Fries Rebellie - Geskiedenis Podcasts - 2022
'N Uitsig oor Wall Street en die stadsaal in New York
In Julie 1798 keur die federale regering 'n belasting op eiendom goed. John Fries van Pennsylvania het 'n groep Pennsylvaniërs gelei in opstand teen hierdie belasting. Fries is gevang, verhoor en ter dood veroordeel weens verraad. President Adams het Fries en sy mede -rebelle vergewe.
Hierdie dag in die aardewerkgeskiedenis
Militêre eenhede van omliggende dorpe het die woedende skare in die gesig gestaar. Die kaptein van die burgermag vra: 'Wie is u leier?' Die hele skare skree: "Ek is die leier!" Hierdie konfrontasie kan 'n beroemde toneel uit die film Spartacus uit 1960 laat dink. Maar dit het eintlik op 7 Maart 1799 in Easton, PA, plaasgevind tydens die sogenaamde Fries Rebellie.
Die Fries -rebellie was een van vele, net soos die Shay's en die Whiskey Rebellions, wat onmiddellik gevolg het op die Revolusionêre Oorlog. Hierdie opstande het ontstaan ​​uit spanning tussen revolusionêre ideale van egalitêre selfbeskikking, en probleme met nasiebou met 'n gesentraliseerde magstruktuur. In post-revolusionêre terme: (egalitêre) republikanisme versus (gesentraliseerde) federalisme.
Die Fries -rebellie het plaasgevind in die Duitse gemeenskappe in die provinsies Pennsylvania, Northampton, Montgomery en Bucks. Duitse immigrante was naby die onderkant van die sosiale leer sedert hulle hulself dekades tevore in die gebied gevestig het. Hulle is aangetrokke tot die rand van die koloniale samelewing deur die aantrekkingskrag van vryheid van verarmde diensbaarheid by die huis. Pennsylvaniese Anglikane en Kwakers het hulle egter as onkundig, wetteloos en vreemd beskou.
Die rewolusionêre oorlog het gekom en dit is 'n gelykwaardige belofte. Hier was 'n kans om sosiaal vooruitgang te maak deur by die saak aan te sluit, by die kontinentale leër aan te meld en hulself as patriotiese – en gelyke – burgers te bewys.
Die Fries -rebellie is, net soos Spartacus se slaweopstand, vinnig neergelê. Anders as Spartacus, wat deur die Romeinse leër aan 'n paal vasgespyker is, het die Fries -rebellie se nominale Republikeinse leier John Fries (die hele punt was dat daar geen leiers moet wees nie) 'n presidensiële kwytskelding van die federalis John Adams gekry. Verder het die status van Duitse gemeenskappe steeds gegroei.
Terwyl die Duitsers baklei het om 'n plek in die nuwe orde te verseker, het hulle met trots hul 'Duits' vertoon vir almal om deur te kyk, verligte manuskripte, meubels en ander dekoratiewe kunste.
Dit was die onstuimige omgewing wat die bloei van Pennsylvania sgraffito -erdewerk, of "Tulip Ware", soos dit liefdevol bekend geword het, beleef het. Ja, Tulip Ware is blomagtig, versierd en mooi. Dit dui ook op trots en vasberadenheid in die lig van diskriminasie en disrespek. Daar was ook geen behoefte aan individuele leiers in hierdie poging nie.
Baie identiteite, een nasie, die rewolusie en die nalatenskap daarvan in die Mid-Atlantiese Oseaan. Liam Riordan. Universiteit van Pennsylvania Press/Philadelphia. 2007.
Wat het Shays en apos -opstand veroorsaak?
Die boere wat in die Revolusionêre Oorlog geveg het, het min vergoeding gekry, en teen die 1780's het baie gesukkel om bymekaar te kom.
Ondernemings in Boston en elders eis onmiddellike betaling vir goedere wat boere voorheen op krediet gekoop het en dikwels deur ruilhandel afbetaal het. Daar was geen papiergeld in omloop nie en geen goud of silwer kon deur die boere verkry word om hierdie skuld te vereffen nie.
Terselfdertyd word van die inwoners van Massachusetts verwag om hoër belasting te betaal as wat hulle ooit aan die Britte betaal het om te verseker dat die goewerneur James Bowdoin se ondernemings 'n goeie opbrengs op hul beleggings sal kry.
Sonder om hul gewasse te verskuif en geld te verdien om skuld en belasting af te betaal, het die owerhede in Boston begin om die boere in hegtenis te neem en hul plase af te sluit.
Vind uit wat gebeur in Lower Macungie met gratis real-time opdaterings van Patch.
Teenstand teen die belasting versprei oor Pennsylvania. Federale lasbriewe is uitgereik en kolonel William Nichols, die Amerikaanse marskalk, het mense gearresteer weens belastingweerstand in Northampton County (wat die huidige Lehigh County insluit), insluitend die townships Salisbury, Upper Milford, Lehigh en Millerstown, wat in Macungie hernoem is in 1875.
Daar is sonder veel voorvalle gearresteer totdat die maarskalk Millerstown bereik het, waar 'n skare opgedaag het om 'n man teen arrestasie te beskerm. Omdat die arrestasie nie daarin kon slaag nie, het die maarskalk 18 ander gearresteer en saam met sy gevangenes na Bethlehem teruggekeer.
Om 07:00 op 7 Maart 1799 is 'n vergadering by Martin Ritter se taverne belê (nou die Commix Hotel te 3245 W. Emmaus Ave.). Ritter het ook as tollenaar in Salisbury gedien.
'N Groot groep vergader by die taverne, waaronder kaptein Henry Jarrett, wat een van die leiers van die opstand geword het. Hulle het besluit om dadelik na Bethlehem te marsjeer om die gevangenes te red.
Toe hulle in die rigting van Gund's Tavern, drie myl van Bethlehem, stap, word ander verwag om by hulle aan te sluit, volgens "Salisbury, Born the Year the Liberty Bell was Hung and Run, 1753", deur William L.F. Schmehl.
'N Tweede groep mans onder leiding van Fries, het Millerstown verlaat, by Ritter se taverne verbygery en in die huidige Emauslaan afgetrek.
Daar was destyds ten minste vier tavernes in die township. Fries en ander rebelle stop by 'n houthuis wat deur Rudolph Schmidt in Mountainville besit word, en 'n ander op 'n plek met die naam Salisbury Center.
Beide groepe, met 'n totaal van ongeveer 140 man, het by die Lehigh -brug ontmoet en Bethlehem binnegegaan. Na 'n bietjie gesukkel is die gevangenes vrygelaat.
Fries en sy manne keer terug huis toe en stop hul beswaar teen die nuwe belasting. Op 12 Maart het president John Adams egter 'n proklamasie uitgereik waarin verklaar word dat gewapende inmenging met die belastingwet federale optrede vereis. Op 6 April marsjeer troepe na Pennsylvania en neem 30 van die opstandelinge, waaronder Fries, in hegtenis.
Fries het tereggestaan ​​weens verraad op 15 Mei 1799, is skuldig bevind en gevonnis om opgehang te word, maar is uiteindelik begenadig deur president Adams.
Vryheidspale was gewilde simbole van protes tydens die Amerikaanse Revolusie. Hulle het in die vroeë Republiek -era voortgegaan om revolusionêre sentiment aan te wakker. / Library of Congress, Public Domain
Teenstand teen die belasting het na ander dele van Pennsylvania versprei. In Penn het die aangestelde assessor bedank onder openbare dreigemente en die assessore in Hamilton en Northampton het ook gesmeek om te bedank, maar geweier omdat niemand anders gevind kon word om hul plek in te neem nie. 
Federale lasbriewe is uitgereik, en die Amerikaanse marskalk het mense in hegtenis geneem weens belastingweerstand in Northampton. Inhegtenisnemings is sonder veel voorvalle uitgevoer totdat die maarskalk Macungie, toe bekend as Millerstown,  bereik het, waar 'n skare opgedaag het om 'n man teen arrestasie te beskerm. Omdat die arrestasie nie daarin kon slaag nie, het die maarskalk 'n paar ander gemaak en saam met sy gevangenes na Bethlehem teruggekeer.
Twee afsonderlike groepe rebelle het onafhanklik belowe om die gevangenes te bevry en het op Bethlehem opgeruk.   Hulle het sonder geweld die oorhand gekry en die belastingweerders wat gearresteer is, bevry. In reaksie op hierdie optrede het president John Adams 'n mag van federale troepe en plaaslike milisie uitgeroep. Hulle het die opstandige provinsies binnegedring en begin om die opstandelinge in hegtenis te neem. John Fries was een van die mans wat gevang is.
Die Fries -rebellie van 1799
Philadelphia en sy platteland/Lehigh Valley
Main en Broad St, Quakertown
Agter die merker
Op 9 Julie 1798 het 'n federaal-beheerde kongres gestem vir 'n nuwe federale belasting op gronde en huise, laasgenoemde moet volgens die aantal vensters beoordeel word. Baie Pennsilvaniërs vind die nuwe belasting veral onaangenaam, omdat die persentasie daarvan geleidelik toegeneem het in ooreenstemming met die aangewaarde waarde, en baie plase in die noordooste van Pennsylvania wat lank gevestig was, was inderdaad aansienlik. Die wet het ook gesê dat die belasting in goud of silwer betaal moet word, wat teen 'n premie was, en dit kos die belastingbetalers dus meer as hul gewaardeerde waardasie.
Die kongres het die belasting aanvaar op dieselfde tydstip dat die Verenigde State in 'n onverklaarde vlootoorlog met Frankryk betrokke was, en op 'n tydstip toe die federaliste wat die kongres beheer het, die binnelandse opposisie teen sy beleid beskou het as verraad eerder as 'n wettige onenigheid. Boonop het president Adams die fout begaan om oud-Tories en Quaker-pasifiste aan te stel om die belasting vir die noordooste van Pennsylvania in te vorder. Die meestal Duitse bevolking van hierdie streek het die rewolusie lojaal ondersteun, en ondanks hul reputasie as die "stomme Nederlanders" was hulle deeglik bewus van hul politieke regte. Protesoptredes teen die vreemdeling- en sedisie -wette, wat die kongres ook in Junie aangeneem het om onenigheid te onderdruk, het oor die hele staat ingestroom.
"Fries Rebellion" het die federaliste in Philadelphia verskrik. President Adams was oortuig dat Fries en sy volgelinge verraad gepleeg het en versoek dat die Philadelphia -milisie hulle vang. Onder leiding van die ligte kavallerie, 'n groep ryk manne wat vir hul eie perde en toerusting betaal het, het die burgermag uitgetrek, die voorste betogers afgerond en Fries opgespoor deur sy hond "Whiskey" te volg in 'n moeras waar Fries skuil.
Die federale regering het vyf-en-veertig daarvan aangekla van verraad, daarna het Fries en vier ander vervolg vir verraad en sewentien vir mindere misdade. Die howe het toe Fries en drie ander tot die dood veroordeel. President Adams het hulle egter vergewe - teen die advies van elke lid van sy kabinet - nadat hy tot die gevolgtrekking gekom het dat Fries en sy volgelinge slegs skuldig was aan "oproer en redding", nie om oorlog te voer teen die regering met die doel om dit omver te werp nie, soos het sy 'hoë' federalistiese ondersteuners voorgestel.
Uiteindelik was president Adams self die 'verloorder' se groot verloorder. Sy vergifnis het ander vooraanstaande federaliste woedend gemaak en hul plan aangewakker om sy herverkiesing te ondermyn. En sy onderdrukking van die 'rebelle' - wat hulleself as niks anders beskou het as die soort tradisionele belastingbetogers waarna die Pennsylvania -wetgewer sedert die 1780's geknipoog het nie - het hom die vyandigheid van die Pennsylvania -Duitsers, wat voorheen Federalist gestem het, besorg. By die verkiesing van 1800 het hulle massaal vir die Jeffersonian Republikeine uitgedraai en was hulle 'n belangrike bydrae daartoe om te verseker dat die Pennsylvania-wetgewer, wat die presidentsverkiesers van Pennsylvania gekies het, oorwegend pro-Jefferson sou wees. As Adams Pennsylvania gedra het, sou hy herkies gewees het.
'N Plaas van vroeë uitdaging aan die gesag van die federale regering. Hierdie gewapende weerstand deur Pennsylvania-Duitse boere teen die federale huisbelasting van 1798 is deur soldate onderdruk. Leier John Fries is gearresteer weens verraad, ter dood veroordeel en deur president John Adams begenadig.
2003 opgerig deur Pennsylvania Historical and Museum Commission.
Onderwerpe en reekse. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplyste gelys: Landbou & bul Regering en politiek & bul Militêr & bul Opmerklike geboue en bul Opmerklike gebeure & bul Nedersettings en setlaars. Boonop is dit ingesluit in die voormalige Amerikaanse presidente: #02 John Adams, en die Pennsylvania Historical and Museum Commission -reekslyste. 'N Belangrike historiese jaar vir hierdie inskrywing is 1798.
Ligging. 40 & deg 26.543 ′ N, 75 & deg 21.145 ′ W. Marker is in Quakertown, Pennsylvania, in Bucks County. Marker is by die kruising van Main Street en Broad Street (Pennsylvania Route 313), aan die regterkant wanneer u suidwaarts op Main Street ry. Marker is by die Red Lion Inn. Raak vir kaart. Marker is by of naby hierdie posadres: 4 S Main Street, Quakertown PA 18951, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne 6 myl van hierdie merker, gemeet soos die kraai vlieg. Replika van die Liberty Bell (binne die skreeuafstand van hierdie merker) Richard Moore (ongeveer 'n half kilometer daarvandaan) Oorlogsmonument
(ongeveer 0,6 myl weg) Quakertown -stad (ongeveer ½ kilometer ver) Quakertown Alive! (ongeveer ½ kilometer ver) Mid-Atlantiese Hoogland (ongeveer ½ kilometer ver) VFW Post 3405 Veterans Memorial (ongeveer 5.3 myl weg) VFW Post 3405 Vietnam Memorial (ongeveer 5.3 myl weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Quakertown.
1. Friesopstand. (Voorgelê op 24 Januarie 2010 deur William Fischer, Jr. van Scranton, Pennsylvania.)
2. Die Fries -rebellie van 1799 - Agter die merker. Verken PAHistory.com (Voorgelê op 14 Julie 2011 deur Mike Wintermantel van Pittsburgh, Pennsylvania.)
3. MarkerQuest - The Fries Rebellion van 1799. Verdere inligting en skakels met betrekking tot die Rebellie. (Ingesit op 16 Mei 2019 deur Laura Klotz van Northampton, Pennsylvania.)
Die ekonomie tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog was grootliks bestaanslandbou in die landelike dele van New England, veral in die heuweldorpe van Sentraal- en Wes -Massachusetts. Sommige inwoners in hierdie gebiede het min bates buite hul grond gehad, en hulle het onderhandel vir goedere en dienste. In geringe tye kan boere goedere op krediet bekom by verskaffers in plaaslike markdorpe wat betaal sou word as die tye beter was.  Daarteenoor was daar 'n markekonomie in die meer ekonomies ontwikkelde kusgebiede van Massachusettsbaai en in die vrugbare Connecticut River Valley, gedryf deur die aktiwiteite van groothandelaars wat handel oor Europa en die Wes -Indiese Eilande.  Die staatsregering is oorheers deur hierdie handelaarsklas. 
Toe die Revolusionêre Oorlog in 1783 geëindig het, het die Europese sakevennote van Massachusetts-handelaars geweier om kredietlyne aan hulle uit te reik en daarop aangedring dat hulle vir goedere met harde munt betaal, ondanks die tekort in die land. Handelaars het dieselfde van hul plaaslike sakevennote begin eis, insluitend dié wat in die markdorpe in die binneland van die staat werk.  Baie van hierdie handelaars het hierdie eis aan hul kliënte oorgedra, hoewel goewerneur John Hancock nie swakker geldvereistes aan armer leners gestel het nie en geweier het om die invordering van oortredingsbelasting aktief te vervolg.  Die landelike landboubevolking kon oor die algemeen nie voldoen aan die eise van handelaars en die burgerlike owerhede nie, en sommige het hul grond en ander besittings begin verloor toe hulle nie hul skuld- en belastingverpligtinge kon nakom nie. Dit het gelei tot sterk wrokke teen tollenaars en die howe, waar skuldeisers vonnisse teen skuldenaars gekry het, en waar tollenaars vonnisse verkry het wat beslaglegging op eiendom toestaan.  'n Boer wat as 'n ploegjogger geïdentifiseer word, het die situasie opgesom op 'n vergadering wat deur beswaarde gewone mense belê is:   
Ek is baie mishandel, was verplig om meer te doen as my aandeel in die oorlog, was gelaai met klaspryse, stadskoerse, provinsie -tariewe, kontinentale tariewe en alle tariewe. deur balju, konstabels en versamelaars getrek en getrek is, en my vee vir minder as wat dit werd was, verkoop. Die groot manne gaan alles kry wat ons het, en ek dink dit is tyd dat ons opstaan ​​en dit stop, en ons hoef nie meer howe, of balju's, versamelaars of prokureurs nie.
Veterane het tydens die oorlog min salarisse ontvang en het ook probleme ondervind om betalings van die staat of die kongres van die konfederasie aan hulle te vorder.  Sommige soldate het protesoptogte teen hierdie onderdrukkende ekonomiese toestande begin organiseer. In 1780 bedank Daniel Shays onbetaald uit die weermag en gaan huis toe om hom in die hof te bevind omdat hy nie skuld betaal het nie. Hy het gou besef dat hy nie alleen was in sy onvermoë om sy skuld te betaal nie, en hy het begin reël vir skuldverligting. 
Een vroeë protesoptog teen die regering is gelei deur Job Shattuck van Groton, Massachusetts in 1782, wat inwoners gereël het om tollenaars fisies te verhinder om hul werk te doen.  'n Tweede, groter protes het plaasgevind in Uxbridge, Massachusetts, op die grens van Rhode Island op 3 Februarie 1783, toe 'n skare beslag gelê het op eiendom wat deur 'n konstabel gekonfiskeer is en dit aan sy eienaars terugbesorg het. Goewerneur Hancock het die balju beveel om hierdie optrede te onderdruk. 
Die meeste plattelandse gemeenskappe het probeer om die wetgewende proses te gebruik om verligting te kry. Versoekskrifte en voorstelle is herhaaldelik by die staatswetgewer ingedien om papiergeld uit te reik, wat die geldeenheid sou laat depresieer en dit moontlik maak om 'n hoë waarde-skuld met laer papier te betaal. Die handelaars was gekant teen die idee, waaronder James Bowdoin, omdat hulle van sulke maatreëls verloor het en die voorstelle herhaaldelik verwerp is. 
Goewerneur Hancock het vroeg in 1785 bedank uit gesondheidsredes, hoewel sommige meen dat hy probleme verwag.  Bowdoin het herhaaldelik teen Hancock verloor in vorige verkiesings, maar hy is daardie jaar tot goewerneur verkies - en sake het ernstiger geword. Hy het burgerlike optrede versterk om belasting terug te vorder, en die wetgewer het die situasie vererger deur 'n ekstra eiendomsbelasting te hef om fondse in te samel vir die deel van die staat se buitelandse skuldbetalings.  Selfs relatief konserwatiewe kommentators soos John Adams het opgemerk dat hierdie heffings 'swaarder was as wat die mense kon dra'. 
Betogings op die platteland van Massachusetts het in Augustus 1786 in direkte optrede oorgegaan nadat die staatswetgewer verdaag het sonder om die talle versoekskrifte wat na Boston gestuur is, in ag te neem.   Op 29 Augustus het 'n goed georganiseerde mag van betogers in Northampton, Massachusetts, gevorm en die landdroshof suksesvol verhinder om te sit.  Die leiers van hierdie mag het verklaar dat hulle verligting soek van die swaar geregtelike prosesse wat die mense van hul grond en besittings beroof het. Hulle het hulself genoem Reguleerders, 'n verwysing na die Regulator -beweging van Noord -Carolina wat korrupte praktyke in die laat 1760's wou hervorm. 
Goewerneur Bowdoin het op 2 September 'n proklamasie uitgereik waarin die optrede van so 'n skare verwerp word, maar hy het geen militêre maatreëls getref nie, behalwe die beplanning van 'n milisie -reaksie op toekomstige optrede.   Die hof is toe in Worcester, Massachusetts, deur soortgelyke optrede op 5 September gesluit, maar die provinsie -milisie wou nie uitkom nie, aangesien dit hoofsaaklik bestaan ​​uit mans wat simpatiek was vir die betogers.  Goewerneurs van die naburige state het daadwerklik opgetree en die milisie uitgeroep om na die eerste sulke protesoptrede die kopkoppe in hul eie state op te jaag.  Sake is sonder geweld in Rhode Island opgelos omdat die 'country party' in 1786 beheer oor die wetgewer verkry het en maatreëls ingestel het om sy handelaars te dwing om skuldinstrumente vir gedevalueerde valuta te verhandel. Boston se handelaars was hieroor bekommerd, veral Bowdoin wat meer as £ 3,000 in Massachusetts -note gehou het. 
Daniel Shays het aan die Northampton -aksie deelgeneem en in November 'n meer aktiewe rol in die opstand begin speel, hoewel hy ten sterkste ontken het dat hy een van die leiers was. Die Hooggeregshof van Massachusetts beskuldig 11 leiers van die opstand as "wanordelike, oproerige en oproerige persone".  Die hof sou op 26 September volgende keer in Springfield, Massachusetts, vergader, en Shays het 'n poging gereël om dit in Northampton te sluit, terwyl Luke Day 'n poging in Springfield gereël het.  William Shepard, die plaaslike militêre bevelvoerder, het hulle verwag, wat die Saterdag voor die hof begin sit het om die regering te ondersteun, en hy het 300 mans wat die opening van die hof in Springfield beskerm het. Shays en Day kon 'n soortgelyke aantal werf, maar het slegs gekies om te demonstreer, terwyl hulle hul troepe buite Shepard se linies oefen eerder as om die gebou te probeer gryp.  Die regters het eers die verhore uitgestel en daarna op die 28ste verdaag sonder om enige sake aan te hoor. Shepard het sy mag (wat tot ongeveer 800 man gegroei het) teruggetrek na die Springfield Armory, wat volgens gerugte die teiken van die betogers was. 
Betogings was ook suksesvol om die howe in Great Barrington, Concord en Taunton, Massachusetts, in September en Oktober af te sluit.  James Warren skryf op 22 Oktober aan John Adams: "Ons is nou in 'n toestand van anargie en verwarring wat grens aan die burgeroorlog."  Die howe kon in die groter dorpe en stede vergader, maar hulle het beskerming van die burgermag vereis wat Bowdoin vir die doel geroep het.  Goewerneur Bowdoin het die wetgewer beveel om 'die beledigde waardigheid van die regering te bevestig'. Samuel Adams het beweer dat buitelanders ("Britse afgevaardigdes") verraad onder burgers aanhits. Adams het gehelp om 'n oproerwet op te stel en 'n resolusie op te skort habeas corpus sodat die owerhede mense wettiglik sonder verhoor in die tronk kan hou.
Adams stel 'n nuwe regsonderskeid voor dat rebellie in 'n republiek met teregstelling gestraf moet word.  Die wetgewer het ook toegewings gemaak oor aangeleenthede wat boere ontstel, en gesê dat sekere ou belasting nou in goedere in plaas van harde valuta betaal kan word.  Hierdie maatreëls is gevolg deur 'n verbod op toespraak wat die regering kritiek betoon en betogers vergewe wat bereid was om 'n eed van getrouheid af te lê.  Hierdie wetgewende optrede was onsuksesvol om die betogings,  en die opskorting van habeas corpus het baie ontstel. 
Lasbriewe is uitgereik vir die inhegtenisneming van verskeie van die proteshoofde, en 'n pos van ongeveer 300 mans het op 28 November na Groton gery om Job Shattuck en ander rebelleiers in die gebied te arresteer. Shattuck is op die 30ste agtervolg en gearresteer en is in die proses deur 'n swaardstryd gewond.  Hierdie optrede en die arrestasie van ander protesleiers in die oostelike dele van die staat het die mense in die weste woedend gemaak, en hulle het begin om die staatsregering omver te werp. 'Die saad van oorlog is nou gesaai', skryf een korrespondent in Shrewsbury,  en teen middel Januarie het rebelleleiers gepraat oor die vernietiging van die 'tiranniese regering van Massachusetts'. 
Die federale regering kon weens 'n gebrek aan geld nie soldate vir die weermag werf nie, en daarom het Massachusetts -leiers besluit om onafhanklik op te tree. Op 4 Januarie 1787 stel goewerneur Bowdoin voor om 'n militêre weermag wat deur privaat befonds word, te stig. Die voormalige generaal van die kontinentale weermag, Benjamin Lincoln, het fondse aangevra en teen einde Januarie meer as £ 6 000 by meer as 125 handelaars ingesamel.  Die 3 000 militante wat in hierdie leër gewerf is, was byna geheel en al uit die oostelike graafskappe van Massachusetts, en hulle marsjeer na Worcester op 19 Januarie. 
Terwyl die regeringsmagte bymekaargekom het, het Shays and Day en ander rebelleiers in die weste hul magte georganiseer om streekregimentele organisasies te stig wat deur demokraties verkose komitees bestuur is. Hul eerste groot doelwit was die federale wapenrusting in Springfield.  Generaal Shepard het op bevel van goewerneur Bowdoin die wapenrusting in besit geneem, en hy het die arsenaal daarvan gebruik om 'n militêre mag van 1 200 te bewapen. Hy het dit gedoen, alhoewel die wapenrusting federale eiendom was, nie 'n staat nie, en hy het nie toestemming van die sekretaris van die oorlog, Henry Knox nie.  
Die opstandelinge was in drie groot groepe georganiseer en was bedoel om die wapenrusting gelyktydig te omring en aan te val. Shays het een groep oos van Springfield naby Palmer gehad. Luke Day het 'n tweede mag oor die Connecticut -rivier in West Springfield gehad. 'N Derde mag by Eli Parsons was noord van Chicopee.  Die rebelle het oorspronklik hul aanval vir 25 Januarie beplan. Op die laaste oomblik het Day hierdie datum verander en 'n boodskap aan Shays gestuur wat aandui dat hy eers op die 26ste gereed sou wees om aan te val.  Dag se boodskap is deur Shepard se mans onderskep. As sodanig het die milisies van Shays en Parsons op die 25ste die wapenkamer genader sonder om te weet dat hulle geen steun uit die weste sou kry nie.  In plaas daarvan het hulle gevind dat Shepard se burgermag op hulle wag. Shepard het eers beveel dat daar waarskuwingskote oor die koppe van Shays se mans geskiet word. Hy het toe twee kanonne beveel om druiwe te skiet. Vier Shaysiete is dood en 20 gewond. Daar was geen muskietvuur aan weerskante nie. Die opstand van die rebelle het ineengestort  met die meeste rebellemagte wat noordwaarts gevlug het. Beide die mans van Shays en die mans van Day het uiteindelik hergroepeer in Amherst, Massachusetts. 
Generaal Lincoln het onmiddellik weswaarts vanaf Worcester begin marsjeer met die 3 000 man wat bymekaargemaak is. Die rebelle het oor die algemeen noord en oos beweeg om hom te vermy en uiteindelik 'n kamp in Petersham, Massachusetts, opgerig. Hulle het onderweg 'n klopjag op die winkels van plaaslike handelaars gedoen en sommige van die handelaars as gyselaars geneem. Lincoln het hulle agternagesit en op 2 Februarie Pelham, Massachusetts, ongeveer 32 kilometer van Petersham, bereik.  ​​Hy het sy milisie op 'n gedwonge optog na Petersham gelei deur 'n bittere sneeustorm in die nag van 3–4 Februarie, wat vroegoggend aangekom het. Hulle het die rebellekamp so deeglik verras dat die rebelle versprei het "sonder tyd om hul partytjies of selfs hul wagte in te roep".  Lincoln het beweer dat hy 150 mans gevang het, maar nie een van hulle was offisiere nie, en historikus Leonard Richards het die waarheid van die verslag bevraagteken. Die meeste van die leierskap het noordwaarts na New Hampshire en Vermont ontsnap, waar hulle beskut was ondanks herhaalde eise dat hulle na Massachusetts teruggestuur moes word vir verhoor. 
Lincoln se optog was die einde van grootskaalse georganiseerde verset. Ringkoppe wat die gevangenskap ontwyk het, het na buurstate gevlug, en sakke van plaaslike verset het voortgegaan. Sommige rebelleiers het Lord Dorchester genader vir hulp, die Britse goewerneur van die provinsie Quebec wat na bewering hulp belowe het in die vorm van Mohawk -krygers onder leiding van Joseph Brant.  Dorchester se voorstel is egter in Londen veto gelê, en die rebelle het geen hulp gekry nie.  Dieselfde dag as wat Lincoln by Petersham aankom, het die staatswetgewer wetsontwerpe goedgekeur wat 'n staat van krygswet magtig en die goewerneur breë magte gegee het om teen die rebelle op te tree. Die wetsontwerpe het ook staatsbetalings gemagtig om Lincoln en die handelaars wat die weermag gefinansier het, te vergoed en die werwing van addisionele burgermag te vergoed.  Op 16 Februarie 1787 het die wetgewer in Massachusetts die Wet op diskwalifikasie goedgekeur om 'n wetgewende reaksie deur rebelle -simpatiseerders te voorkom. Hierdie wetsontwerp verbied enige erkende rebelle om 'n verskeidenheid verkose en aangestelde ampte te beklee. 
Die grootste deel van Lincoln se leër het aan die einde van Februarie weggesmelt toe die inskrywings verstryk het, en hy het teen die einde van die maand slegs 30 man by 'n basis in Pittsfield beveel.  Intussen het ongeveer 120 rebelle in New Libanon, New York, hergroepeer, en hulle het die grens op 27 Februarie oorgesteek en eers op Stockbridge, Massachusetts, 'n groot markstad in die suidwestelike hoek van die staat, opgeruk. Hulle het toegeslaan op die winkels van handelaars en die huise van handelaars en plaaslike professionele persone. Dit kom onder die aandag van brigadier John Ashley, wat 'n mag van ongeveer 80 man bymekaargemaak het en die rebelle in die nabygeleë Sheffield laat in die dag ingehaal het vir die bloedigste ontmoeting van die opstand: 30 rebelle is gewond (een dodelik), ten minste een regeringsoldaat is dood, en baie is gewond.  Ashley is ná die ontmoeting verder versterk, en hy het berig dat hy 150 gevangenes geneem het. 
Vierduisend mense het belydenisse onderteken waarin hulle erkenning gegee het aan deelname aan die gebeure van die opstand in ruil vir amnestie. Etlike honderde deelnemers is uiteindelik aangekla op aanklagte rakende die opstand, maar die meeste hiervan is begenadig onder 'n algemene amnestie wat slegs 'n paar hoofkoppe uitgesluit het. Agtien mans is skuldig bevind en ter dood veroordeel, maar die meeste hiervan het hul vonnisse in appèl versag of omgekeer, of is begenadig. John Bly en Charles Rose is egter op 6 Desember 1787 opgehang.  Hulle is ook beskuldig van 'n gemeenregtelike misdaad, aangesien beide plunderaars was.
Shays is in 1788 begenadig en hy keer terug na Massachusetts om weg te kruip in die Vermont -bos.  Hy is belaster deur die pers van Boston, wat hom as 'n argetipiese anargis gekant het wat teen die regering gekant is.  Hy verhuis later na die gebied Conesus, New York, waar hy in 1825 arm en duister sterf. 
Die verbreking van die opstand en die harde versoeningsvoorwaardes wat deur die diskwalifikasiewet opgelê is, het almal polities teen goewerneur Bowdoin gewerk. Hy het min stemme uit die landelike dele van die staat gekry en is deur John Hancock in die regeringsverkiesing van 1787 geteister.  Die militêre oorwinning is getemper deur belastingveranderinge in die daaropvolgende jare. Die wetgewer het belasting verlaag en 'n moratorium op skulde geplaas en ook die staatsuitgawes heroriënteer weg van rentebetalings, wat gelei het tot 'n daling van 30 persent in die waarde van Massachusetts-effekte namate die betalings agterstallig raak. 
Vermont was 'n onbekende onafhanklike republiek wat onafhanklike staatskaping gesoek het uit die aansprake van New York op die gebied. Dit het 'n onverwagte begunstigde van die rebellie geword deur die opstandelinge van die rebelle te beskut. Alexander Hamilton het gebreek van ander New Yorkers, waaronder groot grondeienaars met aansprake op Vermont -gebied, en 'n beroep op die staat gedoen om Vermont se bod om toelating tot die vakbond te erken en te ondersteun. Hy noem Vermont se de facto onafhanklikheid en die vermoë om probleme te veroorsaak deur ondersteuning te bied aan die ontevredenheid van buurstate, en hy het wetgewing ingestel wat die doodloopstraat tussen New York en Vermont verbreek het. Vermonters het gunstig gereageer op die ouverture en Eli Parsons en Luke Day in die openbaar uit die staat gedryf (maar steeds stil om ander te ondersteun). [ aanhaling nodig ] Vermont het die veertiende staat geword na onderhandelinge met New York en die aanvaarding van die nuwe grondwet. 
Thomas Jefferson het destyds as ambassadeur in Frankryk gedien en geweier om deur die opstand van Shays ontsteld te word. Hy het in 'n brief aan James Madison op 30 Januarie 1787 aangevoer dat af en toe opstand dien om vryhede te bewaar. In 'n brief aan William Stephens Smith op 13 November 1787 skryf Jefferson: "Die boom van vryheid moet van tyd tot tyd verfris word met die bloed van patriotte en tiranne. Dit is sy natuurlike mis."  Daarteenoor het George Washington al jare lank 'n beroep op grondwetlike hervorming gedoen, en hy skryf in 'n brief van 31 Oktober 1786 aan Henry Lee: "U praat, my heer, oor die gebruik van invloed om die huidige onrus te versag. in Massachusetts. Ek weet nie waar die invloed gevind kan word nie, of, indien moontlik, dat dit 'n behoorlike middel sou wees vir die afwykings. Invloed is nie die regering nie. Laat ons 'n regering hê waarvolgens ons lewens, vryhede en eiendomme verseker word, of laat weet ons dadelik die ergste. "  
Invloed op die Grondwetlike Konvensie Redigeer
Ten tyde van die opstand was die swakhede van die federale regering soos dit in die Statute van die Konfederasie saamgestel is, vir baie duidelik. 'N Kragtige debat was in die hele state aan die gang oor die noodsaaklikheid van 'n sterker sentrale regering, met federaliste wat vir die idee argumenteer, en dat anti-federaliste hulle teenstaan. Die historiese mening is verdeeld oor watter rol die opstand gespeel het in die vorming en latere bekragtiging van die Grondwet van die Verenigde State, hoewel die meeste geleerdes dit eens het dat dit 'n rol gespeel het, en ten minste tydelik 'n paar anti-federaliste na die sterk regeringskant trek. 
Vroeg in 1785 was baie invloedryke handelaars en politieke leiers reeds eens dat 'n sterker sentrale regering nodig was. Shortly after Shays' Rebellion broke out, delegates from five states met in Annapolis, Maryland from September 11–14, 1786, and they concluded that vigorous steps were needed to reform the federal government, but they disbanded because of a lack of full representation and authority, calling for a convention of all the states to be held in Philadelphia in May 1787.  Historian Robert Feer notes that several prominent figures had hoped that the convention would fail, requiring a larger-scale convention, and French diplomat Louis-Guillaume Otto thought that the convention was intentionally broken off early to achieve this end.