Hoe doen Huurbestuurders Skermbesprekings?
Elke regeringsorganisasie kan 'n effens ander proses hê vir die sifting van werksaansoeke , maar die basiese beginsels bly dieselfde. Huurdersbestuurders of personeelhulpbronpersoneel kyk kortliks na alle aansoeke wat aansoekers soek wat voldoen aan die minimum vereistes wat in die posplasing uiteengesit word . Die doel van die ondersoek is om die aantal aansoeke wat 'n deeglike oorsig ontvang, te verdeel.
Screening sny die tyd af wat bestuurders moet spandeer om aansoeke te hersien, terwyl regverdigheid in die verhuringsproses behoue ​​bly.
Aangesien huurbestuurders kyk na die minimale minimum in die vertoning, is hulle gemaklik met die oorsigtelike hersiening. Aansoeke wat belowend lyk, word later deeglik hersien.
Presies wanneer die vertoning begin, is dit aan elkeen wat die vertoning doen. Sommige huurbestuurders en personeelpersoneel wil aansoeke skerm terwyl hulle binnekom. Ander verkies om te wag totdat die plasings sluit en alle aansoeke is ontvang. Hoe dan ook, die proses bly regverdig. want daar is geen vergelyking onder aansoekers in die siftingsproses nie. Eerder, elke aansoek word vergelyk met die minimum vereistes van die posplasing. Aansoekers wat nie meet nie, word uitgesoek. Diegene wat aan die minimum vereistes voldoen, bly in stryd met die werk.
Minimum Vereistes en Screening
Die minimum vereistes wat in die plasing gelys word, is gewoonlik maklik om te sien op die aansoek. Byvoorbeeld, een vereiste kan 'n baccalaureusgraad wees.
Die screener kan op die aansoek kom waar kandidate hul grade lys. Kontroleer vir hierdie vereiste neem 'n paar sekondes vir elke aansoek.
Nog 'n minimum vereiste kan 'n bepaalde aantal jare relevante ervaring wees. Alhoewel dit nie so maklik is om te identifiseer as onderwys nie, is hierdie vereiste nog steeds eenvoudig om op 'n aansoek te sien.
Op grond van vorige werksitems, begindatums, einddatums en 'n afronding van die posverpligtinge, kan 'n screener bepaal of hierdie vereiste binne sowat 'n halfuur bereik word.
Alhoewel screeners so min as moontlik spandeer op elke aansoek, is hierdie taak nog steeds vervelend en tydrowend. Sê dit neem 'n gemiddelde van 3 minute om elke program te skerm. As daar 50 aansoekers vir die werk is, sal dit twee en 'n half uur die siftaar verwerk om al die aansoeke te verwerk.
Bykomend tot die vergelyking van aansoeke tot die minimum vereistes, kykers kyk na aansoeke wat swak geskryf is, hou nie op instruksies of onverklaarbare afwykings nie. Huurbestuurders weet dat hulle nie mense sal aanstel wat aansoeke met hierdie probleme indien nie. Sodoende word die oortredende aansoeke uit die huurproses verwyder sodra daardie probleme geïdentifiseer word.
Sê 'n aansoek dat 'n aansoeker 'n gaping van nege maande het tussen sy huidige werk en die werk voor dit. Die aansoeker skryf dat hy die werk verlaat het om die volgende een te neem. Hierdie rede stamp nie met die nege maande gaping nie. Trouens, die rede lyk soos 'n leuen. In plaas daarvan om die aansoeker te vra wat die ware verhaal is, sal baie sifters die aansoek net skerm.
Indien die aansoeker 'n waarskynlike verhaal gegee het - selfs al sou die aansoeker in 'n negatiewe lig vertoon word, sou die aansoeker meer geneig wees om in die verhuringsproses te bly.
Sifting eindig nadat alle aansoeke die kort oorsig gegee het. Aansoeke wat oorbly, word vergelyk met mekaar om te bepaal watter aansoekers sal voortgaan na die volgende stap in die proses wat dikwels 'n onderhoud is. Vir die grootste deel word screening net ontslae van aansoekers wat nie in die eerste plek besigheid gehad het om aansoek te doen vir die posisie nie. Gekwalifiseerde kandidate mag nie 'n onderhoud kry nie, maar word nie tydens die sifting van die proses verwyder nie. Daardie kandidate word verwyder wanneer die verhuringsbestuurder die aansoeke vergelyk wat dit deur middel van sifting gemaak het.