1914-1918: "die oorlogspoging" mobiliseer die hele samelewing - Nuut
1914-1918: "die oorlogspoging" mobiliseer die hele samelewing
Ons sal weet hoe om onsself daarvan te ontneem.
Bespreek die wyn vir ons harige.
© Hedendaagse versamelings
Publikasiedatum: Junie 2006
Oorlog van volwassenes, 'oorlog van kinders'
1916: Die Groot Oorlog woed nou al twee jaar en ontneem die kinders van hul vaders en moeders hul ondersteuning. Aan die agterkant, in Desember 1914, is die "kinderkruistog" gereël onder die teken van die Heilige Hart van Christus en die beskerming van Jeanne d'Arc - een wat op die altaar van die lydende mensdom, die 'n ander op dié van die besette tuisland. Die skool, die kinderpers, die speelgoed, alles spreek tot kinders van 'n heldhaftige oorlog, terselfdertyd alomteenwoordig en uniek.
Die vooroordele van oorlog: afstand doen van die klein daaglikse plesiertjies
Die tekening van die skoolmeisie Camille Boutet moes tydgenote sekerlik getref het met die kwaliteit van die tekening en die rykdom van die kleur. Die dominante blou-rooi-wit onderstreep onmiddellik die patriotiese konteks waarin die plakkaat ontwikkel is. Die kleure wat gebruik is, is ook die van die uniform van Franse soldate ... vanaf 1870. Die sneeu wat op die sypaadjie bedek is minder as 'n simbool van die koue (die dogtertjie aan die linkerkant dra nie 'n kappie nie) as 'n herinnering aan die wit van die Nasionale vlag. Die ovale raam, tipies van portrette, beklemtoon die intieme aspek van hierdie alledaagse toneel wat in die geïllustreerde koerant vanaf die eeuwending nie sou uitstaan ​​nie. Die formule wat in letters van bloed ingeskryf is, verwyder egter enige onduidelikheid en beklemtoon die kontras tussen die binnekant van die winkel, goed gevul, glinsterend, en die buitekant waar die drie klein kindertjies verplaas word. Laasgenoemde bied hulself as voorbeeld aan volwassenes deur afstand te doen van hul onskuldige plesier.
Die tekening van die skoolmeisie Suzanne Ferrand is selfs eenvoudiger as die van Camille Boutet, wat die samestelling en die bewoording betref. In 'n dubbele raamwerk, tipies van die destydse amptelike plakkate (vgl. "Journée du poilu" van 25 en 26 Desember 1915), demonstreer die vakleerling-plakkaatkunstenaar haar kundigheid deur die oorvloed van klein besonderhede (nate van die bottel) , die verskeidenheid skakerings (druiwe), die stilering van die tros, die effekte van lig op die blikbeker wat ons dink ons ​​behoort aan 'n harige man. Die boodskap van ontbering word hier duidelik uitgespreek, hierdie keer op volwassenes gerig. Soos in die vorige plakkaat, is oorlog heeltemal afwesig van die beeld en word dit slegs skriftelik aangedui. Die slagspreuk, "Save the wine for our hary", klink soos 'n oproep tot orde en kontrasteer met die landelike karakter van die ontwerp.
Die eerste borg van hierdie twee plakkate is die munisipale administrasie van die hoofstad, Parys, wat propaganda en mobilisering in die vorm van 'n tekenkompetisie oor die oorlogsekonomie reël. Die meeste betrokke kinders, onder wie 'Suzanne Ferrand (16)', is in werklikheid adolessente wat verder studeer as die sertifikaat van hoërskoolleerlinge. Die tweede borg, die Franse Unie vir die morele en materiële uitbreiding van Frankryk, het die onderwerp van die nodige beperkings in die hart van 1916 opgelê deur middel van sy Nasionale Komitee vir Ekonomiese Welsyn. Die titels van die ander geselekteerde tekeninge is suggestief: "Rokers van agter, bêre die tabak sodat die soldate nie opraak nie", of "Slaan die brood deur aartappels te eet". Hierdie temas openbaar sowel die agterste Frankryk, wat onder verskillende tekorte ly, as die lewenswyse van die soldate aan die voorkant. Die wyn, wat teen twee tot drie liter per dag versprei is, en die brood, dikwels verouderd, was die treurige gewoonte van die vegters. In 1916 het die begin van die oorlog ver gelyk en die einde daarvan onseker. Die enigste sekerheid is dat totale oorlog die mobilisering van ekonomiese spelers en die samelewing as geheel vereis. Die nakoming van die patriotiese diskoers is 'n integrale deel van die oorlogspoging, veral vir kinders, wat gedwing word om op die verwagtinge van volwassenes te reageer, of om selfs soos hulle op te tree. Die tekening van Camille Boutet, met sy kinderagtige tema, sy aangename kleure, sy diffuse kleur, gee egter varsheid aan 'n inisiatief wat deur die baie swaar sielkundige konteks van die konflik geknou word.
Stéphane AUDOIN-ROUZEAU, The Children's War, 1914-1918, Cultural History Essay, Paris, Armand Colin, 1993. Alfred en Françoise BRAUNER, I Draw War, The Child's Drawing in War, Parys , Elsevie, 1991. Laurent GERVEREAU, "Propaganda deur beelde in Frankryk, 1914-1918. Thèmes et modes de representation" in Laurent GERVEREAU en Christophe PROCHASSON, Beelde van 1917, Nanterre, BDIC, 1987. Marion PIGNOT, La Guerre kryt. Toe die klein Parysenaars die Groot Oorlog teken, Parys, Parigramme, 2004. Yves POURCHER, Les Jours de guerre. Die lewe van die Franse van dag tot dag tussen 1914 en 1918, Parys, Hachette, coll. "Pluriel", 1995. Pierre VALLAUD, 14-18, Eerste Wêreldoorlog, volumes I en II, Parys, Fayard, 2004.
Alexandre SUMPF, "1914-1918:" die oorlogspoging "mobiliseer die hele samelewing"
Is daar gedokumenteerde bewyse van Israel se konsentrasiekampe/doodskampe wat teen die Arabiere gebruik is?