Freddie Fenton - Geskiedenis Podcasts - 2021
Geteken: 1900 (Gainsborough Trinity)
Links: 1901 (Swindon Town)
Fred Fenton het sy vroeë sokker vir Gainsborough Trinity gespeel. In 1900 besluit Arnold Hills om 'n paar ervare spelers na sy nuwe West Ham -span te bring. Die klub het daardie jaar verskeie nuwe ondertekeninge gemaak, waaronder Fenton, Hugh Monteith (Bristol City), Fergus Hunt (Arsenal), George Radcliffe (Grimsby Town), James Reid (Port Vale), Albert Kaye (Chatham) en Billy Grassam (Port Vale) . Fenton het in die vroeë wedstryde gespeel, maar sy plek verloor en is aan die einde van die seisoen na Swindon Town oorgeplaas.
Rakbewustheid vir lesers vir Vrydag, 5 Maart 2021
Ek hou van daardie oomblik wanneer een boek jou na 'n ander en dan na 'n ander lei. Nog beter as die skrywers 'n gesprek voer, of 'n skrywer wat ek liefhet, 'n paar van haar gunstelinge beklemtoon. Dit is die verklaarde doel van Kathryn Aalto se boek Wild skryf (Timber Press, $ 24,95), 'n lys versameling mini-biografieë van vroulike natuurskrywers in die verlede en hede.
Pragtig geïllustreer deur Gisela Goppel, Aalto se boek kampioene vir historiese figure soos Rachel Carson en Vita Sackville-West, en kontemporêre skrywers soos Rebecca Solnit en Robin Wall Kimmerer. Sy maak 'n punt daarvan om inheemse en swart vroulike skrywers op te neem, en eindig elke hoofstuk met 'n lys (selfs) verdere leeswerk om te ondersoek.
Aalto se werk het my daartoe gelei Spoor (Kontrapunt, $ 16,95), 'n liriese verkenning van ras, geheue en Amerikaanse geskiedenis deur Lauret Savoy, wat hom as Afro-Amerikaanse, Euro-Amerikaanse en inheemse Amerikaners identifiseer. Sy verdiep die uitwissing van inheemse mense uit die land wat aan hulle behoort het, die ingewikkelde geskiedenis en migrasie (s) van swart mense, en die verwante leemtes in die verhaal van haar eie familie.
Terwyl ek aanhou lees, onthou ek die van Nan Shepherd Die Lewende Berg (Canongate, $ 14) sit op my rak en wag dat ek Shepherd op haar trekke deur die Cairngorms in Skotland vergesel. Dit het my weer aan Margaret E. Murie laat dink Twee in die Verre Noorde (Alaska Northwest, $ 19,99), 'n skerp-oog verslag van Murie se reise in Alaska saam met haar natuurkundige, Olaus. Hierdie vroue en ander deel hul ervarings oor tyd en ruimte, saam met manlike reuse soos William Wordsworth of John Muir.
'Dit is tyd om die volume oor verhale deur vroue te verhoog', skryf Aalto in haar inleiding. Deur plek te maak vir dosyne vrouestemme aan tafel, Wild skryf verseker 'n dieper, ryker, vreugdevoller gesprek oor hoe mense met die natuurlike wêreld verband hou. --Katie Noah Gibson, blogger by Cakes, Tea and Dreams
Die elite -polisie in Baltimore wat misdadigers geword het
Dit is 'n ou storielyn wat op die een of ander manier nooit oud word nie: die probleme van die grimmige Baltimore, 'n stad met meer as armoede, dwelmverslawing en geweldsmisdaad.
Die grimmige realiteite van Baltimore is ontgin deur talentvolle skrywers soos D. Watkins, Wes Moore en, veral die beroemde, skrywer en TV -vervaardiger David Simon, wie se boeke en televisiereekse - "Homicide: A Year on the Killing Streets", "The Corner: A Year in the Life of an Inner-City Neighborhood "en" The Wire "-het Charm City se komplekse netwerk van probleme behendig belig.
'N Mens kan verskoon word as jy wonder of daar meer te sê is oor Baltimore en misdaad. Maar die aangrypende nuwe boek "We Own This City: A True Story of Crime, Cops, and Corruption" laat die kommer rus. Die boek is geskryf deur die Baltimore Sun -verslaggewer Justin Fenton en vertel die ongelooflike verhaal van die korrupte Gun Trace Task Force, 'n elite -eenheid vir klere van die Baltimore -polisiedepartement wat die taak het om gewere en dwelms uit die straat te kry. Die eenheid het die dringendste misdaadbestrydingsmissie in 'n stad waar baie woonbuurte oorval word deur dwelmhandel en geterroriseer word deur aanhoudende geweergeweld. Maar die meeste polisiebeamptes in die taakspan was net so 'n gangster soos die dwelmhandelaars en ander misdadigers wat hulle agtervolg het.
Hulle misdade, wat ongeveer 'n dekade lank aangehou het voordat beamptes in die eenheid in 2017 in hegtenis geneem is, het gelyk uit die rolprente. Hulle het vermeende dwelmhandelaars beroof (waarvan sommige moontlik nie handelaars was nie), gesteelde dwelms verkoop, onwettig GPS -toestelle gebruik om roofdoelwitte op te spoor en bewyse geplant. Hulle het roekelose - en ten minste een keer noodlottige - motor jaagtogte begin. Een beampte het gereeld 'n BB -geweer as versekering gedra, wetende dat hy dit altyd op 'n misdaadtoneel kan laat val as hy in 'n konfyt beland deur byvoorbeeld 'n ongewapende verdagte te skiet. Vir 'n goeie mate het sommige polisiemanne in die eenheid 'n rits oortyd uit die stad gesteel, en soms selfs tydens die vakansie ingesamel. Agt lede van die groep van nege persone het uiteindelik na die federale gevangenis gegaan nadat hulle skuldig bevind is aan korrupsieklagte.
Maar miskien was die mees verraderlike misdaad van die beamptes hoe hulle gehelp het om die vertroue in 'n polisiemag te ondermyn wat dringend baie meer burgerlike samewerking nodig het. Die stad met 600 000 inwoners het die afgelope vyf jaar meer as 300 moorde geklok, en die meerderheid van die moorde is onopgelos, grootliks omdat getuies huiwerig is om op te tree. 'N Deel van die rede is dat hulle bang is vir vergelding, maar baie burgers vertrou ook nie die polisie nie.
Dit is verbasend dat baie van die wandade van die eenheid plaasgevind het, selfs al het federale ondersoekers die polisiedepartement ondersoek na die skending van burgerregte ná die versteurings wat gevolg het op die dood van Freddie Gray in 2015 in polisie -aanhouding.
Een van die skuldiges wat uit die boek na vore kom, is die oorlog teen dwelms self. Die groot hoeveelheid geld wat in die handel rondspoel, is 'n korrupte mag wat 'n skynbaar onuitputlike stroom spelers lok, ongeag hoeveel mense die polisie toesluit. Waar anders kan hulle so vinnig geld verdien? Intussen help die geskille wat noodwendig tussen handelaars ontstaan ​​en die desperaatheid van mense wat aan dwelms verslaaf is, om die geweld wat die kwesbaarste gemeenskappe van Baltimore teister, te voed. Terselfdertyd gedra die polisiemanne wat 'n beroep doen op orde gereeld om hulself as 'n belaglike, besettende mag, en ook al te dikwels bederf die geld hulle.
Freddie Fenton - Geskiedenis
Statistieke vir Freddie Fenton
Presiese gestremdheid - Hayling Gholfklub
95% speel Hcap
Blackmoor GC Wit 4
Blackmoor GC Geel 4
COVID 19 - Tydelike kursus Wit 4
COVID 19 - Tydelike kursus Geel 4
Toon 9 putjiebane
Par 3 Gem. - 3.53
Par 4 Gem. - 4,90
Par 5 Gem - 5.72
U kan die onderstaande resultate nou sorteer deur op bruto, netto of stableford te klik
Junior Green Jackets v Hayling 12:30 -13: 00 V Woensdag 17 April 2019 Blackmoor GC 81 75 30
Junior Ope - AM V Maandag 30 Julie 2018 Blackmoor GC 79 74 & nbsp
Junior Ope - PM V Maandag 30 Julie 2018 Blackmoor GC 69 + 2 gate 30
Junior Ope - AM V Maandag 8 Augustus 2016 Blackmoor GC 2016 85 74 & nbsp
Junior Ope - PM V Maandag 8 Augustus 2016 Blackmoor GC 2016 83 72 33
Junior Ope - AM V Maandag 10 Augustus 2015 Blackmoor GC 2016 82 66 & nbsp
Junior Ope - PM V Maandag 10 Augustus 2015 Blackmoor GC 2016 71 + 2 gate 36
Junior Ope - AM V Maandag, 11 Augustus 2014 Blackmoor GC 2016 91 72 & nbsp
Junior Ope - PM V Maandag, 11 Augustus 2014 Blackmoor GC 2016 75 + 3 gate 28
Geskep deur intelligentgolf weergawe 10.1.2.
Teken in op ons nuusbrief om nuus, geleenthede, aanbiedings en meer te kry.
Deur te registreer, stem u in tot ons privaatheidsbeleid
Kantoor: 01420 472775
Pro winkel: 01420 472345
Kroeg: 01420 482871
Freddie Steinmark was 'n seldsame werf vir die afrigter van Texas, Darrell Royal, in 1967: klein en uit die staat, afkomstig uit Colorado.
50 jaar na die Big Shoot-out het 'n Longhorn-speler gesê: 'hy het 'n ware geestelike band onder die Arkansas-spelers gevoel. U kan voel dat baie van ons spelers (Longhorns) dieselfde gevoel ontwikkel het. Op sommige maniere het dit gelyk asof die Razorbacks soek na wat ek het - 'n kampioenskapsring, en ek soek na wat hulle het - geestelike begrip. "
Uit die boek Horings, bokke en Nixon kom die skrywer Terry Frei onderhoude met die offensiewe wag Randy Stout. Randy het Dinsdagoggend 'n eindeksamen afgelê, en hy het om 05:00 opgestaan ​​en sy boeke na die gang in die gang agter in die een verdieping geneem en begin stamp.
Net voor 7 glip Freddie Steinmark uit sy kamer met blou jeans en 'n T-hemp. Randy sê: "waarheen gaan jy?" Freddie sê dat my been regtig seer is, so ek gaan na die dokter vir X -strale. Dokter Joe Reneau was die spandokter, en dokter Julian was die spesialis wat die x-strale geïnterpreteer het. Dokter Julian het aan Freddie gesê: "As gevolg van die plek op die film net bokant sy linkerknie is hy na die MD Anderson -hospitaal Tumor Institute in Houston gestuur."
Michael Stephens sê:
Dokter Joe Reneau is werklik een van die wonderlike spandokters waarmee ek die plesier gehad het om mee te werk. Ek sal nooit die dag vergeet toe ek Freddie Steinmark na Joe Reneau se kantoor geneem het na die Arkansas -wedstryd nie. Hy was eerlik en deernisvol in sy verduideliking van wat Freddie kan hê. Hy het alles vir hom opgestel by MD Anderson en Freddie, en ek het 'n wonderlike gesprek gehad oor wat volgende vir hom was op pad na die koshuis om sy tas en klere vir die reis te gaan haal. Toe ek hom op die privaat vliegtuig sit, het hy my vertel hoe lief hy vir dr Reneau en my was vir ons hulp en eerlikheid.
Dokter Charles A. LeMaistre, visekanselier van die Universiteit, het Freddie met 'n gehuurde vliegtuig na Houston begelei. Royal het nuus ontvang van Freddie se toestand terwyl hy in New York die nasionale kampioenskap met die drie Longhorn -sokkerkapteins gevier het. Nadat die banket ter ere van die Longhorns verby was, het Royal die nuus gekry dat Freddie se voorspelling nie goed was nie en dat 'n privaat straler hom direk na Houston sou neem. Frank Medina het die nuus gebring aan een van Steinmark se naaste vriend-Scott Henderson. Scott het gesê: "Ek het Freddy in 'n paar tot drie dae nie gesien nie, maar ek het niks daaraan gedink nie, al wat ek weet, is dat hy probleme met sy been het."
By gebrek aan 'n onfeilbare resep vir die bou van 'n kampioenskapspan, vertrou ons op die genie van afrigters om te weet watter bestanddele bymekaarkom om die lot te bereik.
Vir Darrell Royal kom twee van die belangrikste komponente van sy 1969-titelspan van een van die minste waarskynlike plekke: die klein Wheat Ridge, Colorado.
Freddie Steinmark en Bobby Mitchell was die gesprek van die Greater Denver -gebied nadat hulle saamgewerk het in die Wheat Ridge -agterveld nadat Mitchell se gesin uit Kalifornië ingetrek het. Hulle hardloopstyle het mekaar perfek aangevul en die seuns verander in sterre wie se plaaslike gewildheid eens vergelyk is met The Beatles deur die skrywer Jim Dent, wat 'n boek oor Steinmark geskryf het wat in 'n film ontwikkel word.
Met hul aankoms aan die Universiteit van Texas in 1967 was die Longhorns in 'n moeras waarin hulle vier verliese of meer in drie opeenvolgende seisoene opgestapel het. Royal het die agterskoolmaats van die hoërskool na weerskante van die bal verskuif- Steinmark na veiligheid, Mitchell na die aanvallende lyn- waar albei 'n groot bydraer sou word.
Na 'n tweede jaar in 1968, waarin Steinmark een van die herlewende Longhorns se verdedigende sterre geword het deur vyf aangee te onderskep, het die Wheat Ridge-seuns 'n hoë aspirasie vir 1969 gehad- 'n jaar wat vir beide 'n groot triomf en groot tragedie sou beteken.
In Januarie het Bobby berig gekry dat sy ouer broer, Mark, 'n helikoptervlieënier van die weermag, in Vietnam in aksie dood is. Alhoewel die verlies destyds en vandag vir Mitchell sterk gesteek het, het hy hom vertroos deur Steinmark en het hy sy energie gekanaliseer om die lente 'n aanvangspos by 'n aanvallende wag te wen.
Toe die 1969 -seisoen begin, het Steinmark toenemend pyn in sy linkerbeen begin voel. Alhoewel hy merkbaar gehuil het, het hy deur die pyn gespeel terwyl die Longhorns oorwinning na oorwinning in hul opmars na 'n kampioenskap behaal het. Die pyn, naby die einde van die voetbalseisoen, het veroorsaak dat Freddie in die middel van die nag wakker geword het. Die afrigter, Frank Medina, het Freddie gewys hoe om 'n pynstillende balsem tussen twee stukke gaas te plak en dit aan sy been vas te plak, en hy het ook die slagoffer aangeraai om 'n kussing snags onder sy knie te sit. Steinmark het ook vir Darvon 'n pynstiller geneem wat deur die spandokter Joe Reneau aan hom verskaf is. Hy was tot die punt dat die pyn veroorsaak het dat hy lesse oorgeslaan het en meer tyd in sy bed deurgebring het.
Met die aanpak van die kragmeting met Arkansas, het albei spelers rede gehad om senuweeagtig te wees bo die gewone grootwedstryde. Terwyl president Nixon die wedstryd bygewoon het, het die protesteerders in die Viëtnam-oorlog seker gemaak dat hul stem tussen die hoepels van die spel gehoor sou word- wat Mitchell 'n koue herinnering gee aan sy onlangse verlies. Hy sou ook voor sy vriendin, Honor Franklin, 'n Arkansas -student, speel. Steinmark, aan die ander kant, wou net nog 'n wedstryd die pyn in sy been kon verduur.
Alhoewel Texas se oorwinning van 15-14 die begin was van die legendariese status van baie mense wat by die spel betrokke was, sou dit die laaste sokkerwedstryd in die lewe van Freddie Steinmark wees. Laat in die wedstryd het hy uiteindelik beswyk aan die pyn wat hy die hele jaar deurgemaak het en uit die wedstryd gekom. Ses dae later is ontdek dat hy beenkanker het. Sy linkerbeen is geamputeer, en hy staan ​​op die kantlyn met krukke toe die Longhorns op Nuwejaarsdag 1970, Notre Dame in die Cotton Bowl verslaan het. Net meer as 'n jaar later, in Junie 1971, is Steinmark op 22 -jarige ouderdom oorlede. .
Mitchell, wat in 1970 al die SWC-eerbewyse vir die Longhorns sou verdien, trou met sy Razorback-meisie en word 'n suksesvolle tandarts in Dallas.
Wie was Paul Prenter en hoe het hy Freddie Mercury en Queen verraai?
Bohemian Rhapsody gee aan die fans van Freddie Mercury en Queen 'n fassinerende insig in die verhaal van die vorming van die band sedert sy vrystelling verlede jaar.
Die Oscar-benoemde film fokus op die vier lede van die groep-Freddie Mercury, Brian May, Roger Taylor en John Deacon-terwyl hulle mekaar ontmoet en Queen skep, met spesiale aandag aan die aanloop tot hul berugte Live Aid-optrede in 1985, ses jare voor Freddie se dood.
Freddie se voormalige bestuurder, Paul Prenter, verskyn ook in die film, uitgebeeld deur Allen Leech, die ster van Downton Abbey.
Wie was die bestuurder van Freddie Mercury, Paul Prenter?
Prenter was die bestuurder van Freddie van 1977 tot 1986, en ondanks 'n groot invloed op hom, het hy as sy mentor groot kritiek gelok.
Maar hulle was nie net kollegas nie - Prenter en Freddie was ook geliefdes.
Dinge het na berig word in 1982 begin versuur toe die groep die album Hot Space vrystel, May en Taylor was baie krities oor die klank van die album, en hulle blameer beide die invloed wat Paul destyds op hul musiek gehad het.
Hulle vrese oor die album was ook nie tevergeefs nie, met die tydskrif Q met Hot Space in hul lys van die 15 beste albums waarin rockmusici hul kontak verloor het.
Hy word ook daarvan beskuldig dat hy destyds te belangrik was vir die belangrikheid van radiostasies, en Freddie blykbaar die geleentheid geweier het om op plaaslike radiostasies te gaan, ondanks hul duidelike vermoë om 'n kunstenaar met sy aanhangers te verbind.
Baie Queen -aanhangers verwys na Prenter as Freddie se 'Judas', nadat hy 'n verhaal aan 'n nasionale koerant oor Mercury se persoonlike lewe verkoop het.
Benewens sy lewensstyl, insluitend bewerings dat Freddie by honderde mans geslaap het, het Paul beweer dat twee voormalige liefhebbers van Freddie aan AIDS gesterf het.
Wat het Paul Prenter oor Freddie gesê?
In die onderhoud met The Sun het Prenter gesê: 'Dit was meer waarskynlik dat ek hom op water sou sien loop as met 'n vrou.
'Freddie het my vertel dat sy eerste homoseksuele verhouding plaasgevind het toe hy op die koshuis in Indië was toe hy 14 was terwyl ons op toer was, sou daar elke aand 'n ander man wees, maar hy sou waarskynlik om 06:00 of 07:00 gaan slaap - maar selde alleen.
'Hy is bang om alleen te slaap, of selfs alleen te wees.'
Volgens berigte het Freddie hom as sy bestuurder afgedank en hul verhouding beëindig en geweier om sy verraad te aanvaar.
Prenter is in Augustus 1981 aan komplikasies as gevolg van vigs oorlede.
'N Lepel suiker help die radioaktiewe hawermout om af te gaan
Toe Fred Boyce en tientalle ander seuns in 1949 by die Science Club by die Fernald State School aansluit, het dit meer gegaan oor die voordele as oor die wetenskap. Klublede het kaartjies vir Boston Red Sox -wedstryde, uitstappies van die skoolterrein, geskenke soos Mickey Mouse -horlosies en baie gratis ontbyte gekry. Maar Fernald was nie 'n gewone skool nie, en die gratis ontbyt van die Science Club was nie jou gemiddelde bak graan nie: die seuns het Quaker -hawermout gevoer met radioaktiewe spoorsnyers.
Die Fernald State School, oorspronklik genoem The Massachusetts School for the Feeble-Minded, het kinders met verstandelik gestremdes saam met kinders wat deur hul ouers verlaat is, gehuisves. Die omstandighede by die skool was dat brutale personeel seuns van maaltye ontneem het, hulle gedwing het om hande -arbeid te verrig en hulle mishandel het. Boyce, wat daar gewoon het nadat hy deur sy familie verlaat is, was gretig om by die Science Club aan te sluit. Hy het gehoop dat die wetenskaplikes in hul gesagsposisies die mishandeling sou sien en daar 'n einde aan sou maak.
Ons het destyds niks geweet nie, en Boyce het van die eksperimente gesê. Ons het net gedink ons ​​is spesiaal. " Om die waarheid oor die klub te leer, voel soos 'n diep verraad.
Die seuns het nog vier dekades nie die hele verhaal oor hul besmette graan uitgevind nie. Gedurende 'n tydperk tussen die laat veertigerjare en vroeë vyftigerjare het Robert Harris, 'n professor in voeding aan die Massachusetts Institute of Technology, drie verskillende eksperimente onderneem met 74 Fernald -seuns van 10 tot 17. As deel van die studie is die seuns met hawermout gevoer en melk met radioaktiewe yster en kalsium in 'n ander eksperiment, het wetenskaplikes die seuns direk met radioaktiewe kalsium ingespuit.
Fernald State School, waar die seuns gewoon het toe hulle deel was van MIT's Science Club. (Wikimedia Commons) Voeding was 'n verkoopspunt in advertensies van Quaker Oats. (Wikimedia Commons) Quaker Oats befonds die bestralingsstudies om kommersiële redes.
Die Fernald -studente se eksperiment was slegs een van die dosyne bestralingseksperimente wat goedgekeur is deur die Atomic Energy Commission. Tussen 1945 en 1962 is meer as 210 000 burgerlikes en GI's blootgestel aan bestraling, dikwels sonder om dit te weet. Wat ondenkbaar lyk in die hedendaagse era van etiese beoordelingsrade en ingeligte toestemming, was 'n standaardprosedure aan die begin van die atoomtydperk.
John Lantos, 'n pediater aan die Universiteit van Missouri-Kansas City School of Medicine en 'n kenner van mediese etiek, sê die eksperimente dui op Amerika se na-oorlogse ingesteldheid. Tegnologie was goed, ons was die leiers, ons was die goeie ouens, so alles wat ons gedoen het, kon nie sleg wees nie, en hy sê. Dit was eers in die 70's, na die Tuskegee -studie, dat die kongres federale regulasies aangeneem het wat 'n spesifieke soort toesig vereis.
Die Tuskegee-studie is die maatstaf van mediese mishandeling en het honderde Afro-Amerikaanse mans met sifilis betrek wat 'n behandeling ontvang het, maar dit nooit ontvang het nie. In 'n ander geval wat herinner aan die in Fernald, is studente aan die Willowbrook State School (ook as verstandelik gestremdes) blootgestel aan die Hepatitis A -virus sodat navorsers 'n entstof kan ontwikkel.
Hoe het 'n oënskynlik onskadelike ontbytkos verband gehou met navorsing oor die atoomtydperk? Destyds was wetenskaplikes gretig om eksperimente uit te voer rakende die gesondheid van mense, en die groeiende ontbytgraanbedryf beteken dat daar groot geld is om te verdien of te verloor. As gevolg hiervan wou handelsmerke soos Quaker wetenskap aan hul kant hê. Hulle was vasgevang in 'n kompetisie met nog 'n warm ontbytgraan sedert die vroeë 1900's. Beide die warmgraanondernemings moes te kampe hê met die opkoms van suikerhoudende droë graan, bedien met koue melk en 'n groot hoeveelheid advertensies.
Om die kwaker te vererger, stel 'n reeks studies voor dat hoë vlakke van fitaat ('n natuurlike sikliese suur) in graan op 'n plant gebaseer is en hawer moontlik die opname van yster belemmer, terwyl farina (Cream of Wheat) dit nie kon voorkom nie dieselfde effek te hê. Die mark vir graanprodukte was 'n sterk oplewing in die jare na die Tweede Wêreldoorlog het die verkope van Quaker tot $ 277 miljoen gegroei. Voeding het kopers van die era baie gedink, veral omdat die Departement van Landbou in 1943 sy eerste dieetriglyne opgestel het, waaronder hawermout as 'n ideale volgraan. Televisie -advertensies uit die 1950's het Quaker Oats se voedingsinhoud as 'n verkoopspunt beklemtoon.
In 'n poging om die navorsing wat Quaker ongunstig vergelyk het met Cream of Wheat, te weerlê, het Quaker besluit om self eksperimente te doen. Quaker het dus die graan voorsien, MIT het befondsing vir hul navorsing ontvang, en die skool het vermoedelik gratis ontbyt en vermaak vir sy studente verskaf.
In die drie eksperimente het die seuns van Fernald hawer geëet wat bedek was met radioaktiewe ysteropspoormiddels, melk met radioaktiewe kalsiumopspoormiddels (radioaktiewe atome waarvan die verval gemeet word om chemiese reaksies in die liggaam te verstaan) en inspuitings van radioaktiewe kalsium gegee. Die resultate van die eerste twee eksperimente was vir Quaker bemoedigend: Hawermout was nie erger as farina nie, wat die opname van yster en kalsium in die bloedstroom belemmer. Die derde eksperiment het getoon dat kalsium wat die bloedstroom binnedring, reguit na die bene gaan, wat in latere studies oor osteoporose belangrik sou wees.
Die besonderhede van die eksperimente het in 1993 verskyn, toe minister van energie Hazel O 'Leary 'n aantal Atomic Energy Commission -dokumente gedeklassifiseer het, gedeeltelik aangespoor deur Eileen Welsome se ondersoekende verslagdoening oor ander bestralingstoetse deur die Amerikaanse regering, en die kommer oor die strengerheid die kernwapenbedryf. Toe kom 'n verslag in die Boston Globe. Kort voor lank het ander publikasies slagoffers aangemoedig om na vore te kom.
'N Regsgeding van 1995 dui die doel van hierdie eksperimente aan: kommersiële belange van Quaker. Wat was die oorsprong van hierdie spesifieke eksperimente? Dit blyk eenvoudig die relatiewe voordele van hawermout en room van koring te wees, het Michael Mattchen, die aanklaer, gesê. Associated Press.
'N Verhoor voor die Senaatskomitee oor Arbeid en Menslike Hulpbronne is in Januarie 1994 bel om die Fernald -eksperimente te ondersoek. Tydens die sessie het senator Edward Kennedy, die voorsitter van die komitee, gevra waarom navorsers nie die eksperiment op MIT -studente of kinders by privaatskole uitgevoer het nie. " Is u nie ontsteld oor die feit dat die kwesbaarste mense in ons samelewing, wat jongmense van 7, 8 jaar oud is, in 'n instelling is nie, dat u die geselekteerde is? ' 8221 het hy gevra.
By die senaatverhoor het David Litster van MIT gesê dat die eksperiment met hawermout die seuns blootgestel het aan 170 tot 330 millirem bestraling, ongeveer die ekwivalent van die ontvangs van 30 agtereenvolgende x-strale van die borskas.
Wat die mediese en biologiese gevolge daarvan betref, met sulke lae stralingsdosisse, is dit baie moeilik, het Litster gesê. 'N Kind wat aan die soort dosis blootgestel word, het 'n kans op een op 2 000 om kanker op te doen, wat skaars hoër was as die gemiddelde dosis. Die staatspaneel van Massachusetts in 1994 het tot die gevolgtrekking gekom dat nie een van die studente 'n beduidende gesondheidseffek gehad het nie, en radioaktiewe spoorsnyers word steeds in medisyne gebruik.
Maar die werklike kwessies was nie bloot 'n kwessie van toekomstige gesondheidsrisiko nie: die seuns, wat veral kwesbaar was sonder dat ouers en voogde na hul beste belang in die staatskool kyk, is sonder hul toestemming vir eksperimente gebruik.
Toe die saak voor die hof gaan, het 30 voormalige Fernald -studente 'n saak teen MIT en Quaker Oats ingedien. In 1995 vra president Clinton die Fernald -studente om verskoning, aangesien die Atomic Energy Commission die studie indirek geborg het met 'n kontrak by die radioaktiwiteitsentrum by MIT. 'N Skikking van $ 1,85 miljoen is in Januarie 1998 bereik. Selfs voor hierdie spesifieke geval is regulasies soos die National Research Act van 1974 ingestel om Amerikaners teen onetiese eksperimente te beskerm.
Aan die einde van die drie eksperimente waaraan die seuns van Fernald onbewustelik deelgeneem het, het wetenskaplikes 'n paar belangrike nuwe bevindings gehad, hoewel hulle niks met graan te doen gehad het nie. Nadat nege jong seuns radioaktiewe kalsium ingespuit het, kon navorsers vasstel wat met kalsium gebeur nadat dit die bloedstroom binnegedring het (dit gaan vinnig na die bene) en hoe dit uitgeskei word (meestal deur die urine). Volgens Litster is hierdie navorsing oor kalsiummetabolisme die grondslag vir latere navorsing oor osteoporose.
Maar vir Boyce bly die pyn van mishandeling aanhou. Dit is 'n snaakse soort vyandigheid. Dit is 'n teleurstellende gevoel, en hy het gesê van die navorsers wat die geleentheid gehad het om te help, maar eerder voordeel getrek het uit studente in nood.
Lede van die taakgroep van die Elite Baltimore -polisie word verhoor weens korrupsie
Woensdag is die laaste dag van 'n groot korrupsieverhoor wat in die Baltimore -polisiekantoor gesentreer is. NPR se Mary Louise Kelly gesels met Baltimore Sun verslaggewer Justin Fenton, wat by die federale hof in Baltimore is en hierdie saak behandel het.
In Baltimore vandag - slotbetoë in 'n federale korrupsieverhoor waarby die stad se polisiedepartement betrokke is. In die middel daarvan - die elite Gun Trace Task Force, 'n eenheid wat eens lof gekry het vir die opstel van arrestasies en die herwinning van honderde onwettige gewere. Dit blyk dat lede van die eenheid hul eie misdade gepleeg het, selfs terwyl hulle die strate van Baltimore besoek het. Agt beamptes is aangekla. Ses het skuld erken. Die ander twee is die beskuldigdes in hierdie saak.
Justin Fenton was in die hofsaal van The Baltimore Sun, en ek het hom gevra wat presies die beamptes daarvan beskuldig word.
JUSTIN FENTON: Dit het gewissel van onwettige taktieke wat gebruik is om mense op straat te deursoek en te deursoek tot rooftogte waar hulle groot dwelmhandelaars sou identifiseer, onwettige GPS-spoorsnyers op hul motors kon sit en by hul huise kon inbreek en geld kon steel.
KELLY: En hoe speel hul advokate dit - die twee wat teen hierdie aanklagte veg?
FENTON: Een van die verdedigingsadvokate van die beampte het aangevoer dat sy kliënt wel geld gesteel het, maar dat beamptes die reg het om geld in beslag te neem as hulle glo dat daar 'n waarskynlike rede is dat dit vrugte van 'n misdaad is.
Die prokureurs van die ander beampte het oor die algemeen die geloofwaardigheid van die regeringsgetuies afgesny en gesê dat hulle óf dwelmhandelaars óf beamptes is wat skuld beken en 'n aansporing het om te jok.
KELLY: Ondermyn dit die geval van hierdie twee beamptes wat teen die aanklagte veg dat sommige van die getuies wat getuig het hul voormalige beamptes van hierdie eenheid is wat skuld beken het?
FENTON: U weet, ek dink die beamptes wat die standpunt ingeneem het - hulle het 'n wye reeks misdade uiteengesit. Hulle word tegnies aangekla van voorvalle wat na die tydperk 2014-2015 teruggekeer het en voortgegaan het met hul arrestasies. Maar hulle het ook aan die FBI gesê en getuig dat hulle misdade gepleeg het vanaf 2008. En dit het baie vrae laat ontstaan ​​oor die departement se vermoë om sy eie polisie te ondersoek. Hierdie beamptes was dikwels in die kruis van interne sake, maar keer terug na die strate en word in wese bevorder tot hierdie elite -eenheid.
KELLY: Die agtergrond hiervan is dat die polisie in Baltimore al geruime tyd probleme ondervind. Net verlede maand het die burgemeester die polisiekommissaris afgedank en 'n nuwe een aangestel. Dit sal die derde kommissaris van Baltimore in vyf jaar wees. Plaas dit dus vir ons in konteks. Beskou mense in Baltimore dit as 'n groep polisiebeamptes, of sien hulle dit as 'n teken van 'n groter gebroke polisiemag?
FENTON: Ja, ek dink een van die uitdagings hier is dat hierdie beamptes getoon het dat hulle regters met groot gemak kon mislei. Hulle kon jurie mislei. Hulle kon interne aangeleenthede mislei. Dit beteken nie dat elke beampte van die mag lieg nie. Dit beteken nie dat hulle wangedrag pleeg nie. Maar dit wys dat dit moeilik is om te weet wie dit is.
Dit kom ook na die Freddie Gray -saak, Freddie Gray wat in polisie -aanhouding gesterf het. Hier was onluste. Die stad het destyds belowe dat hulle dinge gaan omkeer en die agentskap hervorm. En om dit in die lig daarvan te laat gebeur, dink ek dat daar tans 'n werklike vertrouenskrisis in die polisiedepartement is.
KELLY: En wat van die moreel in die polisiedepartement? Ek was geïnteresseerd en hartseer om te lees dat Baltimore verlede jaar die hoogste moordsyfer per capita in sy geskiedenis gehad het. Die polisie het genoeg om te doen. En nou kom hierdie korrupsieskandaal en verhoor. Hoe is die bui in daardie departement?
FENTON: Ek bedoel, beamptes wat ek ken, sê dat hulle nie kan glo dat sulke dinge gebeur het nie. Hulle sê dat hulle in hul wildste drome nie sou dink dat iemand rooftogte en huisinbrake en al die verskillende gekke dinge wat uit getuienis verskyn het, uitgevoer het nie.
Terselfdertyd is een van die argumente wat die verdediging voer, dat post-Freddie Gray, met toenemende geweld, die deur oopgemaak het vir hierdie soort dinge, dat die agentskap gretig was om beamptes te kry wat bereid was om daar uit te gaan, kry gewere, werk hard, werk lang ure, dat daar 'n morele krisis was en dat beamptes soos hierdie skynbaar in die leemte kom. So, nou probeer die agentskap uitvind, hoe kan ons dit in die wiele ry?
KELLY: Justin, baie dankie.
KELLY: Dit is Justin Fenton van The Baltimore Sun. Hy behandel vandag slotbetoë in 'n korrupsieverhoor waarby die Baltimore -polisie betrokke was.
Kopiereg en kopieer 2018 NPR. Alle regte voorbehou. Besoek ons ​​webwerf se gebruiksvoorwaardes en toestemmingsbladsye op www.npr.org vir meer inligting.
Die oggend van 12 April 2015 is Freddie Gray gearresteer omdat hy van die polisie in die Sandtown-Winchester-gemeenskap van Baltimore gevlug het en die polisie besit het van 'n onwettige mes. In die nadraai van hierdie gebeure het regskenners nie saamgestem met die stad se definisie van hierdie tipe wapen nie en die stad se implementering van hierdie wet (Fenton, 2016). Nietemin is Gray sonder voorval in hegtenis geneem en in 'n polisiewa geplaas (Baltimore Sun Tydlyn, 2016). Gray was 'n asma en het 'n inaseming in die polisiewa gevra vir kortasem, maar hy is van die mediese hulp ontsê. In wat bekend staan ​​as 'n 'rowwe rit', waar onbeperkte aangehoudenes agter in 'n polisiewa rondgeslinger word weens onreëlmatige en hoë spoedbestuur, is Gray na die polisiekantoor in die Wes-distrik geneem. Tydens hierdie moeilike rit was sy ruggraat '80 persent gesny' (Baltimore Sun Tydlyn, 2016).
Die polisie in Baltimore ontken aanklagte van wreedheid, maar Anthony Batts, polisiekommissaris, het later erken dat 'ons weet dat hy nie in die vervoerwa vasgemaak was soos hy moes gewees het nie. Geen verskonings van my af nie ... ons weet dat ons polisiemedewerkers verskeie kere nie betyds mediese hulp gekry het nie "(Baltimore Sun Timeline, 2016). After arriving at the Western District police station, officers called for emergency medical treatment and an ambulance. Gray was then taken to University of Maryland Shock Trauma where he underwent two surgeries for his spinal injury. After these surgeries, Gray remained in a coma for several days. On April 19, seven days after his questionable arrest, Freddie Gray died as a result of his injuries sustained in the back of the police wagon (Baltimore Sun Timeline, 2016).