Hoe Pyn Werk
Pyn reis langs 'n komplekse pad in die senuweestelsel, en al langs daardie pad? in die senuwees en in die brein? Daar is biologiese "hekke" wat gesluit kan word, om pyn af te sluit. Wanneer hierdie biologiese hekke gesluit word, word die pyn verminder of uitgeskakel.
Hierdie konsep word die "hekteorie" genoem, en dit het die veld van pynbestuur omgesit. Ek is trots om te sê dat ek onder die eerste dokters was om holistiese modaliteite klinies te gebruik wat hierdie teorie gebruik in my behandeling van pynpasiënte.
Hierdie teorie word nou al meer deur pynspesialiste aanvaar, maar dit is nog relatief nuut. Daarom, baie dokters wat nie spesialiseer in pyn bestuur nie, verstaan ​​dit nie regtig nie, en moenie dit in hul behandelings van pyn inkorporeer nie. As gevolg hiervan misluk hul behandelings dikwels.
Trouens, baie dokters verstaan ​​nie eers wat chroniese pyn is nie. Sommige van hulle dink dat chroniese pyn basies dieselfde is as korttermyn "akute" pyn. Hulle glo dat chroniese pyn net akute pyn is wat langer duur.
Dis nie waar nie.
Chroniese pyn en akute pyn is baie anders. Korttermyn akute pyn is amper altyd 'n simptoom. Dit is 'n waarskuwing dat daar iets fout is. As jy regmaak wat verkeerd is, gaan die pyn gewoonlik weg.
Maar chroniese pyn is gewoonlik nie 'n simptoom nie. Dikwels is dit nie 'n waarskuwing dat iets verkeerd is nie. Vir die grootste deel is chroniese pyn 'n siekte. Die meeste chroniese pyn word veroorsaak deur 'n wanfunksie van die senuweestelsel? die senuwees en die brein. In groot mate is chroniese pyn in die brein.
Die verwerking van pyn seine is 'n baie ingewikkelde taak, en soms maak ons ​​brein foute in hierdie proses, net soos wat hulle doen wanneer ons nommers byvoeg of die klavier speel. Maar die foute kan gewoonlik reggestel word.
Wanneer al die poorte in die senuweestelsel se pynweg wyd oop bly, kan pyn in 'n onophoudelike siklus begin om te "sirkuleer".
Hierdie siklus begin op die oorspronklike plek van die pyn, gewoonlik as gevolg van besering of siekte. Dan beweeg pyn op die rugmurg na die brein. Die brein verwerk die pyn seine, stuur dan senuwee-impulse terug in die rugmurg, na die oorspronklike pynplek, sensitiseer die area en veroorsaak ontsteking. Hierdie sensibilisering en ontsteking help om die beskadigde area te beskerm deur ons te dwing om dit te bevoordeel, en dit genees ook genesende chemikalieë na die gebied. Maar dit vergroot die pyn, en skep selfs meer pyn. Hierdie nuwe pyn reis dan terug na die brein - en die siklus begin weer.
Die pynimulasies kan letterlik 'n "eie lewe hê", aangesien pyn self steeds meer pyn veroorsaak.
Soos ek genoem het, kan hierdie siklus van pyn versterk word deur baie van die elemente van chroniese pynsindroom. Sommige van hierdie elemente is geneig om konfyt oop te maak die poorte van die pynweg en om die sensasies van pyn te vergroot. Chroniese pynsindroom maak ook dikwels pynpasiënte passief en verslaan, en ontmoedig hulle om die baie dinge te doen wat hulle moet doen om hul pyn te laat verdwyn.
Kom ons maak nou 'n reis langs die pynweg, en ek sal al die verskillende hekke wys waar pyn gereduseer, geblokkeer en uitgeskakel kan word.
'N Reis na die Pynpad
'N pyn impuls begin gewoonlik sy reis langs die pyn pad as jy 'n besering of siekte ly. Kom ons sê jy sny jou vinger.
Het jy al ooit opgemerk dat wanneer jy jouself sny, voel jy gewoonlik die sensasie van die snit voordat jy die pyn ervaar? Dit gebeur omdat jy afsonderlike senuwees het vir aanraking en vir pyn? en die "aanraking" senuwees stuur seine vinniger as die pyn senuwees. Daarom voel jy die sny voor die pyn.
Jou vinnige "aanraak" senuwees skiet seine na jou brein teen ongeveer 200 myl per uur, terwyl jou pyn senuwees teen 'n relatiewe stadige spoed seine na jou brein stuur. Akute pyn beweeg slegs omtrent 40 myl per uur, en chroniese pyn kan so stadig as 3 myl per uur ry. Hierdie verskil in spoed kom hoofsaaklik voor omdat "aanraak" senuwees oor die algemeen beter geïsoleer word.
Wanneer jy jou vinger beseer, is jy geneig om dit te gryp en te druk of dit te vryf, of nie? Dit is 'n natuurlike instink. Jy doen dit omdat dit jou pyn verminder. Die rede waarom dit jou pyn verminder, is dat dit vinnig "aanraking" seine na jou pynhekke skiet, en die vinnige aanraak seine loop die stadige pyn seine uit. Teen die tyd dat die pyn seine kom, is jou pynhekke reeds met drukimpulse vol, en die pyn seine het 'n moeilike tyd om deur te druk.
Alreeds weet jy dus 'n uitstekende anti-pyn strategie: Gee jou senuweestelsel 'n mededingende bron van insette? veral een wat pyn seine kan "verbysteek".
Daar is baie maniere om 'n mededingende bron van insette te bied, behalwe om net 'n pynlike gebied te vryf. Dit kan ook biochemies, meganies, elektries gedoen word? en selfs met gedagtes!
Een duidelike les hiervan is: Moenie macho wees deur die pyn net te ignoreer as jy eers seergemaak word nie. Gaan na dit! Klop dit! Dit pla my as ek 'n bofbalwedstryd kyk en die beslag word deur 'n piek getref en staan ​​net daar, en nie die beseerde gebied weggooi nie, want dit sal "die ander span tevredenheid gee." Dit maak 'n beroep op die atleet in my? maar nie die pynspesialis nie. Soos u binnekort sal sien, kan dit moeilik wees om te stop sodra pyn begin het. As jy egter dadelik jou korttermyn, akute pyn versorg, kan jy die kans verminder dat dit 'n langdurige chroniese pyn sal word.
Kom ons hou nou langs jou pynweg op en ontdek meer maniere om pyn te stop.
Wanneer pynsinte druk op die "hysbak" van jou rugmurg, onder leiding van jou brein, veroorsaak dit outomaties die vrylating van verskeie chemikalieë wat hulle help om na die brein te reis. Hierdie chemikalieë, genaamd neurotransmitters, is die biochemiese boodskappers wat pyn seine van een senuwee sel na die volgende dra. Jou brein, soos jy waarskynlik weet, gebruik ook neurotransmitters om al jou gedagtes en gevoelens te dra.
Die drie primêre neurotransmitters wat "seep" pyn seine na die brein is substansie P, NMDA (n-metiel-d-aspartaat) en glutamaat. Van hierdie lyk stof P die mees aktiewe en belangrikste. Sonder hierdie drie stowwe? veral stof P? pyn seine het 'n baie moeiliker tyd om die brein te bereik. As daar egter 'n oormaat van enige van hierdie drie middels is, het pyn seine 'n baie makliker tyd om die brein te bereik.
So, weer, ons het 'n ander manier om pyn te stop: deur die vlakke van een of meer van hierdie neurotransmitters te manipuleer. Dit kan op verskeie maniere gedoen word. Een manier is met farmaseutiese en oor-die-toonbank dwelms, en die ander is met akupunktuur. As jy die besonderhede van my pynprogram leer, leer jy al die maniere.
Hier is meer goeie nuus: Die liggaam, in sy natuurlike, aangebore wysheid, het sy eie manier om hierdie pyn neurotransmitters te hou om die brein te oorstroom en ons met pyn te oorweldig. Die liggaam dwing hierdie pynchemikalieë om deur 'n pynhek te reis wat naby die rug van die rugmurg sit. Hierdie pynhek is saamgestel uit 'n stof wat die konsekwentheid van gelei het; dit heet die substantia gelatinosa van die dorsale horing.
So het ons nog 'n metode om pyn te beheer: die funksie van hierdie hek ondersteun. Dit word bereik deur die algemene gesondheid van die senuweestelsel te ondersteun. As die senuweestelsel uitgeput, gestres, of voedingsvoedend is, sal hierdie hek sy doeltreffendheid verloor.
Dus, hoe beter jou senuweestelsel funksioneer, hoe hoër sal jou "pyndrempel" wees. Dit is een rede, byvoorbeeld, waarom jy meer pyn voel as jy nie genoeg slaap kry nie: jou gebrek aan slaap belemmer die vermoë van jou senuweestelsel om sy pynhekke te sluit.
Maar, maak nie saak hoe goed jou pynhekke werk nie, sommige pyn seine is seker om jou brein te bereik. Dit is natuurlik en wenslik, natuurlik, want sonder pyn sal ons voortdurend in gevaar wees vir besering.
Wanneer pyn die brein tref, is dit wanneer jou liggaam en verstand regtig teen die oorlog gaan? as jou liggaam en gees doeltreffend werk en in goeie koördinasie met mekaar.
Tot dusver het jy net "verdediging" teen pyn gespeel. Maar as jou brein die eerste pyn seine ontvang, en besef dat jou liggaam sy mees bose vyand beveg, begin jou brein "misdaad te speel." Dit begin met 'n teenaanval!
In die volgende paar bladsye sal ek jou vertel hoe om die teenaanval vurig te maak.
Pyn seine gee jou brein in 'n gebied genaamd die thalamus. Die thalamus is waar jou brein die meeste van sy inkomende fisiese seine uitsorteer. Byvoorbeeld, behalwe om pyn te hanteer, behandel jou thalamus ook dinge soos honger en dors.
U thalamus stuur dadelik die pyn sein na die twee belangrikste dele van jou brein. Jou korteks, wat jou denke en jou limbiese stelsel, wat jou emosies beheer, stuur jou.
Wanneer dit gebeur, het jou denk brein en jou emosionele brein 'n dialoog waarin hulle "vergelyk aantekeninge" oor die pyn sein. Hulle probeer om te besluit hoe ernstig die pyn is, waar dit geleë is, wat dit beteken en hoe om dit te hanteer. Hulle analiseer hoe sterk die pyn seine is, hoe gereeld hulle na die brein gestuur word en hoe lank die seine geduur het.
As jou korteks en limbiese stelsel tydens hierdie dialoog besluit dat die pyn seine nie baie ernstig is nie, vertel hulle jou liggaam om te ontspan en vertel jou neurotransmitterstelsel om 'n kalmerende breinchemikalie genaamd serotonien uit te pomp. Dit veroorsaak dat die senuwees wat die pyn sein die eerste keer opgedoen het om "stil te maak" en dit veroorsaak dat die spiere om die beseerde gebied ontspan. Ook, jou bloedvate wat deur alarm getref is, begin om los te maak. Jou liggaam keer gou terug na sy normale toestand. Die akute pyn verdwyn gou, en jy voel weer goed.
Maar laat ons sê dat wanneer jy jou vinger sny, dit regtig seer, die snit lyk diep, en bloed spoel uit. Jou korteks en limbiese stelsel skandeer jou geheue, en hulle hou nie van wat hulle vind nie. Jou geheue sê: "Dit is die ergste snit wat jy in jare gehad het. Dit sal jou seer maak, en as jy nie versigtig is nie, sal die vinger besmet raak." Wanneer jou korteks en limbiese stelsel dit hoor, begin hulle skree: 'Rooi waarskuwing! Rooi waarskuwing! Ons het 'n probleem!'
Die all-out teenaanval begin!
In plaas daarvan om jou neurotransmitterstelsel te vertel om kalmerende neurotransmitters uit te pomp, het jou korteks- en limbiese stelsel 'n bevel gegee vir die stimulerende neurotransmitter norepinefrien, wat 'n vorm van adrenalien is. Dit gebeur altyd wanneer jou liggaam onder aanranding is. Skielik begin jy die klassieke simptome van die "veg-of-vlug-reaksie" ervaar, wat ook die "stresrespons" genoem word. Jou bloedvate styf, jou hartpyn, jou spiere toeneem en jou senuwees gaan "op die rand", terwyl hulle wag vir verdere probleme.
Dit is wanneer dinge baie verkeerd kan gaan. Dit is wanneer kroniese pyn kan begin. As jou teenaanval nie behoorlik werk nie, kan jy met chroniese pyn eindig. Jou teenaanval moet sterk wees, maar nie te sterk nie. As dit nie sterk genoeg is nie, of as dit te sterk is, kan dit bydra tot die neurologiese wanfunksies wat chroniese pyn veroorsaak.
Een ding wat jou teenaanval moet bereik, is die skepping van 'n redelike balans tussen die produksie van kalmerende serotonien en stimulering van norepinefrien. As jy bekommerd is, het jou liggaam slegte serotonien nodig om te help kalmeer, en om van die pynhekke te begin sluit. Ongelukkig, hoe meer die alarm word jy, hoe meer sal die hekke waarskynlik oopmaak, en om selfs onbepaald oop te maak vir jam.
Nog 'n probleem wat op hierdie punt kan ontstaan, is soos reeds genoem, sensitiwiteit van die beseerde area. Wanneer die pyn in die brein registreer, begin die brein die gewonde area, via die senuweestelsel, noukeurig monitor as deel van die teenaanval. Die senuwees rondom die beseerde gebied word meer sensitief. Hulle kan selfs pyn seine begin van pyn wat normaalweg nie pyn sal veroorsaak nie. Byvoorbeeld, die vel rondom jou gesnyde vinger kan seer as jy dit raak, al is dit nie beseer nie.
Soms kan pynsones bio-elektries spring van een pyndraende senuwee na 'n naburige pynstelsel wat voorheen vry van stimulasie was. Wanneer dit gebeur, verhoog dit die hoeveelheid pyn wat na die brein beweeg. En wanneer die brein hierdie nuwe seine ontvang, sensiteer dit die beseerde area selfs meer, wat bydra tot die siklus van pyn.
Hoe meer jy jou senuweestelsel egter aanmoedig, met 'n omvattende program wat neurologiese krag bou, hoe minder waarskynlik sal dit voorkom. Eenvoudige rede waarom: As jou senuweestelsel gesonder word, sal die skede wat jou senuwees isoleer, dikker word, en help om hierdie neurologiese "lekkasies" te voorkom.
Nog 'n groot geweer in jou teenaanval teen pyn is die produksie van jou liggaam se eie natuurlike, morfienagtige opiate, endorfiene, dudekorfiene en enkefaliene. Hierdie stowwe is tien keer sterker as morfien. U bou egter nooit verdraagsaamheid teenoor hulle op soos u dwelms doen nie.
Hierdie natuurlike opioïede vloei nie net die brein nie, maar gee fisiese en sielkundige verligting, maar reis ook na een van die pynhekke in jou ruggraat. Daar stamp hulle pyndragende stof direk P, probeer om stof P te hou van die senuwees wat na die brein gaan, in te voer.
Soms het jy genoeg endorfiene om jou stof P te oorweldig, en stop die pyn seine wat probeer om na jou brein te kom. Maar soms het jy nie genoeg nie. Wanneer dit gebeur, het pyn een minder struikelblok om te oorkom.
Soos u dalk kan voorstel, is daar maniere om u uitset van endorfiene te verhoog. Byvoorbeeld, jy kan dit met oefening doen. Oefening word egter dikwels deur mense met chroniese pynsindroom vermy. Dit is 'n fout wat jy moet regstel om jou chroniese pyn te beëindig.
As jy nie genoeg endorfiene produseer, of genoeg serotonien nie, begin jou pyn seine in intensiteit, frekwensie en duur. Wanneer dit gebeur, maak die seine hulself dikwels die pynhekke oop.
Dan beweeg pyn vrylik van die beseerde area na die brein en weer terug. Soos dit herhaaldelik gebeur? Miljoene kere per uur? Pyn seine word "gegraveer" op die senuweestelsel. Pyn seine word letterlik 'n fisiese deel van die anatomie van jou senuweestelsel, net soos die herinneringe wat in jou brein gegraveer word.
Soos u besering genees, kan hierdie ingegrawe pyn bly. Dit vereis nie meer die stimuli van die besering nie. Tragies, dit het nou 'n eie lewe. As dit gebeur, is die pyn nie 'n simptoom nie, dis 'n siekte.
Hoe genesing kan seer
Laat ek jou nou vertel van 'n ander probleem wat jy in die gesig staar.
Aangesien die brein sy teenaanval teen pyn uitvoer, begin dit ook 'n teenaanval teen die besering self. Hierdie teenaanval word algemeen bekend as die genesingsproses. Ongelukkig kan die genesingsproses ook bydra tot die siekte van chroniese pyn.
Een manier waarop genesing bydra tot pyn, is deur die proses van inflammasie. Ontsteking is 'n natuurlike deel van jou liggaam se reaksie op besering. Ontsteking kan egter buite beheer wees. Wanneer dit wel kan, kan dit groot pyn veroorsaak.
Ontsteking begin wanneer die brein "alarmseine" terug na die beseerde gebied stuur. Dié seine veroorsaak verhoogde bloedvloei na die gebied, aangesien jou liggaam infeksie beveg en skade herstel. Maar sommige van hierdie ekstra bloed lek uit sy vate en veroorsaak swelling, seerheid, styfheid en warmte. Hierdie bloed stel ook sterk chemikalieë vry wat die area selfs meer sensitief maak.
Gewoonlik gaan ontsteking weg wanneer die besering genees word. Maar wanneer pyn op die senuweestelsel gegraveer word, kan inflammasie bly. Op hierdie punt dien dit geen doel nie? Dit maak net seer. Dit is nie meer 'n simptoom nie, dis 'n siekte. Inflammasie is die groot skuldige in baie soorte pyn.
Daar is egter baie effektiewe maniere om inflammasie te beveg. Jy kan anti-inflammatoriese middels, soos ibuprofen, of sekere voedingstowwe gebruik. U kan selfs ontsteking stop voordat dit begin, met voedingsterapie.
Nog 'n manier waarop die genesingsproses pyn veroorsaak, is deur spier spasmas te skep. 'N Spierspasma begin as 'n natuurlike beskermingsmeganisme; dit skild 'n benarde gebied deur dit te immobiliseer. Op 'n manier is dit soos 'n gipsstuk of 'n spalk.
Spier spasmas begin wanneer jou liggaam pyn ervaar. Wanneer dit gebeur, kontrakteer die liggaam dikwels die spiere naby die pynlike gebied. Dikwels bly die spiere egter styf, of in spasma. Deel van die rede waarom 'n spier vas bly, is dat die spasme self dikwels seer maak. Daarom is dit baie maklik om 'n siklus van pynspasmpyn te skep.
As hierdie spasmas geïgnoreer word, kan hulle feitlik permanent word. Spierweefsel kan selfs in effek "saamgeplak" word.
Soms is deurlopende spierspasmes baie opvallend en veroorsaak groot pyn. Dit kom dikwels voor in chroniese muskuloskeletale pyn, insluitend rugpyn en nekpyn. Op ander tye is die spierspasmas egter subtiel, en beperk tot 'n baie klein area. Hierdie minder merkbare spierspasmas kan egter verraderlik wees. Een probleem wat hulle dikwels veroorsaak, is "verwysde pyn". Pyn wat op 'n ander plek as die onmiddellike gebied van die spasma bestaan. Byvoorbeeld, 'n klein spierspasma in die nek kan 'n ernstige hoofpyn veroorsaak. Gelukkig is daar egter 'n aantal maniere om van hierdie spasmas ontslae te raak. Een van die beste maniere is met massering.
'N Derde manier waarop die genesingsproses pyn veroorsaak, is wanneer beskadigde pyn senuwees onbehoorlik genees. Wanneer beskadigde pyn senuwees genees en hergroei, doen hulle dit dikwels onvolmaak, en begin om spontaan te brand, om pynsignale na die brein te stuur, sonder enige rede.
Dikwels word die slagoffers van onvolmaakte senuweebroei blameer om hul pyn te "vergoed" omdat hulle nie meer 'n duidelike besering het nie. Dikwels vertel selfs hul eie dokters hulle dat hul pyn alles in hulle gedagtes is. Die slagoffers word behandel asof hulle net neuroties of lafhartig is. Hoe onregverdig! En hoe dom!
Trouens, daar is een baie voor die hand liggend voorbeeld van hierdie soort pyn: spierpynpyn. Tot 85 persent van alle amputees voel pyn wat blykbaar uit hul ontbrekende ledemate kom. By sommige tipes amputasies voel meer as een derde van alle pasiënte baie pyn. Hierdie pyn lei tot 'n deel van die onbehoorlike genesing van afgesnyde senuwees.
Swak genesing van afgesnyde senuwees is egter nie die enigste oorsaak van spierlidpyn nie. Phantom limb pyn word ook dikwels veroorsaak deur die pyn wat dikwels die operasie voorafgegaan het, die pyn van die besering of siekte wat die operasie noodsaak. Hierdie pyn, as dit op die senuweestelsel gegraveer word, kan voortgaan om te bestaan ​​selfs nadat die oorspronklike bron van die pyn chirurgies verwyder is, met geen beduidende skade aan senuwees nie.
Hier is nog 'n interessante illustrasie van die feit dat pyn op die senuweestelsel gegraveer kan word, insluitend die brein self. Soms verlamde mense voel pyn in die liggaamsdele wat nie meer kan beweeg nie, en wat nie meer op eksterne stimuli reageer nie. Wanneer dit gebeur, sny dokters soms die pasiënt se ruggraat, om hul pyn te verlig. Maar soms stop dit selfs nie die pyn nie. Ongelukkig vir die verlamde mense, is hulle pyn nie meer in hul liggame nie. Dit is in hul brein.
Ek sal jou nog 'n baie boeiende voorbeeld gee wat daarop dui dat chroniese pyn in die brein "gesentraliseer" kan word. Soos u dalk gehoor het, is dit moontlik om mense lewendige herinneringe aan die verlede te maak, net deur verskillende areas van mense se brein met elektrodes te stimuleer. Wanneer dit gebeur, kom herinneringe dikwels met kristalhelderheid terug. Om hierdie verskynsel te ken, het pynnavorsers probeer om pyn in toetsvakke op te roep deur die gebied van hul brein wat die eerste keer pynsignale ontvang, te stimuleer, die thalamus. Navorsers het bevind dat vakke met geen geskiedenis van chroniese pyn nie geraak word deur stimulering van die thalamus nie. Maar toe navorsers hierdie area van die brein in kroniese pynpasiënte gestimuleer het, het die pasiënte baie pyn gevoel. Byvoorbeeld, een pasiënt wat voorheen die borspyn van angina pectoris ervaar het, het vreeslike pyn in haar bors gerapporteer toe haar thalamus gestimuleer is. So het hierdie angina pasiënt ontdek dat vir haar? Soos by ander chroniese pynpasiënte, is pyn in die brein.