Donderdagaand sit ons aan by die Nagmaaltafel, met ongesuurde brood en erdekelke. Ons herdenk die "laaste avondmaal" en daardie gelade ure voor Jesus gevange geneem word. Die nag is vol wolke, afgeëts in die maanlig.
Vrydagoggend staan ek op 'n afstand, so ver as moontlik weg van die verskrikking van die kruis af. In die grootste paradoks van die Christelike geloof word 'n vernederende marteltuig die simbool van Hoop vir die mensdom.