Die Vryheidsoorlog in Griekeland - Verskeie
Die Vryheidsoorlog in Griekeland
Tonele uit die bloedbad van Scio.
Moderne Griekse onderwerp na die bloedbad van Samothrace.
Titel: Tonele uit die bloedbad van Scio.
Skeppingsdatum : 1824
Datum getoon: 1822
Afmetings: Hoogte 419 - Breedte 354
Tegniek en ander aanduidings: Griekse families wat op dood of slawerny wag, olie op doek
Prentverwysing: 93DE1768-1 / inv 3823
Titel: Souliote vroue.
Skrywer: SCHEFFER Ary (1795 - 1858)
Skeppingsdatum : 1827
Datum getoon: 1803
Afmetings: Hoogte 261,5 - Breedte 359,5
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - webwerf C. Jean / J. Schormans
Prentverwysing: 83EE551 / INV 7857
© Foto RMN-Grand Palais - C. Jean / J. Schormans
Titel: Moderne Griekse onderwerp na die bloedbad van Samothrace.
Skrywer: VINCHON Auguste (1789 - 1865)
Afmetings: Hoogte 274 - Breedte 342
Tegniek en ander aanduidings: Geneem uit die reservate van die Louvre om gerestoureer te word en by die uitstalling aangebied te wordGriekeland in opstand 1996-97Olie op doek
Prentverwysing: 96DE8269 / MI 150
Onder die invloed van die idees van die Franse Revolusie het Griekeland aan die begin van die XIX gestreef na sy onafhanklikheide eeu. Die leier daarvan is Alexandre Ypsilanti, assistent van tsaar Alexander.
Deur Ali, die rebel Pasha van Janina, aan te val, het die Ottomaanse sultan Mahmoud II die eerste Grieks-Turkse oorlog veroorsaak. In 1822 het die Kongres van Epidaurus die onafhanklikheid van Griekeland uitgeroep.
Vanaf 1824 is komitees van Philhellenes in Frankryk gevorm, waar Karel X teenstand van die liberale teëgekom het, maar ook deur verdedigers van die Christendom onder leiding van Chateaubriand. Liberale, in teenstelling met enige despotisme, doen 'n beroep op onwillige regerings om in te gryp terwyl vlugtelinge in Frankryk aankom.
In 1826 het Engeland en Rusland tussenbeide getree voordat hulle in 1827 deur Frankryk aangesluit het: op 27 Oktober het die alliansie van die drie moondhede die Turks-Egiptiese vloot Navarino 'n ernstige nederlaag toegedien. In 1830 word Griekse onafhanklikheid uiteindelik erken.
Delacroix se skildery illustreer die slagting van die inwoners van die eiland Scio, wat deur die Turkse leër gepleeg is in reaksie op die proklamasie van die Griekse onafhanklikheid in 1822.
Op die voorgrond, links, neem vyftien figure al die ruimte in en vorm 'n skerm in die agtergrond. Dit lyk asof teregstellings en slagoffers 'n geheel vorm. Ons kan die martelaars nouliks van die liggame vermoor wat in die geveg voorkom. Ons merk agtereenvolgens op, met dieselfde indruk van verlatenheid, die ou vrou wat sit, die dooie vrou vooraan, die vrou wat regs lê en haar kind, twee kinders aan die linkerkant verweef, die neergelegde egpaar in die middel. Regs gooi 'n tulband Moslem-soldaat, gemonteer op 'n prikkelende barokstyl, 'n oorwinnende blik op hulle. Hy dra 'n halfnaakte slagoffer (Emilie Robert), vasgebind aan die perd, na die bodem in die afgrond. 'N Opvallende kontras kom voor tussen die prag van die Turkse soldaat en die nederlaag van die Grieke. Diep binne-in voer die Turkse soldate hul slagting uit in 'n uitbarsting van geweld wat voorgestel word deur bloedspore en rook wat uit die verbrande huise opkom.
Ary Scheffer handel oor 'n gebeurtenis wat in 1803 plaasgevind het. Toe hulle hul mans sien verslaan deur die Turkse troepe van Ali Pasha van Tebelen, die Souliotes, inwoners van Souli, in Epirus, in die noordweste van Griekeland, en Christene Albanië, gooi hul kinders in die niet vanaf die top van die rotse. Om nie in die hande van die vyand te val nie, sing en dans hulle in sirkels op die rand van die afgrond voordat hulle een vir een in die afgrond spring.
Dit is Ary Scheffer se eerste groot en ambisieuse doek. Dit bevat slegs vroulike figure wat skuins gerangskik is, soos in Die vlot van die Medusa deur Géricault. Die stygende terrein aan die regterkant styg uit soos 'n rotsblok bo 'n afgrond. Die komposisie is gebaseer op twee teenoorgestelde bewegings: die vrouens draai en kyk na links waar die geveg plaasvind, maar die massa word onverbiddelik na regs in die afgrond getrek. Sodoende kan die skilder die houdings en uitdrukkings uitlig. Met 'n grasieuse en patetiese gebaar lig 'n jong meisie haar verweefde hande na die hemel, 'n ander skuil in die bors van haar moeder, half op een arm. Die desperate en smekende houding van die karakters wat deur ongeluk en onreg oorweldig word, beklemtoon die heldhaftige en dramatiese dimensie van die toneel.
Die lug is skemer, die atmosfeer is stormagtig en die berge is grillerig. Die hele landskap, vyandig en sober, staan ​​in harmonie met hierdie menslike drama.
In Vinchon se skildery oorheers die smeulende ruïnes van die verbrande huis 'n groot panorama verlig deur die warm, gloeiende gloed van die vuur en die ondergaande son. In die middel draai 'n ou Griekse man na links. Hy dra 'n donkerblou jas, broek, rooi gordel en kappies, 'n wit bloes, 'n wit en blou gestreepte baadjie en 'n tulband op sy kop. Hy hou op sy knieë, links teen hom, 'n blonde kind wat 'n rooi pet dra en toegedraai in 'n swart jas wat met rooi gevoer is. Haar linkerhand - die van 'n oorweldigende man - rus op die lyk van haar dogter en lê dood in die middel van die voorgrond. Die kaal bors is dié van 'n moeder wat borsvoed voor die slagting.
Verder, links, met die gesig na onder, die lyk van 'n dooie boer, wat steeds 'n mes in sy regterhand hou. Dit verseker die oorgang tussen die twee planne. Lyke besaai die grond links en regs.
Dit is twee skuins vlakke langs mekaar in die middel waarvan die hoofgroep in halftoon staan.
Die dood kom as die moeder borsvoed, die man is in 'n stryd, die ou vader is gebukkend onder die oorweldigende gewig van pyn. Dit is 'n oomblik van stilte vir 'n eensame en hulpelose man.
Die stille emosie gaan verder as die gebeurtenis. Die sentrale karakter, in sy pynlike meditasie, sy moedeloosheid, herinner aan sy houding aan die jong Mazet (Young Mazet se toewyding, Rolin's Autun Museum).
Die sensitiwiteit vir die lyding van mense is gebore uit die Franse rewolusie en die Ryk. In die glorieryke tydperk van die herstel het romantiese kuns, wat die politieke oortref, sy volle uitdrukking in Griekse gebeure gevind. Dit manifesteer die gemoedstoestand van die hele hedendaagse Europese intelligentsia, wat daarin reg en verkeerd sien, rede en barbaarsheid in die gesig gestaar.
Delacroix se werk is 'n tegniese uitvoering, 'n komposisie vol waaghalsigheid, wat strydig is met tradisionele formules. Dit is die romantiese verhoging, geïnspireer deur die lees van Byron, wat met klassisisme breek: "Hierdie aaklige tonele, berig Théophile Gautier, hierdie gewelddadige kleur, hierdie kwaswoede, het die verontwaardiging gewek van die klassieke wie se pruike bewe het [ ...] En die jong skilders opgewonde gemaak. "(Aangehaal deur Arlette Sérullaz in" Delacroix en Griekeland "in Griekeland in opstand, Delacroix en die Franse skilders, Parys, RMN, 1996.). Net so vurig roep Scheffer se werk meer Christenskap en beskawing op in nood in die aangesig van triomfantelike barbaarsheid, die botsing tussen brute mag en die weerlose martelaar. Vinchon is meer klassiek en meer neutraal. Die eensaamheid van sy held simboliseer die universele wanhoop, die moeder, die vaderland, die kind, die brose hoop, ontvang deur die voorvader. Hy bring drie eeue bymekaar, drie geslagte wat geoffer is.
In die drie komposisies is dit die tragiese teen die agtergrond van die huidige gebeure, die wreedheid van die slagting in die vorm van allegorie, die filhellenisme van die elite wat slaag, soos Thiers sê, waar die reaksionêre mag van Villèle misluk het.
Ontdek die ikonografiese produksie van Griekeland na die Vryheidsoorlog in die aanlyn versamelingskatalogus Griekeland, fotoalbums (1865-1892). Guimet Museum, Fotografie Departement, Parys geredigeer deur die Réunion des Musées Nationaux - Grand Palais.
Kollektief Griekeland in opstand, Delacroix en die Franse skilders: 1815-1848 , Cat.expo Paris, RMN, 1996. Barthélemy JOBERT Eugène Delacroix Parys, Gallimard, 1997. Robert MANTRAN Geskiedenis van die Ottomaanse Ryk Parys, Fayard, 1989.