Kinders vind dit veral moeilik as ouers nie kon saamstem oor waar hulle sou woon nie. Shutter.
As ouers skei of van mekaar skei, kan dit die lewens van kinders onvermydelik ontwrig, en kan dit ook tel hul geestelike welstand op. Met verloop van tyd leer kinders om die veranderinge aan te pak - sommige is meer suksesvol as ander. Dit word geskat een uit elke drie kinders onder die ouderdom van 16 in die Verenigde Koninkryk ervaar hul ouers van mekaar.
Ouers is dikwels bekommerd oor hoe om hul kinders die beste te ondersteun, sodat hulle so suksesvol moontlik by die veranderde gesinsituasie kan aanpas. vir my nuutste navorsingEk het 'n uitgebreide opname onder 34 jong volwassenes, tussen die ouderdomme 18 en 30, gedoen, met nadenke oor hul kindervarings van skeiding en egskeiding. Vir sommige was hul ervaring so onlangs soos een tot drie jaar gelede - vir ander was dit baie verder agter hulle.
Ek het gevind dat die meeste jong mense mettertyd hul ouers se skeiding akkommodeer. Desondanks dui my resultate aan dat sekere faktore kinders kan help of belemmer, omdat hulle by hierdie lewensveranderende gebeurtenis aanpas.
'N Einde van konflik
Die belangrikste ding wat kinders help om aan te pas, was toe die skeiding die konflik tussen hul ouers beëindig het. Dit sal moontlik nie gebeur voordat die aanvanklike reëlings getref is oor waar kinders sou woon en wanneer hulle kontak met elke ouer sou hê nie. Maar toe dit wel gebeur, het my deelnemers 'n onmiddellike gevoel van verligting genoem, wat hulle help om die skeiding as 'n positiewe verbetering in hul lewens te beskou.
Kommunikasie het ook 'n groot verskil gemaak: as hulle vertel is wat vooraf deur hul ouers gaan gebeur, het kinders gehelp om sin te maak van hul veranderende gesinsituasie. Vir jong kinders het dit dikwels beteken meer as een keer vertel. Kinders het baat gevind by die geleentheid om oor hul ouers se skeiding te praat en ondersteuning van ander familielede, soos tantes en oumas, te ontvang. Om met broers en susters en vriende - veral vertroude vriende wat hul eie ouers se skeiding beleef het - te praat word ook nuttig gevind.
Gesinsondersteuning maak 'n groot verskil. Shutter.
Kinders wat in kontak met albei ouers sowel as hul vriende kon bly, het die skeiding gehuisves en beter geskei. Dit het ook gehelp as verdere veranderinge tot die minimum beperk is: as kinders voortgaan om in dieselfde omgewing te woon en na die skeiding dieselfde skool by te woon. Waar dit gebeur het, kinders voel hulle sienings is in ag geneem tydens reëlings na die skeiding - hulle het gevoel dat hulle vir hul ouers 'saak maak'. Dit het uiteindelik 'n meer positiewe siening van die skeiding bewerkstellig.
Kinders wat kontak verloor het met die ouer met wie hulle nie gewoon het nie, maar gesê dit is wat hulle wou hê, was geneig om 'n hoë vlak van akkommodasie te toon. Maar diegene wat dit onwillekeurig gedoen het, het die skeiding minder goed gehuisves. My navorsing het bevind dat hulle het die skeiding van hul ouers nie gesien as 'n positiewe verbetering of 'n beduidende verlies nie en het 'n medium vlak van akkommodasie getoon.
Min van hierdie kinders is vooraf van die skeiding vertel, en kontakverlies het beteken dat hulle nie hul behoeftes in ag geneem het nie. Terwyl hulle nie direk konflik tussen hul ouers beleef het nie, was hulle gereeld bewus van die afkeer van hul ouer ouer as die ander ouer, en voel hulle "stil" om tuis oor hulle te praat, wat gelei het tot 'n gevoel van verdeelde lojaliteite.
Hierdie kinders het baie geïsoleer gelyk, met toegang tot min ondersteuning in die gesin, geen ondersteuning buite die gesin nie en hulle voel nie in staat om met iemand oor die veranderinge te praat nie. Met verloop van tyd het hulle 'n emosionele afstand van die skeiding geskep, wat beteken dat hulle dit as 'n lewensgebeurtenis behandel en verder gegaan het.
Kinders wat na die skeiding konflik tussen hul ouers ondervind het, het die veranderinge minder goed opgeneem. My deelnemers het gevoel dat hulle 'in die middel' van hul ouers se konflik is, veral tydens oorlewerings, en dat hulle verantwoordelik is vir jonger broers en susters. Dit sluit aan by bevindings van baie vorige studies. Hulle het hul ouers beskou as besig met hul eie probleme en probleme, en versuim om hul kinders se behoeftes in ag te neem. Hulle voel ook nie in staat om met iemand in die gesin oor die skeiding te praat nie, uit vrees dat hulle die konflik vererger.
Kinders het dit veral moeilik gevind as ouers nie kon ooreenkom oor waar hulle sou woon nie en kontakreëlings sou tref, wat vereis dat hulle met maatskaplike werkers moet praat as gevolg van die hofverrigtinge in die familiehof. As deel van die kinders het my deelnemers gesê dat hulle gesukkel het om die veranderinge na die skeiding te aanvaar, en as jong volwassenes het hul ouers se skeiding 'n baie groot verlies in hul lewens gebly.
As u 'n begrip kry van hoe hierdie jong volwassenes hul ouers se skeiding in die kinderjare ervaar het, en die faktore wat hulle gehelp het om die veranderings wat dit meegebring het, te help, kan dit help om ouers wat nou skei, te help. Dit kan hul keuses, en dié van hul gesinne, inlig om seker te maak dat hul kinders die beste kans het om mettertyd die skeiding te akkommodeer.
Susan Kay-Flowers, Senior Lektor in Opvoedkunde en Kinderstudies, Liverpool John Moores Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Dit is wat jongmense sê hulle gehelp het om deur hul ouers se egskeiding te kom