Plasie-skrywer bly besig – Hoërskool Merensky
June 19, 2017 Admin	Hoërskool Merensky spog weer met Mari Weber, kultuurbestuurder en hoof van die Musiek-, Dans-, Drama- en Kunsskool, wie al vanaf 2006 deel is van die Plasie-kultuurspan.
Kultuur, MDDKkultuur, mddk	Post navigation
Angus conquers the IMPIArchers on the “Edge” Die lekka Ingelsman | Jan se twak
← Skoene vir Ore
‘n Geurige Kersfees →
Posted on 2011/12/18	by Jan Twak
Ek is darem al anoniem famous in die kuberruim. Hierdie verhaaltjie is al wyd en suid deur die kuberruim gestuur en het ‘n paar maal self in my eie epos hokkie beland. Dit is ook op verskeie webblaaie gepubliseer – maar helaas my roem is totaal anoniem!
Iets wat my pla – ek deel graag die stories wat ek skryf en kan selfs daarmee saamleef dat dit sonder enige erkenning aan die skrywer versprei word. Maar wat my opreg gewyd debliksem in maak is as mense verander aan die storie of my taalgebruik, sonder om my daaroor te raadpleeg. As dit nie goed genoeg is soos dit is nie, leef daarmee of gooi die ding in die asblik!
Aah nou voel ek baie beter vandat dit van die bors af is. Hier is die lekka Ingelsman. Rou en onveranderd soos ek dit destyds geskryf het:
“As jou water na drol stink en jy sien nie een dryf nie, moet jy selfinspeksie doen en seker maak jy is nie dalk self die drol wat almal se water gatterig laat smaak nie.” – J Nel
Oom Otley Noordman vertel my dié staaltjie oor ‘n wildtuin toer:
Sommer met die intrapslag hou ek niks van die Ingelsman wat my kleindogter hier by ons kom aansleep nie. Vir weke al sien ons uit na haar kuiertjie uit London en aan die begin kon ons nie fout sien, dat sy nou haar Ingelse boyfriendjie wou saam nooi op ‘n onvergeetlike toer saam met Oupa en Ouma deur die Kruger Wildtuin nie. Uiterlik nie ‘n onaangename seun nie, maar toe die bleeksiel sy bek oopmaak en my met “Hello Gramp’s” groet, is my moer klaar suur. Sulke voorbarige vermetelheid! Met die pap handjie waarmee hy bladskud, skud ek hom amper uit sy oorbel en hy het rééds een verloor.
Maar opgedress vir die okkasie hoor! Leer stewels wat amper tot by sy knieë kom, sy kakiebroek al die pad ingedruk. Met sy dik belt se gespe sal mens ‘n olifant met twee houe kan doodslaan. Wat die man als gelees het oor Suid-Afrika weet ek nie, maar aan die belt is ‘n waterbottel, ‘n mes wat amper sy stewels raak, ‘n moon bag met ‘n rooi kruis op en een van daai kanariegeel selfone met die baie knoppies. Die man dra ‘n swart t-shirt wat sê rook is verbode en iets van die aardbol wat warm word. Maar ek weet, die Wildtuin is nie speletjies oor Desember nie. Warm gaan die man beslis warm kry en rook gaan ek beslis rook, al het Kleinpop my agteraf gewaarsku dat die man so bietjie opgewonde oor tabakgebruik kan raak.
Die man is goed in tale ook. Al drie Afrikaanse woorde by Kleinpop geleer. ‘Dankie’, ‘kak’ en ‘lekka’. Alles is kak of lekka. Kleinpop is lekka. Ons paaie is kak. Die son is kak. Ouma se koeksisters is lekka. Vreeslik puntenerig oor kos ook, die mannetjie. Eet nie vleis nie, eet nie dit nie, eet nie dat nie, daai moet eers gekook word voor hy sal drink ensovoorts, ensovoorts.
“Fok jou, in my vên rook ek, broer.”
Maar met ‘n man wat nie vleis eet nie, gaan dit maar “lekka kak” in die wildtuin. Teen dag drie is die man se slaaiblare wat hy in Phalaborwa se Spar gekoop het al heel vrot. Sy dieet bestaan uit Ouma se padkos-koeksisters, Nik-Naks en braaivleispap sonder sous. Teen aand vier is hy honger genoeg om sy vegetariese geloof te verloën. Natuurlik nie openlik nie. Vang ek vir Kleinpop uit, toe sy ongemerk ‘n tjop of drie na die man se tentjie toe smokkel.
Ek stop maar die kombi naby ‘n laagte boompies. Dit is in elk geval so warm, geen dier sal dit in die omgewing waag nie.
“There!” beduie ek hom na die boompies.
Ek beduie vir die mannetjie in my beste Engels dat daar “no ways” is dat hy verder my kombi se binne lug met sy buikwinde gaan ontsier. As hy nie nou sy ding gaan doen nie, gaan hy verder stap.
“Gee vir die man kakpapier!” beveel ek vir Kleinpop.
Nou een ding van die Wildtuin. As een kar stop, stop almal agter hom om te kyk watse diere kyk die voorste kar. Veral so op die middaghitte as daar min is om te sien. Die Ingelsman het skaars gehurk, voor die Land Rover agter ons stop. Die gesinnetjie bespied die rigting wat ons kyk. Hulle wil ook sien wat ons sien. Verkykers word uitgehaal. Nog voertuie stop. Een ou klim uit met ‘n groot kamera op ‘n driepoot. Nog karre stop. Na vyf minute lyk dit soos die Dakar Rally wat wil afskop. Groepies brawes staan teen die reëls, orals buite hul karre en kyk met lang lense. Party klim bo-op hul voertuie se dakke vir ‘n beter uitsig. Wild was besonders skaars hierdie jaar.
Nou of daar werklik een was, weet ek nie, miskien was dit ‘n oorywerige verbeelding in ‘n desperate soeke na diere. Maar toe die ou so ses karre van ons af skree “Leeu, ek sien hom!” weet ek die Ingelsman verstaan meer Afrikaans as wat ons gedink het. Met al die mense wat so staan en kyk na die veld agter hom, kry die uitwysing van die leeu nog eerbaarheid ook.
Soos ‘n lus Foksterriër wat ‘n teef op hitte geruik het, peul die man uit sy bostoilet uit en hardloop vir die kombi. Die broek om die enkels laat die man so paar keer pens en pootjies neerslaan, maar sy herstel is elke keer merkwaardig. Sy roete na die eindpaal is een stofbol soos die man beweeg. By die kombi aangekom is die man se broek darem min of meer heup hoogte, maar in die veld lê ‘n lang mes en ‘n kanariegeel selfoon. Die Ingelsman soek dit klaarblyklik nie terug nie. Die konvooi karre agter ons, ry stadig verby, terwyl die Ingelsman sy broek en asem op die regte plekke kry. Vandag is daar waarde vir geld in die wildtuin gekry. Dit klink soos in Orlando Stadion soos die manne hul dankbaarheid met die hoeters getuig.
Na die vakansie is Kleinpop heel uit haar Ingelsman uit. Dié het sommer vroeg ‘n vlug terug London toe gevat. Sy wil hom nie weer sien nie. Miskien was dit die nagedagte aan die ongebruikte toiletpapier. Miskien was dit die klein, bleek, swaaiende voorgedagte.
12 Responses to Die lekka Ingelsman
Van Zyl Mulder sê:
2012/02/18 om 11:28
Ek sien al daai Ingelsman hardloop.
2011/12/19 om 15:40
😆 Ek kan my daai prentjie van die Engelsman net voorstel. Dankie, lekker gelag so op die blou Maandag!
2011/12/19 om 15:50
Buitelanders is nogal vreemde goed. My suster was vir ‘n lang tyd ‘n toergids in Afrika, ek werk nog aan al haar staaltjies!
2011/12/19 om 15:14
Ek dink ek moet hierdie een beslis vanaand vir my namakwalander by die huis gee om te lees – dit sal sy maand vir hom maak! EK ietwat stomgeslaan oor die feit dat iemand anders die storie so kan knyp om te lyk asof dit hulle eie s’n is – bietjie naief maar tog – kan nie dit nie glo nie!
2011/12/19 om 15:45
Ek hoop jou namakwalander geniet!
2011/12/19 om 09:12
More Jan, Hierdie storie was die eerste ene van jou wat ek gelees het destyds toe ek per ongeluk op jou bladsy afgekom het – ek dink ek moet dit nou maar uiprint en opplak langs Pappie se sjebienkassie wat deesdae (dit is mos vakansietyd) al 11 uur knak – net ingeval hier iemand opdaag en ‘n moerigheidjie saam met hom sleep. Dis onweerstaanbaar snaaks Jan! Dankie vir die ‘repost’. ps ek dink nogal Afrikaans kan doen meet ‘n nuwerwetse idoom en gesegde / verklarende woordeboekie – ek sien ‘n hele paar wat die boekie sal haal, bv.. ‘masseer jou aambei met ‘n turklsvyblaar’ = ‘to irritate someone intensely’ en wat van ‘om te hardloop soos ‘n lus Foksterrier’ = ‘to run swiftly’ en ‘klein, bleek swaaiende voorgedagte = small penis’ . Lekker dag Jan – ek en die hond gaan nou entjie drentel langs die see.
2011/12/19 om 14:31
Baie dankie en ek beny jou teenwoordigheid by die see!
2011/12/19 om 00:19
Dis Maandagoggend. Ek moet gaan werk terwyl die res van die Mollers laat slaap en lui-lekker vakansie hou. Genoeg om vroeg al ‘n frons op ‘n man se gesig te laat. Gelukkig het ek my inboksie eers gou oopgemaak en kry ek toe jou verhaaltjie, rou en onveranderd, en dit laat toe ‘n glimlag op my gesig. 🙂
2011/12/19 om 08:26
Ag ek is bly ek kon ‘n glimlag by iemand wek, veral ver oor die waters! As jy ‘n keffie het is dit maar 365 dae se arbeid elke jaar (ek gee my darem die 1/4 van die skrikkeljaar af).
2011/12/18 om 23:39
LOL, puik storie 🙂
Ek raak ook lelik omgekrap as van die goed wat ek skryf iewers opduik en ek word nêrens genoem as die skrywer nie. Maar mens sal dit seker altyd kry. Ek het al twee van my blog inskrywings as e-mails gekry en een was al twee keer op ander blogs as ‘hul eie pennevrug’ gesit 🙂 Ek weet nie of mens dit as ‘n kompliment moet beskou nie?
2011/12/19 om 00:28
As jy moet kies tussen kwaad raak of dit as kompliment beskou, sou ek laasgenoemde aanraai, want om omgekrap te raak maak aan hulle geen verskil nie maar affekteer net jouself. Dis egter makliker gesê as gedoen, want mens voel hulle steel van jou, en daar is geen verskoning daarvoor nie. Dit krap my ook sommer om en dis nie eers my inskrywings wat gesteel is nie!
2011/12/19 om 08:36
Soos ek gesê het, ek is nie soveel gepla oor die verspreiding, selfs sonder erkenning nie, maar as iemand dit voorhou as sy eie werk of aan die storie staan en karring en verander voel dit asof iemand my aambeie met ‘n turksvyblaar masseer.