Ek het skool gehou tussen 1975 en 1979 en 'n behoefte gevind onder die leerlinge aan Afrikaans wat hulle eie issues aanspreek. Toe het ek en die kinders begin skryf in nuwe Afrikaans, die Afrikaans wat hulle praat. "Sy's 'n nja ousie" beteken byvoorbeeld "Sy's 'n mooi girl". Ons het die ou-ou handboeke met die ou reëls uitgegooi en spesifiek die wêreld van die leerlinge van die Western township begin verken.
Ek het nog altyd gedink dis nonsens om 'n boek te skryf met 'n sekere issue in gedagte. Die dryfkrag kom van die karakters af. Jy gooi hulle saam. Daar is konflik, sinergie, oplossing, onoplosbare skeuring, groot drama en dan te slotte 'n afloop.
Jy het Breek saam met Lizz Meiring geskryf. Is dit makliker of moeiliker om saam met iemand aan 'n boek te werk?
Dis moeilik om 'n boek saam met iemand anders te skryf, want daar is twee uiteindelike fokuspunte wat een moet word. Dit is 'n kwessie van gee en neem en bekhou en iets inslip as iemand anders nie kyk nie en hoop dit word aanvaar. Dis 'n interessante en 'n leersame proses wat jou taaier maak as wat jy voorheen was.