en wat dan van God en die ringe | die ander kant
en wat dan van God en die ringe
Die skerp leser sou seker agtergekom het dat God en die ringe, die twee dinge wat ons dan gewoonlik maak asof dit die belangrikste deel van in ‘n kerk trou, nie gister genoem is nie. Die mees prominente simboliese handeling in ‘n huwelikseremonie is gewoonlik die gee van die ringe en die groot soen. En dan doen ons dinge mos in ‘n kerk omdat hierdie ook ‘n verbintenis voor God is, of so sê hulle.
Nou moet my nie verkeerd verstaan nie, vir so baie van ons is hierdie verbintenis voor God werklik belangrik. Die Rooms-Katolieke het so ver gegaan om dit ‘n sakrament te maak. Maar ek dink die werk van die kerk lê primêr op die vlak van die gemeenskap wat saam verbind tot ‘n verhouding. Waar daar ‘n sterk godsdienstige belewenis met die huwelik saamgaan, moet dit natuurlik deel wees van ons seremonies, want dit weerspieël immers dan iets van hierdie twee mense en die gemeenskap rondom hulle.
Maar God gebeur meestal nie tussen twee mense op die huweliksdag nie. God het vir hulle in hierdie verhouding gebeur oor jare wat hulle saam aan die verhouding gebou het, op watter manier ookal. Partymaal het God nie vir hulle gebeur nie, en dan is ek nie seker of die huwelikseremonie die plek gaan wees waar God gebeur nie.
En dan die ringe. Die simbole van persoonlike verbintenis tussen twee mense. Weereens nie iets wat op hierdie dag gebeur nie, maar iets wat oor jare reeds gebeur het. Nie eens iets wat op hierdie dag publiek gemaak word nie, in die tyd waarin ons leef het daar oor jare reeds goed gebeur waarin twee mense publiek vir die mense rondom hulle gesê het dat hier ‘n verbintenis is. Daarom dat die mense rondom die verhouding lank voor die huwelik reeds baie kwaad sal raak indien een van die twee die verhouding met disrespek behandel deur byvoorbeeld ‘n ander soortgelyke verhouding gelyktydig aan te knoop.
Die huwelikseremonie bevat dus ‘n deel waarin op rituele-vlak net genoem word dit wat klaar gebeur het, dat twee mense hulleself aan mekaar verbind het, en in meeste gevalle waarby godsdienstige instansies betrokke is dat twee mense hulleself ook deur middel van ‘n gedeelte godsdienstige ervaring wat gewoonlik met sekere waardes gepaardgaan aan mekaar verbind het. Hulle het “voor God trou aan mekaar belowe”.
Toe ek en Maryke twee jaar terug ‘n paar vriende gevra het om kreatief die rituele vir ons huwelikseremonie aanmekaar te sit, was dit nie ringe en God wat ons vir hulle gevra het om oor te dink nie. Dit was Hauerwas se woorde uit ‘n week terug te post uit: Twee mense wat sê dat hulle vir ewig, deur goed en sleg, tot die dood hulle skei, trou sal bly aan mekaar weet nie wat hulle besig is om te sê nie. Daarom sê ons dit voor die geloofsgemeenskap en voor familie, om vir hulle te sê: “ons gaan hierdie nie op ons eie regkry nie, ons het hulp nodig” – Dit wat ons die “kerk”, die godsdienstige gemeenskap rondom ons (wat nie almal hulleself as Christene of selfs as eksplisiet godsdienstig beskryf het nie) gevra het om te doen, wat om ‘n ruimte te skep waarin familie, vriende, en ander wat rondom ons beweeg hullself kon verbind om hierdie huwelik te ondersteun, dit is wat die meeste tyd gekry het, dit is wat die meeste fokus gekry het.
This entry was posted on Vrydag, April 2nd, 2010 at 8:00 vm and is filed under godsdiens, kerk, lewe.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.