Dit was die enigste keer in die driejarige oorlog dat die Boere daarin kon slaag om 'n Britse generaal aan te keer en dit terwyl die verskroeide aarde beleid met sy konsentrasiekampe en die afbrand van Boere wonings 'n hoogtepunt bereik het.
De la Rey was egter nie 'n man van vergelding nie. Hy het met Methuen gepraat en besluit om hom nie net vry te laat nie, maar ook te sorg dat hy na Klerksdorp gebring word waar hy behandeling kon ontvang.
Die meeste van De la Rey se offisiere en manskappe was glad nie hiervoor te vinde nie. Hy het onmiddellik 'n krygsraad belê toe hy van dié ontevredenheid te hore kom.
Hy het lank en hard met sy manne gepraat en dit duidelik gestel dat dit Christene nie betaam om wraak te neem nie. Daarom laat hy die man vry wat sy huis afgebrand en daarvoor gesorg het dat sy vrou in 'n wa voor die Britse invalsmag moet vlug.
Een van die ander leiers van die Rebellie, generaal Manie Maritz, het eers in 1924 na Suid-Afrika teruggekeer. Hy is tot drie jaar tronkstraf gevonnis. Hy sou slegs 'n paar maande hiervan uitdien voordat die Pakt-regering, waarvan generaal Kemp 'n lid was, hom vrygelaat het.
Skaars twintig jaar later, terwyl die Tweede Wêreldoorlog vir groot verdeeldheid onder die bevolking van Suid-Afrika gesorg het, was die regering van generaal Jan Smuts weer in 'n netelige posisie.
Verskeie Afrikaners wou die oorlog aangryp as 'n geleentheid om hul ideaal van 'n onafhanklike republiek te verwesenlik. Met dade van geweld en sabotasie is geprobeer om die oorlogspoging in die wiele te ry en 'n klimaat vir 'n staatsgreep te skep.
Nazi-gesindes - soos die berugte Robey Leibbrandt en sy Nasionaal- Sosialistiese rebelle - is in hegtenis geneem. Lede van die Ossewa- Brandwag, onder wie advokaat John Vorster, 'n latere premier van Suid-Afrika, is ook geïnterneer.
Toe die Nasionale Party in 1948 aan die bewind kom, is Leibbrandt en vyf van sy makkers vrygelaat. Veral Engelssprekende Suid-Afrikaners het heftig teen dié besluit te velde getrek.
Maar baie mense het ook teruggedink aan die woorde van Johannes van der Walt, die wêreldbekende stoeier en makker van Leibbrandt, wat in 1942 in die rug geskiet is toe hy vir die Polisie wou vlug. Hy is tien maande later, op 23 Maart 1943, in sy huis in Westdene, Johannesburg, op 34-jarige ouderdom dood.