Draak-sprokie-kompetisie: 21 Desember 2012 | LitNet
Draak-sprokie-kompetisie: 21 Desember 2012
Celia Claase 2012-02-09
Amangkurat se mond hang oop: "Nibiru is terug!" Geleidelik word alles donker en koud. Die branders woel woester as ooit. Hy besef die veiligste plek is nou in die lug.
Net vyf vlerkklappe verder hoor hy sy eie stem breek as hy skree: "In sulke tye wil selfs 'n draak nie alleen wees nie!" Daar en dan maak hy 'n u-draai.
In die lig van 'n uitasem vlam kan hy die familie sien wat mekaar vasklou op die strand. Met een swaai van sy stert skep hy al vier gelyktydig op sy rug. Hy vlieg so hoog as wat hy kan. Sy keel brand en hy dink hy het verdwaal. Draaktrane spuit uit sy oë. Hy huil so hard dat hy nie besef die vibrasie en geraas het lankal opgehou nie.
Eers toe die lig terugkom, sluk hy vinnig sy rook en trane terug. Daar onder dryf elke eiland nog netjies op sy eie plek. Hy sug en fluit. Daar bo sweef die geel en pienk planeet verder van die son en die aarde weg. Dan sak hy af op die naaste dak en laat gly die mense versigtig van sy rug af.
Veilig terug in sy grot druk Amangkurat die iPod in sy oor. Al die vlermuise gee pad toe hy wild begin hip-hop en rap: "Dis sowaar die minste skade ... in twee-en-tagtig-dekades ... wat Nibiru aangerig het ...op my Moeder Aarde."