Die ooggetuieverslae wat Harm in die rebellie versamel het, is in 1957 in sy outobiografiese boek, ‘Wie is die skuldiges?’, wat ook vertel van sy tyd in die Engelse Oorlog, gepubliseer.
Op dié Sondagmiddag is hy in sy rybroek saam met die Pretoriase seun Witfontein toe, waar hy generaal Chris Muller en ’n klompie burgers ontmoet het.
Eers op Witfontein het hy mense gekry wat sy oortuigings gedeel het. Toe Herman daar aankom het hulle die volgende dag vertrek vir ’n vergadering wat inderhaas op Kleinfontein gereël is.
Die rapportgangers het ’n brief gebring van generaal JJ Pienaar, waarin hy kortliks verslag doen van die aangrypende gebeurtenisse en sê dat sy mense niks kommandeer nie, maar net aanvaar wat aan hulle gegee word.
Chris en 150 perderuiters het in daardie rigting gery, maar die voetgangers en karryers is in ’n oostelike rigting na Gemsbokfontein gestuur, waar Engelse troepe, die Natal Carabiniers, hulle voorgelê het. Hulle is gevang en niemand kon Chris waarsku oor die gevare wat van die oostekant af kom nie.
Minder as die helfte van die mense het ongedeerd gebly. Herman is in die knie geskiet en gevange geneem. Hy is as gevangene naby sy pastorie in Bronkhorstspruit verby geneem, maar die regeringstroepe het hom nie kans gegee om vir sy vrou te vertel wat aangaan nie.
In die nag van 6 November het Chris en die oorblywende 70 mans in ’n kom met ’n pannetjie water agter hulle ten suide van Maloek se Kop geslaap. ‘n Wegloper het vir die vyand vertel waar hulle was en vroegoggend van 7 November was hulle omsingel en is op hulle lêplek uitmekaar geskiet.
’n Proklamasie is uitgevaardig wat protesterende burgers tot 21 November die geleentheid sou verleen om oor te gee. Daar was in dié distrik nog ’n klompie mans onder veldkornet Hermanus Roos, wat in die buurt van die Premiermyn vir bevele gewag het. Toe hulle die berigte oor Chris en sy kommando hoor, het hulle ingegee, met uitsondering van ses, wat hulle later onder veldkornet Simon JL Prinsloo geskaar het.