Die Paasopstand - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die Paasopstand van 1916 was 'n belangrike gebeurtenis in die onlangse geskiedenis van Ierland. Voor die Paasopstand was min in Ierland openlike ondersteuners van die rebelle. Na die Opstand in 1916 het die betrokkenes die status van helde behaal.
Op die oggend van Paasmaandag het ongeveer 1 250 mense 'n opstand begin wat Patrick Pearse as 'n alledaagse selfmoordopdrag bestempel het. Hulle is van plan om die prominentste geboue in Dublin vas te lê. Die Algemene Poskantoor word nou die meeste met die rebelle geassosieer - hoewel hulle nie daarin geslaag het om die belangrikste gebou in Dublin te vang of te dreig nie - die kasteel wat die hoofkwartier van die Britse administrasie in Ierland gedien het.
Wat ons weet, het Patrick Pearse aan sy moeder gesê, ons weet dat hy alles behalwe seker was dat die opstand sou misluk.
So waarom het hy dit aangegaan? Sommige redes hiervoor is:
1. Dat die mense van Ierland wat die republikeinse saak ondersteun het, na die rebellie sou aansluit sodra die rebellie aan die gang was.
2. Dat die Britte, met die militêre situasie in Europa, sou voel dat hulle nie Ierland kon beheer nie en sou uittrek.
3. Sommige het voorgestel dat die Duitsers die rebelle sou help en hulle sou ondersteun in hul uur van nood in 'n poging om die Britse oorlogsdoelwitte in Wes-Europa verder te verswak.
Die rebelle het gewere, maar geen artillerie nie. Die leiers van die rebelle het gehoop dat die Britse leër nie artillerie sou gebruik nie, want te veel belangrike eiendom kan beskadig word - en baie daarvan word deur Britse maatskappye besit. Die rebelle het min gedoen om te verbloem wat hulle doen. Hulle het nie teen dagbreek bymekaargekom om 'n bietjie dekking vir die arme lig te kry nie, maar teen die middaguur opgetree met die oog op die Dubliners wat op soek was na 'n bankvakansie. Die eerste ure van die rebellie het redelik vlot verloop. Veertien groot geboue is weerskante van die rivier die Liffey ingeneem. Die rebelle het hul hoofkwartier by die GPO in destyds Sackville-straat gevestig, maar is nou O'Connellstraat. Patrick Pearse het die stigting van die Republiek van Ierland vanaf die Poskantoor aangekondig. Michael Collins, wat ook by die Poskantoor gevestig was, sou 'n belangrike rol in die toekomstige politiek van Ierland speel.
Die rebelle het die geboue / gebiede wat hulle moes vaslê noukeurig gekies.
Die Suid-Dublin-unie Die vier howe St. Stephen's Green Boland se meelmolen
Laasgenoemde gebou was veral belangrik, aangesien dit die dokke bedek waarheen troepe wat na Dublin gestuur sou word, sou vertrek.
Die rebelle het telefoonlyne gesny wat die kasteel van Dublin afgesny het. Hulle het egter geen telefoonlyne tussen hul hoofbase gehad nie en moes op hardlopers staatmaak om kontak met mekaar te hou. Op die hoogtepunt van die bakleiery kon messenger-seuns nie gebruik word bloot vanweë die gevare wat daaraan verbonde was nie.
Nadat die Britte die aanvanklike skok gekry het van wat die rebelle gedoen het, het hulle hulself begin organiseer. Troepe wat naby Dublin gestasioneer is, is ingebring en Dublin Castle het die mees Britse leërbeampte in Londen, Lord French, ingelig wat aangaan. Frans was 'n Ier, maar ook 'n sterk Unionist. Wat met die rebelle sou gebeur, word duidelik getoon in sy reaksie op wat Dublin Castle vir hom gesê het. Frans het beveel dat vier weermagafdelings na Dublin gestuur moes word. Hy was nie in die bui om diegene wat betrokke was by wat hy as verraad beskou het, te verwelkom nie. Frans wou die rebelle verpletter.
Dinsdag 25 April was 'n redelike stil dag. Die rebelle het hulself besig gehou met die versterking van hul basis, terwyl die Britte duidelik oor hul volgende skof nadink. Die Britse leër het die gebied van Dublin wat geraak is, omring en artillerie ingebring wat in die Trinity College gebaseer was. Hulle plan was om die rebelle in twee te verdeel deur 'n wig tussen hulle te laat ry. Die feit dat die rebelle nie daarin geslaag het om 'n belangrike gebou soos Trinity College in te neem nie, het hul grootste probleem opgesom - 'n eenvoudige gebrek aan mense wat aan die rebellie deelgeneem het. Dit was egter op hierdie dag dat die Britse krygswet verklaar is; plundering het in die strate van die stad plaasgevind en mense wat nie by die opstand betrokke was nie, is deur die Britse leër geskiet. Die rebelle wat by die Boland's Flour Mill, onder leiding van Eamonn de Valera, gebaseer was, kon nie keer dat die Britse versterkings by die dokke van Dublin (nou Dun Laoghaire) beland nie en teen Woensdag 26, was die rebelle bo 20 tot 1.
Die Britse leër het Woensdag hul aanval op die rebelle begin. Die rebelle het gehoop dat die Britse leër geboue in Dublin sou spaar wat aan Britse ondernemings behoort of 'n eenvoudige kapitaalwaarde het. Dit het nie gebeur nie. Die leër het 'n gebou afgeplat wat hy voel dat dit moes. 'N Geweerboot is die' Helga 'ingebring om die aksie te help. Die burgerlike ongevalle was groot en die aanval deur die Britse leër kon nie onderskei tussen rebelle en burgerlikes nie. As daar gevoel word dat 'n gebou 'n rebel het, is dit aangeval. Teen die einde van Woensdag het die Britse leër duidelik sy hand gewys oor hoe hy met die rebellie sou gaan.
Op Donderdag 27 het 'n nuwe militêre bevelvoerder in Dublin aangekom - generaal Sir John Maxwell. Aangesien die stad onder krygswet was, het hy volle magte om effektief te doen soos hy wou. Asquith, die Britse premier, het Maxwell een eenvoudige opdrag gegee - om die opstand so vinnig as moontlik af te sit. Geen metodes is op sy metodes geplaas nie.
Een van die redes waarom burgerlike ongevalle so groot was, was omdat baie van die rebelle burgerlike klere gedra het. Daarom het die Britse soldate in Dublin die aanname gemaak dat elkeen wat in die stad gesien word, nie in 'n Britse leëruniform nie, 'n rebel was. Die gebruik van artillerie het ook daartoe gelei dat die stad afgebrand het en die brandweerdiens kon in sulke omstandighede nie behoorlik funksioneer nie en die Britse leër het nie gehaas om sy manne te gebruik om enige brande te blus nie. Hul logika was dat brand slegs hul saak kon help en die rebelle skade kan berokken.
Teen Vrydag 28 was die Algemene Poskantoor in 'n toestand van ineenstorting en die rebelle wat daar gebaseer is, het na 'n gebou in die omgewing ontsnap. 'N Laaste standpunt is in King's Street gemaak, maar teen die 5000 troepe het die oorblywende rebelle min kans gehad. Daar is naby King's Street gesê dat aanvalle teen burgers wat vir hul eie veiligheid wegkruip, deur lede van die leër uitgevoer is.
Op Saterdag 29 het die rebelle oorgegee. Connolly is ernstig gewond en dit was Patrick Pearse wat formeel aan die Britte oorgegee het.
Op Sondag 30 is die rebelle dwarsoor Dublin na die gevangenis opgeruk. Soms word hulle deur Dubliners gejuig wat gesien het dat 'n deel van hul stad verwoes is. Die skade aan sentraal Dublin beloop £ 2,5 miljoen - 'n aansienlike som geld. Ongeveer 500 Britse soldate is dood en meer as 1000 burgerlikes.
Die leiers van die rebellie het geen genade bewys nie. Hulle is in die geheim deur 'n militêre hof verhoor en ter dood veroordeel. Hul dood is eers in die openbaar bekend gemaak ná hul teregstellings. Dit is nou dat die openbare mening in Ierland na die rebelle draai. Daar was 'n oorweldigende geloof dat die teregstellings onbillik was en dat die mans wat hierby betrokke is, 'n openbare verhoor verdien het. Toe dit bekend word dat Connolly aan 'n stoel vasgemaak en geskiet is omdat hy so erg gewond is, was daar in sommige dele van Ierland niks minder as openbare afkeur nie.
Hier was die groot ironie. Die gehoop op ondersteuning van die mense van Dublin tydens die rebellie het nie voorgekom nie; die gearresteerde rebelle is deur Dublin na boos en jeugdiges onderneem - en tog het die rebelle binne dae van 'skurke' na helde gegaan. Asquith het die woede van die Ierse publiek vinnig aan boord geneem en generaal Maxwell afgedank - hoewel die skade reeds aangerig is. In 'n poging om die publiek in Ierland te bevredig, is bykans 3 000 mense wat in hegtenis geneem is ná die opstand uit die tronke op die vasteland van Brittanje vrygelaat. Hulle het na Ierland teruggekeer en onmiddellik begin om 'n republikeinse beweging weer op te wek.
In die poging om die 'Ierse probleem' op te los, het die nuwe Britse premier, David Lloyd George, 'n Ierse Konvensie gevra om alle aangeleenthede rakende Ierland te bespreek. Sinn Féin het geweier om dit by te woon en dit was 'n totale mislukking. In reaksie hierop is bekende leiers van die republikeinse beweging gearresteer en in gevangenisse op die vasteland gesit. Een man het dit vrygespring - Michael Collins. Dit was Collins wat die republikeinse beweging sou lei in die onmiddellike nasleep van die mislukte konvensie; 'n leierskap wat Ierland in die burgeroorlog gedryf het.