Ek was die lente van 1986 toe ek eers besef ek was 'n moordenaar. Hierdie opwindende besef het gekom as gevolg van 'n vakkursus sosiologie-kursus, wat ek sterk gedink het ek moet vrygestel word. Ek was in my mid-dertigerjare toe ek uiteindelik rondgekom het om my voorgraadse graad te voltooi. En ek het gevoel dat ek alreeds baie grondbegrippe uit my professionele lewe, uit uitgebreide leeswerk en ander kursusse onderweg geleer het. So, ek sit in die klas met 'n klomp 19-jariges, met 'n klein skyfie op my skouer, maar om dit op die vinnigste en doeltreffendste manier moontlik te maak.
Dit was dus 'n verrassing dat die begin van my persoonlike ontwaking op nog 'n gewone dag in hierdie gewone klas begin het. Dit het gebeur toe die sosiologieprofessor 'n hele tydperk spandeer het wat oor en oor die verskil tussen bewering en aggressie gaan. Hy het gesê die bewering was om te kry wat jy wil sonder om iemand seermaak of te benadeel en dat aggressie besig was om te kry wat jy wil hê deur een of ander manier te benadeel of aanval. Aanval kan enigiets wees: naamoproep, om iemand skuldig te maak, iemand neer te sit, iets onbuigs te sê, iemand te dwing om iets te doen wat hulle nie wil doen nie, fisiese mishandeling, enigiets. Om een ​​of ander rede was die boodskap van die professor vir my baie sinvol. Teen die einde van die klas het ek in my hart geweet dat ek 'n baie aggressiewe persoon was, alhoewel ek nog nooit so op myself gedink het nie. Ek het met volle sekerheid geweet dat baie van my gedagtes, woorde en optrede bedoel was om emosioneel seer te maak en te steek.
Aan die einde van die dag het ek myself by die skool gery. Ek onthou lewendig om die Massachusetts Turnpike te kruip en my hart uit te huil met die verskrikking om myself te sien as iemand wat ander doelbewus seer maak - 'n moordenaar.
Na my volgende sosiologie-klas het ek laat gebly om my instrukteur te vertel hoe ontsteld en versteur ek oor myself was in so 'n lelike, openbarende lig. Maar hy het gesê daar was geen rede om ontsteld te wees nie omdat die besef baie voordelig was. "Moenie hartseer wees nie," het hy my vertel. "Wees bly. Jy kan nie verander waaroor jy nie bewus is nie."
Herken jou eie woede of afwesigheid van liefde
Dit is nie moontlik om die keuse te maak om 'n liefdevolle wese te wees totdat jy eers jou eie liefdeslose foute herken nie. Die vermoë om jou eie woede te sien is krities belangrik. Die vryf is dat ons nie onsself in hierdie onbelemmerende lig wil sien nie, daarom ontken ons dit en weerstaan ​​dit met al ons mag. Anders is woede relatief maklik om te herken. Die afwesigheid van woede is liefde, en die teenwoordigheid van woede - maak nie saak hoe lief dit is vermom of hoe geregverdig dit mag voel nie - is nie liefde nie. Alle woede is 'n aanval wat ekstern teen 'n ander gerig word.
Woede neem baie vorme: irritasie, gebrek aan geduld, weiering om te kommunikeer, wrok te hou, agter iemand se rug te praat, insolensie, iemand te maak, ander te manipuleer, kritiek, skuld, klagtes, harde woorde, skree, slaan, woede, en alles wat jy kan dink. Selfs sogenaamde ligte irritasie is 'n bietjie humeur tantrum - 'n klein woede in vermomming. Hoe durf jy my pla! Hoe durf jy my vra om te wag! Hoe durf jy my nee vertel!
Soms is woede subtiel. Dit blyk rasioneel. Dit is verpak in vriendelike woorde. Dit word selfs in 'n helpende konteks aangebied. "Dit maak my seer as wat dit jou seermaak, maar ek doen dit in eie belang." Woede is egter woede. En dit maak nie saak hoe ons ons woede ervaar of uitdruk nie. Wat belangrik is, is of ons kies om die woede in ons gedagtes te verlaat sodra ons bewus word daarvan dat dit daar is.
Die meeste van ons geniet ons hartseer gedagtes. Ons woon op hulle. Angs oor hulle. En dan eindig ons hulle uit - op 'n wye verskeidenheid maniere. Dit is hoekom dit so baie nuttig is om enige vorm van woede as moord te bedink.
Die term "moordenaar" is 'n skokkende herinnering dat hoe die oënskynlik onbeduidend of ligtelik die aanval kan wees, die onbewustelike doel om dood te maak, altyd teenwoordig is. Wie het nie gedink: "Ek gaan jou doodmaak nie" wanneer dit deur mense wat nie doen wat hulle veronderstel het om te doen nie, belemmer word? Ons vermoor bestuurders op die pad wat ons irriteer. Ons vermoor kinders en gades wanneer hulle teleurstel. Ons vermoor ons ouers vir hul onvolmaakthede om ons te verhoog. Ons vermoor ons vriende om op ons tone te trap. Ons vermoor ons troeteldiere vir 'n oorlas. Hierdie denklose en skynbaar onskadelike idiomatiese uitdrukkings is verwarrend omdat hulle ons lei om die idee te aanvaar dat figuurlike moord in orde is.
Regs-, sosiale- en godsdienstige stelsels verdra of straf woede
Ons wettige, sosiale en godsdienstige stelsels versterk ons ​​verwarring oor woede en moord omdat woede nie op 'n kompromisvolle manier waargeneem word nie. In plaas daarvan word woede gekategoriseer in 'n hiërargie wat poog om die skade wat aan self of 'n ander gedoen word, te meet wanneer woede uitgedruk word. Vertoon van woede word dan geduld of gestraf op grond van die waargenome graad van erns wat getoon word. So, byvoorbeeld:
Dit is goed om haatlike gedagtes in jou eie gedagtes te gee, solank jy nie op hulle optree nie. U kan haatlike gedagtes geniet wanneer u wil. En jy kan jou haatlike gedagtes so lank as wat jy wil, selfs 'n hele leeftyd hou. Hatevolle gedagtes word as normaal beskou, en niemand gee regtig om om jou te haal nie. Geen regstappe sal teen u geneem word nie. Jou vriende en familie sal jou nie verlaat nie.
Hatevolle woorde, aan die ander kant, mag of mag nie geduld word nie. Soms word mense gearresteer of uitgegooi uit openbare plekke vir ontwrigtende mondelinge optrede. Soms vermy gesinne lede wat konsekwent geneig is tot verbale uitdrukkings van woede. En ander kere hoor jy van mense in die nuus wat aangekla word vir laster of laster. Maar vir die grootste deel, in ons daaglikse lewens word haatlike woorde as normaal en oke beskou, alhoewel hulle nie regtig daarvan hou nie.
Die manier waarop haatlike dade gesien word, is 'n bietjie meer ingewikkeld. Fisiese aanval wat die dood of permanente besering behels, word beskou as erger as fisiese aanvalle wat 'n geringe of tydelike besering behels. So 'n haatlike daad wat 'n persoon verlam, word ernstiger behandel as 'n haatlike daad wat 'n kras op die arm laat. Om iemand van 'n groot bedrag geld te betrap, word as erger beskou en word ernstiger behandel as om 'n potlood uit werk of bedrog te steel deur nie 'n verkeers tol te betaal nie. Raping word beskou as veel meer aanstootlike as die gebruik van die dreigement van verwerping om iemand te dwing om iets te doen wat hulle andersins nie sou doen nie.
Die fisiese moord op ander word beskou as die ergste moontlike ding wat jy kan doen. Maar selfs dit is nie 'n harde en vinnige reël nie. Ons regstelsel regverdig die doodmaak van mense wat aan 'n ernstige misdaad skuldig bevind is. Ons politieke stelsel regverdig die dood van soldate en burgers tydens die oorlog. Ons dink selfs dat God ons dood van ander regverdig, solank ons ​​doodmaak met die regverdige en regte bedoeling om die kwaad in ons wêreld te beëindig. Natuurlik, niemand sê dat moord 'n goeie oplossing vir ons probleme is nie. Dit is 'n oplossing wat lyk asof dit werk. Moord lyk om ontslae te raak van slegte dinge, en wat waardeer slegheid? Moord blyk om lyding te beëindig, en wie ly aan lyding? Moord lyk probleme op te los en wie wil probleme hê om te verduur?
"Goeie Burgers" word toegelaat Milder Vorms van Aanval
As ons goeie burgers is en die meeste reëls volg, kan ons sogenaamde mildere aanvalle aangaan sonder om negatiewe aandag aan onsself te gee en sonder om in die regsprobleme te kom. Daarom dink ons ​​ons kan 'n bietjie aanval en daarmee wegkom. En in werklikheid doen ons dit elke dag. Selfs meer, baie selfhelp- en menslike sielkunde-kenners het 'n positiewe draai op woede geplaas. Woede word tipies beskou as 'n gewone uitdrukking van gesonde lewe. Almal voel kwaad, daarom is dit normaal en dit is reg.
Ons word geleer om ons woede opbouend te gebruik, of ten minste as 'n inspirasie. Woede kan reg verkeerd wees. Dit kan selfbeeld verbeter. Dit kan die inspirasie en die katalisator wees wat dinge laat gebeur. Dit plaas mense wat sleg of verkeerd is in hul plek. Hierdie waargenome voordele en voordele van woede is uiters aanloklik. Kan jy begin om 'n klein gevoel te kry van hoe en hoekom ons so verward is oor die aard van woede en aanval?
Hoër self sien alle haat soos dieselfde: haat is nie goed nie
Die doel van hierdie bespreking is nie om voor te stel dat ons sleg moet voel oor onsself om kwaad te voel nie. Of dat ons alles wat ons van die menslike sielkunde geleer het, moet verwoes. Dit is eerder om jou aandag te vestig op ons basiese probleem: die reëls van ons regstelsel, die moraal van ons sosiale en godsdienstige stelsels, en die lesse wat ons leer oor die uitdrukking van ons emosies, is nie altyd in ooreenstemming met die kode van ons Hoër Self nie. Ons Hoër Christelike Self sal ons laat weet dat alle haat dieselfde is, en dit maak nie saak watter vorm dit neem nie, dit is ewe vernietigend.
Daar is geen grade van haat wat goed is nie. Daar is geen soorte haat wat goed is nie. Daar is geen situasies waar haatbaarheid die antwoord op 'n probleem is nie. In teenstelling, ons wêreldse stelsel sou ons glo daar is grade van haat. Dat sommige haatlike dade erger is as ander. En dat daar sekere situasies is waar 'n klein haat nuttig en goed kan wees.
Baie mense op 'n geestelike pad word iewers in die middel gevang, met een voet in elke wêreld. Ons erken intuïtief die kompromisvolle en radikale waarheid oor liefde en die afwesigheid van liefde. Tog omhels ons steeds die weë van die wêreld, of ons ten minste omhels hulle gedeeltelik. Kortom, ons wil dit albei maniere hê. Ons wil wakker word na ons eie grootheid, en ons wil ook klein wees en ons haat hou - maar dalk net 'n bietjie daarvan. Dit is hoogs waarskynlik dat jy die eksperiment sal probeer om dit albei maniere baie, baie keer. Uiteindelik is daar egter net een gevolgtrekking: hierdie strategie werk nie. Dit is omdat die teenwoordigheid van haat in jou gedagtes die bewustheid van jou Hoër Self blokkeer. Die teenwoordigheid van haat in enige vorm maak jou ook sleg oor jouself en ander. Daarom, elke keer as jy die keuse maak om kwaad te wees, maak jy terselfdertyd die keuse om ongelukkig te wees. Totdat ons die keuse maak om 'n liefdevolle wese te wees, en net 'n liefdevolle wese, sal ons voortgaan om besluite te neem om boos te wees eerder as gelukkig.
Sit stil en herhaal die volgende frase oor en oor in jou kop vir 'n minuut of twee. Sê die frase deur die dag wanneer jy agterkom dat jy vir enige rede geïrriteerd, versteur of beledig word. Niks is te min nie.
Ek kon vrede sien in plaas daarvan.
Die krag van liefde genees alles, herstel alles, vernuw alles. Dit sal woede ongedaan maak. Dit sal skuld ongedaan maak. Dit sal goedheid herstel en vertrou op jou verhoudings. Dit sal jou in staat stel om goed te voel oor jouself en ander. Dit sal jou inspireer om diep met jou eie goddelikheid en heiligheid te verbind. En dit sal die moontlikheid skep vir geluk bo jou wildste verwagtinge. Dit is nie 'n leë belofte nie. Dit is die waarheid.