Resensie: Deel 42 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Aboriginale geskiedenis is 'n jaarlikse tydskrif wat interdissiplinêre historiese studies bevat oor die interaksies van Aboriginal en Torres Strait Islander met nie-inheemse mense. Dit bevorder die publikasie van inheemse mondelinge tradisies, biografieë, tale, argief- en bibliografiese gidse, voorheen ongepubliseerde manuskripverslae, kritiek op aktuele gebeure, en navorsing en resensies op die gebied van antropologie, argeologie, sosiologie, taalkunde, demografie, regte, aardrykskunde en kultuur , politieke en ekonomiese geskiedenis. Die tydskrif verskyn sedert 1977.
Die tydskrif word mede-uitgegee deur Aboriginal History Inc., 'n uitgewersorganisasie wat gebaseer is in die Australiese Sentrum vir Inheemse Geskiedenis, Research School of Social Sciences, The Australian National University, Canberra.
Besoek aboriginalhistory.org.au vir meer inligting oor Aboriginal History Inc. Aboriginale geskiedenis tydskrif is verbind tot die hoogste etiese standaarde in akademiese navorsing en publikasie. Ons is veral bedag op die spesifieke etiese praktyke vir die onderneem van navorsing en publikasie met betrekking tot Australiese inheemse mense.
Eienaarskap en bestuur
Aboriginal History Inc. is 'n uitgewersorganisasie gebaseer in die Australiese Sentrum vir Inheemse Geskiedenis, Research School of Social Sciences, The Australian National University, Canberra. Dit word bestuur deur 'n redaksie wat drie keer per jaar vergader. Die korporasie hou ook 'n algemene jaarvergadering.
Die direksie is verantwoordelik vir alle tydskrifuitgawes en besigheidsbesluite. Die Raad oorweeg en bekragtig alle manuskripvoorstelle wat deur die redaksie vir die tydskrif ingedien is.
Aboriginale geskiedenis tydskrif het 'n redaksiespan van vier wat verantwoordelik is vir die daaglikse redaksionele werk: 'n senior en mede-redakteur vir tydskrifartikels en 'n senior en mede-redakteur vir boekresensies.
Aboriginale geskiedenis tydskrif word mede-gepubliseer deur ANU Press en Aboriginal History Inc. Medepublikasies is ook onderhewig aan die verklaring van ANU Press Publishing Ethics and Publishing Malpractice.
Aboriginal History word een keer per jaar in Desember gepubliseer. Spesiale uitgawes kan ook binne of buite die normale publikasiekedule van die tydskrif gepubliseer word.
Volledig oop toegang tot wetenskaplike publikasie word onmiddellik na publikasie vryelik beskikbaar gestel. Skrywers moet saamstem met hierdie beleid met oop toegang, wat onbeperkte toegang tot en hergebruik van alle gepubliseerde artikels moontlik maak, met gepaste erkenning en aanhaling.
Gebruikers word toegelaat om die materiaal in gedrukte of elektroniese formaat te kopieer en te versprei en voort te bou op die materiaal, sonder dat verdere toestemming of fooie vereis word, mits gepaste krediet gegee word. Die kopieregblad van die tydskrif sal meer inligting bevat oor die spesifieke kopieregvoorwaardes van spesifieke publikasies.
Kopiereg en lisensiëring
Aboriginal History Inc. behou kopiereg op alle gepubliseerde tydskrifte en die Aboriginal History Inc. -logo.
ANU Press behou kopiereg op alle tydskrifuitlegte en omslagontwerpe wat deur ANU Press geskep is. Waar ANU Press nie hierdie inhoud geskep het nie, word dit op die kopieregblad van die publikasie aangedui. ANU Press behou ook die outeursreg van alle ANU Press -logo's en die ANU Press -webblaaie.
Skrywers behou kopiereg op hul papiere, tensy anders ooreengekom of vermeld.
Skeppers van visuele en ander materiaal behou kopiereg op hierdie materiaal, insluitend foto's, kaarte, kunswerke, grafika, video, klank of enige ander materiaal wat in 'n aanlynpublikasie ingesluit kan word.
Toestemming moet verkry word om inhoud wat nie onder 'n Creative Commons -lisensie gepubliseer is nie, te hergebruik of waar die gebruik van inhoud nie onder hierdie lisensie gedek word nie.
Af en toe toelaes (bv. Kulturele Fonds -toelaes in 2015 en 2017 van die Copyright Agency), Kopieregagentskappe vir die gebruik van kopieregmateriaal en oorbetalings van RMIT en ANU Press vir die verkoop van publikasies van Aboriginal History Inc.
Daar word geen fooie gehef vir outeurs vir die publisering van werk in Aboriginale geskiedenis joernaal.
Aboriginale geskiedenis joernaalmanuskripte word deur deskundiges en akademici op die terreine of dissiplines wat relevant is vir die onderwerp van die manuskrip wat hersien word, deur eweknieë beoordeel. 'N Streng dubbelblinde ewekniebeoordelingsproses word vir alle artikels gebruik.
Die ewekniebeoordelingsproses is regverdig, objektief en deursigtig. Waar daar 'n moontlike botsing van belange is, word van eweknie -beoordelaars verwag om hulself uit die kommissie te verwyder. (Sien verantwoordelikhede vir eweknie -beoordelaars en belangebotsings hieronder.)
Respek vir inheemse morele regte en intellektuele eiendom
Aboriginale geskiedenis tydskrif het baanbrekerswerk gemaak in interdissiplinêre historiese studies oor die interaksies van Aboriginale en Torres Strait-eilandbewoners met nie-inheemse mense, hoofsaaklik in Australië, maar ook transnasionaal. Dit bevorder die publikasie van inheemse mondelinge tradisies, biografieë, tale, argief- en bibliografiese gidse, voorheen ongepubliseerde manuskripverslae, kritiek op aktuele gebeure, en navorsing en resensies in die verwante velde van antropologie, argeologie, sosiologie, taalkunde, demografie, regte, geografie en kulturele, politieke en ekonomiese geskiedenis.
Ons model ons benadering tot publikasie op twee riglyne wat ontwikkel is deur die Australian Institute of Aboriginal en Torres Strait Islander Studies:
Etiese publikasie-riglyne (beskikbaar by aiatsis.gov.au/aboriginal-studies-press/getting-published/ethical-publishing-guidelines)
AIATSIS-riglyne vir etiese navorsing in Australiese inheemse studies (beskikbaar by aiatsis.gov.au/research/ethical-research/guidelines-ethical-research-australian-indigenous-studies)
Aboriginale geskiedenis tydskrif neem alle bewerings van onbehoorlike navorsingsgedrag of skending van die outeursreg en morele regte van inheemse mense baie ernstig op.
Plagiaat en akademiese wangedrag
Aboriginale geskiedenis journal neem alle bewerings van akademiese wangedrag rakende ingediende manuskripte of gepubliseerde referate ernstig op.
Daar word van beoordelaars of raadslede verwag om alle vermoedelike gevalle van wangedrag of plagiaat in 'n ingediende manuskrip aan die publikasieredakteur of redaksie te rapporteer met voldoende inligting en bewyse om 'n ondersoek te begin. Waar plagiaat of wangedrag geïdentifiseer word, Aboriginale geskiedenis journal sal onmiddellik optree om die publikasie van die betrokke manuskrip op te skort en alle bewerings te ondersoek totdat 'n verduideliking en 'n suksesvolle besluit of gevolgtrekking gemaak is.
As 'n lid van die publiek 'n geval van plagiaat of akademiese wangedrag vermoed in een van die artikels, boekresensies of ander inhoud in Aboriginale geskiedenis joernaal, moedig ons hulle aan om Aboriginal History Inc. onmiddellik in kennis te stel.
Enige bewerings sal deur die Aboriginal History Inc. -redaksie hersien word. Ons ondersoek sal insluit om die outeur/redakteur van die vermeende manuskrip of papier te kontak om verduideliking te kry, met uiteensetting van die onderskeie klagte of eise.
Om in te publiseer Aboriginale geskiedenis tydskrif, moet outeurs seker maak dat hul ingediende manuskrip aan spesifieke vereistes vir kwaliteit wetenskaplike publikasies voldoen.
Die skrywer moet waarborg dat:
Die ingediende manuskrip is oorspronklik, is nog nie voorheen gepubliseer nie en word nie oorweeg om elders in gedrukte of elektroniese vorm te publiseer nie.
Die bron van kopieregmateriaal in ingediende manuskripte is erken, aangehaal of aangehaal, en die regte toestemming is verkry om sodanige kopieregmateriaal te gebruik.
Die werk bevat geen lasterlike materiaal nie.
Alle belange, befondsing of affiliasies wat 'n uitwerking op navorsingsbevindinge en die onpartydigheid van die ingediende manuskripte kan hê, word bekend gemaak.
Hulle verstaan ​​die lisensievoorwaardes wat op hul gepubliseerde referate geld.
Die ingediende manuskripte is ten opsigte van werk wat op 'n etiese en verantwoordelike wyse uitgevoer word en in ooreenstemming is met alle relevante wetgewing.
Die ingediende manuskripte bevat slegs akkurate en betroubare data.
Skrywers moet verseker dat alle persone wat 'n beduidende bydrae gelewer het tot die ontwerp, ontwerp, uitvoering of interpretasie van die voorgelegde manuskrip, as mede-outeurs gelys word.
As ander aan sekere inhoudelike aspekte van die ingediende manuskrip deelgeneem het, moet hulle erken word of as bydraers gelys word. Die ooreenstemmende skrywer moet seker maak dat alle toepaslike mede-outeurs die finale weergawe van die ingediende manuskripte gesien en goedgekeur het en ingestem het dat dit vir publikasie voorgelê word.
Alle outeurs moet ook in die ingediende manuskrip alle bronne van finansiële ondersteuning vir die projek waaroor die ingediende manuskrip geskryf is, openbaar om die lesers in te lig oor wie navorsing befonds het en oor die rol van die befondsers in die navorsing.
Verantwoordelikhede van eweknie -beoordelaars
Ewekniebeoordelaars is 'n noodsaaklike deel van die tydskrif se wetenskaplike publikasieproses. Hulle help die uitgewer om te bepaal watter publikasies waarde toevoeg tot die wetenskaplike debat en verseker die integriteit van die wetenskaplike verslag. Vanweë die belangrike rol wat eweknie -beoordelaars speel, is dit noodsaaklik dat beoordelaars op 'n etiese en verantwoordbare manier beoordelings doen.
Dit is die beoordelaar se verantwoordelikheid om:
Maak seker dat hulle betyds 'n resensie kan teruggee.
Verklaar enige belangebotsing voordat u 'n manuskrip vir hersiening aanvaar.
Maak seker dat mededingende belange aan die redaksie verklaar word voordat u 'n manuskrip vir hersiening aanvaar.
Lees die volledige manuskrip en gee terugvoer oor alle artikels.
Respekteer die vertroulikheid van die ewekniebeoordelingsproses en moenie inligting wat tydens die proses verkry is, gebruik vir hul eie of ander se voordeel nie, of om ander te benadeel of te diskrediteer nie.
Moenie iemand anders by die hersieningsproses betrek sonder om eers toestemming van die redaksie te verkry nie.
Wees onbevooroordeeld oor die oorwegings met betrekking tot die nasionaliteit, godsdienstige of politieke oortuigings, geslag of ander kenmerke van die outeurs, die oorsprong van 'n manuskrip of kommersiële oorwegings.
Stel die redaksie in kennis as hulle bevind dat hulle nie oor die nodige kundigheid beskik om die relevante aspekte van die manuskrip te beoordeel nie.
Stel die redaksie in kennis as hulle onmiddellik 'n oortreding van navorsing of publikasie -etiek vermoed.
Stel 'n verslag op vir die tydskrifredakteur wat die sterk- en swakpunte van die manuskrip identifiseer, en gee advies oor hersienings, wysigings, byvoegings of weglatings wat hulle dink nodig is om die manuskrip te verbeter, en adviseer die redaksie om die manuskrip te aanvaar, te hersien of te verwerp.
Aboriginale geskiedenis tydskrif gebruik 'n streng dubbelblinde ewekniebeoordelingsmodel. Hierdie model verseker dat die skrywers nie hul beoordelaars ken nie, en ook nie die beoordelaars die skrywer (s) nie. Skrywers kan moontlike beoordelaars aan die Aboriginal History Journal Editor voorstel, maar hulle word nie daarvan bewus gemaak of hierdie beoordelaars gebruik is nie.
Aboriginale geskiedenis tydskrif onderneem om moontlike belangebotsings te verwyder, ongeag of dit voor of na publikasies geïdentifiseer word, en verwag dat ons redakteurs, skrywers, redaksielede en beoordelaars ook bedag sal wees op sulke kwessies.
Sulke konflikte kan ontstaan ​​as gevolg van indiensneming, konsultasies, eienaarskap van aandele, affiliasies, honoraria, betaalde getuienis van deskundiges, befondsingsreëlings of finansiële besittings, of toelaes, patentaansoeke/registrasies wat kommer kan veroorsaak oor moontlike vooroordeel in navorsingsbevindinge of redaksionele besluite.
Potensiële belangebotsings moet so vroeg moontlik bekend gemaak word. As 'n moontlike botsing van belange geïdentifiseer word, moet die betrokke party die belang aan die Senior Journal Editor of die Redaksie verklaar en hulself uit die proses verwyder terwyl die konflik ondersoek word. In die besonder:
Verklaar of hulle 'n botsing van belange het wanneer hulle 'n manuskrip vir oorweging ontvang.
Maak seker dat outeurs en beoordelaars moontlike belangebotsings rapporteer wat hul navorsingsbevindinge en gevolgtrekkings kan beïnvloed, of beskou word as beïnvloed.
Stel prosesse in vir die hantering van voorleggings van hulself en ander lede van die redaksie.
Maak seker dat geen kommersiële, advertensie- of borgskapsreëlings enige invloed uitoefen op redaksionele besluite nie.
LEDE VAN REDAKSIESPANE/RADE
Lede van die redaksie sal enige belangebotsing verklaar voordat hulle 'n standpunt in die raad aanvaar, ten tyde van indiening, hul belang verklaar as hulle hul eie werk wil publiseer deur Aboriginale geskiedenis joernaal.
Skrywers sal moontlike belangebotsings wat uitgelê kan word om die resultate of interpretasie van hul ingediende manuskrip te beïnvloed, aan die Journal Editor verklaar wanneer hulle 'n manuskrip indien.
Resensente sal moontlike belangebotsings aan die Book Review Editor verklaar voordat hulle 'n hersiening onderneem.
Intrekkings en regstellings
As 'n fout of 'n geval van akademiese wangedrag eers na publikasie opgespoor word, word 'n terugtrekking of regstelling so spoedig moontlik uitgevoer.
Skrywers en ander belangstellendes moet foute of onakkuraathede in die amptelik gepubliseerde weergawe van die tydskrif rapporteer. Die redakteur of die redaksie sal verantwoordelik wees vir die toevoeging van 'n erratum tot die artikel of boekresensie. Die plasing van die erratum sal na goeddunke van ANU Press plaasvind en sal prominent word.
Ingevalle van akademiese wangedrag, of in die geval van groot foute wat beteken dat 'n publikasie se bevindings nie betroubaar is nie, word teruggetrek. In hierdie geval sal die publikasiemetadata op die webwerf bly met 'n terugtrekkennisgewing met die rede vir die terugtrekking en die datum daarvan.
Die skrywers werk saam met die tydskrifredakteur of redaksie om die gepubliseerde weergawe van die artikel terug te trek of reg te stel.
Aboriginale geskiedenis Die tydskrif word in verskeie aanlynformate aan lesers beskikbaar gestel en as afdrukke op aanvraag vir ewig. ANU Press het ook 'n vennootskap met CLOCKSS aangegaan om sy e-boeke en tydskrifte digitaal te bewaar en toekomstige toegang tot hierdie publikasies.
Redaksie mag geen inligting oor 'n ingediende manuskrip aan iemand anders as die ooreenstemmende skrywer, beoordelaars, potensiële beoordelaars, ander redaksionele adviseurs en Aboriginale geskiedenis Redaksie. Redakteurs sal verseker dat materiaal wat ingedien word, vertroulik bly terwyl dit hersien word.
Ons neem klagtes of bekommernisse ernstig op Aboriginale geskiedenis joernaal, ons redaksie, ons redakteurs, of die aktiwiteite of inligting wat verband hou met Aboriginal History Inc.
Alle bekommernisse rakende foute of die vermoede van akademiese wangedrag, moet in die eerste instansie by die Aboriginal History Inc. -redaksie aangemeld word, wat die prosedures sal volg wat in hierdie verklaring uiteengesit word.
Skrywers wat bekommerd is oor die redaksionele of ewekniebeoordelingsproses, word aangemoedig om hierdie kwessies met die Aboriginal History Inc.-redaksie te bespreek.
Kommer oor die regstatus van Aboriginal History Inc. -publikasies, soos kopiereg, privaatheid of laster, moet by die redaksie ingedien word.
Redakteur: Ingereth Macfarlane
Boekresensie -redakteur: Annemarie McLaren
Kopieredakteur: Geoff Hunt.
Maria Nugent, die Australian National University (voorsitter)
Lawrence Bamblett, die Australian National University
Rebecca Collard (mede -boekredakteur), The Australian National University
Liz Conor, La Trobe Universiteit
Val Cooms, Griffith Universiteit
Brian Egloff, Universiteit van Canberra
Karen Fox, die Australian National University
Sam Furphy, die Australian National University
Niel Gunson, die Australian National University
Geoff Hunt (kopieredakteur)
Julia Hurst, Universiteit van Melbourne
Dave Johnston, die Australian National University
Rani Kerin (monografie -redakteur), The Australian National University
Harold Koch, die Australian National University
Shino Konishi, Universiteit van Wes -Australië
Ingereth Macfarlane (Tydskrifredakteur), The Australian National University
Ewan Maidment, die Australian National University
Isabel McBryde, die Australian National University
Ann McGrath (ondervoorsitter), The Australian National University
Annemarie McLaren (Resensies Redakteur), Griffith Universiteit
Rob Paton (tesourier/openbare beampte), die Australian National University
Peter Read, die Australian National University
Tikka Wilson (sekretaris, webwerfbestuurder)
Laura Rademaker (mede -monografie -redakteur), The Australian National University
Ben Silverstein (medejoernaalredakteur), The Australian National University
Martin Thomas, die Australiese Nasionale Universiteit
Stuur artikelvoorleggings na [email protected]
Artikels van ongeveer 7 000 woorde (insluitend voetnote en verwysings) word verkies, maar voorleggings tot 9 000 woorde sal oorweeg word. Dien 'n elektroniese weergawe van die koerant in (slegs teks sonder ingebedde beelde of skanderings) in Microsoft Word- of RTF -formaat, saam met 'n kort opsomming en outeurbiografie as 'n aparte dokument.
'N Nuwe werkende bibliografie van die antieke Griekse wet (7de-4de eeu v.C.). Jaarboek van die Navorsingsentrum vir die geskiedenis van die Griekse reg, volume 42. Aanvulling, 11
Sundahl, Mark, David Mirhady en Ilias Arnaoutoglou. 'N Nuwe werkende bibliografie van die antieke Griekse wet (7de-4de eeu vC). Jaarboek van die Research Center for the History of Greek Law, volume 42. Bylaag, 11. Athene: Akademie van Athene, 2011. 657 bl. (pb). ISBN 9789604041985
Geresenseer deur Judith Fletcher, Wilfrid Laurier Universiteit ([email protected])
Hierdie bundel is die kind van die aanlyn en deurlopende bibliografieprojek NOMOI, geskep deur dieselfde triumviraat van geleerdes, en tans aangebied deur Simon Fraser University, waar dit twee keer per jaar bygewerk word. Die bedoeling van beide die elektroniese en papierbibliografieë is om wetenskaplikheid oor antieke Griekse wetgewing tussen die 7de en 4de eeu vC te versamel en te katalogiseer, maar hierdie weergawe is meer as 'n afdruk van die webwerf.Die bibliograwe het die geleentheid gebruik om hul materiaal weer te redigeer en te herkategoriseer in 'n bundel wat 'n seën is vir enige geleerde wat werk oor die onderwerp van die Griekse reg of antieke Griekse regsgeskiedenis: uitgestrekte en veelvlakkige onderwerpe wat al hoe meer groei gesofistikeerd met elke jaar wat verbygaan.
Soos die inleiding verduidelik, het die projek sy inspirasie en stukrag gekry uit G. Calhoun en Delamere se bibliografie van 1927 (slegs aangehaal as Calhoun in die inleiding, maar korrek in die bibliografie self). Die inleiding (beide in Engels en Grieks) bevat die parameters en rasionaal van die projek. Ek raai u aan om eers hierdie kort inleiding te raadpleeg, aangesien dit nie net die logika agter die verskillende kategorieë verduidelik nie, maar ook die grense van die bibliografie definieer en verdedig. Navorsers sal byvoorbeeld nie artikels oor verskillende aspekte van die reg in Hellenistiese Egipte vind nie, maar ons word gerig op bronne wat bruikbare materiaal sal verskaf.
In die belang van bondigheid word metgeselle en geredigeerde volumes wat meer as een keer aangehaal word, in verkorte vorms aan die begin van die bundel gegee. Daar is 'n paar weglatings uit hierdie gids, wat tot verwarring kan lei. Ons vind byvoorbeeld artikels uit (2005) Die Cambridge Companion to Ancient Greek Law, red. M. Gagarin en D. Cohen, eenvoudig aangehaal as Die Cambridge Companion op verskillende punte, maar die volledige aanhaling ontbreek in die lys afkortings. Sulke vervalle is egter skaars, en probleme kan gewoonlik opgelos word deur 'n aanlyn soektog. Hulle bring beslis nie die waarde van hierdie nuttige hulpmiddel in gevaar nie.
Die doel van die bibliograwe is om artikels en boeke te versamel "in soveel tale as waartoe ons toegang het" (p. 30). Die resultate is indrukwekkend omvattend en verwelkomend toeganklik vir spesialiste en nie-spesialiste (veral as hulle die organiseringsbeginsels wat in die inleiding uiteengesit is, raadpleeg). Materiaal word uiteengesit volgens verskillende onderwerpopskrifte, en die hele katalogus word in die tweede helfte van die bundel weer alfabeties deur die outeur aangebied. Moderne Griekse titels word getranslitereer in die Latynse alfabet titels van sommige vreemde taalartikels (bv. Servies) word in Engels vertaal. Dieselfde materiaal kan meer as een keer onder verskillende opskrifte aangehaal word, wat die nut van die volume bydra. Soms is die notasie van bladsynommers inkonsekwent: bv. Saripolos, N.I. (1860) is Solon 1, 3 e.v., terwyl die meeste inskrywings inklusiewe bladsye bevat. Dit is 'n twis, maar dit maak die bestelling van meesleurende materiaal deur lening tussen biblioteke 'n bietjie meer uitdagend.
Die eerste afdeling handel oor bronmateriaal oor die Griekse regsgeskiedenis en bevat algemene bronboeke oor die Griekse reg, materiaal oor die redenaars, verwysings na regskwessies in die letterkunde, filosofie en historiografie. Navorsers in die steeds groeiende Wet en Letterkunde-beweging sal dankbaar wees vir die insluiting van materiaal oor poësie en drama, hoewel Rogers, R.S. (1985) "Die Wespies in die hof: argument en gehoor in die Atheense distrikte, " American Journal of Legal History 28: 147-163, moet onder die Aristophanes-opskrif (met die volledige bladsyblad, eerder as 147ev.) Gelys word, benewens die voorkoms daarvan in "Regsherstel" (p. 341).
Afdeling II is 'n uitgebreide lys hulpmiddels, insluitend metodologiese en interdissiplinêre benaderings tot die Griekse reg. Dit is 'n uitstekende vertrekpunt vir studente en geleerdes in die voorlopige fases van navorsing. Afdeling III bevat die hulpbronne vir 'Grondbeginsels'. Dit bevat artikels oor regsdenke (bv. Die oppergesag van die reg), litigasie, kodifikasie, die verskillende wetgewers, die verhouding tussen reg en geregtigheid en regsterminologie (bv. nomos, psephisma).
Afdeling IV is gewy aan die Polis (of openbare reg), en bevat 'n lys van grondwet oor grondwette, landdroste, wetgewing en finansies. Afdeling V, getiteld "Individue, status, and law", bevat inskrywings oor verskillende regsaspekte van identiteit, insluitend ouderdom (bv. Efes), status (bv. Metics, slawe en vrymanne) en vroue. Laasgenoemde kategorie is veral welkom in die lig van die tydelike kuratoriese stilstand van die webwerf Diotima: Vroue en geslag in die antieke wêreld. Navorsers oor vrouekwessies en regte vind verdere hulpbronne in Afdeling VI, "Familie en erfenis", wat onderopskrifte oor huwelik, egskeiding, buite-egtelikheid en die epikleros (of broederlose erfgenaam) insluit.
Afdeling VII dek 'Kontraktuele en eiendomsverhoudinge' en afdeling VIII 'Handel en handel'. Afdeling IX, "Misdaad en straf," bevat onderafdelings oor moord, baster (strafregtelike geweld), en diefstal, sowel as boetes. Dit word logies gevolg deur afdeling X, 'Regsherstel', wat arbitrasie, die Areopagus, gereelde prosedures ( dikai en grafiek), buitengewone prosedures (bv. antidose), beroemde verhore, persoonlike en toerusting, bewyse, marteling (die basanos), en getuies.
Afdeling XI handel oor "Reg en godsdiens". Materiaal oor aanvullers en die wet (wat moontlik sy eie onderopskrif verdien) word in die algemene lys aan die begin van die afdeling gelys. Andersins is die subopskrifte: Asebeia (goddeloosheid), Asielie (onaantasbaarheid), Defixiones (vloeke), en Leges sacrae (heilige wette). Die laaste afdeling (XII) is "Interpolese betrekkinge" wat diplomasie, internasionale arbitrasie en verdrae insluit.
Ten slotte is hierdie bibliografie 'n uitstekende navorsingsinstrument, danksy die omvattende omvang daarvan - dit lyk asof geen argiefsteen omgedraai is nie - die logiese organisasie en pogings om dubbelsinnigheid te vermy. Ek beveel dit aan as 'n bron vir almal wat antieke Griekse reg, sosiale geskiedenis (insluitend vroue en die gesin), of selfs antieke Griekse geskiedenis in die algemeen ondersoek of onderrig. Dit verdien 'n plek in elke ernstige navorsingsbiblioteek.
DIE GENEESMIDDEL KANNABIS DEBAT
As 'n Bylae I -middel wat beheer word sonder 'n aanvaarde medisinale gebruik, 'n hoë potensiaal vir misbruik, kommer oor afhanklikheid en 'n gebrek aan aanvaarde veiligheid vir gebruik onder mediese toesig, en 'n nasionale stigma rondom die moontlike skade en implikasie van die gebruik van cannabis as 'n poortmiddel vir ander stowwe Die oorgang van 'n verguisde stof na een met terapeutiese verdienste was omstrede. Die Farmakopee van die Verenigde State en die FDA het die kompleksiteit van die regulering van hierdie plantgebaseerde terapie oorweeg, insluitend die talle verbindings en komplekse interaksies tussen stowwe in hierdie produk, en hoe dit in die huidige regulerende raamwerk van medisyne in die Verenigde State kan pas. 11, 12, 17
Die opkoms van belangstelling in botaniese medisinale cannabis word deur baie beskou as 'n samehangende effek van die opioïede-misbruikepidemie deur die openbare persepsie rakende die gebruik van medisinale cannabis, dui daarop dat hierdie plantgebaseerde terapie nie veel anders is as 'n botaniese geneesmiddelproduk of aanvulling nie gebruik vir die gesondheid of verligting van simptome as die siekte voortduur. Soos sommige kruiepreparate of aanvullings, kan medisinale cannabis egter ook 'n gesondheidsrisiko inhou wat verband hou met die gebruik daarvan, insluitend psigo -bedwelmende, bedwelmende en verswakkende effekte, wat nie heeltemal deur kliniese toetse toegelig is nie. Voorstanders voer aan dat daar bewyse is om botaniese medisinale cannabis te ondersteun in die behandeling van 'n verskeidenheid toestande, veral as simptome weerstandbiedend is vir ander terapieë dat voordelige cannabinoïede bestaan, soos bewys word deur enkel-entiteite wat afkomstig is van cannabis wat die verbindings THC en cannabidiol bevat ( CBD) dat cannabis relatief veilig is, met min sterftes as gevolg van gebruik dat terapie deur die pasiënt self getitreer kan word en dat terapie relatief goedkoop is in vergelyking met farmaseutiese middels. Teenstanders van die gebruik van medisinale cannabis voer gedeeltelik aan dat goed ontwerpte ewekansige toetse om voordele en nadele te bevestig ontbreek dat dit nie onderhewig was aan die strengheid van die FDA-goedkeuringsproses dat standaardisering in sterkte of hoeveelheid farmakologies aktiewe bestanddele is afwesig dat nadelige gevolge vir die gesondheid nie net verband hou met die rook van cannabis nie, maar ook die ontmaskering van geestesgesondheidsversteurings, die verswakking van koördinasie en 'n uitwerking op die oordeel dat daar nie standaardisering bestaan ​​vir die verpakking en kontroles van produkte om onbedoeld gebruik deur minderjariges of troeteldiere te voorkom nie. vir afhanklikheid, verslawing en mishandeling, en dat die koste 'n moontlike las inhou. 23 – 25
Ongeag persoonlike sienings en persepsies, om die implikasies van die gebruik van hierdie stof op die gesondheid van die pasiënt en die infrastruktuur van die gesondheidsorgstelsel te ontken of te verontagsaam, moet onverantwoordelike klinici bewus wees van hierdie implikasies en ingelig word oor hoe hierdie terapie die praktyk in 'n verskeidenheid kan beïnvloed. van gesondheidsorginstellings, insluitend akute sorg.
Die skryf van die Geskiedenis het Mommsen se vroeëre prestasies in die studie van antieke Rome gevolg. Hy het nie self bedoel om 'n geskiedenis te skryf nie, maar die geleentheid het hom in 1850 voorgedoen terwyl hy aan die Universiteit van Leipzig was, waar Mommsen 'n twee-en-dertigjarige spesiale professor in die regte was. "Uitgenooi om 'n openbare lesing te hou terwyl ek in Leipzig was, het ek 'n adres oor die Gracchi gelewer. Reimer en Hirzel, die uitgewers, was teenwoordig, en twee dae later het hulle my gevra om 'n Romeinse geskiedenis vir hul reeks te skryf."  Nadat hy van die universiteit ontslaan is weens revolusionêre aktiwiteite, sou Mommsen die publikasievoorstel aanvaar "deels vir my lewensonderhoud, en deels omdat die werk my baie aanspreek." 
Die uitgewers spesifiseer dat die werk op gebeure en omstandighede fokus, en vermy die bespreking van die wetenskaplike proses. Alhoewel hulle beslis wou hê dat 'n gerespekteerde akademiese werk in hul bekroonde reeks oor geskiedenis sou pas, was Karl Reimer en Solomon Hirzel ook op soek na een met literêre verdienste wat toeganklik sou wees en 'n beroep op die opgevoede publiek sou hê. As geleerde was Mommsen 'n aktiewe party in die onlangse vordering met antieke Romeinse studies. Tog het Mommsen ook 'n mate van ervaring as joernalis. Hy kan baie goed daarin slaag om 'n gewilde akademiese skrywer te word.  "Dit is hoog tyd vir so 'n werk", het Mommsen aan 'n medewerker in Romeinse studies geskryf, "dit is meer as ooit nodig om die resultate van ons navorsing aan 'n groter gehoor voor te lê."  
Oorspronklik die Geskiedenis is beskou as 'n werk van vyf volumes, wat strek oor die Romeinse geskiedenis vanaf die begin tot by die keiser Diocletianus (284-305). Die eerste drie volumes, wat die oorsprong van Rome deur die val van die Republiek behandel het, en eindig met die hervormings van Julius Caesar, is in 1854, 1855 en 1856 gepubliseer as die Römische Geschichte. 
Hierdie drie volumes het inderdaad gewild, baie gewild geword. 'Hulle sukses was onmiddellik.' Hier het '' 'n professionele geleerde '' sy prosa aan 'n prosa voorgehou wat 'van so 'n lewenskrag, so 'n gedetailleerde idee, 'n visie, 'n selfversekerde bemeestering van 'n uitgestrekte leerarea was. Veral in die derde bundel van Mommsen, soos die verhaal vertel hoe die politieke krisis in die Romeinse Republiek tot sy finale hoogtepunt gekom het, "skryf hy met 'n vuur van verbeelding en emosie wat byna onbekend was in 'n professionele geskiedenis. Hier was wetenskaplike leer met die stilistiese krag. van 'n roman. " 
Hierdie eerste drie volumes van die Römische Geschichte behou hul gewildheid in Duitsland, met agt uitgawes wat in Mommsen se leeftyd gepubliseer is.  Na sy dood in 1903 het nog agt Duitse uitgawes uitgegee. 
Latere volumes Edit
'N Beplande vierde bundel wat die Romeinse geskiedenis onder die Ryk dek, is vertraag in afwagting van Mommsen se voltooiing van 'n destydse 15-volume werk oor Romeinse inskripsies. Hierdie taak vereis sy dienste as navorser, skrywer en redakteur, wat Mommsen jare lank beset het. Na herhaalde vertragings is die geprojekteerde vierde bundel uiteindelik laat vaar, of ten minste nie gepubliseer nie, kan 'n vroeë manuskrip by 'n brand verlore gegaan het.  
Ondanks die gebrek aan 'n 'vierde deel', het Mommsen in 1885 nog 'n bundel oor die antieke Romeinse geskiedenis gereed gemaak, en beskryf dit die keiserlike provinsies. In Duitsland is hierdie werk gepubliseer as volume vyf van hom Römische Geschichte.  In dertien hoofstukke bespreek Mommsen die verskillende provinsies van die Romeinse Ryk, elk as 'n losstaande onderwerp.  Hier was geen lopende verhaal van politieke gebeure nie, dikwels dramaties, soos die geval was in Mommsen se gewilde, chronologiese vertelling van die Romeinse Republiek in sy eerste drie volumes.  Die Engelse vertaling was getiteld Die Provinsies van die Romeinse Ryk van Caesar tot Diocletion. 
In 1992 word 'n 'gerekonstrueerde' uitgawe van die vermiste "vierde bundel" van Mommsen oor die Ryk uitgereik.  Dit is gebaseer op nuut ontdekte lesingsnotas deur twee van Mommsen se studente: Sebastian Hensel (pa) en Paul Hensel (seun).  Die twee Hensels het notas geneem van lesings oor die politiek van die Romeinse Ryk wat deur prof. Mommsen aan die Universiteit van Berlyn van 1882 tot 1886 gelewer is. Alexander Demandt het dit in 1980 by 'n gebruikte boekwinkel in Neurenberg ontdek. Soos uitgegee deur Barbara Demandt en Alexander Demandt, het die aantekeninge die 'gerekonstrueerde' Duitse teks opgelewer, Römische Kaisergeschichte. 
In Engels Edit
Die hedendaagse Engelse vertalings was die werk van William Purdie Dickson, destyds die professor in goddelikheid aan die Universiteit van Glasgow. Die eerste drie Duitse volumes (wat vyf 'boeke' bevat het) is gedurende 1862 tot 1866 deur R. Bentley & Son, Londen, gepubliseer.  Gedurende etlike dekades het prof. Dickson verdere Engelse uitgawes van hierdie vertaling voorberei, wat tred gehou het met Mommsen se hersienings in Duits.  Byna honderd uitgawes en herdrukke van die Engelse vertaling is gepubliseer.  
In 1958 keuses uit die laaste twee 'boeke' van die drie volumes Geskiedenis is voorberei deur Dero A. Saunders en John H. Collins vir 'n korter Engelse weergawe.  Die inhoud is gekies om die vertelling van Mommsen oor die sosiaal-politieke stryd oor verskeie geslagte heen na vore te bring wat tot die val van die Republiek gelei het.  Met nuwe aantekeninge en 'n hersiene vertaling, bied die boek 'n opsomming van die historiese chronologie. Met strengheid word Mommsen vertoon wat die ernstige politieke drama vertel en die implikasies daarvan belig, die boek sluit met sy lang beskrywing van die nuwe regeringsorde wat Julius Caesar verwoord het. 
Met betrekking tot Mommsen se "vyfde bundel" uit 1885 oor die Romeinse provinsies, het prof. Dr. Dickson onmiddellik begin toesig hou oor die vertaling daarvan. In 1886 verskyn dit as Die Provinsies van die Romeinse Ryk. Van Caesar tot Diocletianus. 
Mommsen se ontbrekende vierde bundel is gerekonstrueer uit studentenotas en in 1992 onder die titel gepubliseer Römische Kaisergeschichte. Dit is spoedig in Engels vertaal deur Clare Krojzl as 'N Geskiedenis van Rome onder die keisers. 
Die Republiek Edit
Met uitsonderings het Mommsen in sy Römische Geschichte (1854–1856) vertel 'n reguit chronologie van historiese gebeure en omstandighede. Dikwels sterk verwoord, beskryf hy noukeurig die politieke dade wat die protagoniste onderneem het, toon die onmiddellike resultate, trek implikasies vir die toekoms, terwyl hy lig werp op die ontwikkelende samelewing wat hulle omring. Die chronologie van die inhoud van sy vyf 'boeke' (in sy eerste drie volumes) is in kort:
Boek I, Romeinse oorsprong en die monargie
Boek II, die Republiek tot die Unie van Italië
Boek III, die Puniese oorloë en die Ooste
Boek IV, die Gracchi, Marius, Drusus en Sulla
Boek V, die Burgeroorloë en Julius Caesar.
Die breë trekke van Mommsen se lang, soms intense verhaal van die Romeinse Republiek is saamgevat tydens die toekenning van die Nobelprys in 1902 in 'n toespraak wat die sekretaris van die Sweedse Akademie gehou het.  Aan die begin het die sterkte van Rome wat afkomstig was van die gesondheid van sy gesinne, bv. Die gehoorsaamheid van 'n Romein aan die staat, verband gehou met die gehoorsaamheid van die seun aan die vader.  Hiervandaan rol Mommsen vaardig die groot doek van Rome se lang ontwikkeling van plattelandse stad tot wêreldhoofstad toe. 'N Vroeë bron van stabiliteit en doeltreffendheid was die hardnekkig bewaarde grondwet, bv. Die gereformeerde senaat, saamgestel uit patrisiërs en plebeiers, het oor die algemeen die openbare aangeleenthede van die stadstaat op 'n eerbare manier hanteer. 
Tog het die groot uitbreiding van Rome en die gevolglike transformasies gewerk om die ou orde te ondermyn. Geleidelik het ouer instellings onbekwaam geraak om nuwe en uitdagende omstandighede effektief te ontmoet, om die nodige burgerlike take uit te voer.  Die beweerde soewereiniteit van die comitia (volksvergadering) het slegs 'n fiksie geword wat deur demagoge vir hul eie doeleindes uitgebuit kan word.  In die senaat het die ou aristokratiese oligargie begin beskadig raak deur die enorme rykdom wat voortspruit uit militêre verowering en die gevolge daarvan  dat dit nie meer sy funksionele doel gedien het nie; dit voldoen nie aan nuwe eise wat aan Rome gestel is nie, en lede sou selfsugtig probeer om geërfde voorregte teen wettige uitdaging en oorgang te bewaar.  'n Dikwels onpatriotiese kapitalisme misbruik sy mag in die politiek en deur onverantwoordelike bespiegelinge. Die vryboere  het onder druk gekom deur die mededingende eise van magtige belange, gevolglik het die getalle begin afneem, wat uiteindelik gelei het tot 'n herstrukturering van die werwing van die weermag, en later lei dit tot rampspoedige gevolge vir die hele gemenebes. 
Boonop het die jaarlikse verandering van konsuls (die twee Romeinse uitvoerende hoofde) 'n nadelige uitwerking op die konsekwente bestuur van sy gewapende magte gehad en die doeltreffendheid daarvan verswak, veral in die era na die Puniese oorloë. Uiteindelik het dit gelei tot die verlenging van militêre bevele in die veld, daarom het die Romeinse leërgeneraals al hoe meer onafhanklik geword, en hulle het soldate persoonlik aan hulle getrou gelei.  Hierdie militêre leiers het die vermoë gekry om beter te regeer as die ondoeltreffende burgerlike instellings. Kortom, die politieke mag van die burgermag was nie in ooreenstemming met die werklike behoeftes van die Romeinse staat nie. Namate die krag en reikwydte van Rome toeneem, het die politieke situasie ontwikkel waarin 'n absolute bevelstruktuur wat deur militêre leiers aan die top opgelê is, op die lange duur in baie gevalle suksesvoller kan wees en minder chaos en ontbering vir die burger kan veroorsaak as die korrupte en onbevoegde heerskappy deur die oligargie van stryende ou gesinne wat de facto die regering beheer. Dit was sy doel toe die konserwatiewe Optimate, die edele en Romeinse generaal Sulla (138–78), die staatsmag met militêre geweld oorgeneem het, maar hy het sonder permanente sukses probeer om die adel van die Senaat in sy vorige mag te herstel. 
Politieke onstabiliteit het gou teruggekeer, sosiale onrus was die onaangename norm. Die konserwatiewe opknapping van die Republiek se instellings is laat vaar en uitmekaar gehaal. Uiteindelik het die beslissende oorwinning van die burgeroorlog van die onvergelykbare Julius Caesar (100–44), gevolg deur sy uitvoerende bemeestering en openbare hervormings, verskyn as die nodige en welkome stap vorentoe in die rigting van die oplossing van die jammerlike en bloedige débâcle in Rome. Dit, in die dramatiese vertelling van Theodore Mommsen.   
Die voorlaaste hoofstuk van Mommsen gee 'n uiteensetting van die 'nasiebou' -program wat Caesar begin het na sy oorwinning. Institusies is hervorm, die baie streke wat deur Rome beheer is, het meer verenig geword in die ontwerp, asof hulle voorberei is op 'n toekomstige Ryk wat dit eeue lank sou duur, gedurende die laaste vyf en 'n half jaar van Caesar. Sy werk by staatskaping het die volgende ingesluit: die stadige pasifisering van partytwis, maar met republikeinse opposisie latent en uitdruklik sy aanname van die titel Imperator (die kroon weier, maar sedert 49 as diktator voortduur), met die terugkeer van die senaat na 'n advies raad, en die gewilde komitee as 'n nakomende wetgewer, alhoewel wet alleenlik deur sy bevele gemaak kan word, sy aanneming van gesag oor belasting en tesourie, oor provinsiale goewerneurs en oor die hoofhoofse jurisdiksie (verhoor en appèl) oor die voortgesette republikeinse regstelsel Terwyl die judex gekies is onder senatore of gelowiges, bly kriminele howe steeds beskadig deur die opposisie -opperbevel oor die vervalle Romeinse leër, wat herorganiseer is en wat onder burgerlike beheer hervorming van staatsfinansies, die begroting van inkomste en uitgawes en koringverspreiding verbouing van burgerlike vrede in Rome deur die beheer van kriminele "klubs", deur nuwe stadspolisie , en deur openbare bouprojekte.  Onmoontlike probleme: wydverspreide slawerny, verdwyning van familieplase, uitspattigheid en immoraliteit van die rykes, ernstige armoede, spekulasie, skuld Caesar se hervormings: bevoordeel gesinne, teen afwesiges, beperk luukshede, skuldverligting (maar nie kansellasie soos vereis deur gewildheid), persoonlike bankrotskap vir onbetaalbare skuld wat slawerny deur skuldeisers, woekerwette, padbou, verspreiding van openbare landbougrond op gematigde Gracchan -manier en nuwe munisipale wet vervang. Mommsen skryf: "[Ons kan beslis tot die gevolgtrekking kom dat Caesar met sy hervormings so naby was aan die maat wat moontlik was as wat dit aan 'n staatsman en 'n toekomstige Romein gegee is." 
Met betrekking tot die Romeinse provinsies word voormalige wangedrag en finansiële plundering beskryf, begaan deur die Romeinse regeringsagente en Romeinse handelaars Caesar se hervormings het die kwasi-onafhanklike Romeinse goewerneurs vervang met dié wat deur die keiser gekies is en onder toesig was, met vermindering van belasting provinsiale onderdrukking deur private kommer was moeiliker gevind om vas te trek. Vermindering van die vroeëre algemene opvatting van die provinsies as 'landgoedere' wat in Rome se voordeel bewerk of uitgebuit moet word. Gunstelinge wat aan Jode toegestaan ​​word Latynse kolonies duur voort. Kulturele samesmelting van Latyns en Hellenes "Italië is van die meesteres van onderdane mense verander in die moeder van die opgeknapte Italo-Helleense nasie." Sensus van die Middellandse See -bevolking onder Rome, wat populêre godsdiens geneem het, is vry van bykomende staatsnorme. Voortgesette ontwikkeling van die Praetor's Edict en planne vir 'n kodifikasie van die wet. Romeinse munt, gewigte en maatreëls hervormde skepping van die Juliaanse kalender. "Die vinnigheid en selfpresisie waarmee die plan uitgevoer is, bewys dat dit lank deeglik mediteer is en dat al sy dele in detail bepaal is", sê Mommsen. "[T] syne was waarskynlik die betekenis van die woorde wat van hom gehoor is - dat hy 'genoeg gelewe' het."  
Die uitsonderings op die eenvoudige chronologie is die periodieke afwykings in sy vertelling, waar Mommsen aparte hoofstukke invoeg, elk gewy aan een of meer van 'n reeks spesifieke onderwerpe, byvoorbeeld:
"Die oorspronklike grondwet van Rome" (Boek I., Hoofstuk 5)
"Die Etruskers" (I, 9)
"Reg en geregtigheid" (I, 11)
"Godsdiens" (I, 12)
"Landbou, handel, handel" (I, 13)
"Meet en skryf" (I, 14)
"Die Tribunaat van die Plebs en die Decemvirate" (Boek II, Hoofstuk 2)
"Reg - godsdiens - militêre stelsel - ekonomiese toestand - nasionaliteit" (II, 8)
"Kuns en wetenskap" (II, 9)
"Kartago" (Boek III, Hoofstuk 1)
"Die regering en die regeerdes" (III, 11)
"Die bestuur van grond en kapitaal" (III, 12)
"Geloof en maniere" (III, 13)
"Literatuur en kuns" (III, 14)
"Die mense van die noorde" (Boek IV, Hoofstuk 5)
"Die Statebond en sy ekonomie" (IV, 11)
"Nasionaliteit, godsdiens, opvoeding" (IV, 12)
"Die Ou Republiek en die Nuwe Monargie" (Boek V., Hoofstuk 11)
"Godsdiens, kultuur, letterkunde en kuns" (V, 12).
Mommsen se kundigheid in Romeinse studies word deur sy eweknieë erken as wyd en diep, byvoorbeeld sy leiding oor die projek vir antieke Latynse inskripsies,  sy werk oor antieke dialekte van Italië,  die tydskrif wat hy begin het oor Romeinse muntstukke. ,  sy multivolume Staatsrecht oor die lang geskiedenis van die staatsreg in Rome,   sy bundels oor die Romeinse strafreg, die Strafrecht.  Sy bibliografie bevat 1500 werke.  
Die Provinsies Redigeer
Die Provinsies van die Romeinse Ryk (1885, 1886) bevat dertien hoofstukke, naamlik: Noord -Italië, Spanje, Gallië, Duitsland, Brittanje, die Donau, Griekeland, Klein -Asië, die Eufraat en Partië, Sirië en die Nabateërs, Judaea, Egipte en die provinsies Afrika. Oor die algemeen beskryf elke hoofstuk die ekonomiese geografie van die streek en sy mense, voordat dit behandel word hoe die keiserlike regime by sy eienaardighede aangepas het. Wat die noorde betref, word militêre administrasie dikwels beklemtoon, terwyl in die Ooste meer gefokus word op kultuur en geskiedenis.
'N Kwart van die pad na sy kort "Inleiding" tot die Provinsies Mommsen sê oor die agteruitgang van Rome, die hoofstad: "Die Romeinse toestand van hierdie tydperk lyk soos 'n magtige boom, waarvan die hoofstam in die loop van sy verval omring word deur kragtige uitlopers wat na bo stoot."  Hierdie lote is die provinsies wat hy hier beskryf.
Mommsen se ontbrekende vierde bundel, soos gerekonstrueer deur Barbara Demandt en Alexander Demandt uit lesingsnotas, is gepubliseer as Römische Kaisergeschichte in 1992. So verskyn dit baie jare na die derde bundel (1856), en die vyfde (1885). Dit bevat drie afdelings van ongeveer dieselfde grootte.
Die eerste afdeling is chronologies gerangskik deur keiser: Augustus (44 vC-14 nC) Tiberius (14–37) Gaius Caligula (37–41) Claudius (41–54) Nero (54–68) Die jaar van vier keisers (68– 69) Vespasianus (69–79).
Die hoofstukke van die tweede afdeling het die titel: Algemene inleiding Huishoudelike politiek I -oorloë in die Wes -oorloë oor die Donau -oorloë in die ooste binnelandse politiek II.
Die derde afdeling: Algemene inleiding Regering en samelewing 'n Geskiedenis van gebeure [dit is die langste onderafdeling, gereël deur keisers]: Diocletianus (284–305) Konstantyn (306–337) Die seuns van Konstantyn (337–361) Julian en Jovian (355–364) Valentinianus en Valens (364–378) Van Theodosius tot Alaric (379–410). 
Hierdie geredde werk bevat 'n groot magdom materiaal, waarin 'n mens in die voetspore van 'n meesterhistorikus volg. Maar miskien, vanweë die aard daarvan as gerekonstrueerde lesingsnotas van studente, ontbreek dit meer dikwels die fyn punte van literêre komposisie en styl, en natuurlik die narratiewe dryfveer van die oorspronklike drie volumes.  Tog is dit goed om te onthou dat die studente wat hier betrokke was by die neem van die lesingsnotas, self uiters bekwame mense was, en een luisteraar en blokfluit reeds 'n volwasse vader was. 
Verskeie skrywers het opgemerk oor Mommsen se vermoë om persoonlikheid en karakter te interpreteer.   Die volgende hoogtepunte is ontleen aan Mommsen se weergawes van figure van antieke Rome, naamlik: Hannibal, Scipio Africanus, die broers Gracchi, Marius, Drusus, Sulla, Pompeius, Cato, Caesar en Cicero.
(247–183). Van Kartago, nie van Rome nie, in werklikheid 'n geswore vyand van Rome, soos die Romeinse volk met hom kennis gemaak het. Geen Puniese skrywer het 'n verslag oor hom gelaat nie, maar slegs sy 'vyande', hetsy Grieks of Romeins. Mommsen sê vir ons, "die Romeine het hom van wreedheid beskuldig, die Kartagoërs van hebsug." Dit is 'waar dat hy' gehaat 'het en' geweet 'hoe om te haat' en '' 'n generaal wat nooit te kortgekom het aan geld en winkels nie, kan beswaarlik minder as begeerlik gewees het. Maar hoewel woede en afguns en gemeenheid sy geskiedenis geskryf het, het hulle kon nie die suiwer en edele beeld wat dit voorhou, bederf nie. " Sy vader Hamilcar het Kartago gedien as 'n weermaggeneraal Hannibal se "jeug was in die kamp deurgebring". As 'n seuntjie te perd het hy ''n vreeslose ruiter op volle spoed geword'. In sy pa se weermag het hy 'sy eerste wapens onder die vaderlike oog' uitgevoer. In Hispania het sy pa jare lank kolonies gebou aan Kartago om Rome aan te val, maar die seun het gesien hoe sy vader 'in sy stryd val'. Onder sy swaer Hasdrubal het Hannibal ruiters met dapperheid en glans gelei, en Hasdrubal is vermoor. Deur "die stem van sy kamerade" het Hannibal op 29 jaar die leiding geneem oor die leër. "[A] sal hiermee saamstem dat hy in seldsame perfeksie diskresie en entoesiasme, versigtigheid en energie kombineer." Sy "vindingryke listigheid" het hom "daarvan gehou om unieke en onverwagte roetes te neem, en vir hom was hindernisse en allerhande stratagems bekend." Hy bestudeer die Romeinse karakter noukeurig. "Deur 'n ongeëwenaarde stelsel van spioenasie - hy het gereeld spioene gehad, selfs in Rome - het hy hom op die hoogte gehou van die projekte van sy vyand." Hy is gereeld vermom gesien. Tog kan niks wat hy tydens die oorlog gedoen het, "onder die omstandighede en volgens die internasionale reg van die tye nie geregverdig word nie". "Die mag wat hy oor mense uitoefen, word getoon deur sy onvergelykbare beheer oor 'n leër van verskillende nasies en baie tale - 'n leër wat nooit in die ergste tye teen hom gemut het nie." Na die oorlog Hannibal dien die staatsman Kartago om die grondstaat van die stad later te hervorm, omdat hy 'n ballingskap in die oostelike Middellandse See uitoefen. 'Hy was 'n wonderlike man, oral waar hy gegaan het, en hy het almal se oë getrek.'  (235–183). Sy vader, 'n Romeinse generaal, sterf in 'n oorlog in Hispania jare vroeër het sy seun Publius Cornelius Scipio (later Africanus) sy lewe gered. Aangesien niemand aangebied het om sy vader se pos op te volg nie, het die seun homself aangebied. Die mense -komitee het die seun vir die vader aanvaar, "dit alles het 'n wonderlike en onuitwisbare indruk op die burgers en boere van Rome gemaak." Publius Scipio "was self entoesiasties" oor ander en het gevolglik "entoesiasme geïnspireer". Die Romeinse senaat het toegestem op die blote militêre tribune wat dien in die plek van 'n praetor of konsul, dit wil sê sy vader. "Hy was nie een van die min wat deur hul energie en yster die wêreld vir eeue sal dwing om nuwe paaie aan te neem en op nuwe paaie te beweeg nie, of wat in elk geval jare lank die teuels van die lot vasgryp totdat sy wiele daaroor rol." Alhoewel hy gevegte gewen en nasies verower het en 'n prominente staatsman in Rome geword het, was hy nie 'n Alexander of 'n keiser nie. "Tog hang daar 'n besondere sjarme rondom die vorm van die grasieuse held wat dit omring is, asof met 'n skitterende stralekrans. Waarin Scipio met gemengde geloofwaardigheid en behendigheid altyd beweeg het." Sy entoesiasme het die hart warm gemaak, maar hy het nie die vulgêre vergeet nie en ook nie sy berekeninge gevolg nie. "[N] is nie naïef genoeg om die oortuiging van die menigte in sy inspirasies te deel nie. Tog het hy in die geheim deeglik daarvan oortuig dat hy 'n spesiaal bevoorregte man was." Hy sou net aanvaar dat hy 'n gewone koning sou wees, maar die grondwet van die Republiek was selfs van toepassing op helde soos hy. "[S] o vol vertroue in sy eie grootheid dat hy niks van afguns of haat weet nie, [het] hoflik die verdienste van ander mense erken en barmhartigheid van ander mense vergewe." Na sy oorlogsoorwinnende oorwinning oor Hannibal by Zama, is hy geroep Africanus. Hy was 'n uitstekende weermagoffisier, 'n verfynde diplomaat, 'n bekwame spreker, wat die Griekse kultuur met die Romeinse kombineer. "Hy het die harte van soldate en vroue, sy landgenote en die Spanjaarde, sy mededingers in die senaat en sy groter Kartago -antagonis verower. Sy naam was spoedig op elkeen se lippe, en syne was die ster wat blykbaar bestem was bring oorwinning en vrede in sy land. " Tog lyk dit asof sy natuur 'vreemde mengsels van egte goud en glinsterende klatergoud' bevat. Daar word gesê dat hy 'die mode aan die adel gestel het in arrogansie, titeljag en die maak van klante'. In sy politiek het Scipio Africanus "steun gesoek vir sy persoonlike en byna dinastiese opposisie teen die senaat in die menigte". Geen demagoog nie, maar hy bly tevrede om bloot "die eerste burgess van Rome" te wees. 
(163–133). Sy oupa aan moederskant was Scipio Africanus. Sy vader Tiberius was twee keer konsul, 'n magtige man by sy dood in 150. Die jong weduwee Cornelia "'n hoogs gekultiveerde en noemenswaardige vrou" het die huwelik met 'n Egiptiese koning geweier om haar kinders groot te maak. Sy was '' 'n hoogs gekultiveerde en opvallende vrou '.  Haar oudste seun Tiberius Sempronius Gracchus "behoort in al sy verhoudings en sienings tot die Scipionic -kring en deel sy" verfynde en deeglike kultuur ", wat beide Grieks en Roman. Tiberius "was van 'n goeie en morele geaardheid, saggeaard en stil, blykbaar geskik vir enigiets eerder as vir 'n oproerige van die massas." In daardie tyd is politieke hervorming wyd bespreek onder aristokrate, maar die senaat het dit altyd vermy. Tiberius verklaar vir hervorming. Miskien is hy persoonlik gemotiveer deur 'n voorval as speurder by die weermag op veldtog in Hispania: daar het hy 'n vreeslike beproewing vrygespring as gevolg van sy elite -verbindings. Hervormingsideale van hierdie "jong, opregte en trotse man" is gevoed deur Helleense retorici. "Toe sy voornemens bekend geword het. Daar was geen behoefte om stemme goed te keur nie, en menige openbare plakkaat het die kleinseun van Africanus ontbied om te dink aan die arm mense en die bevryding van Italië." In 134 word hy 'n tribune van die mense. "Die vreeslike gevolge van die vorige wanbestuur, die politieke, militêre, ekonomiese en morele verval van die burgemeesters, was op daardie tydstip kaal en oop vir almal. Dus het Gracchus, onmiddellik nadat hy sy amp aangeneem het, voorgestel dat 'n landbouwet. " Die grondhervorming was tot voordeel van kleinhouers, om die welvaart te herstel vir die "vrye boere" van Italië, wat landelike staatsgrond betref de facto lank in besit van ryk families van sowel Rome as Latynse bondgenote. Sy voorgestelde wet het skynbaar steun van die senaat gekry, maar 'n ander tribunus het namens kragtige Romeinse grondeienaars opgetree teen 'n veto. Tiberius Gracchus wend hom dan tot die volksvergadering, wat die gewraakte tribune afgestig het en self die grondhervormingswet aanvaar het. 
(154–121). Gaius was die jonger broer van Tiberius Gracchus, en die tweede seun van Cornelia. Gaius het vir homself die projek gestel om die grondwetlike orde van die senaat en mense van Rome te hervorm. 
(157–86). 'Seun van 'n arme dagloner' in 'n Italiaanse dorpie, Marius is 'op die ploeg grootgemaak'. Hy het so gou as moontlik by die weermag aangesluit. Hy was bekend vir sy vermoë en goeie voorkoms en het tydens veldtogte in Hispania diens gedoen en op 23 -jarige ouderdom 'n offisier geword. Terug by die huis beplan hy 'n weermagloopbaan, maar ongeag verdienste "kon hy nie die politieke ampte bereik nie, wat alleen tot die hoër militêre poste gelei het, sonder rykdom en sonder verbindings. met 'n meisie van die ou patrisiër -stam van die Julii. " In 115 dien hy as praetor en in 107 as konsul. In Afrika het hy toe 'n leër onder hom gelei, Sulla, wat Jugurtha gevange geneem het wat die oorlog beëindig het. Weer word Marius konsul, vir 'n ongekende vier opeenvolgende termyne (104–101), waartydens hy in Germania 'n leër tot oorwinning gelei het. "['N] dapper en opregte man wat onpartydig geregtigheid geskied het", was hy "onbeskadigbaar". "['N] bekwame organiseerder.' N bekwame generaal, wat die soldaat onder dissipline gehou het [en] terselfdertyd sy liefde gewen het. [Marius] het die vyand met vrymoedigheid in die gesig gekyk en op die regte tyd met hom gepraat." Hy was nie 'n man met 'voortreflike militêre kapasiteit' nie, maar het 'die reputasie vir hierdie hoedanigheid' geniet. 
"[Marius neem 'n plek in] van ongeëwenaarde eer onder die konsulars en die triomfante. Maar vir die briljante sirkel was hy nie die beste geskik daarvoor nie. Sy stem bly hard en hard en sy voorkoms wild, asof hy nog voorheen gesien het hom Libiërs of Cimbriërs, en nie goed geteelde en geparfumeerde kollegas nie. [H] gebrek aan politieke kultuur was onvergeeflik. ! Ook in ander opsigte klou die plebeiaanse karakter aan hom vas. Hy was nie net - volgens aristokratiese fraseologie - 'n arm man nie, maar, wat erger was, spaarsaam en 'n verklaarde vyand van alle omkopery en korrupsie. was nie lekker nie, maar was dol oor sy bekers. hy het nie die kuns om feeste te hou nie, en het 'n slegte kok gehou. Dit was eweneens ongemaklik dat die konsulêr niks anders as Latyn verstaan ​​nie en 'n gesprek in Grieks geweier het ... So bly hy sy lewe lank 'n landgenoot dwaal onder aristokrate. " 
(d.91). Sy gelyknamige vader, wat as 'n tribune optree, maar namens die senaat, het mededingende programme geborg en 'veroorsaak dat Gaius Gracchus omvergewerp word'. Die seun het ook 'streng konserwatiewe standpunte' gehad. 'Hy behoort tot die kring van die hoogste adel en het 'n enorme fortuin gehad, ook 'n ware aristokraat - 'n man wat nadruklik trots is.' Tog volg hy 'die pragtige gesegde dat adel verpligting impliseer'. Hy het ernstig afgewyk van die "ligsinnigheid" wat in die elite -samelewing algemeen is."[T] roeswaardig en streng in sedes, is hy gerespekteer eerder as behoorlik geliefd" deur die gewone mense, "vir wie sy deur en sy beursie altyd oop was." Later word hy tribune namate politieke gebeure ontvou, word Drusus minder 'n antagonis en meer die dissipel van wyle Gaius Gracchus. Hy het hervormings beywer om die korrupsie in die howe wat deur gelyke handelaars veroorsaak is (wat toe as die judex gedien het) by hierdie hervorming te herstel, en hy het die toekenning van Romeinse burgerskap aan Italianers bygevoeg. Na die oënskynlike oorwinning van hierdie hervormings in die senaat, gevolg deur die herroeping daarvan, terwyl hy nog steeds sterk was, is hy vermoor. Na sy dood begin die sosiale oorlog in Italië oor burgerskapregte. 
(106–48). Sy vader was Pompeius Strabo, 'n konsul wat 'n triomf in die Sosiale Oorlog behaal het. Pompeius self het tydens sy twintigerjare onder die bewind van Sulla groot publieke bekendheid verwerf. Hy was nie 'n 'onvoorwaardelike aanhanger' nie 'n 'oop teenstander' van Sulla, wat 'half in erkenning, half in ironie' eers Pompeius 'die Grote' genoem het. Die jeugdige Pompeius het gesonde liggaam en gees, 'n goeie atleet, 'n bekwame ruiter en skermer, buitengewone militêre eerbewyse en publieke toekennings gewen. "Ongelukkig stem sy geestelike begaafdhede geensins ooreen met hierdie ongekende suksesse nie. Hy was nie 'n slegte of 'n onbekwame man nie, maar 'n gewone mens." Hy was '' 'n uitstekende soldaat '' sonder 'n spoor van hoër geskenke '. As bevelvoerder was Pompeius versigtig en het 'die beslissende slag eers gelewer nadat hy 'n geweldige meerderwaardigheid gevestig het'. "Sy integriteit was van 'n ryk man. Te ryk om spesiale risiko's te loop of opvallende skande op homself te trek". Sy reputasie vir 'integriteit en belangeloosheid' kom minder van sy deugde as van 'n senaat vol ondeugd. Tog was hy as 'n grondeienaar regverdig en het hy nie aangesluit by 'opstandige skemas waarin die grootvroue van daardie ouderdom' hul gebied uitgebrei het deur hul 'nederige bure' te skend nie. 'N Goeie man, "het hy gehegtheid aan sy vrou en kinders getoon." Hy was "die eerste om af te sien van die barbaarse gewoonte om die gevange konings dood te maak" van lande wat teen Rome veg. "Sy 'eerlike aangesig' het amper spreekwoordelik geword." Maar op bevel van Sulla het Pompeius sy geliefde vrou verlaat en later beveel dat soldate wat aan hom lojaal was, tereggestel moet word, alles as gevolg van Sulla en politiek. Hy was nie wreed nie, maar hy was koud. 'N Skaam man,' het hy sonder verleentheid in die openbaar gepraat en was oor die algemeen hoekig, styf en ongemaklik in omgang. ' "Vir niks was hy minder gekwalifiseerd as vir 'n staatsman nie." Sy doelwitte is onseker, nie in staat om oor middele te besluit nie, kortsigtig, "hy was gewoond om sy onbeslissing en besluiteloosheid onder 'n mantel van plegtige stilte te verberg." Hy sou dikwels 'homself bedrieg dat hy ander bedrieg'. Soos Marius, "was Pompeius in alle opsigte nie in staat om 'n [politieke] party te lei en bymekaar te hou nie." 
(95–46). Sy ma se broer was die hervormer Livius Drusus. Sy pa se oupa was die beroemde sensor, Cato die Ouere (234–149). Hier was Cato (ook 'die jongere' genoem) 'n seldsame man onder die aristokrasie, ''n man met die beste bedoelings en 'n seldsame toegewydheid', maar tog Quixoties en vrolik. Hoewel eerbaar, standvastig, ernstig en sterk geheg "aan die land en aan die oorerflike grondwet", het hy min praktiese begrip gehad. Cato, "dof van verstand en verstandelik sowel as sedelik gebrek aan passie", het moontlik '' 'n draagbare staatsrekenmeester '' gemaak. As hy 'in die sondige hoofstad as 'n modelburger en 'n spieël van deug' wandel, sou hy diegene uit die lyn 'skel'. Sy voorvader Cato die Ouere het as 'n boer gewerk, sy woede het hom 'n redenaar van ploeg en swaard gemaak, in die politiek "het sy smal, maar oorspronklike en gesonde gesonde verstand gewoonlik die spyker op die kop geslaan." Die jonger Cato, geïnspireer deur die voorbeeld van sy oupagrootjie, het egter 'n "vreemde karikatuur" van hom gemaak. Formeel en filosofies, 'n aanhanger van die Stoa, sou die jonger Cato in 'skolastiese wysheid' praat en verskyn as 'hierdie wolkwandelaar op die gebied van abstrakte sedes'. Maar net soos sy voorvader, het hy begin om "te voet te reis in plaas van om te ry, om geen belangstelling te hê nie, om as soldaat onderskeidingsmerk te weier", en soos die legendariese koning Romulus om hemelloos te lyk. In "'n heeltemal ellendige en lafhartige tydperk het sy moed en sy negatiewe deugde kragtig met die menigte vertel." As "die enigste konserwatiewe persoon wat in elk geval oor talent en insig beskik het, in elk geval integriteit en moed. Hy word gou die kampioen van die Optimate -party." Hy het nooit 'n senaatsvergadering gemis nie, en "solank hy geleef het, het hy die besonderhede van die openbare begroting nagegaan." Maar in die politiek het hy eenvoudig nie 'n gesonde verstand gehad nie. Die taktiek van Cato bestaan ​​blykbaar uit niks anders nie as om 'sy gesig te rig teen elkeen wat afwyk' van die tradisionele kategismus van die aristokrasie, wat natuurlik net soveel teen die Optimates as vir hulle gewerk het. Deur sy karakter en optrede bewys hierdie "Don Quichote van die aristokrasie" die uitputting van die senatepolitiek. 
(106–43). 'N Opportunis, "het die geleentheid gehad om soms met die demokrate te flirt, soms met die aristokrasie en sy dienste as advokaat aan elke invloedryke man te verleen sonder om persoon of party te onderskei". Rykdom en handel was toe 'oorheersend in die howe' en die prokureur Cicero het hom as 'die welsprekende pleiter' en 'die hoflike en geestige kampioen' goed behaal. Hy was nie 'n aristokraat nie, maar 'n novus homo; hy het aan geen party behoort nie, maar het genoegsame verbintenisse tussen optimiste en gewildes gekweek. Hy is in 63 as konsul verkies en het die wetlike verantwoordelikheid in die Catilina -sameswering gedra. "As 'n staatsman sonder insig, idee of doel, het Cicero agtereenvolgens as 'n demokraat, as 'n aristokraat en as 'n hulpmiddel van die triumviraat gedink, en was hy nooit meer as 'n kortsigtige egoïs nie." "Hy was dapper in opposisie teen skynaanvalle, en hy het baie mure van plank met 'n harde geveg neergeslaan, en daar is nooit 'n ernstige saak in goeie of kwade deur hom beslis nie". In Latyn berus 'sy belangrikheid op sy beheersing van styl'. As skrywer was hy egter ''n dabber' ',' ''n joernalis in die ergste sin van die term' en 'arm bo alle idees'. Sy briewe 'weerspieël die stedelike of villa -lewe van die wêreld van kwaliteit', maar bly in wese 'verouderd en leeg'. As redenaar het "Cicero geen oortuiging en passie gehad nie, hy was niks anders as 'n advokaat nie". Hy het sy hofstukke gepubliseer dat sy redenasies 'maklik en aangenaam kan lees'. Hy gebruik anekdote om sentimentaliteit te prikkel, "om die droë sake van die reg te verlewendig" deur slimheid of geestigheid meestal van 'n persoonlike aard ". Tog sal 'die ernstige regter' sulke 'voordele van 'n baie twyfelagtige waarde' vind, in ag genome sy 'gebrek aan politieke onderskeidingsverklarings oor grondwetlike vrae en juristiese afleiding in die forensiese toespraak, en die egoïsme wat sy plig vergeet. [En] vreeslike onvrugbaarheid van denke ". Maar as 'n 'spreekbuis' vir politici was Cicero 'nuttig vanweë die talent van sy advokaat om 'n rede te vind, of in elk geval woorde, vir alles.' 
Skrywers beskryf Mommsen se geskiedenis as 'n transformasie van vorige werke oor antieke Rome. Hy het nuwe bronne gebruik, byvoorbeeld ou inskripsies, om nuwe insigte te verkry. Hy het ook op 'n nuwe manier geskryf. Tog was sy standpunt self nuut, 'n produk van sy eie lewe en tye, 'n 19de-eeuse uitkyk uit die middel van Europa. Vanuit die uitkykpunt van ons laasgenoemde era, bied die 19de-eeuse siening 'n resultaat wat nou 'n bietjie verdraaiing is. Aan die ander kant sal die uitkyk van elke individu noodwendig unieke insigte bevat. 
Nuwe bronne Redigeer
Mommsen gevolg deur 'n generasie die historikus Barthold Niebuhr, wat aansienlike vordering gemaak het in die Romeinse studies.  Niebuhr het die standaarde van geleerdheid verhoog en sodoende die gebrek aan strengheid van vroeëre werk aan die lig gebring. Hy het daarop aangedring om die oorspronklike bronne te ondersoek. Deur sy waarnemende bevraagtekening daag hy die oorlewende Latynse en Griekse historiese literatuur uit, veral oor die vroegste Rome. Niebuhr het dit versigtig gesif om te onderskei wat werklik die werklike gebeurtenisse weerspieël: verhale afkomstig van persone met persoonlike kennis, in teenstelling met uitvindings wat los van die gebeurtenis is en wat verdagte inligting bevat, byvoorbeeld legende of volksverhale wat deurmekaar is met mite en fiksie. Hy het gedeeltelik staatgemaak op die opkomende veld van bronkritiek om nuwe lig op die ou geskrifte te werp.  Niebuhr's Romeinse geskiedenis is hoog geprys.  
Tog oortref Mommsen Niebuhr. Mommsen het probeer om 'n nuwe kategorie van materiële bewyse te skep waarop 'n verslag van die Romeinse geskiedenis gebou kan word, dit wil sê, benewens die literatuur en kuns. Van die grootste belang was die vele oorlewende Latynse inskripsies, dikwels op klip of metaal. Die Romeinse ruïnes en die verskillende Romeinse artefakte, wat wissel van erdewerk en tekstiele, tot gereedskap en wapens, is ook ingesluit. Mommsen moedig die sistematiese ondersoek van hierdie nuwe bronne aan, gekombineer met voortdurende ontwikkelings in die filologie en die regsgeskiedenis. Baie voortgesette werk was besig om hierdie program te bevorder: inskrywings word versamel en geverifieer, werfwerk by die ruïnes en tegniese ondersoek van die voorwerpe. Uit 'n gekoördineerde sintese van hierdie diverse studies kan historiese modelle saamgestel word. Sodanige modellering sal geskiedskrywers 'n objektiewe raamwerk bied wat onafhanklik is van die antieke tekste om hul betroubaarheid te bepaal. Inligting uit die oorlewende literatuur kan dan vir die eerste keer behoorlik ondersoek word na die waarheidswaarde daarvan en dienooreenkomstig beoordeel word.  
"Deur vergelykende linguistiek, numismatiek en epigrafie, probeer Mommsen 'n materiaal saamstel wat die status van argiefbewyse het en as 'n beheer oor die verhale van historiese skrywers soos Livy en Appian sou dien. Hulle vertellings was reeds onder die loep geneem deur vroeëre geleerdes, van wie die belangrikste Barthold Georg Niebuhr (1776–1831) was. Niebuhr se metode was om die beginsels van 'Bronkritiek' toe te pas op die ontrafeling van teenstrydighede in die tradisionele verslag, en daarna om verduidelik hulle deur modelle toe te pas wat ontwikkel is in die lig van sy eie ervaring, bv. diensplig in 'n boeregemeenskap. 
Die werk van die Mommsen het onmiddellike, wydverspreide lof gekry, maar die lof wat dit gekry het, was nie eenparig nie. "Terwyl die publiek die boek met vreugde verwelkom het en geleerdes getuig het van die onberispelike geleerdheid daarvan, was sommige spesialiste vererg om ou hipoteses te verwerp."  Mommsen laat baie van die grondlegendes en ander verhale van vroeë Rome weg, omdat hy geen onafhanklike bewyse kon vind om dit te verifieer nie.  Hy ignoreer dus 'n vakkundige gebied wat op soek was na 'n geharmoniseerde siening deur slegs antieke skrywers te gebruik. In plaas daarvan die van Mommsen Römische Geschichte het slegs gebeure uit oorlewende literatuur aangebied wat op een of ander manier gekontroleer kon word teenoor ander kennis wat elders verkry is, byvoorbeeld deur inskripsies, filologie of argeologie.
"[Die boek] het professionele geleerdes verbaas en geskok oor die revolusionêre behandeling van die mistige begin van Rome, wat die ou legendes van die konings en helde weggevoer het en saam met hulle die uitgebreide kritiese struktuur wat uit die verhale afgelei is deur Barthold Niebuhr, wie se reputasie as die grootmeester van die Romeinse geskiedenis was destyds heilig. Dit het die kritiese werk van Niebuhr vervang met 'n baie meer indringende kritiek en 'n diepgaande gevolgtrekking. " 
Natuurlik word daar voortgegaan met die transgenerasie-poging van moderniste om te begryp wat regmatig verstaan ​​kan word uit die oorblyfsels van die antieke wêreld, insluitend die werke van die antieke historici. Om selfbewus te wees van hoe die benadering antieke bewyse natuurlik by die uitdaging ingesluit is. 
Nuwe styl wysig
Daar was akademici wat die toon daarvan afgekeur het. 'Dit was inderdaad die werk van 'n politikus en joernalis sowel as 'n geleerde.' Voordat u die Geskiedenis, Het Mommsen deelgeneem aan gebeure tydens die onrus van 1848 in Duitsland, 'n jaar van opstand in die hele Europa, waaraan hy gewerk het om 'n tydskrif waarin politiek betrokke was, te redigeer. Later word Mommsen lid van die Pruisiese wetgewer en uiteindelik van die Reichstag.  Daar word gesê dat Mommsen se deursigtige vergelyking van antieke met moderne politiek verdraai, en sy bondige styl is joernalistiek, dit wil sê nie op die standaard wat deur die professionele akademikus bereik moet word nie.
Oor sy modernistiese toon het Mommsen geskryf: "Ek wou die ou mense van die fantastiese voetstuk waarop hulle verskyn, in die werklike wêreld laat val. Daarom moes die konsul die burgemeester word." Wat sy partydigheid betref, het Mommsen geantwoord: "Diegene wat historiese gebeure beleef het. Sien dat die geskiedenis nie geskryf is nie, sonder liefde en haat." Oor die uitdaging dat hy die politieke loopbaan van Julius Caesar bevoordeel, verwys Mommsen na die korrupsie en disfunksie van die wankelende Republiek: "Wanneer 'n regering nie kan regeer nie, hou dit op om wettig te wees, en hy wat die mag het om dit omver te werp, het ook die reg. " Hy het verder verduidelik en gesê dat die rol van die keiser as die minste van twee euwels beskou moet word. Soos 'n organisme beter is as 'n masjien ", so is elke onvolmaakte grondwet wat ruimte bied vir die vrye selfbeskikking van 'n meerderheid van die burgers oneindig [beter] as wat die menslikste en wonderlikste absolutisme vir die een is, en die ander is dood. " Die Ryk sou dus slegs 'n boom sonder sap bymekaar hou. 
Romeinse partye Redigeer
'In slegs 'n belangrike aspek', meen Saunders en Collins, 'het Mommsen 'n ernstige fout ondergaan'. Hulle merk op dat 'die meeste' geleerdes Mommsen die skuld gegee het vir sy uitbeelding van die Romeinse partystelsel tydens die laat Republiek. Hulle gee geredelik toe dat die senaat oorheers word deur 'n harde groep 'aristokrate' of 'oligargie', wat ook bykans die hoofkantore van die regering, byvoorbeeld konsul, gemonopoliseer het deur middel van familieverbintenis, huweliksverbintenis, rykdom of korrupsie. Daar kan gesê word dat sulke "mans 'n 'party' gevorm het in die sin dat hulle ten minste 'n gemeenskaplike uitkyk gehad het - hardnekkige konserwatisme." Hulle het tevergeefs onder mekaar gestry oor staats -eerbewyse en persoonlike hebsug, "om klieke en intriges te vorm in 'n privaat spel". Sulke 'wanbestuur' van die Senaat het Rome ondermyn, wat langdurige onreg en onreg veroorsaak het wat 'sporadiese en soms massiewe en wanhopige opposisie wek. Maar die opposisie is nooit in 'n party georganiseer nie. aan die keiser. "  
Die klassisiste Lily Ross Taylor spreek hierdie kwessie soos volg aan. Cicero, om na hierdie twee mededingende politieke groepe te verwys, het die Latynse woord voortdurend gebruik partes [Engelse "partytjies"]. Cicero (106–43) was 'n sleutelfiguur in die Romeinse politiek wat boekdele daaroor geskryf het. By die onderskeid tussen die twee groepe gebruik hy die Latynse terme optimaliseer vir voorstanders van die adel van die Senaat en gewildheid vir elite -voorstanders van die gewilde demo's of gewone mense. Sy wys op die Romeinse historici Sallust (86–34) en Livy (59 vC-AD 17) vir gedeeltelike bevestiging, sowel as op latere skrywers Plutarchus (c.46–120), Appian (c.95-c.165) , en Dio (c.155-c.235), en later nog Machiavelli (1469–1527). 
Hierdie mededingende politieke groepe, sê prof. Taylor, was redelik amorf, soos Mommsen goed geweet het. Eintlik toe Mommsen syne skryf Romische Geschichte (1854–1856) politieke partye in Europa en Amerika was ook oor die algemeen amorf, relatief ongeorganiseerd en ongerig, afwesig lidmaatskap en het dikwels programme ontbreek. Tog het moderne partye in die 20ste eeu beter georganiseer geraak met volgehoue ​​beleid, sodat hulle vergelyking met antieke Rome al hoe taaier geword het. Sy beskryf Mommsen:
"Theodor Mommsen. Het partypolitiek van die laat [Romeinse] republiek aangebied in terme van die twis van sy eie tyd tussen liberalisme en die reaksie wat die geveg in 1848 gewen het. Mommsen identifiseer die Romein optimaliseer met die gehate Pruisiese Junkers en het hom met Caesar daarteen gekant. Maar hy het die gebrek aan beginsel of program onder die gewildheid. Hy het die amorfe karakter van die Romeinse 'partye' goed verstaan. Die partye wat hy in Pruise en in ander Duitse state geken het, was amper ewe amorf. "
Soos prof. Taylor aangaan, het Mommsen se moderne partytjie -kaartjies en partytjie -reëls meer gedissiplineerd geword en het die betekenis van 'n party 'n radikale verandering ondergaan. die moderne leser. [¶] Die afgelope tyd is daar protes teen die toekenning van partye aan Rome. Die protes het te ver gegaan. " Dit wil sê, die bogenoemde verdeeldheid was sterk en gekonstelleerde politiek gedurende die laaste eeu van die Romeinse Republiek.  
Revolusie (s) Redigeer
In 1961 publiseer die Britse historikus Edward Hallett Carr sy Wat is Geskiedenis?, wat bekend geword het. Daarin het Carr vermoed dat die aard van die geskiedskrywing dat historici in die geheel hulself as 'gevangenes' aan hul lesers sal openbaar, onderhewig aan die konteks van hul eie ouderdom en kultuur. As gevolg hiervan, kan 'n mens byvoeg, voel elke generasie die behoefte om die geskiedenis te herskryf sodat dit beter pas by hul eie situasie, hul standpunt. Om sy punt hier te illustreer, het Carr 'n aantal bekende historici as voorbeeld gekies, waaronder Theodore Mommsen. 
Gevolglik lig Carr ons in dat Mommsen se multivolume werk Römische Geschichte (Leipzig 1854–1856) kan die waarnemende moderne historikus baie vertel van die middel van die 19de eeu, terwyl dit 'n verslag van antieke Rome aanbied.    'n Groot onlangse gebeurtenis in Duitsland was die mislukking van die rewolusie van 1848–1849, terwyl dit in Mommsen se Romeinse geskiedenis sy vertelling van die Republiek eindig met die revolusionêre opkoms van 'n sterk staatsbestuurder in die figuur van Julius Caesar. Carr vermoed as volg.
'Mommsen was deurdrenk van die behoefte aan 'n sterk man om die gemors op te ruim deur die mislukking van die Duitse volk om sy politieke aspirasies te verwesenlik, en ons sal die geskiedenis nooit waardeer nie, totdat ons besef dat sy bekende die idealisering van Caesar is die gevolg van hierdie hunkering na die sterk man om Duitsland uit ondergang te red, en dat die prokureur-politikus Cicero, die ondoeltreffende geselsbalk en gladde uitstel, in 1848 uit die debatte van die Paulikirche in Frankfurt gestap het. " 
In plaas daarvan om te protesteer of om so 'n waarneming te ontken, het Mommsen dit self maklik erken. Hy het bygevoeg: "Ek wou die ou mense van hul fantastiese voetstuk waarop hulle in die werklike wêreld verskyn, laat val. Daarom moes die konsul die burgemeester word. Miskien het ek dit oordoen, maar my bedoeling was goed genoeg."  
Langs Carr op Mommsen, nader Carr ook George Grote's Geskiedenis van Griekeland (1846–1856) en verklaar dat dit ook die Engeland sowel as die antieke Griekeland van die tydperk moet openbaar. So oor Grote se boek Carr conjectures.
"Grote, 'n verligte radikale bankier wat in die 1840's geskryf het, beliggaam die aspirasies van die opkomende en polities progressiewe Britse middelklas in 'n geïdealiseerde beeld van die Atheense demokrasie, waarin Pericles gedink het as 'n Benthamitiese hervormer, en Athene 'n ryk verkry het Dit is miskien nie fantasievol om aan te dui dat Grote se verwaarlosing van die slawernyprobleem in Athene die mislukking van die groep waarin hy behoort, weerspieël het om die probleem van die nuwe Engelse fabriekswerkersklas die hoof te bied nie. 
'Ek moet dit nie as 'n verregaande paradoks beskou nie', skryf Carr, 'as iemand sou sê dat Grote dit is Geskiedenis van Griekeland het ons net soveel te vertel oor die gedagte van die Engelse filosofiese radikale in die 1840's as oor die Atheense demokrasie in die vyfde eeu v.C. " Prof. Carr noem die filosoof RG Collingwood sy inspirasie vir hierdie denkrigting. [ 111]
Robin Collingwood, 'n vroeë 20ste-eeuse professor in Oxford, het gewerk aan die bou van 'n filosofie van geskiedenis, waarin geskiedenis 'n soewereine dissipline sou bly. By die uitvoering van hierdie projek bestudeer hy die Italiaanse filosoof en historikus Benedetto Croce (1866-1952). Collingwood het op Croce geskryf, hier in sy opstel van 1921. 
"Croce wys hoe Herodotus, Livy, Tacitus, Grote, Mommsen, Thierry, ensovoorts, almal uit 'n subjektiewe oogpunt geskryf het, geskryf het sodat hul persoonlike ideale en gevoelens hul hele werk ingekleur het en dit in dele vervals het. Nou, as dit is so, wie het die regte geskiedenis geskryf, die geskiedenis is nie gekleur deur standpunte en ideale nie? Duidelik niemand ... Die geskiedenis moet gesien word en moet deur iemand gesien word vanuit iemand se oogpunt nie ... Maar dit is nie 'n beskuldiging teen 'n spesifieke skool van historici nie, dit is 'n wet van ons aard. " 
Samevattend bied Edward Carr hier sy interessante ontwikkelinge aan met betrekking tot die teorieë wat deur Benedetto Croce voorgestel is en later deur Robin Collingwood opgeneem is. Daardeur beweer Carr nie verkeerde sienings of foute spesifiek vir Mommsen of vir enige van die ander historici wat hy noem nie. Sulke foute en foute sal eerder algemeen in die geskiedenis wees.  Soos Collingwood sê: "Die enigste veilige manier om foute te vermy, is om op te hou soek na die waarheid."  Tog is hierdie gedagtegang, en hierdie voorbeelde en illustrasies van hoe Mommsen se Duitsland sy geskiedenis van antieke Rome kan kleur, verhelderend oor die proses sowel as die resultaat.
Die figuur van Julius Caesar (100–44) is steeds omstrede onder historici en studente van antieke Rome.  Mommsen sien in hom 'n leier met 'n spesiale gawe om die stadstaat te organiseer en te transformeer, wat gekom het om die Mediterreense wêreld te regeer.  Caesar is gekant teen 'n oligargie van aristokratiese families, die optimaliseer, wat die Senaat oorheers het en byna gemonopoliseerde staatskantore het, wat voordeel trek uit die korrupsie van die stad en die buitelandse verowerings uitgebuit het. Hulle het die verandering wat deur die tye noodsaaklik was, geblokkeer, en dit het soms mense wat progressiewe programme gevorder het, onderdruk of soms saamgewerk. Alhoewel die staat gevaarlik onbestendig was en die stad dikwels deur gewapende skares gehuur word, het die optimaliseer berus op hul erfenis van die Romeinse tradisie. 
Caesar het uit die hart van hierdie ou adel gekom, maar tog is hy gebore in 'n gesin wat hom reeds met die gewildheiddit wil sê diegene wat grondwetlike verandering voorgestaan ​​het. Daarom word die loopbaan van Caesar geassosieer met die stryd om 'n nuwe orde, en as hy nie 'n geleentheid op vreedsame maniere beleef het nie, het hy na vore getree as 'n militêre leier wie se triomf op sy wapen gewerk het om politieke verandering te bevorder. Tog het albei partye in hierdie lang stryd 'n gebrekkige geskiedenis van geweld en korrupsie gehad. Ook Mommsen herken en rapporteer "Caesar the rake, Caesar the conspirator, and Caesar the baanbreaker for latere eeue van absolutisme." 
Sommige moderne volg die optimum van mening dat dit 'n skandelike rol was wat Caesar gespeel het in die herfs van die Republiek, wie se heersende instellings nog nie die nut daarvan oorleef het nie.     Inteendeel, die val van die Republiek het die onderdrukkende Ryk ingelui wie se 'goddelike' heersers absolute mag gehad het. Julius Caesar as skurk was 'n mening wat natuurlik gedeel is deur sy mesmoordenaars, waarvan die meeste ook adel was. Ook sonder skaamte gedeel deur die toonbeeld van klassieke Romeinse politiek en briewe, Marcus Tullius Cicero (106–43).    Vir sommige waarnemers het Cicero, na die moord op Caesar, sy taamlik wisselvallige loopbaan in die politiek gered deur sy hoë profiel in die guns van die Republiek.  Ook sterk onder die teenstanders van Caesar was Marcus Porcius Cato Uticensis (95–46), wat lank die leiding van die opimate, ondersteuners van die republikeinse aristokrasie, teen die gewildheid en veral teen Julius Caesar. Gedurende die keiserlike era het die stoïsynse Cato die simbool geword van verlore republikeinse deug. 
Tog kon selfs dodelike vyande die helder genie van Caesar sien, baie samesweerders was sy begunstigdes.  "Brutus, Cassius en die ander wat, net soos Cicero, hulle aan die sameswering geheg het, het uit vyandskap teenoor Caesar minder opgetree as uit 'n begeerte om sy dominasie. " Die sameswering kon ook nie die Republiek herstel nie.  'n Aristokraat libertas het baie min vir die bevolking beteken: die mense, die leërs, of selfs die ruiters, sy moordenaars "het nie die werklike pols van die respublica." 
Moderne mense kan egter albei kante van die saak sien, soos 'n historikus sou sien. Daar bestaan ​​inderdaad 'n groot verskil in konteks tussen byvoorbeeld 'n Amerikaner en 'n Duitse historikus van die 1850's, waar burgers gedurende 1848 'n taamlik spontane, onsamehangende poging aangewend het om die Duitse politiek na 'n vrye en verenigde land te beweeg: dit is verpletter deur die adel.  
Die filosoof Robin Collingwood (1889–1943) het 'n genuanseerde geskiedenisbeskouing ontwikkel waarin elke persoon ondersoek die verlede om sy of haar eie ware begrip van die persoon se unieke te skep kulturele erfenis. Alhoewel objektiwiteit deurslaggewend vir die proses bly, sal elkeen natuurlik sy eie innerlike waarheid uit die heelal van die menslike waarheid put. Dit pas by die sterk beperkings op die vermoë van elke individu om alle kante van die geskiedenis te ken. In beperkte mate werk hierdie beperkings ook op die historikus. Collingwood skryf:
"Dit verminder die geskiedenis nie tot iets willekeurigs of wispelturig nie. Dit bly ware kennis. Hoe kan dit wees as my gedagtes oor Julius Caesar verskil van die van Mommsen? Moet ons nie een verkeerd wees nie? Nee, want die voorwerp verskil. My historiese [ object] gaan oor my eie verlede, nie oor Mommsen se verlede nie. Mommsen en ek deel in baie dinge, en in baie opsigte deel ons in 'n gemeenskaplike verlede, maar vir sover ons verskillende mense is en verteenwoordigers van verskillende kulture en verskillende generasies ons het verskillende verlede ... [U] sienings van Julius Caesar moet effens verskil, maar waarneembaar. uit alle foutvrae, moes ek tot sy gevolgtrekkings gekom het. " 
'N Moderne historikus van antieke Rome weerspieël die growwe, huidige konsensus van akademici oor hierdie groot en omstrede figuur, terwyl hy sy gewaardeerde biografie oor Julius Caesar afsluit:' Toe hulle hom vermoor, het sy moordenaars nie besef dat hulle die beste uitgeskakel het nie. mees versiende siening van hul klas. "   
4de volume Edit
Mommsen noem die toekomstige publikasie van 'n vierde bundel oor die Romeinse Ryk. As gevolg van die geweldige gewildheid van sy eerste drie, het daar dekades lank groot belangstelling en verwagting bestaan ​​oor die verskyning van hierdie vierde bundel. Tog verskyn dit nie in Mommsen se leeftyd nie. Gevolglik het hierdie ontbrekende vierde bundel talle geleerdes laat bespiegel oor die redes 'hoekom nie'. Terselfdertyd het sulke nadenke gesuggereer waar Theodore Mommsen te midde van die portretgalery van historici uit die 19de eeu en die moderne era geleë sou wees.
Oor die rede waarom "Mommsen nie daarin kon slaag om sy geskiedenis na die val van die republiek voort te sit nie", skryf Carr: "Gedurende sy aktiewe loopbaan was die probleem van wat gebeur het toe die sterk man oorgeneem het, nog nie werklik nie. Niks het Mommsen geïnspireer nie. om hierdie probleem op die Romeinse toneel terug te dra, en die geskiedenis van die ryk was ongeskryf. "  
Vanweë Mommsen se kundige kennis op baie studierigtings, ken hy 'as 'n ooggetuie omdat so 'n volmaakte begrip hom in die posisie van 'n tydgenoot plaas. [So voel hy] 'n sekerheid wat hy nie kan verduidelik nie, soos die oordeel van 'n 'n staatsman of 'n skrander sakeman wat sy opinies vorm deur prosesse wat hy nie probeer ontleed nie. "  
Alhoewel Niebuhr se 'waarsêery' nie gevolg word nie, gaan Mommsen se manier van vraag af of 'n mens diskrete en beheerde 'interstisiële projeksie' mag gebruik, wat beskerm word deur die resultate noukeurig te monitor na die feit. Bied die gebruik daarvan noodwendig aansprake op 'objektiwiteit' op? Beoefenaars van sulke tegnieke, wat intuïsie genoem word op grond van geleerdheid, is kwesbaar vir bytende uitdagings vir die integriteit van hul wetenskap. Erkenning van sulke swakhede kan ook 'n beoordeling van die betrokke vaardigheid en die kwaliteit van die resultaat insluit. 
Mommsen se werk lok steeds 'n verfynde en gewilde leserspubliek. In hul inleiding spreek Saunders en Collins hul bewondering uit vir Mommsen en sy bydrae tot die studie van die antieke Romeinse geskiedenis:
"Theodor Mommsen (1817–1903) was die grootste klassieke historikus van sy eeu of ons s'n. Sy enigste mededinger in enige eeu was Edward Gibbon, wie se monumentale geskiedenis van die verval en val van die Romeinse Ryk 'n aanvulling is eerder as om mee te ding met Mommsen se uitstekende beskrywing van die Romeinse republiek. " 
Een ensiklopediese verwysing gee 'n opsomming: "Net so groot soos die antieke, regsgeleerde, politieke en sosiale historikus, het Mommsen [geen] teenstanders gehad nie. Hy het die krag van 'n klein ondersoek gekombineer met 'n unieke vermoë om gewaagde veralgemening te hê."  Oor die Die geskiedenis van Rome die universele historikus Arnold J. Toynbee skryf: "Mommsen het 'n wonderlike boek geskryf wat beslis altyd onder die meesterwerke van die Westerse historiese literatuur gereken sal word."  G. P. Gooch gee ons hierdie opmerkings om die van Mommsen te evalueer Geskiedenis: "Sy sekerheid van aanraking, sy veelsydige kennis, die kloppende lewenskragtigheid en die Venesiaanse kleur van sy portrette het 'n onuitwisbare indruk op elke leser gelaat." "Dit was 'n werk van genie en passie, die skepping van 'n jong man, en is vandag net so vars en lewensbelangrik soos toe dit geskryf is." 
In 1902 word professor Theodor Mommsen die tweede persoon wat die Nobelprys vir letterkunde ontvang het, wat die voorafgaande jaar ingehuldig is. Hierdie wêreldherkenning is aan hom gegee met 'spesiale verwysing' na die Römische Geschichte (die Die geskiedenis van Rome). Die lof het hom 'die grootste lewende meester in die kuns van historiese skryfwerk' genoem. 
Die toekenning kom byna vyftig jaar na die eerste verskyning van die werk. Die toekenning het ook gekom gedurende die laaste lewensjaar van die skrywer (1817–1903). Dit is die enigste keer tot dusver dat die Nobelprys vir letterkunde aan 'n historikus oorhandig is op sigself.  Tog word die literêre Nobel sedertdien toegeken aan 'n filosoof (1950) met vermelding van 'n 'intellektuele geskiedenis',  en 'n leier uit die oorlog (1953) vir toesprake en geskrifte, insluitend 'n 'geskiedenis van huidige gebeure' ",  plus 'n Nobel -gedenkprys is toegeken vir twee" ekonomiese geskiedenis "(1993).  Nietemin Mommsen se multi-volume Die geskiedenis van Rome bly in 'n enkelvoudige Nobelklas.
Die 1911 Encyclopædia Britannica, 'n welbekende verwysing, maar tog '' 'n bron wat onbedaarlik krities is '', som op: 'Net so groot soos die antieke, regsgeleerde, politieke en sosiale historikus, het Mommsen geleef om die tyd te sien toe hy onder studente uit die Romeinse geskiedenis leerlinge, volgelinge, kritici gehad het, maar geen teenstanders nie. Hy kombineer die krag van minuut ondersoek met 'n unieke vermoë om gedurig veralgemening te doen en die vermoë om die gevolge van denke op die politieke en sosiale lewe op te spoor. " 
Die Britse historikus GP Gooch, wat in 1913, elf jaar na Mommsen se Nobelprys geskryf het, gee ons hierdie evaluering van sy Römisches Geschichte: "Sy sekerheid van aanraking, sy veelsydige kennis, die kloppende lewenskragtigheid en die Venesiaanse kleur van sy portrette het 'n onuitwisbare indruk op elke leser gelaat." "Dit was 'n werk van genie en passie, die skepping van 'n jong man, en dit is vandag net so vars en lewensbelangrik soos toe dit geskryf is."  Oor die Die geskiedenis van Rome 'n ander Britse historikus Arnold J. Toynbee in 1934 het aan die begin van sy eie 12-volume universele geskiedenis geskryf: "Mommsen het 'n groot boek geskryf, [Römisches Geschichte], wat beslis altyd onder die meesterwerke van die Westerse historiese literatuur gereken sal word. "
^GP Gooch, Geskiedenis en historici in die negentiende eeu (Londen: Longmans, Green 1913, 4de indruk. 1928) op 456.
^ "Feite oor die Nobelprys vir letterkunde: toegeken vir 'n bepaalde literêre werk:" Terwyl die Nobelprys vir letterkunde vir 'n skrywer se lewenswerk is, is daar nege literatuurpryswenners vir wie die Sweedse akademie 'n spesifieke werk vir spesifieke erkenning uitgesonder het. "Theodor Mommsen in 1902: 'die grootste lewende meester van die historiese skryfkuns, met spesiale verwysing na sy monumentale werk, A history of Rome'" http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/literature/shortfacts.html.
^ GP Gooch, Geskiedenis en historici in die negentiende eeu (1913, 1928) op 456, met verwysing na Mommsen se brief aan die romanskrywer Freytag.
^ Vgl. Alexander Demandt, "Inleiding" op 1–35, 1, in Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome onder die keisers (Londen: Routledge 1996).
^ Sauders en Collins, "Inleiding" op 1–17, 5–6, tot hul uitgawe van Mommsen, Die geskiedenis van Rome (New Haven: Meridian Books 1958).
^ Gooch, Geskiedenis en historici in die negentiende eeu (1913, 1928) op 456, met vermelding van Mommsen se korrespondensie aan Henzen.
^ Op 'n ander noot sou Mommsen trou met Marie Reimer, die dogter van sy uitgewer in Leipzig, saam met hulle sestien kinders. T. Wiedemann, "Mommsen, Rome, en die Duitse" Kaiserreich "36–47, op 44, in Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome onder die keisers (1992 1996).
^ Mommsen, Römische Geschichte, 3 volumes (Leipzig: Reimer & amp Hirsel 1854–1856). Hoewel gepubliseer in drie volumes, hierdie deel van die Geskiedenis Mommsen georganiseer in vyf "boeke".
^ Sauders & Collins, "Inleiding" 1–17, op 5-6, by hul verkorte uitgawe van Mommsen, Die geskiedenis van Rome (New Haven: Meridian Books 1958).
^ W. P. Dickson, "Voorwoord deur die vertaler" (1894) op v – x, viii, aan Mommsen's 'N Geskiedenis van Rome, volume een (1854 1862 herdruk deur The Free Press/The Falcon's Wing Press, Glencoe IL, 1957).
^ Alexander Demandt, "Inleiding" 1–35, om 1, in Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome onder die keisers (Londen: Routledge 1996).
^ Die brand van 1880 by Mommsen se tuiskantoor, as gevolg van 'n gasontploffing, is as rede vir geen deel vier voorgestel nie, maar Alexander Demandt verwerp sulke bespiegelinge. A. Demandt, "Inleiding" 1–35, om 7, 22–23, in Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome onder die keisers (1992 Londen: Routledge 1996). Daar is baie wetenskaplike bespreking oor die lot van die 'ontbrekende' vierde bundel. Vgl. A. Demandt, "Inleiding" op 1–13 ("Why no volume IV?"), In Mommsen (1992 1996).
^ Vgl. Afdeling "Kommentaar" hieronder.
^ Mommsen se vyfde bundel is ondertiteld Die Provinzen von Caesar bis Diokletian (Berlyn: Weidmann 1885).
^ Vgl. Afdeling "Oorsig van inhoud" hieronder.
^ Gepubliseer dekades vroeër, 1854 tot 1856.
^ Mommsen (1885 Londen: Macmillan 1909 herdruk New York 1996) op 4–5.
^ Theodore Mommsen, Römische Kaisergeschichte (München: C.H. Beck'sche 1992), geredigeer deur B. en A. Demandt vertaal as 'N Geskiedenis van Rome onder die keisers (Londen: Routledge 1996).
^ Die Hensel -familie is onderskei. Die pa het 'n familiegeskiedenis (1879) saamgestel wat die komponis Felix Mendelssohn, sy ma se broer, insluit. Die seun het 'n professor in filosofie geword. Die oupa aan vaderskant was 'n Pruisiese hofskilder. A. Demandt, "Inleiding" 1–35, op 14–15, 17, in Mommsen (1992 1996).
^ Theodore Mommsen (1992 1996), die "Inleiding" op 1-35 deur A. Demandt, pp. 9–10, 13–14.
^ Dickson se vertaling van Mommsen se eerste drie volumes is gepubliseer in vier Engelse volumes.
^ Dickson, "Voorwoord deur die vertaler" (1894) op viii, soos gepubliseer deur Charles Scribners 'Sons, New York, 1895.
^ Byvoorbeeld, soos hier gelys teen die vroegste datum van die volgende uitgewers. Londen: R. Bentley (1862), J. M. Dent (1868), Macmillan (1894), Routledge/Thoemmes (1996). New York: C. Scribner (1866). Glencoe IL: The Free Press (1894).
^ Mommsen's Römische Geschichte is in baie tale vertaal, na publikasie in Italiaans, Frans, Engels, Russies, Pools en Spaans. New York Times sterfkennis, "prof. Mommsen is dood" op bladsy een (2 November 1903).Relatief onlangs is die eerste bundel deur Li Jianian in Chinese vertaal en gepubliseer deur die Commercial Press, Beijing, 1994. T. Wiedemann en Wang Naixin, "Mommsen's Romeinse geskiedenis"in Histos, v.1 (April 1997).
^ Mommsen, Die geskiedenis van Rome. 'N Oorsig van gebeure en persone vanaf die verowering van Kartago tot aan die einde van die Republiek (New Haven CN: Meridian/Greenwich 1958), geredigeer deur Saunders en Collins. Teks gekies uit Mommsen se 'Boek IV' en 'Boek V'.
^ Wat sy skrywe hier betref, meen Gooch: "Mommsen bereik sy stap met Marius en Sulla en beeld die sterwende stryd van die Republiek uit met onvergelykbare krag en glans." Gooch (1913, 1928) op 456.
^ Saunders en Collins in hul uitgawe van die Die geskiedenis van Rome (1958), bespreek hulle afkorting en hersiening van die vertaling van Dickson in die "Inleiding" 1–17, op 12–15 en 15–16.
^ Ook uitgegee deur R. Bentley & amp Son, Londen. Die vertaling is later deur F. Haverfield hersien, klaarblyklik vir 'n 1909 -uitgawe deur Macmillan, Londen. Sien die "Prefatory Note" van Haverfield, ingesluit in die herdruk van 1995 deur Barnes & Noble, New York.
^ Theodore Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome onder die keisers (Londen: Routledge 1996), geredigeer met 'n opstel deur Thomas Wiedemann, uit die Duitse uitgawe deur B. Demandt en A. Demandt, inleiding deur A. Demandt, vertaal deur Clare Krojzl.
^ Opsomming van Mommsen se boek in die "Presentation Speech" deur Carl David af Wirsén, permanente sekretaris van die Sweedse Akademie, Stockholm, 10 Desember 1902. Lys van die Nobelprys -letterkunde - 1902: Theodore Mommsen. Af Wirsén was ook 'n digter.
^ Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk 1957 deur The Free Press) by I: 72–86 (Bk.I, hfst 5 begin). Hierdie sosiale beginsels was nie spesifiek vir Rome nie, maar het dit deur alle Latyns gemeen.
^ Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk 1957 deur The Free Press) op I: 410–412 (Bk.II, hfst 3 einde).
^ Byvoorbeeld, Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk 1957 deur The Free Press) op III: 35–63 (Bk.III, ch.XI tweede helfte) en 293–296 (Bk.IV, hoofstuk 1 einde).
^ Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk 1957 deur The Free Press) op III: 57–63 (Bk.III, hfst einde).
^ Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk 1957 deur The Free Press), byvoorbeeld, op IV: 163–166 (Bk.IV, hfst 11 begin/middel).
^ Byvoorbeeld, die hervorming ten opsigte van sekere landbougrond wat afsonderlik deur die Gracchi, Tiberius (163–133) en Gaius (154–121) voorgestel is, en soortgelyke hervormings wat deur Drusus (d.91) voorgestel is. Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk 1957 deur The Free Press) op III: 297–333, 334–370 (Bk.IV, hfst. 2 en amp. 3), en by III: 483–489 (Bk.IV, hfst 6 einde).
^ Mommsen se termyn. Dit het die armer plebs ingesluit.
^ Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk 1957 deur The Free Press) op III: 65–75, & amp 96–97, 98–103 (Bk.III, hfst 12 begin en einde), by III: 305–309, 311 –314 (Bk.IV, hfst 2 middelste begin), en bv. By IV: 171–172 (Bk.IV, hfst. 11 middel).
^ As gevolg van die agteruitgang van die bevolking van die armer plebeiërs en 'vrye boerdery' in die algemeen, het buitelanders en landlose proletariërs onder Marius (157–86) in aanmerking gekom om in die weermag te dien. Hulle relatief swak staatsbande het hulle minder geneig om so lojaal aan Romeinse politici te wees, maar ekonomiese afhanklikheid moedig hul band met die bevelvoerende generaal, hul betaalmeester, aan. Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk 1957 deur The Free Press) op III: 456–462 (Bk.IV, hfst. 6 naby aanvang), maar vergelyk by IV: 135–136 (Bk.IV, hfst. 10 middel/ einde).
^ Die verskillende triumvirate, gedurende die laaste dekades van die Republiek, het in 'n sekere opsig as militêre diktatoria 'lite' gedien. Vgl. Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk 1957 deur The Free Press) op IV: 378–385 (Bk.V, hfst. 3 middel), en by IV: 504–518 (Bk.V, hoofstuk 6 einde), aangaande die twee triumvirate van Pompeius, Cassus en Caesar.
^ Onder die Romeinse generaals wat ingemeng het met die burgerlike regering: voor Sulla, Marius (157-86), die gewone populere na Sulla, die gewone Optimate Pompey the Great (106-48), wie se hoof teenstander die edele populare geword het Julius Caesar (100-44) .
^ Hier eindig die weergawe van die inhoud uit Wirsén se "Presentation Speech" volgens die Nobelprys van 1902 oor Mommsen Römische Geschichte (1854–1856), vertaal as 'N Geskiedenis van Rome (1862–1866).
^ 'N Soortgelyke, maar langer oorsig van die inhoud van die Romeinse geskiedenis is vroeër verskaf deur W. P. Allen, "Theodor Mommsen" op 445–465, in die Noord -Amerikaanse resensie, v.112 (1870).
^ Vir bespreking van 'n teenoorgestelde reaksie op Mommsen, bv. sy uitbeelding van Julius Caesar, sien die gedeelte "Kommentaar" hieronder.
^ Mommsen, Die geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk deur The Free Press 1957) op V: 315–377 (Bk.V, hfst. 11).
^ Mommsen, Die geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk deur The Free Press 1957) op V: 377–406 (Bk.V, hfst. 11), haal aan op 406.
^ Mommsen, Die geskiedenis van Rome (1854–1856 1862–1866 herdruk deur The Free Press 1957) op V: 406–442 (Bk.V, hfst. 11), aanhalings op 427 en 442. Ses eeue later het die regskodifikasie plaasgevind onder Justinianus (r.527– 565), op 434–435.
^ 'N Ander geleerde vermoed dat Mommsen die moord op Julius Caesar as 'n onberekenbare ramp moes beskou het. W. P. Allen, "Theodor Mommsen" in die Noord -Amerikaanse resensie (1870) by 112: 445–465, by 456.
^Corpus Inscriptionum Latinarum (1867 en verder), wat onder sy redakteurskap gegroei het tot 40 folio -volumes wat agt voet rak beslaan het. W. Warde Fowler, Romeinse opstelle en interpretasies (Oxford Univ. 1920), "Theodore Mommsen: His life and work" 250–268, op 261–262.
^ Mommsen, Die unteritalischen Dialekte (Leipzig: Weidmann 1850). Mommsen het gehelp om aan te toon dat Latyn en ander kursiewe tale was suster antieke Grieks, wat noodlottig was vir die Pelasgiese teorie wat deur Niebuhr bevoordeel is. W. P. Allen, "Theodor Mommsen" 445–465, op 446, in die Noord -Amerikaanse resensie, v.112 (1870).
^Zeitschrift für Numismatik plus Mommsen se eie groot volume oor antieke Romeinse muntstukke, Über das Römische Münzwesen (1850). Uit muntstukke, standaardgewigte en die alfabet wat deur antieke Romeine gebruik is, het Mommsen aangevoer dat hul primêre invloed die Griekse beskawing was, nie Etruskies nie. W. P. Allen, "Theodor Mommsen" 445–465, op 448, in die Noord -Amerikaanse resensie, v.112 (1870).
^ Mommsen, Römisches Staatsrecht, 3 volumes (Leipzig: Hirzel 1871–1876, 3d uitg. 1887).
^ Gooch bel Mommsen's Staatsrecht "die grootste historiese verhandeling oor politieke instellings wat ooit geskryf is." Geskiedenis en historici in die negentiende eeu (1913, 1928) op 460.
^ Mommsen, Römisches Strafrecht, 3 volumes (Leipzig: Duncker en Humblot 1899).
^ Fritz Stern, Die variëteite van die geskiedenis (Cleveland: World/Meridian 1956) op 191.
^ 'N Mommsen -bibliografie wat deur Zangemeister in 1887 opgestel is, bevat 920 items. "Nobelprys -toespraak" [re Mommsen] gehou deur af Wirsén (Stockholm, 10 Desember 1902).
^ Mommsen, Die Provinsie van die Romeinse Ryk (Leipzig 1865 Londen 1866 Londen: Macmillan 1909 herdruk New York 1996) op 4–5.
^ Theodore Mommsen, ''Römische Kaisergeschichte (München: C.H. Beck'sche 1992), geredigeer deur Barbara en Alexander Demandt vertaal deur Clare Krojzl as 'N Geskiedenis van Rome onder die keisers (Londen: Routledge 1996), geredigeer deur Thomas Wiedemann uit die Duitse uitgawe deur B. en A. Demandt, opstel deur T. Wiedemann, inleiding deur A. Demandt.
^ Sien hierbo, "Publikasie" by "Oorspronklik".
^ Sien hierbo onderafdeling "Later volumes" by Nota Bene. Alexander Demandt, "Inleiding" 1-35, om 14-17, in Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome onder die keisers (1992 1996).
^ "Presentation Speech" deur Carl David af Wirsén, van die Sweedse Akademie, Stockholm, 10 Desember 1902. Veral genoem: Hannibal, Scipio Africanus, Gaius Gracchus, Marius, Sulla en Caesar. Nobelprys vir letterkunde - 1902: Theodore Mommsen
^W. Warde Fowler egter in sy Romeinse opstelle en interpretasies (Oxford University 1920), "Theodor Mommsen: His life and work" 250–268, op 259, skryf dat Mommsen verdwaal het in die beoordeling van Pompeius en Caesar, Cicero en Cato.
^ Mommsen, 'N Geskiedenis van Rome (1854–1856), vertaal deur Dickson (1862–1866), soos herdruk deur The Free Press (1957), II: 243–245 (Bk.III, ch.VI vroeë middel). Sy vader Hamilcar: II: 236–239. Sy eed teen Rome: II: 238 en 483 (Bk.III, hoofstuk X einde). As burgerlike leier: II: 378–379 (Bk.III, ch.VII vroeë middel). Ballingskap in die Ooste: II: 449, 451, 454 (Bk. III, hoofstuk X naby aanvang).
^ Mommsen (1854–56 1957) II: 324–327 (Bk.III, ch.VI mid), 483 (Bk.III, ch.IX einde) III: 61 (Bk.III, ch.XI naby einde).
^ Mommsen, Die geskiedenis van Rome (1854–56 herdruk: The Free Press 1957) op III: 318 (Bk.IV, hfst. III middel). Cornelia geniet literêre bekendheid in die Romeinse kultuur.
"Die versameling briewe deur Cornelia, die moeder van die Gracchi, was opmerklik deels vir die klassieke suiwerheid van die taal en die hoë gees van die skrywer, deels as die eerste korrespondensie wat in Rome gepubliseer is, en as die eerste literêre produksie van 'n Romeinse dame. "
"Die karakter van Caesar word doelbewus in die toneelstuk vir dramatiese doeleindes verkort Gevolglik word Caesar aangebied sonder verwysing na die ware bronne van sy grootheid, met die klem op sy arrogansie. "
"Toe Brutus die dolk wat hy pas in Caesar se liggaam neergestort het, swaai en by naam Cicero gelukwens, het hy geweet dat hy op 'n heelhartige reaksie kan reken. Cicero beskou die moord as 'n wonderlike prestasie van patriotiese heldemoed, en die slagoffer as 'n openbare vyand oor wie se lot alle goeie burgers moet jubel en bly wees. "
Die raaisel van die geskiedenis
Alhoewel ons dit geniet het om deur die eerste volume van Die raaisel van die geskiedenis ongeveer drie jaar gelede het ek nie een van die ander volumes gekoop nie omdat die Die raaisel van die geskiedenis reeks was (op daardie tydstip) onvolledig. In dieselfde jaar luister ons ook graag na die eerste twee volumes van Die verhaal van die wêreld. Terwyl Die verhaal van die wêreld bied boeiende vertellings (dws "lewe geskiedenis ") uit die antieke tyd, Die raaisel van die geskiedenis het ons dieper Bybelse konneksies gegee wat ek nie kon agterkom nie, terwyl ek my gesegmenteerde en kompartementele verstaan ​​van die geskiedenis voortgaan. Daardie jaar was dit 'n wonderlike ding om te swaai Verhaal van die wêreld met Die raaisel van die geskiedenis, daarom oorweeg ek dit weer. Eenvoudig gestel, Die raaisel van die geskiedenis is geneig om 'n leemte te vul wat in ons tuisskool bestaan ​​weens my eie gebrek aan kennis en begrip. Nou dit die finale volume van Die raaisel van die geskiedenis gepubliseer word, is ek bly dat ek nog 'n opsie het om te oorweeg vir 'n volledige, chronologiese en klassieke geskiedenisstudie, wat geskiedenis uit 'n Bybelse wêreldbeskouing bied.
Geskryf deur tuisonderrigma Linda Hobar, die vier volumes van Die raaisel van die geskiedenis insluit:
Hierdie resensie is spesifiek bedoel vir Deel IV Onafhanklikheidsoorloë tot die moderne tyd, 'n geïllustreerde hardgebonde student wat teks lees …
…, wat ook 'n CD-ROM bevat wat 'n metgeselgids van meer as 600 bladsye bevat met voortoetsing, aktiwiteite vir meer as een ouderdom, vasvrae, karteringsoefeninge, tydlynaanwysings en meer.
Aanbeveel vir graad 6 en hoër as gevolg van leesvlak en emosionele intensiteit (soos ook genoem deur Susan Wise Bauer vir Verhaal van die wêreld Deel 4 re: die aard van die gebeure uit hierdie tydperk), Die verborgenheid van die geskiedenis Volume IV dek die onafhanklikheidsoorloë tot die moderne tyd, insluitend oorloë van onafhanklikheid, oorloë van ideologieë, oorloë van die wêreld, oorloë van die moderne tyd en die hoop van die mensdom. Ander historiese figure wat uitgelig word, sluit in Napoleon, Beethoven, Simon Bolivar, George Muller, Harriet Tubman, Martin Luther King Jr., Billy Graham, Nelson Mandela en ander noemenswaardige persone wat wissel van kunstenaars en komponiste tot revolusionêre en sendelinge. Terwyl die skrywer die Bybelse geskiedenis in die sekulêre wêreldgeskiedenis verweef, bied sy 'n geïntegreerde beeld van die een verhaal van die mensdom en die boodskap van die Evangelie deur die eeue.
Deel IV bevat alles wat nodig is om hierdie tydperk van die geskiedenis vanuit 'n Christelike perspektief te onderrig, tesame met meerjarige aktiwiteite, boek- en video-aanbevelings, tydlynvoorstelle, kaartwerk en assesserings. Dit bestaan ​​uit 84 lesse wat in 'n tydperk van 28 weke voltooi moet word, en elke week drie leeslesse bevat. Dit maak 'n ekstra dag of twee per week moontlik om ekstra aktiwiteite of voorgestelde uitstappies te voltooi.
Die raaisel van die geskiedenis Voordele
Die breedte van die geskiedenis word gedek. Selfs die lewens van komponiste en kunstenaars is verweef in die verhaal. Dit laat my dink aan 'n sekere doel van 'n klassieke, Christelike opvoeding: alle vakke hou verband met mekaar, en hulle wys almal terug na ons Skepper.
Oorgange en verbindings. As die skrywer 'n onderwerp behandel wat verband hou met iets wat voorheen genoem is, gee sy 'n kort opsomming om ons daaraan te herinner, in plaas daarvan om ons van die een gebeurtenis na die volgende te ruk sonder 'n oorgang. Dit bou 'n mate van herhaling in (sonder om herhalend te lyk), wat ook help met behoud.
Klassiek in sy benadering. Die geskiedenis word nie net gelees en daarna vergeet nie. Elke week word 'n herinnering aan die student gegee om "Challenge Cards " te skep wat gebruik word vir mondelinge oefeninge, speletjies of onafhanklike hersiening.
Metgeselgids bevat 'n verskeidenheid idees met instruksies vir meerjarige, multi-sensoriese aktiwiteite. Dit kan gesien word as 'n plus of 'n minus. Dit bied buigsaamheid om soveel of so min te doen as wat u wil. Delf diep in of lees net die les, en dit is u keuse! Daar is ongetwyfeld die aantal aktiwiteite en voorstelle wat die teks aanpasbaar kan maak vir 'n baie groter ouderdom.
Companion Guide is op CD in plaas van binne teks. Dit kan ook gesien word as 'n plus of 'n minus. Persoonlik hou ek van dinge wat vooraf gedruk is. Maar deur die ekstra aktiwiteite in die Companion Guide te maak, is dit maklik om meerdere kopieë te maak wanneer dit nodig is, en dit hou hierdie volume op 'n grootte wat nie oorweldigend is nie. Dus, wat is in die Companion Guide ingesluit? Die metgeselgids bevat …
Instruksies vir die maak van tydlyne, geheue kaarte en 'n geskiedenisboek
Vasvrae en semestertoetse
Ekstra aktiwiteite en instruksies vir die gebruik Die raaisel van die geskiedenis vir hoërskoolleerlinge om 'n kredietgeskiedeniskrediet te behaal
Behandel nie-Christelike onderwerpe met respek terwyl hulle die waarheid en hoop van die Evangelie deel. Die skrywer raak die Christelike geloof op 'n pragtige, nie-veroordelende manier aan en verwys waar van toepassing na die Skrif (bv. Hoe Marxistiese beginsels teen God se Woord stry). In sommige gevalle stel die skrywer voor dat jonger studente op 'n sekere tyd ophou lees as gevolg van sensitiewe inhoud, in welke geval 'n brief aan die onderwyser gewoonlik ingesluit word, sodat u nie onkant betrap sal word nie. Alhoewel dit aanbeveel word vir graad 6 en hoër, kan hierdie bundel aan kinders voorgelees word, hoewel ouers sommige van die meer intense onderwerpe dalk wil oorslaan.
Die raaisel van die geskiedenis Nadele
Alhoewel dit meestal aangrypend is, is dit oor die algemeen slegs aangrypend vir spesifieke geskiedenisgebiede. (Dit geld vir byna alle geskiedenistekste.) Sommige van die onderwerpe is nie so interessant of boeiend geskryf as ander nie. Alhoewel die skrywer wel aanhalings in die historiese opsommings plaas, is die meeste daarvan nie in 'n verhaalformaat geskryf nie, wat dit moeiliker maak om die belangstelling van jong kinders te betrek.
Gespreksfrase. Dit is so 'n klein klagte, maar al die frases wat ek in die geval nie ken nie, ken " en " in my opinie " my aandag. Die skryfwerk sou soveel beter gewees het as daar nie soveel van die omgangstaalfrases daarin was nie.
Nie voldoende vir Amerikaanse geskiedenisstudie nie. Alhoewel baie Amerikaanse geskiedenis in hierdie bundel gedek word, is dit nie 'n omvattende studie van die Amerikaanse geskiedenis vir diegene wat die Amerikaanse geskiedenis in diepte wil bestudeer nie.
Twyfelagtige inhoud het my onkant gevang. Alhoewel ons deel 1 en die meerderheid van deel 2 van Die raaisel van die geskiedenis, bestaan ​​daar twyfelagtige inhoud wat veroorsaak het dat ons tydens volume 3. na die klank geluister het. Die inhoud bevat (vanaf volume 3):
Die seksuele voorkeur van sekere persone (voorgehou as sonde, maar nie iets wat ek wil na vore bring terwyl ek na klanke luister nie)
Hou van lewensdrama van verskillende persone (insluitend bespiegeling oor dinge soos die opdoen van 'n siekte deur 'n losbandige leefstyl) …
Daarom het ek en my man gedink dat dit te veel skinder. (Dit was veral moeilik om te bestuur terwyl u na klanke luister.) Sommige dinge wat in die vertelling gedeel word, is nie nodig vir die verhaal nie.
As u dit hardop lees, kan u die lesings aanpas, maar omdat ons in die motor daarna geluister het, het ons nie die opsie gehad nie. The Mystery of History is 'n baie goeie program, maar ek beveel nie aan om na oudio's met kinders tot 12 jaar te luister nie.
Verhaal van die wêreld teenoor die raaisel van die geskiedenis: 'N Kort vergelyking
Alhoewel dit nog 'n paar maande sal neem om 'n deeglike vergelyking van die inhoud van hierdie twee programme te voltooi (of selfs te begin), bied ek graag 'n kort vergelyking aan vir diegene wat 'n besluit tussen die twee wil neem.
Albei is 'n vierjarige, klassieke, chronologiese studie van die wêreldgeskiedenis.
Die eerste deel van albei Verhaal van die wêreld en Die raaisel van die geskiedenis was eenvoudig en boeiend genoeg vir ons seuns (op die ouderdom van 4, 6 en 9) om te verstaan. Algehele, Die raaisel van die geskiedenis blyk op 'n hoër vlak as die vorige volumes van Verhaal van die wêreld.
Om uit te brei op die vorige punt: Die formaat van Verhaal van die wêreld is gerig op 'n jonger gehoor. Susan Wise Bauer gebruik die verhale uit wêreldkulture wat uit 'n kind se oogpunt vertel is om aan te toon hoe die lewe in antieke beskawings was. Die raaisel van die geskiedenis is nie in hierdie historiese fiksie-storie-agtige formaat geskryf nie, maar dit gaan baie keer in diepte/breedte in.
Terwyl Verhaal van die wêreld is 'n wêreldgeskiedenisboek met Bybelse geskiedenis wat in die teks opgeneem is, Die raaisel van die geskiedenis is 'n Bybelse geskiedenisboek met wêreldgeskiedenis deurgaans verweef. As sulks, Die raaisel van die geskiedenis gee 'n groter en dieper verband met die Christelike geloof en bevat skriftuurlike verwysings in die bundels.
As u na volume 1 en 2 van of luister Verhaal van die wêreldEk het dikwels die behoefte gehad om die teks te stop en te verduidelik, soos die verskil tussen mites en legendes en werklike historiese verslae, aangesien die aanbieding van Bybelse mense en gebeure blykbaar op dieselfde manier aangebied word as Griekse mites en ou legendes. Dele oor die Islamitiese pilare van geloof was ook ietwat verwarrend vir ons kinders. Terwyl ons die narratiewe styl van Verhaal van die wêreld, Ek het eerlikwaar met hierdie dinge geworstel en sou 'n Christus-gesentreerde geskiedeniskurrikulum verkies het (al was dit ietwat voordelig om saam deur die dinge te worstel).
Die verhaal van die wêreld kan binne 'n korter tydperk voltooi word as Die raaisel van die geskiedenis. Dit is moontlik om deur die vier volumes van te lees Die verhaal van die wêreld oor twee jaar (dit is hoe ons verkies om ons geskiedenis te lees, aangesien dit makliker ooreenstem met die drie siklusse van die Classical Conversations Foundations -program). Dit sou egter taamlik intens wees om vier volumes van Die raaisel van die geskiedenis in twee jaar.
As gevolg van die twyfelagtige inhoud, verkies ons gesin eintlik Die verhaal van die wêreld verby Die raaisel van die geskiedenis. (Dit is makliker om die oudioboeke op reisreise op te neem!)
Terwyl ek oorweeg watter van hierdie programme ek sou aanbeveel, kan ek nie help nie, maar beveel beide aan om verskillende redes. Begin met Verhaal van die wêreld betrek 'n jong kind beter in die verhaal van die mensdom as gevolg van sy verhaalagtige eienskappe, maar lees Die raaisel van die geskiedenis help om die gaping te oorbrug om te verstaan ​​hoe die geskiedenis met die Skrif verband hou.
Die argief kan verstommend wees. Geskiedkundiges ontmoet interessante mense daar wie se lewens in blote snitte verskyn, wat nuuskierigheid wek wat nooit heeltemal versadig kan word nie. Geleerdes van Amerikaanse slawerny is veral bekend met hierdie verskynsel. Die mense wat die beste rekenskap kon gee van die daaglikse lewe voor emansipasie, was die mense wat die direkste geraak is deur die instelling: die slawe. Tog was die aard van slawerny sodanig dat hierdie individue, met enkele uitsonderings, stilgemaak is. Die oorgrote meerderheid van hulle kon nie skryf nie en kon dus nie briewe agterlaat nie, maar hul huwelike, wat nie deur die wet erken is nie, het geen lisensies opgelewer om as deel van 'n amptelike rekord gehou te word nie. Hulle het geen eiendom nie en het geen aktes, bewyse van grondoordragte of testamente opgelewer nie.
Wat van hul lewens bekend is, kom eerder van die mense wat hulle verslaaf het aan selfversekerde en onbetroubare getuies oor die innerlike lewens van die mense wat hulle gevange gehou het. Dit is die innerlike lewens wat baie historici die graagste wil ondersoek en deel wil maak van die historiese verslag. As ons net die verhale kon ken en vertel, sou ons baie leer oor die subtiliteite van die kultuur waarin hulle geleef het. Hierdie vertellings is die ontbrekende stukke van 'n onvolledige raaisel wat geskiedkundiges al te veel jare behandel het as opgelos deur te fokus op die lewens van die mense aan bewind wat wel geskrewe rekords nagelaat het.
Om eerlik te wees teenoor historici, het die nou dekades lange strewe na 'n meer uitgebreide historiografie van slawerny daartoe gelei dat hulle verder gegaan het as die metodes wat hulle normaalweg gebruik, of moontlik opgelei het om te gebruik, om saam te werk wat hulle kan verslaan die argiewe & rsquo -stilte. Die dissipline van die geskiedenis is meestal gekoppel aan die dokumentêre verslag oor hoe geleerdes daarmee omgaan, is 'n manier waarop die kwaliteit van hul werk beoordeel kan word. Wat het hulle gevind? Hoe oortuigend is hul interpretasie van die dokumente? Is daar bewyse dat dit te ver gaan as wat die rekord suggereer? Die meeste mense verstaan ​​dat dit onmoontlik is om die werklikheid van 'n verloopte tyd weer te gee, ongeag hoeveel dokumente oor 'n persoon of 'n gebeurtenis bestaan. Die algemene doelwit is egter dat die verwagting dat die historikus so hard as moontlik sal probeer om die werklikheid so na as moontlik te herbou.
Daar is natuurlik kreatiewe maniere om te weet van mense wat nie geskrewe rekords gemaak het nie. Gesinne kan hul voorouers en geskiedenis van hul lewens lewendig hou deur verhale van mond tot mond oor te dra (hoewel mondelinge geskiedenis as die betroubaarste beskou word as dit ten minste deur dokumentêre bewyse bevestig word). Argeologie gee insig in materiële kultuur wat baie oor 'n individu kan onthul. Opgrawings in Monticello het byvoorbeeld waardevolle inligting opgelewer oor Elizabeth Hemings, die matriarg van die Hemings -familie en die moeder van Sally Hemings & mdash, nie net oor die aard van haar leefruimte nie, maar oor die besit van verbruikersgoedere (insluitend 'n teestel versier met Chinese beeldmateriaal) wat sy heel waarskynlik by reisende smouse gekoop het). 'N Mens verbeel jou dadelik hoe die verslaafde vrou en mdash wat Thomas Jefferson en al die mense geken het wat die meeste met Monticello geken het, en haar klein kajuit aan die voet van die berg tee drink saam met haar talle nageslag en kleinkinders, praat oor die vreemde man wat die mag oor hul lewens en hul vreemde verhouding gehad het aan hom. Alhoewel dit heeltemal redelik sou wees om aan te neem dat sulke tonele plaasgevind het, kan ons nie seker weet nie. Daar is grense vir hoe ver die historikus kan gaan.
Wat is daardie grense? Beteken die gebrek aan sekerheid dat geen poging aangewend moet word om die lewens van mense wat in hul eie tyd doelbewus tot die kantlyn gedwing is, te rekonstrueer nie? Daar is 'n dringende morele dimensie aan hierdie vraag wat verder gaan as die verhale van die slawe. 'N Mens kan redeneer dat historici 'n plig het ter wille van die historiese skryfwerk self en dat hulle verder moet kyk as die aanbiedings van mense wat doelbewus onduidelikheid op ander afgedwing het en die onderdruktes uitgebeeld het op 'n manier wat hul heerskappy oor hulle regverdig. Geskiedkundiges speel die voorreg op hul dokumente saam met 'n opgetrekte stelsel, wat 'n geskiedenis oplewer wat onuitwisbaar gekenmerk word deur vooroordeel, 'n vorm van fantasie wat in werklikheid geskryf is.
Presies wat moet dan gedoen word? Hoe moet historici 'n meer volledige en waarheidsgetroue weergawe van die verlede konstrueer? Sal ons ons begrip verander van wat dit beteken, en hoe dit verkry word en hoe dit gelees word? Alhoewel die literatuur vir ons toon dat daar 'n paar volgehoue ​​temas in die menslike lewe is, moet ons 'n mate van nederigheid hê as ons te kampe het met die feit dat ons huidige kategorieë, reaksies en gevoelens nie bloot op mense uit die verlede geënt kan word nie. Dit is die kuns van die geskiedenis om te weet watter stukke pas en watter nie. Watter drempel moet bestaan ​​voordat 'n geldige poging aangewend kan word om individue uit historiese uitwissing te red?
Saidiya Hartman & rsquos Eienaardige lewens, pragtige eksperimente is 'n poging om uitvee te beveg, 'n vasberade staking teen die argiewe en beweerde stilte rakende die lewens van Afro-Amerikaanse vroue wat in die direkte skaduwee van slawerny leef. In haar kwartaal geskryf van nêrens, uit die niet van die ghetto en uit die nergens van utopia, wil Hartman verhale vertel van jong swart vroue aan die begin van die twintigste eeu wat, sê sy, in & ldquoopen rebellie & rdquo was teen die pogings om hulle in & ldquonew vorme van serwituut & rdquo na heropbou. Hartman gee van die begin af die buitengewone aard van haar projek te kenne. Met 'n opmerking oor metode en 'n nota oor metode, konfronteer sy die spesifieke probleme direk met wat sy probeer doen, en watter meganismes sy gebruik het om dit te bowe te kom:
Elke historikus van die menigte, die ontevredenes, die subalternes en die slawe word gedwing om te worstel met die mag en gesag van die argief en die grense wat dit stel aan wat bekend kan wees, wie se perspektief belangrik is en wie die swaartekrag het en gesag van historiese akteur. By die skryf van hierdie weergawe van die eiesinnige, het ek 'n groot verskeidenheid argiefmateriaal gebruik om die alledaagse ervaring en rustelose karakter van die lewe in die stad voor te stel. Ek herskep die stemme en gebruik die woorde van hierdie jong vroue waar moontlik en bewoon die intieme dimensies van hul lewens. Die doel is om die sintuiglike ervaring van die stad oor te dra en om die ryk landskap van swart sosiale lewe vas te vang. Vir hierdie doel gebruik ek 'n manier van noue vertelling, 'n styl wat die stem van verteller en karakter in 'n onafskeidbare verhouding plaas, sodat die visie, taal en ritmes van die eiesinnige die teks vorm en rangskik. Die kursiewe frases en reëls is uitsprake uit die koor. Die verhaal word binne -in die sirkel vertel.
Met & ldquowayward & rdquo Hartman bedoel vroue wat die wet oortree het of konvensionele verwagtinge oor geslagsnorme en -verhoudinge oortree het. Die meisies en vroue wie se verhale Hartman vertel het, was regte mense, maar sy verwys daarna as 'ldquocharacters', 'n keuse wat die werk verder distansieer van wat ons gewone geskiedenis sou noem, en lesers daarop laat weet dat meer as die gewone hoeveelheid verbeelding sal in haar aanbieding aangewend word. In haar gedagtes probeer die historikus mense sien wat sy nie regtig ken nie en tye waarin sy nie leef nie. Die aanwysings oor hoe om dit te doen, kom uit die bewyse wat die historikus kan versamel. Hartman & rsquos -aanwysings kom uit die
joernale oor opnames van huurversamelaars en monografieë van sosioloë se verhoorafskrifte, krotbuurtverslae van onder -ondersoekers, maatskaplike werkers en onderhoude met paroolbeamptes met psigiaters en sielkundiges en gevangenisdossiere.
Alhoewel hulle baie minder mag gehad het, kan die bronne wat die dokumente waarop Hartman steun, in sommige opsigte vergelyk word met slawe wat na die slawe kyk. Albei was waarnemers uit eie belang, wat gewoonlik nie ag geslaan het op die innerlike lewens van die mense oor wie hulle mag uitoefen nie, en albei het verhale vertel wat die mag regverdig. Dit is nie net dat die verhale van Hartman & rsquos -vakke onder die gewig van hul omstandighede ondergedompel is nie, maar dat die inligting wat in hierdie bronne voorkom, altyd die vroue en meisies in 'n negatiewe lig skilder. Hulle word nooit as volkome mense uitgebeeld as medeburgers van die republiek nie. In plaas daarvan word dit voorgehou as bloot probleme en byna aliens & mdash waarmee 'n vermoedelik regverdige en regverdige samelewing te kampe het. Die stelsel wat hulle beheer het, word selde aangehaal oor hoe dit hul lewens verwoes het.
Een van meer as driehonderd foto's saamgestel deur W.E.B. Du Bois en vertoon onder die titel & lsquoTypes of American Negroes & rsquo at the 1900 Paris Exposition
Hartman is, soos sy sê, beoefen met anonieme figure. & Rdquo 'n Professor in Engelse en vergelykende literatuur in Columbia, sien sy haar werk, wat aangevuur word deur tereg regverdige passie, as die geweld van die geskiedenis onderdruk en 'n liefdesbrief aan almal opstel wat beseer is. & rdquo Die passie het haar oorweging van die Ghanese bevoordeel wat in slawerny en die nalatenskap van die instelling en rsquos in Amerika aangevoer is in haar veelgeprezen werk van 2008, aangevuur. Verloor u moeder: 'n reis langs die Atlantiese slawe -roete. Hartman & rsquos se pogings om die geskiedenis van slawe en swart Amerikaners te vertel, lyk veral tydig, aangesien die Verenigde State die probleem van sistemiese rassisme en ongelykheid in ag neem. Soos baie mense, histories of nie, al gevra het: Hoe het ons hier gekom?
Om die menslikheid van haar onderdane te herstel, probeer Hartman 'n ander manier om getuienis te hanteer om hul lewens te sien. Sy verbeel hulle hul persoonlikheid en neem hulle ver weg van die vyandige oordele van amptelike rekords wat hulle met die een negatiewe beoordeling na die ander wou afdruk. Ek sê & ldquoreimagine & rdquo omdat die uitbeelding van die vroue in amptelike rekords ook 'n vorm van verbeelding was, portrette gebore uit minagting vir die armes en neerslagtiges, rassistiese formulerings en onderdrukkende houding teenoor vroue en werk in die samelewing.
In Hartman & rsquos & ldquocounter-narratief is haar onderdane nie meer misdadigers, slegte moeders of los vroue nie. Hulle is seksuele moderniste, vryliefhebbers, radikale en anargiste, en die meisie [s] en rdquo wat die ware inspirasie vir wit flappers was. Hartman kenmerk dat hierdie vroue 'n revolusie voor Gatsby bewerkstellig het. & Rdquo Eienaardige lewensdan is dit 'n kwadron van swart radikalisme, 'n estetiese en oproerige geskiedenis van bruin meisies en hul eksperimente met vryheid. . & rdquo
Dit is 'n gewaagde en dikwels inspirerende manier om hierdie vrouens se lewens te oorweeg, hoewel 'n mens vermoed dat dit meer van toepassing was op sommige van die vroue as op ander. Met behulp van 'n dossier van die New York State Reformatory for Women at Bedford Hills (wat tot vandag toe nog 'n vroue- en rsquos -gevangenis is), rekonstrueer Hartman die verhaal van Mattie Nelson, wat op vyftienjarige ouderdom van Virginia na New York gereis het om aan die verdorwenhede te ontsnap. van die Suide. Nelson is na Bedford Hills gestuur omdat hy 'n buurman en rsquos -onderklere uit 'n wasgoeddraad gesteel het. Dat hierdie geringe misdaad tot gevangenis kan lei, so 'n verwoestende ingryping in 'n mens se lewe, het ontstaan ​​uit die meedoënlose poging om die seksualiteit van swart vroue te ondersoek. Die werklike misdaad van Nelson en rsquos was dat sy buite die huwelik geboorte geskenk het aan twee kinders deur twee verskillende mans. Haar ma het ook saam met 'n man buite die eg gebly.
Die maatskaplike werker wat aangewys is om die saak te oorweeg, het bepaal dat Nelson & rsquos huis 'n swak omgewing het, en verwys na die & ldquo -immorele gedrag van Mattie en haar ma. Selfs die buurman se besluit om nie die klag teen Nelson aan te gaan nie, het die maatskaplike werkers nie van hul kursus afgemaak nie. Omdat nie Nelson of haar ma skuld beken het omdat hulle buite die huwelik seksuele verhoudings met mans gehad het nie, en ek het daarvan gehou om dit te doen, het Nelson gesê dat haar verhouding met een van haar geliefdes verdorwe was. Volgens die amptenare was dit beslis beter om Nelson vir drie jaar na Bedford Hills te stuur as om haar in haar ma se huis te laat bly. Dit was ver van waar. Hoewel die briewe wat Nelson geskryf het en vermis word uit die dossier, gebruik Hartman 'n brief van haar ma aan die superintendent van die gevangenis, sowel as inligting van Nelson & rsquos -vriende onder haar mede -gevangenes en uit die berigte van die berugte hewige fisiese mishandeling van vroue. in Bedford, om te beskryf wat sy moontlik gely het tydens haar tyd daar.
Net soos historici wat konvensionele geskiedenis doen, dikwels verskillende gevolgtrekkings maak oor wat die materiaal voor hulle sê, is dit moontlik om 'n ander opvatting te neem oor die verhaal van Mattie Nelson as die in Eienaardige lewens. Hartman en rsquos treffende en verbeeldingryke uitbeelding van die jong Mattie -rsquos -verhoudings met Herman Hawkins en Carter Jackson, haar twee geliefdes en die vaders van haar kinders, kan nie net 'n seksuele radikaal in gedagte hou om seksuele gewoontes te ontplof as 'n tipiese jong meisie wat na liefde verlang nie, stabiliteit en geselskap. Hierdie dinge, veral die laaste twee, is sedert die dae van slawerny vir die meeste swart paartjies bemoeilik, en Nelson was geen uitsondering nie. In haar wêreld was dit die idee van stabiele en outentieke swart liefde & rdquo wat die radikale stap sou wees, 'n werklike bedreiging vir die idee van blanke meerderwaardigheid, veral die kultus van blanke vroulikheid, sedert die vroegste dae van Afrika se aankoms in Afrika. Noord-Amerika, het hulle & ldquoun-vroulik & rdquo aangewys en geskik vir harde werk.
Wit flappers het konvensies getref wat, in die gedaante van beskerming, hul horisonne beperk het. Swart vroue, hetsy Mattie Nelson of die joernalis en aktivis Ida B. Wells, wie se weiering om haar sitplek in die dames -motor van 'n trein op die Chesapeake, Ohio en Southwestern Railroad in 1884 te verlaat, tot 'n fisieke onderonsie gelei het, was nog nooit beskermd nie op die manier. Soos Hartman opgemerk het, was die woorde & lsquocolored girl & rsquo of & lsquo Negro woman & rsquo amper 'n term van verwyt. Sy was nie in die mode nie. Elke eerbetoon by die heiligdom van vroulikheid trek 'n kleurlyn wat haar vir ewig buite sy mistieke kring plaas.& rdquo
Wat wit mense gedink het, was egter nie die enigste ding wat saak gemaak het nie. Swartes het hul eie kultuur van geslagsverhoudinge geskep wat ontstaan ​​het uit die omstandighede van die swart lewe in die Verenigde State. Daardie kultuur het in die algemeen aanvaar dat daar 'n sfeer is waarin mans werk en 'n sfeer waarin vroue werk, maar het aanpassings gemaak vir die omliggende samelewing en vyandigheid teenoor swart mans en swart vroue en groter deelname aan werk buite die huis. Die vermoë om geslagsgedefinieerde rolle binne daardie sfere te speel, was afhanklik van toegang tot ekonomiese hulpbronne.
Die besluit van die land om ordentlike werk, respek en volle burgerskap buite die bereik van die meeste swart mans en vroue te plaas, was baie stresvol vir swart paartjies. Nelson, Hawkins en Jackson is weerhou van opvoeding en is gedwing tot 'n beperkte reeks werksgeleenthede, almal vaag en dikwels nadelig vir die begin en instandhouding van die huwelik en die gesinslewe. Seks en bevrugting buite die huwelik, die beweerde losbandigheid waaroor die maatskaplike werkers beweer dat hulle geskok is, was deels 'n gevolg van beleidskeuses. Boonop was dit eintlik wat blankes van swart mense verwag het. Sedert die slawerny was daar gesê dat swart mans en vroue bloot aan mekaar gekoppel was omdat hulle deur begeerlikheid eerder as werklike liefde beweeg is. Die straf van hierdie gedrag in die twintigste eeu, toe slawerny nie meer wettig was nie, was net nog 'n manier om sosiale beheer uit te oefen en die Swart gemeenskap te destabiliseer.
Wat beteken dit alles vir die manier waarop ons ons die innerlike lewe van Nelson & rsquos moet voorstel? Dat sy seks gehad het met mans buite die huwelik en mdashand swanger geraak het in 'n era van onbetroubare geboortebeperking, beteken nie dat sy haarself noodwendig as 'n seksuele rebel beskou het nie. Sy het bloot as 'n mens opgetree in 'n samelewing wat mense soos sy minag en hul gedrag gekriminaliseer het.En wat van Hawkins en Jackson? Miskien was hulle bereid om werklike verbintenisse met Nelson te maak as hulle vaste werk as loodgieters, prokureurs of bankbestuurders gehad het of suksesvolle ondernemings besit? As Nelson die keuse sou kry tussen 'n onseker lewe, afhangende van mans wat die samelewing verhinder het om hul potensiaal te verwesenlik, en om 'n vrou en 'n moeder te wees onder omstandighede wat beskikbaar is vir wit middel- en hoërklasvroue, is daar geen rede om aan te neem dat sy nie vir laasgenoemde gekies het nie. Ons leef na 'n volgehoue ​​kritiek op burgerlike waardes en lewenstyle, dekades lank aan die word. Nelson het nie. Sy het moontlik baie verskillende idees gehad oor wat dit beteken om in opstand te kom, en watter uitkoms sy van rebellie wou bereik, as ons. Ons sal nooit weet nie, maar Hartman en rsquos sensitiewe vertelling van die Nelson & rsquos -verhaal illustreer genoeg sonder om haar motiewe te moet kenmerk.
Hartman maak duidelik dat die Amerikaanse samelewing en beheptheid met die seksualiteit van swart vroue, weer 'n fokus sedert die slawerny, die koers van so baie van die swart lewe bepaal het, wat nie net die vroue self beïnvloed nie, maar ook almal wat hulle liefgehad het en van hulle afhanklik was. Hulle het voortdurend die risiko loop om as misdadigers bestempel te word. The Tenement House Law, en rdquo is in 1901 in New York aangeneem,
was die belangrikste regsinstrument vir die toesig en arrestasie van jong swart vroue as rondlopers en prostitute. Die swart binneruim val vierkantig binne die bestek van die polisie. Gewone klere en privaat ondersoekers het die privaat lewe en huishoudelike ruimte dopgehou, wat die idee gegee het dat die swart huishouding die lokaal van misdaad, patologie en seksuele afwyking is.
Hartman merk op dat hierdie maatreël ingestel is deur & ldquo Progressiewe hervormers, amptelike vriende van die neger en die seuns en dogters van abolitioniste wat die armes wil beskerm en die brutale gevolge van kapitalisme verminder. & Rdquo Die voorwaardes en rdquo van die huise word ook as 'n maatreëls beskou om misdaad te bekamp, ​​aangesien oorvol toestande misdaad en seksuele lisensie bevorder.
Die wet het die probleem van swak lewensomstandighede vir baie nie opgelos nie, want boukodes is nie toegepas nie en verhuurders is nie gestraf omdat hulle nie hul eiendom onderhou het nie. Dit het egter die betekenis van prostitusie en swartheid en misdadigheid gekonsolideer deur swart huislike lewe onder toesig te plaas.agterdog van prostitusie. & rdquo Die blote & ldquobereidwilligheid om seks te hê of deel te neem aan & lsquolewdness & rsquo of blykbaar dit sou doen, was voldoende vir vervolging. & rdquo
Uiteraard was hierdie wet op sy gesig nie net van toepassing op swart vroue nie. Maar die naaldwerk van swart en kriminaliteit was 'n jarelange praktyk, wat teruggekeer het na slawerny toe swartes daarvan beskuldig word dat hulle van hul slawe gesteel het, en na die burgeroorlog toe suidelike blankes die fisiese beheer wou herwin oor swartes wat hulle tydens slawerny gehad het. Die neiging om swart gemeenskappe te veel te polisieer, het beteken dat maatreëls soos die Wet op die huurhuis 'n uiteenlopende impak op Afro-Amerikaners gehad het. 'N Mens twyfel daaraan dat polisiebeamptes in welgestelde wit gemeenskappe rondhang en jong blanke vroue vra of hulle seks wil hê, en hulle in hegtenis neem vir prostitusie as hulle ja sê, of deelneem aan klopjagte, waarin polisiebeamptes,
nadat hulle 'n verdagte persoon en plek geïdentifiseer het, aan die deur van 'n privaat woning geklop het, en toe dit oopgemaak het, het hulle oor die drumpel gekom of agter 'n vrou ingeloop toe sy haar woonstel binnekom.
Hierdie klopjagte is uitgevoer sonder die beskerming van lasbriewe, wat die tweedeklas burgerskapregte van diegene wie se huise deur die regering binnegedring is, huis toe gedryf het.
Nie alle Hartman & rsquos -vakke in Eienaardige lewens is onbekend. Behalwe Ida B. Wells, verskyn Jackie & ldquoMoms & rdquo Mabley en Billie Holiday, net soos W.E.B. Du Bois, in een van die briljantste lewensrekonstruksies in die boek. Du Bois is beroemd in 1896 na Philadelphia om die sosiale toestande van swart mense in die Sewende Wyk te bestudeer, baie van hulle het onlangs ontsnap uit die Suide. Hy het op bevel van administrateurs aan die Universiteit van Pennsylvania daarheen gegaan en bekommerd oor filantrope, wat ontsteld geraak het oor die misdaadsyfer in swart woonbuurte, en gedink het dat die skuld by die mense lê, eerder as by die beleid wat die swartes se vermoë om deel te neem beperk het. in die samelewing. Du Bois gepubliseer Die Philadelphia Negro: 'n Sosiale studie in 1899, 'n werk wat sy aanwysing as die vader van die Amerikaanse sosiologie regverdig.
Hartman stel Du Bois voor deur sy gedagtes voor te stel terwyl hy op die hoek van Seventh en Lombard staan, en die pragtige anargie van die ruimte inneem. Ons sien die pasgetroude jong man in sy woonstel in 'n eenslaapkamer gemeubileerde woonstel in die ergste gedeelte van die Sewende Wyk. nie) en David Levering Lewis & rsquos multivolume, bekroonde biografie onder hulle & mdashto put uit vir 'n verbeeldingryke portret van die man. Daar is baie minder kans, anders as met Mattie Nelson, om sy motivering verkeerd te interpreteer. Hartman & rsquos se voorstelling van Du Bois en rsquos se gedagtes en gevoelens is heeltemal waar.
Du Bois het vyf-en-negentig geword, en sy posisies het in die loop van sy lang lewe verander. Hartman vang die jong, Victoriaanse, patriargale Du Bois vas, wat, hoewel simpatiek, ernstig kan oordeel oor die lewenstyl van die Sewende Wyk en rsquos buite verhouding jong Swart inwoners, veral die vroue van Hartman en rsquos. Hy het teruggeveg teen die impuls, skryf sy:
Sy sienings het gewankel, soos die hartkwaliteit van regverdigheid, die hartseer van gedeelde sentiment, het die koue statistikus ingehaal. 'N Verraakte meisie-moeder wat deur haar minnaar verlaat is, kan al die ondergang en skande van slawerny beliggaam en ook alles verteenwoordig wat goed en natuurlik was oor vrouwees. Du Bois is onomwonde oor seksuele vryheid en dekades later was hy naby aan die onderskrywing van vrye liefde toe dit saamgeval het met moedersbegeerte en hellip. In 'n roman het hy die vermoë gehad om 'n verwoeste meisie wat in 'n bordeel grootgeword het, in 'n heldin te verander, maar om dit in 'n sosiologiese studie te bereik, was byna onmoontlik. Letterkunde kon beter worstel met die rol van toeval in menslike optrede en om die moontlikheid en die belofte van die dwaalweg te belig.
Hierdie gedeelte bring ons terug by die Hartman & rsquos -boek, en die vraag wat oor die bladsye bly: Waarom 'n nie -fiksieboek en nie 'n roman nie? Hartman is 'n uiters begaafde skrywer met die oog en die liriese prosa van 'n romanskrywer. 'N Historiese roman, met behulp van die uitgebreide navorsing wat sy in hierdie boek tot stand gebring het, kan net so waar en kragtig wees as hierdie spekulatiewe nie -fiksie. Daar sou geen aantekening oor metodologie nodig wees om te regverdig wat sy met die werk wou doen nie. (Interessant genoeg, Eienaardige lewens het 'n 2019 National Book Critics Circle -toekenning gewen in die kategorie & ldquoCriticism, en dit dui miskien op 'n probleem om dit te klassifiseer.) As haar karakters en rdquo as fiksie benader word, kan Mattie Nelson wees wat Hartman wil hê dat sy moet wees, sonder om te pla. het die gedagtes en gevoelens van 'n persoon wat eintlik geleef het en haar eie verhaal gehad het, akkuraat vasgevang. Daar is 'n mate van ironie hier. Hartman & rsquos metode werk die beste met 'n persoon oor wie baie bekend is, soos Du Bois of Wells. Die spasies wat oor sulke lewens en rsquos se lewens ingevul moet word, is dikwels net so belangrik, maar nie so groot nie.
Natuurlik moet mense die boeke skryf wat hulle wil skryf. Hartman het goeie redes vir sy skryfwerk aangevoer Eienaardige lewens, pragtige eksperimente op die manier wat sy gekies het. Daar is 'n belangrike taak om die geweld van die geskiedenis te onderdruk, en die lewens van die menigte, die ontevredenes, die subalternes en die verslaafdes in ag te neem. & Rdquo alchemie daaroor. Die talent om te doen wat Hartman in hierdie boek doen, is skaars. Gelukkig vir die vroue in Eienaardige lewens, sy beskik oor die talent in oorvloed, en dit word ten volle vertoon.
Voorleggings vir die verlede tyd somer 2021
Die sperdatum vir die indiening van navorsingsartikels is verby vir ons somer-uitgawe van 2021, maar ons aanvaar steeds boekresensies (tussen 500-750 woorde) en kritiese kommentaar (van nie meer as 1500 woorde nie) oor aangeleenthede op die gebied van geskiedenis. Voorbeelde van kritiese kommentaarvoorleggings sluit in gedagtestukke, ontledings van huidige gebeure in historiese perspektief en eienaardige historiese of argiefverhale. Ons verwelkom nagraadse studente by dien boekresensies en kritiese kommentare voor 4 Maart in moet vir publikasie in ons somer 2021 -uitgawe oorweeg word.
Ons is veral geïnteresseerd in kommentaar oor die volgende onderwerpe:
Geskiedenis in die tyd van Covid: Hoe oefen, leer en leer ons geskiedenis tydens die COVID-19-pandemie? Hoe het reisbeperkings, vertragings in programme en sosiale isolasie die navorsings- en skryfpraktyke en individuele geestesgesondheid beïnvloed? Hoe het sosiale ongelykhede ontstaan ​​en toegeneem as gevolg van COVID-19 in beide plaaslike (byvoorbeeld in stedelike geografie van verspreiding) en wêreldwye (vir byvoorbeeld voedsel (in) sekuriteit in die ontwikkelende woord) kontekste?
Openbare gesondheid en die Covid-19-pandemie in historiese perspektief
Black Lives Matter en voorspraak vir rasse-geregtigheid: Hoe pak ons ​​die nalatenskappe van blanke oppergesag en (neo) kolonialisme in die geskiedenisskryf en die universiteit aan? Wat is die toekoms van kritiese rasstudies?
Huidige tendense en historiese perspektiewe op inheemse regte en aktivisme
Populêre en publieke geskiedenis: kontak met 'n wyer publiek en lesers in TV, film, podcasting, videospeletjies en ander media
Ekologie en die omgewing in 2021: ondersoek na natuurrampe, voedseltekort en omgewingsvoorspraak oor landsgrense heen
As u nog 'n idee het vir 'n kritiese kommentaar, kontak ons ​​gerus by [email protected] om u storie te "pitch". Ons sal ook kort boekresensies en kritiese kommentare aanvaar wat gereeld 'n reeks onderwerpe dek. Voorleggings en standpunte wat na die sperdatum van 4 Maart aan ons gestuur is, sal deur die redaksie oorweeg en hersien word vir publikasie op ons webwerf.
Nog 'n Amerikaanse begin?
Seldom wens ek 'n boek langer, maar ek het dit gedoen met die merkwaardige van Bruno Maçães Die geskiedenis het begin. Sy proefskrif is subtiel en lewer nie 'n goeie resultaat in opsomming nie, maar hier is my mening. Maçães begin met 'n kritiek op teleologiese geskiedenisbeskouings. Elkeen van hierdie perspektiewe sien die geskiedenis op 'n voorafbepaalde pad. Maar die geskiedenis, meen Maçães, het geen spesifieke rigting nie; dit verander van koers, aangesien elke samelewing die probleme waarmee hy te kampe het, konfronteer.
Amerika, meen Maçães, is op hierdie manier 'n nuwe baan vir homself. Die Amerikaanse samelewing het lankal verder gegaan as die 'burgerlike geloof in objektiewe werklikheid' en tree nou nog verder weg van die Europese gedagte wat Amerika die grootste deel van sy geskiedenis oorheers het en na 'n 'nuwe inheemse samelewing'- wat 'n 'post- waarheid staat. " Hy waarsku dat die nuwe Amerika in stryd is met baie van die grondbeginsels van die land en selfs die Grondwet waaronder die Verenigde State al 230 jaar leef.
Maçães vind die wortels van hierdie nuwe Amerikaanse rigting op twee plekke: in die laat-negentiende-eeuse pragmatiese filosofie van William James en in die vroeë twintigste-eeuse geskrifte van Sinclair Lewis, veral sy klassieke roman, Babbitt. Die relevante deel van James se filosofie is sy klem op alles wat vir mense werk. Byvoorbeeld, oor godsdiens dring James daarop aan dat mense geloof meer aanneem omdat dit hul lewens verryk as omdat hulle seker is van 'n objektiewe waarheid oor God. Hierdie en soortgelyke besluite bepaal wat mense opmerk, en gevolglik wat hulle ervaar.
Sinclair Lewis se karakter Babbitt begin as 'n stereotipiese Amerikaanse sakeman, wat op niks anders fokus nie, behalwe om sy besigheid te laat groei en geld te verdien. Uiteindelik begin hy 'n uitweg vind uit die onderdrukkende ooreenstemming wat so 'n lewe vereis. Hy poog nie om 'n revolusie in die samelewing te maak nie - dit sou 'n Europese reaksie wees, soos Maçães dit sien. In plaas daarvan, deur Babbitt se karakter, voer Lewis aan dat hy die samelewing ongeskonde laat, maar dat hy elke persoon aanmoedig om te droom in alles wat hy doen, of dit nou 'n sakeman is wat homself voorstel as 'n keiserbouer of 'n voormalige bankier wat 'n boheemse leefstyl vir homself skep.
Met televisie, film en die internet het Amerikaners hierdie benaderings tot uiterstes gebring, meen Maçães. Mense vorm personas vir hulself en voer dan hul lewens uit om die beeld wat hulle geskep het te bevorder - indien nie permanent nie, dan ten minste vir eers. Hierdie benadering beantwoord die behoefte om die sinisme wat andersins die moderne lewe oorheers, die hoof te bied. Die opkoms van politieke korrektheid, skryf Maçães, is een voorbeeld van hierdie proses. Om aan politieke korrektheid te voldoen, is duidelik om 'n voorkeur te toon vir hoe 'n mens jou lewe uitbeeld eerder as hoe jy dit leef. Net so geniet die sosialisme 'n hernieude gewildheid, juis omdat dit nie meer 'n belangrike, aktiewe politieke program is nie, en mense meer ruimte bied om beeldspraak daar rondom te skep. In 'n wonderlike sin, vat Maçães die effek op deur te speel op die ou marxistiese eis om 'die produksiemiddele te beheer'. Vandag, sê hy, is die belangrikste ding om die 'produksie -memes' te beheer.
Fassinerend soos dit alles is, is ek bestand teen die bewering van Maçães dat dit nuut is. 'N Mens hoef nie 'n literêre kritikus of 'n sosiale historikus te wees om bewyse uit die soms verre verlede te sien van mense wat fantasieë oor hul plek in die wêreld weef en dan daarop handel nie. Ek beskou sulke praktyke ook nie as uniek Amerikaans nie. Die kostuum wat so algemeen in Europese straatbetogings voorkom, dui daarop dat sulke fantasiewêrelde ver buite die kus van Amerika strek. Miskien sou Maçães reageer deur te sê dat televisie en die internet die beeldvorming van die verlede meer wydverspreid gemaak het, sodat dit, in plaas van slegs enkele individue, 'n pad vir die hele samelewing bepaal het. Hy kan verder argumenteer dat Europese straatkunstenaars minder verbruik word deur die beelde wat hulle gekies het en meer bewus is as hul Amerikaanse neefs van waar die beeld eindig en dat hulle as mense begin.
Die bewering van Maçães dat hierdie fantasieë meestal onskadelik is, bring 'n ernstiger beswaar op. Hy beweer dat hulle die gevaar verminder deur mense toe te laat om dinge in hul kop uit te probeer in plaas daarvan om dit op die samelewing af te dwing. Dit is maklik genoeg om die denke in die algemeen te aanvaar. Die sakeman wat fantasieë om 'n keiserbouer te wees, is beslis onskadelik (behalwe miskien diegene wat langs hom by die ete sit). Maar werklike skade kan voorkom as sy optrede uit daardie fantasie in botsing kom met die werklikheid of met ander se mededingende fantasieë. In reaksie op die onlangse onluste rondom die Amerikaanse hoofstad, beskryf Maçães die skare as minder geïnteresseerd in 'n staatsgreep - ten minste op die manier waarop die woord gewoonlik verstaan ​​word - as om hul drome oor hulself uit te werk. Dit kan waar wees vir baie mense daar daardie dag, en selfs vir baie wat die Capitol binnegegaan het, maar die realiteit bly dat 'n kosbare Amerikaanse instelling bedreig is en dat verskeie mense gesterf het. Dit is nie onskadelike gebeure nie.
Miskien kom sommige van hierdie vrae en besware voort uit my stryd met die tesis van Maçães. Hy het moontlik meer verduideliking gegee vir sy beskrywing van hierdie nuwe Amerikaanse pad. Tog bied die perspektief wat Maçães bied en die verbeelding wat hy demonstreer, sy boek 'n fassinerende, opregte, verrassende lees.
Milton Ezrati is 'n bydraende redakteur by Die nasionale rente, 'n vennoot van die Sentrum vir die Studie van Mensekapitaal aan die Universiteit in Buffalo (SUNY), en hoofekonoom vir Vested, die kommunikasiefirma in New York. Sy nuutste boek is Dertig môre: die volgende drie dekades van globalisering, demografie en hoe ons sal lewe.
'Skin: 'n geskiedenis van naaktheid in die films ': Filmresensie
Die nuwe dokument 'Skin: A History of Nudity in the Movies' dek meer as 100 jaar naaktheid van mans en vroue op die skerm, met onderhoude van die akteurs Malcolm McDowell, Mariel Hemingway en Pam Grier en die regisseurs Peter Bogdanovich en Amy Heckerling.
Die titel klink dalk aansteeklik, iets wat oorgebly het uit die Russ Meyer -era, maar Danny Wolf & rsquos Vel: 'n geskiedenis van naaktheid in die films blyk insiggewend en egalig sowel as vermaaklik te wees. Meyer & rsquos -films is onvermydelik ingesluit in hierdie vrygewige dokumentêre opname van naaktheid van die stille era tot die hede. Maar daar is meer verrassende en verhelderende segmente namate die regisseur sorg vir meer as 100 jaar se filmgeskiedenis en baie van die vlees (manlik sowel as vroulik) wat deur die dekades heen blootgestel is.
Die film begin verstandig deur die erkenning te gee aan veranderinge deur die #MeToo -beweging, insluitend naakters in ateljeekontrakte en 'n splinternuwe veld van intimiteitskoördineerders op die stel, en dit bied 'n vinnige oorsig van die vele bekendes wat beskuldig word van seksuele teistering of erger nog.Maar dit bevat ook onderhoude deur 'n paar aktrises wat die naaktheid wat hulle uitgevoer het, bekamp, ​​en ons ontmoet vroulike kritici en vroulike filmmakers wat 'n gebalanseerde en soms sardoniese blik bied op hul avonture in die velbedryf.
VRYSTELLINGSDATUM 17 Aug 2020
In wese volg die film 'n chronologiese benadering, wat begin met die vroegste bewegende foto's van naaktheid in die 1890's en daarna 'n paar prestasies in stille film erken, insluitend die Babylon -rye in D.W. Griffith & rsquos Onverdraagsaamheid. Daar word redelik aandag gegee aan die tydperk voor die kode, toe Claudette Colbert 'n onthullende melkbad in Cecil B. DeMille en rsquos geneem het. Die teken van die kruis (ook 'n toneel met 'n gorilla wat 'n skaars geklede dame in nood bedreig). 'N Opvallende film uit daardie era is nie in Hollywood geskep nie: Hedy Lamarr streep oor die skerm Ekstase, wat die filmkritikus Amy Nicholson prys as een van die eerste flieks waarin 'n vrou seksuele plesier ervaar het.
Ander kritici en skrywers, waaronder Mick LaSalle van die San Francisco Chronicle, Richard Roeper van die Chicago Sun-Times, Kyle Anderson van Nerdis en THR& rsquos Tatiana Siegel, bied persoonlike herinneringe en treffende insigte in 'n paar belangrike omstrede films. Die galery van praatkoppe bevat ook professore, kunshistorici en Joan Graves, die onlangs afgetrede hoof van die MPAA -graderingsraad. Maar miskien kom die mees vermaaklike insigte van akteurs en filmmakers.
Die regisseurs Peter Bogdanovich, Joe Dante, Kevin Smith en John Cameron Mitchell bied waardevolle insigte, nie net oor hul eie films nie, maar ook oor ander films. Dit is veral onthullend om van regisseurs soos Amy Heckerling en Martha Coolidge te hoor. Heckerling beweer dat naaktheid belangrik was vir die temas van Fast Times by Ridgemont High, alhoewel sy erken dat sy nie toegelaat is om 'n manlike naaktheid in hierdie sekstonele te toon nie, aangesien haar vervaardiger gewaarsku het dat dit 'n X -gradering tot gevolg het.
Daar moet op gelet word dat Vel is nie gebonde aan die beperkings wat Heckerling belemmer het nie. Die dokument bevat baie tonele van manlike naaktheid en die beroemde naakstoei in Vroue in liefde uitgebreide manlike naaktheid in die hoofdebuut van Jack Nicholson en rsquos, Ry, het Hy gesê die verstommende & ldquoreveal & rdquo in Die huil spel Richard Gere blaas alles in Amerikaanse Gigolo die komiese worstelstoneel in Borat.
Natuurlik was naaktheid van vroue baie meer wydverspreid. Pam Grier praat lusteloos oor haar prestasies in films in die tronk. Aan die ander kant, Linda Blair, die ster van Hitte in hok, berig die beledigende gedrag van haar medester, John Vernon, met 'n gevoel van verraad wat nie verdwyn het nie. Mariel Hemingway praat eerlik oor albei Persoonlike beste, 'n belangrike rolprent oor vroulike atlete, en Bob Fosse & rsquos Ster 80, en verklaar dat die naaktheid vir beide films nodig was. Dit is 'n plesier om opregte kommentaar van Sean Young te hoor oor haar ietwat skandalige sekstonele met Kevin Costner in Geen manier uit. Pikante opmerkings kom ook van Eric Roberts, Hemingway en rsquos, wat saam speel Ster 80, en Bruce Davison, wat 'n onvergeetlike en ontstellende verkragtingstoneel gespeel het Verlede somer, wat geskryf is deur 'n vroulike draaiboekskrywer, Eleanor Perry.
Miskien is die mees vermaaklike akteur in die ensemble Malcolm McDowell, wat erken dat hy gehelp het om die weg te baan vir manlike naaktheid in films soos As & hellip, 'N Horlosie -oranje en die berugte Caligula. (Van laasgenoemde film verklaar McDowell dat produsent Bob Guccione, die uitgewer van Penthouse, & ldquohad absoluut geen smaak nie. & rdquo) Baie het waarskynlik vergeet dat die rolverdeling van Caligula bekroonde akteurs Peter O & rsquoToole, Helen Mirren en John Gielgud ingesluit. McDowell en rsquos herinner aan Gielgud en rsquos skrikwekkende (maar waarderende) reaksie op al die penisse op die stel is een van die amusante oomblikke in die dokument, wat tydens die eindkrediete onderbreek is.
Daar is ook onthullende opmerkings van minder bekende kunstenaars wat geen verskoning of spyt het oor hul naaktonele nie. Die mede-ster van Terminator 3, Kristanna Loken, het gevoel dat haar naaktheid in die film haar karakter en sterkte versterk. En Betsy Russell, 'n medester in die vergete komedie Private skool, verdedig haar naaktonele. Sy onthou dat sy destyds gedink het: 'Wanneer sal ek ooit weer so goed lyk?'
Hierdie kommentaar en vele ander getuig van die onvoorspelbaarheid van die film. Maar die Russell & rsquos -aanhaling dui ook op een van die beperkings van die film en rsquos. Dit bevat eenvoudig te veel films wat heeltemal vergete is, behalwe deur aanhangers met 'n bietjie onkonvensionele eetlus. Hoeveel mense onthou Private skool of 'n naakt weergawe van Alice in Wonderland wat in die 70's gespeel het? Hierdie film probeer te hard om omvattend te wees, en dit is 'n onmoontlike taak, en val te gereeld in trivia neer. Maar daar is genoeg hoogtepunte om 'n waardevolle uitstappie deur die velhandel te verseker.
Resensie: 'White Trash' verskyn op 'n Amerikaanse onderklas
Crackers and squatters, rednecks and hillbillies, sandhillers and modderills, clay eaters and hoe wielders: America has developed a rich vocabulary to beskryf een deel van sy permanente onderklas. Die bynaam wat hulle almal onderdruk, om die titel van Nancy Isenberg se formidabele en waarheidsgetroue nuwe boek te leen, is wit asblik.
Isenberg se projek in "White Trash: The 400-Year Untold History of Class in America" ​​is om die geskiedenis van die Verenigde State oor te vertel op 'n manier wat nie net die swakkes, magteloses en gestigmatiseerde insluit nie, maar hulle ook voor en in die middel plaas.
As sodanig het sy 'n welsprekende bundel geskryf wat meer ongemaklik en noodsaakliker is as 'n oplegger vol nuwe biografieë van die stigters en die mees geliefde presidente. (Kyk, hier is nog ses in my posbus.) Van onder af gesien, 'n goeie hoek vir niemand nie, is die geskiedenis van Amerika nuttig desoriënterend en byna altyd afgryslik. 'White Trash' laat u in u stoel draai.
Isenberg is 'n professor in Amerikaanse geskiedenis aan die Louisiana State University. Haar boeke bevat 'n bekende biografie van Aaron Burr. Haar eie klasagtergrond word nie genoem in 'White Trash' nie. Hierdie studie vereis nie die emosionele versnelling van herinneringe nie.
Soos Howard Zinn in "A People's History of the United States" (1980), bied me. Isenberg 'n alternatiewe interpretasie van die Amerikaanse geskiedenis aan. Anders as mnr. Zinn, stel sy nie belang in kruisvaarders en arbeidsorganiseerders en politici van 'n sosialistiese neiging nie. Moenie na haar boek kom om meer te wete te kom oor die Wobblies nie. Die verhaal wat sy vertel, is meer intiem. Dit is 'n analise van die ondraaglike kastestelsel wat onder die nasionale mites van robuuste individualisme en stede op heuwels bly hang.
Me. Isenberg voer aan dat volwassenes in Amerika hul geskiedenis met 'n lepel gevoed het asof hulle kleuters was. Ons is gretige verbruikers van die nasionale hagiografie. Sy onderdruk hierdie hagiografie om elke draai, begin by die begin.
Die koloniale begin van Amerika word geneig om beskou te word, skryf me. Isenberg deur die 'oortuigings van die beginselvaste leiers wat in brons gevorm is - die John Winthrops en William Penns - wat 'n leeu kry omdat hulle die vergrote lot van hul onderskeie kolonies voorspel het.
Tog demonstreer sy dat die meeste vroeë intrekkers nie by hierdie lot ingegaan het nie. Die meeste het ook nie gekom om godsdienstige vervolging vry te spring nie. 'Gedurende die 1600's', skryf sy, 'was die oorgrote meerderheid vroeë koloniste, ver van die feit dat hulle as gewaardeerde Britse onderdane beskou word, as 'n oorskotbevolking en as' rommel 'beskou.
Baie van hulle was bediendes. Ander was "onstuimige snelwegmanne, gemene rondlopers, Ierse rebelle, bekende hoere en' n verskeidenheid gevangenes wat na die kolonies gestuur is weens groot geweld of ander eiendomsmisdade ". Ander was eenvoudig lui - "lediges" in die destydse taal. Hulle sal eerder rum drink as om 'n akker dennebome skoon te maak.
Amerika het nie 'n House of Lords ontwikkel nie, maar ons het die oprig van die Britse klasstelsel ingevoer, meen Isenberg. Dit was skaars 'n land met gelyke geleenthede. Brutale arbeid het op die meeste migrante gewag. Daar was min sosiale mobiliteit.
"Puriteinse godsdienstige geloof het die klashiërargie nie verplaas nie, óf die vroeë geslagte van New Englanders het niks gedoen om die roetine afhanklikheid van diensknegte of slawe te verminder nie, wat nog te sê veroordeel," merk sy op. 'Grond was die belangrikste bron van rykdom, en diegene sonder enige kans het min kans gehad om aan slawerny te ontsnap. Dit was die stigma van grondloosheid wat van vandag af sy spore op wit asblik sou afdruk. "
Van die begin af beweeg mevrou Isenberg met selfvertroue vorentoe, byvoorbeeld deur die klasvraagstukke wat die Burgeroorlog onderlê het en die gewilde eugenetiese beweging, bevoordeel deur Theodore Roosevelt, wat baie as doelwitte vir sterilisasie gemerk het. Slawerny en rassisme word in hierdie boek amper nie verdiskonteer nie, maar sy behou haar fokus op armblankes.
Sy onderskei Noord -Carolina as "wat ons die eerste wit asblikkolonie kan noem." Dit was moerasagtig en het, danksy sy kusvulde kuslyn, nie 'n groot hawe gehad nie. Dit het geen regte planterklas gehad nie. Die burgers word in die woorde van 'n vroeë skrywer beskou as trae, 'lafhartige blokkoppe'. 'N Ander het na die staat verwys as die wettelose' sinke of America '.
Mevrou Isenberg beweeg deur die Groot Depressie en staan ​​stil om die komplekse dog dringende nie -fiksieverhaal van James Agee te bewonder oor die lewens van arm huurders in Alabama, "Let Us Now Praise Famous Men" (1941). Elvis kom. So ook Lyndon B. Johnson's Great Society.
Sleepwaensparke, verouderd van 'die donker kant van Liberty', val onder haar beoordeling, net soos films soos 'Deliverance'. (Sy vind sy rooikop -karikature afskuwelik.) Die loopbane van Dolly Parton, Jimmy Carter, Jim en Tammy Faye Bakker en Bill Clinton word ontleed. Meneer Clinton se trou met Monica Lewinsky het gelei tot 'n skouspel wat die skrywer vergelyk met 'n "white trash -uitstappie op die groot nasionale verhoog."
Sy oorweeg die verskynsel van Sarah Palin en werklikheidstelevisieprogramme soos "Here Comes Honey Boo Boo" en "Duck Dynasty." Donald J. Trump, die politikus, is nie op die radar van hierdie boek nie, maar tog skryf me. Isenberg in haar Palin-afdeling: "As u 'n verkiesing in 'n sirkel met drie ringe verander, is daar altyd 'n kans dat die dansende beer sal wen."
In hierdie bundel is daar 'n bewustheid van 'n wrede aspek van ons morele gelaatskleur. 'Amerikaners het nie net geskarrel om vooruit te kom nie', het sy geskryf, 'hulle het iemand nodig gehad om op neer te sien.' Gore Vidal het dit anders gestel: "Dit is nie net genoeg om te wen dat ander moet verloor nie."
Isenberg spaar nie op ekonomiese ontleding nie. Sy merk op hoe die sentrale enjins van ons ekonomie, van planters wat slawe besit tot vandag se bank- en belastingbeleid, die werkende armes stelselmatig benadeel het. 'Ons moet wonder', skryf sy oor die onderwerpe van haar boek, 'hoe sulke mense te veel bestaan.'
'N Deel van haar antwoord is die' terugslag wat plaasvind wanneer gepoog word om die omstandighede van die armes te verbeter ', van die New Deal deur Obamacare. 'Daar word gesê dat regeringshulp die Amerikaanse droom ondermyn,' skryf sy en voeg by: 'Wag. Ondermyn wie se Amerikaanse droom?"
Hierdie skatbare boek ry soos die elektrifisering van die platteland in die somer. Dit herinner ons daaraan dat, soos Simon Schama geskryf het, sy afkeer van 'Downton Abbey' uit die weg geruim het: 'Geskiedenis was bedoel om 'n jammerte te wees, nie 'n wandeling in die geheue -baan nie.'
'White Trash' is inderdaad 'n jammerte en 'n deeglike patriotiese een. Dit handel oor die waarhede wat saak maak, dit wil sê die ongemaklike.