Baudelaire, 'n kunstenaar in die 19de eeu - Inligting
Baudelaire, 'n kunstenaar in die XIXe eeu
DEROY Emile (1820 - 1846)
Portret van Baudelaire
Titel: Charles Baudelaire (1821-1867)
Skrywer: DEROY Emile (1820 - 1846)
Skeppingsdatum : 1844
Afmetings: Hoogte 80 - Breedte 65
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek Geskiedenis: geweier op die salon van 1846; Baudelaire-versameling; bemaking aan Jeanne Duval, 1845; Asselineau-versameling; Piogey-versameling; koop te koop Piogey, 1909
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais
Titel: Portret van Baudelaire
Skeppingsdatum : 1847
Afmetings: Hoogte 53 - Breedte 61
Stoorplek: Fabre museum (Montpellier) webwerf
Kontak kopiereg: © Musée Fabre Montpellier - Foto Frédéric Jaulmes - Reproduksie sonder magtiging verbode
© Musée Fabre Montpellier - Foto Frédéric Jaulmes - Reproduksie sonder magtiging verbode
Publikasiedatum: Oktober 2003
In 1844 is Baudelaire nog onbekend. Hy droom net soveel van eksotisme as van dandyisme, en verkies kunsmatige paradys bo die werklikhede van 'n kleinburgerlike samelewing wat hom steur aan sy entoesiasme vir artistieke asketisme.
Dit is die fel onafhanklike drie-en-twintigjarige wat Deroy in hierdie baie spesiale portret uitgebeeld het. Baudelaire kyk reguit na die toeskouer, maar met 'n soort terugtog wat vrae uitlok. " Wie is ek ? Wat dink jy van my ? Hoe beoordeel jy my? ", Blyk die toekomstige digter wat blykbaar in homself te onttrek, te vra om homself toe te sluit in 'n heelal waar slegs die lang aristokratiese hande en die blik die lewe manifesteer. Maar dit is 'n lewe van marteling, van teenstrydige gedagtes, waar oortuigings (blik) meeding met angs (hand). Die weerspieëling blyk egter te lei tot die skrywe wat gesimboliseer word deur hierdie ontroerende en senuweeagtige hand wat die toekomstige groot genie aankondig. Alles is in opposisie in hierdie portret met die verwyderde aanraking wat blykbaar ekspressionisme aankondig. 'N Onherkenbare kunstenaar wat te jonk gesterf het om sy maat te gee, Deroy is waarskynlik meer innoverend as wat mens sou dink. Omdat dit veral in die vroeë werke van Cézanne is, veral die Portret van Achilles Emperaire (Orsay Museum), waarop hy blykbaar verwag dat hierdie portret wel sal verskyn.
Dit is 'n potensiële kunstenaar wat hier voorgestel word deur 'n byna onbekende jong skilder, in teenstelling met die norm wat wil hê dat die skildery bekendheid moet vasvat, soos in die portrette van Balzac of Barbey of Aurevilly. In hierdie sin is alles innoverend in hierdie briljante werk, sowel die houding van Baudelaire as die belangrikheid daarvan, wat deur hierdie hand gemotiveer word oor sy toekomstige potensiaal. Alles is daar, in hierdie hand. Dit is nie die skrywer wat hier geskilder word nie, 'n nog onbekende skrywer, of die beeld van die kunstenaar van hom nie, maar die hoop wat hy in sy toekoms plaas. Omgekeerd, Courbet, in sy Portret van Baudelaire gehou in die Musée Fabre in Montpellier, verteenwoordig die skrywer verdiep in sy studies. 'N Oorspronklike portret sowel as hierdie, wat minder die figuur van die skrywer toon as 'n tipe man van lees en besinning. Tog lyk dit asof Courbet minder in Baudelaire belangstel as om self te skilder. Die model is slegs 'n voorwendsel om 'n werk te skep waarin die kalkagtige materie die ware navorsing is. Hy kondig ook die menslike voorstellings van Cézanne aan, maar in die baie stewig saamgestelde komposisies van sy volwassenheid.
Jean Ziegler "Emile Deroy (1820-1846) en die estetika van Baudelaire" in Staatskoerant vir Beeldende Kunste, 1976 Uitstallingskatalogus Van aangesig tot aangesig: portrette van kunstenaarsMantes-la-Jolie, Saint-Denis, Meaux, 1998.