Ongestede testikels: oorsake, simptome, terapie
Die onbedoelde testikel is 'n meestal aangebore, verkeerde ligging van een of albei testes. Die testikel is dan nie permanent in die skrotum nie, maar in die inguinale kanaal of buik. Aangesien dit die risiko vir latere testikulêre gewasse en onvrugbaarheid verhoog, moet u die verkeerde posisie van die testis in die eerste lewensjaar regstel. Watter moontlikhede daar is en al die dinge wat daaraan verbonde is, kan hier gevind word.
Hoogte van die testikel: beskrywing
By 'n onbesonne testikel (Maldescensus testis) is ten minste een testikel nie in sy natuurlike posisie in die skrotum (skrotum) nie, maar in die inguinale kanaal of die onderste buikholte.
Die meeste van die tyd is dit 'n aangebore verskynsel (primêre onbedoelde testikels). By kinders vind die ongeluk reeds onmiddellik na die geboorte plaas. Slegs in seldsame gevalle is 'n testikel aanvanklik in die regte posisie en neem eers later 'n verkeerde posisie in (sekondêre testikelverhoging).
Hoe ontwikkel 'n onbesonne testikel?
By die ongeborenes ontwikkel die testes in die buikholte op die vlak van die boonste lumbale werwels. In die loop van swangerskap migreer hulle eers na die rand van die bekken en vandaar vanaf die sewende maand van swangerskap op die inguinale kanaal in die skrotum.
Die testikels is nie in die skrotum geïsoleer nie, maar is aan die spermatiese koord (Funiculus spermaticus) geheg. Dit is 'n bondel vate, senuweevesels en vas deferens, wat vanaf die testes deur die inguinale kanaal in die buik trek.
Die "migrasie" van die testikel na die skrotum in die embrioniese periode word Descensus testis genoem. In 'n normale swangerskap moet albei testes tot by geboorte die skrotum bereik.
Verskeie faktore kan volledige testikulêre afkoms belemmer. 'N Mens praat dan van 'n Maldescensus testis. Afhangend van die hoogte van sy loop, stop die afkoms, bly die aangetaste testes óf in die buikholte óf in die inguinale kanaal. Dit is dus hoër as normaal, vandaar die term "onafgedankte testikels".
In 'n sekondêre onbedoelde testikel keer die testikel terug na die inguinale kanaal of selfs na die buik, nadat hy aanvanklik in die skrotum was. Dit gebeur byvoorbeeld deur bedwelmde groei of littekens na sekere operasies.
Watter vorme van onbesonne testikels bestaan?
Afhangend van die ligging van die aangetaste testikel, word daar onderskei tussen drie verskillende variante van ongevraagde testes:
Abdominale testikels (abdominale testikulêre retensie): In hierdie vorm het die migrasie van die testis reeds in die buik gestop.
Inguinal testicles (reticulum testis inguinalis): Die testes is geleë in die area van die inguinale kanaal en kan nie in die skrotum verplaas word nie. Dit is die algemeenste vorm van onbesonne testikels.
Skyfietes (retensie testis prescrotalis): Die testes is geleë in die laagste deel van die inguinale kanaal, net bokant die skrotum. Alhoewel dit moontlik is om die skuifbodem saggies in die skrotum te skuif, gly dit dan terug na die oorspronklike posisie omdat die spermatiese koord te kort is.
Pendelhoden (ook: "Wanderhoden"): Alhoewel die testikel in die skrotum lê, maar dit word getrek deur refleksagtige spanning van 'n spier wat in die spermatiese koord loop, is die cremaster-spier in die inguinale kanaal. Koud, spanning of seksuele opwekking veroorsaak byvoorbeeld die Kremaster-refleks.
Anders as die voormelde vorme van onbesonne testikels, is 'n slinger testis nie patologies nie en veroorsaak dit geen komplikasies nie. Hy hoef dus nie behandel te word nie.
In verband met 'n onbesonne testikel word daar soms verwys na 'n sogenaamde kriptorchidisme. Hierdie twee terme beteken nie dieselfde ding nie. Die kriptorchidisme is ook nie 'n variant van die onbesonne testikels nie.
"Cryptorchidism" is net 'n generiese term om nie 'n testikel te voel nie. Dit geld vir 'n abdominale testikel, maar ook as 'n testikel nie geskep word nie (testikulêre agenese). Op dieselfde manier kan dit ook op ander plekke, buite die buik en inguinale kanaal (testikel ektopie) lê, en kan dit dus nie gevoel word nie.
Hoe gereeld kom die onbesonne testikel voor?
Testikulêre upleg is die mees algemene aangebore misvorming van die geslagsdele. In ongeveer een tot drie persent van die seuns wat in volwassenheid gebore is, daal ten minste een testikel nie na die skrotum nie. Onder premature babas is die persentasie selfs hoër op 30 persent. By ongeveer 1,5 persent van die seuns ontwikkel 'n sekondêre testikulêre verhoging eers na geboorte.
Hoogte van die testikel: simptome
Aanvanklik is daar meestal geen onmiddellike simptome nie as gevolg van onbedoelde testikels. As daar egter nie betyds behandel word nie, kan ernstige komplikasies soms later voorkom.
Simptome van onbesonne testikels: baba en kind
Babas en kinders met onbedoelde testikels het gewoonlik geen direkte simptome nie, soos pyn of hormonale wanbalanse. Die aangetaste testikels is nie korrek nie, maar word gewoonlik opgelei.
In adolessensie kan dit egter 'n sielkundige las word met toenemende seksuele bewustheid, as een of albei testikels nie in die skrotum is nie. Maar as 'n reël word 'n skrotiese supernatant behandel voor die eerste verjaardag, dus kom dit meestal glad nie.
Komplikasies van onbedoelde testikels: Volwasse man
Selfs al word 'n vroeë behandeling gegee, kan 'n vorige testikel tot komplikasies in die loop lei. Dit word gewoonlik net in volwassenheid opgemerk.
In sommige gevalle bevoordeel die valse posisie van die testes 'n testikulêre torsie, dws die draai van die testikel op die spermatiese koord. Dit veters die vate wat die testikels voed. As die torsie nie baie vinnig behandel word nie, sterf die testikel.
Daarbenewens kan koringvleis in die mond van die inguinale en sweefvlieg soms swak punte in die inguinale kanaal word, waardeur derms uit die buikholte kan breek. Dit steek dan 'n sogenaamde hernia-sak uit met dermkomponente in die inguinale kanaal. So 'n breuk (vliesbreuk) word gewoonlik gesien as 'n pynlose swelling in die lies. Dit moet egter binnekort behandel word om te voorkom dat die bloedvloei van die derm versteur word.
'N Onbesonne testikel kan vrugbaarheid beïnvloed. As slegs een testikel aangetas is, maak dit skaars saak, maar mans getuig met 'n bilaterale Maldescensus-testis baie minder gereeld vir kinders.
Die ontwikkeling van testikulêre gewasse word bevoordeel deur 'n onbesonne testikel. By die man met 'n geopereerde testis maldescensus is die risiko vir testikulêre kanker drie tot agt keer hoër as by mans met normale testikels. Sonder terapie is die risiko selfs meer as 30 keer hoër.
Waarom ontstaan ​​komplikasies in onbedoelde testikels?
Enersyds word onbedoelde testikels van die begin af geassosieer met verhoogde risiko's vir onvrugbaarheid en testikulêre kanker. By diegene wat geraak word, loop die verkeerde en selfs die korrek geposisioneerde testes in die algemeen meer risiko om later tydens die kursus komplikasies te ontwikkel (primêre skade).
Daarbenewens beskadig 'n permanent verhoogde omgewingstemperatuur die testes (sekondêre skade). In die skrotum, naamlik 'n temperatuur van ongeveer 33 grade Celsius, is dit twee tot vier grade warmer in die inguinale kanaal of buikholte.
Hoe hoër die temperatuur en hoe langer die testis daaraan blootgestel word, hoe groter verhoog die risiko vir langtermyngevolge. In ooreenstemming met die abdominale testes kom komplikasies meer gereeld voor as by die ingewandstokke of die sweefweef, omdat dit warmer is in die buikholte as in die inguinale kanaal.
Testikulêre verhoging: oorsake en risikofaktore
'N Onbesonne testikel het gewoonlik verskillende oorsake, waarvan baie gebaseer is op genetiese faktore. Sekere foute in die genetiese materiaal van die ongebore kind versteur die korrekte testikulêre afkoms tydens swangerskap. In hierdie geval kan 'n Maldescensus testis geïsoleer of in die konteks van genetiese sindrome voorkom, dit wil sê tesame met ander misvormings en ander simptome van versteurde ontwikkeling.
Direkte snellers van 'n onbesonne testikel is byvoorbeeld anatomiese misvormings wat die afkoms van die testikel meganies belemmer (snoei-buik sindroom, gastroschisis, omphalocele). Of 'n onvoldoende vrylating van belangrike boodskappers tydens swangerskap. Vir 'n korrekte testikulêre afkoms is die hormone HCG (menslike chorioniese gonadotropien), GnRH (gonadotropien-vrygestelde hormoon) en die manlike geslagshormoon testosteroon belangrik.
'N Onbedoelde testikel kan ook deur eksterne invloede veroorsaak word. Die oorsake sonder genetiese agtergrond sluit byvoorbeeld in:
Diabetes mellitus van die moeder
Omgewingsfaktore soos sekere plaagdoders
Swangerskap deur kunsmatige toediening van spermselle in die baarmoederholte (intrauteriene inseminasie)
Toetshoogte: ondersoeke en diagnose
Daar is verskillende diagnostiese metodes wat die dokter help om onbesonne testikels op te spoor en akkuraat te klassifiseer.
Aangesien die onbedoelde testikels 'n betreklike algemene aangebore misvorming is, is die ondersoek van die lies en lies 'n roetine-neonatale prosedure.
Die dokter begin die ondersoek deur die skrotum en lies te palpeer. Vir babas trek die ondersoeker die bene van die kind na die buik, waardeur die moeder kan help. Met palpasie sou alreeds opgemerk word as 'n skrotum in die skrotum ontbreek of daar 'n lies is.
Om die tipe onbesonne testikels te bepaal, probeer die dokter die testikels herhaaldelik met die een hand van die maat af en trek die ander hand versigtig in die skrotum. As hy slaag en die testikels teruggaan na die inguinale kanaal nadat hy dit vrygestel het, is dit 'n skuifbodem. As 'n mens nie die testikel uit die inguinale kanaal kan skuif nie, is dit 'n lies testikel.
Die dokter moet die liggaamlike ondersoek in 'n warm en ontspanne omgewing doen. Omdat koue en spanning die sogenaamde Kremaster-refleks kan veroorsaak en sodoende die ondersoek kan ontwrig.
Die Kremaster-spier is 'n dun spierstring wat testikels en spermatiese toue omring en in die inguinale kanaal trek. As hy saamtrek, trek hy die testikels op na die lies. 'N Pendulum-testikel kan dus deur die Kremaster-refleks in die inguinale kanaal gly en dus soos 'n lies of skuifvloer verskyn.
As 'n testikel nie tasbaar is in die skrotum of in die lies nie, kan ultraklank (sonografie) of magnetiese resonansbeelding (MRI) help. Alhoewel hierdie prosedures nie 100 persent betroubaar is nie, kan die meeste van die verborge testikels opgespoor word. Die MRI kan die oriëntering van 'n testikel vergemaklik, veral by baie dik pasiënte.
In die geval dat beide testes nie tasbaar is nie en ook nie met behulp van die beeldvormingsmetodes gevind kan word nie, is daar spesiale bloedtoetse. Die bloed word ontleed vir sekere boodskappersubstansies, wat hoofsaaklik deur die testes vervaardig word.
Veral die testosterooninhoud is leersaam as die dokter nie testikels kan voel nie. Want as hulle nog steeds aanwesig is – byvoorbeeld in die buikholte – is daar meer testosteroon in die bloed, asof dit nie geskep is nie. Om die toets meer sinvol te hê, word die pasiënt met HCG ingespuit, 'n spesiale hormoon wat die vrystelling van testosteroon verhoog tot drie dae voordat hy die bloed neem (HCG-stimulasietoets).
Alternatiewelik kan 'n mens die bloedkonsentrasie van inhibien-B bepaal. Hierdie stof kom ook voor in sekere testikelselle en dien dus as 'n merker vir bestaande testes.
As die bloedtoetse normale of verhoogde vlakke van testosteroon of inhibien B toon, kan aanvaar word dat die pasiënt testes het. Die volgende stap word gevolg deur die laparoskopie om die verborge testikels te vind. As die bloedtoetse negatief is, is dit onwaarskynlik dat die pasiënt testikels het.
Laparoskopie is 'n operatiewe prosedure vir die ondersoek van die abdominale area. Deur 'n klein insnyding in die buikwand word die laparoskoop – 'n lang, dun buis met kamera – in die buikholte van die pasiënt geplaas. Die laparoskoop is toegerus met 'n ligbron en vertoon alles wat vergroot is. 'N Spoel- en suigapparaat verseker dat die ondersoeker 'n duidelike beeld het.
Met behulp van laparoskopie kan die dokter die hele buik na die verborge testikels skandeer, sonder dat hy 'n groot operasie nodig het. Die metode laat slegs baie klein letsels agter en word ook 'sleutelgatoperasies' genoem.
Die laparoskopie is nie net 'n ondersoekmetode nie, maar kan ook gebruik word om die onbesonne testikels reg te stel. Die chirurg moet egter bykomende instrumente in die buikholte invoeg deur verdere snitte.
Hoogte van die testikel: behandeling
Die behandeling van 'n onbesonne testikel het die doel om die verkeerde testikel (te) vroeg in die skrotum te skuif. Aan die een kant probeer 'n mens die risiko van latere komplikasies verminder. Aan die ander kant is hy dan voelbaar en in die toekoms 'n fisieke ondersoek toeganklik.
Om te voorkom dat die testes te lank aan 'n verhoogde temperatuur blootgestel word, moet die behandeling so vroeg as moontlik gegee word en aan die einde van die twaalfde maand van die lewe voltooi word. Gedurende die eerste ses maande wag 'n mens egter, aangesien die te hoogliggende testikels in hierdie tyd selfs vanself kan daal.
Daar is basies twee verskillende behandelingsbenaderings. Konserwatiewe terapie poog om testikulêre afkoms te verkry met behulp van sekere hormone. Die operatiewe verplasing van die testikel het egter 'n groter kans op sukses.
Toetse verhoging: hormoonterapie
In sommige gevalle slaag testikulêre afkoms daarin om die pasiënt spesiale hormone te gee. Hulle gebruik boodskapperstowwe wat ook verantwoordelik is vir natuurlike testikulêre afkoms tydens swangerskap: GnRH en HCG. Die behandelende geneesheer kan die hormone afsonderlik of in kombinasie toedien. GnRH is beskikbaar as 'n neussproei, HCG slegs as 'n spuit.
Hoe nader 'n testikel aan die skrotum is, hoe meer waarskynlik sal hormoonterapie slaag. In die algemeen is die suksessyfer matig. Slegs by elke vyfde pasiënt word 'n testikel-afkoms bereik, waardeur die twee hormone amper nie van mekaar verskil nie.
Daarbenewens word hierdie vorm van terapie geassosieer met sommige newe-effekte. Die behandelde babas groei soms skaamhare, en die penis kan ongewoon groot word en soms in die geslagsarea voorkom.
Hoogte van die testikel: OP
Die kanse op suksesvolle operatiewe behandeling van onbesonne testikels is aansienlik groter as met hormoonterapie. Die chirurgiese verplasing van 'n valse testikel is egter veeleisend. Die chirurg moet dus voldoende ervaring met hierdie prosedure hê. Afhangend van die ligging van die testikel, word twee verskillende chirurgiese prosedures gebruik: oop en laparoskopiese chirurgie.
'N Abdominale testikel kan nie net met die laparoskoop opgespoor word nie, maar kan ook geopereer word. As dit relatief naby die inguinale kanaal is, kan dit onmiddellik blootgestel word en oor die inguinale kanaal in die skrotum (laparoskopiese orchidopexy) gelê word. As dit meer as drie sentimeter van die inguinale kanaal is, word chirurgie gewoonlik in twee stappe uitgevoer.
Eerstens word testikels en spermatiese koord slegs van die omliggende weefsel vrygestel. Eers ses maande later vind die verskuiwing na die skrotum ("twee keer operasie na Fowler-Stephens") plaas.
As dit tydens die ondersoek blyk dat 'n testikel ontbreek, byvoorbeeld as die spermatiese koord blindelings eindig, breek u die laparoskopie af.
Oop skrotale oop chirurgie (inguinale orchidopexy)
As 'n opstaan ​​testikel tasbaar of herkenbaar is in die lies tydens die ultraklankondersoek, word 'n oop operasie via die lies (inguinale) gewoonlik gevolg. Die dokter maak 'n klein insnyding in die gebied van die buikskyf en ontbloot die inguinale of skuifende korf en die gepaardgaande spermatiese koord.
Met behulp van die inguinale kanaal ondersoek hy met sy vinger in die skrotum en plaas 'n klein sakkie daar waarin hy dan die testikels skuif. Dit is belangrik om die testikels en die spermatiese koord so bloot te stel dat daar nie 'n trekking in hul nuwe posisie is nie. Sodat die testikel nie weer terugkeer na die ou posisie nadat dit hervestig is nie, naai die chirurg dit addisioneel met 'n dun draad aan die binnekant van die skrotum (orchidopexy).
Outotransplantasie, soos die inguinale orgidopexy, is 'n oop chirurgiese prosedure. Hierdie metode word egter nie in die mond van die testes gebruik nie, maar in sekere vorme van die abdominale testikels. Dit kan wees dat die vate wat die abdominale testikels lewer te kort is om in die skrotum te lê.
Dan skei u die testikels eers van sy vate af en verbind dit dan met vate vanaf die buikwand, wat nader aan die skrotum is. Dus word die testes aan die een kant steeds met bloed voorsien, aan die ander kant kan u dit nou in die skrotum skuif.
Komplikasies van onbesonne testis
Elke operasie hou algemene risiko's in. Dit sluit byvoorbeeld herbloeding, wondinfeksies of beserings aan aangrensende strukture in, soos senuwees. Spesiale komplikasies na orchidopexy sluit in:
Gesinkte testes (testikulêre atrofie). In seldsame gevalle veroorsaak beserings aan die vaartuie wat lewer, die testis atrofie. Na 'n outo-transplantaat, gebeur dit by 20 tot 30 persent van die pasiënte.
Die skeiding van die vas word uitgestel met die daaropvolgende beperking van vrugbaarheid
herhalende testikelverhoging (herhaling). Om 'n tweede keer 'n testikelverhoog te laat werk, hou verband met verdere komplikasies, want na die eerste operasie ontstaan ​​daar gewoonlik littekens.
Die komplikasies wat genoem word, is – afgesien van die testikulêre atrofie na outotransplantasie. Daar is 'n hoë suksessyfer van chirurgiese prosedures: 70 tot 90 persent van die operasies van 'n onbesonne testikels is suksesvol.
Testikulêre opname: siekteverloop en prognose
In die meeste gevalle moet 'n mens op seuns met 'n onbesonne testikel opereer, omdat die hoë testikels selde na die geboorte verdwyn sonder terapie. Slegs sewe persent van diegene wat geraak word, doen dit binne hul eerste lewensjaar, waarna dit toenemend onwaarskynlik word.
Tydige behandeling verminder die risiko van moontlike komplikasies van onbesonne testikels. Gevolge soos onvrugbaarheid en gewasse sal waarskynlik minder voorkom as wanneer die testes jare lank glad nie na die skrotum oorgedra word nie.
Nietemin moet diegene wat geraak word altyd let op veranderinge in die testikels. Selfs al korrigeer u die onbedoelde testikels binne die eerste lewensjaar, is daar 'n lewenslange risiko om testikulêre kanker te ontwikkel.
Die meeste testikulêre gewasse kom tussen 20 en 40 jaar voor. Tipiese tekens is pynlose veranderinge in grootte en konsekwentheid in die testikels. Seuns wat een het onafgedaalde testes moet vroeg leer om aandag aan sulke tekens te gee en sodoende dokter toe te gaan. Hoe vroeër u testikulêre kanker herken, hoe beter is die kanse op herstel.