Waenhuiskrans of Arniston?Foto: Verskaf. Deur Pierre Massyn Toe die Boere-pioniers die eerste keer Die Grot aanskou het, was hy vir hulle gróót – so groot dat hulle die plek terstond Holkranz genoem het; Holkranz het later Waenhuiskrans geword, want, so het die storie gelui, ’n span osse wat ’n wa sleep, sal met gemak ’n Kaapse draai in die uitgeholde kalksteen kan maak1. Die enigste probleem was dat die naam “Waenshuiskrans” ietwat moeilik van die tong afgerol het as jy Engelssprekend was. En toe gebeur daar in 1815 ’n ding wat alles verander het… Die jaar 1815 word deur Europese en Britse historici onthou as die jaar van die Slag van Waterloo. Maar in Mei daardie jaar is die Britse troepedraer, die Arniston, van Ceylon (Sri Lanka) op sy terugreis onderweg na Engeland. Aan boord van die Arniston is troepe van die 73ste regiment wat in die Koninkryk van Kandy – die teenswoordige Sri Lanka – ontplooi is. Kaptein George Simpson se missie is om hierdie soldate te repatrieer na Engeland. In elke patriotiese Engelse agterkop brand egter ’n erge beklemming: die spook van Napoleon. Dié loop nog steeds. Engeland het elke weerbare manskap nodig om te kom wal te gooi teen die voortgesette Franse bedreiging. Daar is 378 opvarendes aan boord van die Arniston. Hiervan is 14 vrouens en 25 kinders. Die res is almal seeliede en soldate, waarvan talle gewond was in die sogenaamde Kandiaanse Oorloë. Die Arniston, ’n driemaster met ’n lengte van 53,8 meter en ’n gewig van 1 498 ton, vertrek op 4 April 1815 uit Port de Galle, Ceylon – die teenswoordige Sri Lanka. Hy2 seil in ’n konvooi van ses skepe onder die leiding van HMS Africaine3 en HMS Victor. Die seereis verloop relatief voorspoedig, tot op 26 Mei, toe gure weerstoestande die konvooi skepe van mekaar skei. Die Arniston se seile word beskadig. Op 29 Mei bevind die skip hom naby Waenhuiskrans. Daardie dag begaan die kaptein ’n fatale fout met noodlottige gevolge: om 07:00 bespied Simpson land en aanvaar dis Kaappunt. Op grond van onakkurate navigasie-inligting, glo hy hy is reeds óm Kaappunt en gee om 16:30 bevel om die Arniston se rigting van wes na noord te verander, ten einde die eiland St Helena in die Atlantiese Oseaan te bereik! Inderwaarheid was die Arniston op daardie tydstip nog nie eers verby Afrika se suidelikste punt, Kaap Agulhas nie en derhalwe nog steeds in die Indiese Oseaan!4 Kronometers, oftewel tydsaanwysers, was toentertyd nog in hul kinderskoene, daarom was dit destyds baie moeilik om die lengtegraad te bepaal; derhalwe het navigeerders hulle verlaat op gisbestek.5 Simpson het volgens verslae ook nagelaat om dieptepeilings te neem, waarvolgens hy sou kon vasstel dat sy skip toe nog op die Agulhas-bank was. Foto: Verskaf. Die gevolge van daardie oordeelsfout is onberekenbaar: Die Arniston strand op 30 Mei op die berugte rif naby Waenhuiskrans. Die ankers wat die desperate seemanne uitgegooi het, kan eenvoudig nie die mag van die meesleurende see weerstaan nie. Op grond van luitenant Brice se advies, besluit Simpson om die gedoemde skip prys te gee en so naby aan die land te laat uitspoel. Dit word een van die grootste skeepsrampe in die Brits-Suid-Afrikaanse seevaart-annale. Van die 378 siele aan boord, oorleef slegs ses manne die katastrofe. Hulle was almal lede van die Arniston se bemanning. Nie ’n enkele soldaat oorleef nie. Die oorlewendes begrawe die slagoffers tussen die duine naby die strand. Tot vandag toe, so word daar gefluister, ontbloot die meedoënlose seewind elke nou en dan die gebeentes van die verdrinkte opvarendes tussen die strandduine so ’n stuk of ses kilometer oos van Waenhuiskrans se sleephelling6. En nou kry ’n Britse tong skielik ’n eiesoortige begrip van die dorp: “Arniston” is vir ’n Engelsman immers makliker om uit te spreek as “Waenhuiskrans”. Maar ’n Boer het sy taal lief en hy is nie bereid om sy geliefde Waenhuiskrans prys te gee nie. Die uiteinde van die saak is dat die dorp amptelik twee name het: Waenhuiskrans/Arniston, of Arniston/Waenhuiskrans, nes jy hom verkies7. Die vissersdorpie Kassiesbaai is in sy geheel tot nasionale monument verklaar. Foto: Verskaf. Epiloog: Die Slag van Waterloo vind op 18 Junie 1815 plaas – minder as drie weke ná die Arniston-ramp. Die verskeepte troepe van die 73ste regiment sou Engeland nooit weer sien of dien nie. Hulle het op 30 Mei 1815 aan die Suidpunt van Afrika ’n waterdood gesterf. Hierdie ramp het direk daartoe aanleiding gegee dat die Agulhasvuurtoring op die Suidpunt van Afrika in 1848 opgerig is – sien artikel “Hoe ver lê die Suidste Punt?”, onlangs gepubliseer in Maroela Media. In Januarie 1982 stel Tubby Gericke en Brian Clarke die posisie van die wrak vas. Hy word tot ’n nasionale monument verklaar – en die bergingspoging word die eerste maritieme argeologiese operasie in Suid-Afrikaanse gebiedswaters wat hierdie eer te beurt val. Skeepswrakke en artifakte soos porseleinborde, wapens, knope van uniforms, embleme en kanonne word ingevolge die Wet op Nasionale Erfenishulpbronne (25/1999) beskerm. In 1816 rig die naasbestaandes van sommige van die slagoffers ’n klein gedenksteentjie op die strand op. Die monumentjie word later verskuif en hou nou wag oor die baai met die swemplek. Voetnotas: