van Angola, Namibië en Suid -Afrika opgespoor.
Hierdie diere is baie moeilik om in die natuur te vind, terwyl hulle in watermassas tussen 200 en 1200 meter diep beweeg. Die inligting wat ons oor hulle het, kom uit monsters in gevangenskap of, indien nie, van individue wat op groot dieptes in trawlnette vasgevang is.
In gevangenskap swem hierdie haaie met hul mond voortdurend oop. Daar word gepostuleer dat hul opvallende wit tande 'n meganisme kan wees om hul prooi te lok, maar hierdie teorie is moeilik om te bevestig. Die interne morfologie en anatomie daarvan vertel ons in elk geval een ding: hierdie dier is bereid om in die donker te lewe.
Die palinghaai het 'n verminderde skelet en 'n baie lae verkalkingsindeks. Boonop het dit 'n groot lewer vol lae-digtheid lipiede, wat dit help om sy posisie in die waterkolom sonder moeite te behou. Die sensitiewe sylyn is baie primitief, maar verfyn, sodat dit minimale bewegings in omliggende prooi kan opspoor.
Daar word geglo dat inkvisse hierdie gunsteling kos van hierdie haai is. Boonop kan dit sy mond op 'n oormatige manier oopmaak om baie groot diere te prooi.
'N Swangerskapstydperk van vertigo
Hierdie diere reproduseer nie soos die meeste visse nie, aangesien hulle ovovivipaar is. Hulle bevrugting is intern en hulle gee geboorte aan jongmense, maar dit skakel nie tydens die swangerskap met 'n plasenta met die ma nie. Die kleintjies voed op die dooiersak van 'n geïnternaliseerde eier en eers as hulle jonk is, laat die wyfie hulle buite los.
Die draagtyd van hierdie diere is abnormaal lank, aangesien dit tot drie en 'n half jaar kan neem, wat dit die langste siklus van enige bekende gewerwelde dier maak. Daar word beraam dat seksueel volwasse mans en wyfies in diep water deur die jaar kan voortplant.
Die status van die palinghaai
Soos u kan dink, is die berekening van bevolkingsgetalle vir so 'n ontwykende dier 'n prakties onmoontlike taak. Ongelukkig is dit bekend dat baie monsters die slagoffer word van kommersiële visnette, hoewel dit nie spesifiek vir hul vleis of materiaal gejag word nie.
Aangesien daar byna geen inligting oor haar is nie, word beskou as 'n spesie wat nie in gevaar is nie. U moet egter baie meer weet oor die ekologie en bevolkingsgetalle om dit te katalogiseer. Ongetwyfeld, omdat die draagtyd so lank is, maak hierdie haai 'n perfekte kandidaat om die lys van bedreigde spesies te betree.