Jimmy Carter word gebore - GESKIEDENIS - Inligting
Jimmy Carter word gebore
Op 1 Oktober 1924 word toekomstige president James Earl Carter in Plains, Georgia, gebore. Carter, wat verkies om 'Jimmy' genoem te word, was die seun van 'n grondboontjieboer en was die eerste president wat in 'n hospitaal gebore is. Carter is grootgemaak as 'n toegewyde Suidelike Baptis en studeer aan die Naval Academy in Annapolis, Maryland, in 1946. Hy trou later die jaar met Rosalynn Smith.
Na die gradeplegtigheid dien Carter in die vloot se nuwe kern -duikbootprogram en sien hy uit na 'n loopbaan in die vloot toe sy pa in 1953 oorlede is. Die Carters keer pligsgetrou terug na Georgië en neem die familieplaas oor. Terug in Plains het Carter betrokke geraak by die plaaslike politiek, eers in die skoolraad gedien en na 'n setel in die George State Planning Commission gewerk. In 1962 word hy verkies tot die senaat van George, en nege jaar later word hy goewerneur.
Carter, 'n liberale demokraat, het in 1974 'n veldtog begin teen die president van die Republikeinse president, Gerald Ford, toe die Amerikaanse kieserskorps nog uit die Viëtnam -oorlog, wat in 1973 geëindig het, en die voormalige president Richard Nixon se betrokkenheid by die Watergate -skandaal. Ford, wat onmiddellik sy amp beklee het toe Nixon in 1974 bedank het, het sy voormalige baas vergewe en baie mense woedend gemaak wat gedink het Nixon moes verhoor gewees het. Carter se "Washington outsider" -persoon het hom gehelp om die Withuis in 1976 te wen.
LEES MEER: Hoe Jimmy Carter 'n gesiene vredesooreenkoms tussen Israel en Egipte gesluit het
Carter se ampstermyn as president was veral bekend vir sy alternatiewe energie-beleid, rasse-gelykheidsprogramme en vriendelike openings teenoor Rusland. Hy het 'n belangrike rol gespeel in die bemiddeling van 'n vredesverdrag tussen Israel en Egipte en onderteken 'n wapenverminderingsverdrag met die Sowjetunie (SALT II). Hierdie triomf is egter oorskadu deur sy onvermoë om die land uit 'n verlammende energieknal te lei wat veroorsaak is deur die OPEC -olieembargo van 1973.
Benewens die versuim van sy administrasie om die energiekrisis effektief te bekamp, ​​wat op sy beurt bygedra het tot vinnig stygende inflasie, moes Carter se administrasie 'n ander krisis hanteer. In 1979 het 'n Islamitiese studentegroep in Iran die Amerikaanse ambassade in Teheran bestorm en 70 Amerikaners 444 dae lank as gyselaars aangehou. Carter se versuim om die vrylating van die gyselaars te verseker, die voortgesette resessie en 'n groeiende beweging na konserwatisme in Amerika het bygedra tot die verlies van Carter vir Ronald Reagan in die presidensiële veldtog van 1980.
LEES MEER: Hoe die gyselaarkrisis in Iran 'n nagmerrie van 14 maande geword het vir president Carter en die nasie
Die Carters het sedertdien aktief gebly in nasionale en internasionale aangeleenthede. In 1982 het hulle die Carter Center in Atlanta gestig om te pleit vir menseregte en om "onnodige menslike lyding" regoor die wêreld te verlig. Sedert 1984 gee die Carters elke jaar hul tyd om huise te bou en bewus te maak van haweloosheid by die internasionale liefdadigheidsorganisasie Habitat for Humanity. In 2002 het Carter die gesogte Nobelprys vir vrede gewen vir sy pogings om vreedsame oplossings vir internasionale konflikte te vind, om demokrasie en menseregte te bevorder en om ekonomiese en sosiale ontwikkeling te bevorder.
Jimmy en Rosalynn Carter woon in Plains, Georgia.
Jimmy Carter word gebore, 1 Oktober 1924
Op hierdie dag in 1924 is James Earl Carter Jr., die 39ste Amerikaanse president en 'n lewenslange demokraat, gebore in Plains, Georgia. Carter, wat verkies om as 'Jimmy' bekend te staan, het die Withuis in November 1976 gewen na die Watergate -skandaal. Maar hy is verslaan in sy soeke na 'n tweede termyn deur die Republikein Ronald Reagan in 1980.
Met sy 35-jarige post-presidentskap, is Carter nou die oudste afgetrede president in die Amerikaanse geskiedenis, nadat hy in 2012 die rekord wat Herbert Hoover voorheen gehou het, gebreek het.
Carter, die seun van 'n grondboontjieboer, is grootgemaak as 'n Suidelike Baptis. Nadat hy in 1946 aan die U.S. Naval Academy gestudeer het, betree hy die vloot se kern -duikbootprogram. Toe sy pa in 1953 sterf, het Carter en sy vrou, Rosalynn, teruggekeer om die familieplaas te bestuur.
Terug in Vlaktes betree Carter die plaaslike politiek, dien in die skoolraad en werk hy op na 'n setel in die Georgia State Planning Commission. In 1962 is hy verkies tot die Georgia Senaat. Nege jaar later word hy goewerneur.
As president het Carter probeer om energiebesparings tuis te bevorder namate die brandstofpryse styg. Hy het aanvanklik met beperkte sukses besluit om die spanning in die Koue Oorlog met Moskou te verlig - totdat die Sowjet -inval in Afghanistan in 1979 hierdie pogings beëindig het.
Carter het 'n sleutelrol gespeel in die bemiddeling van 'n eens onpeilbare vredesverdrag tussen Israel en Egipte. Hy het ook 'n verdrag om wapensvermindering, bekend as SALT II, ​​met die Sowjets onderteken. Om die uiteindelike terugkeer van die Canal Zone na Panama te bevorder, het hy gehelp om die Amerikaanse invloed in Latyns -Amerika te behou.
Maar die pogings van Carter se buitelandse beleid is oorskadu deur die verlammende Arabiese olie -embargo van 1973 en die beslaglegging op Amerikaanse gyselaars deur Iraanse militante in November 1979. Die gyselaars is eers op 20 Januarie 1981 vrygelaat, minute nadat Carter die amp verlaat het en Reagan was ingehuldig as sy opvolger.
Carter keer terug na Georgia, waar hy 'n stigting, The Carter Center, in Atlanta gestig het. Hy bly tot vandag toe aktief in internasionale aangeleenthede terwyl hy sy bewustheid wil verhoog van haweloosheid en die behoefte aan meer bekostigbare behuising deur sy jarelange ondersteuning van Habitat for Humanity.
In 2002 het Carter die Nobelprys vir Vrede gewen vir sy pogings om internasionale konflikte te verbeter, menseregte te bekamp en ekonomiese en sosiale vooruitgang in die ontwikkelende wêreld te bevorder.
Op 'n breë basis ondersteun Carter president Barack Obama, hoewel hy sommige aspekte van sy buitelandse beleid gekritiseer het - veral die wydverspreide gebruik van dodelike hommeltuie en Obama se versuim tot dusver om die aanhoudingskamp Guant en aacutenamo Bay in Kuba te sluit.
In Augustus 2015, op die ouderdom van 90, word by Carter 'n melanoom gediagnoseer wat in sy lewer en brein gemetastaseer is. Hy het begin met behandeling wat chirurgie, immunoterapie en bestraling insluit. Minder as vier maande later, op 6 Desember 2015, het Carter, toe 91, gesê dat sy mediese skanderings nie meer kanker toon nie, en op 7 Maart 2016 het hy sy behandeling afgehandel.
1924 — Jimmy Carter is op 1 Oktober 1924 gebore aan die ouers van Earl en Lillian Carter in die klein dorpie Plains.
1928 Earl Carter het 'n plaas van 350 hektaar, 3 myl van Plains, in die klein boogskietgemeenskap gekoop. Die Carter -gesin het in lopende water of elektrisiteit in 'n huis op die plaas gewoon.
1930 Jimmy Carter het die eerste graad aan die Hoërskool Plains begin.
1941 Hy studeer aan die Plains High School en skryf aan die Georgia Southwestern College in Americus.
1942 Hy het oorgeplaas na die Georgia Institute of Technology in Atlanta.
1943 Die droom van Jimmy Carter van Jimmy Carter om in die vloot te wees, word 'n werklikheid toe hy by die U.S. Naval Academy in Annapolis aangestel word.
1946 Hy ontvang sy vlootkommissie en trou op 7 Julie 1946 met Rosalynn Smith van Plains. Hulle verhuis na Norfolk, Virginia.
1946-1952 As vlootbeampte het Jimmy Carter sy gesin na verskeie plekke verhuis, waaronder: Virginia, Hawaii, Connecticut, Kalifornië en New York. Gedurende hierdie tyd word drie seuns gebore, Jack in 1947, Chip in 1950 en Jeff in 1952.
1953 Earl Carter, Jimmy se pa, is aan kanker dood. Lt. Jimmy Carter bedank uit die vloot en keer saam met sy gesin terug na Plains om Carter 's Warehouse te bestuur.
1953 As gevolg van 'n beperkte inkomste het Jimmy, Rosalynn en hul drie seuns ingetrek na Public Housing Apartment 9A in Plains.
1954-1962 As 'n jong man wat terugkeer na Plains, besef Jimmy Carter die belangrike rol wat sy pa in die gemeenskap gespeel het. Hy het begin betrokke raak as lid in verskeie plaaslike rade. Opvoeding was vir hom belangrik, daarom aanvaar hy 'n afspraak by die Sumter County Board of Education.
1962-66 — Jimmy Carter word verkies tot die Georgia State Senate en dien twee termyne.
1966 — Hy hardloop vir goewerneur, maar verloor vir Lester Maddox.
1967 Jimmy en Rosalynn Carter se vierde kind, Amy, word gebore.
1971 Hy het weer as goewerneur gekies en die verkiesing gewen en op 12 Januarie 1971 6de goewerneur van Georgia geword.
1974 — Jimmy Carter maak sy kandidatuur vir president bekend. Duisende mense besoek Plains in die hoop om hom te ontmoet. Die stad verander van besighede in die landbou na toeristewinkels wat aandenkings verkoop.
1976 — 2 November 1976, Jimmy Carter is verkies tot die 39ste president van die Verenigde State en het die huidige Gerald Ford nouliks verslaan.
1977 — Jimmy Carter is op 20 Januarie 1977 in Washington, DC, president van die Verenigde State van Amerika ingehuldig, president Carter spreek die land aan oor energiebehoeftes. Die Panamakanaalverdrag word onderteken.
1978 — VSA en die Peoples ' Republiek van China vestig volle diplomatieke betrekkinge. President Carter onderhandel en bemiddel 'n ooreenkoms tussen Egipte en Israel op Camp David.
1979 — Die Departement van Onderwys word gevorm. Iraanse radikale bestuur die Amerikaanse ambassade en neem Amerikaanse gyselaars in beslag. Die Verdrag oor die beperking van strategiese wapens (SALT II) word onderteken.
1980 — Die Alaskan National Interest Lands Conservation Act is onderteken. 'N Reddingspoging om Amerikaanse gyselaars uit Iran te kry, was onsuksesvol. Jimmy Carter is in November deur Ronald Reagan in sy bod vir 'n tweede termyn as president verslaan.
1981 — President Carter gaan voort om te onderhandel oor die vrylating van die Amerikaanse gyselaars in Iran. Minute voor sy termyn as president verby is, word die gyselaars vrygelaat. Voormalige president Carter verlaat Washington, DC en gaan na Duitsland om die gyselaars te groet. President en mev Carter keer terug na hul huis in Plains, Georgia.
1982 — Jimmy en Rosalynn Carter na baie beplanning en geldinsameling het The Carter Center in Atlanta tot stand gekom. Klik hier vir The Carter Center.
1986 — Die Jimmy Carter -biblioteek en -museum en The Carter Center in Atlanta word geopen.
Klik hier vir The Jimmy Carter Library and Museum.
1987 – Aanwesig — President en mev. Carter woon in Plains, Georgia, en reis oor die hele wêreld om ander te help deur hul werk met die Carter Center en die Rosalynn Carter Institute. Die Carters gaan voort om konflik op te los, demokrasie en ontwikkeling te bevorder en honger, siekte en menseregteskendings in Asië, Afrika, Sentraal -Amerika, Suid -Amerika en die Verenigde State te beveg. Boonop bied hulle elke jaar 'n week vrywilligerswerk aan vir Habitat for Humanity. In Plains, Georgia, is die Jimmy Carter National Historic Site in 1987 gestig. Die National Historic Site bevat die Depot Museum, Plains High School Museum en die Jimmy Carter Boyhood Farm.
Jimmy Carter: Lewe voor die presidensie
James Earl Carter se voorouers het sedert die 1630's in Amerika gewoon. Hulle was inwoners van Georgië sedert net na die Revolusie. "Jimmy" Carter se ouers, Earl en Lillian Carter, het 'n grondboontjieboerdery en pakhuis en 'n winkel buite die klein dorpie Plains, Georgia, besit. Earl was helder, hardwerkend en 'n baie goeie sakeman. 'Miz' Lillian is as verpleegster opgelei, maar het haar loopbaan laat vaar toe sy kort ná die huwelik swanger raak. Sy noem die eerste van haar vier kinders James Earl, na sy pa. Jimmy se ma, goed gelees en nuuskierig oor die wêreld om haar, het die destydse streng skeidingslyne in Georgië van die twintigerjare oorgesteek deur arm Afrika-Amerikaanse vroue te adviseer oor gesondheidsorg.
Die gesin het matig welvarend geword, maar toe Jimmy in 1924, die eerste Amerikaanse president wat in 'n hospitaal gebore is, gebore word, is hy teruggeneem na 'n huis wat nie elektrisiteit en binnenshuise loodgieterswerk het nie. Toe hy tien was, het die seuntjie produkte van die familieplaas op 'n wa gestapel, dit na die stad gehaal en verkoop. Hy het sy geld gespaar, en op die ouderdom van dertien het hy vyf huise gekoop rondom die vlaktes wat die Groot Depressie teen die laagste pryse op die mark gebring het. Hierdie huise is verhuur aan gesinne in die omgewing. Sy pa was streng, maar trots op Jimmy. Sy ma, Lillian, terwyl sy ook eis, koester en moedig sy lees aan.
Vermaak was moeilik in die landelike Georgia van die dertigerjare, en vir Jimmy het sy ma se broer 'n blik op die buitewêreld gebied. Oom Tom Gordy het by die Amerikaanse vloot aangesluit en poskaarte aan die Carters van regoor die wêreld gestuur. Sy neef was gefassineer deur al die eksotiese plekke wat op die kaarte verskyn, en het vir sy ouers begin sê dat hy ook eendag in die vloot sou wees. Voordat hy eers die hoërskool betree het, het hy die U.S. Naval Academy in Annapolis, Maryland, geskryf om 'n katalogus te vra. In 1941 studeer hy as 'n klas valedictorian van sy klein hoërskool.
Navy loopbaan en huwelik
Die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog (1939-45) het baie Amerikaanse patriotte soos Jimmy gemotiveer om die militêre diens te betree. Daar was hewige mededinging om toelating tot Annapolis, en daarom het Carter hom in sy kursusse gewerp en in 1942 vir 'n jaar aan die Georgia Institute of Technology gestudeer. Carter is in 1943 in Annapolis opgeneem en het in Augustus 1946 in die top tien persent van sy klas gestudeer. , net na die einde van die oorlog.
Voor sy laaste jaar in Annapolis, terwyl hy met verlof was, ontmoet Midshipman Carter Rosalynn Smith, 'n vriend van sy suster. Sy was maar sewentien jaar oud, drie jaar jonger as Jimmy. Toe Carter die eerste keer trou voorstel, het sy hom geweier. Vroeg die volgende jaar besoek sy hom egter in Annapolis, en toe hy 'n tweede keer voorstel, aanvaar sy dit. Die twee is in Julie 1946 getroud.
Vir Jimmy en Rosalynn Carter was die volgende agt jaar tipies van 'n jong na -oorlogse, Amerikaanse egpaar. Hul eerste seun is binne 'n jaar na hul huwelik gebore, en daar sou uiteindelik nog twee seuns en 'n dogter wees. Carter het lang ure gewerk terwyl sy vrou tuis gewerk het om die kinders groot te maak. Luitenant Carter het die duikbootdiens, die vloot se gevaarlikste plig, gekies. Een voorval gedurende hierdie tyd illustreer Carter se waardes en oortuigings duidelik. Terwyl sy duikboot in Bermuda vasgemeer was, het Britse amptenare daar 'n partytjie -uitnodiging slegs aan wit bemanningslede gerig. Gedeeltelik op aandrang van Carter het almal op die duikboot geweier om dit by te woon.
Omtrent hierdie tyd het die vloot probeer om sy eerste duikbote met kernkrag te bou. Die program was onder leiding van die briljante, taai kaptein Hyman Rickover. Rickover, wat vandag as 'die vader van die kernvloot' beskou word, was lig, intens en 'n veeleisende taakmeester. Carter is in die navorsingspan van Rickover aangestel, en die jong luitenant is genadeloos deur die kompromislose kaptein gedruk. 'Ek dink Rickover, naas my eie pa, het meer invloed op my lewe gehad as enige ander man,' sou Carter later sê. Een van die twee nuwe duikbote wat gebou is, was die Seawolf, en Carter het die ingenieurswese bemanning van kerne -ingenieurswese geleer.
Toe kom slegte nuus van Plains. Carter se pa Earl het kanker gehad, en in Julie 1953 is hy dood. Die plaas het in sy laaste jare afgeneem, en daar was 'n werklike gevaar dat dit nou verlore sou gaan, 'n verpletterende vooruitsig vir Lillian Carter. Na 'n bietjie nadenke besluit Carter om uit die vloot te bedank, na Plains terug te keer en sy gesin te help.
Suiderwinde van verandering
Carter het hom in die boerdery gewend soos hy sy vlootpligte gehad het. Maar die terugkeer na Plains het die grootste krisis van die Carter -huwelik geword. Rosalynn, wat sterk daarteen gekant was om die reis en finansiële sekuriteit van die militêre lewe prys te gee, vind dit 'n moeilike aanpassing. Die jaar 1954 beleef 'n geweldige droogte in Georgië, en die netto wins uit die plaas beloop slegs $ 187.
Die Suide het verander. Die Hooggeregshof, in die belangrike saak van Brown teen Board of Education of Topeka (1954), het die skeiding van skole as ongrondwetlik verklaar. Later in die naburige Alabama het 'n Afro -Amerikaanse vrou met die naam Rosa Parks geweier om haar sitplek op 'n stadsbus aan 'n wit persoon oor te gee, en sy is daarvoor gevange geneem. Swart burgers het die busstelsel geboikot en die segregasie in die hof uitgedaag. Hulle het standpunt ingeneem teen eeue se onderdrukking, en die houding van baie blankes het verhard. 'N Organisasie genaamd die White Citizens Council is gestig om die geskeide status quo in die Suide te handhaaf, en sy lidmaatskap het uitgebrei in die streek, insluitend Plains, Georgia. Carter was sterk onder druk om in 1958 by die organisasie aan te sluit, en was die enigste blanke man in Plains wat geweier het. Die lede van die raad het Carter se besigheid geboikot, maar hy het hardnekkig uitgehou en mettertyd het die boikot uitgesak.
Gemeenskapsbetrokkenheid en politieke aspirasies
Harde werk en doeltreffende bestuur het die Carter -boerdery in 1959 voorspoedig gemaak. Jimmy Carter se betrokkenheid by sy plaaslike gemeenskap het toegeneem namate hy in plaaslike direksies vir burgerlike entiteite soos hospitale en biblioteke begin dien het. Hy het ook kerkdiaken en Sondagskoolonderwyseres by die Plains Baptist Church geword. In 1955 het hy vir die eerste keer suksesvol vir die amp gestaan-'n setel in die Onderwysraad van Sumter County en uiteindelik die voorsitter geword. Toe 'n nuwe setel in die Georgia State Senate oopmaak weens federale bevel om herverdeling in 1962, het Carter deelgeneem aan die wedloop. Aanvanklik in die Demokratiese voorverkiesing verslaan, kon hy bewys dat sy teenstander se oorwinning gebaseer was op wydverspreide stembedrog. Hy appelleer teen die uitslag en 'n regter gooi die bedrieglike stemme uit, en die verkiesing word aan Carter gegee.
Gedurende sy twee termyne in die staats senaat, het Carter 'n reputasie gekry as 'n taai, onafhanklike operateur. Hy het verkwistende regeringspraktyke aangeval en gehelp om wette te herroep wat bedoel is om Afro -Amerikaners te ontmoedig om te stem. In ooreenstemming met sy vorige praktyk en sy diep gegronde beginsels, was 'n stemming byna eenparig teen integrasie toe 'n stemming in sy kerk gehou is om te besluit of swartes toegelaat word om daar te aanbid. Van die drie verskilende stemme is twee deur Jimmy en Rosalynn Carter uitgebring.
In 1966 beplan Carter om vir die Amerikaanse kongres deel te neem. 'N Republikeinse mededinger het egter sy kandidatuur vir die goewerneur van Georgië aangekondig, en Carter het besluit om hom uit te daag. Hierdie poging was 'n fout. Die burgerregtebeweging het 'n konserwatiewe terugslag in die Suide veroorsaak wat die stewige Demokratiese wurggreep in die Suide beëindig het. Liberaal -demokrate soos Carter was veral kwesbaar. Alhoewel hy hard geveg het, eindig hy 'n swak derde in die Demokratiese voorverkiesing van 1966. Die uiteindelike wenner was Lester Maddox, 'n ultrakonserwatiewe wat met trots geweier het dat swartes 'n restaurant kan binnegaan wat hy besit, en wat bylhandvatsels aan wit beskermhere uitgedeel het as 'n simbool van weerstand teen desegregasie wat ingevolge die Wet op Burgerregte van 1964 vereis word.Carter was bitter teleurgesteld oor die nederlaag en was opgesaal met 'n aansienlike skuld daaruit. Hy het hom byna onmiddellik begin posisioneer vir die gubernatoriale verkiesing van 1970. In die laat 1960's het Carter onvermoeid veldtogte op en af ​​deur die staat gevoer.
Hy het 'n veldtog gevoer op 'n platform wat 'n einde maak aan busdienste as 'n manier om segregasie in openbare skole te oorkom. Carter het gedink dat hy, om te wen, wit kiesers moet vang wat onrustig was oor integrasie. Gevolglik het hy verskynings voor Afro -Amerikaanse groepe tot die minimum beperk, en het hy die goedkeuring van verskeie toegewyde segregasie -aktiviste, waaronder Lester Maddox, versoek. Die toonaangewende koerant in die staat, die Atlanta-grondwet, het geweier om hom te onderskryf en beskryf hom as 'n "onkundige, rassistiese, agtergeblewe, ultra-konserwatiewe, rooihals-grondboontjieboer." Die strategie het egter gewerk, en met die ondersteuning van landelike boere, wedergebore Christene en segregasie-kiesers het Carter 'n afloopverkiesing afgedwing en met 49 persent van die stemme gewen.
Verandering aan Georgië lewer
Die inhuldigingstoespraak van die nuwe goewerneur het baie Georgiërs verras deur 'n einde te maak aan segregasie en nasionale aandag daarvoor gekry. In die algemeen het Carter regeer as 'n progressiewe en hervormer. Tydens Carter se termyn as goewerneur van Georgië het hy die aantal Afro -Amerikaanse personeellede in die regering van Georgië met 25 persent verhoog. Maar sy grootste kommer was die staat se verouderde, verkwistende burokrasie van die regering. Driehonderd staatsagentskappe is in twee dosyn 'superagentskappe' gekanaliseer. Hy het die beskerming van die omgewing en groter befondsing vir die skole bevorder. Hy werk egter swak saam met tradisionele Demokratiese politici in die staatswetgewer, en kry 'n verdiende reputasie as 'n arrogante goewerneur, met 'n 'heiliger as jy' -houding wat hom afsonder van politici wat andersins sy politieke bondgenote kon word.
Terwyl Carter as goewerneur dien, neem hy die nasionale politieke landskap noukeurig in ag. Die Demokratiese presidentskandidaat in 1972 was George McGovern, 'n liberaal wat die oorlog in Viëtnam standvastig gekant was. Carter het gekyk hoe McGovern 'n onuitvoerbare veldtog voer, waarin hy deur sy teenstanders as 'n radikale ekstremis uitgebeeld word, en dit eindig met 'n oorweldigende nederlaag in die hande van die Republikeinse posbekleër, Richard Nixon. Goewerneur Carter het geredeneer dat die volgende verkiesing 'n ander soort demokraat vereis, en hy begin stilweg die grondslag lê vir 'n aanloop vir die Withuis in 1976.
Jimmy Carter is 'n Georgiër met diep wortels in sy geboorteland, die sewende generasie Carter wat in Georgië gewoon het. Die inligting wat hier uiteengesit word, is geneem uit 'n artikel in Georgia Life (Winter, 1976, bl. 40 e.v.) deur Kenneth H. Thomas.
Familie Carter (omstreeks 1750-1800) kom na Georgië vanuit die Bertie-Edgecombe-Hertford-gebied in die noordooste van Noord-Carolina, waar sy gesin al verskeie generasies gewoon het. Hy was van die 5de geslag afkomstig van Thomas Carter, Sr., wat in 1637 van Engeland na Isle of Wight County, Virginia, gekom het. Thomas Carter se enigste bekende kind was Thomas Jr., wat met Magdalene Moore getroud is en 'n testament in 1710 nagelaat het. In die testament het Thomas Jr. nie al sy kinders 'n naam gegee nie, maar Moore Carter (c. 1680-1741) wat getroud is Jane en verhuis na Bertie County, Noord -Carolina, was vermoedelik sy seun. Moore het 'n testament gelaat met die naam van 'n seun Isaac wat met Ruth getroud is en na 1790 oorlede is. Isaac en Ruth was onder meer die ouers van Kindred en James. Kindred en James het albei na Georgië gekom.
Kindred Carter vestig hom in Richmond County, aan die grens van die nuwe staat, langs die Klein -Duitse spruit. Hierdie land is nou deel van McDuffie County, ongeveer 35 kilometer wes van Augusta, Georgia. By sy dood in 1800 het sy boedel vier erfgename gelys:
James Carter (1773-1858)
James Carter trou in 1798 in Columbia County, Georgia, met Eleanor "Nellie" Duckworth. Sy was 'n dogter van Jeremiah en Christianna Ramsey Duckworth van Warren en Columbia Counties. Die Carters verhuis permanent na Warren County c. 1815, waar hulle langs White's Creek op 'n plantasie van 500 hektaar gewoon het, ongeveer vier kilometer noord van Thomson, Georgia. Omstreeks 1835 verhuis James na Talbot County om by sy broer Jesse aan te sluit en woon in die SW -deel van die graafskap naby Upatoi Creek. Dit was hier dat hy grond besit het ten tyde van sy dood in Schley County op die plantasie van sy seun Wiley. James was 'n katoenplanter en 'n Baptis.
James en Nellie Carter het 9 kinders gehad:
Wiley, geb. 1798
Felix M. († 1844)
Marina "Rina" (geb. 1809, m. 1832)
George W. (m. 1837)
James D. († 1854)
Wiley Carter (1798-1864)
Wiley Carter trou in 1821 met Ann Ansley in Warren County. Sy was die dogter van Abel en Lydia Morris Ansley, en 'n kleindogter van Thomas en Rebecca Ansley en Job en Mary Ansley Morris. Die Ansleys het in Warren County gewoon. Wiley Carter verkoop sy grond in Warren County op Rocky Comfort Creek, naby Gibson, in 1851 en verhuis permanent na sy plantasie in Schley County in Suidoos -Georgia, 20 myl noord van Plains. Die huis, vandag bekend as die 'Battle Place', is saam met die familie begraafplaas geleë op die Ellaville-Friendship Road (Georgia Highway 153) by sy kruising met Georgia Highway 45.
Dit is hier waar Wiley Carter, boer, planter en Baptis, begrawe is toe hy op 66 -jarige ouderdom gesterf het. Sy plantasie het 2400 hektaar in beide die Schley- en Sumter -graafskappe bevat en 147 bale katoen in 1860 vervaardig. Wiley se eerste vrou, Ann , oorlede c. 1848, en hy trou weer in 1849 met mev. Sarah Wilson, weduwee van Newton County.
Wiley en Ann Carter het elf kinders gehad:
Calvyn G. (1825-1899)
Euphrasia A. (geb. 1829)
Littleberry Walker (1832-1874)
Julia (geb. 1836)
Louisiana Virginia (geb. 1838)
Wiley, Jr. (1841-1904)
Ann W. (geb. 1840)
Jesse Taliaferro (1846-1924)
In 1851 trou Littleberry Walker Carter met Mary Ann Diligent Seals (c. 1838-c. 1874) in Warren County, Georgia. Sy was die dogter van William A. (geb. 1814) en Eliza Harris (geb. 1815) Seals of Warren County. In die middel van die 1850's woon die Carters and Seals in die deel van Warren County wat in 1857 Glascock geword het, en dit is daar waar William A. Seals in 1860 sterf en sy weduwee in 1886.
Littleberry en Mary Ann verhuis c. 1860 na Sumter Co. naby sy vader se plantasie. Hy dien in die Amerikaanse burgeroorlog in Captain Cutts Sumter County Flying Artillery, wat in Virginia dien. Littleberry was 'n boer en is begrawe op sy plaas ten tye van sy dood op 42 -jarige ouderdom.
Littleberry en Mary Ann het vier kinders gehad:
Jeremia Calvyn (1855-1925)
Eliza Ann (geb. 1856)
William Archibald (1858-1903)
Nannie Bell (geb. 1866)
William A. Carter (1858-1903)
William A. Carter trou in 1885 met Nina Pratt (1863-1939). Sy was die dogter van James E. en Sophronia Cowan Pratt van Abbeville District, South Carolina. William en Nina woon in Arlington, 50 myl SW van Plains, waar hulle in die middel van die 1880's verhuis het toe hy op 45 -jarige ouderdom oorlede is. Nina verhuis daarna na Plains, waar sy haar lewe uitleef en begrawe word.
William en Nina het vyf kinders gehad:
Ethel (geb. 1887)
William Alton (geb. 1888)
Lula (geb. 1891)
James Earl (1894-1953)
James Earl Carter (1894-1953)
James Earl Carter trou in 1923 met Lillian Gordy. Hy was 'n versekeringsmakelaar, boer, kunsmishandelaar, Baptis en Demokraat. Hy was 'n veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog en was 'n lid van die County Board of Education en was 'n staatsverteenwoordiger in sy eerste termyn toe hy op 59 -jarige ouderdom oorlede is. Die egpaar het vier kinders:
James Earl "Jimmy" Carter, jr. (Geb. 1 Oktober 1924)
Gloria (mev. Walter G. Spann) (geb. 22 Oktober 1926, d. 5 Maart 1990)
Ruth (mev. Robert T. Stapleton) (geb. 7 Augustus 1929, d. 26 September 1983)
William Alton "Billy" (geb. 29 Maart 1937, 25 September 1988)
James Earl "Jimmy" Carter, jr. (Geb. 1924)
Jimmy Carter trou op 7 Julie 1946 met Eleanor Rosalynn Smith (geb. 18 Augustus 1927).
Prestasies as 'n suidelike politikus
Die 1950's was 'n tydperk van groot verandering in die Amerikaanse Suide. In die historiese saak van 1954, Brown v. Board of Education, het die Hooggeregshof van die Verenigde State eenparig beveel dat openbare skole gedesegreer moet word, en in die nadraai van die besluit het protesteerders van burgerregte hardop geëis dat alle vorme van rassediskriminasie beëindig word. Die politiek in die suide van die platteland weerspieël egter nog steeds die reaksionêre rassevooruitsig van die & quotOld South. & Quot; Carter was die enigste blanke man in Plains wat geweier het om by 'n segregasie -groep genaamd die White Citizens & apos Council aan te sluit, en kort daarna het hy 'n teken op die voordeur van sy huis wat lees: & quotCoons en Carters gaan saam. & quot
Eers in die hooggeregshofuitspraak van 1962 in Baker v. Carr, wat vereis dat stemdistrikte herontwerp moet word op 'n manier wat die blanke kiesers in die platteland nie meer bevoorreg maak nie, sien Carter 'n geleentheid vir 'n nuwe Suidlander, soos hy homself beskou het, om politieke amp te wen. Dieselfde jaar het hy vir die Georgia State Senate geveg teen 'n plaaslike sakeman met die naam Homer Moore. Alhoewel die aanvanklike stemming getoon het dat Moore die verkiesing gewen het, was dit duidelik dat sy oorwinning die gevolg was van wydverspreide bedrog. In een gebied is 420 stembriewe uitgebring, alhoewel slegs 333 uitgereik is. Carter het appèl aangeteken teen die uitslag en 'n regter in Georgië het die bedrieglike stemme weggegooi en Carter as die wenner verklaar. As 'n staatsenator van twee termyn het Carter 'n reputasie gekry as 'n taai en onafhanklike politikus, wat verkwistende uitgawes bekamp en burgerregte standvastig ondersteun.
In 1966, nadat hy kortliks 'n stryd vir die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers oorweeg het, het Carter in plaas daarvan besluit om as goewerneur aan te bied. Te midde van 'n blanke reaksie op die burgerregtebeweging, het die liberale veldtog van Carter & aposs egter nie momentum gekry in die Demokratiese voorverkiesings nie, en eindig hy 'n verre derde plek. Die uiteindelike wenner was Lester Maddox, 'n vurige segregering wat die deure van sy restaurant berug versper het en 'n byl geswaai het om swart kliënte af te weer.
Goewerneurs was egter beperk tot een termyn onder die Georgiese wet, dus het Carter hom byna onmiddellik begin posisioneer vir die gubernatoriale verkiesing van 1970. Hierdie keer het Carter 'n veldtog uitgevoer wat spesifiek gerig was op die blanke plattelandse kiesers wat hom in 1966 as te liberaal verwerp het. Carter was in die openbaar gekant teen bus as 'n manier om openbare skole te integreer, openbare optredes met swart leiers te beperk en aktief die aanvaardings van verskeie het segregasie -mense opgemerk, waaronder goewerneur Maddox. Hy het sy vaste verbintenis tot burgerregte so heeltemal omgekeer dat die liberaal Atlanta Constitution Journal het hom 'n & quotignorant, rassistiese, agterlike, ultra-konserwatiewe, rooihalsboerdery in Suid-Georgië genoem.
Nadat hy tot goewerneur verkies is, keer Carter grotendeels terug na die progressiewe waardes wat hy vroeër in sy loopbaan bevorder het. Hy het in die openbaar 'n einde gemaak aan segregasie, die aantal swart amptenare in die staatsregering met 25 persent verhoog en opvoeding en hervorming van gevangenisse bevorder. Carter & aposs se handtekeningprestasie as goewerneur was om die enorme staatsburokrasie in 'n skraal en doeltreffende masjien te sny en te stroomlyn. Carter toon egter minagting vir die lekkerhede van politieke dekor en vervreem baie tradisionele Demokratiese bondgenote, met wie hy andersins nou sou kon saamwerk.
Jimmy Carter het gekies om die gevaarlikste diens van die Navy te verrig
Nadat hy met lof aan die Naval Academy gestudeer het, is hy aan die USS toegewys Wyoming as vaandel (via Naval History and Heritage Command). Aan boord was hy twee jaar lank besig met die voltooiing van oppervlakteskepe en het toe aansoek gedoen vir die gevaarlikste werk wat die vloot bied: Onderzeese diens. Op SSK-1 verwerf hy 'n verskeidenheid titels, van uitvoerende beampte tot ingenieursbeampte en dan elektroniese herstelbeampte. Carter het later aansoek gedoen vir 'n splinternuwe program om duikbote met kernkrag te maak, en is vinnig tot luitenant bevorder. As deel van die program dien hy tydelik by die Naval Reactors -tak van die Amerikaanse atoomenergiekommissie.
Net toe Carter gereed was om die ingenieursbeampte te word vir een van die heel eerste duikbote wat met atoomkrag werk (USS Seewolf), het hy 'n oproep gekry met 'n paar slegte nuus: sy pa is oorlede en die plaas wat deur 'n familie bestuur word, was in wanorde. Hy bedank onmiddellik by die vloot en keer terug na die platteland van Georgië om die onderneming weer op die been te bring. Hy spandeer die volgende paar dekades die plasing van boerderypligte met 'n groeiende belangstelling in plaaslike - en dan nasionale - politiek, en word uiteindelik die 39ste president van die Verenigde State. Die vloot het Carter se diens in diens geneem deur die naam van die Seewolf-klas duikboot Jimmy Carter.
1. Jimmy Carter het nie groot geword in die skoot van weelde nie.
James Earl Carter, wat op 1 Oktober 1924 in Plains, Georgia, gebore is, behels nie veel van die vinnige tegnologiese vordering wat regoor die land plaasgevind het nie. Sy gesin verhuis na Boogskiet, Georgië-'n stad wat hoofsaaklik op muilwaens vir vervoer staatgemaak het-toe Carter 4 jaar oud was. Binne -loodgieterswerk en elektrisiteit was skaars. Om tyd deur te bring, het Carter gewoonlik saam met sy pa na vermaaklikheidsprogramme geluister op 'n battery wat op 'n battery werk.
Jimmy Carter word gebore - GESKIEDENIS
gepos op 27/05/2007 18:13:47 PDT deur K-oneTexas
In hierdie eksklusiewe reeks van 10 dele kyk IBD na die administrasie van Jimmy Carter en vergelyk dit met dié van George W. Bush, wat Carter die ergste ooit genoem het.
Afbetalings dek die ekonomie, buitelandse beleid, menseregte, die hantering van diktators, die stryd teen kommunisme en die demokratiese leierskap in die algemeen tydens oorlogstyd.
Leierskap: So noem Jimmy Carter die Bush -administrasie 'die ergste in die geskiedenis'. 'Dit van die man wat die grootste ekonomie ter wêreld verwoes het en 'n kernkrag Iran en Noord -Korea moontlik gemaak het.
Leierskap: Wat ekonomiese prestasie betref, is daar geen wedstryd nie: Afgesien van die beginjare van die depressie, was Jimmy Carter se kort ampstermyn as president die ergste in die 20ste eeu.
Leierskap: Nadat president Jimmy Carter keer op keer meegedeel het dat Amerika se vermoë om wêreldgebeure te beïnvloed, baie beperk is, het die Sowjetunie hom geglo en Afghanistan binnegeval. En al-Qaida is gebore.
Leierskap: In die naam van menseregte het Jimmy Carter aanleiding gegee tot een van die ergste regte -oortreders in die geskiedenis en#151 die Ayatollah Khomeini. En nou berei Khomeini se opvolger hom voor op 'n kernoorlog met Israel en die Weste.
Carter se rooi tapyt
Leierskap: Op die horlosie van president Jimmy Carter, het meer gebied verlore gegaan aan tirannie as op enige ander tyd sedert Yalta. En hy het ons laat terugkeer na die opwindende dae van weleer.
FR stuur my 'n e -pos as u die 'Jimah Carter The Incompetent ' Ping List wil of nie.
Die poging tot gyselaarredding in Iran, 24-25 April 1980
'N Onlangse artikel het uitdagende inligting verskaf oor die voormalige president Jimmy Carter en die Shah. Terwyl ek kort artikels gehoor het of gelees het oor wat hier onthul word, was die nuwe stuk van Alan Peters 'n oogopening en het ek soveel verduidelik wat ek vermoed het.
Ek moet erken dat ek vroeër 'n Jimmy Carter -ondersteuner was. Ek het gestem dat hy herkies moet word. Ek skrik as mense altyd verwys na die gyselaarreddingspoging as "Ill Fated ", "Catastrophic ", "Jimmy Carter 's Diaster ", wanneer Carter geprys moet word vir ten minste eintlik deurloop met die poging , terwyl iemand soos Bill Clinton toegelaat het dat die VSA talle kere aangeval word, net om te reageer toe Monica op televisie verskyn.
Ek stem nie saam met sy tydsberekening nie, ek wens dat die redding vroeër gemagtig is, maar sommige berigte sê dat 'n individu slegs 'n week of twee voor die amptelike datum van die redding uit Iran ontsnap het met inligting oor die presiese plek van die gyselaars. Jimmy Carter het gedoen wat hy moes, en die mans ook.
Die missie het nie misluk nie as gevolg van die optrede van die mans of Jimmy Carter, dit het misluk omdat God nie wou hê dat ons die dag moes wen nie. 8 Goeie mans het gesterf terwyl hulle probeer het om ons mense te red in 'n gewaagde, waaghalsige stap waarvoor ons land geen vorige rede gehad het om voor te berei nie, en hulle het ook nie vooraf op die voorvalle voorsien nie.
Maar sedert ek 'n bietjie groot geword het en 'n paar dinge aangaande politiek geleer het, het ek geleer dat Jimmy Carter een van die ergste presidente was wat die Verenigde State ooit gehad het. Miskien DIE ergste. Carter se versuim om ons in 1979-1980 in die werklike geveg met Iran te beveel oor die gyselaarsvoorval, het die opkoms van radikale Islam begin. Die sneeubal -effek van die radikale Islam is op 11 September 2001 getoon.
Alhoewel ek persoonlike gevoelens het oor die vraag of ons oorlog moes voer teen Iran om ons ambassade in 1979 te neem, het ek die man ten minste as 'n ordentlike man, 'n goedgesinde man, beskou.
Gebeurtenisse in die afgelope 10 jaar, en kennis van gebeure in die 1980's het getoon dat Jimmy Carter 'n oneerlike man is. Trouens, as die rekeninge korrek is, is Jimmy Carter 'n verraaier.
Daar word berig dat Jimmy Carer die Sowjet -KGB gekontak het om hulp te vra om Ronald Reagan te verslaan.
Jimmy Carter is die man wat Bill Clinton na Noord-Korea gestuur het om Noord-Korea vermoedelik hul begeerte na kernwapens te laat vaar, net om hulle program onmiddellik te laat begin nadat hy vertrek het.
Jimmy Carter het ook afbrekende opmerkings gemaak oor ons huidige president, George Bush, oor Bush se pogings om terrorisme te stop.
Jimmy Carter moet sulke uitsprake maak, want as die waarheid gesê word, was die oorsprong van terrorisme wêreldwyd die val van Iran, en die val is bespoedig weens die direkte optrede van Jimmy Carter en gebrek aan optrede.
Defensie en Buitelandse Sake Daagliks
Deel XXII, nr. 46 Maandag, 15 Maart 2004
Gestig in 1972 Ten minste 200 keer per jaar vervaardig
& kopie 2004, Global Information System, ISSA
R & sirkel van Amerikaanse voormalige pres. Carter kom na vore in onwettige finansiële eise aan Shah van Iran
Eksklusief. Ontleding. Deur Alan Peters, 1 GIS.Daar het sterk intelligensie ontstaan ​​dat die Amerikaanse president, Jimmy Carter, probeer het om geldelike gunste vir sy politieke vriende van die Sjah van Iran te eis. Die verwerping van hierdie eis deur die Shah kon heel moontlik daartoe gelei het dat pres. Carters besluit om die Iraanse keiser uit sy amp te verwyder.
Die verband tussen die vernietiging van die Shahs-regering wat direk toegeskryf kan word aan die optrede van Carters en die oorlog tussen Iran en Irak wat miljoene dooies en beseerdes aan beide kante gekos het, en met die daaropvolgende opkoms van radikale Islamistiese terrorisme, maak die nuwe inligting van groot betekenis.
Pres. Carters se anti-Shah-gevoelens het blykbaar ontbrand nadat hy 'n groep van verskeie van sy vriende uit sy tuisstaat, Georgia, na Teheran gestuur het met 'n gehoor wat deur die Ovale Kantoor en in Carters se naam met sy majesteit gereël is. Op hierdie vergadering, soos deur premier Amir Abbas Hoveyda aan sommige vertrouelinge gerapporteer het, het hierdie sakemanne aan die Shah gesê dat pres. Carter wou 'n kontrak hê. voorheen aan Brown & amp Root toegeken om 'n groot hawe -kompleks in Bandar Mahshahr te bou, gekanselleer te word en as 'n persoonlike guns aan hom toegeken te word teen 10 persent bo die koste wat Brown & amp Root aangehaal het.
Die groep sal dan die 10 persent as 'n bestuursfooi hef en toesig hou oor die projek vir Iran, en die werklike bouwerk aan Brown & amp Root teruggee vir implementering, soos voorheen toegeken. Hulle het daarop aangedring dat die projek sonder hul bestuur aan die einde van die VSA onvoorspelbare probleme sou ondervind en dat pres. Carter probeer behulpsaam wees. Hulle het aan die Shah gesê dat hy in hierdie gevaarlike politieke tye die guns moet waardeer wat pres. Carter doen hom.
Volgens premier Hoveyda het die besoekers in Georgië 'n verstomde monarg en sy verbysterde premier sprakeloos gelaat, behalwe om later kommentaar te lewer onder nabye vertrouelinge oor die skynheiligheid van die Amerikaanse president, wat vrolik oor God en godsdiens gepraat het, maar afpersing en afpersing beoefen het deur sy afgevaardigdes.
Die Bandar Mahshahr-projek van miljarde dollar sou 10 % bestuurskoste 'n groot bedrag gemaak het om aan pres. Versorg vriende as 'n guns vir onnodige dienste. Die Shah het die persoonlike bestuursversoek wat aan hom deurgegee is, beleefd van die hand gewys. Die weiering blyk die Shah die vasberadenheid van Carter te verdien om hom uit sy amp te verwyder.
Carter het daarna geweier om toe te laat dat traangas en rubberkoeëls na Iran uitgevoer word toe oproer teen Shah uitgebreek het, en ook nie toelaat dat waterkanonvoertuie Iran bereik om sulke uitbrake te beheer nie, wat gewoonlik uit die Sowjet-ambassade in Teheran aangevuur word. Daar was destyds bespiegelings in sommige Iraanse oorde sowel as in sommige Amerikaanse gedagtes en later dat Carters se optrede die gevolg was van noue bande met, of empatie vir, die Sowjetunie, wat angstig was om uit die jarelange VSA te breek. gelei tot strategiese insluiting van die USSR, wat die Sowjetunie verhinder het om die warm water van die Indiese Oseaan te bereik.
Die Shah het besef dat die uitvoer van Irans geblokkeer kan word deur 'n paar skepe wat in die persone van die Persiese Golf gesink het, en beplan 'n hawe wat die vermoë het om feitlik al die see -uitvoere van Irans onbelemmerd te hanteer.
In teenstelling met die beskuldigings wat hom uitgespreek het oor die reusagtige, wanhopige projekte soos Bandar Mahshahr, was dit 'n manier om jaarliks ​​werk te gee aan 'n miljoen afgestudeerde hoërskoolleerlinge vir wie daar geen universiteitsplekke beskikbaar was nie. Gastewerkers, meestal uit Pakistan en Afganistan, is gebruik om die projekte te begin en uit te brei, en Iraniërs vervang die buitelanders soos die behoefte aan werk is, terwyl noodsaaklike infrastruktuur vir Iran vooraf gebou is.
Einde Februarie 2004 het die Islamitiese Irans se adjunkminister van ekonomie gesê dat die land $ 18 miljard per jaar nodig het om een ​​miljoen werksgeleenthede te skep en ekonomiese welvaart te bewerkstellig. En tydens die eerste werkskeppingskonferensie wat in die Teherans Amir Kabir-universiteit gehou is, het die Irans Student News News Agency die werklose op ongeveer drie miljoen geraam. Of 'n begrotingsyfer van $ 54 miljard om die probleem te hanteer.
Dertig jaar tevore het die Shah reeds stappe gedoen om dieselfde uitdagings op te los, wat verlore gegaan het tydens die revolusie wat so vasbeslote deur Jimmy Carter ondersteun is.
'N Kwarteeu na die omverwerping van die Shah en sy regering deur die wydverspreide onrus wat grootliks deur groepe met Sowjet-finansiering begin is, maar wat ironies genoeg was om die mullahs eerder as die radikaal-linkse aan die bewind te bring Ayatollah Shariatmadaris waarsku dat die geestelikes was nie toegerus om die land te bestuur nie, het die hoof van die Islamitiese Irans -beleggingsorganisasie weerklank, wat gesê het: Ons is skaars bekend met die nodige kennis rakende die korrekte gebruik van buitelandse hulpbronne in staats- en privaatsektore, en ook nie hoe om die beste te maak nie gebruik van huishoudelike hulpbronne. Selfs nie na 25 jaar nie.
Geskiedkundiges en waarnemers debatteer steeds oor Carters se redes vir sy optrede tydens sy ampstermyn in die Withuis, waar byna alles, insluitend die sluiting van satellietbewaking oor Kuba op 'n onvanpaste tyd vir die VSA, blykbaar tot voordeel van die Sowjet -doelwitte en -beleid was. Sommige beweer dat hy onbekwaam en onkundig was, ander dat hy toelaat dat sy liberale neigings Amerikaanse nasionale belange oorskadu.
Die Britse kantoor vir buitelandse en amp van die Gemenebest het in hierdie opsig genoeg twyfel gehad, selfs tot die vraag of Carter 'n Russiese mol was, dat hulle ongeveer 200 waarnemers gestuur het om die presidentsveldtog van Carters 1980 teen Ronald Reagan te monitor om te sien of die Sowjets sou probeer koop die presidentskap vir Carter.
In die eng aspek van Carter wat internasionale gesonde verstand tersyde gestel het om die magtigste bondgenoot van die VSA in die Midde -Ooste te verwyder, was hierdie gefokusde verandering beslis in stryd met Amerikaanse belange en gebeure oor die volgende 25 jaar.
Volgens premier Hoveyda was Jimmy Carters se volgende aanval op die Shah 'n formele land waarvolgens die Shah 'n olie-ooreenkoms van 50 jaar met die VSA onderteken om olie teen 'n vaste prys van $ 8 per vat te voorsien. Die Shah is nie meer 'n persoonlike versoek nie, maar hy is aangesê dat hy op die kontrakvoorstel moet ag slaan as hy voortgesette steun van die VSA wil geniet. In hierdie gevaarlike, politieke tye wat baie erger kan word.
Gekonfronteer met hierdie toenemende druk en bedreiging, kon die monarg nog steeds nie glo dat Iran, die sterkste Amerikaanse bondgenoot in die streek, behalwe Israel, so maklik deur Carter weggegooi of vermink sou word nie, en verwag dat hy deur meer ervare geeste die oorhand sou kry vermy die destabilisering van die plaaslike magstruktuur en probeer sy standpunt verduidelik. Eerstens het Iran nie 'n bewys van 50 jaar oliereserwes wat deur 'n kontrak gedek kan word nie. Tweedens, toe die petrochemiese kompleks in Bandar Abbas, in die suide, 'n paar jaar later voltooi is, sou elke vat olie $ 1.000 se petrochemie produseer, sodat dit verraadlik sou wees vir die Shah om olie vir slegs $ 8 weg te gee.
Verskonings, terwyl hulle erken dat Carter die destabilisering van die monargie in Iran veroorsaak het, beweer dat hy slegs probeer het om te red wat hy kon uit 'n vinnig verslechterde politieke situasie om maksimum voordele vir die VSA te verkry. Maar nadat die Shah van die troon gedwing is, het Carters hom toegespits om herkies te word via die gyselaarsituasie in Iran, wat dui op minder gemoedelike motiewe.
Gerugte het altyd gesê dat Carter probeer onderhandel het om die Amerikaanse gyselaars te hê, wat 444 dae lank deur die Islamitiese Republiek gehou word, wat hy gehelp het om in Iran te vestig, wat net voor die verkiesingsdatum van November 1980 vrygelaat is, maar die opposisie (Republikeinse) kandidaat Ronald Reagan het die plan ondermyn, oorgeneem en geblokkeer. 'N Ooggetuieverslag van die beslaglegging deur studente van die Amerikaanse ambassade op 4 November 1979 in Teheran bevestig 'n ander scenario.
Die groep studente wat meestal gehuur is om die Amerikaanse ambassade se mure te beklim, was aan die spits van 'n mullah bo-op 'n Volkswagen-bussie, wat met 'n tweerigtingradio in die een hand en 'n bullhorn in die ander die snelheid van die optog na die ambassade volgens instruksies wat hy oor die radio ontvang het. Hy sal dit vertraag, vinnig opskud en weer stadiger maak, wat die nuuskierigheid van 'n opgeleide pro-Khomeini vigilante aanwakker, wat later die verhaal aan 'n vriend in Londen vertel het.
Op die vraag van die vigilante om die rede vir hierdie onreëlmatige beweging, het die beklemtoonde geestelike geantwoord dat hy instruksies gehad het om die Amerikaanse ambassade -personeel genoeg tyd te gee om hul sensitiefste dokumente te vernietig en om die drie mees senior Amerikaanse diplomate voldoende geleentheid te gee om dan toevlug by die Islamitiese Republiek Ministerie van Buitelandse Sake eerder as om saam met die ander gyselaars geneem te word. Iemand by die ambassade het die ministerie van buitelandse sake ingelig oor hoe om telefonies te vorder, en die predikant het oor sy radio gesê wat hy moet doen.
Die waaksaamheid vra toe waarom die Islamitiese regering die moeite sal doen om so tegemoetkomend aan die Groot Satan te wees en is meegedeel dat die hele operasie vooraf deur premier Mehdi Bazargans se revolusionêre regering saam met pres. Carter in ruil daarvoor dat Carter gehelp het om die Shah af te sit en dat dit gedoen word om te verseker dat Carter herkies word. Hy het ons gehelp, nou help ons hom, was die saaklike opmerking van die geestelike.
In 1978, terwyl die Weste besluit het om Sy Majesteit Mohammad Reza Shah Pahlavi van die troon te verwyder, het Shariatmadari vir almal wat sou luister, gesê dat Ayatollah Ruhollah Khomeini en sy velayat faghih (Islamitiese juris) van Islam nie toegelaat moet word om Iran te regeer nie. Ayatollah Shariatmadari het opgemerk: Ons mullahs sal ons gedra soos kibbelende hoere in 'n bordeel as ons aan bewind kom. en ons het geen ervaring oor hoe om 'n moderne nasie te bestuur nie, so ons sal Iran vernietig en alles verloor wat met soveel koste en moeite bereik is.
Pres. Carter het na bewering geantwoord dat Khomeini 'n godsdienstige man was soos hy was en dat hy weet hoe om met 'n man van God te praat, wat in die heilige stad Qom soos 'n Iraanse pous sou woon en slegs as adviseur van die sekulêre, populêre revolusionêr sou optree. Die regering van Mehdi Bazargan en sy groep bestuurders teen Shah, van wie sommige in die VSA opgelei is en na verwagting voorkeure vir Amerikaanse belange sou toon.
Carters het die beoordeling van Khomeini verkeerdelik aangemoedig deur adviseurs met die begeerte om 'n Islamitiese groen gordel te vorm om ateïstiese Sowjet -uitbreiding te bevat met die godsdienstige ywer van Islam. Uiteindelik het al 30 scenario's oor Iran wat deur sy intelligensie -agentskappe aan Carter aangebied is, verkeerd geblyk en Khomeini as persoon en as 'n politieke entiteit heeltemal verkeerd beoordeel.
Vandag staan ​​die in Iran gebore, Grand Ayatollah Ali Al-Sistani, die dominante sjiitiese leier in Irak voor die dilemma van Shariatmadaris en deel dieselfde stilistiese Islamitiese filosofie van sharia (godsdienswet) se leiding eerder as om direk deur die geestelikes self beheer te word. Sistanis Khomeini-ekwivalent, die militante Ayatollah Mohammed Baqir al-Sadr, is in 1999 deur die destydse Irakse pres. Saddam Husseins magte. Die seun van Sadrs, die 30-jarige Muqtada al-Sadr, het nie genoeg volgelinge of godsdienstige anciënniteit nie, maar het 'n harde kern van gewelddadige volgelinge wat hul tyd byt.
Volgens alle skattings wag die jong Sadr op die geskeduleerde oorhandiging van mag in Junie 2004 in Irak, wat die weg oopmaak vir ernstige, militante ingryping aan sy sy deur Iraanse geestelikes. Die Iraanse geestelike leiers, die opvolgers van Khomeini, sien, baie duideliker as Amerikaanse leiers en waarnemers, die parallelle tussen 1979-80 en 2004: gevolglik het hulle baie meer moeite gedoen met aktiwiteite wat daarop gemik is om te verseker dat Reagans se opvolger, VS Pres. George W. Bush, wen nie mag nie.
1. & afskrif 2004 Alan Peters. Die naam Alan Peters is 'n nommerplum vir 'n skrywer wat jare lank betrokke was by intelligensie- en veiligheidsaangeleenthede in Iran. Hy het aansienlike toegang tot Iran gehad op die hoogste vlakke tydens die bewind van die Shah, tot vroeg in 1979.
2. Sien Daily & Defence & Foreign Affairs, 2 Maart 2004: Geloofwaardigheid en wettigheid van die uitspraak van Iraanse geestelikes wat ontketen namate die druk teen hulle toeneem. Hierdie verslag, ook deur Alan Peters, beskryf die agtergrond van Ayatollah Khomeini, die feit dat sy kwalifikasies vir sy godsdienstige titel nie in plek was nie en die feit dat hy nie van Iraanse oorsprong was nie.
Sommige artikels het op die internet verskyn oor Jimmy Carter waarvan die publiek bewus moet wees. Hier is die eerste paragrawe met die skakels na die oorspronklike artikels:
Jimmy Carter onder skoot vir die werwing van Sowjets teen Reagan
WASHINGTON Voormalige president Jimmy Carter is 'n verduideliking verskuldig aan die Amerikaanse bevolking vir sy gedrag tydens die Koue Oorlog, sê die skrywer van 'n nuwe boek.
Reagan's War onthul nuwe inligting dat Carter, as president en later as 'n privaat burger, die hulp van 'n toegewyde buitelandse vyand van hierdie land gesoek het om Reagans se kandidatuur in 1980 te ondermyn en, nog meer skokkend, probeer het om president Reagans se buitelandse beleid in die wiele te ry. 1984.
Die voormalige president van die Demokraat, wat vier jaar tevore deur die kiesers verdryf is, wou hê die Sowjetunie moes hom help om 'n demokraat in die Withuis terug te sit.
Die boekskrywer, Peter Schweizer, het Dinsdag tydens 'n seminaar by die Institute of World Politics gesê dat Jimmy Carter 'n volledige verduideliking te danke het, en dan, afhangende van sy antwoord, kan daar besluit word of die voormalige president oor die lyn van suiwer meningsverskil tot hulp en troos aan die vyand.
Christopher Ruddy, uitvoerende hoof van NewsMax.com, het geskryf dat Carter moontlik verraad gepleeg het deur die hulp van die Sowjetunie in die presidentsverkiesings van 1980 en 1984 in te roep.
Dit is 'n regverdige vraag vir hom [Carter] om rekenskap te gee van wat gebeur het, en 'n antwoord wat hy nie gedoen het nie, het die skrywer aan NewsMax.com gesê. Afhangend van sy reaksie en reaksie, moet u dan verder bespreek. Die ander ding wat moontlik gevra behoort te word, is dat Moskou enige lêers oor die vergaderings bekend maak.
Alles wat ons tans het, het Schweizer bygevoeg, en#8220 is gebaseer op hierdie rekeninge deur [voormalige Sowjet -ambassadeur] Dobrynin. En dit laat die vraag ontstaan: Is daar nog materiaal gebaseer op sy [Carters] handelinge met Moskou?
'Carter Won 't Vergeet ' Sowjet -bystand
Die boek Schweizers, wat regstreeks bo-aan die topverkoperlys gaan, onthul dat Carter tydens die veldtog van 1980 toe Reagan in die stembusse wen, die pro-Sowjet-nyweraar Armand Hammer vir 'n geheim na die Sowjet-ambassade gestuur het ontmoeting met ambassadeur Dobrynin om Sowjet-hulp te vra met Joodse emigrasie en ander moontlike stemkwessies vir 'n sittende president. Die Sowjetunie is beloof dat "Carter die diens nie sal vergeet as hy herkies word nie.
Schweizer berig dat toe Reagan in 1984 vir herverkiesing verkies is, Carter self die ambassadeur Dobrynin besoek het en daar 'n enkele ooreenkoms sou wees oor wapenbeheer, veral oor kernwapens, solank Reagan aan bewind was.
Carter wou hê die Sowjetunie moet die Demokrate help om die presidentskap terug te kry. Die geskiedenis toon sy profesie oor geen hoop dat 'n kernwapenooreenkoms verkeerd sou wees nie. Dit was 'n deel van die sukses van Reagan en die beëindiging van die Koue Oorlog in Amerika.
Carter vra om aan Amerikaners hierdie deel van sy rentmeesterskap te verduidelik, is volgens Schweizers die redelikste. Toe hy die voormalige president hieroor uitvra, het die skrywer algeheel kommentaar gelewer.
Peter Schweizer, 'n navorsingsgenoot by Hoover Institution, het pas 'n nuwe boek geskryf: Reagan's War: The Epic Story of His Forty-Year Struggle and Final Triumph Over Communism. "
Hierdie boek kan historici dwing om die geskiedenis van die Koue Oorlog te hersien.
Schweizer, nadat hy die geklassifiseerde KGB-, Oos-Duitse Stasi- en Sowjet-Kommunistiese Party-lêers gesoek het, ontdek onweerlegbare bewyse dat die Sowjets nie net voetspeel met hooggeplaaste Demokrate nie, maar ook agter die skerms gewerk het om Amerikaanse verkiesings te beïnvloed.
In die Reagan 's War wys Schweizer hoe die Demokrate saam met Moskou gewerk het om Reagan te probeer ondermyn voor en nadat hy president geword het.
Jimmy Carter se vuil truuks
Sowjet -diplomatieke verslae en materiaal uit die argiewe toon aan dat die voormalige president, Jimmy Carter, in Januarie 1984 by die Sowjet -ambassadeur Anatoly Dobrynin se woning vir 'n privaat ontmoeting ingeloer het.
Carter het sy kommer uitgespreek oor en verset teen die opbou van die verdediging van Reagan. Hy het met vrymoedigheid aan Dobrynin gesê dat Moskou beter sou wees met iemand anders in die Withuis. As Reagan wen, het hy gewaarsku, daar sal nie 'n enkele ooreenkoms wees oor wapenbeheer nie, veral oor kernwapens, solank Reagan aan bewind bly. "
Die gebruik van die Russe om die presidentsverkiesing te beïnvloed was vir Carter niks nuuts nie.
Schweizer onthul Russiese dokumente wat toon dat die Carter White House in die kwynende dae van die veldtog in 1980 die sakeman Armand Hammer na die Sowjet -ambassade gestuur het.
Hammer was 'n jarelange Sowjet-phile, en hy verduidelik aan die Sowjet-ambassadeur dat Carter duidelik ontsteld was oor die vooruitsig om teen Reagan te verloor.
Hammer het die Russe om hulp gesmeek. Hy het gevra of die Kremlin die Joodse emigrasie kan uitbrei om Carter ''s wat in die stembusse staan, te versterk.
'Carter Won 't Vergeet Die Diens '
"Carter sal die diens nie vergeet as hy verkies word nie, het Hammer aan Dobrynin gesê.
Carter was nie die enigste demokraat wat aan die Russe duidelik gemaak het waar hul lojaliteit lê nie. Toe die verkiesing in 1984 nader, herinner Dobrynin aan vergaderings met die speaker van die huis, Thomas P. "Tip " O 'Neill.
O ' Neill het aan Dobrynin gesê dat geen moeite gespaar moet word om te keer dat die demagoog Reagan " herkies word nie.
Jimmy Carter en die 40 Ayatollahs
Volgens standaarde in die Midde -Ooste was die Sjah van Iran 'n progressiewe demokraat. In die oë van president Jimmy Carter en sekere buitelandse beleidsfaksies in die staatsdepartement en verskillende dinkskrums, verteenwoordig die Shah die hart van die duisternis.
In 'n artikel in Mei 2002, het Chris Ruddy, NewsMax ', daarop gewys:
Onthou Carter se menseregteprogram, waar hy van die Sjah van Iran verlang om af te tree en die mag aan die Ayatollah Khomeini oor te gee? Maak nie saak dat Khomeini 'n gek was nie. Carter het die Amerikaanse Pentagon aan die Shah 's se voorste militêre bevelvoerders laat sê, ongeveer 150 van hulle moet by die Ayatollah toestaan ​​en hom nie beveg nie.
Die militêre Shah ''s luister na Carter. Almal van hulle is vermoor in een van die eerste dade van Ayatollah.
Deur toe te laat dat die Shah val, het Carter een van die mees militante anti-Amerikaanse diktature ooit geskep. "
[Sien: Jimmy Carter 's Trail of Disaster.]
Soos voorheen berig in NewsMax, ontvang Carter steeds baie geld uit die Arabiese wêreld vir sy Carter Center in Atlanta.
Carter Iran 1977-1978 uitverkoop
Asof 'n lig afgeskakel word, word die Sjah van Iran, Mohammad Reza Pahlevi, wat vir 20 jaar uitgebeeld word as 'n progressiewe moderne heerser volgens Islamitiese standaarde, in 1977-1978 skielik deur die internasionale links in hierdie skuim by die mondmonster verander media. Kort nadat hy president geword het in 1977, het Jimmy Carter 'n doelbewuste veldtog begin om die Shah te ondermyn. Die Sowjets en hul linkse apparatchiks sou met Carter koördineer deur die Sjah te besmeer in 'n veldtog van leuens wat bedoel was om sy troon omver te werp. Die gevolg sou wees die vestiging van 'n Marxistiese/Islamitiese staat in Iran onder leiding van die tirannieke Ayatollah Ruhollah Khomeini. Die Iraanse rewolusie, behalwe om een ​​van die mees onderdrukkende regimes ter wêreld te bekroon, sou grootliks bydra tot die skepping van die Marxistiese/Islamitiese terreurnetwerk wat die vrye wêreld vandag uitdaag.
Destyds, het 'n senior Iraanse diplomaat in Washington opgemerk, het president Carter die Shah verraai en gehelp om die leemte te skep wat binnekort gevul sal word deur Sowjet-opgeleide agente en godsdienstige fanatici wat Amerika haat. Onder die dekmantel van die bevordering van menseregte het Carter eise aan die Shah gestel terwyl hy hom afpers met die dreigement dat, indien die eise nie vervul word nie, noodsaaklike militêre hulp en opleiding weerhou sou word. Hierdie vreemde beleid, wat uitgevoer is teen 'n standvastige, 20 -jarige bondgenoot in die Midde -Ooste, was 'n herhaling van soortgelyke beleide wat die Amerikaanse regerings in die verlede toegepas het op ander bondgenote soos voor Mao China en voor Castro Kuba.
Carter het begin deur die Shah te druk om politieke gevangenes, waaronder bekende terroriste, vry te laat en 'n einde te maak aan militêre tribunale. Die nuut vrygelate terroriste sou onder burgerlike jurisdiksie verhoor word met die Marxiste/Islamiste wat hierdie verhore gebruik as 'n platform vir agitasie en propaganda. Dit is 'n standaard taktiek van links en toe. Die vrye wêreld het 'n duidelike nadeel vir Marxistiese en Islamitiese nasies in hierdie opsig, net soos in die lande, word beproewings opgevoer om die politieke geloof van die regerende elite aan te toon. Regverdige verhore, 'n onafhanklike regbank en 'n soeke na geregtigheid word beskou as 'n westerse burgerlike vooroordeel.
Carter het Iran onder druk geplaas om gratis vergaderings moontlik te maak, wat beteken dat groepe sou kon vergader en oproer vir die omverwerping van die regering. Dit spreek vanself dat sulke regte in geen Marxistiese of Islamitiese nasie bestaan ​​het nie. Die beplande en voorspelbare gevolg van hierdie beleid was 'n toename in opposisie teen die Shah, wat deur sy vyande as 'n swakheid beskou sou word. 'N Goed geleë interne apparaat in Iran wat sy marsopdragte van die Kremlin ontvang het, het hierdie groeiende opposisie ingeneem.
Teen die herfs van 1977 begin universiteitsstudente, wat saam met 'n Sjiïtiese geestelikes werk wat lank reeds gekant was teen die modernisering van die Shahs-beleid, met 'n goed gekoördineerde en gefinansierde reeks straatdemonstrasies wat ondersteun word deur 'n mediaveldtog wat herinner aan die veldtog van 1947-1948 teen Chinas Chiang Ki Shek ten gunste van die landbouhervormer Mao tse Tung. Op hierdie stadium kon die Sjah nie die betogers, wat geweld aanhits het, ondersoek om die situasie aan te blaas en hul media -stooge van gruwelike propaganda te voorsien nie. Gerugte het onder Iraniërs versprei dat die CIA in opdrag van president Carter hierdie betogings gereël het.
In November 1977 besoek die Shah en sy keiserin, Farah Diba, die Withuis waar hulle vyandig teëgekom word. Hulle is begroet deur byna 4,000 Iraanse studente onder leiding van Marxiste, baie met maskers, waai-klubs en baniere gedra met die name van Iraanse terroriste-organisasies. Die oproeriges is toegelaat binne 100 voet van die Withuis waar hulle ander Iraniërs en Amerikaners aangeval het om die Shah te verwelkom. Slegs 15 is gearresteer en vinnig vrygelaat. Binne die Withuis het Carter die Shah onder druk geplaas om nog meer radikale veranderinge deur te voer. Intussen mobiliseer die Sowjets 'n veldtog van propaganda, spioenasie, sabotasie en terreur in Iran. Die Shah is aan twee kante gedruk.
In April 1978 sou Moskou 'n bloedige staatsgreep in Afghanistan tot stand bring en die kommunistiese marionet Nur Mohammad Taraki installeer. Taraki sou 'n jihad aanvra teen die Ikhwanu Shayateen, wat vertaal word in broers van duiwels, 'n etiket wat toegepas word op teenstanders van die nuwe rooi regime in Kaboel en op die Iraanse regering. Subversiewe en Sowjet-opgeleide agente het oor die lang grens tussen Afghanistan en Iran gewerm om Sjiïtiese moskees en ander Iraanse instellings te infiltreer. Teen November 1978 was daar na raming 500,000 Afganisse wat deur Sowjet gesteun is in Iran, waar hulle onder meer opleidingskampe vir terroriste opgerig het.
Khomeini, 'n 78-jarige Sjiïtiese geestelikes wie se broer in die gevangenis was as gevolg van aktiwiteite wat verband hou met sy Iranse kommunistiese partye, en wat 15 jaar in ballingskap in die Sosialistiese Irak in Bath was, was gereed om terug te keer. In ballingskap het Khomeini gepraat van die totstandkoming van 'n revolusionêre Islamitiese republiek, wat anti-Westers, sosialisties en met 'n totale mag in die hande van 'n ayatolla sou wees. In sy pogings om die regering van Iran gewelddadig omver te werp, het Khomeini die volle steun van die Sowjette ontvang.
Nureddin Klanuri, hoof van die Iraanse Kommunistiese Tudeh Party, in ballingskap in Oos -Berlyn, het gesê: Die Tudeh Party keur Ayatollah Khomeinis inisiatief goed om die Islamitiese Revolusionêre Raad te stig. Die ayatollah -program val saam met die van die Tudeh Party. Die naaste adviseur van Khomeinis, Sadegh Ghothzadeh, was bekend as 'n revolusionêr met noue bande met kommunistiese intelligensie. In Januarie 1998 het Pravda, die amptelike Sowjet -orrel, die Khomeini -rewolusie amptelik onderskryf.
Amerikaanse leiers ondersteun Khomeini ook. Na die goedkeuring van Pravda het Ramsey Clark, wat as prokureur -generaal gedien het onder president Lyndon B. Johnson, 'n perskonferensie gehou waar hy berig het oor 'n reis na Iran en 'n besoek aan Khomeini in Parys. Hy het 'n beroep op die Amerikaanse regering gedoen om geen stappe te doen om die Sjah te help sodat Iran sy eie lot kan bepaal nie. Clark het 'n rol agter die skerms gespeel wat lede van die kongres beïnvloed het om nie by die krisis betrokke te raak nie. Miskien het die VN -ambassadeur, Andrew Young, die beste gedagtes van die linkerkant uitgespreek op die tydstip toe hy verklaar dat Khomeini uiteindelik as 'n heilige beskou sou word as dit suksesvol was.
Khomeini is toegelaat om die mag in Iran te gryp, en as gevolg hiervan pluk ons ​​nou die oes van anti-Amerikaanse fanatisme en ekstremisme. Khomeini het die hibriede van Islam en Marxisme losgemaak wat selfmoordbomaanvallers en kapers veroorsaak het. President Jimmy Carter, en die ekstremiste in sy administrasie is die skuld en moet aanspreeklik gehou word.
Is die skrywer van
Waarom ek 'n regse ekstremis is
Die plig van die president is om die Grondwet te & quotupholdph en verdedig..etc & quot. Maar Jimmy, opgelei in Leftisme wat deur Puritanisme gefiltreer is, beskou sy plig as Making America Moral, If His Lights.
Volgens Jimmy sou Amerika natuurlik nooit moreel kon wees nie (tensy ons ons oorgegee het aan Sowjet -Rusland, en deesdae aan Islamofascistiese Iran), sodat hy sien dat sy plig was om Amerika te straf vir sy sondes, soos hy dit gesien het. En so het hy gedoen en probeer hy dit steeds doen.
Carter is op 1 Oktober 1924 gebore by Lillian Carter Health and Rehabilitation in Plains, Georgia.  Carter was die eerste Amerikaanse president wat in 'n hospitaal gebore is.  Hy was die oudste seun van Bessie Lillian (née Gordy) en James Earl Carter Sr.  Hy is op afstand verwant aan president Richard Nixon en Bill Gates.  Die gesin het verskeie kere verhuis toe Carter 'n baba was.  The Carters vestig hulle op 'n grondpad in die nabygeleë boogskiet. 
Carter het die Plains High School van 1937 tot 1941 bygewoon.  Hy het ook by die Future Farmers of America aangesluit en 'n lewenslange belangstelling in houtwerk ontwikkel.  
Na die hoërskool het Carter ingeskryf by Georgia Southwestern College, in Americus, Georgia.  Hy het ekstra wiskundekursusse by Georgia Tech gevolg. 
In 1943 word Carter aanvaar by die United States Naval Academy.  Terwyl hy op die akademie was, het Carter verlief geraak op Rosalynn Smith.  Die twee is getroud kort na sy gradeplegtigheid in 1946.  Hy was 'n naelloper vir die Navy Midshipmen.  Carter behaal 'n 60ste uit 820 middelskepe in die klas van 1946 met 'n Bachelor of Science -graad en word as vaandel aangewys.  
Van 1946 tot 1953 het Carter en Rosalynn in Virginia, Hawaii, Connecticut, New York en Kalifornië gewoon tydens sy ontplooiings in die Atlantiese en Stille Oseaan -vloot.  In 1948 begin hy met die opleiding van offisiere vir duikbootdiens.  Hy is bevorder tot luitenant -junior graad in 1949. 
In 1952 begin Carter sy werk met die Amerikaanse duikbootprogram.  Hy is vir drie maande tydelike diens na die Naval Reactors -tak van die Atomic Energy Commission in Washington, DC gestuur, terwyl Rosalynn saam met hul kinders na Schenectady, New York, verhuis het.  
In Maart 1953 begin Carter met die kernkragskool, 'n ses-maande-nie-kredietkursus wat kernkragaanlegte by Union College in Schenectady dek.  Carter se pa is oorlede en hy is vrygelaat van aktiewe diens om hom toe te laat om die familie -grondboontjie -onderneming oor te neem.  Carter verlaat die aktiewe diens op 9 Oktober 1953. 
Hy was tot 1961 in die onaktiewe vlootreservaat en verlaat die diens met die rang van luitenant.  Sy toekennings sluit in die Amerikaanse veldtogmedalje, die oorwinningsmedalje van die Tweede Wêreldoorlog, China Service Medal en die National Defense Service Medal. 
Carter se pa, James, is dood nadat hy onlangs in die Georgia House of Representatives verkies is.  Jimmy, Rosalynn en hul drie seuns het 'n jaar lank in 'n openbare woning in Plains gewoon.  Carter is die enigste Amerikaanse president wat in openbare behuising gewoon het voordat hy sy amp beklee het.  Carter wou die gesin se grondboontjie-groei-onderneming uitbrei.  Sy eerstejaar-oes het weens droogte misluk, maar Carter wou verskeie kredietbanke oopmaak om die boerdery aan die gang te hou.  Intussen het hy ook lesse geneem en gelees oor landbou terwyl Rosalynn boekhouding geleer het om die boeke van die onderneming te bestuur.  Alhoewel hulle die eerste jaar skaars gebreek het, het die Carters die onderneming laat groei en suksesvol geword.  
Carter, wat teen rasseskeiding was, is geïnspireer om hom aan te stel oor die rassespanning in die land.  Teen 1961 was hy 'n bekende lid van die Plains -gemeenskap en die Baptistekerk, sowel as voorsitter van die skoolraad van Sumter County.  By die skoolraad het Carter gepraat teen rasseskeiding in openbare skole. 
In 1962 kondig Carter aan dat hy kandidaat is vir 'n sitplek in die Georgia State Senate.  Aanvanklik het die resultate getoon dat Carter verloor, maar dit was die gevolg van bedrieglike stemming deur die voorsitter van die Demokratiese Party in Quitman County.  Carter het die uitslae uitgedaag toe bedrog bevestig is, 'n nuwe verkiesing is gehou, wat hy gewen het. 
Vanaf 1962 was die stad Americus die plek van massamishandeling van swart betogers.  Carter was eers stil oor die kwessie.  Hy het wel 'n paar verdelende kwessies uitgespreek en toesprake gehou teen geletterdheidstoetse en teen 'n verandering in die staatsgrondwet.  Ten tyde van die moord op president Kennedy, is Carter deur 'n kliënt in kennis gestel van sy grondboontjie -onderneming oor die moord. Carter noem die moord later "die grootste slag wat ek gekry het sedert my pa dood is". 
Binne twee jaar het sy verbintenisse in die staatsenaat hom op die Demokratiese Uitvoerende Komitee van die staat laat beland, waar hy gehelp het om die reëls van die staatsparty te herskryf.  Hy word voorsitter van die West Central Georgia Planning and Development Commission. 
Toe Bo Callaway in November 1964 verkies word tot die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, wou Carter in die volgende kongresverkiesing teen hom optree.  Die twee het baklei oor watter tweejarige kollege deur die staat tot 'n vierjarige kollege-program uitgebrei sou word.  Carter wou hê dat dit na sy alma mater, Georgia Southwestern College, moet gaan, maar Callaway wou hê dat die geld na die sentrum van Columbus moet gaan. 
Carter is in 1964 herkies tot 'n tweede termyn van twee jaar.  Vir 'n tydjie in die staats senaat was hy die voorsitter van die onderwyskomitee en sit hy ook teen die einde van sy tweede termyn in die kredietkomitee.  Voordat sy termyn verstryk het, werk hy aan 'n wetsontwerp wat staatsonderwysfinansiering uitbrei en Georgia Southwestern 'n vierjaarprogram kry.  Die laaste dag van die termyn kondig hy sy aanloop tot die Huis van Verteenwoordigers aan. 
Aanvanklik het Carter in 1966 teen Bo Callaway vir die 3de kongresdistrik van Georgië gehardloop.  Callaway val egter uit en besluit om eerder vir die goewerneur van Georgië te hardloop.  Callaway het pas in 1964 oorgeskakel van die Demokratiese Party na die Republikeinse Party.  Carter het later besluit om self as goewerneur aan te stel.  In die Demokratiese voorverkiesing het hy tevergeefs teen die liberale voormalige goewerneur Ellis Arnall en die konserwatiewe segregasie -Lester Maddox geveg. 
Gouverneur Maddox mag nie vir 'n tweede agtereenvolgende termyn as goewerneur in 1970 optree nie.  Voormalige goewerneur Carl Sanders word Carter se grootste teenstander in die Demokratiese voorverkiesing van 1970.  Carter het tydens hierdie primêre verkiesing meer konserwatief as voorheen geleun. 
In September het Carter Sanders in die eerste stemming met 49% tot 38% gelei, wat gelei het tot 'n tweede ronde.  Carter het die Demokratiese benoeming gewen met 59% van die stemme in vergelyking met Sanders se 40%.  In die algemene verkiesing het Carter die Republikeinse Hal Suit geklop en 59% van die stemme gewen teen die 40% van Suit. 
Carter het op 12 Januarie 1971 die 76ste goewerneur van Georgië geword.  In sy inhuldigingstoespraak het hy gesê dat "die tyd van rassediskriminasie verby is. Geen arm, plattelandse, swak of swart persoon hoef ooit die 'n ekstra las om die geleentheid vir opleiding, werk of eenvoudige geregtigheid ontneem te word ".  Tyd 'n storie oor die progressiewe "New South" goewerneurs wat daardie jaar in 'n Mei 1971 -uitgawe verkies is.  Die voorblad van die tydskrif het 'n illustrasie van Carter. 
Lester Maddox, wat Carter as goewerneur vervang het, het luitenant -goewerneur geword.  ​​Richard Russell Jr., destyds president van die Amerikaanse senaat, sterf in die amp tydens Carter se tweede ampstermyn.  Carter het David H. Gambrell, voorsitter van die Demokratiese Party van die staat, aangestel om Russell in die senaat te vervang. 
Carter wou die gesag van die goewerneur uitbrei, terwyl hy die staatsregering makliker kon bestuur.  Hy ondersteun 'n wetsontwerp wat hom toelaat om uitvoerende herstrukturering voor te stel en 'n stemming daaroor af te dwing.   Die plan is in Januarie 1972 ingedien, maar het 'n negatiewe ontvangs in die wetgewer gehad.  Maar na twee weke se onderhandelinge is dit geslaag.  Hy het ongeveer 300 staatsagentskappe saamgesmelt in 22 agentskappe. 
In 'n televisie -verskyning in April 1971 word Carter gevra of hy ten gunste is van 'n vereiste dat kandidate vir goewerneur en luitenant -goewerneur van Georgia op dieselfde kaartjie moet hardloop.  Hy antwoord: "Ek het nooit regtig gedink dat ons 'n luitenant -goewerneur in Georgië nodig het nie. Die luitenant -goewerneur is deel van die uitvoerende gesag van die regering en ek het altyd gevoel - sedert ek in die staats senaat was - dat die uitvoerende takke moet afsonderlik wees ".  In Julie 1971, tydens 'n verskyning in Columbus, Georgia, het Carter sy planne aangekondig om 'n Raad vir Menseregte in Georgia te stig wat sal werk om probleme in die staat op te los voor moontlike geweld. 
In Januarie 1972 wou Carter hê dat die staatswetgewer befondsing moet gee vir 'n vroeë kinderontwikkelingsprogram saam met hervormingsprogramme vir gevangenisse en 48 miljoen belasting aan byna alle staatsamptenare.  In April 1972 reis Carter na Latyn en Suid -Amerika vir 'n moontlike handelsooreenkoms met Georgië.  Carter het gesê dat hy met die Brasiliaanse president, Emílio Garrastazu Médici, vergader het.  Baie het hom met president Kennedy vergelyk. 
Carter het die aantal swart staatsamptenare, regters en raadslede verhoog.  Hy het portrette van Martin Luther King Jr. in die hoofstad gebou, net soos die Ku Klux Klan teen die seremonie protesteer.  Tydens 'n televisie -verskyning met die goewerneur van Florida Reubin Askew in Januarie 1973, het Carter gesê dat hy 'n grondwetlike wysiging steun om bus te verbied om die proses van desegregasie in skole vinniger te maak.  Hy was saam met George Wallace 'n medeborg-resolusie tydens die National Governors Conference in 1971.  wat Carter ook aangebied het.  Carter het 'n nuwe wet op doodstraf onderteken nadat die Hooggeregshof in die Verenigde State dit verwerp het.  Carter was later spyt dat hy die doodstraf ondersteun het en gesê: "Ek het nie die onreg daarvan gesien soos ek nou sien nie". 
Carter wou hervormings deur die wetgewer hê wat gelyke staatshulp sou gee aan skole in die ryk en arm gebiede van Georgië.  Hy het gehelp om sentrums vir verstandelik gestremde kinders te stig en opvoedingsprogramme vir gevangenes.   Hy het ook 'n program geskryf wat die aanstelling van federale regters gemaak het op grond van hul ervaring eerder as politieke party.  
In 'n omstrede besluit  het hy 'n veto uitgespreek teen 'n plan om 'n dam aan die Flintrivier van Georgië te bou.  Hy het aangevoer dat die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs nie die regte nommers gee oor die koste van die projek en die impak daarvan op die streek nie.  Die veto het landwyd gewild geraak by omgewingsbewustes. 
Carter is nie toegelaat om herkiesbaar te wees nie weens terme.  Op soek na 'n moontlike presidensiële verkiesing, het Carter betrokke geraak by nasionale politiek en openbare optredes.  Hy was 'n afgevaardigde van die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1972, waar Carter gehoop het dat hy die voorsitter van George McGovern sou wees.  Hy ondersteun senator Henry "Scoop" Jackson, om afstand te neem van George Wallace.  
In Mei 1973 het Carter die Demokratiese Party gewaarsku om nie van die Watergate -skandaal 'n politieke kwessie te maak nie. 
Demokratiese primêre redigering
Op 12 Desember 1974 kondig Carter sy kandidatuur vir president van die Verenigde State aan by National Press Club in Washington, DC  Hy praat oor ongelykheid, optimisme en verandering.  
Toe Carter die presidentsverkiesings in die Demokratiese Party binnegaan, word hy beskou as 'n klein kans teen bekende politici.  Maar middel Maart 1976 stem Carter nie net voor die aktiewe kandidate vir die Demokratiese presidensiële nominasie nie, maar lei hy ook president Ford met 'n paar persentasiepunte.  Carter gepubliseer Waarom nie die beste nie? in Junie 1976 om hom te help voorstel aan die Amerikaanse publiek. 
Carter het vroeg die voorloper geword deur die Iowa-koukusse en die New Hampshire-primêr te wen.  Hy gebruik 'n tweeledige strategie: in die suide het Carter as 'n gematigde geveg en in die noorde was Carter 'n gunsteling vir konserwatiewe Christen- en plattelandse kiesers.  Hy het meer as 80,000 myl afgelê, 37 state besoek en meer as 200 toesprake gelewer voordat enige ander kandidaat die wedloop betree het.  Carter wen uiteindelik 30 state, met 'n totaal van 6,235,609 (39,2%) van die algemene stemme.  Hy is formeel aangewys as die presidensiële Demokratiese genomineerde tydens die nasionale byeenkoms, met die Amerikaanse senator Walter Mondale uit Minnesota as sy hardloopmaat. 
Tydens sy presidensiële veldtog in April 1976 het Carter op 'n onderhoudvoerder gereageer en gesê: "Ek het niks teen 'n gemeenskap wat probeer om die etniese suiwerheid van hul woonbuurte te behou nie".  Sy opmerking was om steun te toon aan openbare wette. 
Carter se standpunte tydens sy veldtog sluit in openbare finansiering van kongresveldtogte,  sy steun vir die oprigting van 'n federale agentskap vir verbruikersbeskerming,  die oprigting van 'n aparte departement vir onderwys,  ondertekening van 'n vredesverdrag met die Sowjetunie teen die gebruik van kernwapens,  vermindering van die verdedigingsbegroting,  verhoging van belasting vir die rykes en verlaging daarvan vir die middelklas,  verskeie wysigings aan die Wet op Sosiale Sekerheid,  en 'n gebalanseerde begroting teen die einde van sy termyn. 
1976 algemene verkiesing Wysig
Carter en president Gerald Ford was tydens die verkiesing van 1976 in drie debatte op televisie.  Die debatte was die eerste presidensiële debatte sedert 1960.  
Carter is ondervra deur Robert Scheer van Speel seun vir die November 1976 -uitgawe, wat 'n paar weke voor die verkiesing in die kiosk verskyn.  Terwyl hy sy siening van trots oor sy godsdiens bespreek, het Carter gesê: "Ek het baie vroue met wellus bekyk. Ek het al baie keer egbreuk in my hart gepleeg".   Hy het ook in 'n ander onderhoud gesê dat dit hom nie steur as mense die woord "fok" sê nie.  Dit het daartoe gelei dat 'n media die idee kritiseer as politici van hul politieke veldtogte en hul privaat intieme lewens geskei moet word. 
Carter het die wedloop begin met 'n voorsprong op Ford, wat die gaping tydens die veldtog verklein het, maar op 2 November 1976 met 'n klein marge verloor het.  Carter het die gewilde stem met 50,1 persent tot 48,0 persent vir Ford gewen, en het 297 kiesstemme gekry vir Ford se 240.  Carter het minder state as Ford gewen, met Carter wat 23 state gewen het, vergeleke met Ford wat 27.  gewen het
Carter is ingehuldig as president op 20 Januarie 1977. 
Binnelandse beleid Redigeer
Energie krisis Redigeer
Op 18 April 1977 het Carter 'n televisietoespraak gelewer waarin verklaar word dat die Amerikaanse energiekrisis gedurende die sewentigerjare soos oorlog was. Hy het energiebesparing deur alle Amerikaners gesteun en sonpaneelverwarmingspanele bygevoeg in die Withuis.   Hy het truie aangehad omdat hy die hitte in die Withuis verlaag het.  Op 4 Augustus 1977 onderteken Carter die Wet op Departement van Energieorganisasie van 1977, wat die Departement van Energie vorm, die eerste nuwe kabinetspos in elf jaar.  Tydens die ondertekeningseremonie het Carter gesê dat die huidige 'krisis van energietekorte' hom die departement van energie laat oprig het.  Aan die begin van 'n nuuskonferensie in September 1977 het Carter gesê dat die Huis van Verteenwoordigers 'byna almal' van die energievoorstel aanvaar het.  Die volgende maand, op 13 Oktober, verklaar Carter dat hy in die Senaat se vermoë om die wetsontwerp op hervorming van energie te glo, glo, en sê dat "die belangrikste huishoudelike aangeleentheid waarmee ons te kampe sal kry terwyl ek in die amp is" die energiekrisis is. 
Op 12 Januarie 1978, tydens 'n perskonferensie, het Carter gesê dat die besprekings oor sy energiehervormingsvoorstel nie gevoer word nie en dat die kongres nie respekvol is nie.  Op 'n nuuskonferensie van 11 April 1978 het Carter gesê dat sy grootste verrassing "in die aard van 'n teleurstelling" sedert hy president geword het, die moeilikheid was wat die kongres gehad het om wetgewing vir 'n wetsontwerp op energiehervorming aan te neem. 
Op 1 Maart 1979 stel Carter op versoek van die kongres 'n bystand -petrol -rantsoeneringsplan voor.  Op 5 April lewer hy 'n adres waarin hy die belangrikheid van energiebesparing beklemtoon.  Tydens 'n nuuskonferensie van 30 April het Carter gesê dat dit belangrik is dat die komitee vir huishoudelike goedkeuring die plan vir rantsoenering van petrol hou en 'n beroep op die kongres doen om die verskeie ander energiebesparingsplanne wat hy voorgestel het, goed te keur.  Op 15 Julie 1979 lewer Carter 'n nasionale televisie -toespraak waarin hy sê dat die krisis 'n 'vertrouenskrisis' onder die Amerikaanse volk is.   Die adres het 'n negatiewe reaksie van Amerikaners gehad.  onvergeetlik vir gemengde reaksies    Mense het Carter gekritiseer omdat hy nie genoeg gedoen het om die krisis op te los nie, aangesien hulle meen dat hy te veel van Amerikaners afhang. 
EPA Love Canal Superfund Edit
In 1978 verklaar Carter 'n federale noodgeval in die omgewing van Love Canal in die stad Niagara Falls, New York.  Gedurende die veertigerjare is die kanaal as plek gebruik om 21,800 kort ton chemiese produkte uit kleurstowwe, parfuum en oplosmiddels vir rubber en sintetiese harse te stort.  Meer as 800 gesinne is ontruim uit die woonbuurt, wat bo -op 'n stortingsterrein vir giftige afval gebou is.  Die Superfund -wet is geskep in reaksie op die situasie.  Carter het gesê dat daar nog meer 'liefdeskanale' oor die hele land bestaan, en dat die ontdekking van sulke gevaarlike stortingsterreine 'een van die grimmigste ontdekkings van ons moderne era' is. 
In 1979 het die Environmental Protection Agency aangekondig dat inwoners naby die Love Canal -ongeluk hoë aantal witbloedselle toon, wat leukemie kan veroorsaak.   
Carter se presidentskap het 'n ekonomiese geskiedenis van twee periodes gehad: die eerste twee jaar was 'n tyd van voortdurende herstel van die ernstige resessie van 1973–75  en die laaste twee jaar gekenmerk deur dubbelsyferinflasie, met baie hoë rentekoerse, olietekorte , en stadige ekonomiese groei.  1977 en 1978 is miljoene nuwe werkgeleenthede geskep,  deels as gevolg van die wetgewing oor ekonomiese stimulasie van $ 30 miljard. 
Die energiekrisis van 1979 het egter hierdie groeiperiode beëindig, en namate inflasie en rentekoerse gestyg het, het ekonomiese groei, werkskepping en verbruikersvertroue vinnig afgeneem.  Die skielike tekort aan petrol tydens die somervakansieseisoen van 1979 het die probleem begin toeneem. 
Carter onderteken die dereguleringswet op lugdienste op 24 Oktober 1978.  Die hoofdoel van die wet was om die regering se beheer oor tariewe, roetes en toegang tot die mark (van nuwe lugrederye) uit kommersiële lugvaart te verwyder.  Die regulerende bevoegdhede van die Civil Aeronautics Board is verwyder.  Die wet het die FAA se regulerende bevoegdhede oor alle aspekte van lugredery se veiligheid nie verwyder nie. 
In 1979 gedereguleer Carter die Amerikaanse bierbedryf deur dit wettig te maak om mout, hop en gis vir die eerste keer sedert die begin van die verbod in die Verenigde State aan Amerikaanse tuisbrouers te verkoop.  Hierdie Carter -deregulering het gelei tot 'n toename in tuisbrouery in die 1980's en 1990's teen die 2000's. 
Tydens sy presidensiële veldtog wou Carter hervorming van gesondheidsorg hê. 
Carter se voorstelle oor gesondheidsorg, terwyl hy in die amp was, bevat 'n verpligte voorstel vir koste vir gesondheidsorg in April 1977  en 'n voorstel van Junie 1979 wat privaat dekking vir gesondheidsversekering bied.  Carter beskou die voorstel van Junie 1979 as 'n voortgesette vordering in die Amerikaanse gesondheidsdekking wat deur president Harry Truman en Medicare en Medicaid onder president Lyndon B. Johnson voorgestel is.   Die voorstel vir verpligte koste vir gesondheidsorg in April 1977 is in die senaat aanvaar,  en is later nie in die huis goedgekeur nie. 
Gedurende 1978 het Carter ook vergaderings met Kennedy gehad vir 'n gesondheidswet wat onsuksesvol was.  Carter sou later sê dat Kennedy se meningsverskille dat hy Carter se pogings om 'n gesondheidsorgstelsel vir die land te voorsien, verwoes het. 
Vroeg in sy termyn werk Carter saam met die kongres om 'n onderwysdepartement te stig. In 'n toespraak van 28 Februarie 1978 in die Withuis, voer Carter aan: "Onderwys is 'n te belangrike saak om stukkend onder verskillende regeringsdepartemente en -agentskappe versprei te word, wat dikwels besig is met soms oorheersende kommer".  Op 8 Februarie 1979 het die Carter -administrasie 'n uiteensetting van sy plan om 'n onderwysdepartement te stig, bekend gemaak.  Op 17 Oktober 1979 onderteken Carter formeel 'n wet wat die Amerikaanse onderwysdepartement geskep het. 
Carter het die Head Start -program uitgebrei met die toevoeging van 43 000 kinders en gesinne.  In 'n toespraak van 1 November 1980 het Carter gesê dat sy administrasie Head Start uitgebrei het tot trekende kinders en dat hy "nou hard saamwerk met senator Lloyd Bentsen en met verteenwoordiger Kika de la Garza om tot $ 45 miljoen beskikbaar te stel in Federal geld in die grensdistrikte om te help met die toename in skoolbou vir die aantal Mexikaanse skoolkinders wat wettig hier woon ". 
In September 1977 onderteken Carter en generaal Omar Torrijos die Panamakanaalverdrag.  Die verdrae het gewaarborg dat Panama ná 1999 beheer oor die Panamakanaal sou verkry, wat die beheer van die kanaal wat die Verenigde State sedert 1903 gehad het, beëindig het.  Die tweede verdrag het gesê dat Panama die volle beheer van die kanaalbedrywighede sou aanvaar en verantwoordelik vir sy verdediging.  Die verdrag is deur konserwatiewe gekritiseer. 
In September 1978 sluit Carter verskeie politieke ooreenkomste tussen die Egiptiese president Anwar Sadat en die Israeliese premier, Menachem Begin, op Camp David.  Die twee raamwerkooreenkomste is in die Withuis onderteken en is deur Carter getuig. Die tweede van hierdie raamwerke ('N Raamwerk vir die sluiting van 'n vredesverdrag tussen Egipte en Israel) het direk gelei tot die vredesverdrag tussen Egipte en Israel van 1979.
Die historikus Jørgen Jensehaugen het aangevoer dat, teen die tyd dat Carter die amp in Januarie 1981 verlaat het, hy:
was in 'n vreemde posisie-hy het probeer om met die tradisionele Amerikaanse beleid te breek, maar het uiteindelik die doelwitte van die tradisie bereik, wat was om die Arabiese alliansie te verbreek, die Palestyne te kantlyn, 'n alliansie met Egipte te bou, die Sowjet te verswak Unie en veilige Israel. 
In 'n toespraak van 4 Oktober 1977 aan Afrikaanse amptenare by die Verenigde Nasies het Carter die Verenigde State se belang gestel om ''n sterk en vooruitstrewende Afrika met soveel as moontlik beheer van die regering in die hande van die inwoners van u lande te sien'.  Op 'n nuuskonferensie later die maand het Carter uiteengesit dat die Verenigde State 'met Suid -Afrika wil saamwerk om die bedreigings vir vrede in Namibië en in Zimbabwe te hanteer' en om rassekwessies soos apartheid te beëindig. 
Carter het Nigerië besoek van 31 Maart tot 3 April 1978, die reis was 'n poging van die Carter -administrasie om die betrekkinge met die land op te los.  Hy was die eerste Amerikaanse president wat Nigerië besoek het.  Carter wou vrede in Rhodesië skep. 
Op 16 Mei 1979 stem die senaat ten gunste daarvan dat president Carter ekonomiese sanksies teen Rhodesië ophef, wat deur sowel Rhodesië as Suid -Afrika beskou word as 'n potensieel dodelike slag vir die diplomasie wat die Verenigde State en Brittanje in die streek gevolg het. vir drie jaar en die poging om 'n kompromis te bereik tussen die Salisbury -leiers en die guerrillas ". 
Iran gyselaarskrisis Wysig
Op 15 November 1977 het Carter gesê dat sy administrasie positiewe betrekkinge tussen die Verenigde State en Iran sal voortsit en die land 'sterk, stabiel en progressief' noem. 
Op 4 November 1979 het 'n groep Iraanse studente die Amerikaanse ambassade in Teheran oorgeneem. Die studente het die Iranse rewolusie ondersteun.  Twee en vyftig Amerikaanse diplomate en burgers is die volgende 444 dae as gyselaars gehou totdat hulle uiteindelik onmiddellik bevry is nadat Ronald Reagan Carter as president op 20 Januarie 1981 vervang het. Tydens die krisis het Carter nooit meer as die Withuis verlaat nie 100 dae.  'n Maand na die aangeleentheid verklaar Carter sy planne om die geskil op te los sonder "enige militêre optrede wat bloedvergieting sou veroorsaak".  Op 7 April 1980 het Carter Uitvoerende Bevel 12205 uitgevaardig, met die toevoeging van ekonomiese sanksies teen Iran  en meer maatreëls deur lede van sy kabinet en die Amerikaanse regering aangekondig wat hy nodig ag om 'n veilige vrylating te verseker.   Op 24 April 1980 beveel Carter Operation Eagle Claw om die gyselaars te probeer bevry. Die missie het misluk, en agt Amerikaanse dienspligtiges is dood en twee vliegtuie vernietig.  
Op 8 Februarie 1977 verklaar Carter dat hy wou hê dat die Sowjetunie saam met die Verenigde State 'n omvattende verbod moet vorm om alle kerntoetse te stop 'en dat hy steun dat die Sowjetunie die ontplooiing van die RSD-10 Pioneer gestaak het .  Tydens 'n konferensie van 13 Junie het Carter berig dat die Verenigde State "hierdie week begin om nou saam te werk met die Sowjetunie" en met die Sowjetunie begin die volgende week oor die demilitarisering van die Indiese Oseaan sou onderhandel.  Op 'n nuuskonferensie op 30 Desember het Carter gesê dat die Verenigde State en die Sowjetunie groot vordering gemaak het met die hantering van 'n lang lys belangrike kwessies.  Die bespreking van 'n omvattende toetsverbodverdrag het gelei tot die ondertekening van die Strategic Arms Limitation Treaty II deur Carter en Leonid Brezhnev op 18 Junie 1979.  
Kommuniste onder leiding van Nur Muhammad Taraki het op 27 April 1978 die bewind in Afghanistan oorgeneem.  Na 'n opstand in April 1979 is Taraki in September deur die mededinger van Khalq, Hafizullah Amin, verwyder.  Teen Desember het Amin se regering beheer oor 'n groot deel van die land verloor, wat veroorsaak het dat die Sowjetunie Afghanistan binneval.  Carter was verbaas oor die inval.  In die Weste word die Sowjet -inval in Afghanistan gesien as 'n bedreiging vir die globale veiligheid. In die nadraai van die inval het Carter die Sowjetunie as gevaarlik beskou. In 'n toespraak op televisie het hy sanksies teen die Sowjetunie aangekondig.   Hy het 'n embargo op graanvervoer na die Sowjetunie geskep.   Carter het ook gevra vir 'n boikot van die Olimpiese Somerspele 1980 in Moskou.  Die Britse premier, Margaret Thatcher, ondersteun Carter se harde houding. Vroeg in 1980 het Carter 'n program opgestel om die mujahideen te bewapen. Die Sowjette kon nie die opstand beveg nie en het in 1989 uit Afghanistan teruggetrek.
Suid -Korea Redigeer
Tydens 'n nuuskonferensie van 9 Maart 1977 ondersteun Carter sy belangstelling om Amerikaanse troepe uit Suid -Korea te onttrek en verklaar dat hy wil hê dat Suid -Korea uiteindelik 'voldoende grondmagte moet besit wat deur die Suid -Koreaanse regering besit en beheer word om hulself te beskerm teen enige inbraak uit Noord -Korea ".  Carter se onttrekking van troepe is gekritiseer deur top militêre amptenare.  Op 26 Mei, tydens 'n nuuskonferensie, het Carter gesê dat hy glo dat Suid -Korea hulself sou kon verdedig ondanks die laer aantal Amerikaanse troepe in geval van konflik.  ​​Van 30 Junie tot 1 Julie 1979 het Carter vergaderings met die president van die Suid-Korea Park Chung-hee in die Blou Huis gehou. 
Presidentsverkiesing van 1980 Redigeer
Demokratiese primêre uitdaging Redigeer
Carter het gesê dat die liberale vleuel van die Demokratiese Party nie sy beleid die meeste steun nie.  Hy het gesê dat dit veroorsaak is deur Ted Kennedy se plan om hom as president te vervang.  Kennedy kondig sy kandidatuur aan in November 1979.    Kennedy verras sy ondersteuners deur 'n swak veldtog te voer, en Carter wen die meeste van die voorverkiesings en hernoeming. Kennedy het Carter egter in die herfsverkiesing swak steun van die Liberal Democrats gegee.  Carter en vise -president Walter Mondale is formeel genomineer tydens die Democratic National Convention in New York City. 
Algemene verkiesing Redigeer
Carter se veldtog vir herverkiesing in 1980 was een van die moeilikste. Hy staan ​​voor sterk uitdagings van regs (Republikein Ronald Reagan), die sentrum (onafhanklike John B. Anderson) en links (demokraat Ted Kennedy). Sy veldtogbestuurder en voormalige aanstellingsekretaris, Timothy Kraft, het ongeveer vyf weke voor die algemene verkiesing bedank weens 'n bewering van kokaïengebruik.  Op 28 Oktober neem Carter en Reagan deel aan die enigste presidensiële debat van die verkiesingsiklus.  Alhoewel hy aanvanklik met verskeie punte teen Carter verloor het,  het Reagan 'n sterk toename in die stembus na die debat. 
Carter het sy herverkiesingsbod teen Ronald Reagan verloor in 'n oorwinning.  Reagan het 489 van die verkiesingsstemme gewen en Carter het 49. In die nadraai van die verkiesing het Carter gesê dat hy seergemaak is deur die uitslag van die verkiesing. 
Kort nadat hy sy bod vir herverkiesing verloor het, het Carter aan die perskorps van die Withuis gesê dat hy wil hê dat sy uittrede soortgelyk moet wees aan dié van Harry S. Truman en nie sy openbare lewe gebruik om homself ryk te maak nie.  In Oktober 1986 is sy presidensiële biblioteek in Atlanta, Georgia, geopen. 
Carter het huise gebou in die nasleep van die orkaan Sandy,  en werk saam met voormalige presidente saam met One America Appeal om die slagoffers van die orkaan Harvey en orkaan Irma in die Golfkus en Texas -gemeenskappe te help. 
Carter het die toewyding van sy presidensiële biblioteek  en dié van presidente Ronald Reagan,  George H. W. Bush,  Bill Clinton,   en George W. Bush bygewoon.  Hy lewer lofrede by die begrafnisse van Coretta Scott King  Gerald Ford,   Theodore Hesburgh,  en John Lewis. Hy het die staatsbegrafnis van elke voormalige president bygewoon sedert hy die amp verlaat het: Nixon in 1994, Reagan in 2004, Ford in 2006 en Bush Sr. in 2018.    By die inhuldiging van Donald Trump in 2017, het hy die oudste oudpresident geword om na een te gaan. 
In 1982 stig Carter die Carter Center, , 'n nieregeringsorganisasie en nie-winsgewende organisasie met die doel om menseregte te versprei en menslike lyding te beëindig.  Hy wou help om die lewensgehalte van mense in meer as 80 lande te verbeter. 
In 1994 wou president Bill Clinton die hulp van Carter in 'n vredesending van Noord -Korea.   Carter het 'n ooreenkoms onderhandel met Kim Il-sung, met wie hy 'n verdrag uiteengesit het.  Carter het na Noord -Korea gereis om die vrylating van Aijalon Gomes in Augustus 2010 te help, en suksesvol onderhandel oor sy vrylating.   In 2017 het Carter gesê dat hy hom as 'n diplomatieke gesant aan Noord -Korea aan die Trump -administrasie aangebied het om te help om 'n vredesverdrag te sluit. 
In Oktober 1984 word Carter aangewys as 'n ereburger van Peru.  Carter ondersteun die land se verkiesings in 2001,  en bied ondersteuning aan die Peruaanse regering na 'n ontmoeting met die president van Peru Alan García in April 2009. 
In sy gesprekke in Februarie 1986 met Tomás Borge het Carter gehelp om die joernalis Luis Mora en die arbeidsleier Jose Altamirano  vry ​​te stel terwyl hy drie dae lank in Nicaragua gereis het. 
Carter het in Mei 2002 'n toer na Kuba gehou, insluitend 'n ontmoeting met Fidel Castro  Carter het in Maart 2011 weer drie dae lank na Kuba getoer. 
Carter se diplomatieke pogings in die Midde -Ooste was 'n vergadering in September 1981 met die eerste minister van Israel, Menachem Begin,  'n toer deur Egipte in Maart 1983, insluitend 'n ontmoeting met lede van die Palestynse Bevrydingsorganisasie  en 'n vergadering in Desember 2008 met Siriërs President Bashar al-Assad.  
Carter het in April 2008 na Sirië gereis en  'n krans neergelê by die graf van Yasser Arafat in Ramallah  en ontken dat hy deur die Bush -administrasie gekontak is in verband met die ontmoeting met Hamas -leiers. 
In Julie 2007 het Carter by Nelson Mandela in Johannesburg, Suid -Afrika, aangesluit om sy deelname aan The Elders aan te kondig, 'n groep onafhanklike wêreldleiers wat saamwerk aan vredes- en menseregtekwessies.   Carter wou in November 2008 na Zimbabwe reis om menseregte te bevorder, maar word deur president Robert Mugabe se regering gekeer. 
Carter het in 1995-1996 beraad in Egipte en Tunisië gehou om te praat oor geweld in die Great Lakes -gebied van Afrika  en het 'n sleutelrol gespeel in die onderhandeling van die Nairobi -ooreenkoms in 1999 tussen Soedan en Uganda. 
Presidensiële politiek Redigeer
Tydens die presidentskap van George W. Bush, verklaar Carter sy opposisie teen die Irak -oorlog  en wat hy noem 'n poging van Bush en Tony Blair om Saddam Hussein te verwyder deur die gebruik van 'leuens en verkeerde interpretasies'.  In Mei 2007 verklaar Carter dat die Bush -administrasie "die ergste in die geskiedenis was" wat die impak daarvan op buitelandse aangeleenthede betref,  Carter kritiseer die Bush -administrasie se hantering van die orkaan Katrina. 
Alhoewel hy president Barack Obama in die vroeë deel van sy ampstermyn ondersteun het,  het Carter kritiek gelewer op die gebruik van drone -aanvalle teen vermeende terroriste, Obama se keuse om die Guantanamo Bay -aanhoudingskamp oop te hou,  en die huidige federale toesigprogramme.  
In Julie 2016 kondig Carter sy steun aan aan die voormalige minister van buitelandse sake, Hillary Clinton, se presidensiële benoeming tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie 2016.  Carter het gesê dat die uitwerking van die verkiesing in 2016 'die Verenigde State vir 'n generasie' sou definieer.  Hy het oorspronklik die Amerikaanse senator Bernie Sanders van Vermont ondersteun en tydens die voorverkiesings in 2016 vir hom gestem. 
Tydens die presidentskap van Donald Trump ondersteun Carter die hervorming van immigrasie deur die kongres  en kritiseer Trump vir sy hantering van die protes teen die volkslied. 
In September 2019 het Carter gesê dat hy 'n 'ouderdomsperk' vir presidentskandidate sal ondersteun. 
In Augustus 2020 ondersteun hy die voormalige vise -president Joe Biden as president tydens 'n video wat tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie in 2020 gespeel is. 
Carter en Rosalynn Smith is op 7 Julie 1946 in die Plains Methodist Church, die kerk van Rosalynn se familie, getroud.  Hulle het drie seuns, een dogter, agt kleinseuns, drie kleindogters en twee agterkleinseuns.  
Carter en sy vrou Rosalynn is bekend vir hul werk as vrywilligers by Habitat for Humanity. 
Carter se stokperdjies sluit in skildery,  vlieghengel, houtwerk, fietsry, tennis en ski.  Hy het ook 'n belangstelling in poësie. 
Carter was ook 'n persoonlike vriend van Elvis Presley.  Carter en sy vrou, Rosalynn, ontmoet hom op 30 Junie 1973, voordat Presley op die verhoog in Atlanta sou optree.  Die dag na Presley se dood het Carter 'n verklaring uitgereik en verduidelik hoe hy "die gesig van die Amerikaanse populêre kultuur verander het". 
In 2000 het Carter sy lidmaatskap by die Southern Baptist Convention beëindig en gesê dat die groep se idees nie ondersteun word met sy Christelike oortuigings nie.
Carter het op 92 -jarige ouderdom die oudste geword wat ooit 'n presidensiële inhuldiging in 2017 bygewoon het, en die eerste wat die 40ste bestaansjaar van hul eie beleef het.   Twee jaar later, op 22 Maart 2019, word hy die langste president van die land.  Op 1 Oktober 2019 het Carter die eerste Amerikaanse president geword wat 95 jaar oud was. 
Op 3 Augustus 2015 is Carter geopereer om ''n klein massa' aan sy lewer te verwyder. Op 12 Augustus het Carter egter aangekondig dat hy gediagnoseer is met kanker wat metastaseer het.  Op 20 Augustus het hy gesê dat melanoom in sy brein en lewer gevind is.  Op 6 Desember 2015 het Carter gesê dat sy mediese skanderings nie meer kanker toon nie. 
Op 13 Mei 2019 het Carter sy heup gebreek by sy huis in Plains en is hy geopereer in Americus, Georgia.  Op 6 Oktober 2019 het Carter 14 steke bo sy linker wenkbrou gekry nadat hy dit beseer het tydens 'n ander val tuis.  Op 21 Oktober 2019 is Carter in die hospitaal opgeneem nadat hy 'n geringe bekkenbreuk gehad het nadat hy weer tuis geval het.  Op 11 November 2019 is Carter in die Emory University Hospital in Atlanta in die hospitaal opgeneem om druk op sy brein te verlig.  Die operasie was suksesvol, en Carter is op 27 November uit die hospitaal ontslaan.  
In Februarie 2021 is aangekondig dat Carter en sy vrou albei hul dosisse van die COVID-19-entstof ontvang het. 
Die presidentskap van Carter word aanvanklik as 'n mislukking beskou, net soos in die historiese ranglys van Amerikaanse presidente; dit word van halfpad tot laer onder gerangskik.    Alhoewel sy presidentskap negatiewe kritiek gehad het, het sy vredeswerk en humanitêre pogings sedert hy sy amp verlaat het, een van die suksesvolste voormalige presidente in die Amerikaanse geskiedenis gemaak.  
Sy presidensiële goedkeuring was net 31 persent voor die verkiesing in 1980, maar 64 persent het sy prestasie as president in 'n peiling in 2009 goedgekeur.  Die Onafhanklike skryf: "Carter word algemeen beskou as 'n beter man as 'n president." 
Carter het sedert sy presidentskap baie toekennings gekry. In 1998 noem die Amerikaanse vloot die derde en laaste Seewolf-klas duikboot ter ere van voormalige president Carter en sy diens as duikbootbeampte.  Daardie jaar ontvang hy ook die Verenigde Nasies se Menseregteprys, toegeken ter ere van menseregte -prestasies,  en die Hoover -medalje.  Hy het die Nobelprys vir vrede in 2002 gewen. 
Carter is nege keer genomineer vir die Grammy -toekenning vir die beste gesproke woordalbum vir klankopnames van sy boeke, en het drie keer in 2007, 2016 en 2019 gewen.    
Die Souther Field -lughawe in Americus, Georgia, is in 2009. Die plaaslike lughawe Jimmy Carter herdoop. 
In 1972 belowe Carter – dan breek hy sy belofte – aan die pas kreupele Wallace om hom aan te wys of te sekondeer by die Demokratiese Nasionale Konvensie in Miami, met die kans om die nominasie toespraak te hou vir Henry "Scoop " Jackson (en die nasionale blootstelling wat Obama, Barack sou meebring).
Volgens sy seun, Jack Carter, het die man van Plains sy surrogate aggressief laat lobby om die ultra-linkse George McGovern se vise-president te word. Teen 1976 het " Jimmy Who " sy "redneck " status verruil vir 'n pose as die "Born Again " voorbeeld van die New South. (Sy peiling van godsdienstigheid is goed getoets. Hy het eintlik meer Southern Baptist-stemme gewen as Ronald Reagan in 1980.)
Sedert die land se byna eenparige verwerping van sy presidentskap, het Carter hom uitgespreek op evangeliese Christene, konserwatiewes, wyle pous Johannes Paulus II, en#147 Neokonserwatiewe, en#148 en enigiemand anders wat goed is, almal wat nie goed is nie 146t 'n Suidelike " progressiewe " Baptis wat die Bevrydingsteologie bewonder. In sy boek uit 2005, Ons bedreigde waardes, beskryf hy "fundamentaliste " as mense wat glo dat hulle reg is en dat elkeen wat dit weerspreek onkundig en moontlik boos is. " Hulle is geneig om emosionele kwessies te demagogeer. dikwels kwaad en soms tot verbale of selfs fisiese mishandeling van diegene wat die uitvoering van hul agenda belemmer. "
Dit klink baie soos die Obama-administrasie se wedrenne-surrogate, waaronder Jimmy Carter, wat bereid was om die brande aan te steek toe dit tot sy voordeel strek.
In sy boek gee Carter die skuld vir al die siektes van die wêreld op die opkoms van 'fundamentalisme'. " verskyn op CNBC 's " Tim Russert Show " op Saterdag, 5 November, herinner Carter dat hy sulke fundamentalisme gesien het Toe die Ayatollah Khomeini enige redelike interpretasie van die Koran verwerp en Amerikaanse gyselaars geneem het en nou versprei dit onder Christelike konserwatiewes. Carter definieer fundamentaliste as outoritêre mans wat hulself as beter as ander beskou en dat hulle 'n oorweldigende verbintenis het om vroue te onderwerp. #133 Hulle is dikwels kwaad en wend hulle soms tot verbale of selfs fisiese mishandeling teen diegene wat die implementering van hul agenda bemoeilik. . "  Toe hy uitgedaag word of hy eintlik bedoel dat Christene klein Ayatollahs is, het Carter bevestig, en al hierdie dinge is verenigbaar [met Christelike fundamentalisme], ja. antieke tye, 30, 40, 50 jaar gelede, " – oud? – " van rassisme, toe blankes die swartes oorheers het. "
Die man van Plains maak in sy boek duidelik dat "fundamentaliste " nie net jokels is wat met kneukels sleep wat in 'n plat aarde glo nie: "neocons " is ook "fundamentaliste "  Teenstanders van die Kyoto -verdrag is "fundamentaliste. "  Selfs die regverdiging van geweld teen regters kan toegeskryf word aan fundamentalistiese intimidasie van die regbank.  So gaan Jimmy Carter voort met sy lang geskiedenis van ondraaglike, roerende moralisering wat sy teenstanders demoniseer en die geskiedenis van sy mislukte presidentskap herskryf.
Carter belaster sy eie land met die vreugde van 'n verbanne staatshoof, wat beweer dat die Amerikaanse regering na 9/11 die reaksie oorreageer het deur meer as twaalfhonderd onskuldige mans in hegtenis te neem.  Die neokons het besluit om die Genève -konvensies te oortree, omdat hulle vyandelike vegters as ondermens beskou.  Carter beweer dat Amerika kinders martel, gebaseer op foutiewe verklarings van Amnesty International en die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis, wat lieg, en dit is deur Amerikaanse amptenare bevestig dat baie fisies mishandel is. "  Inteendeel, in Julie het luitenant -generaal Randall "Mark " Schmidt en brig. Genl. John Furlow getuig voor die Senated Committee for Armed Services dat#147 Geen marteling plaasgevind het nie#Gitmo. Die 20ste kaper ly egter aan die verontwaardiging om 'n string en 'n bra op sy kop te dra en sy suster en ma te laat hoer. (Miskien het hulle ook wellus in hul harte gehad.) Verder is die oordrewe grappe in Abu Ghraib deur die weermag self ondersoek, voor blootstelling aan die media. Tog dring Carter aan op 'n sagtebal -episode van "Hardball " met sy voormalige toespraakskrywer, Chris Matthews, dat Amerikaanse troepe voortgaan om gevangenes regoor die wêreld in geheime gevangenisse te martel. "
Hy verwys na Irak en beweer dat die Bush -administrasie -amptenare na 9/11 vals en verwronge bewerings gemaak het, dat hulle die Amerikaanse kongres en die Amerikaanse publiek mislei het om te glo dat Saddam Hussein op een of ander manier verantwoordelik was vir die ontsettende aanval. "  Hy beskuldig Dick Cheney daarvan dat hy herhaaldelik valse stellings gemaak het, soos: ' In plaas van duisende lewens te verloor, kan ons tienduisende of selfs honderdduisende lewens in 'n enkele dag van oorlog verloor. ' "  Ondanks die feit dat sy stelling vanselfsprekend waar is, het Carter aan Russert gesê dat dit 'n skandaal is, want ek hoef nie die naam van die vise-president, Cheney, en ander – Paul Wolfowitz en ander te noem nie, voordat George W. Bush tot president verkies is, was vasbeslote om met Irak oorlog te voer, en 'n canard wat hy in sy boek herhaal.  Ons strategie vir voorkoming van oorlog, skryf hy, het Israel (!) Ontstel. Buitendien lei beleide wat op geweld gebaseer is altyd op 'n siklus van verhoogde geweld. " 
In gemartelde prosa wat die logika weerstaan, skryf Carter: Daar is twee basiese feite wat onthou moet word: die oorlog was onregverdig en onnodig, en ons gewapende magte in Irak verdien buitengewone dankbaarheid en bewondering vir hul spesiale moed en doeltreffendheid. "
Carter demonstreer dat hy dieselfde greep op die oorlog teen terreur het as die Koue Oorlog, aangesien hy die enigste sin in die boek wat onderstreep is, skryf: Die feit is dat, anders as tydens ander tye van nasionale bedreiging of krisis, die Verenigde State van Amerika is nie in oorlog nie ." 
In die laaste hoofstuk lê hy al sy kaarte op die tafel: " [T] die grootste uitdaging wat ons in die gesig staar [in hierdie millennium] is die groeiende kloof tussen die ryk en arm mense op aarde. " Onder sy oplossings: " die armes leer ken. "  U dink miskien dat Amerika deernisvol en filantropies is, maar ons is eintlik die suinigste van alle geïndustrialiseerde lande.  Dit bied vir hom 'n veel meer kommerwekkende probleem as 'n groep boewe wat toegewy is aan die afdwinging van 'n Middeleeuse godsdienstige-politieke filosofie op die hele wêreld, terwyl dit soveel moontlik Amerikaanse, Westerse en "-ongelowige bloed mors.
Die voormalige president is skaars alleen. Tydens Carter se boektoer het Al Gore (wat die reis van Carter in 1994 na Noord -Korea ondersteun het) aan die Australiese koerant gesê Die ouderdom, "Ek wil glad nie die bedreiging van terrorisme verminder nie. maar op 'n lang termyn wêreldwye basis is aardverwarming die ernstigste probleem waarmee ons te kampe het. " Die probleem is nie dat ons nie in oorlog is nie, die probleem is James Earl Carter Jr., Albert Gore Jr., en die Amerikaner Links is AWOL daaruit, soos tydens die Koue Oorlog. Dit beteken dat die oorlog teen terreur, net soos die afnemende dae van die Koue Oorlog, sonder hul hulp gewen moet word, inderdaad, met hul geweldige weerstand.
Op die vraag van Russert hoe hy op Irak moet reageer, het die apostel van rasseverdraagsaamheid in effek gesê: 'Laat Ay-rabs Ay-rabs doodmaak.' fout. " As ons egter beloof om uiteindelik uit Irak te kom (um, ons het), en "deel " olie -inkomste, " Ek glo dat die geweld in Irak onmiddellik sou afneem. " Toe Russert, met 'n onkenmerkende sagmoedigheid, daarop wys dat daar steeds 'n "opstand " in Irak sou wees, Carter trek sy skouers op, ja, maar die opstand sou dan teen hul eie medeburgers wees. Dit sou nie teen mense wees wat Amerika in Irak ondersteun nie, en teen Amerikaners. "
Om oplossings te bied, sal sy boek se doel belemmer: om die hele wêreld se probleme (fundamenteel) op George W. Bush te blameer. Noord -Korea het kernwapens gebou, omdat Bush hulle die "Axis of Evil. " genoem het  Ook China het gereageer op die herroeping van Bush van die kernbeleid vir geen eerste gebruik nie (hoewel China gedreig het om Los Angeles tydens die Clinton -administrasie in die wiele te ry).  John Bolton het valslik aangekondig dat die farmaseutiese industrie van Kuba betrokke was by die vervaardiging van biologiese vernietigingswapens, en dus het Bush se beleid gelei tot 'n voorspelbare en ooreenstemmende stryd teen protesstemme in Kuba. 148  Bush se gedempte lof vir missielverdediging is skynheilig en sal 'n nuwe wapenwedloop veroorsaak.  Hy beweer dat Uzis en AK-47's wettig gemaak is deur 'n geweerbeheermaatreël te laat verval, hoewel dit beslis nie die geval was nie.  In misdaad betreur hy dat ons volk se totale fokus op straf is, nie rehabilitasie nie. Dit is 'n kenmerk van fundamentalisme. " 
Amerika is nie alleen in sy " -fundamentalisme nie. " Israel lok ook leiers in die naburige Iran, Sirië, Egipte en ander Arabiese nasies aan om by die kernwapengemeenskap aan te sluit. " 
Alhoewel byna alle media-dekking gefokus het op die helfte van hoofstuk agt en#150 waarin Carter na bewering die verstommende onthulling maak (vir 'n linkse) dat die Demokrate te nou verband hou met onbeperkte aborsie en#150, skryf hy nooit so iets nie Hy bestee eerder die sewe bladsye van sy boek, wat moontlik toegewy is aan "aborsie " deur die bevordering van welsynsprogramme vir die regering, voorbehoedende seksopvoeding, Amerikaanse finansiering van internasionale " familiebeplanning, " en embrioniese stamselnavorsing,  terwyl u beweer dat lewenslange kiesers nie hul besorgdheid oor die baba wat gebore is, uitbrei nie. "  In sy rondlopende diatribe weef Carter ontkoppel van onderwerp-tot-onderwerp, in die proses wat die Internasionale Strafhof, die Kyoto-protokol, die Internasionale Verbond oor die Regte van die Kind, die Verdrag oor die nie-verspreiding van kernkrag, die ABM-verdrag, die Omvattende verdrag vir die verbod op kerntoetse, die IAEA en onderlinge versekerde vernietiging.
Dit alles van die man wat Russe toegelaat het om Afghanistan binne te val, Islamiste om die Shah omver te werp en Amerikaners langer as 'n jaar as gyselaar te hou, probeer het om Operation Desert Storm te voorkom en die sluimer alarm te slaan oor die hantering van Noord -Korea se kernprogram tot 146 dit was te laat.
Carter se antagoniste is nie net Bush, neokons en Israeliese Jode nie. Natuurlik word Christelike leiers ook na die houtskuur geneem. Carter vertel hoe hy pous Johannes Paulus II, wat Oos -Europa so effektief teen die kommunisme saamgetrek het, beledig het dat selfs Jimmy Carter hom nie kon keer nie. Carter skryf: "Ek was dit nie eens met hom oor sy voortbestaan ​​van die onderdanigheid van vroue nie." Misogynie behoort 'n moeilike aanklag te wees om aan 'n man te hang wat sy pontifikaat ter ere van Moeder Theresa bestee het en die heerlikheid van 'n ou Joodse vrou in die Rozenkrans. Carter gaan voort, en daar was meer hardheid toe ons oor die onderwerp van 'liberasie teologie gaan. ' "  "Liberasie -teologie " is marxisme met 'n Christelike fineer, en wyle pous het dit ten sterkste veroordeel. Sy opvolger, Benedictus XVI, het hierdie kettery geskryf " vorm 'n fundamentele bedreiging vir die geloof van die Kerk. " Soos een kritikus opmerk, " In die tradisionele Christendom vind die veredeling van die menslike natuur plaas as gevolg van Christus se inkarnasie in die marxisme, die staat neem sy plek in. Die goedkeuring van Carter kan spruit uit sy liefde vir die teoloog Reinhold Niebuhr, 'n woordvoerder van godsdienstige sosialisme, wat later Amerikaners vir Demokratiese Aksie gestig het. Carter skryf dat Jesus gekom het om goeie nuus vir die armes te bring, maar as president het hy 'n verrassende en ietwat huiwerige gevolgtrekking gemaak en nie meer kerklede nie die verantwoordelikheid aanvaar en die welwillendheid kan vervul missies. "  Vergeet dat dit 'n volledige vervaging is van die rolle van Kerk en Staat, wat hy na bewering teenstaan. In die opvatting van Carter vervang die staat die kerk, die staat neem die funksies van God oor. So 'n erkenning kan nie 'n groot skok wees van 'n man wat ook die antichristelike kommunistiese digter Langston Hughes bewonder nie.
Dit is nie net Rooms -Katolieke nie: Carter beweer dat hy die konserwatiewe konvensie van die Suidelike Baptiste verlaat het omdat dit Jesus Christus in werklikheid vervang het deur 'n geloofsverklaring aan te neem en dit op te lê met 'n "strengheid " wat dit in Romeinse oortref het Katolisisme. "  Baptiste se geloofsuitsprake is skaars nuut, in 1963, toe Jimmuh 'n getroue diaken was, is dit aangeneem.
Erger nog, Suidelike Baptiste hou ook vroue in hul plek, en dit is volgens Carter verantwoordelik vir vroulike genitale verminking! Vroue word in baie lande ter wêreld baie mishandel, en die verligting van hul lot word minder waarskynlik deur die verpligte diensbaarheid van vroue deur Christelike fundamentaliste. "  Weier u om 'n vroulike pous te kies of tradisionele seksuele rolle te behou, en u kan net sowel die skaamte van 'n baba afsny.
Die hele boek van Carter is 'n lang laster van sy vermeende vyande, godsdienstig en sekulêr, wat veroorsaak word deur hulle as 'n agtergrond te maak wat die skuldigste is aan die mees onheilspellende misdade wat denkbaar is, waarvan die ergste onherstelbaar weier om na hul beter te luister. Dit is met ander woorde die tipiese reaksie van die linkerkant op konserwatiewes, gelowiges en gemiddelde Amerikaners in die algemeen. As u 'n boek wil lees wat eintlik 'n begrip van Amerikaanse waardes het, lees dan Zell Miller's 'N Tekort aan ordentlikheid . Koop Ons bedreigde waardes slegs as u die giftige gesindhede van 'n bitter, ontevrede man met 'n Messiaanse kompleks wil lees wat in die hoofstroom van die land opduik, het hy misluk.
Later hierdie week sal Ben Johnson die (vele) maniere waarop Jimmy Carter sy presidensiële mislukkings in sy nuwe boek witmaak, bespreek en hoe hy sy opvolgers in die stryd om vryheid ondermyn.
U mening sal nuttig wees
Ek is in staat om u oor hierdie kwessie te adviseer en is veral daartoe verbind om aan die bespreking deel te neem.