Isfahan (alternatiewe spelling: Esfahan; Middel-Persies: Spahān; Klassieke Nieu-Persies: Ispahān, in moderne Persies of Farsi: اصفهان Esfahān [esfæˈhɒːn]) is die hoofstad van die gelyknamige provinsie in Iran. Dit is sowat 340 km suid van Teheran op 'n plato in die hartland van Iran geleë waar dit reeds sedert die antieke tydperk as een van die belangrikste stedelike nedersettings bestaan. Gedurende sy lang geskiedenis het 'n groot verskeidenheid geboue en monumente in Isfahan ontstaan waarvan sommige as Unesco-wêrelderfenis gelys is.
Koördinate: 32°38′N 51°39′O﻿ / ﻿32.633°N 51.650°O﻿ / 32.633; 51.650Koördinate: 32°38′N 51°39′O﻿ / ﻿32.633°N 51.650°O﻿ / 32.633; 51.650
Bevolking (Sensus van 2016)
Meesterlike Iranse baksteen-boukuns: die Si-o-seh pol of 33 Boë-brug
'n Nagaansig van Si-o-seh pol
Versierings in die Bethlehem-kerk (voltooi in 1627)
Met 'n bevolking van 2,2 miljoen is Isfahan die derde grootste stad in die land na Teheran en Mashhad. Sy metropolitaanse gebied is volgens die sensus van 2006 met 3,4 miljoen inwoners die tweede grootste in Iran na Teheran. Swaar nywerhede het in die buitewyke van Isfahan ontstaan. Net soos in ander Iranse metropole is lugbesoedeling en verkeersopeenhopings ernstige vraagstukke.
Behalwe vir sy argitektoniese juwele word Isfahan gekenmerk deur sy buitengewone ligging temidde van 'n halfdroë streek, as een van die wêreld se grootste oase-stede, op 'n hoogte van 1 590 meter bo seevlak en met 'n jaarlikse reënval van slegs 147 mm. Die lewensaar van Isfahan is die Zāyandarud, 'n rivier wat 'n uitgestrekte gebied in die westelike Zagros-streek met voldoende neerslae dreineer. Hy voorsien die groot oase in die noordoostelike Zagros-voetheuwels, met Isfahan as sy sentrum en grootste stedelike nedersetting, van water. Hier, tussen die Zagros-bergpieke en die sentrale woestynstreke van Iran, by die kruispunt van die land se twee belangrikste landskappe, is 'n hele reeks van nedersettings gevestig.
Ontwikkeling ná 1979Wysig
'n Konseptuele ontwerptekening van Isfahan City Center, die grootste winkelsentrum in Iran wat sy deure laat in 2012 geopen het
In die jare ná die Iranse rewolusie van 1979 het Isfahan se nywerheidsektor, net soos dié in ander stedelike sentra, gestagneer. Met die instelling van vyfjaarplanne ná die oorlog teen Irak vanaf 1988 het Isfahan se ekonomie sy groeipad hervat. So is die staalbedryf saam met die hoëtegnologie-sektor en vliegtuigvervaardiging uitgebrei; die tradisionele tekstielbedryf is nuwe lewe ingeblaas met die vervaardiging van groter hoeveelhede sintetiese vesels, alhoewel klerevervaardiging in die algemeen 'n agteruitgang beleef het; die vervaardiging van sement en ander boumateriale het, net soos voedselverwerking en die vervaardiging van ander verbruikersgoedere, sy status as een van die kernbedrywe gehandhaaf; terwyl die chemiese en petrochemiese bedryf, naas leervervaardiging en masjienbou, sterk groei getoon het. Om die doeltreffendheid van plaaslike nywerhede te verhoog, is 'n tiental industriële sones (šahrak-e ṣanʿati) buite groter nedersettings naby Isfahan gevestig.
↑ Encyclopædia Iranica: Isfahan i. Geography. Besoek op 8 Mei 2017
↑ Encyclopædia Iranica: Isfahan xiv. Modern Economy and Industries (2) Isfahan City. Besoek op 8 Mei 2017
Wikimedia Commons bevat media in verband met Isfahan.
(en) Toerisme-inligting oor Isfahan op Wikivoyage
(en) “ISFAHAN”. Encyclopædia Iranica. URL besoek op 13 April 2019.
(en) “Eṣfahān”. Encyclopædia Britannica. URL besoek op 13 April 2019.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Isfahan&oldid=1974743"
Last edited on 13 April 2019, at 21:10