John Vorster (1966-1978) was die tweede eerste minister terwyl Mandela in die tronk was. Net soos die ander NP-leiers het Vorster geglo dat Mandela ’n kommunis was en dat die ANC, asook die SAKP ’n gelastigde van die Sowjet-unie was. Die Vorster-regering het aanvanklik soveel vrye teuels gehad dat min aandag geskenk is aan hervorming of die vrylating van Mandela en sommige van sy kollegas. Die ekonomie het ’n opbloei beleef. Gedurende die 1960’s het dit teen ’n gemiddelde koers van 5,9% per jaar gegroei.
Vanaf die middel van die 1970’s het die gety teen wit bewinde in Suider-Afrika gedraai. Die ekonomie is aan bande gelê deur die skielike styging in die olieprys tesame met ’n insinking in kommoditeitspryse en ’n meer selfgeldende swart arbeidsmag.
In hierdie dokument het Mandela die feit gekonfronteer dat die regering van Transkei, die gewaande tuisland van die meeste van die Xhosas, die keuse uitgeoefen het om in 1976 apartheid-styl onafhanklikheid te aanvaar. Ingevolge ’n wet van 1971 sou Mandela, wat in die Transkei gebore is, sy Suid-Afrikaanse burgerskap verloor.
’n Onverskrokke Mandela het in sy 1974-memorandum geskryf dat die ANC ’n heel nuwe ontwikkeling in die gesig gestaar het: die onafhanklikwording van Transkei, wat sekerlik deur ander Bantoestans gevolg sou word. Mandela het geskryf: “Transkei sal ’n onafhanklike wetgewer, regbank en uitvoerende gesag hê en beheer oor sy buitelandse betrekkinge hê,” en het toe bygevoeg: