(Aangestuur vanaf Dingane)
Dingane kaSenzangakhona (ca. 1795–1840) of Dingaan was 'n bekende Zoeloekoning wat 'n prominente rol gespeel het in die Slag van Bloedrivier en die moord op Piet Retief.
Dingaan in gewone en dansklere.
Dingaan beveel sy krygers om Boeregesante te vermoor
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Dingaan.
Shaka Koning van die Zoeloenasie
1828 – 1840 Opgevolg deur
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Dingaan&oldid=1910806" 32611 / 45927 Anuncios
Cerca Tom se Loop, Wildevarkberg, Highlanders, Rooiberg, Ghwarrierug, Perdekloof, Bakenkop, Perdekop, Witkranspoort, Klein-Rietfontein, Brandkloof, Poortskloof, Wyenek se Kloof, Kleinberg, Skelmskloof, Die Vleie, Fouriesberg, Buffelsberg, Rooisloot, Modderasskloof, Houtrivier Julie | 2013
Jy blaai in die argief vir 2013 Julie.
Deep impressions into nothingness
Julie 29, 2013 in Uncategorized
Sou ek dalk vanaand of dalk môre onder die groot boom daan lê en finaal met my oë toe gaan slaap – Wie sou weet? Sou ek lank genoeg kan slaap dat die mos sy kombers oor my groei? Lank genoeg vir die somerson om my in die grond te brand? Lank genoeg sodat die volgende herfs my met haar geel, bruin en goue trane te bedek? Wie sou weet? Teen volgende winter sal niemand weet – Rondloop besoekers sal op my trap. Waar ek sou lê sal verdoemde en blinde mense steeds bly trap al is dit was ek was, nou net stof.
Wat sal die mense sê? Wat sou hulle dan sê? Sou hulle weet wie ek was? Sou hulle weet wie ek graag wou wees? Sou hulle weet van die drome? Sou hulle weet wat verlore hoop is? Wie sou my regtig verstaan? Sou hulle verstaan van ongeregtigheid? Van selfsug? Van skuldgevoelens wat soos bloed deur jou are bruis? Sou hulle verstaan wan die ewige soeke…soeke na dinge van jou eie self? Soeke na die antwoorde in jouself? Die soeke na jouself? Die soeke na die kind binne jou – wat jy êrens te midde van selfsug lank gelede self vermoor het? Sal hulle verstaan dat die skuld van skuldgevoel is die doods-engel binne jou? Sou hulle werklik dit alles verstaan? Of sal hulle hul rug weereens op my draai, sug en sê; “Ja-Nee”
Sou hulle my naam op ‘n bordjie grafeer en vir my “send in the clowns” speel, of sal iemand eerder “I’ve been this way before” speel? Of sal hulle bid en prewelend ‘Amazing Grace” neurie? En steeds niks verstaan?
Wie sal al my gedigte lees – hierdie keer vir die lees om te verstaan? Wie sal al die half-geskrewe gedagtes op stukkies papier en in die hoeke van blanko bladsye by mekaar sit om ‘n woorde skildery te maak? En steeds, wie sal my woorde ooit verstaan?
Sou hulle weet dat ek daagliks op die rand van ‘n diep donker gat loop – meestal loop ek maar in die gat rond, om en om en om en om – net soos die dooie gedagtes wat by my kom spook – oor en oor en oor en oor – net soos die najaag van ‘n droom wat slegs ‘n illusie was – net soos geluk ook maar net ‘n mirage is – ‘n oase van sand! Elke korrel ‘n stukkie verlore hoop. ‘n Stukkie seer. ‘n Stukkie van ‘n droom. ‘n Stukkie van my wese!
Sou hulle verstaan wat donker regrig is? Hierdie soort van donker wat jou lewe van binne vul? En as die donker begin uitsyfer van binne en jy in die gat van buite beland – Sou hulle verstaan wat hierdie soort van donker is? Sou hulle verstaan die harde baklei met jouself om weer by die lig uit te kom? Dan, weereens roep die mirage van hoop jou nader – net om weer sand te kry?
Sou hulle verstaan dat hierdie siklus onbeheerbaar is? Dat die tydsduur van elke siklus geheel onbepaald is – net soos wolke wat op ‘n sonnige dag ‘n skadu kom gooi – soms – soms word dit skielik donker, blou-swart en die hemel huil.
Sê my, wie sou dit tog werklik verstaan?
As die stof eendag onder daardie boom gaan lê, sou dit steeds ‘n storie vertel? Sou selfs die stof weet wie ek was? Miskien sal stof verstaan – juisd omdat stof ook eendag sal vergaan…
Sou hulle ooit vertstaan hoe dit voel om te pyn van pyn? Om hartseer te wees oor hartseer? Om bang te wees uit vrees? Om bang te wees vir bang wees? Om in die donker vir die donker weg te kruip?
Sou hulle wee twat dit is om vir ander se geregtigheid te veg – vanuit jou eie ongeregtigheid? Om selfsug te kelder weens jou eie selfsugtigheid?
Sou hulle verstaan wat ‘n halwe mens is? Om net half te lewe want die ander helfde lê al lankal onder daardie boom en wag!
Sou hulle ooit regtig weet wat hierdie donker monster aan jou doen? Hiedie monster wat jou naam dra!
Maar – niemand sou verstaan en niemand sou weet – en niemand sou vra nie en niemand sou bid nie. Want niemand sien die stof as die eers weg gevee is nie.
Meeste woorde lees meestal leeg. Hierdie woorde ook.
Die wat dit verstaan sal daar by boom – gans te laat – kom sing. Dalk ook aan “Vincent” dink en ‘starry starry night’ kom sing – gans te laat.
Die lewe gaan nie oor keuses nie. Soms is daar nie keuses nie. – Nie voorafgaande nie – altyd eers daarna – ‘n keuse om ‘n keuse te maak vanuit die oogpunt van hindsight – en al keuse wat daar is – is skuldgevoel – soms nie eers vir jouself nice, maar ‘n skuldgevoel oor ‘n ander se skuldgevoel. Dis ‘n helse doolhof – eindelose paaie na innerlike hel. Daair is nie keuses nie. Elke pad lei na nêrens en jy stap daardie pad vir altyd. In hierdie doolhof van skuld is daar nie ‘n reg en verkeerd nie. Dit is net.
Jy word nie ‘n keuse gegee as jy verkrag word nie. Jy word net. Jy word nie ‘n keuse gegee om mishandel te word nie. Die keuse is nie joune nie. Net die skuldgevoel is – en die skuldgevoel van die oortreeder ook. Daar is geen balans nie. Net soos in hierdie donker gat. Daar is geen bo of onder nie – geen keuse van reg of verkeerd nie. Dit is net.
Soos verlore hoop – Dit is net.
Soos ‘n onvervulde hartsteer – Dit is net.
Soos ek – Is net.
Soos God – Wat IS.
‘n Keuse is om te lag as jy wil huil? ‘n Keuse is om te sing as jy wil skree? Vir ons is die keuses verdraai – soos om dood te lewe terwyl oms lewe?
Wie sou verstaan wat dit is om soms niks te voel nie… en dan weer te veel te voel? Wie sou weet hoe dit voel om elke wakker oomblik net te wil slaap – dae aaneen en selfs san steeds nie die wil het om op te staan nie? Om te lê en eerder te vrek van die dors, maar te moeg is om op te staan om water te drink?
Hoe verwoord mens die stryd as die swart wolk jou omvou? Die stryd om eenvoudige normale dinge te doen? Die stryd om hare te borsel, om jou gesig te was, om aan te trek, om kos te maak, om te eet? ‘n Stryd om normale denke te opper? Die stryd is weereens verlore as jy eerder net opkrul onder die kombers en slaap. Maar dan is die stryd nie gewonne, want dan kom die drogbeelde by jou spook! Bangmaak drome wat so werklik is dat dit fisies in en teen jou lyf kom lê – waar elke sintuig elke sensasie van die droom herlewe. By nugter denke alles onverklaarbaar laat en jy vir die res van die tyd wonder wat dit alles beteken? Daardie drome beheer soms jou wakker-tyd. Drome wat bly spook. Drome wat aanhou droom om jouself nog verder in die gat ted wing – Drome wat jou begrawe!
Wie sou verstaa hoe onkeerbaar die kortstondige tye van bliss is? Die tye van groot inspirasie, tye van kreatiwiteit. Tye waar energie so hoog brand dat slaap nie meer belangrik is nie – net die taak wat voltooi moet word. Maar dan word dit alles oornag gesteel om weereens energieloos die niks in die gesig te staar. Die men swat weer met donker van binne gevul word. Oor en oor en oor en oor.
Dat kennis en logika nie hierdie denke kan verhoed nice – maar slegs toelaat dat juis jou eie kennis en sin vir logika jou net tot skuldgevoelens dryf want jy weet niks hier binne jouself is normaal nie. Nie jou lewe, drome of denke nie. Tog met al die kennis, insig en geloof – bly dit dieselfde. So asof hierdie donker gat ‘n soort van verslawing is. En jy steeds die getroue dienende slaaf vir die donker is! Bevryding kom soms aan die deur klop – maar die kuier is van korte duur. Want die ketting van selfsugtigheid is te kort en te sterk en skuldgevoel hou die deur dop. Geluk word summier by die deur weggewys.
Wie sou dit alles werklik kan verstaan?
Word mens so van kleintyd deur die lewe tot ‘n skewe mould gedruk? Of word ons slegs sommer so aan die donker kant geskape?
Dan vold die skewe insig van liefde en die dinge wat mooi is – gevolglik onverdiend maar met skuld. Niks kom onverdiend. Daar is altyd ‘n prys aan gekoppel. Liefde en geluk is onbekostigbaar te duur. Die prys te hoog. Die seer te veel. Die skuldgevoel oorheersend. Dit is my nie beskore nie. Soos altyd word elke bietjie geluk, deur hierdie donker monster ingesluk en tot niet verklaar…en dan word die seerkry kussing weer nat gehuil en die kombers word weer stywer teen die wêreld gedraai.
Sê my, wie sou dit verstaan?
Wie sou daar by die boom kom sit en met ‘n takkie in die stof teken en sê; ‘ek weet wie jy was?’
Wie sou weet dat elke skuldgevoel oor alles eintlik maar net woede en haat is wat deskundig en oordeelkundig deur skuldgevoelens verbloem word!
Wie sou verstaan hoe dit voel om werklik alleen te wees? Wie sou verstaan hoe groot die begeerte is om verstaan, vasgehou en gekoester toe word? Iets so simplistiek en normaal, wat geen deel van hierdie donker lewe is nie?
Wie sou verstaan hoe dit voel om onaantasbaar deur die lewe te gaan? Om onvervuld te wees? Om net half mens/vrou te wees? Om moreel nugter te wees, ter wille van…en ten spyte van…
Nou vra ek weer? Wie sou dit ooit alles weet of verstaan?
En so sal nog ‘n blaar na my graf val. Terwyl ‘n ander nog dartel in die wind.
Sou hulle ooit verstaan dat alles wat in die lewe gebeur het, alls net erger gemaak het. Dinge wat reeds verkeerd was. Two wrongs only made everything worse!
Sou hulle weet dat ek nie gemaak is om lief te mag hê nie? Om gelukkig te wees nie, want hierdie donker companion van my is selfsugitg en ongenaakbaar. Dat omstanfighede dalk net ‘n verskoning is vir die dinge wat in die donker groei – dinge wat my lewe geword het?
Weereens, niks in die lewe is onverdiend nice. Niks. Selfs geluk het ‘n prys. Liefde se prys is onbekostigbaar en vryheid se prys is jou eie sanity!
Maar daar is God. Sy genade. Dit is te groot vir my om werklik te begryp. Ons glo dit. Aanvaar die. Maar selfs dan is Sy genade werklik onbeskryflik groot! En dat vryheid binne Hom my ook met skuldgevoel en hartseer vul.
En dan bly ek vra; “Hoe liewe Here, hoe moet ek ten volle lewe as hierdie dinge binne my gedurig teen my stry – Wat is U wil met my?”
Daar waar ek onder die nat koue grond onder die boom lê, was dit ook U wil? – Nie ter wille van my nie, maar ter wille van ander?
Ter wille van ander wat nie kan verstaan wat dit is om lig na te jaad maar in die donker te lewe nie? “Het U Here God, ook nie die donker geskape nie?”
En dan, wat sou hulle sê: “Hier lê ‘n skadu-kind van God”
Want die donkerte het gewen?
Selfs die duiwel wandel nie in die donker nie, hy soek na die mense van die lig, nie diegene wat hulself reeds verdoem het nie!
Selfs na alles, weet ek dat niemand iets sou kom sê nie. Hulle sal verby loop, na die boom kyk en sug met ‘n ‘Ja-nee’
Want niemand sou ooit kan verstaan wat die donker aan jou doen nice. Nie eers die mag van die donker self nice.
Ek wil net onder daardie groot boom gaan lê.
Kan JY dit verstaan?
Wat my die seerste maak. Die bangste maak is dat hierdie twee-stryd altyd gelykop eindig. Die kennis, insigte en wysheid wat ek in my nugtere denke tot my beskikking het, net so waardevol is – teenoor die kennis, insig en wysheid wat ek aangaande die donker het.
Hierdie donker dra vele name, comes in all shapes and forms;
Illusies, drome, kreatiwiteit, oordrewe gevoelens, geen gevoel, passief, negatief, onbeheersd, selfsug, haat, woede, afwykbaar, onverstaanbaar, onlogies, siek, dood…
Depressie – die rollercoaster van versugting,
Wat sou hulle kom sê?
Niks, absoluut niks. Die algehele totaliteit van niks.
“She only left a deep impression into nothingness”
Julie 8, 2013 in Uncategorized
amper…amper…amper daar waar ek mens woed