Ek het dit so twee maande nadat ek dit geskryf het op Versindaba gepubliseer. Dit is ŉ goeie plek om lesers se reaksies te toets.
My vraag by die “politieke”gediggies wat ek deesdae soms skryf is: hoe kom ek by die ore uit van die groter publiek? Maar ek dink die groter publiek het hoofsaaklik ore vir lui-tone van selfone en die geskal van vuvuzelas. Ek het die na die media gestuur. Die Son wou dit nie publiseer nie. Die Burger ook nie en ook nie BY nie. Gewoon te lank miskien? Of op papier te moeilik? Of politiek onkorrek? Die teks het ondertussen in aangepaste vorm ŉ plek gekry in ŉ stuk dialoog in ŉ “betrokke” toneelstuk wat ek vir vanjaar se Aardklop geskryf het. Ek weet nie of daardie gehoor soveel sal lag soos die vroue agter die toonbank by die BP garage vir wie ek dit voorgedra het nie.
Ek dink hierdie ene is weens die aard van die materiaal redelik “klaar”. Dis vir my makliker om sluiting te vind vir so ŉ soort aktuele vertelgediggie as vir ŉ komplekser gedig wat vir my op baie vlakke moet sin maak of in ŉ meer gebonde vorm moet beslag kry.
Daar is altyd ŉ mengsel van aanmoediging en kritiek. Maar ek glo: marsjeer op jou eie trommelslag, en doen wat jy moet doen, wat jy kán doen, wat jou tevrede maak, of dit nou mode is of nie. Op die ou end gaan dit tog eintlik net daarom om ŉ bietjie plesier te beleef op hierdie ondermaanse. Die res sal net die tyd kan leer.