PressReader - Oudtshoorn Courant: 2018-11-09 - Dan­kie vir men­se soos hul­le
Dan­kie vir men­se soos hul­le
Oudtshoorn Courant - 2018-11-09 - NEWS - Deur: S­muts van Rens­berg
Dis vroeg­aand maar reeds don­ker toe ek na ‘n lang dag se werk voor die ga­ra­ge­deur stop en die af­stand­be­heer druk. Niks ge­beur nie. Nog ‘n paar druk­ke, maar die deur gaan nie oop nie. Dis eers toe ek huis se kant toe en straat­af kyk dat ek be­sef – al­les is don­ker. En toe weet ek, die krag is af. Na die bran­de van die af­ge­lo­pe paar dae in die Ou­te­ni­qua­ber­ge en om­ge­wing, was dit se­ker te wag­te.
In die huis be­gin ek rond­skar­rel om al die o­lie­lam­pe en ker­se waar­oor ons be­skik, op te steek. Vrou­lief het in­tus­sen op­ge­daag na haar dag se ver­plig­tin­ge. Sy moet vin­nig ‘n plan be­dink. Vroeg­mid­dag het sy reeds be­sluit op wat ons sal eet. Ons moet vin­nig die gas­sto­fie wat in die ga­ra­ge ge­bê­re word gaan soek om te kyk wat ons kan warm kry.
Ter­wyl sy be­sig is om kos te maak, stap ek na die ta­fel­tjie waar­op al die af­stand­be­heer me­ga­nis­mes lê. Ek wil som­mer kyk wat op die TV aan­gaan. En toe tref dit my – dit gaan ‘n lang, ‘n baie lang aand word. As daar nie krag is nie, is daar ook nie ‘n moont­lik­heid om op die re­ke­naar te werk nie. Of om die nuus op my sel­foon te lees nie, want die Wi-Fi is ook af. En daar ont­dek ons al­bei ons sel­fo­ne se bat­te­rye is ook am­per pap. Wat gaan ons heel aand doen? Lees? Wel, by lamp­lig dalk ‘n blad­sy of drie, en ‘n stuk­kie uit die By­bel, maar be­slis nie vir ure lank nie.
Ek maak op die land­lyn ‘n paar te­le­foon­op­roe­pe. Met die laas­te op­roep vra ek my vriend of hy weet waar die fout is wat die krag­on­der­bre­king ver­oor­saak het. Hy sê dat hy ver­neem het dat ‘n ka­bel ie­wers in die ber­ge as ge­volg van die brand be­ska­dig is. En toe sy laas­te woor­de voor ons groet: Moe­nie van­aand te veel ver­wag nie. Gaan kruip maar in. Met ‘n fout in die ber­ge, in die don­ker, in die re­ën, dink ek hul­le sal eers mô­re teen dag­lig reg­tig aan die sa­kie kan aan­dag gee.
Ons e­nig­ste uit­weg was om so teen tien­uur se kant die lamp dood te blaas. Maar toe, so teen half vier, word ek wak­ker toe die krag aan­gaan. Die eer­ste ding waar­aan ek dink is my vriend se woor­de – dat ons nie te veel moet ver­wag van teg­ni­ci in die ber­ge, don­ker en re­ën nie. En so­waar, hul­le het dit ge­doen.
Ter­wyl ek ver­lig lê en wag dat die dag moet breek, dink ek aan hul­le wat die af­ge­lo­pe dae in ui­ters moei­li­ke om­stan­dig­he­de moes werk. Die brand­sla­ners. An­der nood­span­ne. Ver­keers­be­amp­tes en po­li­sie. En die baie an­der van wie ek nie eens weet nie. En na­tuur­lik E­s­kom se wer­kers wat moet swoeg en sweet om ons lig­te aan te hou. En die stoof. En TV. En re­ke­naar. En die sel­foon. En die me­ga­nis­me wat my ga­ra­ge­deur moet oop­maak. En... en... al die an­der din­ge wat my met ge­mak­sug laat leef.
En toe won­der ek of ek hier­die men­se ge­noeg waar­deer? Hul­le wat, son­der dat ons ooit hul­le fo­to’s in ‘n koe­rant sal sien, in baie moei­li­ke om­stan­dig­he­de werk om die le­we vir ons mak­li­ker te maak.