Beste NWU, het jy nog plek vir my?Deur Mareli Bothma Ek is deel van die “kyk net hoe baie Pukke is ons hier”-bedeling. Ek kom uit ŉ groot familiekring waar ek sedert my kinderdae stories van Calvyn en oor koshuistradisies moes aanhoor. Vir my was daar geen ander plek om by te gaan studeer nie. Hiér, tussen blommetjies-vou, vlotbou, Tarentaal, sêr en selfs ook huiskomiteelid-wees kon ek groei, myself ontdek en word wie ek moes word. Dit alles terwyl ek “graadkry met lekkerkry kon klaarkry”. By my was daar ook geen twyfel dat my kinders eendag loverslane, die SS of Die Draak sou ken nie. En nou, NWU? Het ek nog ŉ plek by jou? Die boodskap is dubbelsinnig. Dr. Bismark Tyobeka verwelkom Afrikaans. Daarom verstaan ek my plek is hier. Die PUK word pers, die taalbeleid verander, koshuistoelating verander, maar ons word verseker dat ons daar kan studeer. In die jongste gebeure praat ŉ primaria in haar moedertaal, wat een van die universiteit se amptelike tale is, en word sonder waarskuwing of onderhandeling van haar pligte onthef. Wat is die boodskap nou? Al wat ek hoor, is “hier is nie (meer) plek vir jou hier nie.” Ek aanvaar NWU. My plek is nie meer by jou nie, maar ek gaan ook nêrens heen nie. Die Afrikaanse jeug is hier om te bly. Hierdie land met sy Bosveld-sonsondergange, braaivleisvure en diep blou water is waar ons die volgende generasie gaan grootmaak. Hiér is waar ons wil bly en wil bou. Hiér is waar ons hoort. Aan die suidpunt van Afrika is steeds waar my kinders in hul moedertaal gaan studeer. Die Mooirivier-era, dorelied, vrugtefees en “gradeplegtigheidfoto’s” by Totius’ is verby – dis slegs mooi herinneringe in ŉ fotoalbum. Ek skaar my nou by die toekomsplanne om ŉ ruimte vir Afrikaanse jongmense te skep waar hulle kwalifikasies van hoë gehalte kan verwerf en ryke universiteitstradisies kan beleef – en dít in hul eie moedertaal. My plek is hier. Ons sal self!