Dit was hier rondom 1980 toe die petrolpompe saans om sesuur gesluit het en 'n mens dan moes wag tot sesuur die volgende oggend voor jy weer kon petrol koop.
Om met 'n woonwa te toer het fyn beplanning gekos: Jy moes ver genoeg vorder tot by 'n behoorlike woonwapark, en steeds voor ses by 'n petrolpomp uitkom. Veral as jy jou familie probeer oortuig "die reis is deel van die vakansie", en dat 'n mens "veiligheidshalwe" niks vinniger as 90 km/h ry wanneer jy sleep nie.
Oor die feit dat die Cortinatjie beswaarlik meer kon vermag, het ons nie gepraat nie.
MET MY LIEWE SKOONMA kan ek nie stry nie, en ek draai in my spore terug en sowaar – daar staan die bordjie met "Augrabies" en 'n pyltjie daarop wat duidelik regs wys. Dis ooglopend nie 'n hoofpadaanwyser nie, maar ek draai af, en dis nie lank nie of die teerpad word grondpad. En dit word sommer baie stil in die kar.
Die grondpad word 'n sandpad, en hoe verder ons ry, hoe dikker word die sand. Die Cortina beur moedig daardeur, maar vooruitgang kom teen 'n prys. Die petrolaanwyser daal al hoe laer en die horlosie loop ál vinniger.
Ons is lankal nie meer op die pad wat ek uitgewerk het nie. Trouens, ek weet nie waar ons is nie. Die rigting- en afstandaanwysers wat hier dalk lank gelede was, bestaan nie meer nie. Kortom, ons is vir alle praktiese doeleindes verdwaal en ons moet voor seweuur by die Augrabies-natuurreservaat inklok!
Dit het die deurslag gegee. Met duidelike aanwysings en uitroepe van simpatie is ek daar weg garage toe, waar die vriendelike Karel op my wag by een van daardie outydse pompe met twee silinders aan die bokant – elkeen een gelling groot en 'n slinger wat jy met die hand heen-en-weer stoot!
Elke keer as die bottel vol is, loop een gelling in jou tenk in terwyl jy die ander bottel vol pomp. Met 'n vol tenk is ek toe weer vort om my gesin te gaan haal.