Campell, John - Geskiedenis Podcasts - 2022
Campell, John - Geskiedenis
Campbell, John [4de graaf van Loudoun] (1705-1782) Hoofbevelvoerder van Britse magte in Noord-Amerika: Loudoun het in 1756 na Noord-Amerika gekom om troepe in die Franse en Indiese oorlog te beveel. Hy het verwag dat die koloniste onder sy leiding vir die oorlog sou betaal, en hy was verbaas dat die Amerikaners besorg was oor regte. Die koloniste was huiwerig om die Britse oorlog wat in Noord -Amerika gevoer is, te befonds, en was duidelik oor hul opinies. Loudoun verander toe die klem van sy strategie, afhangende van troepe wat in Engeland georganiseer en opgelei is, en gefinansier is deur Engelse belastingbetalers. Onvoldoende ondersteuning en aanmoediging van die Britse regering, die koloniale vergaderings en die weer het dit vir hom onmoontlik gemaak om 'n offensief te begin. Alhoewel hy militêr minder as suksesvol was, het Loudoun 'n gereelde leër agtergelaat wat goed voorbereid was om Kanada te verower.
John Francis Campbell (Skotse Gaelies: Iain Frangan Caimbeul Islay, 29 Desember 1821 - Cannes, 17 Februarie 1885), ook bekend as Jong Johannes van Islay (Skotse Gaelies: Iain Ìg Ìle) was 'n bekende Skotse skrywer en geleerde wat gespesialiseer het in Keltiese studies, wat as 'n gesag oor die onderwerp beskou word.
John Campbell (harnas wedrenne)
John Duncan Campbell (gebore 8 April 1955 in Ailsa Craig, Ontario) is 'n afgetrede Kanadese harnas. Hy is opgeneem in die Harness Racing Hall of Fame, die Canadian Horse Racing Hall of Fame en Canada's Sports Hall of Fame.
Dunc Campbell en sy pa voor hom was Standardbred -ruiters. Dunc het twee seuns Ray en Jack Campbell met sy gesin naby Londen, Ontario, gehad. Jack het twee seuns gehad, John Campbell en Jim Campbell. Ray was 'n afrigter/bestuurder sowel as sy seun Robert Campbell.
Sowel John as Jim Campbell het hulself gevestig in die boonste vlak van harnasrenne, maar baie beskou John Campbell as die grootste leier van alle tye.
Campbell se geldinkomste oorskry enige huidige aktiewe bestuurder of jockey. John het meer dollars in beursies op enige Noord-Amerikaanse baan (dit wil sê The Meadowlands Racetrack) gewen as enige jockey of bestuurder.
Campbell word deur baie beskou as die beste bestuurder in die geskiedenis van die harnas. In 1976 is harnasrenne vir ewig verander deur die opening van die Meadowlands -renbaan in East Rutherford, New Jersey. The Meadowlands, ook bekend as die Big M, is 'n harnasbaan van een kilometer wat die beste perde, opleiers en bestuurders in Noord-Amerika aangetrek het. In die sewentigerjare is harnasresies meestal met die perde wedrenne in 'n enkellêer betwis totdat hulle die tuisland bereik het, waar die regte wedloop begin het. Die meeste perde is ook deur hul eienaars of afrigters bestuur. Toe die Meadowlands oopgaan, kom 'n nuwe bestuurderras na vore wat die catch-driver genoem word. Die vangryer was gewoonlik jonger, ligter en meer atleties en kon die perde vinniger laat ry as die vorige generasie bestuurder. Campbell was die dominante vangbestuurder van die laat 1970's en 1980's en tot ver in die 1990's. Campbell was 'n baanbreker in die ontwikkeling van die moderne vangsbestuurder en vandag is die meeste topbestuurders vangbestuurders.
Hy was die jongste bestuurder wat ooit in 1990 in die U.S. Harness Racing Hall of Fame verkies is op 35 -jarige ouderdom en is ook lid van die Canadian Horse Racing Hall of Fame. Hy is opgeneem in die London (Ont.) Sports Hall of Fame in sy eerste klas, 2002.
Campbell het die Hambletonian Stakes in 2006 vir 'n sesde keer met Glidemaster gewen. 
Op 12 Julie 2008 het Campbell sy 10 000ste ren as bestuurder gewen deur Share the Delight tot oorwinning te lei in die sesde wedloop op die Meadowlands -renbaan.  
Campbell is gebore naby Washington, Georgia, aan kolonel Duncan Greene Campbell (na wie die nou ter dood gelope Campbell County, Georgia, vernoem is). As 'n wonderkind beskou, studeer hy aan die Universiteit van Georgia in 1825 op 14 -jarige ouderdom en skryf onmiddellik drie jaar by die Amerikaanse Militêre Akademie in en sou in 1830 studeer, maar onttrek by die dood van sy vader (Julie 1828 ) en teruggekeer huis toe na Georgië.   Hy lees die wet saam met sy oom, die voormalige goewerneur van Georgia, John Clark, en word in 1829 op 18 -jarige ouderdom toegelaat, wat 'n spesiale handeling van die wetgewer in Georgia vereis.
Terwyl hy op 24-25 Desember 1826 by die Amerikaanse Militêre Akademie in West Point, New York, was, was Campbell betrokke by die Eggnog Riot, ook bekend as die 'Grog Mutiny'. Verrigtinge begin op 26 Desember 1826, krygshowe was op 16 Maart 1827 voltooi en eindig op 3 Mei 1827, met die president wat sommige van die uitsprake aanpas en die res goedkeur. Campbell was onder die 70 kadette wat betrokke was, maar 'n hersiening het tot die gevolgtrekking gekom dat slegs 20 kadette en een aangewese soldaat aangekla word. Baie noemenswaardige kadette soos Jefferson Davis (betrokke maar nie aangekla nie) en Robert E. Lee (nie betrokke nie, maar getuig), was by die voorval betrokke. Nege uitsettings is deur president John Quincy Adams goedgekeur. Daar was 'n oproep dat Campbell saam met James W. M. "Weems" Berrien uitgeskakel moet word (afbetaling toegelaat), maar dit is van die hand gewys, sodat Campbell vrygekom het uit die krygsraad. 
In 1830 verhuis Campbell na Montgomery, Alabama, waar hy ontmoet en trou met Anna Esther Goldthwaite en 'n reputasie verdien as 'n talentvolle advokaat wat spesialiseer in Spaanse grondtoelaes. As 'n oorlogsheld vir sy betrokkenheid by die Creek Indian War van 1836, is Campbell vir dieselfde termyn as staatsverteenwoordiger verkies en het hy hom as 'n Jacksoniaanse demokraat in die staatswetgewer gevestig. Dit het beteken dat Campbell met Jackson in lyn was met die nasionale beleid, die bank se veto ondersteun en die nietig verklaar, maar hy bly 'n gematigde voorstander van die regte van state.
Na sy enigste ampstermyn, verhuis Campbell en sy jong gesin (wat uiteindelik uitgebrei het tot vyf dogters en een seun) na Mobile, Alabama, en Campbell dien later 'n tweede termyn as staatsverteenwoordiger in 1842. Gelukkig vir Campbell se regsloopbaan, alhoewel , Mobile was 'n bruisende hawestad wat voortdurend kommersiële regsgedinge en geskille oor Spaanse subsidies veroorsaak het. In een so 'n toelaagsaak, Burgemeester van Mobile v. Eslava (1849), onthul Campbell sy state-regse houding en verwoord eers sy leerstuk oor 'oorspronklike soewereiniteit' voor die hooggeregshof van die staat. Kortliks het Campbell aangevoer dat omdat elke van die oorspronklike 13 state soewereiniteit oor die seevaarbare waters binne sy grense behou het en die Grondwet alle nuwe state die Unie op gelyke voet met bestaande state laat binnegaan, nuwe state soos Alabama dus ook soewereiniteit oor hul bevaarbare waters. Die Hooggeregshof het oorspronklike soewereiniteit in 'n beslissing van 1845 gehandhaaf en Campbell sal later daarna verwys in sy Dred Scott samekoms. Daarna het Campbell se ster steeds gestyg as een van die gewildste prokureurs in Alabama, en in 1852 het hy selfs as advokaat vir Myra Clark Gaines teen Richard Relf voor die hooggeregshof opgetree. In die meeste gevalle verteenwoordig Campbell skuldenaars teen banke, wat 'n Jacksoniaanse Demokratiese neiging toon om te pleit vir staatsbeheer oor korporatiewe ontwikkeling en die individu se ekonomiese vryheid te beywer. Hy het twee keer die aanbod van die hooggeregshof in Alabama van die hand gewys, en hy het verskeie kere sake voor die Amerikaanse hooggeregshof aangevoer.
Gedurende hierdie suksesvolle vroeë tydperk as prokureur het sy politieke betrokkenheid ook toegeneem. Van 1847 tot 1851 het Campbell byvoorbeeld by die nasionale debat oor slawerny aangesluit met die publikasie van vier opstelle in die Southern Quarterly Review waarin hy gevra het vir verbeterde toestande vir slawe en geleidelike emansipasie. Hier het sy teorieë en praktyke verskil: Campbell het sy hele lewe lank tot 14 slawe besit, maar hy het verskeie bevry voor sy aanstelling in die Hooggeregshof. Boonop het Campbell die Nashville -konvensie in 1850 bygewoon, waar hy gehelp het om 'n reeks besluite op te stel in reaksie op die voorgestelde kompromie van 1850. Hoewel hy verskeie van die laaste 13 besluite op 'n versoenende toon opgestel het en nooit suidelike verset gevra het nie, het Campbell hom beywer vir die regte van slawehouers, veroordeel die vrye grondfilosofie en beweer die alleenreg van die state om slawerny binne hul grense te reguleer.
In 1852 het die dood van regter John McKinley 'n vakature in die hooggeregshof veroorsaak. President Millard Fillmore, 'n Whig, het vier benoemings gemaak om die vakature te vul, wat almal teruggetrek het, geweier het om te dien, of nie deur die Demokratiese beheerde senaat opgetree is nie. Na die verkiesing van Franklin Pierce, 'n demokraat, het 'n groep sittende hooggeregshofregters Pierce genader om Campbell aan te beveel as 'n genomineerde, een van die min bekende tye dat sittende regters aanbevelings vir nuwe benoemings gemaak het. Pierce, wat gehoop het om 'n opstand te voorkom deur die suide te paai, het ingestem om die Alabamian Campbell aan te wys. Die benoeming is op 21 Maart 1853 gemaak, en alhoewel Campbell slegs 41 was en geen vorige geregtelike ervaring gehad het nie, het die Senaat die aanstelling binne drie dae eenparig goedgekeur, wat daarop dui dat Noordelikes, wat gehoop het dat Campbell se matige neigings die groeiende seksualisme sou help oorweldig. 
Grondwetlike bydraes Redigeer
Onder leiding van hoofregter Roger B. Taney het die Hooggeregshof 'n aantal belangrike ekonomiese sake ingegee. In die geval van 1837 van Charles River Bridge v. Warren BridgeTaney het byvoorbeeld die meerderheidsmening geskryf en aangevoer vir die streng konstruksie van korporatiewe handveste en effektief die implikasies van die Marshall -hof se uitspraak van 1819 beperk Dartmouth College v. Woodward, wat korporatiewe handveste erken het as kontrakte onder grondwetlike beskerming. Daarna het die geringe meerderheid van die Jacksoniaanse demokrate op die bank ongemaklike ondersteuners van korporatiewe voorreg geword, verplig om regte te respekteer wat uitdruklik toegestaan ​​is in korporatiewe handvatsels en effektief die staatsbeheer oor intrastate interne verbeterings te beperk.  Boonop het die Taney -hof in 1844 uitgebrei na die Marshall -hof se besluit van 1809 in Bank van die Verenigde State v. Deveaux en gehandhaaf Louisville v. Letson (1844) dat ongeag waar sy aandeelhouers woon, 'n korporasie burgerskap kan eis in die staat van oprigting en daardeur 'n saak kan aanhang by die federale hof onder diversiteits jurisdiksie. Alhoewel die Taney -hof die presedent vinnig omgekeer het Marshall v. Baltimore & Ohio Transportation & Railroad Company (1854) en het beslis dat korporasies in werklikheid hul burgerskap verkry van hul aandeelhouers en nie van die state self nie, maar die jurisdiksie van diversiteit geld steeds vir korporasies. 
Campbell het geweier om die Taney Court se onlangse presedente oor hierdie korporatiewe aangeleenthede te aanvaar. Sy mening in Marshall v. Baltimore en Ohio Railroad Company was sy eerste groot meningsverskil, waarin hy duidelik aangevoer het: "'n korporasie is nie 'n burger nie. Dit kan 'n kunsmatige persoon, 'n morele persoon, 'n regspersoon, 'n regspersoon, 'n fakulteit, 'n ontasbare, onsigbare wese 'wees, maar , het hy voortgegaan en John Marshall aangehaal, "dit is beslis nie 'n burger nie."  Campbell, wat die korporatiewe burgerskap as die basis vir diversiteitsbevoegdheid betwis het, het verder aangevoer dat korporasies nie "binne die besinning van die grondwetlike raamwerke was toe hulle jurisdiksie delegeer oor geskille tussen die burgers van verskillende state nie."  Die voorregte en immuniteitsklousule (artikel IV, afdeling 2, klousule 1), met ander woorde, behoort nie burgerskap tot korporasies uit te brei nie. Campbell se argument hier, sowel as die uiteenlopende menings van mede -suidelike regters John Catron en Peter V. Daniel, het waarskynlik die slawerny verdedig. Immers, as state federale burgerskap aan korporasies kon verleen, kan vrye swartes ook federale burgerskap eis onder die Privileges and Immunities Clause.  Later in sy meningsverskil het Campbell, die Jacksoniaanse demokraat, ook aangevoer dat die hof inbreuk gemaak het op staatsbevoegdhede deur die federale jurisdiksie in hierdie saak uit te brei en dat korporasies self die interne bevoegdhede van die staat bedreig.  Uitdruklik, skryf Campbell, "hul [korporatiewe] inkomste en ondernemings spot met die suinig en ingewikkelde toestande van staatsadministrasie, is hul pretensies en eise soewerein en erken hulle ongeduldig inmenging deur staatswetgewende gesag."  As ondernemings deur die staat se wetgewers ongemerk bly en selfs deur die nasionale regering beskerm word, bedreig korporasies die regte van state. In sy eerste belangrike saak het Campbell dus 'n harde standpunt ingeneem teen korporatiewe voorreg, die regte van state verdedig en slawerny waarskynlik beskerm.
In latere gevalle het Campbell voortgegaan om korporatiewe voorreg te beveg deur die beskerming van die kontrakbepaling van korporatiewe handves uit te daag. Die volgende jaar het die Hof trouens gehoor Piqua -tak van die State Bank of Ohio v. Knoop (1854), 'n saak wat die vraag laat ontstaan ​​het of 'n staatswetgewer sy belastingbeleid op korporasies kan verander. Spesifiek het die Ohio General Banking Act van 1845 bepaal dat elke opgeneemde tak van die staatsbank in plaas van belasting betaal, halfjaarliks ​​ses persent van sy wins na die staat stuur. 'N Volgende wet van 1851 het 'n nuwe belastingbeleid op banke ingestel. Uiteindelik het die Hof beslis dat die wet van 1851 die kontrakbepaling oortree het omdat die wet van 1845 'n kontrak tussen die staat en 'n korporasie van private aandeelhouers gevorm het.  Campbell, weer deel van die suidelike fraksie met die regters Catron en Daniel, was nadruklik anders. Vroeg in hierdie meningsverskil onderskei Campbell "tussen die statute wat hoop, verwagtinge, fakulteite, voorwaardes en kontrakte vorm," en beweer uiteindelik dat die statuut van 1845 die laasgenoemde uitmaak.  Later het Campbell die staatsmag verdedig om in die belang van die publiek te wetgewing, en verduidelik dat hierdie bevoegdheid 'is' wat elke departement van die regering weet dat die gemeenskap daarin belangstel om ongestrem te bly en dat elke korporateur moet verstaan ​​dat die verlating daarvan nie veronderstel is nie. in 'n geval waarin die doelbewuste doel om dit te laat vaar nie verskyn nie. "  Staatsregerings, volgens Campbell, behoort hul beleid te kan verander ten einde tred te hou met die voortdurend veranderende toestande; banke en ander korporasies is nie vrygestel van belastingaanpassings nie, tensy dit uitdruklik in die statuut vermeld word. Campbell het die regte van state bo die korporatiewe voorreg duidelik geprioritiseer. 
Die hof het hierdie statuut van Ohio in twee daaropvolgende sake in die 1850's heroorweeg, en beide kere het Campbell deeglike meningsverskille uitgereik.  In die aanloop tot die finale saak, Dodge v. Woolsey (1855), het die Ohio -wetgewer sy grondwet gewysig om belastingvrystellings vir banke te beëindig voordat 'n nuwe bankbelastingwet in 1852 uitgevaardig is. beweer dat alhoewel die mense van Ohio hul grondwet gewysig het, die bankwet van 1845 steeds 'n onaantasbare kontrak was.  In sy uitgebreide meningsverskil het Campbell die feite van die saak weergegee, nogmaals korporatiewe burgerskap ontken en die meerderheid gekritiseer omdat hy die regterlike mag uitgebrei het. Campbell het gewaarsku dat as 'n staat sy fondse en bevoegdhede aan 'n korporasie sou afstaan, "die doelbewuste en plegtigste dade van die mense nie sou dien om die onreg reg te stel nie, en die oorheersende spekulant oor die fasiliteit of korrupsie van hul wetgewer sou wees beskerm deur die bevoegdhede van hierdie hof in die winste van sy winskopie. "  Met ander woorde, hierdie beslissing het die Hooggeregshof verplig om korrupte korporasies en wetgewers te beskerm teen die grondwetlike wysigings wat deur die mense self voorgestel is. Boonop sal hierdie samespanning tussen die sentrale regering en korporatiewe entiteite, waarsku Campbell, 'op die grond van elke staat' 'n kaste vestig wat bestaan ​​uit kombinasies van mans onder die gunstigste toestande in die samelewing, en uiteindelik 'n nuwe 'n element van vervreemding en onenigheid tussen die verskillende klasse van die samelewing en die bekendstelling van 'n nuwe oorsaak van versteuring in ons afgeleide politieke en sosiale stelsel. "  Korporasies het nie net klassekonflik veroorsaak nie en die soewereiniteit van die staat bedreig, het die Jacksoniaanse demokraat aangevoer, maar hulle het ook inbreuk gemaak op individuele vryhede.  Korporasies toon immers 'n liefde vir mag, 'n voorkeur vir korporatiewe belange bo morele of politieke beginsels of openbare pligte, en 'n antagonisme teen individuele vryheid wat hulle in elke tydperk van hul geskiedenis as jaloesie -voorwerpe gemerk het. '  Kortom, Campbell beskou 'n breë interpretasie van die kontrakbepaling nie as 'n voldoende regverdiging vir al die moontlike euwels van korporatiewe entiteite nie. In plaas daarvan het Campbell vas geglo dat state direkte beheer oor die uitbreiding van die onderneming moet hê.
Vyf jaar later het Campbell die meerderheid van die hof suksesvol oorreed om saam te stem met 'n smaller interpretasie van die kontrakbepaling in die 1860 -saak van Christ's Church Hospital v. County of Philadelphia. In 1833 het die Pennsylvania wetgewer 'n belastingvrystelling toegestaan ​​aan die Christ's Church Hospital, maar in 1851 het dit 'n belasting op alle verenigings en korporasies ingestel.  Campbell het die hospitaal se bewering dat die belastingvrystelling van 1833 ewig was, bondig van die hand gewys, en skryf: "so 'n interpretasie moet nie bevoordeel word nie, aangesien die belastingbevoegdheid nodig is vir die bestaan ​​van die staat en moet uitgeoefen word volgens die verskillende toestande van die Statebond. "  Soos hy aangevoer het sedert hy die stoel aangeneem het, moet state in staat wees om aan te pas by die tyd en dus die reg hê om die ontwikkeling van hul ondernemings binne hul grense te beheer.
Namate spanning in die laat 1850's toegeneem het, het die hof verdelende slawerny -sake gehoor, waaronder die berugte Dred Scott v. Sandford (1857). In 'n poging om die kwessie van slawerny in die gebiede eens en vir altyd te besleg, het die meerderheidsopinie van hoofregter Taney sterk gesê dat swartes nie burgers is nie en veroordeel die Missouri -kompromie deur die federale regulering van slawerny in die gebiede ongrondwetlik te verklaar. Campbell het 'n omvattende, ooreenstemmende mening gelewer. Hoewel Campbell geglo het dat die hof nie die burgerskapstatus van Scott kon bepaal nie en geweier het om hierdie kwessie te bespreek, het hy met Taney in die meeste ander aansprake ooreengekom en 'n eng interpretasie van die Grondwet aangebied. Campbell het naamlik ingestem dat Scott 'n slaaf was onder die wet van Missouri en dus nie in die federale hof kon dagvaar nie.Daarna het hy die grootste deel van sy mening toegewy aan die weerlegging van die grondwetlikheid van die Missouri -kompromie, en uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat die Grondwet se gebiedsklousule (artikel IV, afdeling 3) nie die Kongres die mag verleen om slawerny in die gebiede te reguleer nie.  Om tot hierdie gevolgtrekking te kom, het Campbell eers beweer dat die kongres slawerny binne bestaande state nie kon reguleer nie. Hy skryf immers: "Dit is 'n vaste leerstelling van hierdie hof dat die federale regering geen mag kan uitoefen oor die onderwerp van slawerny binne die state nie, en ook nie die intermigrasie van slawe, behalwe vlugtelinge, onder die state kan beheer nie."  En hoewel die gebiedsklousule aan die kongres die bevoegdheid kan verleen om 'n regering oor die openbare domein te organiseer, het dit nie die kongresbevoegdheid verleen om munisipale instellings, soos slawerny, in die gebiede te reguleer nie. Op grond van sy leerstuk oor oorspronklike soewereiniteit, het Campbell aangevoer dat so 'n klousule wat beperkende federale wetgewing toelaat, die aangebore soewereiniteit van die mense in die gebiede sou skend, want toe die mense hul eie staatsregerings stig, het hierdie nuwe state op gelyke voet die Unie aangegaan met ouer state.  Verder, as die opstellers werklik die kongresregulering van slawerny in die gebiede voorgestel het, sou die suidelike afgevaardigdes by die Konstitusionele Konvensie hewig protesteer het. In sy eie woorde, "word die eis vir die kongres van oppermag in die gebiede, onder die toestemming om 'alle nodige reëls en regulasies rakende grondgebied te beskik,' nie ondersteun deur die historiese bewyse wat uit die rewolusie, die Konfederasie, of die beraadslagings wat voorafgegaan het vir die bekragtiging van die Federale Grondwet. "  As volg verleen die gebiedsklousule "geen mag aan die kongres om die verhoudings van die meester en slaaf op die gebied van die Verenigde State te ontbind nie, hetsy binne of sonder enige van die state."  In Dred Scott, Het Campbell duidelik uitgedaag wat hy beskou as 'n oormatige uitbreiding van die federale gesag en pleit vir territoriale-en, by implikasie, staats-selfregering. 
Ondanks sy proslavery en die regse instemming van die state in Dred Scott, Het Campbell baie van sy mede -suidelike mense ontstel terwyl hy die voorsitter van die vyfde baan was. In 1854 en 1858 het hy twee afsonderlike filibusteringspogings gefrustreer om Kuba en dan Nicaragua te verwerf, en het sodoende die nasionale neutraliteitsbeleid vooropgestel bo die suidelike pogings om meer slawehoustate te bekom. 
In Maart en April 1861, voor die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorlog, dien Justice Campbell as bemiddelaar tussen drie kommissarisse wat die Konfederasie (Martin Crawford, Andre Roman en John Forsyth, jr.), En die Lincoln -administrasie verteenwoordig. Die kommissarisse het aangedui dat hulle belangstel om oorlog te voorkom indien moontlik. Aangesien president Lincoln ontken het dat afstigting geldig is, het hy enige amptelike kontak met die Konfederale kommissarisse geweier, maar justisie Campbell is toegelaat in hul plek. 
Op 15 Maart 1861, na die hartstogtelike toespraak van die Senaat van Stephen A. Douglas wat vra dat die Amerikaanse magte uit die Konfederale gebied onttrek moet word om spanning te verlig en oorlog te voorkom, het Lincoln se minister van buitelandse sake, William H. Seward, 'n ontmoeting gehad met en aan Justisie Campbell verseker dat Fort Sumter sou binne tien dae ontruim word.  Op 20 Maart 1861 is Campbell deur Seward verseker van die voorneme van die Lincoln -administrasie om hom aan die belangrikste militêre buitepos te onttrek. Weens 'n wantroue teenoor Seward, het Campbell mede -hooggeregshofregter Samuel Nelson na hierdie tweede vergadering gebring om as getuie van Seward se belofte op te tree. 
Soos gevrees deur Campbell, het Lincoln op 8 April die koers omgekeer deur in die openbaar te verklaar dat hy van plan was om Fort Sumter weer te voorsien, "vreedsaam of anderszins met geweld." staat van opstand en die begin van die oorlog.
Gevolglik bedank Campbell op 30 April 1861 uit die Hooggeregshof en keer terug suidwaarts. Hy was die enigste suidelike geregtigheid wat dit gedoen het.  Met dreigemente met lynch en effektief uit Alabama verban weens sy matige standpunte, verset teen afstigting en poging tot bemiddeling, vestig Campbell hom in New Orleans. Anderhalf jaar later, in Oktober 1862, word hy deur die Konfederale president Jefferson Davis as die Konfederale Assistent -Oorlogsekretaris aangestel. Hy het daardie posisie beklee deur die einde van die oorlog.
Sedert Campbell die Konfederasie gedien het ná sy rol as bemiddelaar, het Lincoln se privaatsekretaris en die daaropvolgende biograaf John G. Nicolay, Campbell slegte redes toegeskryf deurdat hy, ". na Seward gekom in die dekmantel van 'n lojale amptenaar, hoewel sy korrespondensie met Jefferson Davis spoedig 'n verredelike voorneme onthul het. " Selfs toe hy die Konfederasie bedien, pleit Campbell steeds vir vrede. 
Justice Campbell was een van die drie Konfederale Vredeskommissarisse (saam met Alexander H. Stephens en Robert MT Hunter), wat in 1865 op die Hampton Roads -konferensie met Abraham Lincoln en William H. Seward vergader het in 'n onsuksesvolle poging om 'n einde te kry aan die Burgeroorlog. 
Dictionary of National Biography, 1885-1900/Campbell, John (1779-1861)
​ CAMPBELL, JOHN, eerste baron Campbell (1779–1861), regsbiograaf, hoofhoofregter en heerkanselier, het sy afkoms aan sy vader se kant opgespoor van Archibald, die tweede graaf van Argyll [q. v.], wat op Flodden geval het, en deur sy moeder, wat 'n Hallyburton was, van Robert, hertog van Albany, die regent van Skotland. As Hallyburton kon hy dus aanspraak maak op 'n afgeleë verwantskap met Sir Walter Scott. Sy vader was ds George Campbell, meer as vyftig jaar lank predikant van Cupar in Fifeshire, 'n vriend van Robertson en Blair, 'n gewilde prediker, en die skrywer van die artikel oor Cupar in die ou 'Statistical Account of Scotland'. Daar is John Campbell gebore op 15 September 1779. Saam met sy ouer broer, George, daarna Sir George Campbell van Edenwood, is hy opgevoed aan die Cupar -skool, en in 1790, toe hy net elf jaar oud was, het hulle saam gegaan na Andrews -universiteit. Dit was nogal 'n vroeë ouderdom, selfs vir 'n Skotse universiteit, maar die geval was nie uniek nie, maar dr. Chalmers het byvoorbeeld in 1791 'n student geword in St. Andrews voordat hy twaalf jaar oud was (Hanna, Die lewe van Chalmers, ek. 9). Op vyftien het Campbell die kunsleerplan voltooi, alhoewel hy eers 'n paar jaar daarna die MA -graad behaal het, toe hy ontdek dat dit hom in Engeland van nut sou wees. As 'n seun was sy gesondheid swak, en het hy grootgeword as 'n gretige en diverse leser met min liefde vir speletjies. Gholf het hy natuurlik af en toe gespeel, maar sonder enige entoesiasme, hoewel hy dit as 'beter as die Engelse krieket' beskou, wat te gewelddadig is en geen geleentheid tot gesprek bied nie. Omdat hy bestem was vir die bediening, betree hy St. Mary's College, St. Andrews, waar hy drie jaar gebly het, studeer teologie en Hebreeus, oefenpreke skryf en sien uit na die lewe in 'n parochiekerk. Gaandeweg het hy egter oortuig geword dat hy nooit bekend sou wees as 'n goddelike nie, en hy het gretig 'n tutorskap in Londen aanvaar. Hy het in 1798 daarheen gegaan en nog nie die gedagtes oor die kerk laat vaar nie, maar met die moontlikheid dat 'n meer briljante loopbaan vir hom verstandig sou wees. Hy beklee die pos vir byna twee jaar, gebruik sy vrye tyd in toevallige literêre werk, skryf 'n paar van die historiese gedeeltes in die 'Jaarboek', en lees boeke en vertaal Franse koerante vir die 'Oracle'. Teen die einde van 1799 roep hy 'n onwillige toestemming van sy vader af dat hy die kerk vir die kroeg moet verruil. 'Ek twyfel min', het hy aan sy suster geskryf voor die finale besluit, 'dat ek self my dae baie gelukkiger as 'n pastoor as 'n prominente advokaat moet deurbring, maar ek dink dat as die weg na rykdom en roem oop is vir enige mens is hy verplig om sy eie onthalwe, maar veel meer ter wille van sy vriende, om dit sonder om te aarsel, binne te gaan, alhoewel dit steil, ruig en met dorings besaai moet wees. Ek verklaar u ernstig dat ek skaars twyfel dat ek by die Engelse balie moet opstaan ​​- selfs tot die kanselier, het hy ewe ernstig bygevoeg. Hy betree Lincoln's Inn op 3 November 1800 en onderhou homself deur by die House of Commons en in die regshowe verslag te doen van die 'Morning Chronicle'. Die verslaggewing is gedoen sonder 'n kennis van kortskrif, wat hy nie wou leer nie, omdat hy homself daarvan oortuig het dat die gesproke effek daarvan deur die herskryf van 'n toespraak uit aantekeninge eerliker weergegee kan word as deur die presiese woorde neer te lê. Met sy dramatiese kritiek het hy baie moeite gedoen. 'Ek het nie net aandagtig gelees nie,' het hy gesê, 'al die stukke het gewoonlik opgetree, maar ek het myself van Shakespeare af onderaan die geskiedenis van ons verhoog gemaak en redelik kennis gemaak met die Franse, Duitse en Spaanse letterkunde.' Vir 'n jaar of twee was sy tyd ten volle besig met hierdie werk, gevarieerd deur die lees van die wet en deur sy ervarings as 'n energieke vrywilliger tydens die Bonaparte -skrik. Hy het homself eers ernstig oorgegee aan die wet tot aan die begin van 1804, toe hy die kamers van Tidd, die groot spesiale pleitman, binnegegaan het. Hy het bykans drie jaar by Tidd gebly en eerder die pos van 'n assistent as van 'n leerling beklee, en is op 15 November 1806 na die balie geroep. Vanaf die eerste plek het hy met 'n duidelike voorsprong begin. Hy het deur ywerige werk meer opgedoen as die kennis van 'n beginner oor die regte, hy het 'n groter ervaring, versamel uit verskillende beroepe en diverse lees, as die meeste van sy jare, en hy het 'n stewige vertroue in homself gehad, wat amper nooit gedaal het nie, en 'n vaste geloof in sy eie uiteindelike sukses. Onmiddellik na sy oproep was hy etlike maande besig met die voorbereiding van die tweede uitgawe van Watson se 'Treatise on the Law of Partnership', wat hy blykbaar in 'n groot mate herskryf het (gepubliseer in 1807, sy naam verskyn nie in die boek nie). Die genoeg ontspanning wat hom nou opgedwing is, het hom 'n eie onderneming laat doen. In 1807 begin hy sy verslae oor sake by nisi prius. 'Alhoewel die uitspraak van die howe in banco,' sê hy in sy 'Autobiography' (i. 214), 'gereeld uit die tyd van Edward II gerapporteer is, met die uitsondering van 'n paar uitsprake van CJ Holt en CJ Lee aan gevind in Lord Raymond en Strange, is nisi prius -verslagdoening eers gepoog tot die tyd van Lord Kenyon, toe nisi prius -gevalle deur Peake en Espinasse gepubliseer is. ' Die berigte van Espinasse was baie onakkuraat, en aangesien Peake, wat meer agt was, amper teen die tyd van Campbell die werk laat vaar het, was die veld feitlik onbeset, terwyl die tydperk van die Napoleontiese oorlog, met nuwe kommersiële vrae daagliks opduik. , was ryk aan regsbelang. Campbell het die besluite van Lord Ellenborough met groot sorg en takt gerapporteer, dit hersien en slegs gepubliseer wat volgens hom gesonde oor gesag en beginsel was. 'Toe ek daar aankom,' het hy daarna gesê, 'aan die einde van my vierde en laaste bundel, het ek 'n hele laai vol' slegte Ellenborough -wet 'gehad.' 'By alle geleenthede,' het Lord Cranworth gesê, 'het ek gevind. dat hulle werklik, in die minste moontlike woorde, die wet neerlê, baie meer duidelik en akkurater as wat dit in baie uitgebreide verslae voorkom '(Williams v. Bayley, L. R. 1 H. L. 213). 'N Innovasie wat aandag, kritiek en erkenning van die skerpsinnigheid van Campbell getrek het, en wat daaropvolgende verslaggewers aangeneem het, het bestaan ​​uit die byvoeging van die name van die prokureurs wat by elke saak betrokke was by die verslag, sodat elkeen wat twyfel aan die akkuraatheid van 'n verslag kan onmiddellik weet waar hy die opdragte in die saak kan ondersoek (sien aantekening by eerste saak, i. 4). Campbell se lewe was jare lank die lewe van 'n sukkelende advokaat wat sy eie pad moes neem, en wie se belangrikste voordele sy werkvermoë en sy waaksaamheid was om deur elke opening te kom. Sy reputasie, veral op die gebied van handelsreg, het baie vinnig gegroei. In sy vierde jaar het hy meer as 500 verdienl., en in sy vyfde dubbel die som. In 1816 het sy onderneming so toegeneem dat hy sy verslae moes prysgee. In 1819 kon hy hom regverdig om aansoek te doen vir 'n syrok, maar eers in 1827, toe Copley kanselier geword het, was dit die waardigheid wat hom toegeken is. In 1821 trou hy met juffrou Scarlett, dogter van die toekomstige Lord Abinger.
Sy gedagtes het reeds na die parlement gedraai, alhoewel hy geen gretigheid getoon het om dit te betree nie. 'Dit is ongelooflik,' het hy gesê, 'hoe min parlementêre onderskeid vandag vir 'n man by die kroeg doen.' Hy het sy eerste poging in 1826 by Stafford gedoen, 'n stad van enkelvoudige korrupsie, selfs in daardie korrupte dae, maar hoewel dit nie geslaagd was nie, was hy so 'n gewilde kandidaat dat sy ondersteuners hom by die algemene verkiesing na George IV se dood genooi het om weer op te staan, en hy is betyds teruggestuur om aan die hervormingsdebatte deel te neem. Op geen tydstip in sy lewe het hy politiek baie op die hart gedra nie, en sy opinies was ook nie baie beslis nie. Hy het sy lot by die liberale party gewerp, en oor die groot vrae van katolieke emansipasie, die herroeping van die toetswet, die onderdrukking van slawerny en parlementêre hervorming was hy aan die kant van vryheid, maar sy sterk konserwatiewe instinkte, en sy relatief geringe belangstelling in sulke aangeleenthede, het hom verhinder om 'n leidende rol te speel. Die advies wat hy aan sy broer gegee het, is 'n volmaakte opsomming van sy opinies: 'Om God ontwil, word nie radikaal nie.' Die hervormingswetsontwerp van 1831 het hom aanvanklik verstom. 'Ek was bereid,' het hy gesê, 'om enige matige maatreël te ondersteun, maar dit is regtig 'n revolusie ipso facto. ' By oorweging beskou hy dit egter as 'n veilige en versigtige hervorming, 'n herstel van die grondwet, nie 'n vernuwing nie, en stem hy vir die tweede lesing, wat dus deur 'n meerderheid van een gedra word. Sy werklike belangstelling was in die hervorming van die wet. In 1828, as gevolg van die beroemde toespraak van Brougham, is twee kommissies aangestel, een om die gemeenregtelike prosedure te ondersoek, die ander om die reg op vaste eiendom te ondersoek en die verskillende belange daarin, en die metodes en vorme van vervreemding, oordrag , en die oordrag daarvan, en om die titels hiervan te verseker, 'en om verbeteringsvoorstelle voor te stel. Nadat Sugden geweier het om te dien, is Campbell aan die hoof van die kommissie vir vaste eiendom. Hy was die enigste algemene advokaat wat daaroor gesit het, en tot dusver was hy nog nie bekend met die onderwerp van ondersoek nie, is destyds gesê dat daar nie 'n halfdosyn mans in Engeland was wat die wet op vaste eiendom verstaan ​​nie. Die algemene gevolgtrekking van die kommissie was dat daar baie min noodsaaklike veranderings nodig was, die wet met betrekking tot die oordrag van grond was uiters gebrekkig, maar in ander opsigte blyk die wet van Engeland, behalwe in 'n paar relatief onbelangrike gegewens, amper so naby tot volmaaktheid soos verwag kan word in enige menslike instelling (1ste bl. 6). In die eerste verslag, wat in 1829 verskyn het, skryf Campbell die inleiding en die gedeelte oor voorskrif en die verjaringswet. Oor die tweede verslag (1830), wat 'n skema voorstel vir 'n algemene register van aktes en instrumente wat verband hou met grond, die derde (1832) wat handel oor verblyfreg, en ampc., En die vierde (1833) oor wysigings in die testamentewet, het hy slegs 'n algemene toesig uitgeoefen (Lewe, ek. 457-9). Die eerste toespraak wat hy in die parlement (1830) gelewer het, was om verlof te vra om 'n wetsontwerp op te stel vir die opstel van 'n algemene register van aktes wat vaste eiendom raak (herdruk, Toesprake, bl. 430). Die wetsontwerp is in die daaropvolgende sitting weer voorgelê, maar hoewel 'n geselekteerde komitee ten gunste daarvan gerapporteer het, was die opposisie so sterk dat dit laat vaar word. Twintig jaar later het hy daarin geslaag om 'n soortgelyke rekening deur die here te dra, maar daar eindig dit. Die ander aanbevelings van die kommissie het 'n beter fortuin gehad. In 1833 het Campbell, wat in die vorige jaar as prokureur-generaal aangestel is, gehelp om verskeie maatreëls van so 'n belangrike mate deur te voer dat dit 'n duidelike tydperk in die geskiedenis van die eiendomsreg was: die verjaringswet (3 & 4 Wm IV. Cc. 27 en 42) die Wet op boetes en verhalings (ongeveer 74) - byna geheel en al die werk van mnr. Brodie, die aktebesorger, en deur Sugden beskryf as ''n meesterlike uitvoering' '(Hayes, Oordrag, ek. 155 n, en 216) 'n handeling om eiendomsbates te maak vir die betaling van eenvoudige kontrakskuld (c. 104) die Dower Act (c. 105) en 'n handeling vir die wysiging van die erfreg (c. 106). Daar was nog nooit so 'n skoon afvee van verslete regsreëls soos deur hierdie groep statute nie. 'Hulle het rustig deur albei parlementshuise gegaan', sê Campbell, 'sonder dat een lettergreep in een van hulle verander is. Dit is die enigste manier om wetgewing oor so 'n onderwerp te maak. Hulle is deur die kommissarisse van vaste eiendom geteken, gedruk en uitgebrei versprei, en herhaaldelik hersien, met die voordeel van die waarnemings van bekwame manne wat hulle in hul kas bestudeer het. 'N Gemengde en talle beraadslagende vergadering is heeltemal ongeskik vir sulke werk' (Lewe, ii. 29). 'N Verdere stap in die rigting van die kommissie is vier jaar later geneem in die Wills Amendment Act (1 Vict. C. 26), wat vaste eiendom en persoonlike eiendom in dieselfde posisie geplaas het ten opsigte van die formaliteite wat nodig is vir die geldigheid van testamente. Campbell het in 1834 prokureur-generaal geword, maar hy kon nie herkies word in Dudley nie, en het drie maande sonder sitplek gebly en uiteindelik toevlug gevind in Edinburgh, waar hy met 'n groot meerderheid teruggekeer is. In 'n toespraak aan sy nuwe kiesers beskryf hy homself kenmerkend as 'gewone John Campbell', 'n gelukkige benaming wat hy nooit verloor het nie. Met twee kort tussenposes van opposisie, in 1834-5 en in 1839, het hy prokureur-generaal gebly tot 1841. Hy was destyds van mening dat hy van onskatbare waarde was vir die parke, soos die regering inderdaad getuig het deur te weier om hom 'n regter te maak. , hoewel hy sy bewerings met 'n groot mate van pertinentheid afgedruk het (sien Die lewe van Brougham, iii. 341-53). Twee keer het hy tevergeefs gevra om die baas te word, eers by die dood van Leach in 1834 (sien korrespondensie in Die lewe van Brougham, iii. 422-30), en daarna toe Pepys in 1836 heerskanselier geword het. By die tweede geleentheid het Campbell gevoel dat sy waardigheid in die gedrang was, want hoewel hy nie 'n billike advokaat was nie, het hy homself amper as 'n saak van reg geag. Hy het besluit om te bedank, en het in werklikheid sy bedankingsbrief aan Lord Melbourne gebring, maar hy is aangespoor om af te staan ​​deur 'n belofte dat sy vrou, ter erkenning van die waarde van sy dienste, tot die eweknie verhef sou word.Sy is geskep as barones Stratheden. In 1838 en in 1839, toe daar vakatures in die hof van algemene pleidooie plaasgevind het, het hy nog steeds ernstige gedagtes gehad om 'n regterlike pos te aanvaar, maar hy was weer daarvan weerhou om die regering te laat vaar. Na die Real Estate Acts was sy belangrikste wetgewende werk gedurende hierdie tydperk die Wet op Munisipale Korporasies van 1835, by die voorbereiding waarvan hy 'n hoofrol gehad het, en wat hy deur die Laerhuis gevoer het. Hy het 'n maatreël gedra vir die afskaffing van gevangenisstraf vir skuld, behalwe in sekere gevalle van bedrog, en om skuldeisers groter magte oor hul skuldenaars se eiendom te gee, maar hy was slegs gedeeltelik suksesvol. 'N Wet van 1836 (1 & 2 Vict. C. 110) het die regsmiddels van vonnisskuldeisers uitgebrei en gevangenisstraf vir skuld op mesne -proses afgeskaf, maar gevangenisstraf vir gewone skulde na vonnis is eers in 1869 uit die weg geruim. Nog 'n misbruik het hy weggevee deur die Prisoners 'Counsel Act (6 & 7 Wm. IV, c. 114), wat aan 'n persoon wat aangekla is van misdryf, of aan sy advokaat, dieselfde regte gegee het om die jurie oor die meriete van die saak toe te spreek asof hy aangekla van verraad of wangedrag, en het alle persone wat verhoor is, toegelaat om afskrifte van afsettings teen hulle te neem en te inspekteer. Vreemd om te sê, byna al die regters was teen hierdie verandering, mnr. Justice Allan Park, wat in werklikheid dreig om te bedank as die wetsontwerp gedra word. Onder die beroemde sake waaraan Campbell deelgeneem het terwyl hy aan die hoof van die kroeg was, was die verhoor van Lord Melbourne in 1836, die tweede optrede van Stockdale v. Hansard in 1839, die verhoor van Frost the chartist in 1840 en die verhoor van Lord Cardigan in 1841 omdat hy kaptein Tuckett in 'n tweegeveg gewond het. In 1842 publiseer hy 'n seleksie van sy toesprake in die kroeg en in die Laerhuis en met 'n gebrek aan goeie gevoel, waarvoor hy baie tereg veroordeel is, sluit hy sy verdediging van Lord Melbourne in. Die enigste deel van die bundel wat 'n permanente waarde het, is sy argument in Stockdale v. Hansard. Hy het 'n groot deel van twee lang vakansies daaraan gewy om dit voor te berei. 'Ek het alles gelees', sê hy, 'wat die kleinste invloed op die onderwerp gehad het, van die vroegste jaarboek tot die nuutste pamflet-ek het my nie net tot regsowerhede beperk nie, maar geskiedkundiges, antiquaries en algemene regsgeleerdes noukeurig ondersoek, beide Engels en buitelandse (sien ook Sumner se Lewe, ii. 13). Hy het baie later gedruk, maar niks wat meer sorgvuldige arbeid toon as die volledige verslag wat hierdie toespraak bevat oor die geskiedenis en die rede vir die parlementêre voorreg nie. Die hof, waaroor Lord Denman voorsitter was, het teen hom beslis (9 A. & amp; 1 sien Bradlaugh v. Gossett, L. R. 12 QBD 271) en die opgewondenheid en die probleme wat veroorsaak word deur hul 'ondeurdagte en onmatige oordeel', soos Campbell dit onredelik noem in sy 'outobiografie', is slegs beëindig deur 'n handeling te verleen om summiere beskerming te verleen aan persone wat in die die publikasie van parlementêre referate (3 Vict. c. 9. Sien sy Lewe, hfst. xxiii. Toesprake, bl. 406 en Besem Konstitusionele wet, waar die saak aangemeld word met 'n opsomming van die argument van Campbell). 'N Ander uitgebreide argument is deur hom gelewer in die saak van die groot sersant, maar hy het dit nie in sy gepubliseerde toesprake opgeneem nie (sien Manning se Sersant se saak, bl. 114. In Forsyth se Sake en menings oor staatsreg Daar sal 'n aansienlike aantal opinies van Campbell gevind word terwyl hy 'n regsbeampte was).
In 1841, toe die oplossing opgelos is, wat eindig in die val van die snikke, was die mening dat die dienste van Campbell erkenning moes ontvang. Die druk op Lord Plunket, die Ierse kanselier, is onder druk gebring om hom te laat bedank, wat hy onwillig gedoen het, om te protesteer teen die reëling, en Campbell is aangestel en tot die peerage verhef. Aangesien die aanstelling so onopvallend in Dublin was, en soos dit vrylik 'n werk genoem is, het hy in die openbaar verklaar dat hy die gewone pensioen van 4 000 sou prysgeel. 'n jaar wat by die Ierse kanselier aangesluit het. Toe die onderwerp die eerste keer bespreek word, het hy blykbaar gedink dat toestemming van Lord Plunket verkry is, en toe hy die ware stand van sake leer, het die vertraging sy sitplek in Edinburgh in gevaar gestel. Sy eie verslag van die transaksie toon aan dat hy self niks onbetwisbaar gesien het in die rol wat hy gespeel het nie. Hy het die amp slegs ses weke beklee en slegs 'n paar dae in die hof gesit. Sy gebrek aan ervaring as 'n advokaat vir aandele het hom nie verhinder om groot skemas te vorm vir die hervorming van die billikheidsprosedure nie, wat hy in 'n toespraak aan die Ierse advokaat uiteengesit het (Toesprake, bl. 516), maar hulle is kortgeknip deur die bedanking van die ministerie van Melbourne, en hy is in die kanselier deur Sugden vervang (Lewe van Plunket, ii. 329 O'Flanagan, Lewe van die Lord Chancellors van Ierland, ii. 595).
Hy keer terug na Engeland, en volgens sy winskopie sonder pensioen. Geregtelike sake in die House of Lords (waar hy aan die O'Connell -saak deelgeneem het) en in die geregtelike komitee van die privaatraad het hom baie ontspanning gelaat, wat in sy ambisieuse bedryf vinnig kon rekenskap gee. Hy publiseer sy toesprake en skryf sy outobiografie (voltooi op verskillende tye in latere jare) en in sy drie-en-sestigste jaar skryf hy die lewens van die kanseliers van die vroegste tye af. Die moeilikheid en omvang van die taak het hom aanvanklik ontmoedig, en 'n tyd lank het hy dit laat vaar, maar hy het met soveel krag teruggekeer dat hy in een jaar en tien maande die eerste drie volumes in druk gehad het, tot in die revolusie van 1688 'As ek dit aanneem,' skryf hy daarna sonder twyfel, 'om 'n' standaardwerk 'te wees, soos dit tans genoem word, twyfel ek of enige ander van dieselfde massa ooit vinniger afgehandel is.' Die eerste reeks 'Lives' verskyn in 1845, die tweede (tot Lord Thurlow se dood) in 1846, en die derde (na Lord Eldon se dood) in 1847. Die werk het groot sukses behaal. Binne 'n maand is 'n tweede uitgawe van die eerste reeks gevra, en 2,050 eksemplare van die tweede reeks is op die dag van publikasie verkoop. Die literêre eer wat hom toegedien is, het hom geïnspireer om 'n ander onderwerp te soek. Sy ambisie was 'om 'n voorbeeld van net historiese komposisie te produseer'. Hy het gedink om die 'History of the Long Parliament' te skryf, maar het uiteindelik besluit om aan te hou werk op sy ou veld. Sy eerste bedoeling was om die Ierse kanseliers op te neem. Hy was egter bang dat, ten spyte van 'n paar interessante name, 'as 'n liggaam hulle baie saai sou lyk', en hy besluit om dit uit te stel totdat hy die 'Lewe van die opperhoofde' voltooi het. Hy werk so vinnig soos altyd en teen 1849 het hy sy verhaal tot die dood van Lord Mansfield gebring en die eerste twee bundels gepubliseer. Die derde bundel, wat die lewens van Kenyon, Ellenborough en Tenterden bevat, verskyn in 1857.
Die verdienste van sy 'lewens' is baie aansienlik. Hulle is uiters leesbaar. Die styl is lewendig, hoewel rof, sorgeloos en verkeerd. Elke voorval word effektief aangebied, dit bevat goeie verhale en bevat baie inligting oor die geskiedenis van die reg en prokureurs, wat nie maklik elders gevind kan word nie. Die latere bundels het boonop beide die 'kanseliers' en die 'hoofregters' die varsheid en belangstelling van persoonlike herinneringe. Vir al hierdie eienskappe het Campbell die nodige en voldoende erkenning gekry. Tyd het ook nie die verdienste van sy boeke verslind nie; dit vind nog steeds baie lesers, en daar is min waarskynlikheid dat hulle sal word verplaas deur iets meer vermaakliks oor dieselfde onderwerp. Nietemin is hulle een van die mees kritiekwaardige publikasies in ons literatuur. 'As 'n historiese produksie', sê 'n noukeurige kritikus, wat oor die 'kanseliers' praat, 'wil die hele werk in 'n behoorlike sin na die verpligtinge wat so 'n taak opgelê het, word ontsier deur onblusbare plagiaat, en namate die skrywer nader kom sy eie tyd, deur baie gewetenlose wanvoorstelling '(Gardiner en Mullinger, Introd. na die Engelse geskiedenis, bl. 229). Hierdie oordeel is nie te streng nie. Die toon van moeisame navorsing wat in elke bundel deurdring, is bedrieglik. Geen skrywer het ooit soveel te doen gehad met die arbeid van ander wat so min erken het nie (sien 'Law Magazine', xxxv. 119) vir 'n paar voorbeelde van sy metode. Hy het die literêre moraliteit in sy ander vorm, die liefde vir historiese waarheid en akkuraatheid, amper nie verstaan ​​nie. Niemand wat hom ooit na die bronne van sy inligting gevolg het, sal hom meer vertrou nie, want hy was nie net te haastig en onbedagsaam om sulke bewyse te versifel nie, maar selfs duidelike feitestellings word verdraai en sy owerhede word voortdurend verkeerd aangehaal ( sien Christie's Shaftesbury referate, met 'n 'minuut disseksie' van die eerste hoofstuk van Campbell se lewe van Shaftesbury GT Kenyon Die lewe van Lord Kenyon, geskryf omdat Lord Campbell se lewe van Kenyon onvoldoende Forsyth's was Opstelle, 127-132 Pulling 's Orde van die Coif).
Die slotbundel van die 'kanseliers', wat na sy dood gepubliseer is en die lewens van Lyndhurst en Brougham bevat, is nog klaagliker en het meer as enigiets anders gedoen om die reputasie van Campbell te verlaag. Lyndhurst se voorspelling het waar geword. 'Ek voorspel', so word berig dat hy aan Brougham gesê het, met verwysing na 'n geregtelike aanstelling waarvan Campbell teleurgesteld was, 'dat hy sy wraak op u sal neem deur u met sy hele gal te beskryf. Hy sal met afguns, haat, kwaadwilligheid en alle onverskilligheid van jou skryf, en miskien van my ook, want dit is sy aard '(Die lewe van Brougham, iii. 435. Die gesprek, wat na bewering in 1835 plaasgevind het, word klaarblyklik verkeerd gerapporteer, want daar is 'n verwysing na die 'Lives of the Chancellors' en na Wetherell se opmerking dat hulle 'n nuwe angel bygevoeg het, maar as die die voorspelling was nie die van Lyndhurst nie, maar van Brougham). Die boek is 'n wonder van onakkuraatheid en wanvoorstelling, en as dit nie met daadwerklike kwaadwilligheid geskryf is nie, vertoon dit 'n onbetwisbare afwesigheid van vrygewigheid en goeie gevoel. Die enigste moontlike verskoning vir so 'n werk is een wat deur Lyndhurst self voorgestel word, dat Campbell nie altyd bewus was van die uitwerking van die uitdrukkings wat hy gebruik het nie, 'hy was so gewoond om vernederende staaltjies van sy voorgangers in die amp te vertel dat ek bang dat sy gevoelens oor hierdie onderwerpe ietwat afgestomp geraak het '(Hansard, 13 Julie 1857). Dit het eers verskyn asof Lord St. Leonards, wat toevallig onder die biograaf se onjuistheid gely het, 'n verontwaardigde pamflet in sy eie verweer gepubliseer het, 'Wanvoorstellings in Campbell's Lives of Lyndhurst en Brougham, reggestel deur St. Leonards.' Die verhaal van Brougham, soos hy self vertel het, is sedertdien gepubliseer (1871) en die lewe van Lyndhurst is herskryf deur sir Theodore Martin (1883) (sien ook 2de uitgawe van Sidney Gibson se Herinnering van Lord Lyndhurst).
In 1846, toe die wee teruggekeer het, het Campbell die hoop gehad om weer in die Ierse kanselier te herstel, maar uit eerbied vir die Ierse gevoel is besluit dat die amp, soos dit sedertdien gehou is, deur 'n Ier beklee moet word, en Campbell is gemaak in plaas daarvan kanselier van die hertogdom Lancaster, met 'n sitplek in die kabinet. Hy het intussen 'n leidende rol in die House of Lords gespeel. 'Edinburgh', sê Brougham, met sy gewone oordrywing, 'word nou gevier omdat hy ons die twee grootste vervelings gegee het wat nog ooit in Londen bekend was, want Jack Campbell in die House of Lords is presies wat Tom Macaulay in die privaat samelewing is . ' Hy het beslis baie min oratoriese ywer gehad, en soos 'n mens kan oordeel uit 'Hansard', was hy dikwels vervelig, maar die menings van 'n man wat so skerpsinnig en ervare was, het altyd aandag getrek. Die verloop van verskeie belangrike maatreëls gedurende hierdie tydperk was grootliks te danke aan sy inspannings, waarvan die belangrikste die kopieregwet van 1842 (5 & 6 Vict. C. 45) die Libel Act van 1843 was (6 & 7 Vict. C. 96), bekend as Lord Campbell's Act, en self opgestel met die hulp van Starkie, die bekende teksskrywer oor die wet van laster en laster en 'n handeling van 1846 (9 en 10 Vict. C. 93), ook bekend as Lord Campbell's Act, wat die reël weggedoen het dat, waar 'n persoon deur die onregmatige daad, verwaarlosing of wanbetaling van 'n ander vermoor is, geen skadevergoeding deur sy verteenwoordigers ingestel kon word nie. Toe Lord Denman se gesondheid in 1849 ineenstort, het Campbell die versekering gekry dat hy hoofregter sou word, en hy het homself toegepas op die bestudering van die onlangse veranderings in die regsprosedure. Baie vertraging het plaasgevind, Denman, wat hom ontstel het oor verskeie onkomplimentêre verwysings na homself in Campbell's 'Lives', was nie bereid om in sy guns te bedank nie (Arnould, Die lewe van Denman, ii. 288) en dit is eers in Maart 1850 dat die afspraak eintlik gemaak is. Sy geregtelike arbeid het veral sy daaropvolgende lewe vervul, maar hy het steeds deelgeneem aan regsdebatte en wetgewing. In 1851 het hy daarin geslaag om die wetsontwerp op registrasie lank deur die here te slaag, 'n maatstaf wat, sê hy in sy joernaal, 'my behoort te verewig', maar dit het in die gemeentes bedroef geraak. Hy het hom gekant teen die Wensleydale -lewensgenootskap en het hom soos gewoonlik voorberei op die debat deur 'alles wat daaroor geskryf is' te lees. Hy was die voorsitter van die komitee om ondersoek in te stel na die kwessie van egskeiding, en sien hoe hul aanbevelings in werking tree deur die Wet op Egskeiding en Huweliksaktiwiteit van 1857. En hy het nog 'n Lord Campbell's Act op die statuutboek, die Obscene Publications Act van 1857, nagelaat ( 20 & 21 Vict. C. 83). Sy literêre planne moes laat vaar word, maar hy het die herfs van 1858 deurgebring in Hartrigge, 'n landgoed in Roxburghshire, wat hy 'n paar jaar tevore gekoop het, deur Shakespeare te lees om te sien 'of die bard van Avon, voordat hy Stratford verlaat het, nie prokureur se kantoor was. ' Die pamflet waarin hy die vraag bespreek (gepubliseer in die vorm van 'n brief aan J. Payne Collier) het Macaulay oortuig dat Shakespeare 'n mate van regsopleiding gehad het, en Campbell self was geneig tot dieselfde oortuiging, hoewel hy geweier het om 'n besliste mening te gee.
Lord Campbell, die regter, is 'n aangenamer figuur as Lord Campbell, die skrywer. Hy het sy tekortkominge, lyk dit, selfs op die bank, en toon byvoorbeeld ietwat te openlik 'n onwaardige applousliefde. Maar hy het nie sy talente verniel deur haastige werk nie. Hy was ambisieus om die reputasie van 'n goeie advokaat agter te laat, en met behulp van sy wye kennis, sy lang ervaring, sy onvermoeide bedryf en sy natuurlike sterkte van intelligensie, het hy daarin geslaag. Alhoewel veranderinge in die prosedure baie van die gevalle waarin hy deelgeneem het, verouderd gemaak het, bestaan ​​daar steeds 'n stewige wetgewing wat verband hou met sy naam. Sy besluite, sommige daarvan in 'leidende sake' (soos Humphries v. Brogden) word voortdurend aangehaal, en sy mening dra steeds gewig. Vir sy House of Lords -sake, sien Cl. & amp F. uit vol. viii. en sy besonderse raadsake, Moore uit vol. iii. sy siviele sake as hoofregter word aangemeld in 1-9 E. & amp B., EB & amp E., 1 & amp. 2 E. & amp E., en 12-18 QB sy strafsake in 3-8 Cox, en in Bell's, Dearsly's, en Dearsly en Bell's Crown Cases. Onder syne veroorsaak célèbres was die optrede van Achilli teen Newman (1852) en die verhore van Palmer (1856) en Bernard (1858).
Toe die liberale party in 1859 die mag herwin, was daar groot probleme om te besluit wie kanselier sou wees. Daar was verskeie mededingers vir die eer, elkeen met sterk ondersteuners en sonder om te besluit tussen hul bewerings, het Lord Palmerston die groot seël aan Campbell gegee, waargeneem, volgens advies van Lord Lyndhurst (Martin, Die lewe van Lyndhurst, 480). Campbell was nou in sy tagtigste jaar, en niemand het, soos hy moeite gedoen het om uit te vind, ooit op so 'n gevorderde ouderdom aangestel of selfs die amp beklee nie. Ongeveer twee lewensjare het hom oorgebly, wat gekenmerk is deur min wat opmerklik is. Hy het 'n gerespekteerde ekwiteitsbeoordelaar gemaak en was trots op sy vinnige aflewering van sake, maar sy taamlik aanmatigende aard veroorsaak wrywing by die ander beoordelaars (sien sy opmerkings oor V.-c. Page Wood in die geval van Burch v. Bright, en die protes van die ander visekanseliers Die lewe van Lord Hatherley, ek. 88. Sy besluite oor gelykheid word in De GF & amp; J. aangeteken. , Herinneringe en voorstelle 286). As hy 'n paar weke langer gelewe het, sou sy kansellasie onderskei word deur die goedkeuring van die Wet op die Konsolidasie van Strafregte, by die voorbereiding waarvan hy groot belangstelling getoon het (sien inleiding tot Greaves se uitgawe van die wette). Hy sterf die nag van 22 Junie 1861 nadat hy in die hof gesit het en gedurende die dag 'n kabinetsraad bygewoon het.
Lord Campbell beskik oor die beste kuns om aan te gaan. 'As Campbell,' sê Perry van die 'Morning Chronicle', 'as operadanser verloof was, sê ek nie dat hy so goed sou dans as Deshayes nie, maar ek voel vol vertroue dat hy 'n hoër salaris sou kry.' Hy was vol ambisie, en hoewel dit hom nie ontbreek nie, het hy die meeste dinge beoordeel op grond van sy persoonlike fortuin. Miskien skyn niks sy gedagtes duideliker as 'n frase wat hy in 'n brief aan sy broer laat skryf om die beste Engelse klassiekers aan te beveel nie, 'skryf hy', en u kan hulle altyd laat vertel. ' Hy het geen valse beskeidenheid gehad nie, eerder 'n verhewe selfvertroue, wat hy nie vir homself of vir ander verberg het nie; hy het geduld gehad om op sy geleenthede te wag, maar hy het hom nooit laat vergeet nie en sy enorme bedryf en krag om vinnig deur die werk te kom, het gestaan hom in plaas van vermoëns van die hoogste soort. Hy het grootheid, intellektueel of moreel, te kort geskiet. Selfs as die term toegepas word op die groot mededingers van sy latere lewe, Brougham en Lyndhurst, kan hy beskryf word as 'n geniale man. Aan sy morele kant is sy aard verlaag deur ambisie. Sy privaat lewe was inderdaad ryk aan goeie eienskappe. By geen mens was die gevoel van gesinsvereniging sterker nie, en min het vir hulself gewen en deur 'n besige lewe 'n dieper toewyding en liefde behou. Sy openbare loopbaan is minder aantreklik. Terwyl sy vermoëns bewondering genoodsaak het, het hy in geen hoë mate gevoelens van entoesiasme of selfvertroue geïnspireer nie. Sommige van sy tydgenote het hom selfs as ondankbaar en ongenereus voorgestel. Maar dit is oordrywing. Dit was bloot die gebreke van 'n man met 'n indrukwekkende karakter, wie se gretigheid om te slaag hom te duidelik laat voel.Maar wat ook al die meningsverskil oor die gees waarin hy sy land gedien het, daar is niks oor die waarde van die dienste self nie. As wetgewer en regter het hy 'n naam agtergelaat wat nooit deur die geskiedenis van ons wet geskryf kan word nie.
Die volgende is 'n lys van sy werke: 1. 'Verslae van sake bepaal by Nisi Prius in die howe van King's Bench en Common Pleas, en op die Home Circuit,' 4 vols. 1809-16 vols. ek. en ii. is in 1810-11 vols in New York herdruk. iii. en iv., met aantekeninge van Howe, in 1821. 2. 'Brief aan 'n lid van die huidige parlement oor die artikels van 'n aanklag teen Marquis Wellesley wat voor die volksraad is gelegd,' 1808 (sien Watt's Byb. Brit.) 3. 'Brief aan die regter Hon. Lord Stanley on the Law of Church Rates, '1837, gedurende die jaar is ten minste vyf uitgawes gepubliseer gedurende die jaar, herdruk in sy' toesprake '. Dit is geskryf om aan te toon dat die toestemming van die kleedkamer vereis is voordat 'n geldige kerktarief gehef kon word, en dat daar geen wettige middele bestaan ​​om die vesting te dwing om 'n tarief op te lê nie. 4. 'Toesprake van Lord Campbell in die balie en in die laerhuis met 'n toespraak aan die Ierse balie as Lord Chancellor of Ireland,' 1842. 5. 'The Lives of the Lord Chancellors and Keepers of the Great Seal of England from die vroegste tye tot die bewind van koning George IV. ' In 3 reekse, 7 volumes, 1846-7 4de uitgawe, 10 volumes, 1856-7. Die lewe van Lord Bacon is herdruk in Murray se 'Railway Library'. 'N Amerikaanse werk het die volgende titel:' Atrocious Judges. Regters se lewens berug as hulpmiddels van tiranne en onderdrukkingsinstrumente. Opgestel uit die geregtelike biografieë van John, Lord Campbell, Lord Chief Justice van Engeland, 'met aantekeninge van R. Hildrath, New York en Auburn, 1856. 6.' The Lives of the Chief Justices of England from the Norman Conquest until the death van Lord Mansfield, '3 vols. 1849 en 1857. 7. 'Shakespeare's Legal Acquisitions beskou in 'n brief aan J. Payne Collier, Esq., FSA,' 1859. 8. 'Lives of Lord Lyndhurst en Lord Brougham,' 1869 die agtste deel van die 'kanseliers' , uniform met eerste uitgawe. Die 'Chancellors', 'die' Chief Justices 'en die pamflet oor Shakespeare het in Amerikaanse uitgawes verskyn.
[Life of Lord Campbell, bestaande uit 'n seleksie uit sy outobiografie, dagboek en briewe, geredigeer deur sy dogter, eerw. Mev. Hardcastle Foss's Judges Law Magazine, Augustus 1853 en Augustus 1861 Martin's Life of Lord Lyndhurst Brougham's Life en Times Bennet se biografiese sketse uit die notaboeke van 'n jaarverslag van 'n regsverslaggewer, 1861 Times, 24 Junie 1861 Sol. Journ. 29 Junie 1861 Hansard van 1830 af bevat Lord Campbell se werke gereelde verwysings na gedeeltes in sy eie lewe.]
John Campbell en die uitvinding van Wyoming
Die eerste goewerneur van Wyoming was nie meer jonk nie toe hy in die splinternuwe gebied aankom en in 'n Cheyenne-reënbui uit die trein klim. Ongetroud, 33 jaar oud, was John A. Campbell 'n kort, aantreklike man met 'n bietjie dun bo -op en 'n dik baard onder. President Ulysses S. Grant het hom net 'n paar weke tevore as goewerneur aangestel. Grant self was net 'n paar weke langer as president president.
Soos die meeste mans wat die nuwe president in die regering aangestel het, het Campbell aan die kant van die Unie in die burgeroorlog gedien, deel van die tyd in die personeel van genl.maj John M. Schofield. Hy het hom goed van sy taak gekwyt, as 'n privaat die weermag aangegaan en 'n brigadier -generaal beland. Voor die oorlog het hy as drukker en skrywer by 'n koerant in Cleveland, Ohio, gewerk.
Na die oorlog het hy in die weermag by die personeel van Schofield gebly en in Noord -Virginia gewerk om politieke stelsels in werking te stel. Die oorlog het nie net honderdduisende mans doodgemaak nie, dit het oeste platgedruk, besighede verwoes en die politiek soos gewoonlik in die suide beëindig.
Maar die oorlog het ook die mense wat voorheen slawe was, bevry. Met die konflik daaragter, het die nasie vinnig veranderinge in die Grondwet goedgekeur wat die stemreg vir mans van alle kleure verseker. Campbell se werk sluit in die opstel van verkiesings en die opstel van die grense van die gebiede in Virginia wat verteenwoordigers na die staatswetgewer gestuur het. Om dit te kon doen, moes hy iets weet oor die platteland en die bevolking van elke gebied. Om sy werk reg te doen, moes hy seker maak dat die vrygelate slawe inderdaad tydens die nuwe verkiesings kon stem.
Miskien het hierdie werk, wat die politiek in die noorde van Virginia herontdek het, hom 'n waarskynlike keuse vir die goewerneur van Wyoming Territory laat lyk. In Wyoming sou hy politiek en regering moes vestig op 'n plek waar baie min voorheen bestaan ​​het.
Dit sou moeilik wees. Baie van die werk kon gladder verloop as die gebied 'n sterker ekonomie gehad het - en as Campbell self 'n sterker leier was. Tog het hy op 'n paar belangrike oomblikke met ware moed opgetree, en hierdie aksies het positiewe resultate opgelewer wanneer dinge maklik baie erger kon uitloop.
'N Nuwe gebied
Die kongres het die nuwe Wyoming -gebied in die somer van 1868 gestig, en die meeste daarvan uit die westelike dele van die Dakota -gebied gesny en die res uit kleiner skywe van die gebiede Utah en Idaho. Laramie County en Carter County (later Sweetwater County) het byvoorbeeld reeds as deel van die Dakota -gebied bestaan.
President Andrew Johnson kon egter teen die einde van sy termyn en die hantering van 'n vyandige kongres wat hom in die gesig staar, nie die goedkeuring van die kongres vir enige van sy aanstellings in 'n nuwe Wyoming -regering kry nie. Die nuwe president, Ulysses S. Grant, het kort nadat hy in Maart 1869 sy amp aangeneem het, 'n leisteen territoriale offisiere van Wyoming aangestel met Campbell as goewerneur. Die kongres het die afsprake vinnig bevestig.
Campbell arriveer op 7 Mei 1869. Cheyenne was toe nog steeds 'n vaal, boomlose plek van krotte en dunbordgeboue, met vullis wat waai en honde wat losloop. Daar sou normaalweg van hom verwag word om 'n toespraak te hou, miskien vanaf die perron aan die agterkant van die trein.
Maar die reën het dit onmoontlik gemaak, en die goewerneur het in elk geval nie goed gevoel nie. Die beweging van die trein het hom moontlik naar gemaak. Later het sommige mense vir hom liedjies gesing. 'Hy is snags in serenade', het hy in sy dagboek geskryf, 'maar te siek om te reageer.'
Met Campbell op die trein was ander territoriale offisiere, ook aangestel deur Grant: Campbell se tweede-in-bevel, territoriale sekretaris Edward M. Lee, die drie regters wat die territoriale howe sou bestuur, John H. Howe, WT Jones en John W. Kingman Amerikaanse prokureur Joseph M. Carey, wat 'n lang loopbaan in die Wyoming -politiek sou ondergaan en die hoofpolisiebeampte vir die gebied, die Amerikaanse marskalkkerk Howe.
Wyoming -gebied het op papier bestaan ​​voordat dit gekom het. Maar hul aankoms het dit werklik gemaak. Voor die tyd het die regering soos in die 1860's gekom van die owerhede in Salt Lake City, Utah Territory, Lewiston in Idaho Territory en Yankton in Dakota Territory.
Slegs die bou van die transkontinentale Union Pacific Railroad het die skepping van Wyoming Territory hoegenaamd nodig gemaak. Die spoorlyn het in 1867 wes van Omaha begin bou, in 1868 die huidige Wyoming gekruis en in Mei 1869 gekoppel aan die Central Pacific in Utah Territory om die eerste transkontinentale lyn te word.
Soos Campbell later sou opmerk, was dit die eerste keer in die geskiedenis dat die koms van 'n spoorlyn voorafgekom het, maar nie gevolg het nie. En hy het geweet hoe belangrik die spoorlyn vir die nuwe gebied was. Net twee dae nadat hy in Cheyenne aangekom het, het hy met die spoorweg wes na Utah gery om seker te maak dat Wyoming verteenwoordig is by die beroemde goue piek seremonie wat die voltooiing van die transkontinentale pad beteken het.
Maar omdat Campbell, Lee en die ander nuwe amptenare aangestel is, nie verkies nie, was die gebied meer soos 'n kolonie as 'n staat. Hierdie nuwe manne ken nie die mense wat hulle gestuur is om te regeer nie, en die mense ken hulle nie. Net so belangrik, hul werk was nie afhanklik van die stemme van die plaaslike bevolking nie, maar van die vraag of hulle hul meerderes in die Grant -administrasie in die verre Washington, DC, kon behaag.
'N Besluitlose president
President Abraham Lincoln het Grant in 1864 van al die Unie -leërs generaal gemaak, en hy het 'n reputasie as 'n groot generaal verdien. Hy was bereid om die aaklige besluit te neem om 'n groot aantal mans na hul dood te stuur om gevegte te wen, en daarom het sy leërs die oorlog gewen.
Maar die man wat so helder in die oorlog was, was onseker in die politiek. Grant het die nasionale regering gevul met sy vriende en verbintenisse van die Unie -weermag, maar het blykbaar nie die hart gehad om 'n harde baas te wees as mense nie hul werk doen nie.
Dit was baie belangrik in Wyoming. Grant "het sy beskermkrag uitgeoefen" - sy bevoegdheid om lede van sy administrasie aan te stel en af ​​te dank - "grillerig en besluiteloos", het historikus Lewis Gould geskryf. 'Hierdie beleid het 'n atmosfeer van onsekerheid veroorsaak, wat afwykende intriges en verraad' in sy regering aangemoedig het.
Soos die president, was die nuwe amptenare van Wyoming Territory, waaronder Campbell en Lee, Republikeine. Die Republikeinse Party was destyds nog steeds die party van Lincoln - die party wat die slawe bevry het, sterk drank gekant het, die oorlog gewen het en die Unie gered het. Nou, na die oorlog, word die Republikeine die party van sake- en eiendomseienaars.
Die Demokrate, daarenteen, is lank reeds beskou as die party van kleinboere, drinkers en die gewone mens. Tydens die burgeroorlog wou baie noordelike demokrate die konflik besleg deur onderhandeling eerder as deur gevegte. Nou het hulle gekant teen stemme vir swart mense.
Soos byna alle presidente, gebruik Grant sy beskermingsmagte tot sy politieke voordeel en tot voordeel van sy party. Hy het soveel moontlik Republikeine aangestel omdat hy besef het dat meer Republikeine in die gebiede en oral anders hom sou help om aan die bewind in Washington te bly.
'N Nuwe regering
Die eerste werk wat die nuwe amptenare van Wyoming in die gesig gestaar het, was soortgelyk aan die werk wat Campbell in Virginia verrig het - wetgewende distrikte opgestel en verkiesings ingestel. Aangesien byna al die sowat 8 000 nie-Indiane in Wyoming langs die spoorlyn gewoon het, is die nuwe gebied verdeel in vyf provinsies, elk met sy eie spoorwegdorp. Toe soos nou, was Cheyenne in Laramie County Laramie was in Albany County Rawlins in Carbon County Green River City, soos dit genoem is, was in Carter County, wat spoedig herdoop is na Sweetwater County en Bear River City, 10 myl suidwes van wat later geword het die stad Evanston, was in Uinta County.
Die provinsies was groot. Hulle het van die suidelike grens van die gebied na die noorde gehardloop. Elke graafskap, volgens sy bevolking, sou verteenwoordigers na die nuwe territoriale wetgewer in Cheyenne stuur. Die wetgewer sou dertien verteenwoordigers in sy huis hê, en nege raadslede in sy raad, in wese 'n senaat. En die hele gebied sou 'n afgevaardigde vir die Amerikaanse kongres kies, wat, sodra hy daar aankom, sou kon praat en oorreed terwyl hy Wyoming verteenwoordig, maar nie om te stem nie. Die reg kom slegs met staatskaping.
'N Spoorweg in territoriale politiek
Destyds het die werklike mag in Wyoming egter nie soseer aan enige regering behoort as aan die Union Pacific Railroad nie. Die spoorlyn was die grootste private grondeienaar in die gebied en die grootste nie-regeringswerkgewer.
Die spoorweg het ook die dorpe besit. Almal wat 'n winkel wou begin of 'n huis in die stad wou bou, moes eers die eiendom van die spoorweg koop. Campbell en die ander gebiedsbeamptes was egter minder as 'n maand in Cheyenne toe Grenville Dodge, hoofingenieur van die Union Pacific, vir elkeen 'n gratis dorpsgrond gebied het.
'Dodge het gesê dat die amptenare van die gebied elkeen baie in Cheyenne kan versamel, en dat die RR Co dit aan hulle sal skenk,' het Campbell in sy dagboek op 2 Junie opgemerk. of iets anders, maak Campbell dit nie duidelik in sy dagboek nie. Hy sê ook nie of hy dit aanvaar het nie.
Die eerste territoriale verkiesings is gehou op 2 September 1869. In die Republikeinse koerante het verhale versprei dat die Demokrate stemme rondom Cheyenne koop. Of hulle nou was of nie, elke man wat uit die gebied verkies is - tot die huis, die raad en die enigste afgevaardigde na die kongres - was 'n demokraat.
'By die verkiesing geslaan', het Campbell daardie dag in sy dagboek geskryf. Omdat hy 'n aanstelling was, is Campbell self nie geslaan nie, maar die Republikeinse Party in Wyoming is geslaan. Die Grant -regering in Washington, sê Gould, het Wyoming as 'n probleem begin beskou.
Omdat hul werk - en die geld om hul territoriale regering te bestuur - afhang van die goeie wil van mense in Washington, moes Campbell en die ander altyd hard werk om op goeie voet met die hoofstad van die land te bly. Campbell het elke jaar maande in die Ooste by politici, generaals en spoorwegmagte besoek.
Maar met verloop van tyd het Gould noukeurig getoon, 'n soort gratis-vir-almal-ontwikkelings, met verskillende Wyoming-republikeine wat agter mekaar se rug werk om die reputasie van hul mededingers te verduister, soos deur die hoër-ups in Washington beskou word.
Toe die mense 'n jaar later, in 1870, 'n Republikeinse afgevaardigde na die kongres verkies het, was dit 'n seldsame sukses vir Campbell se gekneusde politieke beeld uit die Ooste.
Wat die spoorweg betref, het die amptenare daarvan aangeneem dat hulle die reg het om die politiek van Wyoming te bestuur. Maar toe hulle aan Campbell sê dat hulle in 1870 die Republikeinse kandidaat vir die kongres sou kies, het die goewerneur hulle teëgestaan.
Hy skryf op 13 Julie 1870 Grenville Dodge dat hy staatmaak op die steun van die spoorweg vir die Republikeine, ongeag wie die kandidaat is. Dodge staan ​​terug en stem saam dat die spoorweg neutraal sal bly. In die toekoms was spoorwegamptenare meer versigtig om hul politieke spore te dek.
Alhoewel die Wyoming -Republikeine stadig setels in die territoriale wetgewer begin verower het, het die twis onder hulle net erger geword. Teen die einde van 1870 het die territoriale offisiere in twee faksies verdeel, met Campbell, die redakteur van die Laramie -koerant en hul bondgenote aan die een kant en die Amerikaanse marskalk en die nuwe territoriale sekretaris, wat ook een van die Cheyenne -koerante geredigeer het. die ander.
President Grant se besluite het die probleme nog erger gemaak. Toe hy klagtes van die een kant af hoor, het hy mans afgedank en dit weer opgehou toe hy van die ander kant af gehuil het. Al die amptenare in die territoriale regering moes baie tyd spandeer om Washington in die oog te hou, wat min tyd gelaat het om nog baie meer waarde in die gebied te doen.
Die werklike probleem was dieper. Wyoming -gebied was eenvoudig te arm. Sommige goudmyne het 'n kort opbloei naby South Pass, maar speel af teen 1870. Daarna het Wyoming amper geen goud-, silwer- of kopermyne gehad soos dié wat die rykdom van Kalifornië, Utah, Idaho, Colorado en Montana in die middel en laat 1800's gebou het nie. . Daar was ook byna geen boere wat gewasse verbou het nie, soos dié wat die rykdom van Nebraska, Kansas, Oos -Colorado en die Dakotas in dieselfde jare gestabiliseer het.
Ondanks Campbell se reaksie aan Dodge oor inmenging in die politiek, was die gebied afhanklik van 'n enkele bedryf - die spoorweg - en van die federale regering om geld in te laat vloei. vierde het federale poste beklee. Dit was meestal soldate wat by forte gestasioneer was om op hul hoede te wees vir Indiese aanvalle.
Gegewe die swak ekonomie en die belangrikheid daarvan van verskillende vorme van federale subsidie ​​en steun, sê Gould, lyk dit byna onvermydelik dat agteruitgang dat die federale fondse aan die gang bly, die hooffokus van territoriale politiek sal word.
Wat Campbell betref, is hy heraangestel in 1874. In 1875 het Grant hom 'n middelvlak-pos in die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake aangebied. Hy aanvaar en verlaat Wyoming Territory, waar hy, hoewel hy nie soveel polities bereik het as wat hy miskien gehoop het nie, 'n struktuur agtergelaat het wat 'n meer bestendige soort regering moontlik sou maak, sodra politici vaardiger geword het.
En ten minste twee keer - een keer na die spoorweg en een keer aan die wetgewer toe hy stemme vir vroue wou herroep - het hy die moed gehad om op te staan ​​en die regte ding te doen, sonder om te weet of dit hom sou seermaak of nie. En dit tel baie.
Sluit asseblief by ons aan om saam te werk aan CAMPBELL -familiebome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
Hy is gebore in Bristol, Pennsylvania, en behaal 'n Bachelor of Science -graad aan die Massachusetts Institute of Technology, waar hy lid was van die Sigma Alpha Epsilon -broederskap, [ aanhaling nodig ] en 'n doktor in filosofie aan die Universiteit van Göttingen in Duitsland.
'N Neef van die hoofbestuurder van die Joseph Campbell Preserve Company, het in 1897 daar gaan werk en kondensop uitgevind.  
Dorrance word van 1914 tot 1930 die president van Campbell Soup Company, en uiteindelik koop hy die Campbell -gesin uit. Hy het die onderneming in een van Amerika se langste handelsmerke verander. Hy is opgevolg deur sy broer, Arthur Dorrance.
In 1906 trou hy met Ethel Mallinckrot, met wie hy vyf kinders gehad het.
Na die dood van Dorrance was daar aansienlike geskille oor sy woonplek vir boedel- en erfbelasting. Die Hooggeregshof van Pennsylvania het bevind dat hy in Pennsylvania woonagtig was, en die Hooggeregshof van New Jersey het bevind dat hy in New Jersey woonagtig was, en dat sy boedel boedelbelasting aan beide state moes betaal. Die boedel het in die hooggeregshof van die Verenigde State verligting gevra, maar die versoek om hersiening is geweier. 
CAMPBELL, JOHN. (c. 1725–1806). Britse generaal. Gebore in Strachur, Skotland, het Campbell in Junie 1745 die leër betree as luitenant in Loudoun's Highlanders, toe onder bevel van John Campbell, graaf van Loudoun (die twee mans was nie verwant nie). Hy dien deur die Tweede Jacobitiese Rebellie en neem deel aan die Vlaandere -veldtog in 1747, waarna hy tot kaptein bevorder word. Op 9 April 1756 aangestel as die veertigste Highlanders, is Campbell gewond te Ticonderoga in 1758. Op 11 Julie 1759 word hy majoor van die Sewentiende Voet en word op 1 Februarie 1762 bevorder tot luitenant-kolonel. Hy beveel dat regiment in die operasies teen Martinico en Havana in 1762.Op 1 Mei 1773 word hy luitenant-kolonel van die sewe-en-dertigste voet, en in 1776 gaan hy met hierdie regiment na Amerika. Tydens die Philadelphia -veldtog was hy deel van Sir Henry Clinton se mag wat in New York vertrek het, en dien as bevelvoerder op Staten Island van 1777 tot 1778. Op 11 September 1777 het hy 'n mag gelei wat in Elizabethtown, New Jersey, geland het met 'n dubbele missie. Eerstens het hy gehoop om 'n afleiding te maak ten gunste van generaal William Howe se hoofleër, wat daardie dag die Slag van Brandywine geveg het. Hy was ook van plan om 'n grootskaalse voerbedryf deur Newark uit te voer. Die aanval het 'n paar perde en vee opgelewer, wat volgens generaal Clinton 'die eskader en die weermag 'n verfrissende verversing bied', maar weinig meer bereik het.
Rond einde November 1778 het Clinton luitenant -kolonel Archibald Campbell losgemaak om Savannah, Georgië, en generaal John Campbell te neem om bevel te neem in Wes -Florida. Laasgenoemde is op voorstel van George Sackville (lord Germain, destyds die Britse koloniale sekretaris) gestuur, met bevele om New Orleans te verower as Spanje die oorlog binnegaan. Op 19 Februarie 1779 kry hy die plaaslike rang van generaal -majoor. Campbell was nie in staat om die ambisieuse strategie van Germain uit te voer nie, wat die detail verwaarloos het om voldoende middele aan hom te stuur, maar moes Pensacola op 9 Mei 1781 aan die Spaanse generaal Bernado de Galvez oorgee. , en die rang is permanent gemaak op 28 September 1787. Tien jaar later word hy 'n volle generaal. Hy is in 1806 oorlede.
hersien deur Michael Bellesiles
"Campbell, John." Encyclopedia of the American Revolution: Library of Military History. . Encyclopedia.com. 18 Junie 2021 & lt https://www.encyclopedia.com & gt.
"Campbell, John." Encyclopedia of the American Revolution: Library of Military History. . Encyclopedia.com. (18 Junie 2021). https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/campbell-john
"Campbell, John." Encyclopedia of the American Revolution: Library of Military History. . Ontsluit 18 Junie 2021 van Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/campbell-john
Die Campbell -gesin. was oorspronklik van Inverary, Argyllshire, verbind met die beroemde Campbell -stamme van die Hoogland van Skotland en het na die einde van die bewind van koningin Elizabeth geëmigreer - ongeveer die jaar 1600. Die noordelike deel van Ierland het op daardie tydstip groot toetredings gekry van Skotse Protestante, wat waardevolle en bruikbare burgers was. Hier het die Campbells etlike geslagte lank geleef, tot lank John Campbell, met 'n gesin van tien of twaalf kinders, word in 1726 na Amerika verhuis en vestig hom eers in Donegal, Lancaster County, Pennsylvania, waar ons een van sy seuns, Patrick Campbell, gebore in 1690, as konstabel in 1729 vind. 1730, John Campbell, met drie van sy seuns, Patrick onder hulle, van Pennsylvania na die destydse deel van Orange, nou Augusta County, in die ryk vallei van Virginia verhuis.  'n Ander owerheid ken 1738 aan as die tyd van hierdie migrasie. 
Orange County -rekords (Bron: Waddell, 1888 identifiseer 1741 boedelrekords vir 'n John Campbell. Hierdie rekords is vermoedelik vir John (205) wat gereeld deur genealoë 'n 1741 DOD gegee word, alhoewel 'n 1734 DOD ons ook deur sommige gegee het, net soos 'n 1771 DOD Grace word gewoonlik deur baie genealoë 'n DOD van 1741 gegee, maar ander meen dat sy tot 1771 geleef het. Die basis vir die alternatiewe DOD's vir John, en al die DOD's vir Grace, is nie vasgestel nie. hul kinders (soos geïdentifiseer deur Draper, 1881) is identifiseerbaar in Chalkley's Chronicles, dat werk geen rekords gee wat duidelik met John (205) geïdentifiseer kan word nie, en geen rekords vir 'n Grace of Grizzel Campbell nie. die deel van Orange County oos van die Blue Ridge, wat nie in Augusta opgeneem is toe die graafskap in 1745 gestig is nie.
Die volgende is onttrek uit Ancestry Public Member Trees 18 Julie 2014
Stamboom vir John Campbell exact = Grace Hays Using = TreeExtraction.018 Datum: 18 Julie 2014, 15:26:18 Hardloop: John Campbell exact = Grace Hays
Ovvan D. Edmondson, redakteur - 4747 Westminster Circle, Eagan, MN 55122-2756. Edmondson Family Association Bulletin
Okt. - Des., 1998, bl. 6. John Campbell word op verskillende maniere beskryf as afkomstig van Drumboden of Drumaboden, Kilmachrenan of Kilmacrenan, Donegal, Ierland. Drumaboden is 'n dorp in Derry. Kilmacrenan is 'n nabygeleë dorp. Die dorpie is al dan nie in die dorp nie. 'Drumboden' kan ook verwys na 'n landgoednaam in of naby Kilmacrenan.
Sien: Drumaboden Townland Hierdie bladsy het op 5 Julie 2011 'n kaart verskaf wat die ligging van Drumaboden Townland onmiddellik noordoos van Kilmacrenan toon. Dit was die enigste wedstryd wat verkry is vir 'n Google -soektog na "Drumaboden Townland"