On Mei 30, 2012 Desember 28, 2012 By baptistekerkkemptonparkIn Uitverkiesing
‘n Vriend van my het in die verlede oor die verderfleer gesê: “Ek haat dit meer as enige ander leerstelling in die Bybel.” Hy het natuurlik intussen wyser geword. Wat presies is die verderfleer? Die verderfleer is ‘n leerstelling wat basies sê: “As God mense vir die hemel uitgekies het, is dit logies dat Hy ander uitverkies het om hel toe te gaan.” 1 Tessalonisense 5:9sê: “Want God het ons nie bestem tot toorn nie, maar om die saligheid te verkry deur onse Here Jesus Christus”. Nie almal is bestem tot die ewige lewe nie, en daarom kan ons veilig aflei dat sommige bestem is tot toorn. Verskeie Bybelverse wys dit.
“En as God, al wil Hy sy toorn bewys en sy mag bekend maak, tog met groot lankmoedigheid die voorwerpe van toorn wat vir die verderf toeberei is, verdra het” (Romeine 9:22).
“Alles het die Here gemaak vir sy doel, ja, ook die goddelose vir die dag van onheil.” (Spreuke 16:4).
“vir dié wat hulle daarteen stamp, omdat hulle aan die woord ongehoorsaam is, waarvoor hulle ook bestem is.” (1 Petrus 2:8).
“Want sekere mense het ingesluip wat lank tevore al opgeskryf is vir hierdie oordeel, goddelose mense wat die genade van onse God verander in ongebondenheid, en die enigste Heerser, God, en onse Here Jesus Christus verloën.” (Judas 4).
Hoe moet ‘n gelowige op die uitverkiesingsleer en die verderfleer reageer? Ons moet God prys vir die uitverkiesing. Ons moet Hom dank vir sy liefde en genade; vir sy goedheid om ons uit te kies vir verlossing. Let op hoe Jesus en Paulus presies dít doen:
“In dieselfde uur het Jesus Hom in die gees verheug en gesê: Ek loof U, Vader, Here van die hemel en die aarde, dat U hierdie dinge verberg het vir wyse en verstandige mense en dit aan kindertjies geopenbaar het. Ja, Vader, want so was dit u welbehae. Alles is aan My oorgegee deur my Vader; en niemand weet wie die Seun is nie, behalwe die Vader, en wie die Vader is nie, behalwe die Seun en hy aan wie die Seun dit wil openbaar.” (Lukas 10:21-22).
“Geseënd is die God en Vader van onse Here Jesus Christus wat ons geseën het met alle geestelike seëninge in die hemele in Christus, soos Hy ons in Hom uitverkies het voor die grondlegging van die wêreld om heilig en sonder gebrek voor Hom in liefde te wees, deurdat Hy ons voorbeskik het om ons as sy kinders vir Homself aan te neem deur Jesus Christus, na die welbehae van sy wil, tot lof van die heerlikheid van sy genade waarmee Hy ons begenadig het in die Geliefde.” (Efesiërs 1:3-6).
Oor die verderf van sondaars moet ons saam met die apostel Paulus treur. Dit is nie iets waaroor ons bly is nie. “Ek spreek die waarheid in Christus, ek lieg nie my gewete getuig saam met my in die Heilige Gees dat dit vir my ‘n groot droefheid is en ‘n onophoudelike smart vir my hart. Want ek sou self kon wens om ter wille van my broers, my stamgenote na die vlees, ‘n vervloeking te wees, wég van Christus af.” (Romeine 9:1-3). God self het berou oor die verlorenheid van sondaars. In Esegiël 18:32 sê die Here: “Want Ek het geen behae in die dood van hom wat sterwe nie, spreek die Here Here. Bekeer julle dan en lewe.” Jesus het getreur oor Jerusalem wat haar nie wou bekeer nie (sien Lukas 19:41). Ons mag dalk wonder hoe God oor sondaars kan treur as Hý bestem het dat hulle verlore gaan? John Piper probeer hierdie kwessie in sy boek The Pleasures of God aanspreek. Piper skryf:
“A certain Major André had jeopardized the safety of the young nation through ‘rash and unfortunate’ treasonous acts. Marshall says of the death warrant, signed by Washington, ‘Perhaps on no occasion of his life did the commander-in-chief obey with more reluctance the stern mandates of duty and of policy.’ Dabney observes that Washington’s compassion for André was ‘real and profound.’ He also had ‘plenary power to kill or to save alive.’ Why then did he sign the death warrant? Dabney explains, ‘Washington’s volition to sign the death-warrant of André did not arise from the fact that his compassion was slight or feigned, but from the fact that it was rationally counterpoised by a complex of superior judgments…of wisdom, duty, patriotism, and moral indignation.’
Dabney imagines a defender of André, hearing Washington say, ‘I do this with the deepest reluctance and pity.’ Then the defender says, ‘Since you are supreme in this matter and have full bodily ability to throw down that pen, we shall know by your signing this warrant that your pity is hypocritical.’ Dabney responds to this by saying, ‘The petulance of this charge would have been equal to its folly. The pity was real, but was restrained by superior elements of motive. Washington had official and bodily power to discharge the criminal, but he had not the sanctions of his own wisdom and justice.’ The corresponding point in the case of divine election is that ‘the absence of a volition in God to save does not necessarily imply the absence of compassion.’ God has ‘a true compassion, which is yet restrained, in the case of the …non-elect, by consistent and holy reasons, from taking the form of a volition to regenerate.’ God’s infinite wisdom regulates his whole will and guides and harmonizes [not suppresses] all its active principles.’
In other words, God has a real and deep compassion for perishing sinners. His expression of pity and his entreaties have heart in them. There is a genuine inclination in God’s heart to spare those who have committed treason against his kingdom. But his motivation is complex and not every true element in it rises to the level of effective choice. In his great and mysterious heart there are kinds of longings and desires that are real – they tell us something true about his character. Yet not all of these longings govern God’s actions. He is governed by the depth of his wisdom through a plan that no ordinary human deliberation would ever conceive (Romans 11:33-36;1 Corinthians 2:9). There are holy and just reasons for why the affections of God’s heart have the nature and intensity and proportion that they do.” (Mentor; ROSS-SHIRE; 2001; pp.147-148).
Alhoewel daar so iets soos die verderfleer bestaan, kies sondaars om Jesus te verwerp (sien deel 5 van Is God goed? om die spanning tussen hierdie twee waarhede op te los). Juis daarom hou God hulle ook verantwoordelik vir hulle sondes. Jesus self het gesê: “En julle wil nie na My kom om die lewe te hê nie.” (Johannes 5:40). Die dryfveer agter God se uitverkiesing is sy liefde en genade. Die dryfveer agter sy keuse om sondaars te verdoem is sy reg en geregtigheid. Hierdie kort preek beantwoord nie al die vrae wat ons het nie. Baie vrae sal nie in hierdie leeftyd beantwoord word nie. Al wat ons kan doen is om saam met Moses te sê: “Die verborge dinge is vir die Here onse God; maar die geopenbaarde dinge is vir ons en ons kinders tot in ewigheid, om te doen al die woorde van hierdie wet.” (Deuteronomium 29:29). Ons taak is nie om aan ongelowiges die uitverkiesingsleer of die verderfleer te verkondig nie, maar Jesus Christus en Hom as gekruisigde.
Voor sy bekering het John Bunyan gestry met die vraag of hy uitverkies is of nie. Ek het al self in my bediening gelowiges ontmoet wat twyfel oor hierdie kwessie: “Wat as ek nie uitverkies is nie?”, wonder hulle. Ek het al met ongelowiges te doen gehad wat sê: “Dit help nie ek glo nie, want dalk is ek nie uitverkies nie.” My reaksie is eenvoudig dít: As jy in Jesus glo kan jy seker wees jy is uitverkies. Handelinge 13:48 sê immers dat almal wat uitverkies is tot geloof sal kom. Ek wil ook reageer deur vir ongelowiges te sê: Jy weet nie of jy uitverkies is of nie. God beveel jou eenvoudig om jou te bekeer en die evangelie te glo; nie om te probeer uitwerk wat in sy ewige gedagtes aangaan nie. Net gelowiges kan waarlik weet of hulle uitverkies is. Charles Spurgeon het dit vergelyk met ‘n deur. Bo die kosyn staan daar: Bekeer jou en glo in Jesus. As jy deur die deur gestap het, kan jy omdraai en bokant die ander kosyn kyk. Daar staan: uitverkies en tot die ewige lewe bestem. Slegs dié wat geglo het en hulle bekeer het kan weet dat hulle uitverkies is. Volgens v.28-30 is roeping (wedergeboorte) en geloof (regverdigmaking) bewyse dat jy deur God verkies is. 2 Petrus 2:10(sien konteks) wys dat gehoorsaamheid die bewys is dat ‘n persoon uitverkies is. Daarom kan Petrus sê dat ons seker moet maak dat ons uitverkies is. Die vraag is dan nie of jy die sondaarsgebed gebid het nie, maar of jy nóú die voorgenoemde tekens in jou lewe sien.
Ek het een keer in bediening met ‘n vrou te doen gekry wat bekommerd was dat haar kinders dalk nie uitverkies is nie. Volgens die Bybel gebeur dit dikwels dat kinders van gelowige ouers uitverkies is. God het juis vir jóú daardie kinders gegee, sodat hulle gedurig die evangelie kan sien en hoor. Hierdie verband word duidelik in die volgende verse:
“En hierdie woorde wat ek jou vandag beveel, moet in jou hart wees; en jy moet dit jou kinders inskerp en daaroor spreek as jy in jou huis sit en as jy op pad is en as jy gaan lê en as jy opstaan. Ook moet jy dit as ‘n teken bind op jou hand, en dit moet as ‘n voorhoofsband tussen jou oë wees. En jy moet dit op die deurposte van jou huis en op jou poorte skrywe.” (Deuteronomium 6:6-9).
“Maar die goedertierenheid van die Here is van ewigheid tot ewigheid oor die wat Hom vrees, en sy geregtigheid vir kindskinders” (Psalm 103:17).
“Wie in sy regskapenheid wandel as ’n regverdige – gelukkig is sy kinders ná hom.” (Spreuke 20:7).
“En julle vra: Waarom? Omdat die Here getuie is tussen jou en die vrou van jou jeug aan wie jy ontrou geword het, terwyl sy tog jou metgesel is en die vrou van jou verbond. Het Hy dan nie een mens gemaak nie, hoewel Hy gees oorgehad het? En waarom die een? Hy het ‘n geslag van God gesoek. Neem julle dan in ag ter wille van julle gees en wees nie ontrou aan die vrou van jou jeug nie.” (Maleagi 2:14-15).
“Die vader merk toe dat dit daardie uur was waarop Jesus vir hom gesê het: Jou seun lewe! En hy het self geglo en sy hele huis.” (Johannes 4:53).
“Want die belofte kom julle toe en julle kinders en almal wat daar ver is, die wat die Here onse God na Hom sal roep.” (Handelinge 2:39).
“hy sal woorde tot jou spreek waardeur jy en jou hele huis gered sal word.” (Handelinge 11:14).
“En toe sy en haar huisgesin gedoop is, het sy by ons aangedring en gesê: As u oordeel dat ek in die Here glo, kom dan in my huis en bly daar. En sy het ons gedwing.” (Handelinge 16:15).
“En hulle het aan hom die woord van die Here verkondig en aan almal wat in sy huis was. En in dieselfde uur van die nag het hy hulle geneem en hulle wonde gewas, en hy is onmiddellik gedoop, hy en al sy mense. Toe bring hy hulle in sy huis en sit hulle ‘n maaltyd voor; en hy het hom verheug met sy hele huisgesin dat hy tot geloof in God gekom het.” (Handelinge 16:32-34).
“En Crispus, die hoof van die sinagoge, het met sy hele huisgesin in die Here geglo; en ook baie van die Korinthiërs het, toe hulle hom hoor, gelowig geword en is gedoop.” (Handelinge 18:8).
“Ek het ook nog die huisgesin van Stéfanas gedoop. Verder weet ek nie of ek iemand anders gedoop het nie.” (1 Korintiërs 1:16).
“Want die ongelowige man is geheilig deur die vrou, en die ongelowige vrou is geheilig deur die man; want anders sou julle kinders onrein wees, maar nou is hulle heilig.” (1 Korintiërs 7:14). Wanneer dié vers sê die kinders is heilig, beteken dit eenvoudig dat hulle deur God afgesonder is om in ‘n evangelie-konteks groot te word. Ons kan nie hieruit sê dat hierdie kinders gedoop moet word nie, want anders moet ons die vers konsekwent toepas en sê dat die ongelowige vrou wat deur haar gelowige man ‘geheilig’ is, ook gedoop moet word.
Die bogenoemde tekste waarborg nie dat alle gelowige ouers se kinders gered sal word nie. Daar is die gevalle van Esau, Absalom, en sommige konings van Israel wat ten spyte van hulle gelowige ouers nie gered is nie. Die bogenoemde tekste regverdig ook nie die kinderdoop nie. Wat die tekste wel doen is om vir ons te wys dat God dikwels ouers en hulle kinders tot redding bring. Ouers moenie voortdurend bekommer of hulle kinders uitverkies is of nie. Hulle taak is eerder om vir hulle kinders te bid en die evangelie met hulle te deel. In beproewinge van enige soort kan hulle verseker weet dat God die seël van sy ewige liefde op hulle geplaas het (v.28-29, 37-39). Hulle kan Hom waarlik dank vir sy goedheid in verkiesing.
On Mei 19, 2012 Desember 28, 2012 By baptistekerkkemptonparkIn Uitverkiesing
Ek het onlangs ‘n foto gesien van ‘n ketting met ‘n groot slot aan. Een van die ketting se skakels het gebreek en is met ‘n ‘cable tie’ aan die ander skakel vasgemaak. As ‘n skelm een skakel van ‘n ketting geknip het kan hy inbreek. In v.29-30 is daar ‘n goue ketting: “Want die wat Hy vantevore geken het, dié het Hy ook vantevore verordineer om gelykvormig te wees aan die beeld van sy Seun, sodat Hy die eersgeborene kan wees onder baie broeders; en die wat Hy vantevore verordineer het, dié het Hy ook geroep; en die wat Hy geroep het, dié het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, dié het Hy ook verheerlik.” Al die persone wat gekies en bestem is, word ook geroep, geregverdig, en verheerlik. Anders gestel: almal wat uitverkies en vooruit bestem is, word ook gered en gaan hemel toe. Dit is dus nie waar dat almal uitverkies is nie. Let op dat die goue ketting in die ewige verlede begin (vantevore geken en bestem) en in die ewige toekoms eindig (verheerlik). As jy een skakel van die ketting knip, dan val alles plat. Verskeie verse in die Bybel bevestig dat God dié wat Hy uitverkies het ook red en hemel toe neem.
“En toe die heidene dit hoor, was hulle bly; en hulle het die woord van die Here geprys; en daar het gelowig geword almal wat verordineer was tot die ewige lewe.” (Handelinge 13:48). Let op dat hulle nie uitverkies is omdat hulle geglo het nie, maar dat hulle geglo het omdat hulle uitverkies is.
Reaksie 1: “Ek glo nie daar bestaan iets soos die uitverkiesing nie.” Antwoord 1: Romeine 9 en baie ander verse in die Bybel sê daar bestaan so iets. Onderwerp jou aan die Skrif en nie aan jou eie opinies nie. Reaksie 2: “Ek weet die Bybel praat oor die uitverkiesing, maar ek kan dit nie aanvaar nie.” Antwoord 2: Hou aan om te bid en die Skrif te bestudeer. Lees ook die res van hierdie reeks preke. Reaksie 3: “Ek glo in die uitverkiesing, maar dit maak nie ‘n praktiese verskil in my lewe as Christen nie.” Antwoord 3: Oor weke wat kom sal ek vir jou wys hoe hierdie leerstelling prakties is vir aanbidding, heiligheid, nederigheid, versoeking, vrees, twyfel, swaarkry, sending, babas wat sterf, kinders se redding, ens.
Reaksie 4: “Ek is baie opgewonde oor hierdie leerstelling en wil graag ander hiervan oortuig.” Antwoord 4: Wees versigtig en werk geduldig en stadig. Moenie met ander hieroor stry nie. Moet ook nie met ongelowiges hieroor in ‘n debat betrokke raak nie. Martyn Lloyd-Jones het gesê: “Men are not saved by believing the doctrine of election or by believing in predestination. The way of salvation is to believe on the Lord Jesus Christ.” En Octavius Winslow: “It is not essential to your salvation that you believe in election, but it is essential to your salvation that you believe on the Lord Jesus Christ.” En weer: “In your case as an individual debating the momentous question of how a sinner may be justified before God, your fist business is with Christ, and with Christ exlusively. You are to feel that you are a lost sinner, not that you are an elect sinner.” (aanhalings uit D. Martyn Lloyd-Jones; The Final Perseverance of the Saints (Romans 8:17-39); The Banner of Truth Trust; EDINBURGH; 1975; p.200).
On Mei 11, 2012 Desember 28, 2012 By baptistekerkkemptonparkIn Beloftes
Toe ek in die laerskool was het ek by die dorp se jaarlikse skou, ewe skelm ‘n stinkbom in die aankondiger se kantoor gebreek. Vriende het my gewaag om dit te doen. Na ‘n paar minute het die aankondiger gesê dat die persoon wat die stinkbom gebreek het na die kantoor toe moes kom en ‘n R10 beloning sou kry. ‘n Klomp kinders het in die kantoor vergader en gesê dat húlle die stinkbom gebreek het. Maar ek kon bewys presies waar die stinkbom gebreek was en het die beloning gekry. Jy sien, die beloning is nie gegee aan dié wat gesê het dit was hulle nie, maar aan die een wat dit gedoen het.
Die belofte in Romeine 8:28 is nie vir almal wat sê hulle is Christene nie, maar vir dié wat waarlik geroep (weergebore) is en God liefhet. Liefde vir God is ‘n kenmerk van en toets toets vir ware roeping. Die ware gelowige bly lief vir God selfs wanneer hy swaarkry verduur (v.18-27, 28). Toe Job en Dawid swaargekry het, het hulle steeds vir God liefgehad en aan Hom bly vashou (Job 13:15, Psalm 18:1). Sodra die vals gelowige swaarkry, dan val hy weg (Matteus 13:18-22). Sy liefde is soos ‘n oggend miswolk wat indrukwekkend lyk, maar gou verdwyn wanneer die son opkom (Hosea 6:4).
Uit die bognoemde waarhede moet die nuwe bekeerling leer dat God dikwels sy geloof en liefde toets deur kort ná sy redding beproewing te stuur. Sy aanhoudende liefde vir God wys dat sy redding eg is. Die persoon wat God verloën in swaarkry moet besef dat sy sogenaamde bekering vals was. Te veel mense kom ‘gou’ tot bekering deur sy hand op te steek, ‘n kaartjie in te vul, ‘n sondaarsgebed te bid, of tot voor te stap in ‘n kerk. Later, wanneer die beproewing slaan, word dit duidelik dat hulle nooit waarlik gered en geroep was nie.
‘n Jong man in ons kerk is ‘n maand of wat gelede geopereer. Toe hy ná die operasie uit die teater uitgestoot was het hy gesing: “Nader my God by U, nog nader by…” ‘n Paar uur later het ek hom in die intensiewe sorgeenheid besoek. Sy woorde aan my was: “Ivor, partykeer wonder ‘n mens of jy lief is vir die Here. Nou weet ek ek is lief vir Hom.” Daar is twee tipes mense in die wêreld: dié wat God liefhet en dié wat Hom haat. Daar is niks tussen-in nie. Hoe weet jy aan watter kant jy staan? Toets jou liefde vir God aan die hand van die volgende vrae. Is dit vir jou ‘n plesier om God te gehoorsaam? Geniet jy dit om jou naaste se belange bo jou eie te stel en om goed te doen aan hom? Is jy versigtig om naasteliefde te bewys soos dit in die tien gebooie uitdrukking vind (sien Matteus 22:37-39, Johannes 14:15,1 Johannes 4:20in hierdie verband)? Indien jy níé hierdie dinge doen nie, moet jy jou bekeer – jy het jou eerste liefde verlaat (Openbaring 2:4-5).
Wanneer iemand Japanees of Spaans praat kan jy hoor wat hulle sê – jy’s nie doof nie. Maar omdat jy die taal nie verstaan nie kan ons sê: Jy hoor hulle, maar hoor hulle ook nie. So kan jy soos die Jode vir Jesus sien, maar jy verstaan nie wie Hy is nie. Jy kan evangelie-roepstem deur die prediker hoor, maar jy hoor nie die innerlike roepstem van die Heilige Gees nie. Johannes 5:39 sê: Julle ondersoek die Skrifte, omdat julle meen dat julle daarin die ewige lewe het; en dit is dié wat van My getuig.” Paulus skryf aan die Korintiërs: “Maar hulle sinne is verhard. Want tot vandag toe bly by die lesing van die Ou Testament dieselfde bedekking sonder dat dit opgelig word, die bedekking wat in Christus vernietig word. Ja, tot vandag toe, wanneer Moses gelees word, lê daar ‘n bedekking oor hulle hart” (2 Korintiërs 3:14-15). Hoe dikwels het jy voor jou bekering die evangelie gehoor, maar nie verstaan nie? Die Bybel verwys duidelik na twee verskillende tipes roeping. Daar bestaan ‘n uiterlike roeping. Dit verwys eenvoudig na die prediking van die evangelie. Dan bestaan daar ‘n innerlike roeping. Dít verwys na die Gees wat in ‘n dooie sondaar se hart roep: ‘Lewe!’ en dan wedergeboorte skenk en bewerk. Die innerlike roeping van wedergeboorte kan nooit plaasvind sonder die uiterlike roeping van evangelie-prediking nie. Dit is wel moontlik dat die uiterlike roeping soms plaasvind sondat dat die persoon innerlik geroep word en wedergeboorte ervaar. Let op hoe die onderstaande verse na innerlike en uiterlike roeping verwys.
“onder wie julle ook is, geroepenes van Jesus Christus aan al die geliefdes van God, geroepe heiliges wat in Rome is: Genade vir julle en vrede van God onse Vader en die Here Jesus Christus!” (Romeine 1:6-7).
“Want: Elkeen wat die Naam van die Here aanroep, sal gered word. Hoe kan hulle Hom dan aanroep in wie hulle nie geglo het nie? En hoe kan hulle in Hom glo van wie hulle nie gehoor het nie? En hoe kan hulle hoor sonder een wat preek? En hoe kan hulle preek as hulle nie gestuur word nie? Soos geskrywe is: Hoe lieflik is die voete van die wat die evangelie van vrede verkondig, van die wat die evangelie van die goeie verkondig! Maar hulle was nie almal gehoorsaam aan die evangelie nie; want Jesaja het gesê: Here, wie het ons prediking geglo? Die geloof is dus uit die gehoor, en die gehoor is deur die woord van God.” (Romeine 10:13-17). Sien hier dat innerlike roeping nie kan plaasvind sonder uiterlike roeping nie.
“Want baie is geroep, maar min uitverkies.” (Matteus 22:14). Die konteks wys hoe baie mense wat die evangelie roepstem hoor, nie innerlik geroep en gered word nie.
“Niemand kan na My toe kom as die Vader wat My gestuur het, hom nie trek nie; en Ek sal hom opwek in die laaste dag.” (Johannes 6:44).
“Want die belofte kom julle toe en julle kinders en almal wat daar ver is, die wat die Here onse God na Hom sal roep.” (Handelinge 2:39). Die belofte van die Heilige Gees is nie vir almal wat die evangelie hoor nie, maar slegs vir dié wat innerlik geroep word.
“En ‘n vrou met die naam van Lídia, ‘n purperverkoopster van die stad Thiatíre, ‘n godsdienstige vrou, het geluister; die Here het haar hart geopen om ag te gee op wat deur Paulus gesê is.” (Handelinge 16:14). Dié vers is ‘n duidelike voorbeeld van innerlike roeping. Let ook op hoe innerlike roeping plaasvind in reaksie op uiterlike roeping.
“waartoe Hy julle geroep het deur ons evangelie om die heerlikheid van onse Here Jesus Christus te verkry.” (2 Tessalonisense 2:14). Let weer op hoe innerlike roeping gebeur déúr uiterlike roeping.
“wat ons gered en geroep het met ‘n heilige roeping, nie volgens ons werke nie, maar volgens sy eie voorneme en genade wat ons van ewigheid af in Christus Jesus geskenk is” (2 Timoteus 1:9).
“want julle is wedergebore nie uit verganklike saad nie, maar uit onverganklike, deur die lewende woord van God wat tot in ewigheid bly…die woord van die Here bly tot in ewigheid. En dit is die woord wat aan julle verkondig is.” (1 Petrus 1:23, 25). Wedergeboorte (innerlike roeping) vind plaas deur die Woord wat verkondig word (uiterlike roeping).
Romeine 8:28 verwys na innerlike roeping en nie na uiterlike roeping nie. Ons weet dit omdat almal wat geroep is, ook geregverdig en verheerlik word (v.30). Dit is mos nie waar dat almal wat die evangelie hoor geregverdig en verheerlik word nie. Daarom móét die roeping in v.28 na die innerlike roeping van wedergeboorte verwys. Ons leer ook uit v.28 dat ons volgens GOD se voorneme en besluit geroep is. Wedergeboorte vind dan nie plaas op grond van ‘n persoon se eie besluit nie. Romeine 9:11 sê: “Want toe die kinders nog nie gebore was en nog geen goed of kwaad gedoen het nie dat die voorneme van God volgens die verkiesing kon bly staan, nie uit die werke nie, maar uit Hom wat roep”. 1 Petrus 1:3 sê Gód het die wedergeboorte aan ons geskenk. Jy is nie primêr wedergebore deur jóú keuse nie, maar deur Gód s’n. Die verlore skaap soek nie die Herder nie, maar dit is die Herder wat die skaap soek. Ook wanneer jy deur geloof en bekering tot die Here roep, is jou roepstem ‘n antwoord op syne. Jy het lief omdat Hy jou eerste liefgehad het (1 Johannes 4:19). Selfs jou geloof en bekering is ‘n geskenk van God af. Só leer die onderstaande verse.
“Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie.” (Efesiërs 2:8-9). Nie alleen is genade ‘n geskenk van God nie, maar ook geloof. Dit word bewys deur die feit dat beide ‘geloof’ en ‘genade’ ‘n vroulike naamwoord is, maar dat die woord ‘geskenk’ in ‘n onsydige vorm staan. Die geskenk van die voorgenoemde vers verwys dus na die hele verlossing en nie net na die genade nie.
“omdat dit aan julle ter wille van Christus genadiglik gegee is om nie alleen in Hom te glo nie, maar ook vir Hom te ly” (Filippense 1:29). Lyding, soos geloof, is aan jou geskenk.
“Hy moet die weerspanniges in sagmoedigheid teregwys, of God hulle nie miskien bekering sal gee tot die kennis van die waarheid nie” (2 Timoteus 2:25).
“Hom het God as Leidsman en Verlosser deur sy regterhand verhoog om aan Israel bekering en vergifnis van sondes te skenk.” (Handelinge 5:31).
“En toe hulle dit hoor, het hulle geswyg en God verheerlik en gesê: So het God dan ook aan die heidene die bekering tot die lewe geskenk.” (Handelinge 11:18).
Die groot vraag is dan nie of jy uiterlike geroep is nie, maar of jy innerlik geroep is deur die Heilige Gees? Om innerlik geroep te wees móét die volgende dinge plaasvind.  Jy moet die feite aangaande Jesus en sy Persoon hoor. Jy moet weet dat jy ‘n sondaar is, dat jy nie deur jou werke gered kan word nie, dat verlossing ‘n gratis geskenk is, dat Jesus vir sondaars gesterf het, begrawe is, en dat Hy liggaamlik opgestaan het uit die dood op die derde dag (sien Romeine 3:23, 6:23,1 Korintiërs 15:3-4). Verlossing is wel meer as die erkenning van hierdie historiese feite, maar dit is nie minder as dit nie.  Jy moet geheel en al op Christus vertrou om jou te verlos van jou sondes, en jy moet jou van daardie sondes bekeer (Markus 1:15).  Jy moet die belofte van God se vergifnis en die ewige lewe aanneem (Johannes 3:16). Slegs wanneer jy dít gedoen het sal jy weet en verstaan dat God goed is.