Wie het die heiligdom van Hilal ibn Ali in Kashan, Iran, gebou? - Inligting
Die heiligdom van Hilal ibn Ali is 'n ongelooflike stuk argitektuur, maar ek kan nie aanlyn inligting vind oor wie dit gebou het nie en wanneer!
Die bou van hierdie gebou dateer uit die Safavid-periode (1501-1736) en dit is tot dusver verskeie kere opgeknap. Die binnekant van die gebou is versier met waterverfskilderye. Daar is 'n marmerplaat op die noordelike balkon net bokant die ingang, met inligting oor die konstruksie van hierdie monument. Daar is ook 'n skrif op die voordeur van die hout, wat inligting bevat oor die persoon wat die deur na die heilige heiligdom gedurende die Qajar -periode, in 1849, toegerus het. Kashancht.ir
Reisliefhebbers wat na Persië reis en van plan is om Kashan as sy of haar bestemming te besoek, moet met die geskiedenis te doen kry. Sedert meer as 8000 jaar gelede was die mensdom wat hom in Sialk -heuwels gevestig en gewoon het.
Taal van Kashan
Kashan kan gekenmerk word as uitsluitlik Persies sprekende mense.
Argitekte van Iran
Tradisioneel het Iraanse argitekte bekend gestaan ​​as Mi'mars.
Die Persiese woordeboek van Mo'in definieer Mi'mar as:
Dit wat die ontwerp en plan van 'n gebou bedink en die konstruksie daarvan uitkyk.
Wie is verantwoordelik vir die bou, ontwikkeling en herstel van 'n struktuur of gebou (Emārat).
Klassieke woorde Banna, Mohandes, Ostad, en Amal wat verskyn in klassieke handleidings en verwysings na Islamitiese argitektuur.
Alhoewel baie geleerdes nie erken dat die Mimar en die argitek histories dieselfde is nie, is hulle dit wel eens dat hul verantwoordelikhede grootliks oorvleuel. In hierdie lys word dit as dieselfde beskou.
Die lys is in chronologiese volgorde en strek selektief oor die Islamitiese tydperk op grond van beskikbare rekords. Daar is min of geen rekord van die talle argitektuurmeesters wat 'n paar van die vroeë Islamitiese en voor-Islamitiese wêreldwonders van Iran gebou het nie. Dit is onbekend wie die paleise van Bishapur, Firouzabad, Persopolis, Susa of die vele ander skouspelagtige antieke geboue van Groter Iran gebou het. Daar is geen rekord van hul name nie. Slegs die ruïnes van wat hulle gebou het, gee ons 'n dowwe aanduiding van wat meesters al eeue gelede op hierdie aarde moes geloop het.
Baie van die huidige strukture het moontlik meer as een argitek laat werk. Slegs een word in die volgende lys genoem, en slegs hul bekendste werk word genoem. Die lys bevat ook die name van bouers wat presiese datums aan hul geboue toegeskryf is.
Shia -bronne haal verskeie hadiths van die Shia Imams en profeet Mohammed aan wat die belangrikheid van pelgrimstog na die heiligdom beklemtoon. 'N Hadith van die Islamitiese profeet lui:
Een van my eie vlees en bloed sal begrawe word in die land Khorasan. God die Allerhoogste sal beslis die smart van enige bedroefde persoon wat na sy heiligdom gaan pelgrim, verwyder. God sal sekerlik die sondes van enige sondige persoon wat op pelgrimstog na sy heiligdom gaan, vergewe. 
Dar-ul-Imarah (Royal Residence) of die tuin van Humayd ibn Qahtaba al-Ta'i was 'n vesting in die dorpie Sanabad. Dit dateer uit die era voor die Islam -godsdiens. Dit is op die vurkpad van Sanabad, Neishabour, Sarakhs, Toos en Radkan geplaas. Hierdie vesting was eintlik 'n plek vir die grenswagte om standpunt in te neem en die veiligheid van hierdie paaie en streke te vestig. Na die afsterwe van Harun al-Rashid, is hy op hierdie plek begrawe. As gevolg van hierdie historiese gebeurtenis, was die Dar-ul-Imarah bekend as die Mausoleum van Haruniyyeh. Die oorspronklike binne-gebou van Dar-ul-Imarah was eintlik 'n tempel wat deur die Zoroastriërs gebruik is om te aanbid. Hierdie gebou is in die orde van al-Ma'mun gesloop, en daarna is dit gerekonstrueer volgens die spesiale argitektuur van Khorasan. Vier vlakte en kort mure, bedek met 'n lae hellingkoepel, is rondom die gebou gebou. Daarna is die naam van die mausoleum (Haruniyyeh) verander en bekend as die Mashhad-ur-Reza, as gevolg van die Heilige Imam. Mashhad beteken letterlik 'n plek waar 'n martelaar begrawe is. 
Martelaarskap van Ali al-Ridha Edit
In 818 is Imam Ali al-Ridha vermoor deur die Abbasidiese kalief al-Ma'mun (regeer 813–833) en begrawe langs die graf van al-Ma'mun se pa, Harun al-Rashid (r. 786-809) .  Na hierdie gebeurtenis is die plek Mashhad al-Ridha genoem ("die plek van martelaarskap van al-Ridha"). Sjiïete en Soenniete (byvoorbeeld, Ibn Hibban het in sy Kitab al Siqqat geskryf dat wanneer hy in die moeilikheid was en in Mashad altyd die heiligdom sou besoek om verligting te vra vir probleme wat hom pla) sy graf op pelgrimstog begin besoek het. Teen die einde van die 9de eeu is 'n koepel op die graf gebou en baie geboue en basaars het rondom dit ontstaan. Vir die volgende duisend jaar is dit verskeie kere verwoes en gerekonstrueer. 
Die gevierde Moslemreisiger Ibn Battuta het Mashhad in 1333 besoek en berig dat dit 'n groot stad is met baie vrugtebome, strome en meulens. 'N Groot koepel van elegante konstruksie kom oor die edele mausoleum en die mure is versier met gekleurde teëls. Oorkant die graf van die Imam is die graf van die kalief Harun al-Rashid, wat oorheers word deur 'n platform met kandelare. 
Ghaznavid era Redigeer
Teen die einde van die derde Hijri -eeu is 'n koepel op die graf van Imam Reza gebou en baie geboue en basaars het rondom die heilige heiligdom ontstaan. In 383 A.H. / 993 AD, Sebuktigin, verwoes die Ghaznavid -sultan Mashhad en keer dat die pelgrims die heilige heiligdom van Imam Reza besoek. Maar in 400 A.H./ 1009 AD het Mahmud van Ghazni (gebore 971, regeer, 998-1030 AD) begin met die uitbreiding en opknapping van die heilige heiligdom en het baie versterkings rondom die stad gebou. 
Sultan Sanjar (geb. 1086 n.C., r. 1097-1157 n.C.), na die wonderbaarlike genesing van sy seun in die heilige heiligdom van Imam Reza, het die heiligdom opgeknap en nuwe geboue in sy gebied aangebou. Ten tyde van Sultan Sanjar Saljuqi, nadat Sharaf al-Din Abu Tahir b. Sa'd b. Ali Qummi het die heiligdom herstel, hy het 'n koepel daaroor begin bou.  In 612 A.H./ 1215 AD, soos blyk uit opskrifte op sekere teëls, het Allaudin Khwarezm Shah opknappings aan die heiligdom uitgevoer. 
Mongoolse inval Redigeer
Tydens die Khwarazmian -dinastie is daar baie aandag aan die Razavi -heiligdom gegee, en daar is herstelwerk en versierings daarin gemaak.  In hierdie era (612 AH/1215 AD) is twee baie glorieryke reliëf Thuluth ('n groot Naskh-handskrif) inskripsies in die vorm van vierkantige teëlwerk aan weerskante van die ingang van die heiligdom vasgemaak, aan die kant van Dar al-Huffaz stoep - waarin die name en afkoms van Imam Reza terug na Imam Ali geskryf is. 'N Paar ander inskripsies en drie mihrabs ('n spesiale plek vir gebedsleier in moskees) wat tot hierdie ouderdom behoort, bestaan ​​in hierdie heilige kompleks. Tydens die Mongoolse inval in 1220 nC (617 A.H.) is Khorasan geplunder deur die indringende hordes en die oorlewendes van hierdie slagting het hul toevlug geneem in Mashhad en hulle gevestig rondom die heilige heiligdom.  Sultan Muhammad Khudabandeh Iljaitu (geb. 1282 nC), die Mongoolse heerser van Iran, bekeer hom tot sjiïsme en regeer Iran in 703–716 AH (1304–1316 nC), en weer die heilige heiligdom op groot skaal opgeknap . 
Timurid era Redigeer
Die glorieryke fase van Mashhad het begin tydens die bewind van Shahrukh Mirza (geb. 1377 AD, r, 1405-1447), seun van Tamerlane, en het sy hoogtepunt bereik tydens die bewind van die Safavid Shahs wat Iran van 1501 tot 1736 regeer het. Shahrukh Mirza , wie se hoofstad Herat was, het Mashhad gereeld besoek vir die pelgrimstog van die heilige heiligdom van Imam Reza (AS). In die 15de eeu, tydens die bewind van die Timurid Shahrukh Mirza, het Mashhad een van die belangrikste stede van die koninkryk geword. In 1418 finansier sy vrou, keiserin Goharshad, die bou van 'n uitstaande moskee langs die heiligdom, wat bekend staan ​​as die Goharshad -moskee. 
Safavid era Redigeer
Met die opkoms van die Safavid -dinastie in 1501 nC en hul verklaring van die Twelver Sjiïtiese sekte as staatsgodsdiens, bereik Mashhad die hoogtepunt van sy ontwikkeling en word spoedig een van die grootste pelgrimstogte. Aangesien Khorasan 'n grensprovinsie van die Safavid-ryk was, het Mashhad egter herhaaldelike invalle en besettingsperiodes deur die Oesbekiese Khans gely-Muhammad Khan, Abdullah Khan Shaibani, Muhammad Sultan en veral Abdul-Momen Khan. Hierdie invalle duur voort tot 996 A.H./ 1586 AD, die bewind van Shah Abbas I, wat uiteindelik die Oesbeke uit Khorasan verdryf het.
Sahn Atiq is uitgebrei in die tyd van Shah Abbas I, en gedurende die Safavid -era is groot pogings aangewend om dit verder te verbeter. Shah Tahmasp Ek het begin om die minaret naby die koepel te herstel en te vergul en in 932/1525 is kosbare teëls wat die koepel bedek, omskep in stene wat met goud bedek is. Nadat hulle geplunder is tydens die inval van Abd al-Mu'min Khan Oezbeeks, is die goudbedekte stene in 1010/1601 herbou, waarvan die besonderhede op 'n geëmailleerde opskrif deur Ali Reza Abbasi geskryf is. Shah Abbas het ook begin om die noordelike stoep, kamers, kamers, fasades, sowel as oostelike en westelike stoepe te vestig. Daar word gesê dat Mullah Muhsin Fayd Kashani beveel het om die Tawhid Khanah -portiek in die noordekant van die heiligdom te vestig. Allahverdikhan-portiek, stoep in die noordekant van Dar al-Ziyafah (onthaalkamer) en Hatam Khani-portiek, is almal gebou in die tyd van groot vorste van Safavids, Allahverdikhan en Hatam Beq Ordoobadi.
Shah Abbas II beveel om te herstel en teël Sahn Atiq en Shah Sulaiman beveel ook die herstel van die Heilige Heiligdomkoepel wat as gevolg van die aardbewing gesplit is, kan dit in 'n opgerigte inskripsie gelees word. Hy het ook beveel om verskeie Madrasahs (Islamitiese seminare) te stig. Die noordelike stoep van die Goharshad -moskee, die ingang van die heilige heiligdom, saam met Musallah (gebedsplek) in Payeen Khiyaban (onderste straat) is herstel en geteël deur 'n bekwame Isfahani -messelaar genaamd Ustad Shuja '.
Afsharid- en Qajar -era wysig
Nadir Shah Afshar (geb. 1688, 1736-1747 n.C.) en die Qajar Shahs wat Iran van 1789 tot 1925 regeer het, verlig, verfraai en brei die verskillende binnehowe (Sahn), stoepe (Riwaq) en plekke in die heilige heiligdom uit. Die goue stoep van Sahn Atiq en die minaret aan die bokant daarvan is herstel en vergul, die minaret van die noordelike stoep is opgerig en verlig en Sangab ('n vaartuig of houer van 'n enkele marmerblok) in Ismail Tala'ee Saqqa Khanah ('n openbare plek vir drinkwater) is in Sahn Atiq gebou. Dit alles het gebeur tydens die monargie van Nadir Shah Afshar.
Daar was ook 'n paar verbeterings in die Heilige Heiligdom-kompleks tydens die Qajar-dinastie, waaronder die vestiging van 'n nuwe binnehof en die veranda daarvan vergulde; albei het tydens die bewind van Fath-Ali Shah begin en geëindig tydens die bewind van Naser al-Din Shah. Die stoep en noordelike fasade van Sahn Atiq, soos in die opskrif van die bokant geskryf, is ook herstel tydens die bewind van Mohammad Shah Qajar. Tawhid Khanah is in 1276/1859 herstel tydens die bewaring van Adud al-Mulk. Hy het die fyn skilderye en teëls van die heiligdom in 1275/1858 met spieëls laat versier. Ook in Naser al-Din Shah is die goudbedekte stene teen die mure aangebring, van dado tot bo-op die westelike punt van die nuwe binnehof en sy stalaktietvormige plafon. Dit is dus 'Nasiri Porch' genoem. Daar was ook herstelwerk in beide die binnehowe, die ou en die nuwe tydens die monargie van Mozaffar ad-Din Shah.
Na die staatsgreep in Desember 1911 het Russiese artillerie revolusionêre beskiet wat in die heiligdom geskuil het.  Die hele kompleks is in 1911 erg beskadig, maar dit is na 'n rukkie weer herstel deur Hussein Mirza Nayyir al-Dawla, die goewerneur van Khorasan.
In 1347/1928 het 'n paar belangrike veranderings plaasgevind rondom die kompleks, toe Falakah ('n ronde oop ruimte met 'n radius van 180 meter van die top van die koepel af gevestig is). Toe begin hulle met die bou van die museum, die biblioteek en die saal vir seremonies. Ou Falakah is verleng tot 'n radius van 620 meter voor die oorwinning van die Islamitiese Revolusie, en 'n belangrike deel van die historiese struktuur van die Heilige Geboue is gesloop sonder om die oudheid en elegansie daarvan in ag te neem.
Op 11th Rabi al-Thani 1354 AH /13 Julie 1935, tydens die rebellie van die Goharshad-moskee, het die weermag van Reza Shah (geb. 1878, 1925-1941 nC), die stigter van die Pahlavi-dinastie in Iran, die heilige heiligdom binnegeval en vermoorde mense het in die Goharshad -moskee vergader. Die mense daar protesteer teen die anti-Islamitiese wet deur Reza Shah om die verbod op hijab (hoofdoek) vir vroue in Iran. Gedurende die dae van die Iraanse Revolusie, op 21 November 1978, het Mohammad Reza Shah (b. 1919, r. 1941-1978 n.C.) se troepe 'n groot aantal mense in die heiligdom doodgemaak.
Die heiligdom is afgebeeld op die agterkant van die Iraanse munt van 100 rial, wat sedert 2004 uitgereik is. 
Binnehowe (Sahn) Redigeer
Die kompleks bevat 'n totaal van sewe binnehowe, wat 'n oppervlakte van meer as 331,578 m beslaan:  Die binnehowe bevat ook 'n totaal van 14 minarette,  en 3 fonteine. 
Jaar van eerste bou
Revolution Courtyard vier balkonne, staalvenster [[<<<1>>>]]
Freedom Courtyard 4,600 goue stoep [[<<<1>>>]]
Die binnehof van die Goharshad -moskee [[<<<1>>>]]
Binnehof van die Islamitiese Republiek 10,000 twee minarette [[<<<1>>>]]
Die Razavi Grand Courtyard [[<<<1>>>]]
Gadeer binnehof [[<<<1>>>]]
Vanuit die binnehowe lei eksterne gange wat na geleerdes vernoem is, na die binneste dele van die moskee. Daar word na hulle verwys as Bast (Heiligdom), aangesien dit bedoel was om 'n beskerming vir die heiligdom te wees: 
Die Bast gange lei na 'n totaal van 21 interne sale (Riwaq) wat die grafkamer van Ali al-Ridha omring.  Aangrensend aan die grafkamer is ook 'n moskee wat dateer uit die 10de eeu, bekend as die Bala-e-Sar-moskee. 
Goharshad -moskee wysig
Hierdie moskee is een van die bekendste in Iran en is aangrensend aan die Heilige Heiligdom van Imam Ridha geleë. Dit is gebou in 821 AH. onder bevel van Goharshad Begum, die vrou van Shahrukh Mirza. Die oppervlakte is 9410 vierkante meter en bevat 'n binnehof, vier stoepe en sewe groot gebedsale. Twee minarette, elk 40 meter hoog, is aan weerskante van Maqsureh Porch geleë. Daar is 'n inskripsie aan die linkerkant op die rand van die stoep geskryf deur Baisonqor, een van die beste kalligrafiste van die tyd. Die preekstoel Sahib-al Zaman is in die stoep van Maqsureh. Dit is gebou in 1243 H met okkerneuthout en sonder yster of spyker. Hierdie moskee het 'n openbare biblioteek met 34,650 volumes.
Die graf van Ali al-Ridha wysig
Dit is onder die Golden Dome geleë (The Golden Dome is die mees prominente simbool van die stad Mashad met 'n hoogte van 31,20 meter) en word omring deur verskillende stoepe wat elk 'n aparte naam dra. Die bekwame kunstenaars het hul bes gedoen om hierdie plek te skep. Dit is vierkantig en ongeveer 135 vierkante meter is bygevoeg na die uitbreiding. Die mure is bedek met marmer tot twintig sentimeter en die volgende negentig sentimeter is bedek met duur teëls, bekend as Sultan Sanjari -teëls. Koranverse en Ahadiths van die Ahle Bait is op hierdie teëls gekerf. Die belangrike opskrif wat om die mure geskryf is, is tagtig sentimeter breed en geskryf deur Ali Ridha Abbasi, die beroemde kalligrafis van die Safavid -tydperk en dra Surah Jumah van die Koran.
Museums en ander historiese bykomstighede Redigeer
Daar is twee museums in die grense van die heilige heiligdom. Astan Quds Museum en Koran Museum. Die Astan Quds -museum is een van die rykste en mooiste museums van Iran. Die gebou is geleë in die oostelike kwart van Sahne Imam Khomeini en naby Haram -plein. Sommige van die voorwerpe dateer uit die 6de eeu nC. Die versameling matte, matte en goue omslae vir die graf is almal uniek en dateer uit die 11de en 13de eeu. Sommige inskripsies wat deur Ali Reza Abbasi geskryf is, is een van die waardevolle voorwerpe. Onder die unieke kunswerke in die museum is die eerste grafsteen van Imam, waarvan die inskripsie in kufi -reliëfskrif van 516 H. uitgehaal is. Ook is die Koran -museum in die omgewing van die Astan Quds -museum geleë. Dit bevat kosbare manuskripte van die glorieryke Koran wat toegeskryf word aan die Heilige Imams en 'n paar vergulde manuskripte. Dit is in 1364 geopen. Die oudste manuskrip wat aan die Heilige Imams toegeskryf word, is in kufi -skrif op takbokke van die eerste eeu AH.
As gevolg van die historiese agtergrond van die Imam Reza-heiligdom, is dit 'n versameling historiese voorwerpe soos Minarets, Nqqareh Khaneh (Place of Kettle Drums), Saqqa Khaneh (Public Drinking Place), Sa'at (die klok), Dar-al Hoffaz (die plek van die resitore), Towhid Khaneh (plek van goddelike eenheid), Dar-al-Siyadah, Bala-Sar-moskee, Dar-al Rahmah Porch, Allahverdi Khan Dome, Hatam Khani Dome, Golden Dome, Astan Quds Mehmansara.
Daar is geskille oor die plek waar hy begrawe is. Sommige mense neem aan dat dit Mashhad Ardahal (ook bekend as Mashhad Qali) is, 40 kilometer wes van Kashan (op die Kashan-Delijan-weg). Die titel "Mashhad" (plek van martelaarskap) word al lank gebruik vir sy mausoleum, byvoorbeeld die boek, Naqḍ, het sy mausoleum "Mashhad" genoem. Volgens sommige geleerdes bestaan ​​daar geen twyfel oor die afstamming van die persoon wat op hierdie plek begrawe is nie.
In die tydperk van Saljuqis was hierdie mausoleum reeds volledig gebou. Sayyid Abu l-Rida Fadl Allah al-Rawandi het baie gedigte oor die mausoleum en sy bouers saamgestel.
Toeristebeoordeling: Die rooi kleidorpie Abyaneh en Kashan
Deur, Andri Wilberg Orrason: Daar is baie ou historiese bergdorpe in Iran, waar die horlosie stadiger lyk as in die groter stede. Ons het besluit om een ​​van hulle te besoek, Abyaneh, wat dikwels die Rooi Dorp genoem word vanweë sy huise met rooi modder en die omliggende bergterrein (met dieselfde kleur as gevolg van ysteroksiede). Die huise is soos trappe op die heuwel gerangskik, so die dakke van sommige huise is die voorplase van die volgende een.
Abyaneh is minstens 1500 jaar oud (dateer uit die Sassanid -era), afkomstig van die tyd van die Arabiese inval, toe baie van die Zoroastriese volgelinge na die berge en woestyne gevlug het om te ontsnap van gedwonge bekering tot Islam. Vanweë hul isolasie praat die dorpsbewoners 'n eie dialek, wat voorheen moderne Persies of Farsi is, met minder Arabiese invloed.
Om die dorp te bereik, het ons besluit om 'n rit te neem Esfahan. Sonder moeite het ons daarin geslaag om die naaste stad, Natanz, te bereik.
Ons het 'n paar in Natanz 'n paar geld betaal om ons daarheen te ry. Dit was nie ons veiligste oomblik langs die pad toe die bestuurder by sy venster afrol en 'n wit lap begin snuif nie, wat vermoedelik in gom of petrol geweek is. Dit lyk asof hy al hoe meer lomerig raak, maar terselfdertyd vinniger en vinniger op die bergpad ry. Ons het uiteindelik lewendig die dorp bereik.
Mense van Abyaneh Village Die plaaslike vroue dra tradisionele klere
Terwyl ons in die rooi smal strate gestap het, met amper geen toeriste nie, het ons 'n plaaslike egpaar, Natasha en Saed, raakgeloop wat ons genooi het vir tee. Tot ons verbasing was hul Engels uitstekend. Hulle het jare lank meestal in die hoofstad Teheran, maar ook in Europa gewoon. Ondanks die feit dat hulle in die grootste stede ter wêreld gebly het met die nuutste tegnologie, het hulle besluit om ongeveer 15 jaar gelede na Abyaneh te verhuis en hul twee pragtige kinders groot te maak in 'n rustige omgewing weg van politieke invloed. Soos die meeste vroue in die dorp, het Natasha 'n tradisionele kopdoek gedra met blommotiewe en 'n helderkleurige rok wat skaars in lyn is met die Islamitiese regime wat vereis dat vroue beskeie moet aantrek. Dit was heerlik om op 'n klipstoel in hul 'Flinstone' kombuis te sit, Iraanse tee te drink en te praat oor Iran, hul kultuur, voor en nou.
Mense van Abyaneh Village
Die warm inwoners, Natasha en Saed, voor hul 1.500 jaar oue huis
Na Abyaneh is ons op pad na Kashan, 'n stad wat bekend is vir handgemaakte matte en historiese huise.
Een van die vele historiese huise in Kashan
Eet by een van die historiese huise
Dit kan een persoon tot 6-12 maande neem om 'n tapyt van 1,5 x 1,0 m te weef, afhangende van hoe dig jy dit weef (knope per vierkante duim). As u van die tapyt in die film Big Lebowski gehou het, weet u, dit is 'n Kashan -ontwerp! Ons was naby die aankoop van een by die basaar, maar ons begroting het nie 'n vinnige verlies van 2000 dollar bekostig nie.
U kan dit goedkoper kry, met minder knope, gemaak van goedkoop wol in plaas van sy, gekleur met chemikalieë in plaas van organiese kleurstowwe, maar ons kon ons oë nie van die onweerstaanbare en blink sykarper af perfek weef nie. Daarom het ons besluit om te wag totdat ons Iran weer besoek, as ons nie 'n wêreldbegroting het nie, en genoeg geld saambring vir 'n mat.
Persiese tapyt van Kashan, 'n pragtige tapyt van wol en sy wat met die hand gemaak is in Tabriz.
Ons het nie baie tyd in Kashan deurgebring nie, aangesien ons grootste belang buite die stad gelieg het. Vir slegs 20 dollar elk het ons 'n privaat bestuurder gehuur (vir 7 uur) wat ons die Maranjab-woestyn ingery het om die Dasht-e Kavir Salt Lake (Namak Lake) te besoek, met 'n vinnige stop by die ondergrondse stad (18 meter onder die hand gebou) oppervlak in die pre-Islamitiese era vir verdedigingsdoeleindes) en die heiligdom van Hilal Ibn Ali.
Ons het dit baie geniet om die seskantige tot agtkantige soutvorms te sien, eindeloos in alle rigtings te bereik en in die horison te verdwyn. Ons dag is vervolmaak met die mooiste sonsondergang wat ons gesien het, in die afgeleë afstand, bo -op die hoogste sandduin van Maranjab woestyn.
Die wonderlike heiligdom van Hilal Ibn Ali,
Die wonderlike heiligdom van Hilal Ibn Ali, met die chador voor die heilige heiligdom
Terwyl ons verder in Iran waag, het ons meer vroue ontmoet wat die stereotipes van die coy hijab -meisie trotseer
Grappigheid het ontstaan ​​toe ek en my vriendin in die strate loop, hierdie meisies kon nie sonder rede ophou giggel nie, maar sodra my kamera uitkom, gooi hulle allerhande posisies in om hul ware persoonlikheid en spoggerigheid te laat skyn.
Muhammad Hadi Qazvini: Bou die masjed-i muhaddathayn-i sheikh-i kabir moskee in Babol in 1723CE.
Ostad baqer Isfahani: Bou die Minarat van die moskee van Kashan's Congregation, 1779CE.
Ustad Mirza Shirazi: Bou die Al-Nabi-moskee, Qazvin in 1787CE.
Ustad Iskandar Shirazi: Bou die Masjed Soltani Moskee van Borujerd in 1794CE.
Karbalaee Muhammad-i banna: Bou die Masjed-i Qajar moskee in astar-abad in Hamedan in 1796CE.
Ustad Haj Sha'ban-ali: Bou die Masjed-i Agha bozorg in die laat 18de eeu in Kashan.
Die kuns en kunsvlyt van Kashan is voortdurend geprys. Trouens, Kashan word onvermydelik genoem elke keer dat 'n verhaal na die merkwaardigste prestasies van kunswerke gaan.
Argeologiese vondste het afdoende bewys gelewer dat Kashan die bakermat van baie tradisionele Iraanse kunsvlyt was. Kashan handhaaf sy groot belang as 'n sentrum van tradisionele nywerhede gedurende alle historiese tydperke.
Aardewerk en teëlmaak in Kashan
Aardewerk en teëlmaak
Die inwoners van die Kashar-omgewing het reeds in die 5de millennium v.C. keramiektegnieke geken, soos opgrawings van Sialk (pp194-195) aan die lig gebring het. Die keramiekbedryf van Kashan, in 'n meer moderne betekenis van hierdie woord, dateer uit die 10de eeu. Sy bloeitydperk het egter plaasgevind in die tydperk van die einde van die 12de tot die begin van die 14de eeu, toe pragtige glansware vervaardig is. Alhoewel gedurende hierdie tydperk die klem van produksie in wese van keramiek na teëlwerk verskuif is, is pragtige keramiekvate in die "Kashan" -styl nog steeds op groot skaal vervaardig. Hierdie vate word gekenmerk deur die eienaardige behandeling van die agtergrond: die tekstuur word verkry deur spirale deur die glans te krap, wat 'n ligter algehele effek gee. Die figure is reliëf geteken, maar is so volledig ingevul met verskillende patrone dat dit soms baie moeilik kan wees om uit die agtergrond te kies. Die enigste kenmerk wat heeltemal duidelik en wit gehou word, is die grasieuse maan-gesig, gereeld omring deur 'n stralekrans. Onder die mees kenmerkende motiewe is ook 'n spesifieke soort mollige arabeske. 'n duifagtige voël en 'n groot hartvormige palm. Die instellings is nogal abstrak, en landskappe word aangedui deur 'n afdak hierbo en 'n swembad onder. Soms kom plante en bome voor, veral in tonele wat twee ruiters uitbeeld.
Die "Kashan" -styl bevat ook innoverende vaartuie, waarvan die koniese bak die algemeenste is.
Inskripsies speel 'n belangriker rol in die "Kashan" -styl as in vroeëre keramiek en kom dikwels voor in konsentriese bande van verskillende tipes rondom die sentrale versiering. Inskripsies in Naskh word deur glansbande gekrap en op die wit glans geverf, terwyl die in Kufic gewoonlik in sierlike fries voorkom, dikwels teen 'n rolwerkagtergrond. Die inskripsies is meestal gedigte, veral Persiese kwatryne, maar ook 'n paar Arabiese verse. Seëninge aan die eienaar is ook algemeen, alhoewel toewyding aan spesifieke beskermelinge nie so is nie. Datums en name van die pottebakkers word ook gereeld gesien.
Alhoewel Kashans -aardewerk nog steeds baie ryk en oortuigend is, is baie van die beste werk van hierdie tydperk On Teels. Waarskynlik, Iraanse teëls het hul oorsprong in Kashan, soos hul Persiese naam - kashi - suggereer. Geleidelik het die maak van teëls meer gespesialiseerde werkswinkels vereis met spesiale toerusting. Gedurende die lang geskiedenis van teëlmaak in Kashan, het plaaslike meesters die veeleisendste bevele nagekom en teëls vir die mees uitstaande geboue vervaardig.
Die twee belangrikste figure van die aardewerkbedryf in Kashan was Mohammad ibn Abu Taher en Abu Zeid, wat tydens die Seljuk-bewind aktief was en saamgewerk het aan die belangrikste teëlwerkprojekte van die pre-Mongoolse tydperk. Hul vroegste gedateerde gesamentlike poging was 'n sarkofaag in die heiligdom van Hazrat-e Masumeh in Qom, waar die boonste paneel deur Mohammad onderteken is en die belangrikste fries deur Abu Zeid onderteken is. Hierdie werk is gedateer 1206. In Mashhad. in 1215 het hulle 'n baie meer ambisieuse projek onderneem, wat die mure beklee het met sterre en agthoekige teëls met 'n opskriffries, en twee groot en uitgebreide mihrabs geïnstalleer, waarvan een onderteken is deur Abu Zeid. Dit was 'n werk van die hoogste gehalte. Na die dood van die twee groot meesters was daar 'n skielike afname in die produksie. Met die hervatting van die grootskaalse produksie in die 1260's is 'n paar werklike meesterwerke vervaardig. Die nuwe generasies pottebakkers het probeer om die werk van hul voorgangers van hoë gehalte na te boots, en hoewel die tegniek en kwaliteit van uitvoering in die algemeen eenvoudiger was as in die vorige produkte, het hulle goeie werk gelewer. Pragtige teëls uit die Il-Khanid-periode kan nog steeds gesien word in die heiligdomme van Chehel Dokhtaran (p. 184), lmamzadeh Mir Neshaneh (p. 192) en Khajeh Taj al-Din (pp. 188-189) in Kashan en in die uitstekende mihrab van die Meydan-moskee (pp192-193). vandag in die Museum of Islamic Arts in Berlyn. Die dominante figuur in die teëlmaakbedryf van Kashan aan die einde van die 13de eeu was Ali ibn Mohammad ibn Abu Taher, seun van die bekende meester van die Seljuk-periode. Die laaste projek van die keramiekonderneming wat deur die familie deur Abu Taher bestuur word, en in werklikheid 'n laaste en verrassende uitbarsting van teëlproduksie, was die mihrab van die Mausoleum van Ali ibn Jafar in Qom (gedateer 1311-1340). Dit is gemaak in samewerking met 'n skilder. Ostad (Meester) Jamal Kashani ibn Yusef, seun van Ali ibn Mohammad ibn Abu Taher, dit word tans in die Nasionale Museum in Teheran bewaar.
Alhoewel die belangrikheid van die maak van Kashan-teëls vanaf die 15de eeu afgeneem het, is daar steeds baie teëls vervaardig vir die geboue binne die stad en vir ander streke, soos die geboue van die koninklike moskee in Semnan en die Sepah-Salar-moskee en Madreseh in Teheran. Vreemd genoeg het die oorgrote meerderheid van die geboue wat bekend is dat dit met teëls van Kashan versier is, begrafnisfunksies gehad.
Kashan was sedert ten minste die Seljuk -periode bekend vir sy fyn geweefde matte. Tydens die Safavid -bewind het hierdie kuns uitgeloop op die beroemde paar Ardabil -matte, wat nou een in die Victoria and Albert Museum in Londen en die ander in die Los Angeles County Museum was.
Na 'n kort agteruitgang is die kuns van Kashan se tapytmaak aan die begin van die 20ste eeu herleef deur 'n handelaar met die naam Mohtasham Kashani. Op daardie stadium was Kashan -matte gewoonlik in groot groottes geweef, maar tans is daar Kashan -matte in alle groottes.
Kashan -matte word gekenmerk deur die hoë kwaliteit van die grondstof, baie fyn weefwerk, 'n pragtige harmonie van kleure en ontwerpe. Hulle is dubbel inslag, en die kronkels is gemaak van katoen, sy of wol van hoë gehalte. Kashan -matte van die vroeë 19de eeu was gemaak van merinowol, wat uit Engeland of Australië ingevoer is en 'n eienaardige beige kleur gehad het, bekend as dughi. Kashan -matte is geweef met Persiese knope op Persiese weefgetouwen. Die tipiese kleure van Kashan-matte is baksteenrooi sowel as pastel-ivoor en beige, met donkerblou vir medaljes, kwart-medaljes en rande. Die ontwerpe wissel van gekrenkte medaljes tot blomversierings. Die tradisionele motiewe, wat reeds in die Safavid -tydperk ontstaan ​​het, bestaan ​​uit bome. vase, medaljes, gebedsnisse, arabeske en beeldpatrone.
Kashan -matte is een van die beste vervaardigde in Iran. Om te verifieer dat Kashan -matte van die hoogste gehalte is, is dit genoeg om te onthou dat A. Cecil Edwards, die mees gerespekteerde westerse kenner van Oosterse matte, gevra is om die beste mat te kies uit die tweehonderd matte wat in die versamelings bewaar is. uit die voorste museums ter wêreld het hy sewe gekies, waarvan vier in Kashan gemaak is! Die beste historiese matte van Kashan, wat oorleef het en in Iran bewaar word, behoort tot die mausoleum van Shah Abbas II in Qom. Hierdie veertien matte is in 1672 geweef in Joshaqan Qali, 'n klein dorpie in die omgewing van Kashan, bekend vir die matte van hoë gehalte wat daar vervaardig word.
Sedert die 13de eeu, toe Marco Polo verbaas was oor 'n groot hoeveelheid Kashan-tekstiele, het feitlik elke skrywer die Kashan-materiaal in die mees entoesiastiese terme geprys. Voltaire. die bekende Franse filosoof en skrywer, beklemtoon die groot belang van Kashan-tekstiele, wat maklik kan meeding met die vervaardiging van Lyon, die belangrike Franse tekstielvervaardigingsentrum. Chardin noem meer as honderd soorte pragtige weefsels wat in die 17de eeu in Kashan vervaardig is, waarvan veral waardevolle brokaat- en goue fluweelstukke in aanvraag was. Sommige tekstiele word nog steeds gemaak met die tradisionele tegnieke in die handwerkwerkswinkel.
Gravure op metaal in Kashan het 'n lang geskiedenis. Teen die Safavid -tydperk het dit tot so 'n mate gevorder dat baie reisigers beweer dat gravures in Kashan gelyk was aan die kwaliteit van die items wat in Esfahan, die erkende sentrum van beitelwerk in Iran, gelyk was, of selfs oortref het. Na die Afghaanse inval het gravure afgeneem, en bronsware is vervaardig in plaas van beitel items. Currently, less than 5% of traditional workshops are engaged in engraving, but, although their number has diminished, the quality of the local goods still conforms to the highest standards. Among the most famous engravings of Kashan is a so-called tray of Alp Arslan, now kept in the Museum of Fine Arts in Boston. It was made by Hasan Kashani in 1067.
Lidmaatskap word vereis om kommentaar te lewer. Lidmaatskap is gratis en beskikbaar vir almal ouer as 16 jaar. Klik op SignUp of lewer 'n opmerking hieronder. U benodig 'n gebruikersnaam en 'n wagwoord. Die stelsel stuur outomaties 'n kode na u e -posadres. Dit behoort binne 'n paar minute te kom. Voer die kode in en u is klaar.
Lede wat advertensies plaas of onvanpaste taal gebruik of oneerbiedige opmerkings lewer, sal hul lidmaatskap verwyder en van die webwerf belet word. Deur lid te word, stem u in tot ons gebruiksvoorwaardes en ons privaatheid, koekies en advertensiebeleid. Onthou dat ons onder geen omstandighede u e -posadres of privaat inligting aan enigiemand sal verkoop of gee nie, tensy dit deur die wet vereis word. Hou u kommentaar oor die onderwerp. Dankie!