Van alles wat die jaar gebeur het, was dit die lot van kinders wat my die meeste ontstel het. Einde verlede jaar spoel die driejarige Aylan Kurdi se lyfie uit op ’n strand naby die Bodrum in Turkeye. Hy het ’n rooi hempie aan. ’n Sarsie rubberkoeël tref my teen my vel.
Ons boeta is siek. Dis ’n lang, uitmergelende pad. Van die groot, sterk man is teen die einde min oor, net die vonkel in sy oog glim nog so af en toe totdat die blou oë heeltemal dof word. Hy’s op ’n goeie plek, ons weet, maar ek mis sy lag. Hy het die lewe met soveel oorgawe bestorm.
En ons middelste kom sê hy gaan weer Sjina toe. Dis ver, dis vreemd, dis aan die anderkant van die aardbol. Die verlange kom sit in ’n rou knop in my keel wat ek maar net nie weggesluk kry nie.
Ons ma word 91, die groen oë wat so vurig kon blits, is vaal, kyk ver na dinge waarvan ons niks weet nie. Die ma wat ek geken het, wat my so op my tone gehou het, is lankal nie meer hier nie. In haar plek is ’n verdwaasde wese en net soms breek ’n glimlag deur en herken haar oë iemand.
’n Maand of wat terug kyk ek met verwondering na die supermaan. Dit word wetenskaplik verduidelik, ek weet, maar iets van die grootheid van die heelal, van die liefde van ons Hemelse Vader vir ons woelige aardse wensens, kry lêplek in my hart.