"Onder druk" - Ouervideobiblioteek - 2022
'Deur al die tekens in hemel en op aarde, verhoog ons die mees bedrade, gemonitorde en bedorwe geslag in die geskiedenis. Maar is dit regtig iets sleg? Na duisende jare van beproewing en foute, het ons miskien die wonderlike resep gevind om kinders groot te maak? Miskien sal mikro-bestuur uiteindelik die vrugte afwerp? Miskien verwek ons ​​die helderste, gesondste en gelukkigste kinders wat die wêreld nog gesien het? 'Wonder Carl Honore, vader van twee kinders privaat, sonder die ambisie om alles te doen om 'n' wonderlike kind 'groot te maak, talentvol en bereid om die baie veeleisende moderne wêreld in die gesig te staar.
Tyd om te vertraag
'Onder druk' is nog 'n boek van die Londense joernalis en rubriekskrywer Carl Honore, wat sy debuut 'Praise of Slowness' gemaak het, waarin het die aandag gevestig op die behoefte om die tempo van die lewe te vertraag. 'N Ander aanbod hierdie keer veral vir ouers. "Onder druk" is vertaal in 30 tale en het in baie lande 'n topverkoper geword.
Daar word deesdae al hoe meer oor gesê veranderinge wat plaasgevind het in die grootmaak van kinders. Die simbool daarvan is om die kind na 'n voetstuk te lei en aandag te gee aan elke beweging, elke behoefte en elke minimale, denkbeeldige bedreiging. Dit is hoe dit gemaak word helikopterouerskap (bonatuurlik)waarin ouers voortdurend oor die koppe van kinders sirkuleer…
In Skandinawië word grappies gesê oor ouers wat ys woes borsel voordat die kind die eerste stap neem. Regoor die wêreld word aandag geskenk aan oormatige versorging van die veiligheid van kinders (wat die geboorteland in 'n baie veiliger - paradoksaal - wêreld as ooit tevore leef), hul opvoeding, so gou as moontlik voor te berei op die lewe, leer, die behoefte om te soek na talent.
Ouers regoor die wêreld hulle bestee byna elke vrye oomblik aan hul opvoedkundige pogings. Hulle ondergeskik die hele dag aan die 'kind se skedule', gee hul eie plesier op, belê gereeld in kinders en beland dus die wêreld van ewige haas onder die teken van 'kinderbestuur'.
Kinderjare is te waardevol om aan kinders oor te laat
In 'n wêreld waar elke sekonde tel, baie ouers hy ervaar vreemde ongemak as hy na sorgelose kinders kyk. Op die agterkant van die kop is die gedagte dat hierdie 'vermorsde' tyd miskien op 'n ander manier gebruik kan word? Beter?
Waarom was dit nie my kind nie? 'n virtuoos van drie jaar, of 'n vyfjarige op televisie wat die kuns van snellesing bemeester het? Deur die kind vryelik te laat speel, wat oënskynlik 'dom' pret is, ontneem ons hom nie die kans om iemand belangrik te word nie? Of miskien is dit twee jaar dat u kleuter leer tel, lees nie net in hul moedertaal nie?
Sommige mediakundiges stel dit voor die absorpsie van 'n klein gees is so groot dat as ons nie die eerste drie jaar vir stimulasie gebruik nie, ons slegs hierdie verlore periode kan beskou. En so 'n kans sal nie weer gebeur nie ...
Die skrywer vestig die aandag op 'n nuwe soort kinderjare. Ons het vroeër gepraat oor 'n werkende kind wat in die veld werk, en daarna oor die industriële rewolusie en die vrye boerekind in die 20ste eeu. Ons staar vandag 'n era in die gesig Bestuurde kind.
Altyd op die oog
Mediaboodskappe moet verkoop. Daarom word alle ontvoerings, verkragtings en moorde beskryf, herhaal en tot die uiterste versprei. Dit lok kykers en lesers na die skerms. Beteken dit dat daar meer moorde en moorde is? Die skrywer stel dit nie noodwendig voor nie. Des te meer omdat ons vandag die voordeel het dat die meeste misdade blootgelê word en dat misdadigers aangekeer en gestraf word. Straffeloosheid is baie laer as 'n dosyn of wat jare gelede.
Ten spyte hiervan, sê die moderne wêreld u nie net om speelplekke van die straat af te skei deur 'n hoë heining nie, maar ook tot by die absurde grense, om 'n tuiste voor te berei vir die koms van 'n kind: om hoeke te beveilig, elke hoek skoon te maak, antibakteriese of ontsmettingsmiddel te gebruik in elke stap. Daar is 'n behoefte om selfs 'n minimale risiko uit te skakel.
In plaas daarvan om 'n paarjarige kind buite te laat speel, verkies ouers om hul kind onder die sorg van 'n ander volwassene te plaas deur die kleuter na addisionele aktiwiteite te stuur. Op hierdie manier word 'n daaglikse skema vir kinders geskep wat baie hoofdirekteure vir 'n algemene direkteur sal gee. Al het die kinders vrye tyd, neem ouers nie hul oë van hulle af nie. Die skrywer merk op dat die gemiddelde afstand wat klein Britte toegelaat word om van die huis af weg te trek, sedert die 70's met 90% afgeneem het.
Onafhanklikheid en bestuur
Die skrywer vestig die aandag op die gevolge van mikro-bestuur van kinders, verwyder elke blok onder sy voete, kry die geleentheid vir 'n oomblik van verveling en beplan elke sekonde. Hy verwys na die opmerkings van universiteitsadviseurs wat praat oor studente wat tydens die onderhoude aan hulle selfone gee met die woorde "Miskien reël dit asb met my ma".
In die Westerse wêreld, waar die situasie effens anders is as in Pole, verlaat 20-jariges nie hul ouers nie, hulle woon tot 30 of selfs langer by hulle, nie omdat hulle nie onafhanklikheid kan bekostig nie, maar omdat hulle van die lewe hou in 'n wêreld waar alles draai om hulle, en hulle is self in die middel: altyd die belangrikste.
Carl Honore skryf: "Kinders wat op 'n voetstuk grootgemaak word, verwag dat die wêreld op hul voete sal val en kwaad word as dit nie gebeur nie."
Wat dink ek?
Na die lees, verberg ek nie, met aansienlike belangstelling, "onder druk", na "besoek" saam met die skrywer van verskillende skole, treine waarin hul stigters die geledere probeer oortref en 'n stelsel bekendstel wat sou wegbreek van die behoefte om aan die ratwedloop deel te neem nie. en as ek nie verkeerd verstaan ​​nie, het ek die indruk dat die bedreiging is groot. Alhoewel nie so sterk soos in die besige wêreld van Londen nie, maar die neiging is duidelik en elke sent wat deur die kundiges as 'die regte' gepropageer en ondersteun word.
Ek stem saam dat oorbeskerming net so gevaarlik is as 'n gebrek aan aandag van ouers. Ek stem ook daarmee saam dit is makliker om 'n kind na meer as 'n dosyn buitemuurse aktiwiteite te stuur as om tyd saam met hom te spandeer om te rus en te speel, spontaan, nie bestuur nie, waartydens 'n mens ongeduldig na die horlosie kyk. Dit is net so makliker om u kind (letterlik of figuurlik) dosyne been- en armbeskermers aan te trek, in plaas daarvan om u te laat verneem dat sorgeloosheid eindig met kniepyn ...
Te veel fokus op die kind is nie goed vir die ouer nie, veel minder vir die kind. Soms gee kinders (en dus hulself) gemoedsrus, soos die skrywer dit stel.