Die onbeskryflike genade wat deur ontbering en verdrukking na ons gekom het, kan ons tog nie onaangeraak laat nie (2 Kor 6). Kan 'n mens ooit dink hy verstaan God of die omvang van sy bemoeienis met mense? (Job 38 en Ps 107). Die Een wat die mosterdsaad laat groei, is ook die Een wat die storms stilmaak. Bedaar! Hy is in beheer! (Mark 4)
Job 38:1-11 – God gee om vir Job en stel sy lyding in perspektief
Psalm 107:1-3, 23-32 – Loof die Here want sy liefde het geen einde nie
23Party het met skepe die see bevaar
en hulle bestaan
op die groot waters gemaak.
24Hulle het die werk van die Here
sy wonderdade op die diep waters.
25Op sy bevel het 'n stormwind
en die golwe opgejaag.
26Die skepe het hemelhoog gestyg
en na die dieptes afgeduik.
Die bemanning was radeloos van angs
27en het soos dronk mense
gesteier en gewaggel;
al hulle seemanskuns
het niks gehelp nie.
28Maar in hulle nood het hulle
en Hy het hulle veilig
uit hulle ellende gelei.
29Hy het die stormwind stilgemaak,
en die golwe van die see het bedaar.
30Die seevaarders het hulle verheug
oor die kalmte.
God het hulle veilig gelei
na die hawe waar hulle wou kom.
31Hulle moet die Here loof
32Hulle moet van sy grootheid getuig
in die volksvergadering,
in die byeenkoms van die leiers.
Markus 4:35-41 – Niks kan die dissipels skade aandoen terwyl Jesus by hulle is nie.
Die wind het gaan lê en daar het 'n groot stilte gekom. 40Toe sê Hy vir hulle: "Waarom is julle bang? Het julle dan nie geloof nie?" 41Hulle is met groot ontsag vervul en het vir mekaar gesê: "Wie kan Hy tog wees dat selfs die wind en die see Hom gehoorsaam"?
Korintiërs 5:11-6:13 – Ambassadeurs van die versoening
Paulus sit sy beskrywing van die evangelie en die impak daarvan in ons lewe voort deur te fokus op Christene as nuwe mense of skeppings van God (5:11-6:13) wat die bediening van die versoening ontvang het en nou God se gesante of ambassadeurs is.
Hy doen dit teen die agtergrond van sy teenstanders wat beswaar maak teen sy bediening. Sommige skryf hom af as te emosioneel (in geestesvervoering) en ander dat hy te intellektueel (by ons verstand) is. Praat nou van 'n "catch 22" situasie! Hy antwoord daarop deur te wys dat innerlike bedoelings belangriker is as uiterlike prestasies, hoewel daar darem ook baie van sy prestasies is waarop hulle trots sou kon wees. Dit is die liefde van Christus wat hom dring – en nie die oorweging van geldmaak wat by sy teenstanders die hoofmotivering was nie (2:17).
Daardie liefde van Christus is so 'n groot werklikheid vir hom dat niks belangriker is as Hy nie, en omdat die evangelie vir alle mense bedoel is, kan Paulus nie anders as om net daarvoor te lewe nie. Let op die ooreenkomste met die beskrywing van sy roeping in 1 Kor 9:19-23 – "vir almal het ek alles geword om in elk geval sommiges te red". Redding is natuurlik nie vanselfsprekend nie, omdat mense in geloof op die aanbod van versoening moet reageer. Maar Paulus doen alles wat hy moontlik kan om God se aanbod van versoening by mense uit te bring.
Paulus spel dan die praktiese implikasies hiervan uit. Hierdie genade van God, die aanbod van die versoening, is so 'n groot gawe dat dit omhels moet word, anders kan dit heeltemal verniet wees. Dit tref dat hierdie genade van God vir Paulus so belangrik is, dat hy, soos iemand een keer gesê het, eintlik in die "opposite spirit" lewe, dws: al word hy bedroef, hy is altyd opgeruimd; al is hy arm, is hy bly dat hy ander mense ryk maak (vers 10). Dit is die paradoks van die Christelike bediening – die dood van die bedienaar is die lewe van die wat bedien word. Hy stel dit dus as sy eer om ten spyte van belediging en minagting betroubaar te wees (vers 8), want God se genade en Christus se liefde het hom van binne verander.
Aan die gemeente van God in ………………………………………….. en aan almal wat aan die Here behoort:
2 Korintiërs 1:1-2
Lied 107:1,2,12 (Tweede melodie)
Die almag van God kom na vore in die ander tekste vir hierdie Sondag.
In die persoon van Jesus wat 'n storm stilmaak sodat gevra word: Wie is Hy tog?" en in God se antwoord aan Job wat dien as antwoord op Job se "Waarom Here"- vraag.
Geloofsbelydenis Sing Lied 499:1,2,3 as geloofsbelydenis
F33. "In My Hart"
Epiklese Outeur: Henri Nouwen
(Uit: Gebedeboek met liturgiese voorstelle. Saamgestel deur die Sinodale Eredienskommissie van die Oos-Kaap Sinode van die NG Kerk. Datum onbekend, p40)
Skriflesing: 2 Korintiërs 6:1-13
Fokus op die verhaal van die bediening van Paulus en brei uit op sy toewyding en die vrug daarvan. [Hier is 'n pragtige prent van Paulus en sy lewe; Die prentjie van Paulus en Silas wat hier gebruik kan word]
Paulus is gebore in Tarsus in Silisië (Hand 22:3, 28; Fil 3:5) tussen ongeveer 1 tot 5 n.C. (Robinson). Volgens Hieronymus was sy familie van Galiléa, maar het in 4 v.C. na Tarsus verhuis. Hy was dus 'n Jood, met die Hebreeuse naam Saulus (dit beteken begeer), uit die stam van Benjamin, maar het ook Romeinse burgerskap gehad, met die Latyns-Romeinse naam Paulus (dit beteken klein), vermoedelik weens sy verblyf in Tarsus. Dit is moontlik dat sy pa 'n slaaf van 'n Romeinse burger was, dat dié hom vrygelaat het, en hy op dié manier self burgerskap verkry het. Daar is egter nie meer inligting daaroor beskikbaar nie.
Terug na sy kinderlewe: Sy familie het kort na sy geboorte na Jerusalem verhuis, waar hy grootgeword en opgevoed is aan die voete van die Fariseër Gamaliël (Hand 22:3). Hy was goed bekend met die situasie in Jerusalem, en die Jode het sy storie goed geken (Hand 26:4 vv). Sy pa was immers ook 'n Fariseër (Hand 23:6). Trouens, hy was 'n vertroueling van die priesterhoofde.
Hoewel Paulus 'n bietjie jonger as Jesus was, moes hy dus waarskynlik baie bewus gewees het van die gebeure rondom Jesus in dié se verhoor in Jerusalem, soos sy betrokkenheid by die steniging van Stefanus 'n paar maande later getuig.
As vurige Jood was hy egter aanvanklik 'n vervolger van die Christene (Hand 7:58; 8:1–3; 9:1; Gal 1:14). Sy leermeester se gematigde optrede (Hand 5:34) het nie sy gedrag bepaal nie.
Op pad na Damaskus het egter die groot ommekeer gekom (Hand 9) in die vroeë 30er jare n.C. Hy begin om Christus te verkondig (Hand 9:20–25), word na Tarsus gestuur toe daar 'n opstand teen hom kom (Hand 9:30), en vertoef 'n tyd in Arabië (Gal 1:17). Drie jaar later besoek hy vlugtig Jerusalem (Gal 1:18) en gaan van daar weer terug na Sirië en Silisië (Hand 9:30; Gal 1:21).
'n Geruime tyd later, ongeveer 10 jaar, gaan Barnabas hom in Tarsus soek en bring hom na Antiogië in Sirië (Hand 11:25–26), waar hulle 'n tyd lank saam arbei. Dit is moontlik dat Paulus in sy tyd in Tarsus gemeentes in Sirië en Silisië gestig het, hoewel dit nie met sekerheid gesê kan word nie (Hand 15:41).
Hierna volg Paulus se beroemde wêreldsendingreise, waarvoor hy nie net direk na sy bekering in die tempel in Jerusalem geroep is nie (Hand 22:17–21), maar in Antiogië deur die gemeente en die Here self afgesonder word (Hand 13:1–3). Sy reise begin ongeveer 48 n.C.
1. Saam onderneem hy en Barnabas die eerste sendingreis na Siprus en Klein-Asië (Hand 13:4–14:28), en saam word hulle na Jerusalem gestuur om die eerste groot kerkvergadering namens Antiogië daar by te woon (Hand 15).
2. Nou volg die tweede sendingreis, met Silas en later Timoteus en Lukas as medewerkers, na Klein-Asië, Masedonië en Griekeland (Hand 15:36–18:22) en 'n jaar en 'n half verblyf in Korinte, waar hy die 2 briewe aan Tessalonika skrywe.
3. Die derde reis gaan deur dieselfde streke (Hand 18:23–21:16), met onder andere meer as twee jaar in Efese, waar hy die briewe aan Korinte skrywe.
Dan gaan hy terug na Jerusalem, waar hy voor die Sanhedrin verskyn, na Sesarea gestuur word, en twee jaar lank gevange bly (Hand 21:17–26:32).
Van daar word hy na Rome gestuur, waar hy ook twee jaar lank gevange gehou word (Hand 27 en 28).
Daar is 'n moontlikheid dat Paulus toe vrygelaat is en van die reeds genoemde gebiede weer besoek (1 Tim 1:3 [geskryf uit Masedonië]; Tit 1:5 [die brief veronderstel 'n besoek aan Kreta]), en selfs ook Spanje (Rom 15:24), hoewel laasgenoemde nie histories bevestig kan word nie (Gonzales).
Maar hy word, moontlik in 'n tweede gevangenskapsverblyf in Rome, tereggestel (2 Tim 4:6–8) in die middel 60er jare n.C.
Voor sy vyftigste verjaardag het J Oswald Sanders so erg aan artritis gely dat hy skaars uit die bed kon kom. Hy moes eintlik op vroeë pensioen gaan. Hy het nie. Inteendeel, ten spyte van sy lyding het die mees produktiewe jare van sy lewe eers toe begin.
Op vyftig het Sanders 'n suksesvolle loopbaan as prokureur in Nieu Zeeland laat vaar om die China Inland Mission (deesdae die Overseas Missionary Fellowship) te lei. Na verskeie geseënde jare aan die spits van dié organisasie het hy afgetree. Net om toe die uitvoerende direkteur van 'n Christelike kollege te word. Toe het hy weer afgetree.
Sanders het twee keer 'n vrou aan die dood afgestaan. Dalk was dit nou, met sy tweede aftrede, tyd om tot rus te kom. Eerder as om dit stadiger te vat, het hy nou eers spoed opgetel. Sy laaste twintig lewensjare het hy as spreker opgetree, reg rondom die wêreld, gemiddeld meer as 300 lesings per jaar. Respek en waardering vir hom het gegroei, hoewel hy nooit die kalklig gesoek of sy loopbaan wou beskerm nie. Oswald Sanders was ten tye van sy dood byna negentig en besig om aan 'n boek te werk.
Ons ontvang die genade van God met 'n belangrike doel: om dit passievol met ander te deel. God se genade bring ons in 'n lewende verhouding met Vader, Seun en Heilige Gees. Hierdie verhouding verander ons lewe. Ons word deur Jesus Christus kinders van die lewende God, en vanuit hierdie nuwe familie word ons identiteit gestempel.
Daarom lewe ons nie meer vir onsself nie, maar vir God.
Deel van ons identiteit in Christus is dat ons 'n nuwe roeping ontvang. Ons roeping is om God se genade te deel met die mense rondom ons. Ons is geroep om dit met passie te doen.
Paulus was 'n passievolle mens. Hy het met passie die kerk vervolg. Jesus stuit hom in sy spore op pad Damaskus toe. Só word die koers van sy lewe verander. Nou leef hy vir God, met die roeping om God se genade met die mense rondom hom te deel.
Paulus het hierdie roeping ernstig geneem.
Wanneer ons Paulus in die 2 Korintiërsbrief ontmoet, is hy onder druk.
Greg Nanee (soos aangehaal in Bybel-Media se preekriglyn vir hierdie teks, 2011-12) verduidelik hierdie brief se konteks as volg:
Verbeel jou jy waag jou lewe om die genade van God bekend te maak in 'n wilde en wettelose stad genaamd Korinte. Jy is die eerste persoon wat die goeie nuus aangaande Jesus hier verkondig en jy werk vir jare daar. Dag en nag gee jy jou alles om mense te oortuig en te bekeer. Ure en ure spandeer jy om die nuwe Christene se gewoontes te verander. Dit is 'n moeisame proses om koninkrykgewoontes in die plek te stel van ou gewoontes. Ten spyte van al die moeite raak jy bitter lief en geheg aan hierdie mense. Daar heers 'n baie spesiale band. God het hulle op jou hart geplaas. Jy gaan vir 'n ruk weg van hulle af en jy plaas betroubare leiers in beheer.
Na 'n tyd kry jy terugvoer van 'n paar terugslae en skryf jy 'n brief vir hulle oor vrae wat hulle het. Terwyl jy weg was, het daar 'n paar flinke valse predikers in Korinte begin optree en jou werk ondermyn. Hulle het jou as 'n swakkeling afgemaak en jou van onegtheid beskuldig. Hulle reken ook dat jy nie 'n ware apostel is nie omdat jy nie een van die twaalf was nie. Hulle verwys ook na jou lewe voor jy bekeer is.
Die gemeente van Korinte begin nou hierdie ouens glo en draai nie net teen jou nie, maar ook die evangelie wat jy daar oorgedra het. Ná dit kom besoek jy weer die gemeente, maar dit het nie goed afgeloop nie. Na jou terugkeer skryf jy 'n ernstige brief aan hulle. Daaroor voel jy later spyt, maar hoor dat dit tog sekere mense geraak het. Hoop keer terug in jou hart.
Intussen stuur jy vir Titus om te gaan kyk wat aangaan terwyl jy 'n ander gemeente bedien. Jy kan die gewag nie meer verduur nie en wys 'n gulde geleentheid van die hand om Troas te bedien deur na Masedonië en Korinte te reis. Jy wil dinge regstel. Op pad daarheen ontmoet jy vir Titus en hy gee jou goeie nuus. Daar was baie goeie herstel. Hoop vlam op. Dis tyd vir 'n tweede brief voor jou derde besoek. So, nou skryf jy jou tweede brief aan die gemeente van Korinte.
Waaroor gaan die lewe wat ons verhouding met God deur Jesus Christus van ons vra? Wat dryf ons? Wat skep die passie in ons om vir God te leef en werk? Wat vuur ons aan?
Die risiko is dat mens die genade van God tevergeefs mag ontvang (1). Tevergeefs verwys hier na die gevaar dat die genade nie 'n aktiewe, lewensveranderende krag in jou lewe word nie. Die genade wil jou aanvuur. Wat veroorsaak dat dit gebeur?
Paulus skryf in ons teks oor drie motiewe:
'n Aanhaling uit Jesaja oor die kairos-moment, die regte tyd, moedig ons aan om dag vir dag die evangelie passievol te beliggaam:
Paulus dring by ons aan om in die lig van die evangelie oor ons lewe na te dink. Ons moet vra hoe God by ons persoonlik aanwesig is, en wat God deur ons doen. God gee vir elkeen van ons 'n roeping, en ook vir ons as gemeente gesamentlik 'n roeping. Ons moet leer om vanuit hierdie roeping te leef, en ons keuses daaraan te oriënteer. Die liefde van Christus dring ons (5:14) en ons moet daagliks die regte ding doen om hierdie roeping te beliggaam.
Paulus en die Korintiërs ken mekaar goed. Hulle verhouding het byna skipbreuk gely, maar daar lê 'n nuwe fase van herstel vir hierdie verhouding voor. Nou gebruik hy die voorbeeld van sy eie lewe om hulle aan te spoor om die Here te dien. Hy is iemand wat kies om te doen wat God vra. Hy leef met onderskeiding, reageer op sy roeping, en voer dit met passie uit.
Sy identiteit as dienaar van God die allesoorheersende motief in sy lewe geword het (4)
Hy geleer het om geduldig (4), onberispelik, met begrip verdraagsaamheid en vriendelikheid op te tree (6)
Hy ontdek het sy roeping kan net in die liefde van God, in gemeenskap met die Heilige Gees, deur woorde van waarheid, en deur die krag van God gedoen word (6-7)
Die wapen vir aanval en verdediging nie die selfregverdiging van die ou mens is nie, maar die doen van die wil van God (7)
Op 'n aangrypende manier word die misverstande en wanvoorstellings waaraan die Here se gestuurdes blootgestel word in verse 8-10 uitgespel. Ook hier het Paulus geleer om geduldig te wees. Die swaarkry en misverstand word 'n geleentheid om – as mens verstandige keuses maak – net groter en meer integriteit in jouself te laat groei.
Paulus is 'n goeie voorbeeld van hoe die roeping van God 'n mens se lewe oorneem. Baie mense vrees dat dit met hulle sal gebeur. Hulle is bang dat God hulle iewers in 'n hoek sal vasdruk as hulle vir God "ja" sê. Hulle is bang dat dit oneindige ellende sal lei. Daarom kies hulle liewer teen God se roeping en vir 'n gemaklike lewe.
Daar is sommige mense wat so lewensontwortelende roeping van God ontvang. Ander mense word deur God vernuwe om totaal nuut in hulle omgewing te lewe. Hoe ook al, ware lewensgeluk en vervulling lê in die doen van God se roeping. Buite God se wil vir jou lewe kan mens nooit ware vervulling smaak nie.
Mens se roeping gaan ook deur fases. Oswald Sanders het 'n suksesvolle regspraktyk gehad. Dit het die platform geword vir die twee fase van sy roeping: sending na China. Wat hom weer gevorm het vir die derde fase: opleiding en toerusting. Wat tot die laaste groot fase in sy lewe gelei het: internasionale spreker en mentor.
Ons het die voorbeeld van ander nodig wat ons help verstaan hoe om ons eie roeping te beliggaam.
"Oop harte" veronderstel die vermoë om te reageer op ander mense – op wie hulle is en wat hulle benodig. "Oop harte" neem ander ernstig, en doen moeite om 'n medemens vir ander te wees.