Vryheidsfront Plus | Manifes 2014
2019 Verkiesing: VF Plus Beleidsraamwerk: ‘n Kortbegrip
Die Vryheidsfront Plus het in Maart 2018 ‘n omvattende beleidsraamwerk aanvaar. Dit beskou die aard en grondslag van die party; wêreldneigings soos dit vir die party, sy ideale en sy lede van belang is; voorgestelde herordenings van die Suid-Afrikaanse staatsbestel om te verseker dat Afrikaners en ander minderheidsgroepe se kulture kan floreer; en hoe die kabinet en elke kabinetsportefeulje sou funksioneer as die VF Plus die bewind sou oorneem. Die beleid vir verskillende portefeuljes kan mettertyd aangevul word, soos die behoefte ontstaan.
Die volledige dokument is deur die VF Plus se strukture oorweeg en goedgekeur. Die “Kortbegrip” is ter wille van toeganklikheid saamgestel, maar as daar botsende interpretasies moontlik is, kry die volledige dokument altyd voorrang.
Aard en grondslag van die VF Plus
Die stigting van die Vryheidsfront in 1994 was ‘n reaksie op die omwenteling wat besig was om te voltrek. Dié party is deur Afrikaners gestig wat kon sien dat sogenaamde grondwetlike wigte en teenwigte nie die beloofde waarborge sou lewer nie. Terwyl die nuwe staatkundige opset nie afgeweer kon word nie, moes selfbeskikking deel daarvan wees. Die missie van die party is rondom dié waarheid geformuleer en het aanvanklik net op Afrikaners gefokus. Mettertyd is besef dat ander minderhede met dieselfde probleme as Afrikaners worstel en die missie is met die oog op élke minderheidsgroep geherformuleer en lui soos volg:
Die Vryheidsfront Plus is onherroeplik verbind tot die verwesenliking van gemeenskappe, in die besonder die Afrikaner se internasionaal erkende reg op selfbeskiking, territoriaal en andersins, die handhawing, beskerming en uitbouing van hulle regte en belange, asook tot die bevordering van die reg op selfbeskikking vir alle gemeenskappe in Suid-Afrika gebind deur ‘n gemeenskaplike taal- en kultuurerfenis.
Kortom; die Vryheidsfront Plus staan vir vryheid. Dit is wanneer ‘n kultuurgroep se lot in sy eie hande is; as hy self die goeie of slegte besluite neem wat die toekoms bepaal.
Die wêreld soos dit tans ontvou
Die enigste konstante in die wêreld wat ons vandag ken, is verandering. Wanneer die belangrikste veranderings in ‘n tydvak aangedui word, val die lig op elemente van ‘n omvattende stelsel. Daar is natuurlik nog meer elemente werksaam en, al word elkeen apart bespreek, beïnvloed die elemente mekaar voortdurend.
Die lig val op elemente wat na verwagting die grootste politieke impak sal hê. Dit is klimaatsverandering en reaksies daarop; die “vierde industriële rewolusie” met inbegrip van die “internet van dinge” en “kunsmatige intelligensie”; en die ontwikkeling van private geld.
Die wetenskaplike konsensus is dat die verbranding van fossielbrandstowwe oor die laaste sowat 250 die aarde se atmosfeer sodanig gewysig het dat klimaatsverandering besig is om in te tree. Dié proses word aangedryf deur elektrisiteit wat hoofsaaklik deur steenkoolverbranding opgewek word en vervoer deur ru-olieverbranding. Buiten die omgewingsimpak, is die impak op internasionale magsverhoudings baie belangrik.
Hernubare energie is ‘n magsfaktor wat beide die omgewingsimpak en internasionale politiek ingrypend verander. Son en wind is meer eweredig oor die aardbol versprei as steenkool en ru-olie en die koste om dit vir kragopwekking in te span neem tans drasties af. Sonkrag is vir die gewone verbruiker toeganklik, terwyl windkrag op groter skaal aangepak moet word.
‘n Hernubare kragaanleg se koste is reeds ‘n fraksie van dié van ‘n steenkoolaanleg van dieselfde grootte, maar die eweredige opwekking daarvan deur die loop van elke 24-uursiklus tel daarteen. Die koste van energieberging neem egter nou ook af en die prys per krageenheid van ‘n hernubare aanleg met voldoende berging kompeteer reeds gunstig met kleinhandel netwerkpryse.
Die eis om daadwerklik teen klimaatsverandering op te tree kan Suid-Afrika grootliks bevoordeel. Dit is ‘n deel van die werklikheid wat die verwerkliking van die VF Plus se ideale kan bevoordeel, mits daar pro-aktief opgetree word.
Die industriële rewolusie is ‘n omvangryke sosio-ekonomiese proses wat steeds nie afgehandel is nie. Vir sommige waarnemers is die eerste industriële rewolusie toe stoomkrag sedert rofweg 1750 toenemend ingespan is om mens- en dierkrag te vervang. Die tweede is massaproduksie, rofweg sedert 1890, waardeur die doeltreffendheid van arbeid verhoog het. Die derde is die inligtingsrewolusie, rofweg sedert 1960, waarvolgens rekenaars sekere administratiewe en ander herhalende take meer doeltreffend as mense verrig.
Die vierde industriële rewolusie is al reeds aan die gang en die belangrikste kenmerk is dat masjiene toenemend vir besluitneming verantwoordelik is. Die “internet van dinge” wat instrumente, rekenaars en ander toestelle aan mekaar verbind, lewer hier ‘n groot bydrae. Om ‘n elementêre voorbeeld te gebruik: Die vogmeter in ‘n mielieland versend data na ‘n rekenaar, wat weer met die besproeiingstelsel verbind is. Wanneer ‘n voorafbepaalde grondvogvlak bereik is, skakel die rekenaar die besproeiing aan. Yskaste, koffiemasjiene, produksieoutomate in fabrieke, sonpanele, windlaaiers en enige denkbare toestel kan so verbind word om outomaties met sekere take te begin of dit af te sluit.
“Kunsmatige intelligensie” is wanneer die rekenaars in ‘n stelsel “neurale netwerke” vorm, met ander woorde, die vermoë het om deur ervaring te leer. Waar ‘n mens in die besproeiingsvoorbeeld vooruit bepaal op watter vogvlak besproeiing moet begin, kan die neurale netwerk “besef” dat sekere wysigings ‘n beter resultaat lewer en self die wysigings aanbring.
Die gebruik van kunsmatige intelligensie strek verder as produksieprosesse. Met die ontleding van grootdata kan toepaslike hofsake ontleed word om ‘n prokureur te help om vir ‘n saak voor te berei, of die regter om ‘n uitspraak te lewer. Die uiteindelike besluitnemer word nie uitgeskakel nie, maar sommige ondergeskikte persone wel.
Die eerste industriële rewolusie het lasdiere en slawe oorbodig gemaak, die tweede het die behoefte aan ambagslui drasties verklein en die derde die behoefte aan administratiewe personeel. Die vierde industriële rewolusie verklein die behoefte aan geskoolde besluitnemers, terwyl die behoefte aan werksmense, ambagslui en administratiewe personeel steeds verder verklein. Dit gee stukrag aan die verskynsel van werklose groei, waarvolgens ekonomiese uitset steeds groter word, hoewel werksgeleenthede op alle posvlakke afneem.
Deur die ganse geskiedenis van die mensdom was werk die manier waarop elkeen ‘n deeltjie van die aardbol se opbrengs verkry het – nie gelyk nie, maar in verhouding tot bekwaamheid, fluksheid, kennis en vernuf. Daarenteen kan ons binnekort ‘n tyd binnegaan wat die bereidheid om hard te werk, nie ‘n aanstelling sal verseker nie. Daar sal wel genoeg geld vir almal wees, maar die vraag sal wees hoe om dit te versprei.
Die antwoord sou tot dusver wees: Die staat. Belas die instellings wat steeds geld maak en versprei dit. In die volgende afdeling sal ons egter sien dat die staat se vermoë om herverdeling af te dwing, verswak.
Private geld – die staat se brandstof raak op
Die staat funksioneer deur middel van sy monetêre bevoegdheid (die reg om die skep van geld binne sy gebied te beheer) en sy fiskale bevoegdheid (die reg om geld deur belasting in te vorder en dan te spandeer). Belasting is ‘n fooi wat die staat op elke ekonomiese aktiwiteit neem, in ruil vir dienste soos infrastruktuur, veiligheid, onderwys ensovoorts.
Banke word deur die staat gebruik om albei bevoegdhede uit te voer. Handelsbanke skep geld deur lenings toe te staan, onder toesig van die sentrale bank. Banke hou ook rekord van alle transaksies, wat die invordering van belasting vergemaklik. Toename in elektroniese transaksies en afname in kontant vergemaklik die proses.
Private geld (soms kriptogeld genoem) behels dat partye sonder bemiddeling van ‘n bank met mekaar verbind en dat alles omtrent die transaksie deursigtig is, behalwe die partye betrokke – die sogenaamde blokkettingtegnologie. Uit ‘n belastingoogpunt is dit onnaspeurbaar en ondermyn die staat se fiskale bevoegdheid.
Prakties beteken dit dat belastingbetalers toenemend sal kan besluit óf, en hoeveel, belasting hulle wil betaal. Die groot, magtige en onpersoonlike staat, om nie eers van die korrupte staat te praat nie, sal vind dat burgers onwillig is om dit te finansier. ‘n Nouer verbintenis tussen die staat en sy burgers, sal noodsaaklik wees. Kleiner state, wat ‘n tuiste vir sy burgers vorm, kan die nuwe norm wees.
Betekenis vir die VF Plus
Die prosesse wat hier beskryf is, is steeds vloeibaar en onvoorspelbaar. Die uitwerking daarvan is nie ‘n soort “maatskaplike fisika” nie, maar word deur mense en hulle reaksies gevorm. Die potensiaal tot rampspoed moet vermy word, en geleenthede moet raakgesien en verwesenlik word.
‘n Wêreld waar produksie minder afhanklik van mense se direkte inset is, skep die geleentheid te woon waar mens tuis voel. In só ‘n gemeenskap sal daar moontlik talle mense sonder formele werk wees, hoewel die vermoë om hulle te onderhou, mag bestaan. Dit is ‘n agtergrond waarteen kulturele aktwiteite soos handwerk, tuinmaak, amateurtoneel, kunsvlyt en ander wat die industriële samelewing skaars oorleef het, weer sin aan mense se lewens gee. Wêreldwye, hoogs geoutomatiseerde produksie kan deur tallose plaaslike en unieke produskiestelsels aangevul word, in ‘n besonder geskakeerde werklikheid. Die individuele mense se geluk kan grootliks van die gehalte van die gemeenskapslewe afhang.
Kulturele ontstrengeling, wat weens ekonomiese verstrengeling onmoontlik was, word weer ‘n moontlikheid. Dit is die soort post-indistriële samelewing wat die VF Plus voorsien.
Voorgestelde veranderings in die Suid-Afrikaanse staatsbestel
Suid-Afrika is ‘n staat wat kunsmatig geskep is om die behoeftes van die industriële ekonomie te bevredig. Wyd uiteenlopende kultuurgroepe is aan mekaar verbind om die voorsiening van voedsel en arbeid aan die ekonomiese kern, die Witwatersrand, so moeiteloos as moontlik te maak. Gevolglik is die staat hoogs gesentraliseerd en telkens onder beheer van één segment van die bevolking – eers Britse imperialiste, toe Afrikanernasionaliste en tans die verwestersde swart elite. Onder geen van dié drie het ander segmente gevoel dat hulle belange en behoeftes juis in ag geneem word nie. Die wêreld soos dit tans ontvou, skep volgens die VF Plus die geleentheid om die land ten behoewe van sy burgers te herorden.
Internasionale verdrae wat deur die Suid-Afrikaanse regering ná 1994 onderteken is, bepaal dat minderheidsgroepe die reg het om na byvoorbeeld hulle eie onderwys, erfenisbewaring en welsyn om te sien, as hulle dit verkies. Die staat is daarvolgens verantwoordelik vir die die instellings wat minderheidskulture uitbou.
Die VF Plus beywer hom vir die instelling van ‘n landswye statutêre Afrikanerraad. Dit beteken dat dié raad nie ‘n vereniging is wat kan ontbind nie, maar ‘n regeringstruktuur as deel van Suid-Afrika se konstitusionele bedeling. Die raad moet uitvoerende magte hê rakende die sake wat hierbo genoem is, asook ander sake wat onderhandel mag word. Elke Afrikaanse skool, ouetehuis, sportklub en erfenisterrein moet die keuse hê om onder die huidige owerheidstruktuur te staan, of na die Afrikanerraad oor te gaan.
‘n Kultuurraad soos bo in vooruitsig gestel, oefen sy bevoegdheid landswyd ten opsigte van ‘n bepaalde kultuurgroep uit. ‘n Territoriale struktuur, aan die ander kant, is verantwoordelik vir al die mense binne daardie gebied. In sekere gevalle kan hierdie vorms van selfbeskikking saamval. In Kwa Zulu-Natal maak dit nie saak watter party regeer nie, dit sal altyd Zulus wees. In Noordwes geld dieselfde vir Tswanas.
Daar is ‘n groot aantal Afrikaanse gemeenskappe in die weste van Suid-Afrika. Die toestroming vanuit die Oos-Kaap na die Wes-Kaap veroorsaak dat die Wes-Kaap al minder as ‘n Afrikaanse provinsie gesien kan word. Die Noord-Kaap, aan die ander kant, beleef nie toestroming nie, maar telkens die byvoeging van nog ‘n deeltjie van Noordwes.
Die Afrikanerraad en die tiende provinsie is nie teenstellend nie, maar aanvullend. ‘n Multikulturele land soos Suid-Afrika word ook nie gebou deur alle identiteite wat van die meerderheid verskil te onderdruk of te brandmerk nie, maar deur die verskeidenheid te erken en te beveilig.
Hoe die VF Plus Suid-Afrika sou regeer
Die VF Plus is ‘n republikeinse party wat tot eiendomsreg en die vrye mark verbind is. Daarom glo die party aan subsidiariteit, die opvatting dat gesag op plaaslike vlak tuishoort en net na provinsiale of nasionale vlak opgewentel word as dit nie anders kan nie.
Indien die VF Plus die land regeer, sal die staatsdiens as ‘n diensverskaffer, en nie ‘n werksverskaffer nie, benader word. Dit beteken dat Ondernemings in Staatsbesit geprivatiseer sal word en dat fiskale dissipline herstel sal word – met ander woorde, daar sal goeie beheer oor besteding wees.
In Suid-Afrika is die Reserwebank verantwoordelik vir die uitvoering van monetêre beleid. As die ekonomie te vinnig groei en inflasie opjaag, of wanneer die teenoorgestelde gebeur, word rentekoerse gebruik om die balans te herstel. Daarom word daar maandeliks ‘n rentekoersaankondiging gedoen. Die VF Plus ondersteun dit.
Sover dit uitvoering van fiskale beleid aangaan, beywer die VF Plus hom vir ‘n fiskale raad, soortgelyk aan die Reserwebank. Dié raad moet die BTW-. koers beheer, soos die Reserwebank die rentekoers beheer. Wanneer staatsbesteding die begroting oorskry, moet die fiskale raad BTW opskuif. Wanneer besteding onder beheer kom, kan BTW weer daal.
‘n VF Plus-regering sal ook veel kleiner wees. In ooreenstemming met internasionale beste praktyk, sal die kabinet van die huidige portefeuljes na 16 ingekort word, elk met slegs een minister en hoogstens een adjunk-minister aan die hoof daarvan. Die VF Plus se beleidsraamwerk bevat beleid vir elkeen van die 16 portefeuljes, maar hier word net die lys aangestip:
• Minister vir Finansies
• Minister vir Binnelandse Sake
• Minister vir Buitelandse Sake
• Minister vir Verdediging
• Minister vir Gesondheid
• Minister vir Arbeid
• Minister vir Landbou, Bosbou en Visserye
• Minister vir Onderwys, Kuns en Kultuur
• Minister vir Handel en Nywerheid en Toerisme
• Minister vir Justisie en Korrektiewe Dienste
• Minister vir Polisie
• Minister vir Gemeenskapsontwikkeling en Grondsake
• Minister vir Water, Sanitasie, Menslike Nedersettings en Omgewingsake
• Minister vir Vervoer, Openbare Dienste en Administrasie
• Minister vir Telekommunikasie, Wetenskap en Tegnologie
• Minister vir Energie en Minerale Hulpbronne
Elke kabinetslid sal ‘n kundige op die terrein wees.
Die Vryheidsfront Plus beywer hom vir die belange van minderheidsgroepe – veral Afrikaners, maar ook in die breër Afrikaanse gemeenskap. Terselfdertyd het die party ‘n duidelike beeld van hoe Suid-Afrika as geheel geregeer behoort te word. In plaaslike rade wat deur koalisies regeer word, het die VF Plus homself as ‘n betroubare en bekwame koalisievennoot bewys.
‘n Party wat hom vir die regte van ‘n bepaalde groep beywer, hoef nie te bewys dat hy die steun van die meerderheid kiesers in die land het nie. Wat hy wel moet bewys, is dat hy genoeg steun onder die groep wat hy verteenwoordig geniet, om ernstig opgeneem te word.
Die VF Plus lê hierdie beleid aan kiesers voor. As Afrikaners ‘n Afrikanerraad wil hê en as Afrikaanse gemeenskappe groter selfstandigheid in ‘n tiende provinsie wil hê, moet hulle vir die VF Plus stem. Saam met ander opposisiepartye sal ons ook teen korrupsie, swak regering en ander brood-en-bottersake veg.