Is dit nie ongelooflik hoe mens altyd dink jy is reg nie? En dan word jou kinders groot en skielik begin jy die wêreld deur hulle oë sien en wonder of jy ooit regtig reg was?
Ek het besef dat ons heeltyd vir ons kinders leer dat jy moet jouself aanvaar vir wie jy is. Moenie jouself sien in die spieël wat deur ‘n ander vasgehou word nie. Maar hoeveel keer hou ons die spieël vas en dwing daardie persoon om homself/haarself deur ons oë te sien?
En ek is bly dat ek die voorreg het om vir die eerste keer te kan erken dat ek my wêreldsiening verander het deur my kind en nie andersom nie. Sy leer ons dat, net omdat ons nie die seer en die frustrasie van die verlede ervaar nie, beteken dit nie dat ons nie ten minste die gesprek kan voer om te probeer verstaan nie. Dit is nie iets wat gaan weggaan nie, maar die voorreg van positiewe verandering lê op die ou end in haar wat net sonder oordeel lekker gesels as hulle om dieselfde tafel beland. Dit lê in my wat my vooropgestelde idees eenkant toe gooi en met nuwe oë na die wêreld om my kyk en betrokke te raak. Dit lê in elke mens se hart om die besluit te neem: Ek gaan deel word van hierdie werklikheid van ons lewe met die doel om verandering teweeg te bring.
Ek dink dat hy die spyker op die kop geslaan het. Want slegs wanneer ek in my eie spieël kyk en my eie tekortkominge raaksien en erken, sal ek werklik verstaan wat GENADE is. En dan kan ek my kokon breek en my vlerke sprei om die verskil te wees wat ek graag in die wêreld wil sien.