Joseph Raffael: ewekansige gedagtes en skilderye - Kunstenaarsprofiele - 2021
Die bekende kunstenaar deel willekeurige gedagtes, tydskrifte, korrespondensie, uittreksels uit gesprekke en 'n paar foto's wat hy aan die Nancy Hoffman Gallery in New York vir die katalogus voorgelê het vir sy solo-uitstalling, wat in November en Desember 2009 aangebied sal word. Lees meer oor die uitstalling in die kunstenaarsbiografie aan die einde van hierdie artikel.
Van Tydskrif 3, Oktober 2006
Luister na Pergolesi se "La primavera (Lente) - Le rimembranze del vecchio" ("Die herinneringe / herinneringe aan die ou man")
As kind was dit om elke dag alleen te wees om alleen te wees.
In die beginjare, terwyl ek min of glad, breedhartig en openhartig praat, het ek die geheimenisse van die Lewe begin beleef en die kragtige stilte binne elke dag, teken en inkleur.
Binne-ervarings verryk die innerlike self wat jare later my skilderye se navigasie sou doen. As kind was ek alleen besig om te teken. Tot vandag toe gaan ek my dae alleen deur - skilderkuns.
Miskien sou dit meer akkuraat wees om te sê dat ek nooit alleen voel terwyl ek skilder nie. Wat ek is, is alleen.
Skilderkuns gee lewe in die visuele wêreld aan dit wat nog nooit tevore bestaan ​​het nie; die onsienlike neem vorm aan as skildery.
Elke kwasstrook, elke laag kleur gee aanleiding tot hierdie waarhede wat nog nooit gesien is nie as gevolg van hierdie skeppingswet.
Vir die meeste kunstenaars, skrywers en komponiste is die roetine om elke dag in die ateljee te werk 'n noodsaaklikheid. Hoe anders kon die werk na vore kom?
In sy boek The Soul's Code, James Hillman bespreek hoe die eikeboom al in die eikeboom sit. Ek het in die saad van my jeug gevoel hoe belangrik 'plek' in my eie lewe sou wees. Ek het die simboliese insette van my vader en moeder se oupa waardeer as 'n reisiger op soek na die besef van die self. Hulle het Sicilië verlaat om na Sydney, Australië, te gaan en daarna weswaarts gedraai om na New York te gaan. My ma se pa het Switserland verlaat na New York.
Hulle het in my die idee geplant dat 'n mens 'n lang, moedige reis moet onderneem om tot vervulling te kom. Ek is in Brooklyn gebore, het in Manhattan gebly en daarna in Marin County, Kalifornië gewoon, voordat ek uiteindelik na 'n vreemde land — Frankryk, verhuis het. Om oor die see te beweeg om ''n nuwe lewe' te vind 'het 'n baie belangrike, selfs deurslaggewende rol in my lewe gespeel. My pa en sy pa het my daardie geskenk gegee, net soos my ma se pa. Eintlik was dit 'n skat wat my die moed gegee het om nuwe onbekende gebiede binne te gaan. Dit klink miskien vreemd, maar ek voel so wanneer ek met 'n nuwe skildery begin. Elke keer as ek gekonfronteer word met die nuwe wit ruimte van 'n skildery, voel ek soos 'n immigrant, 'n buitelander wat 'n onbekende land binnekom waar nuwe lewe moontlik is.
Die gewoontes van 'n leeftyd moet heronderhandel word, herskik en getransformeer word. Is dit die rede waarom ons hierdie lewensuitdagings oor en oor kry, sodat ons die kaarte kan herontwerp?
Ek moet dit loslaat, en soos hulle sê: 'Laat God!', Laat die lewe die perkament voor my oë ooprol om weer nuut te sien, en - asof dit vir die eerste keer is - 'n volledige plan te sien.
Gisteraand het die NYT se onderhoud / video met John Updike drie maande gekyk voordat hy verlede week op 77-jarige ouderdom oorlede is.
Sy eerlikheid het my bekoor. Sy glimlag. Sy beskeidenheid. Ek wil dit met Lannis deel. Hoe 'n mens aan die einde van die pad kan wees, selfs met gevorderde kanker, en so vrolik en gelukkig kan wees. Nou is hy weg.
Ek is aangeraak en hartseer oor sy vertrek. Ook geïnspireer en aangemoedig deur sy wese.
Die ptg het gister goed gevaar. Die vaas.
Sal vandag nog 'n bietjie meer op die vaartuig werk, en dan miskien teen die muur opkom.
Ek sal dit meer volledig kan sien, sien waar dit is, en Lann kan dit sien.
Klaar, nou die vaas. Lyk goed.
Nou sien ek dat daar gebiede is wat nog nie ptd hoef te wees nie, links bo van die ptg.
Sal nou aan hulle werk.
Son, in en uit vandag; dit wil aanhou om deur te kom. Ek wens dit sterkte toe.
Op Yale het ek ook Botticelli se tekeninge vir Dante ontdek.
Yale was ook 'n eensame tyd vir my. Ek het Dylan Thomas se 'A Solitary Mister' opgeneem in my verhandeling - 'n groot handgemaakte boek met kalligrafie en blaarkollages.
Ek was 'n eensame en eensame meneer. Dit was noodsaaklik vir die kompos wat my latere "kunsboom" se bloei sou voed.
Ons woonbuurt in Brooklyn was basies baie middelklas. Mans is soggens werk toe om saans terug te keer, net om die hele ritueel soggens weer te begin. Ons huis was in 'n Flatbushstraat met baie hoë ou bome. Vroeg Saterdagoggende het ek die eerbied vir die skepping beoefen deur alleen langs die Brooklyn-strate te skaats en na hierdie bome te kyk. In die aksie voel ek dat ek op een of ander manier een geword het met die natuur, verlore in die krul. Op die winteraande, vanuit my slaapkamervenster, sou ek die sneeuvlokkies in die lig van die straatlamp sien val of die skaduwees van die blaarlose bome langs die donker muur van my kamer sien uitsteek terwyl hulle swaai en kraak. Die jong kunstenaar in my het al hierdie visuele psigiese inligting opgeneem.
As ek nadink oor hoe die kinderjare die kunstenaar beïnvloed, besef ek dat dit eintlik was na die dood van my ma, 3 November 47, toe ek 'n eerstejaars op hoërskool was, dat ek 'n soort diep afsondering en innerlikheid aangegaan het en begin het bewustelik vir die eerste keer "skilderye" as sodanig te maak. Die eerste skildery was een wat ek in November van November gemaak het, 'n paar weke na my ma se dood. Dit was 'n gouache van 'n herfsbos. Ek onthou ek het dit op 'n Vrydagaand in my kamer gedoen, wat vroeër die kamer was waarin my ma dood is. So het daar 'n soort ritueel plaasgevind, 'n soort seremonie, gedurende daardie rou periode waarin ek seker geword het dat ek my kunstenaar sou gaan leef.
Gertrude Stein / Alice B. Toklas, was twee Amerikaners wat na Frankryk verhuis het en die res van hul lewens daar gebly het.
Toe ek in Yale was, het hul lewe my aangespoor. Later, nadat ek klaar gestudeer het, skryf ek 'n brief aan Alice B. Toklas in 27 rue de Fleurus in Parys. Sy antwoord my vriendelik en stuur 'n pragtige kaart met 'n prentjiemooi kaart van Frankryk.
In dieselfde periode min of meer, terwyl ek as 'n jong beginkunstenaar op my eie in NY, ek Sean O'Casey se outobiografiese toneelstuk I Knock at the Door and Pictures in the Doorway gesien het. Volgens die Playbill het hy in Torquay, Engeland, gewoon.
So ek het vir hom 'n lang brief geskryf. Sy stuk het gepraat van sy liefde vir sy moeder. Ek het hom geskryf en my vertel van my waardering vir sy werk en van sy liefde vir sy moeder. Ek het ook gepraat van my ma, wat toe ongeveer 7 jaar dood was.
Hy het vir my 'n lang vriendelike brief geskryf waarin ek geskryf het oor my 'moeder en alle moeders van alle mense.'
Ek het geleer om altyd diegene te antwoord wat vir my skryf wat ek nie ken nie.
Op sestien was dit Tchaikovsky se 6de later vervang word deur Die 5de van Prokofiev, toe ek 17 was. Luister na die rekords wat uit die Bklyn-openbare biblioteek, Grand Army Plaza-tak geleen is, en luister na hulle op reënerige, windblaas-dae, terwyl die skaduwees van hul takke op die mure van my slaapkamer goreografeer het.
Die musiek, sy Russiese gravitas, verbind my met 'n innerlike, kraggevulde soliditeit van vreugde en liefde. Musiek - 'n brug, 'n transformator, 'n sielmyn vir my.
gekies Die 5de van Prokofiev om te luister na hierdie reënerige laatmiddag. Nog eenkeer. Al die jare.
Dit bring my by die diepste dele van my wese.
Hierdie musiek kom van daardie kreatiewe plek waarvandaan alle lewensuitdagings kom. Dit verbind my aan alle kuns en alle kunstenaars van alle tye.
Joan Sherman Scott, my vriendin in die hoërskool, het my digter Stan Stanley Nelson gevra,
wat geweet het van klassieke musiek, wat om vir my te koop vir my verjaardag, en hy het hierdie stuk voorgestel.
Ek het hierdie "kos" al amper 60 jaar lank gevoer. Die verband van alle dinge.
Dit is buitengewoon om te besef dat hy dit slegs 'n paar jaar geskryf het voordat Joan dit vir my gegee het.
Ek het so lekker tyd met hierdie nuwe ptg (inhuldiging).
Die ptg self is so slordig en vlekkerig en ook soooo mooi dat ek ontsag het.
Ek het gesê ek wil hê dat die ptg self moet pt. Dit weet soveel meer as ek. En dit is, en dit is so.
Daar verskyn dinge wat ek nooit kon uitgekom het nie.
Weet jy hoe sneeu val? Dit is so.
Miljoene onherhaalbare valle. Dit voel so.
Die ptg is nie net onherhaalbaar nie, dit giet ook uit soos 'n pasgebore baba, en ek besef dat dit 'n GROOT, unieke lewe daarin het, en daarvoor, net soos 'n baba.
Kon nie op hierdie deurslaggewende punt in my lewe vir ander ptgs as hierdie wil hê nie.
Bo: Joe Raffaele staan ​​voor Cooper Union, l954
Terwyl die lewe aan die gang is, lyk dit miskien toevallig, maar in retrospek is dit duidelik dat dit alles die doel gehad het. Byvoorbeeld - drie "skool" -gebeurtenisse wat my lewe vir altyd verander het.
Op 17 het ek die hele dag twee eksamens afgelê om te kyk of ek een van die 90 studente sou wees wat gekies is om die komende jaar die Cooper Union School of Art by te woon.
Gedurende die eerste dag het ek moedeloos geraak, en tydens 'n pouses het ek my hoërskoolgenoot vertel wat ook die toets afgelê het dat ek moed opgee en huis toe gaan.
Hy het my aangespoor om te bly. Ek het. Goeie ding, want ek het die eksamen geslaag en ek is aanvaar.
In my laaste jaar was daar 'n studentedekaan, Ray Dowden, wat my 'n beurs vir 'n somerprogram aan die Yale-Norfolk Art School in die platteland van Connecticut aangebied het.
Die skilder Bernard Chaet was daardie somer onderwys by Yale-Norfolk. Hy was ook aan die fakulteit van die Yale School of Fine Art in New Haven. Chaet het vir my 'n beurs aan Yale gekry vir die herfs.
Hierbo: Joe Raffaele-skildery aan die Yale Norfolk Summer Art School, 1954
Daardie drie gebeure — die vriendelikheid en bemoediging van hierdie drie mense het die verloop van my lewe as kunstenaar en as persoon vir altyd verander.
Daar het vier keer vir my trane gekom om na skilderye in 'n museum te kyk. Elke keer was ek verbaas. Die eerste keer in Florence wat voor Giotto's staan kruisiging. Dan, later in Londen, 'n Piero della Francesca gesien geboorteland.
Die derde keer, ook in Londen, word 'n Van Gogh gesien Posman. Die energie van die ptg beweeg tasbaar na my liggaam en gaan dit binne.
Die groot Bonnard-retrospektief is 'n paar jaar gelede in die vierde keer in Parys gesien.
Skilderkuns was vir my die manier om die verhewe en diepe raaisel van die lewe hier op hierdie aarde te verken.
My ma was 'n boeredogter van die punt van Long Island af. As gesin het ons in Brooklyn gewoon. Dit was WO II en ons het 'n oorwinnings tuin en blomme in die agterplaas gehad. Die tuin het iets baie diep vir my ma beteken. Ek het haar daarmee gehelp. Meer as enigiets anders is my eie ervaring van die plantaardige ryk deur my moeder beïnvloed en geïnspireer dat die tuin te midde van sy plante en die kersboom. Ek, nou 6 dekades later, skilder kersboomblomme van Lannis en my tuin hier in Frankryk. Die Brooklyn-tuin is waar ek die eerste keer gesien het in die patroon van seisoene, die slapende tyd, die bloeiende tye.
Ek dink die natuur se alchemie het my regtig beïnvloed vanaf die begin van die tuintyd. Alchemie en toorkuns in die sin van die wonder van aanskouende knoppe kom uit die aarde. Hulle was nie gister nie, maar hier is hulle vandag. Die sien van blomme wat lewendig word, is dieselfde as om na 'n skildery uit die wit ruimte van 'n bladsy of 'n doek te kyk. Die tuin is nog 'n voorbeeld van hoe 'n mens met niks anders as sade en die bruin gekleurde ruimte van die aarde begin nie, waaruit die tuin bietjie vir bietjie na vore kom.
'N Ander geskenk wat my ouers my gegee het, was ons somers op Long Island Sound in Peconic, N.Y. Die huis op 'n klipgooi van die strand af, waar ek op 'n vroeë ouderdom alleen die water en die weerkaatsings van die lug op die wateroppervlak kon aanskou. My waterskilderye het gegroei uit daardie sielsversterkende oomblikke.
Ook die lug en die water by Peconic Bay, waar ek en my ma, my susters en die sonsondergange oor die Baai gaan kyk het. Ons sou net op die strand rondom 'n vuurtjie of in die motor aan die strandfront in die skemer sit en kyk hoe die donker hemel van sy pienk, magentas en lemoene na die finale indigo verander. Ek dink aan die voorruit asof dit 'n raamwerk is. Ons het eintlik gekyk na die natuur se bewegende prente, of na die onderwerp van 'n skildery wat stadig, stadig beweeg.
Dan, later in die donker, rondom die strandbrand, sou ons kyk hoe die sterre een vir een verskyn. Die lug en die water was ons kunswerke, die omgewing, ons museum. Langs die waterkant sou ek oor die water museer en op die oppervlak droom.
Ek dink net aan die ander dag van die tyd toe ek die Fulbright ontvang het om in Europa in Florence te skilder. Dit sou wees dat ek vir ewig verander sal word deur die werke van Giotto, Fra Angelico, Cimabue.
Ek was destyds met my vriend Peter Hujar op reis, 'n jong onbekende fotograaf. Ons het na Londen gereis en die musea van Londen, Amsterdam Parys, besoek. By al die museums het ek poskaarte gekoop van skilderye van blomme-ruikers. Ek moes ten minste 60 of so ingesamel het. Toe ons 'n klein huisie op 'n heuwel soek met die Arno-rivier met die Duomo-katedraal van Florence sigbaar vanaf die venster van die ateljee, begin ons ons kuns doen. Die huis het 'n tuin gehad. Petrus het zinnias geplant. Later het ek hulle op 'n abstrakte manier in groot olies geskilder en ook 'n handgemaakte boek met kalligrafie gemaak van Ernst Juenger se "On The Marble Cliffs." Dit is geïllustreer deur waterverf geïnspireer deur hierdie zinnias.
Onder: Joe Raffaele in Florence op Bellosguardo voor 'n olieverfskildery, 1955-6
Het aan Bellosguardo gedink met sy siening van Belvedere en ook van die Duomo. Albei name spesifiek oor sien en skoonheid.
Die eerste beteken pragtige blik. Die tweede beteken om mooi te sien of skoonheid te sien. Ek dink ek is reg oor die definisies. Hulle is min of meer korrek. Iemand het op 'n sekere tydstip geskryf: 'Raffael se ptgs is vir diegene wat nie bang is vir skoonheid nie.'
Hierdie skoonheidsomskrywings het albei te make met hierdie lewe as kunstenaar - om skoonheid te beskryf en skoonheid te skilder deur die jare heen en weer terug te trek van die wêreld, sodat ek my skilderye kon doen soos 'n monnik in sy sel. en meditasie.
Daar, op 3 via Bellosguardo, kon die pragtige koepel van die Duomo-katedraal vanuit my ateljeewind gesien word. Daardie ateljee, 'n klein kamer waarin ek ingesit het, was soos 'n monniksel.
Die sien van die Duomo en die lewe in daardie byna tydlose tyd in Florence het 'n geestelike, metafisiese lewensbeskouing gevoed, geïnspireer en gevul wat ek van die begin af gehad het.
Die tyd wat ek in Firenze gewoon het, het my padkaart regtig geëtste. Selfs Lannis en my huis / ateljee hier in Antibes is klein en beskeie soos die villino was, met die verskil in die groot tuin en die uitsig op die see relatief naby.
Met ander woorde, dit was alles doelbewus. Niks het verspil nie, maak nie saak hoe dit was of hoe dit gevoel het nie.
Nou, vyf dekades later, woon en werk ek in 'n klein huis met uitsig op die Middellandse See, en die afgelope jaar of wat skilder ek meestal ruikers, blomme versamel uit Lannis en my tuin hier in Antibes.
Hoe die lewe alles in 'n stuk is. Een lewe. Baie opwindende, ontvouende hoofstukke.
Ek is besig met hierdie nuwe enorme werke van ruikers, hierdie crescendos, my hart en my kuns het my gebring. 'N Vriend skryf my oor hierdie nuwe werke: "Met hierdie nuutste werke het iets los en oop en vry en heerlik gebreek."
Ek voel dit ook. Hul gloeiendheid is gerusstellend. Hulle onvermydelikheid, verrassend. Alles wat ek die afgelope jaar gesê het om die onsigbare te laat sigbaar raak en uit die pad te kom om die ptg self te laat pt. Dit gebeur al oor en oor. Op sy eie. Ek is net 'n getuie daarvan.
Ek weet dit is krone — op hul manier — wat werke sluit.
10:30 AM - Sondag 22 Februarie 2009, my 76ste.
Voëls klaar, honde het geloop, soep gemaak.
Lannis in Parys.
'N Paar foto's van blomme gemaak - die boeket wat Guido my gister gegee het.
Guido, tuinier en kan-alles, 'n jong Italianer ongeveer 30 wat in Italië woon,
en kom hierheen om na la Côte te gaan werk.
'N Week of wat gelede, toe René, die tuinier, hom bring om hom voor te stel, het ek na Guido gekyk en gehoor hoe hy praat,
en ek was onverwags ontroer, soveel dat ek kon gehuil het, en selfs miskien gedoen het, maar die trane het binne gebly.
Dit was asof 'n voorouer van my op hierdie skemertyd na my gebring is.
Skakerings van 'n Italiaanse geheue van diegene wat voor JR gekom het, reageer op hul sellulêre-binne-my-Grieks-Siciliaanse refrein.
Hierdie vroeë AM, toe Lannis voorberei om op reis te gaan,
uit die hoek van my oog sien ek die nuwe ptg op die tafel,
Ek het myself in die rooi blare van die rose se blare skuiling gevind.
Dit is daar in die ptg waar ek 'n veilige hawe sal soek gedurende hierdie dae van reis in die wêreld, terwyl ek hier in die ateljee bly.
Gisteraand het die NYT se onderhoud / video met John Updike gekyk, wat verlede week op 77 jaar oud oorlede is. Die onderhoud het drie maande vroeër in Oktober plaasgevind.
Sy eerlikheid het my bekoor. Hoe 'n mens aan die einde van die pad kan wees, selfs met gevorderde kanker, moet jy so vrolik en opgewek wees.
Ek is aangeraak en hartseer oor sy vertrek. Hy het altyd 'n buitestaander gevoel, net soos Wallace Stegner. Soos ek.
Dit was dat die buitekant van die sirkel, waar die krag die ruimte gehad het om te dwaal en te ontwikkel.
Son in en uit vandag; dit wil aanhou om deur te kom. Ek wens dit sterkte toe.
Die nuwe skildery is nogal iets.
Nie 'n stryd presies nie. Dit is meer soos
'n wilde soet perd is in die ateljee
in die vorm van 'n werk-in-progress.
Die perd wil nie "gebreek word nie"
Ek wil ook hê dat hy moet weet dat ek ook
wil hê dat die aard daarvan behou moet word.
Dit is net dat ek graag sou wou ingaan
die omheining van die grense van die skildery,
soos dit in 'n groot,
hoe word dit vir 'n perd genoem?
nie 'n pen nie, nie 'n stalletjie nie, maar buite,
o ja, 'n korrel -
sodat dit sy indruk, sy reuk, asem kan laat,
sy blik, sy val, sy perd,
dit is "ons is almal een-ness" -
en dan wanneer sy beeld, sy bestaan
sal vir die wêreld besef word
om te sien in die vorm van 'n skildery,
wanneer die migrasie plaasgevind het,
dan kan die perd teruggaan in sy eie lewe
en gaan voort,
en die pas gebore skildery sal ook begin.
Is kunstenaars estetiese plantkundiges,
'n spesie wat nog nooit tevore gesien is nie, met hul nette vang,
bestudeer dit en let op die uniekheid daarvan?
Gee ons 'n aantekening van die identiteit wat ons kan herken en beskryf,
en dan, wanneer die proses voltooi is, word ons vrygestel vir besigtiging
die resultate in die vorm van 'n bepaalde kunswerk?
Miskien is hierdie aktiwiteit wat die lewe moontlik gemaak het
vir die kunstenaar in sy of haar lewe om te leef en te weet van—
Ek besef nou dat hierdie vorm van ewekansige grappies vir hierdie katalogusstuk nie uiteenlopend is met die manier waarop ek verf nie - al hierdie verskillende dele wat vorentoe kom, wat agteruit gaan, elkeen verskyn en sy omliggende vennote verras, en hierdie magdom gebeure verskyn, net soos in die lewe. En net soos in die Lewe altyd 'n 'geheel'.
Joseph Raffael het sy eerste uitstalling in 1963 van stapel gestuur en het sedertdien gereeld en wyd vertoon. Hy het die vele toekennings en pryse ontvang en was die onderwerp van Reflections of Nature deur Donald Kuspit en Amei Wallach (Abbeville Press, 1998). Sy werk kan gesien word in baie van die land se beste museums, sowel as in die Nancy Hoffman-galery in New York (www.nancyhoffmangallery.com), waar sy solo-uitstalling in November en Desember van 2009 aangebied sal word. Arvada Art Center in Denver, Colorado; die Fort Collins-museum in Fort Collins, Colorado; en die Butler Institute of Art in Youngstown, Ohio. Besoek www.josephraffael.com vir meer besonderhede en om video's van die kunstenaar by die werk te sien, plus 'n gallery werke wat aan die gang is.
Kyk die video: Painting: Five Minutes of Fine Tuning (Mei 2021).
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Joseph Raffael: ewekansige gedagtes en skilderye