In hierdie hoofstuk word die eerste gevolg van Jesus se Hoëpriesterskap uitgespel. Hy is die Middelaar van ’n beter verbond, die vervulling van die nuwe verbond soos Jeremia reeds in die 6de eeu v.C. voorspel het in Jer. Dawid dink dan terug oor sy lewe en beskryf die verganklikheid daarvan, steeds sonder om iets onvanpas te sê, deur bv God aan te kla oor die impak wat slegte mense op hom het. Die vertaling “U het bepaal dat my dae min sal wees” beteken eintlik “U het my dae ’n paar handbreedtes gemaak”, wat een van die kleinste mates was waarmee die Jode iets gemeet het – vier vingers breed. Dit dui baie poëties die verganklikheid van sy en ons lewens aan. Ironies genoeg laat dit hom besef dat kwaad word eintlik sinloos is – die lewe is te kort en om dit in wroeging oor slegte mense te spandeer, is dom.