Boepie-blues: ‘Daar is nog baie tyd’ en ander dinge wat jy nie wil hoor nie(Foto: Pixabay) Vandag is ek histeries: Ek is lankal verby die halfpadmerk voor die baba se koms en dit lyk asof sikloon Idai by ons huis in die babakamer ook ŉ draai kom maak het voordat hy aanbeweeg het Zimbabwe toe. So tien weke gelede, op 13 weke van my swangerskap (toe ek weer vir ŉ slag my kop lank genoeg uit die toilet kon hou en ŉ greintjie van my waardigheid en energie kon herwin), het ek begin om die spaarkamer, waar ek en manlief al vir die laaste vyf jaar ons linne, kussings, bordspeletjies, toiletware, skryfbehoeftes en wie weet wat nog alles gebêre het, met mening uit te sorteer. Baie ingenome met my eie fluksheid begin ek hopies maak: dié moet geskenk word, dié moet asblik toe, dié moet na my ma toe gaan, dié weet ek nie wat dit is en waar dit vandaan gekom het nie – gooi weg. Hier moet ŉ baba slaap en babas vat skrikwekkend baie plek. Ek het gedink ek maak lekker vordering en kon bekostig om so paar weke ŉ blaaskans te neem om op my seer stuitjie te rus. Angstig begin ons bababenodigdhede soos ŉ stootwaentjie, ŉ kampeerbedjie, ŉ speelmatjie en ŉ motorstoeltjie aankoop en die piepklein spaarkamer raak weer stelselmatig voller – en hier sit ek nou, binne-in ŉ gemors wat voel asof dit nooit weer gaan skoon kom nie. As ŉ mens praat of skryf oor ŉ baba wat op pad is, moet jy altyd ŉ voetnota byvoeg vir diegene wat ampertjies wil dink jy is nie dankbaar oor die kleintjie se koms nie. “Jy moet dit maar gewoond raak dat jou huis deurmekaar is,” herinner iemand my nou die dag beterweterig. “Daar is baie mense wat in hutte woon wat nie eens ekstra kamers het nie,” sê sy. (Ek praat nie meer met haar nie.) Ek is nie ondánkbaar nie, Johanna. Natuurlik is ek kinderlik opgewonde oor my eerste baba, hoe dan nou anders? Gee my asseblief net ruimte om uit te freak sonder dat jy my uit die hoogte bekyk met jou ek-het-al-drie-groot-kinders-en-het-vergeet-hoe-dit-is-as-jy-stres-oor-die-eerste-een-gesig. Nietemin, toe ek vanoggend my splinternuwe leggings oor my boude trek en dit pas nie (hoe is dit moontlik?!) en ek woedend verby die spaarkamer vlieg en sien hoe al my en my kind se besittings op die vloer lê, bars ek in trane uit. My man skrik so groot dat hy sommer vir my ŉ R50-noot in my handsak druk om vir my lekkergoed by die werk se snoepwinkel te koop. Asof my groot boude dit kan bekostig! Ek huil die hele ent werk toe. Ek snik nog so toe ek my rekenaar aansit, my arme kollega Tania bied sommer ŉ koppie tee en items uit haar eie klerekas aan. “Hormone,” sê my kinderlose suster toe ek haar in trane oor my stryd Whatsapp. “Daar is nog baie tyd.” (Ek praat ook nie weer vandag met haar nie.) Enige swanger vrou sal vir jou sê die laaste woorde wat sy wil hoor wanneer sy in dié histeriese bui is, is: “Daar is nog baie tyd.” Sê jý dit vir hierdie seuntjie wat nog die hele tyd op my blaas sit om my daagliks daaraan te herinner dat die sandjies van die uurglas voor sy koms soos die ganse Suid-Afrika se geduld met Eskom en die petrolprys uithardloop. Nadat ek my histerie-trane in die badkamer by die werk gaan afdroog het, kry ek ŉ boodskap van my man: “Ek werk vandag by die huis. Ek sal die goed in die kamer opruim, Lyf.” Ek haal diep asem en besef, ek is nie net dankbaar oor my seuntjie se koms nie, ek is dankbaar vir ŉ man wat plan maak as ek huil. En net soos die slagoffers van Idai sal ons ook uiteindelik herbou. Lees alle Boepie-blues-rubrieke op Maroela Media.