God se vergifnis is volledig. Hy hou nie boek van die kwaad nie, waarom hou jy? Wat is jy beter as God?
Oor die feit dat die CFR duidelike pro-kommunistiese verbintenisse het, word vandag nie meer geargumenteer nie. Dit is trouens in 1973 deur niemand minder as die destydse Eerste Minister, mnr. P.W. Botha, in die openbaar gestel nie. Hy het in daardie jaar by die Nasionale Party van Kaapland se kongres op Oudtshoorn ’n skerp aanval op die USSALEP gedoen en Nasionaliste, wat verbintenisse met die organisasie het, gemaan om sulke bande te verbreek. In sy aanval op die USSALEP het mnr. Botha verwys na die skakeling tussen hierdie organisasie en die CFR wat, soos hy dit gestel het, kommunistiese bande handhaaf en die idee van ’n sosialistiese gesagstaat nastreef. Dit was die eerste en laaste keer dat mnr. Botha dit gewaag het om teen die verteenwoordigers van die groot geldmag te gaan staan. Later was hy in bondgenootskap met hulle, soos blyk uit die Carlton-byeenkoms op 22 November 1979. Na mnr. Botha se aanval op die USSALEP en die CFR is hy effektief stilgemaak deur die voorsitter van USSAJLEP se Internasionale Bestuurskomitee, adv. P.P. de Villicrs, wat ook besturende direkteur van Nasionale Pers Beperk is. Mnr. Botha was tot sy verkiesing as Eerste Minister mede-direkteur van Nasio­nale Pers.
Behalwe die een keer toe mnr. P.W. Botha in 1973 die CFR aangeval het, kan ek my nie herinner dat ’n Afrikaanse koerant die naam Council on Foreign Relations al ooit in ’n duidelike politieke samehang gepubliseer het nie. Redelikerwys moet ’n mens dus veronderstel dat daar waarlik baie min Afrikaners is wat van die be­staan van hierdie liggaam weet en dat die aantal wat enigsins ingelig is oor sy aard, sekerlik nie hoër as 0,5 persent van die Afrika­nerdom is nie. Wanneer daar oor die liggaam vir ’n Afrikaanse leserskring geskryf moet word, sal ’n mens natuurlik te doen hê met ’n mate van skeptisisme wat uit oningeligtheid spruit, en wanneer ’n mens met al die betrokke feite vorendag kom, sal daar baie mense wees wat waarskynlik sal sê dat dit nie waar is nie en hulle ongeloof versterk deur die feit dat ’n Afrikaner vanuit Suid-Afrika nie so baie kan weet oor ’n geheimsinnige liggaam wat in die VSA bestaan nie.
Met die oog op die probleme het ek dit as verstandig beskou om in die eerste plek iemand uit die VSA self oor die organisasie te laat praat. Hy is die bekende skrywer, W.Cleon Skousen, wat sestien jaar lank in die Amerikaanse speurdiens, die FBI, tien jaar lank redaksionele direkteur van die belangrikste polisieblad, Law and Order, en sewe jaar lank ’n universiteitsprofessor. was. Skou­sen is ook nie meer heeltemal onbekend aan mense in Suid-Afrika nie. In 1977 was hy as gas van ’n organisasie in Alberton (dieselfde organisasie wat die Amerikaanse joernalis en skrywer, Gary Allen, na Suid-Afrika gebring het, in Suid-Afrika en hoewel dit nooit met sekerheid vasgestel kon word nie, is daar sterk vermoedens dat die ou Inligtingsdepartement en sy geheime projekte baie te doen gehad het met die koms van Skousen na Suid-Afrika.
Dan gaan Skousen voort: “Hoewel die CFR nie die geheime binnekern is nie, word sy frontorganisasies met net soveel geheimsinnigheid behandel as wat hulle magtig is. Prakties geen publisiteit word geduld nie. As ’n student in die resente tydskrifte gaan blaai op soek na artikels oor die CFR, sal hy waarskynlik niks vind nie. Op 1 September 1961 het die Christian Science Monitor egter ’n min of meer ‘amptelike’ relaas gegee van wat die CFR op rekord wou hê. Hierdie koerant is volgens dr. Quigley deel van die CFR- pers en daarom kan die artikel as ’n amptelike stuk beskou word. Die artikel begin so:
“Aan die westekant van ’n netjiese park in 68e Straat (New York City) staan twee mooi geboue regoor mekaar. Een is die Sowjet se VVO-ambassade... Direk aan die oorkant op die suidwestelike hoek is die Council on Foreign Relations, waarskynlik een van die invloedrykste half-openbare organisasies in die veld van buitelandse beleid.”
“Die CFR-hoofkantoor,” skryf Skouen voorts, “was ’n geskenk van die Rockefellers. Die artikel meld dat sy naamlys name bevat wat bekendheid verwerf het in die diplomasie, die regering, sakewêreld, finansies, wetenskap, arbeid, joernalistiek, regte en onderwys. Wat hierdie lede met sulke wydverspreide en uiteenlopende belangstellings in ’n hegte eenheid saamgesnoer het, is ’n hartstogtelike besorgdheid oor die koers van Amerikaanse buitelandse beleid. Die CFR-naamlys toon ’n formele lidmaatskap van 1 400 elite-persoonlikhede wat sorgvuldig vanweë hulle bruikbaarheid uit die nasie se sleutelprofessies gekies is. Hulle word gekeur en opgelei vir sleutelposisies in die Federale regering. Die artikel meld dat byna die helfte van die CFR-lede regeringsposte aangebied is of op die een of ander tydstip gevra is om as konsultant vir die regering op te tree.
“Nog een artikel oor die CFR,” skryf Skousen, “kan gevind word in een van die ouer tydskrifte. In Harper’s van Julie 1958 verskyn daar ’n artikel onder die opskrif ‘School for Statesmen’ deur Joseph Kraft, ’n CFR-lid. Hy beskryf die CFR in hierdie terme: ‘Dit is die setel van... basiese regeringsbeslissings, het beslag gegee aan baie ander en het herhaaldelik gedien as werwingsterrein van hoë amptenare.’
“Een van die voorste gesinne in die Morgan-Rockefeller-kring is die Lamonts, wat ’n prominente plek in die geledere van die CFR beklee het en wat leidende Wall Streetbankiers in die bevordering van pro-Russiese beleidsrigtinge verteenwoordig het. Corliss Lamont, ’n CFR-lid, is deur die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers se Komitee oor On-Amerikaanse Bedrywighede genoem as ‘waarskynlik die mees volhardende propagandis van die Sowjet-unie wat in die VSA te vinde is.’
In hierdie boek van Skousen word die CFR se verhouding tot die groot Amerikaanse stigtings (Foundations) ook behandel. In sy bespreking wy hy bv. ’n spesiale afdeling aan die Ford Founda­tion, wat waarskynlik die kapitaalkragtigste en invloedrykste stigting in die VSA is. Dit is in 1939 gestig en aan die begin van die sewentigerjare is sy waarde op R1 840 miljoen gestel. Hy het geldskenkings ter waarde van R300 miljoen in 80 lande gemaak en net in 1970 alleen het hy sowat R14 miljoen bestee aan projekte in die Midde-Ooste en Afrika.
Die Ford Foundation se bemoeiing met Suid-Afrika is bv. baie opsigtelik en ’n liggaam soos die USSALEP kan aanvaar word as ’n frontorganisasie van die CFR wat hoofsaaklik deur die Ford Foun­dation en ander groot Amerikaanse stigtings gefinansier word. Aan die begin van 1972 is bv. in ’n koerant in Suid-Afrika berig dat die Ford Foundation die veelrassige simposium by die lughawe Jan Smuts, wat die vorige jaar onder die vleuels van die USSALEP plaasgevind het, gefinansier het.