Barnum, Phineas Taylor - Geskiedenis Podcasts - 2021
Barnum, gebore op 5 Julie 1810, in Bethel, Connecticut, het die laerskool bygewoon en daarna redakteur geword van 'n antikleriese koerant, The Herald of Freedom. Hy verhuis egter in 1834 na New York, en daar besluit om beloonend te wees, het hy in 1842 'n museum in New York geopen met uitstallings van natuurgeskiedenis en "nuuskierighede", freaks, musiek en drama. 'N Uitstekende aantrekkingskrag by die museum was' Uitgang ', wat baie besoekers byeenkom om net buite te kom.
Barnum het in 1844 deur Europa getoer, met 'n dwerg wat as "generaal Tom Thumb" aangedui is, en in 1850 het hy 'n lang konserttoer in die Verenigde State vir die sangeres Jenny Lind bevorder. Beide ondernemings was finansieel suksesvol.
Gedurende 'n tydperk van uittrede uit die skoubedryf, dien hy in die Connecticut-wetgewer (1867-1869) en word hy in 1875 burgemeester van Bridgeport. In 1871 kondig Barnum die opening van die "Greatest Show onEarth" aan, wat die land suksesvol getoer het. Na baie sukses oor 'n tydperk van tien jaar het kompetisie hom egter gedwing om kragte saam met James A. Bailey (1881) te kombineer om die Great Barnum en Bailey Circus te vorm. Twee, drie of selfs vier aktiwiteite is aangebied. En in 1882 word Jumbo, 'n reusagtige olifant, die ster van die nuwe sirkus.
Barnum het universele erkenning gekry as 'n man met 'n genie vir spoggerigheid. Hy is op 7 April 1891 in Philadelphia oorlede.
Ongeveer P.T. Barnum
Phineas Taylor Barnum - dit is P.T., vir u en my - was die merkwaardigste entrepreneur en entertainer in die 19de eeuse Amerika. Hy is 'n ikoon van Amerikaanse vindingrykheid en ons beskermheilige van bevordering, sy verhaal is 'n fassinerende verkenning van die sosiale, kommersiële, politieke en industriële geskiedenis van die 19de eeu, en sy verhaal begin lank voordat sy beroemde sirkus in 1872 geskep is.
Hy was 'n entrepreneur, museum -eienaar, sakeleier, politikus, stedelike ontwikkelaar, gemeenskapsweldoener, filantroop, temperamenteleier, emansipasie, dosent en skrywer. Barnum was toegewyd aan die intellektuele en kulturele ontwikkeling van die samelewing en was 'n stem vir die strewe na vryheid en keuse.
Die geskiedenis van Barnum is 'n rustige ontwikkeling van meer as 'n eeu, hoewel dit nie 'n gebrek aan 'n sterk gemeenskapsgevoel was nie. Soos die joernalis en historikus Robert Autobee opgemerk het, het Barnum se stryd in die skadu van die dikwels verskillende prioriteite van Denver en die ooreenstemmende gemeenskapsgevoel wat veroorsaak word deur die stad se verwaarlosing van ouer woonbuurte, die identiteit van die buurt gevorm. Alhoewel die stad Denver 'n onderskeid tref tussen Barnum, begrens deur Sixth Avenue (noord), Federal Boulevard (oos), Alameda (suid) en Perrystraat (wes), en die aangrensende en parallelle Barnum West wat strek tot by Sheridan Boulevard, Dit is bekend dat inwoners van die ander Westside-woonbuurte in Denver Barnum se slegte reputasie vir hulself toeken en dat hulle hulself as inwoners identifiseer. Of so sê sommige inwoners van Barnum trots. Barnum het, net soos Curtis Park, Park Hill of Montclair, begin as 'n negentiende-eeuse voorstad in Denver. Maar, in teenstelling met die woonbuurte, het Barnum ontwikkel as 'n toevlugsoord vir werkersgesinne. Alhoewel Barnum nooit welvarend was nie, was hy welvarender as in baie ander woonbuurte in Westside Denver, 'n tuiste vir gesinne met beskeie middele, met 'n gevoel van trots en identiteit wat voortduur, selfs al het sy gesigte gedurende die twintigste eeu verander.
Plakkaat van Die grootste nommer van Barnum en Bailey op aarde. Juffrou Rose Meers, die grootste lewende dame ruiter - Library of Congress, Afdrukke en foto's
P. T. (Phineas Taylor) Barnum van Bridgeport, Connecticut, was een van die grootste vermaaklikheidsondernemers in die geskiedenis. Sy reisvertonings, museums en wêreldbekende sirkus het hom gehelp om 'n fortuin van 'n miljoen dollar op te bou op die manier om persoonlike vriende te word met ikoniese figure soos Abraham Lincoln, koningin Victoria van Engeland en Mark Twain. Sy vindingryke bemarkingsveldtogte versterk sy status as die vader van moderne reklame en spoggerigheid.
Barnum werk in 'n tyd waarin blou wette in die Verenigde State sosiaal aanvaarbare vorme van vermaak beperk het, en vermaak en verwondering aan die massas. Hy het besienswaardighede van regoor die wêreld gesoek om die nuuskierigheid en begeerte van die publiek vir die opwindende en opwindende uit te buit. Geskiedskrywer Irving Wallace het opgemerk dat Barnum as vertoonman "New York, en dan Amerika, en uiteindelik die wêreld, die gawe van genot gegee het".
Die vroeë lewe van 'n praktiese grapjas
P. T. Barnum is op 5 Julie 1810 gebore in Bethel, Connecticut, 'n klein dorpie ongeveer vier kilometer suidoos van Danbury. Sy pa, Philo Barnum, was 'n boer, kleermaker, tavernehouer en kruidenier, wat 10 kinders by twee vroue gehad het. Phineas was Philo se sesde kind en die eerste deur sy tweede vrou, Irene. Gedurende die kinderjare van Phineas was Bethel 'n vesting van konserwatiewe waardes wat oorheers word deur die gemeente. Om die swoeg en roetine van die alledaagse lewe te bekamp, ​​het mans soos Phineas se oupa aan moederskant (ook Phineas genoem) tot een van die min sosiaal toelaatbare vorme van vermaak gebruik gemaak, die praktiese grap.
Barnum onthou dat sy oupa "verder sou gaan, langer sou wag, harder sou werk en dieper sou dink om 'n praktiese grap uit te voer as vir enigiets anders onder die hemel", soos biograaf AH Saxon opgemerk het. Dit was sy oupa se luidrugtige persoonlikheid en liefde vir onskadelike en amusante misleiding wat Phineas gebruik het tydens sy meteoriese opkoms in die vermaaklikheidsbedryf.
Die "Prins van Humbugs"
Advertensie van Druidish Band Company, 1849 van een van Barnum se vroeë musiekoptrede en#8211 Connecticut Historical Society
Phineas word beskryf as 'n sterk student wat uitblink in wiskunde en fisiese arbeid verag het. Hy het vir sy pa op hul plaas gewerk en later in 'n familiewinkel. Na sy pa se dood in 1825, het Barnum die gesinsbates gelikwideer en by 'n algemene winkel in Grassy Plains net buite Bethel gaan werk, waar hy Charity Hallet, sy vrou van die volgende 44 jaar, ontmoet en trou.
Sy loopbaan as die selfverklaarde 'Prince of Humbugs' is op 25-jarige ouderdom van stapel gestuur toe 'n klant met die naam Coley Bartram die kruidenierswinkel binnegekom het, waar Barnum saam met John Moody begin het. Bartram het geweet Phineas het 'n swakheid vir spekulatiewe beleggings, en hy wou 'n 'nuuskierigheid' verkoop. Joice Heth, 'n Afro -Amerikaanse vrou wat na bewering 161 jaar oud was en 'n voormalige verpleegster van die stigterpa George Washington, het menigte nuuskierige kykers gelok wat bereid was om te betaal vir die kans om haar te hoor praat en selfs te sing. Barnum het die geleentheid aangegryp om haar optredes te bemark.
Volgens Raymund Fitzsimons in sy boek het Barnum Joice Heth as 'die grootste nuuskierigheid ter wêreld' nooit bedreig as 'n risiko vir understatement nie. Barnum in Londen. Hy het die gebied in New York oorstroom met plakkate en advertensies. Toe die belangstelling in Heth in New York begin afneem, het Barnum haar deur New England geneem en probeer om verkope te verhoog deur te beweer dat Heth die opbrengs van die toer gebruik om haar agterkleinkinders uit slawerny te koop. Toe die belangstelling in Heth 'n tweede keer begin verdwyn, het Barnum 'n anonieme brief aan die Boston -pers gestuur waarin hy beweer dat Heth, 'n klein bejaarde vrou, glad nie 'n persoon was nie, maar 'n outomaat - 'n woord dan vir 'n meganiese figuur - gemaak van walvisbeen, vere en rubber. Barnum het later beweer dat die publiek se behoefte aan vermaak sy hoaxes regverdig. Alhoewel daar geen rekord is dat Barnum ooit gesê het: "Daar word elke minuut 'n suigeling gebore nie", het biograaf Wallace geskryf dat die showman het gedoen sê "die Amerikaanse bevolking het daarvan gehou om gebuig te word." As 'humbugging' en oordrywing sy gehoor behaag, het Barnum geen kwaad daarin gevind nie. Sedert Barnum se tyd het humbugs wat betrokke was by die maak van 'n openbare skouspel van individue op grond van hul ras of fisiese kenmerke, 'n aantal wetenskaplikes wel deeglik ondersoek.
Museum sy "Ladder " na Fortune
Mnr & mev Tom Thumb, Commodore Nutt, Minnie Watson en P.T. Barnum – Connecticut Historical Society
In 1841 verneem Barnum dat Scudder's American Museum, 'n versameling van $ 50,000 se "relikwieë en seldsame nuuskierighede" in New York op laer Broadway te koop was. Sy aankoop en groot heropening van die aantrekkingskrag as 'Barnum's American Museum' was wat hy 'die leer' noem, waardeur hy tot sy fortuin styg.
Barnum was meedoënloos, sowel as die opsporing van vreemdhede en die bevordering van sy museum. Hy het kragtige spreiligte en reuse -baniere bo -op sy gebou gesit. Hy adverteer gratis konserte op die dak en verskaf dan die slegste musikante wat hy kon vind in die hoop om die skare van die geraas en die relatiewe vrede van die museum te verdryf. As hulle binnekant was, is die beskermelinge bederf met 'n skouspel van 'reuse', inheemse Amerikaners, hondeuitstallings, 'n werkende replika van die Niagara -waterval, en selfs die beroemde Feejee -meermin (later onthul dat dit 'n aap -bolyf en 'n visstert is wat noukeurig saamgevoeg is). In die drie jaar voor Barnum se aankoop, het Scudder's American Museum $ 34,000 verdien. In die eerste drie jaar van sy operasie onder Barnum het die nuut hernoemde museum meer as $ 100,000 verdien.
In 1842, tydens 'n tussenstop in Bridgeport, Connecticut, het die skouman Charles Stratton ontdek, 'n seuntjie wat Barnum se roem tot internasionale vlakke sou verhef. Stratton was ten tyde van hul ontmoeting vier jaar oud, was slegs 25 sentimeter lank en weeg 15 pond. Barnum speel in op die fassinasie van Amerika met eksotiese Europese aantreklikhede, en bemark Stratton as "generaal Tom Thumb, 'n dwerg van elf jaar oud, wat pas uit Engeland aangekom het." Barnum en Stratton het huise in Amerika volgepak en 'n Europese toer onderneem waar hulle koningin Victoria van Engeland, koning Louis-Philippe van Frankryk en ander monarge ontmoet het.
'N Plakkaatreklame uit 1897 Die grootste nommer van Barnum en Bailey op aarde – Library of Congress, Afdelings vir afdrukke en foto's
Aftrede en 'n rampspoedige boek
Na die bestuur van 'n toer van 150 konserte vir "Swedish Nightingale", Jenny Lind-'n toer wat hom in die vroeë 1850's na nuwe hoogtepunte gebring het-vestig Barnum hom in die eerste van verskeie ongemaklike aftrede. Hy het tyd saam met sy vrou en drie dogters deurgebring in sy huis in Bridgeport, wat hy 'Iranistan' genoem het. Daar, in sy uitgebreide herehuis in Moorse styl, skryf hy 'n omstrede outobiografie wat die mate waarin hy die gehoor bedrieg het, uiteensit terwyl hy sy fortuin versamel het. Die terugslag van die vrylating daarvan in 1855 was ernstig, en lesers voel verraai en bedrieg deur Barnum se bedrieglike praktyke. Die New York Times het Barnum daarvan beskuldig dat hy sukses behaal het deur "die sistematiese, verstandige en volhardende plan om geld onder valse voorwendsels van die publiek in die algemeen te bekom", soos aangehaal in die vooruitgawe van 'n 2000 -uitgawe van Barnum se outobiografie. Barnum het jare lank herskryf en probeer om die skade deur die onthullings van sy boek te beheer.
'N Loopbaan in die politiek
Na 'n reeks swak finansiële besluite, insluitend 'n belegging in die bankrot Jerome Clock Company van New Haven, was Barnum stukkend en gedwing om terug te gaan op die pad. In 1858 het hy 'n reeks lesings in Londen gehou, ironies genoeg, "The Art of Money-Getting, or Success in Life", wat baie gewild was. Sy lesings en toewyding aan sy museum in New York het gehelp om sy gewildheid te laat herleef, wat Barnum uiteindelik aangemoedig het om 'n openbare amp te wees.
'Dit het altyd vir my gelyk', het Barnum een ​​keer geskryf (en word aangehaal in die biografie van Wallace), 'dat 'n man wat' nie in politiek belangstel nie 'ongeskik is om in 'n land te woon waar die regering in die hande van mense rus. Met hierdie filosofie ter harte, wen Barnum die verkiesing tot die Connecticut -wetgewer uit die stad Fairfield in 1865. Hy veg vir die burgerskap van swart mans en vroue soos voorgestel in die veertiende wysiging en werk daaraan om die mag van die New York en New Haven te beperk. Spoorweg lobby. Barnum se suksesse het hom 'n jaar later herkies. Sy mees bevredigende politieke werk het gekom tydens 'n tydperk van 'n jaar as burgemeester van Bridgeport in 1875. Terwyl hy in die amp was, kruis hy om die tariewe te verlaag, watervoorrade te verbeter en die stad se huise vir prostitusie te sluit.
Die jare wat sy politieke loopbaan ingesluit het, het ook 'n tweede mislukte poging tot uittrede ingesluit, die dood van sy vrou Charity, 'n huwelik met Nancy Fish 'n jaar later en die bekendstelling van wat sy bekendste vermaaklikheidsonderneming, die sirkus, geword het.
Barnum en Bailey Circus
In April 1874 het P. T. Barnum se Great Roman Hippodrome op 'n hele plein in New York tussen vierde en Madison -laan oopgemaak. Barnum het oor die hele wêreld gereis om diere en besienswaardighede vir die nuwe Hippodrome te koop. Ondanks die vertroue dat hy die 'Greatest Show on Earth' besit, beskou Barnum 'n mededingende sirkus, bekend as International Allied Shows, as 'n bedreiging vir sy sukses. Hy het samesmeltingsonderhandelinge met James A. Bailey van Allied aangegaan en die grondslag gelê vir wat uiteindelik die Barnum & amp Bailey Circus geword het.
Iranistan, woning van mnr Barnum, ca. 1851, Bridgeport – Connecticut Historical Society en Connecticut History Illustrated
"Mnr. Barnum, Amerika "
In sy latere jare geniet Barnum graag lees en word hy 'n versamelaar van olieverfskilderye, en verloor nooit sy passie vir 'n goeie praktiese grap nie. Dit lyk ook asof hy nooit moeg was vir sy ikoniese status nie, en hy het geglo dat 'n brief hom van Bombay (nou Mumbai), Indië, bereik het, wat eenvoudig aan "Mr. Barnum, Amerika. "
Barnum sterf in sy slaap op 7 April 1891 by sy huis in Bridgeport - 'n herehuis aan die water met die naam Marina Iranistan is in 1857 deur 'n brand verwoes. Na sy dood onthou Charles Godfrey Leland, 'n voormalige Barnum -werknemer wat in die Wallace -biografie aangehaal word, hom as "baie goedhartig en welwillend en begaafd met 'n gevoel van plesier wat selfs sterker was as sy begeerte om dollars." By die meting van sy professionele loopbaan, word Barnum deur die Times of London as baanbreker in die beroep van "showman op grootse skaal", en Die Washington Post verklaar hom "die bekendste Amerikaner wat ooit geleef het."
Gregg Mangan is 'n skrywer en historikus wat 'n PhD in openbare geskiedenis aan die Arizona State University het.
Barnum is gebore in Bethel, Connecticut, die seun van herbergier, kleermaker en winkelier Philo Barnum (1778–1826) en sy tweede vrou Irene Taylor. Sy oupa aan die moederskant, Phineas Taylor, was 'n Whig, wetgewer, grondeienaar, vrederegter en loteryspeler wat 'n groot invloed op hom gehad het.
Barnum het deur die jare verskeie ondernemings gehad, waaronder 'n algemene winkel, 'n boekveiling, spekulasie oor eiendom en 'n lotterynetwerk in die hele staat. Hy het 'n weeklikse koerant in 1829 begin Die Herald of Freedom in Danbury, Connecticut. Sy hoofartikels teen die ouderlinge van die plaaslike kerke het gelei tot lastergedinge en 'n vervolging wat tot twee maande gevangenisstraf gelei het, maar hy word 'n kampioen van die liberale beweging na sy vrylating. [ aanhaling nodig ] Hy verkoop sy winkel in 1834.
Hy begin sy loopbaan as skouman in 1835 toe hy 25 was met die aankoop en uitstalling van 'n blinde en byna heeltemal verlamde slavin genaamd Joice Heth, wat 'n kennis in Philadelphia as voormalige verpleegster en 161 jaar oud in Basuin uitbasuin. Slawerny was reeds verbied in New York, maar hy het 'n leemte uitgebuit wat hom in staat gestel het om haar vir 'n jaar vir $ 1.000 te huur en $ 500 te leen om die verkoop te voltooi. Heth sterf in Februarie 1836, nie meer as 80 jaar oud nie. Barnum het haar 10 tot 12 uur per dag gewerk en hy het 'n lewende lykskouing van haar lyk aangebied in 'n New York -salon waar toeskouers 50 sent betaal het om die dooie vrou op te sny, terwyl hy onthul het dat sy waarskynlik die helfte van haar vermeende ouderdom was .  
Die beroemde sirkusmeester was ook een van die mees toegewyde Universaliste in die negentiende eeu. Barnum is op 5 Julie 1810 in Bethel, Connecticut, gebore in 'n familie van entrepreneurs. Sy pa was 'n kleremaker wat ook 'n taverne, vragdiens en 'n lewendige stal bedryf het. Hy is dood toe 'Taylor' slegs 15 was, wat die gesin insolvent gelaat het, hoewel sy kinderarmoede baie oordrewe was in die outobiografie wat Barnum in 1854-1855 gepubliseer het (Die lewe van P.T. Barnum, deur Homself geskryf). Barnum is vernoem na sy oupa aan moederskant, 'n praktiese grapjas wat die seun ook aan Universalisme voorgestel het. Barnum, wat opgevoed is as 'n kongregasionalis, het ongeveer 1824 'n Universalis geword, toe die naburige Danbury sy eerste gevestigde Universalistiese predikant genoem het. Blykbaar was Barnum op 'n tyd bediende van die samelewing.
Op die ouderdom van 16 verhuis hy na New York en was 'n winkelbediende en aankoopagent. Iets meer as twee jaar later is hy op 8 November 1829 met Charity Hallet getroud. By sy terugkeer na Bethel het hy redaksiebriewe aan die koerant begin skryf oor die skeiding van kerk en staat. Toe hulle nie sy briewe wil publiseer nie, begin Barnum 'n mededingende koerant, Die Herald of Freedom. Die koerant bevat 'n reeks oor die 'Bewyse van universalisme'. Tydens sy redaksie is hy weens laster gedagvaar en bevind dat sy eie getuienis ontoelaatbaar was omdat hy 'n Universalis was en dus nie aan God verantwoording moet doen nie. Hy is skuldig bevind en het twee maande tronkstraf uitgedien.
Hy keer terug na New York en begin sy loopbaan as 'n showman wat saam met jongleurs, minstreels en verskillende menslike 'eienaardighede' toer. Barnum het vry toegegee dat 'n groot deel van sy vertoning gebaseer was op uitgebreide hoaxes wat hy onderskei het van persone wat nie hul eie bedrog wou erken nie (hy het baie tyd en geld bestee aan die nastrewing van valse spiritualiste). Een van die bekende "oddities " in die Barnum-vertoning was Joice Heth, wat hy verteenwoordig as die 161-jarige Afro-Amerikaanse "mammie" van George Washington. Heth was in werklikheid 'n tagtigjarige slawerny wat Barnum by 'n ander showman gekoop het, wat meer bejaard sou lyk. Hy spog een keer in druk oor hoe hy Heth se swakheid vir whisky ondersoek het om haar tande uit te trek sodat sy ouer lyk. Heth is 'n skouspelagtige voorwerp, selfs by haar dood het Barnum haar in die openbaar laat ontleed in 'n pseudo-wetenskaplike vertoning wat bedoel was om die andersheid van die swart liggaam te dramatiseer. Ander mense wat te sien was, sluit in 'n 'African Giantess', die swart tweeling Millie-Christine, 'wilde manne van Borneo' en 'n 25-duim dwerg wat net soos baie van Barnum se eienaardighede net 'n kind was toe hy in wese by die show was .
Barnum se behandeling van sy menslike 'eienaardighede' is deur die jare heen op verskillende maniere gekenmerk. In die film "The Greatest Showman" van 2017, los gedruk na Barnum se lewe, word hy uitgebeeld as die bemagtiging van die mense wat hy vertoon het deur hulle werk te gee waar hulle andersins nie sou gehad het nie, en deur hulle te beskou as positiewe voorbeelde van menslike diversiteit (sprekend) , daar is geen verwysing na Heth in die film nie). Daarteenoor skryf Harriet Washington in Mediese apartheid: die donker geskiedenis van mediese eksperimente oor swart Amerikaners van koloniale tye tot hede, merk op dat hoewel Barnum se mishandeling van swart kunstenaars 'alledaags' was, maar ook 'immoreel' was, en dat Barnum 'in werklikheid ryk geword het deur sy eie uitbuiting te benut, in teenstelling met die lappies tot rykdom' era se kultuur van rasseonderdanigheid en slawerny vir eie gewin. "
Barnum se eie outobiografie skets 'n ingewikkelde prentjie, aangesien hy sy vurige voorspraak vir die afskaffing van slawerny beskryf en Afrikane as onderontwikkeld beskryf, wat vereis dat die konteks van die beskaafde weste moet floreer. Hy beweer ook dat baie van sy programme met behulp van rassistiese stereotipes werklike parodieë was van frenoloë en ander wat pseudowetenskap sou gebruik om te argumenteer vir die minderwaardigheid van enige ras.
'N Groot keerpunt in sy loopbaan het plaasgevind in 1841 toe die American Museum te koop was, en Barnum dit kon koop. Die museum was 'n gebou van vyf verdiepings wat 'n permanente tuiste gebied het vir die ou vertoning van Barnum, wat ook 'n steeds groter wordende versameling natuurlike wonders en nuuskierighede huisves, waaronder Amerika se eerste openbare akwarium. Barnum gebruik ook die lokaal vir pro-temperance teaterstukke (hy het sy hele lewe persoonlik van alkohol afgehou).
Gedurende hierdie tyd het Barnum 'n aktiewe deelnemer aan die Fourth Universalist Society in New York geword, en veral vriendelik met die minister Edwin H. Chapin. Die twee mans is so saam gesien dat hulle vergelyk is met die beroemde Chinese Siamese tweeling, Chang en Eng, wat deel was van Barnum se uitstallings. Na die dood van Chapin het Barnum begin om die eenheidsdienste by te woon wat deur Robert Collyer gelewer is. Barnum was die meeste toegewyd aan die First Universalist Society in Bridgeport, Connecticut. Na 1848 was hy verreweg die grootste finansiële bydraer tot die kerk, en het hy ook enorme bedrae vir verskillende bouprojekte geskenk. Hy verlaat die kerk 'n bedrag in sy testament wat bekend staan ​​as die Barnum -fonds. Olympia Brown was sy predikant van 1869 tot 1875. Hy het haar werk baie ondersteun, en volgens haar komplimenteer sy dikwels haar prediking, maar haar advokaat vir vroueregte het gelei tot 'n skeuring en haar vroeë ontslag. Gedurende hierdie tyd het hy ontstaan ​​uit 'n pensioen wat veroorsaak is deur brande in die American Museum.
Barnum se nuwe loopbaan was die sirkusonderneming. Met sy geweldige talente vir promosie en publisiteit, het hy die sirkus baie groter gemaak en was hy die eerste om spoorweë te gebruik vir reis- en adviesagente. Hy het twintig jaar lank die "grootste vertoning op aarde" aangebied.
Hy het ook twee termyne in die wetgewer van Connecticut deurgebring, waar hy veral bekend was daarvoor dat hy pleit vir stemreg in Afro -Amerika op grond van die gelykheid van alle onsterflike siele, en ook in 1879 'n wetsontwerp wat die verkoop verbied voorbehoeding.
'N Ander minister wat Barnum se vriend geword het, was Elmer Capen, die derde president van Tufts College. Barnum het daar van 1851-1857 in die kuratorium gedien en het, met die aanmoediging van Capen, die Barnum Museum vir Natuurgeskiedenis, wat in 1884 geopen is, toegerus en gebou. Hy gee gereeld aan die museum gemonteerde velle van gestorwe sirkusdiere, waaronder die olifant Jumbo , wat die Tufts -gelukbringer geword het. Barnum het ook geld gegee aan 'n aantal ander Universalistiese skole en groepe regoor die land. Teen die einde van sy lewe publiseer hy die topverkoper pamflet, Waarom ek 'n Universalis is. Dit het 'n wye leserspubliek, bly jare lank in druk en het George Perin, sendeling in Japan, so betower dat dit die eerste Universalist -traktaat geword het wat in Japannees vertaal is. Daarin het Barnum gepostuleer dat die dood nie 'n einde maak aan karakterontwikkeling nie, maar dat die siel voortgaan om te ontwikkel in die komende wêreld. Teen sy dood was daar 60 000 eksemplare in omloop.
Barnum is op 7 April 1891 oorlede, en die begrafnis is op die 10de deur Collyer en sy universalistiese pastoor uit Bridgeport, Lewis B. Fisher, uitgevoer.
Lees die topverkoper pamflet van Barnum en waarom ek 'n universalis is, deur hier te klik.
Lees die outobiografie van Barnum in die Harvard Square Library Collection deur hier te klik
Phineas Taylor Barnum (5 Julie 1810 – 7 April 1891) was 'n Amerikaanse showman, sakeman en entertainer, onthou vir die promosie van gevierde hoaxes en vir die stigting van die sirkus wat die Ringling Bros. en Barnum & Bailey Circus geword het. Sy suksesse het hom moontlik die eerste miljoenêr op die gebied van kwotvertoning gemaak. Alhoewel Barnum ook 'n skrywer, uitgewer, filantroop en soms 'n politikus was, het hy van homself gesê: "Ek is 'n showman van beroep. en al die vergulding sal niks anders van my maak nie, & quot en sy persoonlike doelwitte was & quotto geld in sy eie kas gesit. & quot; Barnum word wyd, maar verkeerdelik toegeskryf aan die uitdrukking van die frase & quot; elke minuut word 'n sucker gebore & quot. (Sien die Cardiff Giant -artikel vir die korrekte toeskrywing aan die man wat dit gesê het in reaksie op Barnum se optrede in die saak).
Barnum, gebore in Bethel, Connecticut, het in die vroeë twintigerjare 'n eienaar van klein ondernemings geword en in 1829 'n weekblad, The Herald of Freedom, gestig. Hy het in 1834 na New York verhuis en 'n vermaaklikheidsloopbaan begin, eers met 'n verskeidenheid groep genaamd "Barnum's Grand Scientific and Musical Theatre", en kort daarna deur die aankoop van Scudder's American Museum, wat hy na homself herdoop het. Barnum het die museum gebruik as 'n platform om hoaxes en menslike nuuskierighede te bevorder, soos die '& quotFeejee & quot; meermin' en 'General Tom Thumb'. Teen die einde van 1846 lok Barnum's Museum 400 000 besoekers per jaar. In 1850 het hy die Amerikaanse toer van die sangeres Jenny Lind bevorder en haar 'n ongekende $ 1.000 per nag vir 150 nagte betaal.
Na ekonomiese omkerings as gevolg van slegte beleggings in die 1850's, het Barnum vier jaar van litigasie en openbare vernedering begin. Hy het herstel en 'n lesingsreis begin, meestal as 'n matige spreker, en teen 1860 het hy uit die skuld gekom en 'n herehuis gebou, "Lindcroft." Sy museum het Amerika se eerste akwarium bygevoeg en die wasfiguurafdeling uitgebrei.
Alhoewel hy beweer dat politiek vir my altyd onsmaaklik was, is Barnum in 1865 verkies tot die wetgewer in Connecticut as 'n republikein vir Fairfield en het hy twee termyne gedien. Hy hardloop twee keer sonder sukses vir die Amerikaanse kongres. Met die bekragtiging van die dertiende wysiging van die grondwet van die Verenigde State oor slawerny en stemreg in Afro-Amerika, het Barnum voor die wetgewer gepraat en gesê: 'n Mens se siel is nie te verwaarloos nie. Dit woon moontlik in die liggaam van 'n Chinese, 'n Turk, 'n Arabier of 'n Hotentot - dit is nog steeds 'n onsterflike gees! & Quot In 1875 was Barnum 'n jaar lank burgemeester van Bridgeport, Connecticut en het hy gewerk om die watertoevoer te verbeter, gaslig te bring na strate en handhawing van drank- en prostitusiewette. Barnum was 'n belangrike rol in die begin van die Bridgeport -hospitaal, wat in 1878 gestig is, en was die eerste president daarvan.
Barnum betree die sirkusbedryf, die bron van 'n groot deel van sy blywende roem, op 61 -jarige ouderdom en stig & quotP. T. Barnum se Grand Traveling Museum, Menagerie, Caravan & amp Hippodrome & quot, 'n rondreisende sirkus, menagerie en museum van & quotfreaks & quot; wat teen 1872 homself as "The Greatest Show on Earth" Barnum was die eerste sirkuseienaar wat sy sirkus per trein vervoer het, en die eerste wat sy eie trein gekoop het. Gegewe die gebrek aan geplaveide snelweë in Amerika, was dit 'n skerpsinnige sakebeweging wat Barnum se mark vergroot het.
Barnum sterf in sy slaap op 7 April 1891 in die huis en is begrawe in die Mountain Grove Cemetery, Bridgeport, Connecticut, 'n begraafplaas wat hy ontwerp het.
Barnum is gebore in Bethel, Connecticut, die seun van herbergier, kleermaker en winkelier Philo Barnum (1778-1826) en die tweede vrou Irene Taylor. Hy was die derde agterkleinseun van Thomas Barnum (1625-1695), die immigrantvoorouer van die Barnum-familie in Noord-Amerika. Sy oupa aan die moederskant, Phineas Taylor, was 'n vark, wetgewer, grondeienaar, vrederegter en lotteryknipper, en hy het 'n groot invloed op sy gunsteling kleinseun gehad. Barnum was vaardig in rekenkunde, maar het fisieke werk gehaat. Barnum het begin as 'n winkelier, en hy het geleer om te onderhandel, 'n winskopie te maak en bedrog te gebruik om 'n verkoop te doen. Hy was betrokke by die lotery manie in die Verenigde State. Hy trou met Charity Hallett toe hy 19 was, en sy sou die volgende 44 jaar sy metgesel wees.
Die jong man het verskeie ondernemings gehad: 'n algemene winkel, 'n boekveiling, spekulasie oor eiendom en 'n staats lotterynetwerk. Hy raak aktief in die plaaslike politiek en pleit teen blou wette wat deur Calviniste uitgevaardig is wat probeer om dobbelary en reis te beperk. Barnum begin in 1829 'n weekblad, The Herald of Freedom, in Danbury, Connecticut. Sy hoofartikels teen kerkouderlinge het gelei tot lastergedinge en 'n vervolging wat tot twee maande gevangenisstraf gelei het, maar hy word 'n kampioen van die liberale beweging na sy vrylating. In 1834, toe loterye in Connecticut verbied is, het sy hoofinkomste afgesny, Barnum sy winkel verkoop en na New York verhuis. In 1835 begin hy as skouman met sy aankoop en uitstalling van 'n blinde en byna heeltemal verlamde slavin, Joice Heth, wat deur Barnum beweer is dat sy die verpleegster van George Washington was en meer as 160 jaar was. Joice Heth is in 1836 oorlede, nee meer as 80.
Na 'n jaar van gemengde sukses met sy eerste groep van groepe genaamd "Barnum's Grand Scientific and Musical Theatre", gevolg deur die paniek van 1837 en drie jaar van moeilike omstandighede, koop hy Scudder's American Museum in Broadway en Ann Street, New York City, in 1841 Hernoem na "Barnum's American Museum", met die toevoeging van uitstallings en verbeterings in die gebou, het dit 'n gewilde vertoonplek geword. Barnum het 'n vuurtoring bygevoeg wat die aandag op en af ​​op Broadway getrek het, en vlae langs die rand van die dak wat bedags aandag getrek het. Van tussen die boonste vensters trek reuse skilderye van diere die blik op voetgangers. Die dak is omskep in 'n wandeltuin met 'n uitsig oor die stad, waar lugballonritte daagliks van stapel gestuur word. By die statiese uitstallings van opgestopte diere is 'n veranderende reeks lewendige optredes en 'nuuskierighede' bygevoeg, insluitend albino's, reuse, dwergies, 'jong veters', jongleurs, towenaars en eksotiese vroue, gedetailleerde modelle van stede en beroemde gevegte, en uiteindelik 'n menagerie van diere.
In 1842 stel Barnum sy eerste groot hoax voor, die & quotFeejee & quot; meermin, wat hy verhuur het van mede -eienaar Moses Kimball van Boston, wat sy vriend, vertroueling en medewerker geword het. dit was 'n stert van 'n vis en die kop van 'n aap. Hy regverdig sy hoaxes of & quothumbugs & quot as & quotadvertensies om aandag te trek. na die museum. Ek glo nie daaraan om die publiek te bedrieg nie, maar ek glo daarin om hulle eers aan te trek en dan te behaag. & Quot Later kruis hy teen bedrieërs (sien hieronder). Barnum het dit gevolg met die uitstalling van Charles Stratton, die dwerg "Algemene Tom Thumb" ("die kleinste persoon wat ooit alleen geloop het"), wat toe vier jaar oud was, maar volgens hom 11 jaar oud was. Met swaar afrigting en natuurlike talent is die seun geleer om navolg mense van Hercules tot Napoleon. Teen vyf het hy wyn gedrink en sewe sigare gerook ter wille van die publiek. Hoewel Tom Thumb uitgebuit word, het hy sy werk geniet en het hy 'n goeie verhouding met Barnum gehad, sonder bitterheid.
In 1843 huur Barnum die tradisionele inheemse Amerikaanse danser fu-Hum-Me, die eerste van baie inheemse Amerikaners wat hy aangebied het. Gedurende 1844-1845 het Barnum saam met Tom Thumb in Europa getoer en koningin Victoria ontmoet, wat geamuseerd en bedroef was deur die klein mannetjie, en die geleentheid was 'n publieke staatsgreep. Dit het die deur oopgemaak vir besoeke van koninklikes in Europa, insluitend die tsaar van Rusland, en hy het tientalle aantreklikhede gekry, waaronder outomate en ander meganiese wonderwerke. He tried to buy the birth home of William Shakespeare and almost got away with it. Barnum was having the time of his life, and for all of the three years abroad with Thumb, except for a few months when his serious, nervous, and straitlaced wife joined him, he had piles of spending money, food and drink, and lived a carefree existence. On his return to New York, he went on a spending spree, buying other museums, including Peale's museum in Philadelphia, the nation's first major museum. By late 1846, Barnum's Museum was drawing 400,000 visitors a year.
In 1841, Barnum acquired the building and natural history collection of Scudder's American Museum  for less than half of its appraised value with the financial support of Francis Olmsted, by quickly purchasing it the day after the soon to be buyers, the Peale Museum Company, failed to make their payment.  He converted the five-story exterior into an advertisement lit with limelight. The museum opened on January 1, 1842.  Its attractions made it a combination zoo, museum, lecture hall, wax museum, theater and freak show, in what was, at the same time, a central site in the development of American popular culture. Barnum filled the American Museum with dioramas, panoramas, "cosmoramas", scientific instruments, modern appliances, a flea circus, a loom powered by a dog, the trunk of a tree under which Jesus' disciples sat, an oyster bar, a rifle range, waxworks, glass blowers, taxidermists, phrenologists, pretty baby contests, Ned the learned seal, the Feejee Mermaid (a mummified monkey's torso with a fish's tail), midgets, Chang and Eng the Siamese twins, a menagerie of exotic animals that included beluga whales in an aquarium, giants, Native Americans who performed traditional songs and dances, Grizzly Adams's trained bears and performances ranging from magicians, ventriloquists and blackface minstrels to adaptations of biblical tales and Oom Tom se kajuit.