Antonio Muñoz Molina. Verjaarsdag. Fragmente van sy werke | Huidige literatuur
Antonio Muñoz Molina. Verjaarsdag. Fragmente van sy werke
Antonio Munoz Molina is op 'n dag soos vandag gebore uit 1956, in Úbeda (Jaén). Dit is een van die groot eietydse Spaanse romanskrywers, benewens 'n akademikus aan die RAE, en 'n paar jaar direkteur van die Cervantes Institute in New York. Om dit te vier, kies ek 'n paar fragmente van sy bekendste werke as Beltenebros, Die Poolse perderuiter o Volmaan, een van my gunsteling romans.
3 Die Poolse perderuiter
4 Kryger ywer
U, wat daardie tyd nie geken het nie, wat die reg gehad het om geheue te ontbreek, wat u oë oopgemaak het toe die oorlog reeds verby was en ons almal al etlike jare tot skande en dood veroordeel is, verban, begrawe, in gevangenisse opgesluit is of in die gewoonte van vrees. Hy hou van literatuur, aangesien ons dit nie eens mag toelaat om in tienerjare te hou nie, hy soek my, Mariana, Manuel uit daardie jare, asof ons nie skaduwees is nie, maar meer waaragtige en lewende wesens as jyself. Maar dit was in sy verbeelding waar ons wedergebore is, baie beter as wat ons was, lojaaler en mooier, skoon van lafhartigheid en waarheid.
Ek het my deel van wreedheid en vernietiging gedoen en die skande verdien. Die gevolge van liefde of teerheid is vlugtig, maar die foute, die foute, eindig nooit soos 'n vleisetende siekte sonder oplossing nie. Ek het gelees dat in die boreale streke, wanneer die winter aanbreek, die vries van die mere soms skielik voorkom, deur 'n toevallige treffer wat die koue kristalliseer, 'n klip wat in die water gegooi word, die stert van 'n vis wat uit spring dit en as hy 'n sekonde later val, is hy al vasgevang in die gladheid van die ys.
Die Poolse perderuiter
Hulle het my gemaak, hulle het my verwek, hulle het my alles bemaak, wat hulle besit en wat hulle nooit gehad het nie, die woorde, die vrees, die teerheid, die name, die pyn, die vorm van my gesig, die kleur van my oë, die gevoel om nooit van Magina weg te gaan nie en om haar ver te sien verdwaal, aan die einde van die nag.
Vandat ek geweet het waarheen my ongeluk my bestem het, sou ek elke oggend die koerant koop of die radio of televisie aanskakel ten tyde van die nuus met 'n baie groot alarm en soms vrees: bomme het byna daagliks ontplof en regeringslui was doodgemaakte weermag, polisie en burgerwagte, en u sou altyd 'n lyk op die sypaadjie sien lê in die middel van 'n plas bloed en swak bedek deur 'n grys kombers, of teen die agterkant van die agtersitplek van 'n amptelike motor val. sy mond oop en bloed drup op sy gesig, 'n pulp geskeurde vleis en breinmassa agter die glas ryp en verpletter deur die geweerskote.
Byna sonder om dit te besef, het hy haar begin vertroetel terwyl hulle met 'n lae stem gepraat het, so stadig soos sy opwarm, haar baie koue voete deurmekaar met hare, en terwyl hy met sy nou gevoeliger en astranterste vingers die aanraking van die vel volg. bekende vingers wat hy later met sy lippe gesoek en herken het, onthou hy weer, nou sonder vrees of skaamte, net met soetheid, amper met dankbaarheid, aan die erotiese drome van veertien jaar, en dit het vir hom gelyk asof hy haar sien soos sy nou self was en hoe dit die eerste keer was dat manlike oë haar naak sien. Hy het alles verloor, alles vergiet, net toe sy haar broekie en bra op die vloer neergooi en na hom toe nader asof sy uit die verlate en nuttelose kledingstukke kom en teen sy voete val met 'n geluid van gaas. Daar was geen dringendheid, geen onsekerheid, geen koorsgebare of gretige brutaliteit nie. Hy kan sien hoe sy swaai, regop, stadig bo-op hom sit, haar hare oor haar gesig, meng met skaduwee, haar skouers agtertoe, haar twee hande om haar bobene gryp.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » skrywers » Antonio Muñoz Molina. Verjaarsdag. Fragmente van sy werke