Verslag oor ‘n DA-kongres'n Kieser van Mitchellsplein in Kaapstad wys haar ondersteuning aan die DA Hierdie ruimte is nie bedoel vir politieke propaganda nie. Maar verskoon my dié enkele keer as ek iets vertel oor ‘n DA-kongres – met name die afgelope Saterdag (21 April) s’n in Potchefstroom, waar die Demokratiese Alliansie van Noordwes byeen gekom het. Miskien net eers iets persoonliks: ek wanhoop dikwels aan hierdie land se toekoms, as raadslid beleef ek die onbeholpenheid en onbevoegdheid van ‘n ANC-administrasie van naderby. Ek ken al die foute en probleme. En laasweek moes ek R2 000 opdok vir ‘n band wat in die slag gebly het omdat die Vrystaatse paaiedepartement nie slaggate regmaak nie. Maar omdat ek nie net wil kla nie, is ek deel van die Solidariteit-beweging. Dit maak my opgewonde om die vooruitgang en dryfkrag te sien van Solidariteit en al sy inisiatiewe. As Afrikaner is ek voluit deel van hierdie selfhelpaksie. Op ‘n ander vlak gooi ek my gewig in by die DA. Daar is geen teenstrydigheid nie. Ek is immers ook lidmaat van ‘n kerk, dra as rugby-ondersteuner ‘n T-hemp van die Haaie en koop by ‘n winkel wat maandeliks iets aan my teruggee omdat ek hul kaart in my beursie het. So het ek dan Saterdag my DA-hoed opgehad (darem net by wyse van spreke). As DA-lid van ‘n stadsraad was ek ‘n stemgeregtigde afgevaardigde by die kongres waar ‘n leierskapstryd op die spits gedryf is. Ek was meer as tien jaar laas op ‘n DA-kongres, in 1999, as ek reg onthou. In daardie stadium het ek as voorsitter waargeneem. Daar was geen strukture nie en almal wat wou kom, was welkom. Teenwoordiges het by tafels in die skoolsaal gesit. Almal wit. Saterdag se konferensie was totaal anders. Daar was, as ek reg gekyk het, meer afgevaardigdes van kleur as blankes. Daar is gesing en ‘n bietjie gedans. Dit was raserig! Die saal was volgepak. Helen Zille het haar deel bygedra deur voluit (in ‘n swart taal) te sing en het toe ‘n briljante toespraak (in Afrikaans en Engels) gelewer waarin sy onder meer ‘n tragiese verhaal uit Noordwes vertel het van kinders wat letterlik van die dors omgekom het. Sy het ons herinner aan die taak voorhande. Om te sorg vir die armes en die magteloses. Oor groei is ons bly, maar daar’s nie plek vir selftevredenheid nie; daar’s werk wat wag. Die (swart) nasionale woordvoerder van die party het ‘n netjiese toespraak gehou, onderbreek deur sang wat hy ingesit het en wat die DA’s wat dit ken dadelik by ingeval het. (Ons wittes sal maar moet leer…) Toe die verkiesings kom, is dit met sorg (ook in Tswana) verduidelik en ordelik afgehandel. Die aankondiging van die wenners was iets om te beleef. Eers is die nuwe (swart) voorsitter aangekondig; toe die (gekleurde) onderleier. Dieselfde uitbundige gejuig het die aankondiging begroet dat (die wit) Chris Hattingh herkies is as leier. Die enigste relevansie van kleur was dat dit duidelik geen rol gespeel het nie. Waar kleur so ‘n onnodige, verdelende plek in ‘n ANC-oorheerde openbare lewe speel, was dit roerend om te sien dit hoef nie so te wees nie. Dit moet nie so wees nie. Dit kan anders.