Maar van eerskomende Vrydag af gaan die spreekwoordelike bloed eers teen die mure, op die vloer en teen die plafon spat van die Nasrec-konferensiesentrum in Johannesburg.
Die slagordes is opgestel tussen Dlamini-Zuma en Ramaphosa. Agter die skerms gaan dit woes. Omtrent so ’n maand terug het Ramaphosa nog probeer uitreik na Dlamini-Zuma. Sy het hom summier in sy peetjie gestuur, want sy het gedink sy het reeds die ANC-presidentsverkiesing in die sak.
Net gister is berig hoe Ramaphosa vir Dlamini-Zuma van haar eie medisyne gegee het toe sy toenadering by hom gesoek het. Hy het haar in eie munt terugbetaal en laat weet: Nee, dankie, hy stel nie belang in ’n kompromis nie.
Dit moet seermaak, want net iemand wat seker is van ’n oorwinning hoef nie te onderhandel nie. Op die oog af lyk dit asof Ramaphosa die boodskap wil uitstuur dit is vir hom alles of niks nie.
Die Ramaphosa-faksie asook gewone kiesers is doodgewoon keelvol vir Jacob Zuma se swak regeerwerk, sy arrogansie, sy magswellus en die korrupsiekultuur wat hy laat gedy.
Die ANC het nog altyd daarop geroem dat hy as ’n kollektief besluite neem. So die kamma-“kollektief” is net so aandadig aan die morele verval van die ANC.