Hoe kan jy jou kennis regverdig? Epistemologie het 'n paar antwoorde. Flickr / World's Direction
Hoe weet jy hoe die weer soos môre sal wees? Hoe weet jy hoe oud die heelal is? Hoe weet jy of jy rasioneel dink?
Hierdie en ander vrae van die "hoe weet jy?" Variëteit is die sake van epistemologie, die filosofie-gebied wat betrokke is by die begrip van die aard van kennis en geloof.
Epistemologie gaan oor die begrip van hoe ons besef dat iets die geval is, of dit 'n feit is, soos "die aarde is opwarmend" of 'n saak van waarde soos "mense moet nie net as middel tot spesifieke doelwitte behandel word nie" .
Dit is selfs oor die ondervraging van die vreemde presidensiële tweet om sy geloofwaardigheid te bepaal.
Epistemologie vra nie net vrae oor wat ons moet doen om dinge uit te vind nie; Dit is die taak van alle dissiplines tot 'n mate. Byvoorbeeld, wetenskap, geskiedenis en antropologie het almal hul eie metodes om dinge uit te vind.
Epistemologie het die taak om daardie metodes self die leerstellings te maak. Dit is daarop gemik om te verstaan ​​hoe metodes van ondersoek as rasionele pogings beskou kan word.
Epistemologie is dus bekommerd oor die regverdiging van kennis eise.
Die behoefte aan epistemologie
Wat ookal in die area waarin ons werk, stel sommige mense voor dat oortuigings oor die wêreld meganies uit eenvoudige redenering gevorm word, of dat hulle tot stand kom wat ten volle gevorm is as gevolg van duidelike en duidelike persepsies van die wêreld.
Maar as die sake van weetende dinge so eenvoudig was, sou ons almal saamstem oor 'n klomp dinge waaroor ons tans nie saamstem nie, soos hoe om mekaar te behandel, watter waarde om op die omgewing te plaas en die optimale rol van die regering in 'n samelewing.
Dat ons nie so 'n ooreenkoms bereik nie, beteken dat daar iets verkeerd is met die model van geloofsformasie.
Ons is nie almal eens oor alles nie. Flickr / Frank, CC BY-NC
Dit is interessant dat ons individueel geneig is om onsself as duidelike denkers te dink en diegene te sien wat ons nie so misverstaan ​​het nie. Ons verbeel ons dat die indrukke wat ons oor die wêreld het, ons onvoltooid en ongefilterd raak. Ons dink ons ​​het die vermoë om dinge net soos hulle werklik te sien, en dat dit ander is wat persepsies verwar.
As gevolg hiervan kan ons dink ons ​​werk is bloot om te wys op waar ander mense verkeerd gegaan het in hul denke, eerder as om betrokke te raak by 'n rasionele dialoog wat die moontlikheid maak dat ons werklik verkeerd kan wees.
Maar die lesse van filosofie, sielkunde en kognitiewe wetenskap leer ons anders. Die komplekse organiese prosesse wat ons redenasie vorm en lei, is nie so klinies suiwer nie.
Nie net is ons in die greep van 'n verbysterende komplekse verskeidenheid van kognitiewe vooroordele en disposisies, maar ons is oor die algemeen onkundig van hul rol in ons denke en besluitneming.
Kombineer hierdie onkunde met die oortuiging van ons eie epistemiese superioriteit, en jy kan begin om die omvang van die probleem te sien. 'N beroep op "gesonde verstand"Om die wrywing van alternatiewe beskouings te oorkom, sal dit net nie sny nie.
Ons het dus 'n sistematiese manier nodig om ons eie denke, ons modelle van rasionaliteit, en ons eie sin vir 'n goeie rede te ondersoek. Dit kan as 'n meer objektiewe standaard gebruik word om die meriete van eise in die openbare arena te evalueer.
Dit is juis die taak van die epistemologie.
Epistemologie en kritiese denke
Een van die duidelikste maniere om kritiese denke te verstaan, is soos toegepaste epistemologie. Kwessies soos die aard van logiese afleiding, hoekom ons een redenasie oor 'n ander moet aanvaar en hoe ons die aard van bewyse verstaan ​​en die bydrae daarvan tot besluitneming, is almal beslis epistemiese bekommernisse.
Net omdat mense logika gebruik, beteken dit nie dat hulle dit goed gebruik nie.
Die Amerikaanse filosoof Harvey Siegel punte uit dat hierdie vrae en ander noodsaaklik is in 'n onderwys om krities te dink.
Deur watter kriteria beoordeel ons redes? Hoe word die kriteria self geëvalueer? Wat is dit vir 'n geloof of aksie om geregverdig te wees? Wat is die verhouding tussen regverdiging en waarheid? [...] Hierdie epistemologiese oorwegings is fundamenteel vir 'n voldoende begrip van kritiese denke en moet eksplisiet behandel word in basiese kritiese denke kursusse.
In soverre kritiese denke handel oor die ontleding en evaluering van metodes van ondersoek en die geloofwaardigheid van gevolglike eise evalueer, is dit 'n epistemiese strewe.
Om met dieper sake oor die aard van rasionele oorreding aan te spreek, kan ons ook help om oordeel te eis, selfs sonder spesialiskennis.
Byvoorbeeld, epistemologie kan help om konsepte soos "bewys", "teorie", "wet" en "hipotese" wat algemeen is, te verduidelik. swak verstaan deur die algemene publiek en selfs sommige wetenskaplikes.
Op hierdie manier dien die epistemologie nie om die geloofwaardigheid van die wetenskap te oordeel nie, maar om sy sterk punte en beperkings beter te verstaan ​​en sodoende wetenskaplike kennis toegankliker te maak.
Epistemologie en die publieke goed
Een van die blywende legate van die Verligting, die intellektuele beweging wat in Europa in die 17-eeu begin het, is 'n verbintenis tot openbare rede. Dit was die idee dat dit nie genoeg is om jou posisie te stel nie, maar jy moet ook 'n rasionele saak gee waarom ander met jou moet staan. Met ander woorde, om 'n argument te produseer en te vervolg.
Hierdie verbintenis maak voorsiening vir, of ten minste moontlik, 'n objektiewe metode om eise te evalueer deur gebruik te maak van epistemologiese kriteria wat ons almal kan sê in die smee.
Dat ons mekaar se gedagtes toets en saamwerk volgens standaarde van epistemiese geloofwaardigheid verhoog die kuns van regverdiging buite die beperkinge van individuele gedagtes, en begrond dit in die kollektiewe wysheid van reflektiewe en effektiewe gemeenskappe van ondersoek.
Die opregtheid van 'n mens se geloof, die volume of die frekwensie waarmee dit gestel word, of die versekering om my te glo, moet nie selfstandig oorredend wees nie.
Eenvoudige appèlle om te glo het geen plek in die openbare lewe nie.
As 'n bepaalde eis nie aan die publiek ooreengekom epistemologiese kriteria voldoen nie, is dit die kern van skeptisisme om geloof op te skort. En dit is die essensie van liggame om daaroor te oorgawe.
'N Verdediging teen slegte denke
Daar is 'n manier om te help om te beskerm teen swak redenasie - ons en ander '- wat nie net uit die Verligting kom nie, maar ook uit die lang geskiedenis van filosofiese ondersoek.
Dus, die volgende keer as jy 'n omstrede eis van iemand hoor, oorweeg hoe die eis ondersteun kan word as hulle of jy dit aan 'n onpartydige of oninteressante persoon moet voorlê:
Identifiseer redes wat ter ondersteuning van die eis gegee kan word
Verduidelik hoe u analise, evaluering en regverdiging van die eis en die betrokke redenasie van 'n standaard is wat iemand se intellektuele belegging werd is
skryf hierdie dinge so duidelik en onbehoorlik as moontlik neer.
Met ander woorde, maak die verbintenis tot openbare redenasie. En die vraag van ander dat hulle dit ook doen, gestroop van emosionele terme en bevooroordeelde raamwerk.
As jy of hulle nie 'n presiese en samehangende ketting van redenasie kan verskaf nie, of as die redes besig is met duidelike vooroordeel, of as jy frustrasie gee, is dit 'n goeie teken dat daar ander faktore in die spel is.
Dit is die verbintenis tot hierdie epistemiese proses, eerder as enige spesifieke uitkoms, dit is die geldige kaartjie op die rasionele speelveld.
In 'n tyd wanneer politieke retoriek met irrationaliteit ontwyk word, as kennis minder gesien word as 'n manier om die wêreld te verstaan ​​en meer as 'n beswil wat opsy gesit kan word as dit in die weg staan ​​van wensdenke en wanneer outoritêre leiers is teken steeds groter skares, epistemologie moet saak maak.
Peter Ellerton, Dosent in Kritieke Denke, Direkteur van die OV Kritieke Denkeprojek, Die Universiteit van Queensland