Hier waar ek en my vrou in ’n aftreeplekkie woon, is ek en ’n buurman die afgelope naweek tot erelede van ’n “vrouekring” benoem! En dit voel goed – soos om deur die Engelse koningin tot ridder geslaan te word.
Dié vrouekring het nie eintlik ’n naam nie. En dit sou ’n belediging wees om hulle Die Servette, Die Breikring, Die Oefenmaatjies, Die Traktaatjies of die Sonskyntannies te noem.
En, vanselfsprekend vir oueres van dae, oor gesondheid, siekte en die dood én waar jou laaste rusplek behoort te wees. Soos in ’n koor beaam: Geen verassing – net ’n gat in die grond waar ’n boom uit jou eie lyf, uit jou eie komposhopie, tot koel groen woude kan groei. Wakende sipresse, hoë bloekoms, buigende treurwilgers.
So saam met die verhelderende en korswillende woorde, die geurige kos en die strelende wyn het die “convivium” gekom waaroor Marthinus Versfeld lieflik skryf. Hoe die samesyn van mens en mens jou met menslikheid en ’n bietjie goddelikheid beklee.
Ek reken D.J. Opperman het aan sulke klinkende vroue gedink toe hy sy “Sproeireën” geskryf het: “O my nooi is in ’n nartjie . . . daar’s ’n vrou in elke geur”.