Om soveel lewens moontlik te red, moet ons pogings tot openbare gesondheid ons onderbewuste vooroordele in ag neem. DIE CANADIAN PERS / Jonathan Hayward
Terwyl die wêreld die nuwe coronavirus-pandemie beveg, is ons sterkste wapen op die oomblik fisiese distansieer. Bewys deur studies en ondersteun deur die geskiedenis, tuis te bly red lewens. In werklikheid, om hierdie reël te buig om selfs 'n paar ander mense te ontmoet ongedaan maak ons ​​pogings.
Sommige het die veiligheidsaanwysings aanvaar, maar sommige is wel nog op reis. Meer mense is dood aan COVID-19 in die Verenigde State as in enige ander land, maar tog het die president Trump dit mense aangemoedig om bymekaar te kom en die goewerneur van Georgië het die heropening van kegelbane en naelsalonne. Waarom is dit so moeilik vir ons om te doen wat reg is?
Onbewuste vooroordele beïnvloed ons gedrag
As 'n dokter en 'n vader probeer ek dat ons almal 'n gevoel van normaliteit vir onsself en ons gesinne probeer behou. Maar die redes waarom ons weerstand bied teen distansie is dikwels buite rasionaliteit: daar is refleksiewe gedagtes wat ons gedrag gereeld dryf sonder ons eie bewustheid. En as ons soveel lewens moontlik wil red, moet ons hierdie onderbewuste vooroordele in ag neem.
Byvoorbeeld, om mense te vra neem fisiese afstand kan eintlik die teenoorgestelde uitwerking hê vir diegene wat vrees dat nakoming sal lei tot 'n beperking in hul vryheid. Dit word genoem voorspoed met reaktansie, en dit is deels die rede waarom tieners in ons samelewing alkohol drink en sommige bestuurders weerstaan ​​gordels.
Mense protesteer 'n tuisbevel buite die ingang van die Michigan House of Representatives in Lansing, Mich., 30 April 2020. (Matthew Dae Smith / Lansing State Journal via AP)
Dit is ook die rede waarom pandemie-veiligheidsmaatreëls maklik as 'n beperkende ''lockdown'En waarom die Amerikaanse president dit kan doen spoor mense aan om onveilig te ontmoet om hul staat te "bevry". Gegewe hoe vinnig en passievol betogers populistiese leiers volg, is dit nie verbasend dat baie van hulle dieselfde is nie slegte akteurs gesien in anti-wetenskaplike veldtogte teen inenting en klimaatsverandering, prooi weer vinnig emosies soos vrees en walging om ons te manipuleer om op te tree voordat ons dink.
'N Ander manier waarop ons gedagtes ons mislei, is dat ons onsself anders oordeel as wat ons ander beoordeel. As ons reis, is dit omdat die grond ongelyk is; ander wanvoorstellings weens lompheid. Twee-derdes van mense sê dit is hulle beter as die gemiddelde bestuurders. Ons het almal 'n mate van agting nodig om ons in staat te stel om in die lewe te kan voel, maar die wenkant van hierdie selfvertroue is dat ons die risiko's van daaglikse kruideniersware-uitstappies of afspeeldatums verminder, want dit is ons.
Maar die roman coronavirus onderskei nie tussen ons en ander, goed of sleg, ons stam of nie. Dus, hoewel sommige mense meer vatbaar is vir ernstige komplikasies, is dit baie anders jonk en gesond mense is dood aan COVID-19. Ons dink net nie ons sal een van die "mense" word nie.
Verhale, hetsy verhale of in foto's, is ook belangrik om ons gedrag te verstaan ons is bedraad om hulle veel meer as getalle te onthou. Droë statistieke oor sterftes in Asië of Europa is moeilik om te verstaan ​​omdat ons breine nie emosioneel kan verbind nie.
maar stories is onvergeetlik en dwingend raak as hulle oproep basiese emosies soos geluk, hartseer en vrees. Die hartroerende beeld van die driejarige Alan Kurdi se liggaam op 'n Turkse strand is onvergeetlik, en het 'n veel groter reaksie ontlok as wat berigte oor Sirië se aanvalle op sy burgers. Onlangs het dr. Anna Carvalho se besluit om isoleer van haar gesin bevat 'n foto van haar kinders wat deur die venster van hul tante waai en die pleidooi maak om fisies meer reële en onmiddellike afstand te doen - faktore wat stoot ons aan teenoor aksie.
'N Vrou wat 'n gesigsmasker dra, loop op 1 April 2020 deur portrette van dr. Theresa Tam en dr. Bonnie Henry in 'n kantoor in die middestad van Vancouver, BC. DIE CANADIAN PERS / Jonathan Hayward
Die wetenskapfiksieskrywer Robert A. Heinlein het geskryf: 'Moenie 'n beroep doen op die mens se beter aard nie - hy mag nie een hê nie. " Meer akkuraat beïnvloed honderde kognitiewe vooroordele soos hier bespreek die besluite wat ons neem, soms tot nadeel. As ons dus gedrag tydens hierdie pandemie moet verander, moet ons beide die rasionele en onderbewuste maniere waarop ons gedagtes werk, aanspreek.
Om vertroue te bou, moet leiers nederig en eerlik wees. Bekende en gereelde kommunikasie van leiers soos drs. Bonnie Henry en Theresa Tam en premier Trudeau en Ardern kan hê positiewe gevolge. Pro-wetenskaplike boodskappe van verskillende beïnvloeders soos Hayley Wickenheiser, Ryan Reynolds, Chris Hadfield en Michael Bublé het resoneer. en ons het stories nodig, baie van hulle, van die voorste werkers hul veiligheid waag.
Op sy beurt moet ons probeer om ons emosies te vertraag en te verwerk en te oorweeg dat die buiging van die reëls ander in gevaar stel en verleng die tyd van distansiebeperkings. Vir diegene wie se opinies deel van hul eie geword het self-identiteit, geen feit sal waarskynlik hul gedrag verander nie. Sommige persoonlike vryhede moet moontlik beperk word ten goede, op dieselfde manier wat ons die nugterheid van bestuurders en helms vir fietsryers wettig maak.
Om die COVID-19-pandemie te bevat, sal meer wees as die heldhaftige maatreëls van ons voorste werkers: ons moet almal moeilike opofferings maak. Sukses sal nie maklik wees nie, maar om lewens te red, moet ons rekening hou met die verborge maniere waarop ons brein werk. Ons moet strategieë gebruik wat meer beredeneerde logika verteenwoordig as wat ons geneig is om op ons eie toestelle te vertrou.
Eric Cadesky, kliniese medeprofessor, fakulteit geneeskunde, Universiteit van British Columbia
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Die verrassende redes waarom mense verneuk tydens sosiale distansie