Lulu se ma is ’n kunstenaar en haar pa ’n baie besige veearts. Hulle huis is reg langs die dierehospitaal. Lulu help haar pa graag met die diere wat seergekry het en wees agtergelaat is. Dis geen wonder dat die Bells hope troeteldiere het nie.
‘n Ponie hardloop los in die strate rond. Lulu en haar pa moet die ponie gaan vang voordat hy seerkry. Sal hulle die ponie betyds kry? Wat sal gebeur as die stoute ponie moeilikheid maak op die verjaarsdagpartytjie? Gelukkig het Lulu ’n plan.
’n Debuut-liefdesroman van een van die drie finaliste in die Rooi Rose/LAPA- liefdesverhaalwedstryd in 2008. “Die manuskrip is poëties geskryf en die skrywer se beelding is werklik uitsonderlik.” – Chanette Paul oor ’n Nuwe dag.
Die hoofkarakter, Lena Riley, is ’n kunstenaar wat bekendheid verwerf het met haar besonderse portretstudies van vroue. Benewens haar skilderwerk bedryf sy ook ’n suksesvolle sakeonderneming op die internet. Sy woon en werk in haar studio in ’n bekende kunstenaarsgemeenskap in Johannesburg waar niemand wonder waarom sy nog alleen is nie, want op die oog af het sy ’n ideale lewe.
Maar haar wêreld word skielik omgekeer en sy kom weer te staan voor die demone uit haar verlede. Sy woon ’n kunsuitstalling op ’n Vrystaatse dorpie by wat die waterverfwerke van ’n omstrede Italiaanse skilder uitstal en ontmoet die eienaar van die kunswerke, Lukas Homeyr. Daar is onmiddellik ’n magnetiese aantrekkingskrag tussen die twee – hoewel hulle ’n vreemde kombinasie is. Sy, ’n boheemse skilder, en hy, ’n boer met sy voete plat op die aarde.
Dit is vir albei moeilik om die passie tussen hulle te erken omdat elkeen swaar dra aan pynlike ervarings wat die lewe hulle toegedien het. Haar verlede en die donker geheim wat sy met haar saamdra, is al so lank deel van haar dat sy nie weet hoe om dit af te skud nie.
Lena word uiteindelik gedwing om haarself te vergewe – sodat sy die liefde wat sy raakgeloop het haar eie kan maak. Sy besef ’n mens kan net vreugde ervaar as jy self al stukkend was.
Dorothy Fourie skryf stories en gedigte vandat sy kan onthou. Nadat sy die ATKV-Skryfskool aan die Noordwes-Universiteit bygewoon het, publiseer sy ’n paar kortverhale in Afrikaanse tydskrifte.
Sy is tans ’n onderwyseres by ’n Montessori-skool op Knysna en woon op ’n plaas in die omgewing. Dorothy sien haar belewenisse in die werklike lewe as slypskool vir haar skryfwerk. Sy skryf graag om mense daaraan te herinner hoe kosbaar en uniek hulle is ongeag wat voorheen in hul lewe gebeur het, en dat daar altyd hoop is – en liefde.
Plaaslike owerhede het gesê die hysbak het vermoedelik tussen die 21ste- en 22ste verdieping van die gebou tot stilstand gekom.
Jy moet mos kyk waar jy loop en of jy nie dalk die hoek gaan stamp van die stootwaentjie as jy ingaan nie, dit maak nie vir my sin dat jy nie sien daar is nie spieëls en dinge voor jou nie.
Was dit ook nie vir haar snaaks toe niemand uitklim by ‘n besige gebou nie, gewoonlik wag jy mos dat mense uitklim en dan klim jy in.
Maar hoe loop jy by ‘n hysbak in sonder om te kyk waar jy loop. Jy moet mos kyk of jy nie die stootwaentjie gaan stamp iewers as jy inloop of so nie.
En gewoonlik wag jy mos vir die mense om uit te klim voor jy opklim, was dit nie vir haar snaaks dat niemand uitklim by so besige gebou nie.
Het sy nie agter gekom sy sien nie haarself in die spieëls nie. En ook nie gewag dat mense uitlim voor sy opklim nie, niemand klim uit by die besige gebou nie en sy vermoed niks nie.
Enige elektroniese ding kan verkeerd gaan, en nou is ‘n lewe ook verloor omdat sy nie haar oë kan oopmaak nie. Ek is skoon kwaad vir die vrou…