As deel van die roufase kom woede en aggressie na vore. Hartseer oor ’n vergane tyd wat vir altyd verby is. Asook die vrees en onsekerheid wat die vernietiging van die bekende bring.
Dis so goed as om die suiker uit die koffie te wil haal. Samwu en die metro is juis maaksels van die ANC, wat homself weer bewys as ’n party wat die skeiding van magte net verstaan wanneer dit hom pas. Die vermiste Olly Mlamleli, wat soos ’n Marie Antoinette van ouds nie ’n saak met haar werkers het of met die dispuut wat sy uit hoofde van haar burgemeesterskap moes oplos nie, is ’n direkte aanstelling van Ace Magashule. Die geagte premier is sedert die ramp – want die verwoesting van die stadsaal ís ’n ramp – ook vermis in aksie. En Olly is steeds burgemeester.
Ook die munisipale werkersvakbond gaan nie by selfondersoek – wat’s dit? – en ingryping uitkom nie. Sy beste flou verweer is dit was nie sy lede wat die brand gestig het nie, maar onbekende boewe van ’n Derde mag. Waaragtig.
Alles in die land gaan nie skielik reggestel word as – en dis ’n groot as – die Ramaphosa-kamp die Zuma-kamp einde vanjaar lig nie.
In die Vrystaat het Magashule steeds sy oog op die pos van nasionale ANC-sekretaris-generaal. Ace is juis weer deur Motheo as sy kandidaat vir Vrystaatse ANC-voorsitterskap in Augustus benoem. Skuif hy op na die nasionale topses-leiers, is sy pos – en die premierskap hier – oop. Mlamleli wat haar oog op die premierskap gehad het, is uit Motheo se ses benoemdes vir leierskap weggelaat.