Karis se storie oor tienerseks Hoofstuk 8 Deel 1 – Finesse Meisie
die res van die tyd by hogsback is ongelooflik
lekker. Hulle vermaak hulleself ure lank met abseiling en op die foefieslide, klim die nege meter hoë mure en die Jakobsleer, en stap elke moontlike staproete. Karis loop vir die eerste keer in haar lewe ’n labirint en voel terselfdertyd opgewonde en paniekerig. Een middag speel hulle verfbal en geniet dit uitermate. Meneer Thinus en juffrou Sunette geniet die paar dae by Hogsback net soveel as die kinders – waarskynlik omdat hulle albei sportief is en baie van die buitelewe hou, maar dalk ook omdat hulle ooglopend baie van mekáár hou. Sy kan sien hoekom juffrou Sunette saamgekom het, dink Karis en giggel stilletjies.
Die laaste aand gaan hulle op ’n nagtoer deur die woud. Net na donker verhelder die bos met duisende vuurvliegies.
“Dis magic!” sug Karis ekstaties. Baie van die jongmense het nog nooit ’n vuurvliegie gesien nie en is in vervoering. Dit sorg vir ’n wonderlike herinnering.
“Dit was nice hier,” sê Ian toe hulle Saterdagoggend vertrek.
“My ma-hulle moet ’n langnaweek hiernatoe kom. Hier is sulke lekker gastehuise en hulle sal mal wees oor die bosse!” sê Anri.
“Ja, dis net die regte plek vir my familie ook. My pa hou van selfdoen-vakansies,” voeg Karis by. “Ek moet tog die naam van daardie selfsorg-eenhede onthou. Dis mos Never Daunted of so iets?” vra sy.
“Ja, dis die plek se naam,” bevestig Anri.
Van Hogsback af ry hulle na ’n wildplaas naby Colesberg wat aan vriende van meneer Thinus behoort. Die meeste meisies slaap in die gastehuis op die plaas. Vier meisies, asook meneer Thinus en juffrou Sunette, slaap in die plaashuis. Die ouens slaap in die skuur op bale hooi. Karis onthou dat sy op televisie gesien het dat daar in Duitsland gastehuise is wat goedkoop verblyf vir jongmense verskaf. Die gaste gooi glo net hulle slaapsakke op hooibale oop en slaap so. Hier sien sy nou dieselfde in Suid-Afrika. Die ouens is heel ingenome met hulle unieke slaapplek.
Meneer Thinus kommandeer hulle dadelik op ’n uitstappie die rante in en wys vir hulle hoe laag op laag gesteentes deur die eeue gevorm het. Hy tel ’n hele paar besondere klippies op wat hy opgewonde vir hulle wys. Sy belangstelling in die gesteentes is so aansteeklik dat hulle almal kort voor lank verdiep is in die wonder van die aardkors.
Die res van tyd op die plaas kan hulle hulleself vermaak. Party lê of sit onder die bome in die mooi tuine en ander stap die veld in om te kyk of hulle van die wild kan sien. ’n Paar van die ouens het visstokke geleen en gaan visvang, maar die opbrengs is gering.
In die laaste paar dae het Karl en Anri groot vriende geword. Karis, Ian, Rico en ’n vriendin van Rico, Celia, bring baie tyd saam deur.
Hulle maak die aand ’n groot vuur en kuier tot laat. Karis sien dat Karl Anri se hand vashou en toe sy later sien hoe hy haar agter die skuur soen, is sy briesend.
“Heng, Karl is Anri se beste vriendin se ou. Ek dink dis laag en gemeen, ’n mens doen dit net nie!” sê sy ontsteld vir Rico.
“Wat van Karl? Hy lyk nie vir my na die saint in die verhaal nie,” merk Rico droog op.
“As jy dit so stel … seker nie,” sê Karis en dink daaroor na.
Toe sy en Anri later kamer toe gaan, pak Karis haar.
“Jy weet Karl is Mia se ou, Anri. Wat dink jy doen jy? Jy is dan haar beste vriendin!” vaar Karis uit.
“Ek verstaan jou nie, Karis. Hierdie is mos net ’n vakansiejol, dis nie asof ons besig is om ’n verhouding te hê nie. Hy het eerlik vir my gesê dis sommer net vir die jol, Mia is sy girl,” skerm Anri.
“Jol of nie jol nie, dis net nie reg nie,” sê Karis beslis.
Anri vererg haar en sê moedswillig: “Ek kan nie onthou dat ek jou opinie gevra het nie.”
“Nee, maar dis my suster se ou wat jy druk!” skree Karis nou byna.
Anri antwoord nie. Dis duidelik dat sy nie langer met Karis wil stry nie. Sy draai net om en gaan klim in haar bed.
Karis dink dadelik dit is ’n skuldige gewete wat Anri so laat optree.
Die ander meisies fluister onder mekaar. Daar is ’n groepie wat Anri ondersteun en ander wat soos Karis voel. Karis bespreek egter niks met hulle nie. Sy gaan nie ’n oorlog begin nie.
Die volgende dag gaan Anri doodgewoon haar gang asof Karis nooit iets gesê het nie; sy gaan haar beslis nie laat afskrik nie. Sy en Karl hang behoorlik aan mekaar en sy ignoreer Karis heeltemal.
Karis se poging om met Karl oor die situasie te praat, is eweneens futiel. “Luister, Karis,” sê hy half ergerlik, “jy is baie oulik, maar jy meng jou darem maklik in ander mense se sake in. Los dit nou!” en hy hou sy hande vies in die lug.
Hulle vertrek die Maandagoggend baie vroeg van Colesberg af, op pad na Beaufort-Wes. Karis is sielsongelukkig. Sy weet Anri is vir haar kwaad en Karl maak geen geheim daarvan dat hy ook vies is vir haar nie. Die toer is sommer niks meer lekker nie. Eintlik wil sy nou net huis toe gaan, maar daar is nog twee dae oor. Karis sug moedeloos. Miskien moet sy weer met Karl praat. Rico en Ian dink egter sy moet alles liewer net so los, maar dit is nie hoe Karis se kop werk nie!
In Beaufort-Wes lê hulle besoek af by professor Chris Barnard se ouerhuis en die kerkie waar sy pa sendeling was en wat nou ’n museum is. Terwyl hulle buite die kerkie wag dat almal bymekaar kom, neem Karis haar kans waar om Karl alleen te kry. “Karl, ek weet jy dink ek meng in, maar ek wil net hê jy moet my kant ook insien!” sê Karis.
“Maar ek doen dit, Karis! Ek wil jou net een vraag vra: Dink jy as die rolle omgeruil was en Mia was hier en ek by die huis en ’n oulike ou was naby, dat Mia nie nes ek sou opgetree het nie? Toe, wees nou eerlik. Ek en Mia is dieselfde, dis hoekom ons mal is oor mekaar!” sê Karl selfversekerd.
En as jy afdwaal?
(hoe om) Die silwer randjie te sien