Indiese gebied - Inligting
Die Cherokees het aansienlike grond gehad in Virginia, Tennessee, Georgia en Alabama. Om hul land te beskerm, het hulle 'n geskrewe grondwet aangeneem wat verklaar dat die Cherokee -volk volledige jurisdiksie oor sy eie gebied het. Die staat Georgia het gereageer deur 'n inheemse Amerikaner dit onwettig te maak om 'n regsgeding teen 'n blanke te rig.
Die Seminole -stam het geskille met setlaars in Florida gehad. Die Creeks was betrokke by verskeie gevegte met die federale leër in Alabama en Georgia. Die Chickisaw- en Choctaw -stamme het ook grondgeskille gehad met emigrante wat hulle in Mississippi gevestig het.
Andrew Jackson het aangevoer dat die oplossing vir hierdie probleem was om al hierdie vyf stamme na Oklahoma te verhuis. Toe Andrew Jackson aan bewind kom, moedig hy die kongres aan om die wet op die verwydering van 1830 deur te neem. Hy het aangevoer dat die wetgewing grond vir wit indringers sal bied, die veiligheid teen buitelandse indringers sal verbeter en die beskawing van die inheemse Amerikaners sal aanmoedig. In een toespraak het hy aangevoer dat die maatreël "die Indiërs sal skei van onmiddellik kontak met blankes, hulle in staat stel om op hul eie manier en onder hul eie onbeskofte instellings geluk na te jaag; die vordering van verval vertraag, wat hul getalle verminder, en miskien laat hulle geleidelik, onder beskerming van die regering en deur die invloed van goeie raad, hul woeste gewoontes afskakel en 'n interessante, beskaafde en Christelike gemeenskap word. "
Jackson is herkies met 'n oorweldigende meerderheid in 1832. Hy het nou die beleid gevolg om inheemse Amerikaners uit goeie landbougrond te verwyder. Hy het selfs geweier om die besluit van die Hooggeregshof om Georgië se plan om die gebied van die Cherokee te annekseer, ongeldig te verklaar. Dit het Jackson in konflik gebring met Whig -leiers soos Henry Clay en Daniel Webster.
Die grond wat aan die Indiane in Oklahoma gegee is, het bekend gestaan ​​as die Indiese gebied. Die grond is op die volgende manier versprei: Choctaws (6,953,048 hektaar), Chickisaw (4,707,903 hektaar) en Cherokees (4,420,068). Die stamme het ook geld ontvang vir hul vorige lande: Cherokee ($ 2,716,979), Creek ($ 2,275,168), Seminole ($ 2,070,000), Chickisaw ($ 1,206,695) en Choctaw ($ 975,258). Sommige van hierdie stamme het hierdie geld gebruik om grond in Oklahoma te koop en om die bou van skole te ondersteun.
In 1835 onderteken sommige leiers van die Cherokee -stam die Verdrag van New Echota. Hierdie ooreenkoms het alle regte op hul tradisionele lande aan die Verenigde State afgestaan. In ruil daarvoor het die stam grond in die Indiese gebied gekry. Alhoewel die meerderheid Cherokees hierdie ooreenkoms teëgestaan ​​het, was hulle genoodsaak om die reis deur generaal Winfield Scott en sy soldate te onderneem. In Oktober 1838 begin ongeveer 15 000 Cherokees wat later die spoor van trane genoem sou word. Die meeste Cherokees het die 800 myl te voet afgelê. As gevolg van ernstige foute wat die federale agente begaan het wat hulle na hul nuwe land gelei het, het hulle honger en koue gely, en na raming is 4,000 mense op die reis dood.
Oor die algemeen word geglo dat ongeveer 70 000 inheemse Amerikaners gedwing is om van Georgia, Alabama, Mississippi, Virginia, Tennessee en Florida na Oklahoma te migreer. Tydens die reis sterf baie as gevolg van hongersnood en siektes.
Die 'Oklahoma boomer' is 'n bekende naam van laat. Tans is daar duisend of meer boomers in Oklahoma. Hulle is opgeslaan op Cheeota Creek, ses myl van Arkansas City, aan die suidelike grens van Kansas. Ten suide van hulle lê die Indiese gebied. Byna in die middel van die gebied strek die Oklahoma -land, 'n buitengewoon vrugbare en aantreklike gebied. Die boomers wil daarop marsjeer, daarin vestig en dit besit. Die Amerikaanse regering sê dat hulle dit nie moet doen nie; dat die land aan die Indiane verpand is. Die boomers verklaar dat hulle dit sal doen. Amerikaanse troepe is teenoor die kamp van die boomers, aan die teenoorgestelde kant van Cheeota Creek, geplaas. Hulle het bevele om die boomers nie toe te laat om hul voete in die Indiese gebied te sit nie. Ander Amerikaanse troepe word in die gebied - in die Oklahoma -land - geplaas om dit teen die boomers te beskerm. Uit die verslae wat na ons toe kom, is daar waarskynlik enige tyd 'n uitbraak en bloedvergieting.
In November laas oorlede kaptein David L. Payne, beter bekend as Oklahoma Payne. Hy was die oorsprong en eerste leier van die boomers in Oklahoma. Hy was 'n man met hardnekkige oortuigings. Hy het beweer dat die Oklahoma -gronde openbare eiendom is, waarop hy en sy volgelinge die reg het om te vestig. Hierdie lande is, soos gesê, vrugbaar en wenslik. Hulle lê 'n bietjie oos van die middel van die Indiese gebied. Hulle beslaan ongeveer agtienhonderd vierkante myl. Van noord na suid op hul langste deel meet hulle sestig myl, en hulle strek veertig myl op die punt van hul grootste breedte. Hulle word in die noorde begrens deur die Cherokee -strook grond wat wes van die Arkansasrivier lê; in die ooste deur die voorbehoude van die Pawnee-, Iowa-, Kickapoo- en Pottawattomie -stamme van Indiërs; in die suide by die Kanadese rivier; en in die weste met die voorbehoud van die Cheyenne- en Arrapahoe -Indiane. In hierdie perke is 1,887,800 hektaar ingesluit, 'n halfmiljoen hektaar meer as wat in die deelstaat Delaware bestaan. Kolonel Boudinot, 'n Cherokee, het die naam van Oklahoma aan die land gegee. Dit is 'n woord uit die Cherokee -taal en beteken 'die tuiste van die rooi man'. Die kortste pad na die Oklahoma -land vanaf Kansas is vanaf Caldwell, aan die grens van Kansas, langs 'n verhoogpaadjie en beespaadjie wat na Fort Reno, aan die westelike grens van Oklahoma, loop.
Die oorspronklike plan om die Indiese gebied af te sonder en om Indiërs uit Florida, Georgia, Kentucky, Tennessee, Ohio, Iowa, Kansas en ander state daar te vergader, was wys en oordeelkundig toe ons regering so 'n beleid ingewy het. Destyds was die Indiese gebied veronderstel om so afgeleë te wees dat die Indiërs wat daar geleë was, nooit deur die blanke ras gemolesteer of versteur sou word nie en so ver verwyderd was dat dit nie 'n steurende element sou wees nie. Tog kan staatsmanne soos Webster, Calhoun en Clay nie die vloed van westelike emigrasie of die effek van spoorvervoer voorsien nie. In 1885 het die Indiese gebied omring geword deur state en gevestigde gemeenskappe, en was dit in die hartjie van die Amerikaanse vasteland, sonder burgerlike regering. 'N Verandering is noodsaaklik geëis, ten goede vir die Indiane sowel as vir die mense van ons land.
Dat die kongres die president moet magtig om 'n kommissie van drie ervare, bekwame manne aan te stel wat bevoeg is om met die verskillende stamme te behandel; om alle wettige of regverdige aansprake op titels te oorweeg; om aan die Indiese bewoners van die gebied sulke stukke grond toe te ken wat nodig is vir hul ondersteuning, maar twintig jaar lank nie oordraagbaar nie; dat hul titel vir die res so ver geblus is dat dit in vertroue gehou kan word of deur die regering verkoop kan word, en dat 'n voldoende hoeveelheid van die opbrengs aan hulle verleen moet word om hulle te vrywaar vir enige belang wat hulle in die lande mag besit; dat genoeg van die opbrengs voorsien word sodat die Indiane in die gebied selfonderhoudend kan word; die grond wat nie nodig was vir die Indiese besetting nie, moet oopgemaak word vir skikking ingevolge dieselfde wette en reëls as wat op die openbare domein toegepas is.
Daar is waarskynlik nêrens anders in die wêreld so 'n merkwaardige versameling nedersettings wat nou langs die grenslyne van die nuwe gebied gestrek is en wag vir die 22ste April om te arriveer nie. Hulle het gereelde name, soos Beaver City en Purcell, met hotelle en winkels. Sommige van hulle het 'n bevolking van 1500, en in een winkel word gesê dat die bruto inkomste op 'n enkele dag $ 500 beloop het. Tog is daar byna geen permanente gebou nie. Een stad is bekend daarvoor dat hy 'n gipshuis het waarin die spoorwegagent woon. Die boomers woon meestal in uitgegrawe huise, met 'n paar growwe houthutte en baie tente. Tog word sake gereeld bedryf, en daar is 'n skaal van huurgeld wat wissel van $ 5 tot $ 25 per jaar. Kleredrag is die moeilikste ding om te bekom, en die 10 000 boomers wat dus op die drumpel van die beloofde land wag, lyk meer soos Indiërs as beskaafde mense. Benewens hierdie 10 000, word daar gesê dat daar nog duisende in die gewone dorpe en nedersettings naby die grens is, en daar word beraam dat die nuwe gebied 'n bevolking van 100 000 kan hê enkele maande nadat dit oopgemaak is vir vestiging. Die gejaag is onheilspellend vir die res van die Indiese gebied, want dieselfde gulsige oë is gevestig op die wat so gretig vasgemaak is op die gedeelte wat op die punt staan ​​te kry.
'Maak nie saak wat die mense jou teendeel vertel nie, daar is nie 'n man in hierdie stad wat sou bly as hy kon uitkom nie.' Dit was die pessimistiese opmerking van 'n prominente Oklahoman aan 'n vreemdeling, gemaak in 'n moeë tyd om te wag op 'n regeringsaanstelling; maar gelukkig vir die groei van die gebied is daar diegene binne sy perke wat nie so voel nie. Hulle sien in die nuwe land 'n kans om 'n nuwe begin te maak, onbelemmerd deur die kompetisie van oorvol distrikte, en verlig van oorstimulering van haas.
Voordat die beroemde "Run" waarmee Oklahoma geopen is, het die regering die dekke vir aksie skoongemaak. In die ou dae sou die distrik heeltemal aan die Indiane oorgegee word; maar in werklikheid bevat dit baie blanke inwoners van ongeskonde lewensgewoontes en los sedes. Beesmanne het lande gehuur vir weiding, en het die gewone rowwe, opwindende lewe van die cowboy gelei; gepaard met skerpsinnigheid teen wreedheid ter wille van wins en avontuur. Diegene van hierdie klas wat nou leef, het blykbaar uit die ervaring 'n restant van romanse agtergelaat wat die basis vorm van boeiende verhale. Die afgetrede cowboy, wat nou 'n kruidenierswinkel of 'n lewendige skuur in die middestad van die stad hou, lyk bloot 'n stadige, onwrikbare burger wie se lewe nog altyd in oorvol distrikte was; maar as sy vertroue verkry word, sal sy ongeletterde verhale 'n ware geskiedenis wees van die interessantste tydperk van die streek.
Behalwe die cowboys, was daar outlaws wat na die Indiese gebied gevlug het om die wraakgierigheid van beter bestuurde state te ontvlug. Eens binne die Indiese grense was daar alle moontlikhede vir die ontduiking van geregtigheid. Hier het die gevierde James-seuns af en toe 'uitgegrawe', waarheen hulle gevlieg het toe hulle 'n blaaskans van avontuur wou hê. Die ewe berugte Dalton-seuns, wat neefs van die Jameses was, het ook hier 'n huis gevind wat so gelukkig en sneltreine so winsgewend was, dat hulle baie huiwerig was om te vertrek, selfs nadat goedbedoelde mense die gebied as huisbewoners oorstroom het. Immuniteit teen straf is verseker deur die afwesigheid van plaaslike wetgewing. Stamwette het onder die Indiane geheers, maar het nie die vlugtelinge geraak nie; en, op voorwaarde dat 'n man nie in die moeilikheid was met die Indiane nie, was daar so min probleme om te lewe dat 'n mens wonder oor die rustelose gees wat hom weer in gevaar gebring het. Toe die grond van die Indiane gekoop is, is landmeters gestuur om die hele land in vierkante af te merk. Die plan is ongetwyfeld netjies in Washington geteken op die gladde oppervlak van 'n mooi pienk kaart waarin topografiese ongelykhede nie voorgestel is nie. Die lyne is ondersoek om 'n myl uitmekaar te loop, noord en suid, oos en wes, elk om 'n snelweg aan te dui, en elke vierkante myl tussen hulle om 'n gedeelte voor te stel. Die bedoeling was om elke setlaar 'n kwartafdeling van honderd en sestig hektaar te gee. Die owerhede in Washington het, terwyl hulle na die vlakte van die kaart kyk, vergeet dat die land wat hulle geometries verdeel het, gereeld deur diep klowe en slote gebreek word: ... as gevolg daarvan wyk die reisiger nooit van die kompas af nie, maar sy perd swoeg teen 'n heuwel, bereik die kruin, skuif af teen die verder helling, steek 'n onbeskofte brug oor en klim 'n ander heuwel om die proses vir onbepaalde tyd te herhaal. Die hooglande is altyd kaal van bome, maar die slote is dik beboste; en as die paaie die bome kon volg, sou 'n dankbare skaduwee teen die meedoënlose son verseker gewees het, en skilderagtige skoonhede die plaaskinders op pad na verre skoolhuise sou verlei het.
Kaarte van die Indiese gebied, die Dawes -wet en Will Rogers ' inskrywingsdossier
Die federale Indiese beleid gedurende die tydperk van 1870 tot 1900 was 'n afwyking van vroeëre beleide wat gedomineer is deur verwydering, verdrae, voorbehoude en selfs oorlog. Die nuwe beleid het spesifiek gefokus op die verbreking van voorbehoude deur grondtoewysings aan individuele inheemse Amerikaners toe te staan. Baie opregte individue het geredeneer dat as 'n persoon wit klere en maniere aanneem en verantwoordelik was vir sy eie boerdery, hy sy Indiër geleidelik sou laat val en in die bevolking sou opgeneem word. Dan sou die regering nie meer nodig hê om toesig te hou oor die welsyn van die Indië op die paternalistiese manier wat hy moes doen nie, of om geringe annuïteite te voorsien wat die Indiër in 'n ondergeskikte en armoedige posisie sou hou.
Op 8 Februarie 1887 het die kongres die Dawes Act goedgekeur, vernoem na die outeur daarvan, senator Henry Dawes van Massachusetts. Die wet, ook bekend as die Algemene Toewysingswet, het die president toegelaat om die reservaatgrond, wat deur die lede van 'n stam gemeen was, op te deel in klein toewysings wat aan individue uitgedeel moes word. Inheemse Amerikaners wat registreer op 'n stamrol, is dus toegewys aan reservasiegrond. 'Aan elke hoof van 'n gesin, 'n kwart van 'n afdeling Aan elke enkele persoon ouer as agtien jaar, een-agtste van 'n seksie Aan elke weeskind onder agtien jaar, een-agtste van 'n afdeling en aan mekaar enkellopende jonger as agtien jaar wat nou lewe, of wat gebore kan word voor die datum van die bevel van die president wat 'n toewysing van die gronde wat in 'n voorbehoud omhels word, opdrag gee, 'n sestiende van 'n afdeling ... "
Artikel 8 van die wet bepaal groepe wat van die wet vrygestel sou word. Dit verklaar dat "die bepalings van hierdie wet nie tot die gebied beset is wat deur die Cherokees, Creeks, Choctaws, Chickasaws, Seminoles en Osage, Miamies en Peorias en Sacs and Foxes in die Indiese gebied beset is nie, en ook nie tot enige van die voorbehoude van die Seneca Nation of New York Indiane in die staat New York, en ook nie die gebied in die staat Nebraska wat grens aan die Sioux Nation in die suide nie. "
Die daaropvolgende gebeure het die bepalings van die wet egter ook tot hierdie groepe uitgebrei. In 1893 het president Grover Cleveland die Dawes -kommissie aangestel om te onderhandel met die Cherokees, Creeks, Choctaws, Chickasaws en Seminoles, wat bekend gestaan ​​het as die vyf beskaafde stamme. As gevolg van hierdie onderhandelinge is verskeie dade uitgevaardig wat 'n deel van gemeenskaplike eiendom aan lede van die Vyf Beskaafde Stamme toegeken het in ruil vir die afskaffing van hul stamregerings en erkenning van staats- en federale wette.
Om die toegekende grond te ontvang, moes lede by die Buro vir Indiese Sake inskryf. Nadat hy ingeskryf is, het die persoon se naam op die "Dawes rolls" gegaan. Hierdie proses het die BIA en die sekretaris van die binneland bygestaan ​​om die geskiktheid van individuele lede vir grondverdeling te bepaal.
Die doel van die Dawes -wet en die daaropvolgende wette wat die aanvanklike bepalings uitgebrei het, was na bewering om die Indiese eiendomsreg te beskerm, veral tydens die stormloop van die 1890's, maar in baie gevalle was die resultate baie anders. Die grond wat aan die Indiane toegeken is, sluit woestyn- of naby-woestynlande in wat nie geskik is vir boerdery nie. Boonop was die tegnieke van selfonderhoudende boerdery baie anders as hul stamwyse. Baie Indiërs wou nie die landbou begin nie, en diegene wat wel wou boer, kon nie die gereedskap, diere, saad en ander benodigdhede bekostig om aan die gang te kom nie. Daar was ook probleme met erfenis. Dikwels erf jong kinders lotte wat hulle nie kon boer nie omdat hulle na koshuise weggestuur is. Verskeie erfgename het ook 'n probleem veroorsaak toe verskeie mense 'n erf erf, die grootte van die besittings te klein geword het vir doeltreffende boerdery.
Die dokumente wat hier verskyn, bevat kaarte van die Indiese gebied voor en na die inwerkingtreding van die Dawes-wet en twee dokumente uit die 21-bladsy-inskrywingsaansoek van die Amerikaanse humoris Will Rogers.
Die Dawes Act of General Allotment Act van 1887. Amerikaanse statute in die groot 24: 388-91 (aanlyn beskikbaar vanaf Ons dokumente op http://www.ourdocuments.gov/doc.php?doc=50&page=transcript).
Kelly, Lawrence C. Federale Indiese beleid. New York: Chelsea House Publishers, 1990.
Kaart van die Indiese gebied
Rekords van die Algemene Landkantoor
Clement V. en William P. Rogers se aansoek
Vir inskrywing by die vyf beskaafde stamme
Rekords van die Buro vir Indiese Sake
Hierdie artikel is geskryf deur Kerry C. Kelly, 'n onderwyser aan die Hunterdon Central Regional High School, in Flemington, NJ.
Indiese gebied: die wegspoor na Oklahoma
Ongeveer een uit elke 12 inwoners van Oklahoma is 'n inheemse Amerikaner - 'n hoër persentasie as in enige ander Amerikaanse staat.
Hierdie demografie is grootliks die vrugte van Amerika se 19de-eeuse uitbreiding na die suide en weste. Namate wit setlaars meer grond gesoek het om katoen te oes, het hulle 'n hindernis teëgekom: die nasies Cherokee, Creek, Choctaw, Chicasaw en Seminole het reeds op die betrokke lande gewoon.
Van 1814 tot 1824 het Andrew Jackson, destyds 'n militêre bevelvoerder, die leiding geneem in die onderhandeling van verdragte wat handel dryf oor die lande wat blankes in Indië gehou het vir erwe wat verder weswaarts was. Die VSA het dele van Georgia, Tennessee, Mississippi, Kentucky en Noord-Carolina, sowel as driekwart van Alabama en Florida, verkry.
Stamleiers het ingestem tot die verdrae in die hoop om vrede te behou en 'n deel van hul grond te behou. Hierdie hoop is in 1823 in die wiele gery, toe die Hooggeregshof beslis het dat Indiërs nie titel kan besit op lande binne die grense van die VSA nie
Sommige stamme in die suidooste van die VSA het vrywillig weswaarts verhuis na die uitspraak van die Hooggeregshof. Baie het weerstand gebied - sommige deur te probeer assimileer of saam te werk met blanke setlaars, ander deur uitdaging en selfs oorlogvoering.
In 1830 het die Kongres die Indian Removal Act goedgekeur, wat die VSA gemagtig het om lande wes van die Mississippirivier op te ruim vir stamme. 'N Ander handeling, wat in 1834 uitgevaardig is, het tot stand gekom wat bekend gestaan ​​het as die Indiese gebied, insluitend die moderne Oklahoma.
Die wette het gehelp om die grondslag te plaas vir massa -gedwonge migrasie van stamme, aangesien die Amerikaanse regering hul lande in die noorde en ooste met geweld opgeëis het. Binne minder as vyf dekades het meer as 60 stamme gewillig of met geweld na die Indiese gebied verhuis.
In een van die berugste gedwonge migrasies het Amerikaanse soldate met bajonet wat duisende Cherokees uit hul lande in Georgië gesit het, uitgesit. Daar word vermoed dat ten minste 4 000 Cherokee omgekom het tydens 'n uitmergelende 1,200 myl trek, bekend as die 'Trail of Tears'.
Die Indiese gebied self het nie lank gehou nie. Die groei van spoorweë het meer wit setlaars wes van die Mississippi gebring. Namate die Amerikaanse bevolking swel, het die kongres groot dele van die gebied oopgemaak vir vestiging.
Teen die vroeë 20ste eeu is die Indiese gebied afgeskaf. Die oorblywende stukke grond is van stamentiteite aan individuele Indiane herverdeel. Dit het dit moontlik gemaak dat Oklahoma in 1907 staatskaping kon verkry, maar dit het ook Indiese besittings versprei.
Indiese gebied - Geskiedenis
Die Seminole was, net soos hul Five Civilized Tribes -broers, in die 19de eeu slagoffers van 'n berekende reiniging van inheemse Amerikaners in die Verenigde State. Deur dwang, bedrog en uiteindelik geweld, het die Amerikaanse regering die suidoostelike stamme wes van die Mississippirivier hervestig. Terwyl baie gedwing is om moeisame en onverskillige optogte na hul nuwe lande te trek, het die Seminole teruggetrek na die Everglades in Florida en het hulle verhuis deur drie groot Seminole -oorloë.
Hierdie verbintenisse was meer as 'n dekade lank die langste, duurste en bitterste verwyderingsoorloë wat deur die Amerikaanse regering gevoer is. In die nadraai is minder as drieduisend Seminoles na die Indiese gebied verwyder, terwyl ongeveer driehonderd in die moerasse van Sentraal -Florida oorgebly het.
By aankoms in die Indiese gebied sou selfbeskikking hulle egter geweier word aangesien dit beperk was tot die Creek Nation en sy wette. Eers na 'n dekade se stryd en die politieke omwenteling van die burgeroorlog kon die stam in 1866 'n soewereine Seminole -nasie vorm met Wewoka as die gekose hoofstad.
Seminoles: 'n Mense wat nooit oorgegee het nie
Die Seminole word ingedeel onder die Muskogese volke, 'n groep oorblywende stamme wat saamgesnoer het om hierdie afdeling in Florida te vorm tydens die grensoorloë tussen die Spaanse en die Engelse koloniste aan die grens tussen Florida en Carolina in die 18de eeu. Die naam Seminole, wat omstreeks 1778 vir die eerste keer op die stam toegepas is, is afkomstig van die Creek -woord 'semino le', wat 'weghol' beteken, wat emigrante beteken wat die hoofliggaam verlaat en elders gevestig het.
In 1817, met die beskuldiging dat die Seminole weghol -slawe huisves, beveel Andrew Jackson byna 3 000 troepe om die stad Mikasuki aan te val en te verbrand, met die aanvang van die eerste Seminole -oorlog. Kort daarna het Spanje Florida aan die VSA afgestaan ​​en die Seminole onder Amerikaanse jurisdiksie gebring. 'N Verdrag het die stam later 'n gereserveerde kanaal oos van Tampabaai voorsien.
In 1832 het die Payne's Landing Treaty alle grondeise van Florida van die stam weggeneem en dit na die Indiese gebied verwyder. Die bekragtiging van die verdrag in 1834 het die Seminole toegelaat drie jaar voordat die verwydering sou plaasvind. Maar volgens die interpretasie van die Amerikaanse regering het 1835 (nie 1837) die tydperk van drie jaar voor die verwydering geëindig nie. Die Seminole het nie saamgestem nie, en hulle bittere opposisie het gelei tot die tweede, of Groot Seminole -oorlog. Onder die ergste hoofstukke in die geskiedenis van Indiese verwydering het die oorlog byna sewe jaar geduur en duisende lewens gekos. Dit eindig uiteindelik in 1842 met die ooreenkoms dat 'n paar honderd lede van die stam in Florida kan bly. Hulle het in die moerasse van Florida gebly, maar het nooit oorgegee nie. Hulle afstammelinge is vandag die Seminole in Florida.
Geen mense het met meer vasberadenheid baklei om hul eie grond te behou nie, en ook nie soveel opgeoffer om die geregtigheid van hul eise te handhaaf nie. Die verwydering van die stam van Florida na die Canadian Valley was die bitterste en duurste van alle Indiese verwyderings.
Namate stamleiers tydens die oorlog oorgegee het, immigreer hul volgelinge onder militêre begeleiding na die Indiese gebied. Die eerstes is gelei deur hoofman Holahti Emathla in die somer van 1836. Sy party, wat baie van hulle getal verloor het tydens die reis van twee maande, noord van die Kanadese rivier, in die huidige Hughes County. Hulle nedersetting was bekend onder die naam van hul invloedryke leier, Black Dirt (Fukeluste Harjo).
In Junie, kort na die aankoms van hoof Mikanopy by Fort Gibson, is 'n raad gehou met die Creek of the Lower Towns. Toe die kwessie van die ligging van die Seminole bespreek is, het Chief Mikanopy en die Seminole -leiers geweier om hulle in enige ander deel van die Creek -nasie te vestig as die traktaat wat hulle ingevolge die verdrag van 1833 opgedra het. 'N Verdrag wat deur die VSA onderteken is, en afvaardigings van die Seminole en Creek Nations in 1845 het die weg gebaan vir die aanpassing van die probleme wat tussen die twee stamme ontstaan ​​het. Die Seminole kan oral in die Creek -land vestig, hulle kan hul eie stadsregering hê, maar onder die algemene wette van die Creek Nation.
Teen 1849 was die Seminole -nedersettings geleë in die vallei van die Deep Fork suid van die Kanadese in die huidige westelike deel van Okfuskee en Hughes, en naburige dele van Seminole County. Die eerbiedwaardige opperhoof Mikanopy, wat die ou Oconee verteenwoordig, sterf in 1849. Hy word opgevolg deur sy neef, Jim Jumper, wat gou opgevolg word deur John Jumper, wat as krygsgevangene na die Indiese gebied gekom het. Hy word een van die groot manne in die geskiedenis van Seminole en regeer as hoof tot 1877, toe hy bedank om al sy tyd aan sy kerk te wy. Wild Cat, die hoofadviseur van Chief Mikanopy gedurende sy laaste jare, het nooit aanvaar dat hy onder die heerskappy van die Creek Nation was nie. Alhoewel sy sienings uiteindelik kragtens die Verdrag van 1856 gewen het, het hy geen wins daaruit gemaak nie, want ses jaar tevore het hy die Indiese gebied verlaat om 'n Seminole -kolonie in Mexiko te begin.
Teen 1868 kon die vlugtelinge se stamgroepe hulle uiteindelik vestig in die gebied wat bekend staan ​​as die Seminole Nation. Vir die eerste keer in 75 jaar het hulle 'n kans gehad om stamsolidariteit te bewerkstellig. Hulle raadshuis is gebou in Wewoka, die aangewese hoofstad van die Seminole Nation.
Toe die Seminole -mense hul laaste vestiging in die Indiese gebied maak, is daar agt stampleine in verskillende dele van die land gevestig waar die ou seremonies, danse en balspeletjies gehou is. Twee van hierdie vierkantige terreine was bekend as Tallahasutci of (Tallahasse) en Thliwathli of (Therwarthle). Daar is nog steeds 'n los organisasie van die twaalf Seminole & quottowns & quot of & quotbands & quot wat om politieke en geografiese redes georganiseer is om die stamregering wat vroeër in Florida bestaan ​​het, weer te vestig.
Die grondwetlike konvensie van Oklahoma het die hele Indiese gebied in 40 provinsies verdeel, geen provinsie is presies soos die
Indiese nasie, graafskap of distrik voor die staat, met die uitsondering van die Seminole-nasie. Dit bly vandag as Seminole County.
Die Seminole -nasie is inderdaad lewendig en lewendig met sy stamkultuur, taal, kerke en sy kuns.
Blaai volgens onderwerp
Die gedwonge verwydering van die Vyf Stamme uit hul tuislande in die suidoostelike Verenigde State na die Indiese Gebied in die 1830's het ook die Afro -Amerikaanse slawe wat deur baie stamlede besit word, ingesluit. Die oorgang van hierdie slawe na Amerikaanse burgerskap is uniek in die geskiedenis van rasseverhoudinge in die Verenigde State. Dit was 'n reis vol omstrede onderhandelinge tussen faksies van die Indiese nasies, die federale regering, kapitalistiese ontwikkelaars, swart en wit landboukolonisators en die vrymanne self. Pogings om die regte van die vrymanne te verseker, was een aspek van die stryd wat uiteindelik Indiese lande oopgemaak het vir nie-Indiese nedersetting.
Teen die tyd dat die burgeroorlog uitbreek in 1861, het die stamme se lede ongeveer tien duisend slawe besit. Anders as slawerny in die suidelike state, was die vorm van slawerny in die Indiese gebied baie uiteenlopend. The Creek en Seminole trou dikwels met hul slawe en maak 'n wye verskeidenheid vryhede moontlik. Die Cherokee weerstaan ​​ondertrouery, maar voer goeie verhoudings op hul klein plase. Die Choctaw en Chickasaw het die stelsel van wit slawehouers op die katoenplantasies nader benader. In alle gevalle het die slawe aangepas by die patrone van die Indiese kulture in kleredrag, kos, taal en gemeenskaplike grondbesit. Episodes van mishandeling en geweld het plaasgevind, maar meer dikwels het weggeloopte slawe na die Indiese gebied gekom omdat hulle geglo het dat dit 'n minder rasbeperkende omgewing is.
Met die aanvang van die burgeroorlog het stamfraksies wat ten tyde van die verwydering begin het, weer na vore gekom in geweld oor die kwessies van slawerny en seksuele lojaliteit. Sommige Indiane het hul trou aan die Unie verklaar, maar ander groepe uit al die vyf stamme het ooreenkomste met die Konfederasie gesluit om voorraad en troepe te voorsien. Die slawe is in die kruisvuur vasgevang. Die oorlog in die Indiese gebied het begin met 'n aanval op getroue Creeks, Cherokees en weggeloopte slawe wat in 1861 na Kansas teruggetrek het. In die volgende vier jaar het guerrilla deur sowel die Unie as die Konfederale Indiese eenhede toegeslaan en desperate voedselsoorte baie van die vooruitstrewende plase, besighede vernietig. en huise van die gebied.
Die nasionale regering van Cherokee het hul slawe in Junie 1863 bevry, die enigste van die vyf stamme wat dit tot ná die oorlog kon doen, hoewel min slawehouers hierdie wet erken het. Swart Indiërs het by die Unie en die Konfederale leër aangesluit en hul bejaardes, vroue en kinders agtergelaat. Baie slawe -indiane het hul slawe verkoop en die gebied verlaat. Ander het op hul grond gebly totdat die geweld hulle gedwing het om met hul slawe terug te trek na Arkansas of suid na die Rooi Rivier en in Texas. Swart Indiese vlugtelinge het na Kansas gevlug, na die landerye verhuis wat voorheen deur hul eienaars beset was, of omgejaag vir beskerming naby Fort Gibson. Honger, siekte, blootstelling, vrees en geweld het hul lewens gekenmerk. Toe die oorlog eindig met Cherokee Brig. Gen. Stand Watie se oorgawe in Junie 1865 het die Vyf Stamme nie meer die outonomie oor hul eie stamsake uitgeoefen nie.
Federale regeringsamptenare het geweier om die verdeeldheid binne die leiding van die stamme of die bydraes van die lojale faksies tot die oorlogspoging te erken, en verkies om hulle almal as rebelle te hanteer en 'n strafvredesooreenkoms aan te gaan. Stamleiers het eers vergader in Fort Smith, Arkansas, en later in Washington, DC, om verdragsonderhandelinge te voer. Groot grondsessies, spoorwegweg en 'n verenigde territoriale regering was een van die regering se eise, maar die mees komplekse kwessie het gehandel oor die lot van die vrymanne. Die regering het aangedring op die afskaffing van slawerny en die opneem van die vrymanne in hul onderskeie stamgroepe met volle burgerskapregte. Al die Indiese nasies was bereid om slawerny te beëindig, maar burgerskapregte verleen toegang tot grond- en stamgeld sowel as politieke mag. Hierdie kwessie het die onderhandelinge verleng. Toe berigte in Washington kom dat die vrymense mishandel en in slawerny gehou word, is genl.maj. John Sanborn gestuur om die aanklagte te ondersoek, voorrade te versprei om sommige van die lyding te verlig en die regering se standpunt ten opsigte van die regte van vrymanne duidelik te maak. Indiese leiers was ontsteld oor Sanborn se inmenging en die verhoogde status van hul voormalige slawe.
Elke verdrag het op 'n manier die probleem met die vryman hanteer. Die Seminole het hul verdrag in Maart 1866 onmiddellik aangegaan en aan hul vrymanne volle burgerskap verleen. Na uitgebreide onderhandelinge het die noordelike en suidelike Creek -faksies ingestem tot 'n soortgelyke verdrag. Die Choctaw en Chickasaw bly gekant teen die aanneming van die vrymanne. Hul verdrag, wat einde April onderteken is, het $ 300,000, die opbrengs van die verkoop van hul westelike gronde, in vertroue gehou totdat die stamme wette aanvaar het waarin die regte van hul vrymanne erken word. As hierdie wette nie verskyn nie, sou die regering die vrymanne uit die lande van Choctaw en Chickasaw verwyder en die geld namens hulle gebruik. Die Choctaw verleen eers aan 1883 burgerskapregte aan hul vrymanne, en die Chickasaw het hulle s'n nooit aangeneem nie. The government refused to carry out its responsibility of removing the freedmen as well, leaving them in helpless limbo. In July 1866 the Cherokee were the last group to conclude their treaty. They allowed adoption of the freedmen residing in the Cherokee Nation at the time of the treaty signing and those who would return within a six-month time period. In November the Cherokee amended their constitution, granting full citizenship to their freedmen.
Gary R. Kremer, "'For Justice and a Fee': James Milton Turner and the Cherokee Freedmen," Die Kronieke van Oklahoma 58 (Winter 1980–81).
Walt Wilson, "Freedmen in Indian Territory During Reconstruction," Die Kronieke van Oklahoma 49 (Summer 1971).
After the war, the United States used the fact that some members of these tribes fought for the Confederacy as an excuse to extract land cessions from them white Americans had turned their eyes farther west, and Indian Territory now looked like an attractive place for settlement. These land cessions were cemented in the Treaties of 1866, in which the five slaveholding nations also agreed to emancipate their slaves, give them all the rights of tribal citizens and provide them with land allotments. The same treaties that reneged on the United States&rsquo promise to the Chickasaw and Choctaw Nations to never disturb them in their new western home, and which took even meer land from them, provided my family with their land&mdashmaking them part of the only group people of African descent in the world to receive what we might see as a form of direct, large-scale reparations from the federal government.
Het jy geweet? In the 1930s, more than a million Oklahoma residents moved to California as a result of the Dust Bowl and the Great Depression. They were known as &quotOkies," a term that was initially pejorative but became a badge of pride for later generations.
Bevolking: 3,751,351 (2010)
Leuse: Labor Omnia Vincit ("Labor Conquers All Things")
Kathryn E. Holland Braund, Deerskins and Duffels: The Creek Indian Trade with Anglo-America, 1685-1815, 2de uitg. (Lincoln: University of Nebraska Press, 2008).
Joel W. Martin, Sacred Revolt: The Muskogees 'Struggle for a New World (Boston: Beacon Press, 1991).
Julie Anne Sweet, Onderhandel vir Georgië: British-Creek Relations in the Trustee Era, 1733-1752 (Athene, Ga .: University of Georgia Press, 2005).
David S. Williams, Van heuwels tot megakerk: die godsdienstige erfenis van Georgia (Athene: University of Georgia Press, 2008).