Dolphin Fresco, Knossos, Kreta - Inligting - 2022
Dolphin Fresco, Knossos, Kreta
Merk: minoan -argitektuur
'N Detail van die dolfynfresko, die Minoïese paleis van Knossos, Kreta, (ongeveer 1700-1450 vC). Foto geneem deur Mark Cartwright vir die antieke geskiedenis -ensiklopedie. Opgelaai deur Mark Cartwright, gepubliseer op 26 April 2012 onder die volgende lisensie: Creative Commons: Attribution-NonCommercial-ShareAlike.
Die Minoïese beskawing floreer op die Middellandse See-eiland Kreta tydens die hoogtepunt van die Bronstydperk (omstreeks 2000-omstreeks 1500 vC). Op grond van hul unieke kuns en argitektuur het die ou Minoërs aansienlike bydraes gelewer tot die daaropvolgende ontwikkeling van die Westerse beskawing. Ons weet egter nog steeds minder oor die Minoërs as die beskawings van Egipte of Mesopotamië. Professor Louise Hitchcock, 'n argeoloog wat spesialiseer in Egeïese argeologie aan die Universiteit van Melbourne, stel ons bekend aan die wêreld van die antieke Minoërs en die belangrikheid van Egeïese argeologie in hierdie eksklusiewe onderhoud met James Blake Wiener van Antieke geskiedenis ensiklopedie (AHE).
Binne die Pragtige Minoïese Paleis van Knossos op Kreta
Die Minoïese paleis in Knossos. Krediet: Gary Bembridge /Wikimedia Commons /CC-BY-2.0
Die paleis van Knossos, ongeveer vyf kilometer suid van Heraklion op die Kephala -heuwel, was die grootste van al die Minoïese paleise op Kreta.
Dit was ook die kern van die hoogs gesofistikeerde beskawing wat meer as 3500 jaar gelede op die eiland floreer het.
Die ontdekking van die Minoïese paleis van Knossos
Die ontdekking en daaropvolgende opgrawing van die paleis dateer uit die begin van die twintigste eeu. Voorheen het Knossos slegs gedien as 'n plek wat in die Griekse mitologie genoem word.
Die eerste moderne geleerde wat ernstig in die gebied belanggestel het, was die Duitser Heinrich Schliemann, wat in 1870 die terrein wat vermoedelik Troje was, opgegrawe het.
Schliemann was seker dat 'n groot Minoïese paleis naby Heraklion verborge lê, maar die Ottomaanse owerhede wat destyds nog oor die eiland geheers het, het toestemming geweier om daar te grawe.
Jare daarna het die Britse argeoloog Arthur Evans, geïnspireer deur die idees van Schliemann, Kreta bereik om te onderhandel oor die aankoop van 'n gedeelte grond in Knossos.
Hy het in 1900 met opgrawings begin en binne 'n paar dae het hy genoeg duidelike bewyse gevind om die teenwoordigheid van 'n groot paleiskompleks aan te dui.
Herstel van die terrein
Omstrede herstelwerk het plaasgevind danksy Evans se persoonlike eienaarskap van die webwerf en die rykdom daarvan.
Hy het die beskawing "Minoan " vernoem na die legendariese koning Minos en hy het ook die vryheid geneem om die terrein te herbou wat sedertdien deur verskillende argeoloë gedebatteer is.
Hy het die Troonkamer gedek, die Groot Trap gerekonstrueer en kolomme vervang.
Evans het ook beveel dat mure met fresco's herbou moet word en selfs 'n vermoedelike Piano Nobile (boonste verhaal) met beton bygevoeg.
Alhoewel sy werke grotendeels op persoonlike idees gebaseer is, is dit ook waar dat sonder sy herstel dit onmoontlik sou kon wees om af te lei hoe die massiewe kompleks in die verlede kon gelyk het.
As besoekers een van die wonderlikste oorblyfsels van die Minoïese beskawing wil sien, moet hulle egter twis kry en die argeologiese terrein van Knossos besoek.
Wat om te sien in die Minoïese paleis van Knossos
Hierdie gebied wat vermoedelik die mark is, was beslis 'n plek vir openbare vergaderings.
Daar kan besoekers drie groot sirkelvormige putte vind, waarskynlik silo's of bewaarplekke, wat teen die einde van die Minoïese era ook as rommelpunte gebruik is.
Die sentrale hof
Die sentrale gedeelte van die paleis bied 'n binnehof waar moderne plaveisel die oudste oorblyfsels van die terrein dek, wat dateer uit die Neolitiese era.
Sommiges spekuleer dat dit vroeër die natuurskoon van die bekende seremonie was, terwyl ander sê dat die ruimte nie genoeg sou gewees het vir die akrobatiese bewegings wat nodig was vir die opvoering nie.
Die Piano Nobile
The Piano Nobile is 'n rekonstruksie wat volledig van nuuts af deur Evans gemaak is, en die belangrikste waarde daarvan is die besienswaardighede van die hele kompleks en die stoorkamers.
Baie beskou die omgewing se omgewing eerder as verwarrend en outomaties.
Die troonkamer in Knossos. Krediet: Rolf Dietrich Brecher/Wikimedia Commons/CC-BY-SA-2.0
Die troonkamer is maklik om te sien vanweë die rye toeriste wat wag om te besoek, en bied 'n verslete sitplek van klip, en langs die mure is daar lyne met klipbanke.
Argeoloë meen dat die kamer eerder die setel van 'n priester of priesteres was as 'n liniaal.
Hierdie idee word ook ondersteun deur die teenwoordigheid van 'n gesinkte bad wat waarskynlik vir rituele suiwering gebruik is, aangesien dit geen verbinding het met die afvoerstelsel van die paleis nie.
Die dolfynmuur in die Queen's#8217s Suite in Knossos. Krediet: Chris 73/ Wikimedia Commons/ CC-BY-SA-3.0
Die Grand Staircase, 'n meesterstuk wat 'n integrale deel uitmaak van die argitektoniese ontwerp van die skouspelagtige Minoïese paleis in Knossos, lei besoekers na die koninklike woonstelle.
Die mooiste kamers in die paleis is 'n duidelike voorbeeld van die belangrikheid van luukse en gemak vir die Minoërs. Die sogenaamde Queen's Suite het sy hoofkamer versier met die beroemde fresko's van die dolfyne.
Sommige beweer dat hierdie kamers te klein sou gewees het om by die koninklikes te pas, waarskynlik in die boonste dele van die paleis.
Daarom word hulle ook geïdentifiseer as koshuise vir priesters of belangrike adellikes.
Die Queen's -badkamer het 'n kleibad wat beskerm word deur 'n muur met 'n spoeltoilet met 'n afvoerstelsel.
Die King's Room, bo die Queen's Suite, het 'n pragtige onthaal, bekend as die Hall of the Royal Guard, sowel as die persoonlike kamer van die liniaal, of die Hall of the Double Axes.
Daar word vermoed dat hierdie gebied die gebied was waar smede, pottebakkers en ander vakmanne hul handel en vaardighede sou bestuur.
In die werkswinkels is dit ook moontlik om die kenmerkende groot terracotta -vase te sien.
Dit is ook 'n goeie plek om die fresko van die bull relief in die noordelike ingang te bewonder.
Die bekendste komplekse dreineringstelsel van die paleis, wat die beste gesien is aan die agterkant van die Queen's Suite, bestaan ​​uit onderling verbindende terracotta pype wat onder die kompleks loop. Hele dele daarvan is heeltemal sigbaar.
The Knossos Dolphin: Create Your Own Artpiece Inspired by Antiquity with Dan Fenelon
Ter ere van die AntiquityNOW-maand, het ons kunstenaar-in-koshuis Dan Fenelon 'n verf volgens nommer-aktiwiteit geskep met behulp van een van sy skilderye geïnspireer deur die Minoïese "Fresco of the Dolphins" op die eiland Knossos. Die fresko is afkomstig van die paleis van Knossos, net suid van die hedendaagse Heraklion naby die noordkus van Kreta. Die paleis is omstreeks 1950 vC deur die Minoërs gebou, maar is in 1700 vC deur 'n aardbewing beskadig en moes herbou word.  In opdrag van koning Minos, was die paleis die skepping van die antieke argitek Dedalos en word gesê dat dit so ingewikkeld was in die ontwerp dat niemand binne die mure geplaas kon word nie.  Die tweede paleis wat op die oorblyfsels van die eerste gebou is, het hierdie labirintiese struktuur voortgesit, maar het verskeie veranderings ingesluit. In sy boek "Architecture of Minoan Crete" skryf John McEnroe,
In die tweede paleis sou 'n groot deel van die monumentale grootste deel van die vroeëre gebou verlig word deur strukturele innovasies en ingewikkelde besonderhede, en die smaak vir gekleurde klip sou gedeeltelik vervang word deur voorstellingskilderye.
Die "Fresco of the Dolphins" is so 'n muurskildery. As dit nie die aardbewing en die daaropvolgende heropbou was nie, sou hierdie pragtige voorbeeld van Minoïese skildery nooit geskep gewees het nie. Die fresco is gerestoureer en kan gevind word in die woonbuurte in 'n slaapkamer wat vermoedelik 'n slaapkamer is.
Dan is geïnspireer deur hierdie antieke kuns om sy eie "Knossos Dolphin" te skilder. Hy het 'n aktiwiteit saamgestel om u eie weergawes van hierdie antieke geïnspireerde kuns te skep. Klik op die prentjie regs om 'n pdf -boek af te laai met pragtige beelde van die fresco, asook instruksies en drukbare bladsye om die verf volgens nommeraktiwiteit te voltooi.
Ons sal graag wil sien hoe u skilderye uitloop. Stuur vir ons foto's van u 'Knossos Dolphin' en ons plaas dit op ons webwerf!
 Jarus, O. (2013, 15 Maart). Knossos: Paleis van die Minoane. LiveScience. Ontsluit 17 Mei 2014 van http://www.livescience.com/27955-knossos-palace-of-the-minoans.html
 McEnroe, J. C. (2010). Argitektuur van Minoïese Kreta wat identiteit in die Egeïese Bronstydperk bou. Austin: Universiteit van Texas Press.
Kaart van die belangrikste Minoïese terreine
Kreta is 'n bergagtige eiland met natuurlike hawens. Daar is tekens van aardbewingskade op baie Minoïese terreine, en duidelike tekens van landverhoging en onderdompeling van kusgebiede as gevolg van tektoniese prosesse langs die kus. 
Volgens Homeros het Kreta 90 stede gehad.  Te oordeel na die paleisplekke, was die eiland waarskynlik op die hoogtepunt van die Minoïese tydperk in minstens agt politieke eenhede verdeel. Die oorgrote meerderheid Minoïese terreine word in Sentraal- en Oos -Kreta aangetref, maar min in die westelike deel van die eiland. Dit lyk asof daar vier groot paleise op die eiland is: Knossos, Phaistos, Malia en Kato Zakros. Daar word vermoed dat die noorde regeer is van Knossos, die suide van Phaistos, die sentraal-oostelike streek van Malia, die oostelike punt van Kato Zakros. Kleiner paleise is elders op die eiland gevind.
- die grootste  argeologiese terrein van die Bronstydperk op Kreta. Knossos het 'n geskatte bevolking van 1300 tot 2 000 in 2500 v.C., 18 000 in 2000 v.C., 20 000 tot 100 000 in 1600 v.C. en 30 000 in 1360 v.C.  -die tweede grootste  paleisgebou op die eiland, opgegrawe deur die Italiaanse skool kort na Knossos-die onderwerp van Franse opgrawings, 'n paleis wat 'n blik bied op die proto-paleis tyd-see -paleis aan die kant wat deur die Griekse argeoloë in die verre ooste van die eiland opgegrawe is, ook bekend as & laquo Zakro & raquo in argeologiese literatuur -bevestig as 'n paleis tydens die vroeë 1990's -administratiewe sentrum naby Phaistos wat die grootste aantal lineêre A -tablette opgelewer het . - dorpswerf wat in die eerste kwart van die 20ste eeu opgegrawe is - vroeë Minoïese terrein in die suide van Kreta - vroeë oostelike Minoïese terrein wat sy naam gee aan kenmerkende keramiekware - suidelike terrein - eilandstad met rituele terreine - die grootste Minoïese piekheiligdom, wat verband hou met die paleis van Knossos  - plek van die Arkalochori -byl - toevlugsoord, een van die laaste Minoïese terreine - nedersetting op die eiland Santorini (Thera), naby die plek van die Thera -uitbarsting - bergagtige stad aan die noordelike voetheuwels van die berg Ida
Giacobbe Giusti, Minoïese beskawing
Minoïese fresco, met 'n vloot en nedersetting
Die Minoërs was handelaars, en hul kulturele kontakte het die Ou Koninkryk van Egipte bereik, met koperbevattende Ciprus, Kanaän en die Levantynse kus en Anatolië. Einde 2009 is fresco's en ander artefakte in Minoïese styl ontdek tydens opgrawings van die Kanaänitiese paleis in Tel Kabri, Israel, wat argeoloë tot die gevolgtrekking gekom het dat die Minoïese invloed die sterkste op die Kanaänitiese stadstaat was. Dit is die enigste Minoïese artefakte wat in Israel gevind is. 
Minoïese tegnieke en keramiekstyle het verskillende mate van invloed op die Helladiese Griekeland gehad. Saam met Santorini word Minoïese nedersettings  aangetref op Kastri, Kythera, 'n eiland naby die Griekse vasteland wat beïnvloed is deur die Minoërs vanaf die middel van die derde millennium vC (EMII) tot die Mykeneese besetting in die 13de eeu.    Minoïese strata het 'n vroeë Bronstydperk-kultuur afkomstig van die vasteland, die vroegste Minoïese nedersetting buite Kreta, vervang. 
Die Cycladen was in die Minoïese kulturele wentelbaan, en nader aan Kreta bevat die eilande Karpathos, Saria en Kasos ook die Minoïese kolonies of nedersettings van Minoïese handelaars uit die middel-Bronstydperk (MMI-II). Die meeste is in LMI verlaat, maar Karpathos het herstel en sy Minoïese kultuur voortgesit tot aan die einde van die Bronstydperk.  Ander vermeende Minoïese kolonies, soos dié wat Adolf Furtwängler op Aegina veronderstel het, is later deur geleerdes ontslaan.  Daar was egter 'n Minoïese kolonie by Ialysos op Rhodes. 
Minoïese kulturele invloed dui op 'n wentelbaan wat deur die Cycladen na Egipte en Ciprus strek. Die skilderye uit die vyftiende eeu v.C. in Thebe, Egipte, beeld individue uit wat uit Minoïs verskyn en geskenke dra. Inskripsies wat dit beskryf as afkomstig van keftiu (& laquo-eilande in die middel van die see en raquo) kan verwys na geskenkgebruikers of amptenare van Kreta. 
Sommige plekke op Kreta dui aan dat die Minoane 'n buitengewone en raquo-samelewing was.  Die neopalatiese terrein van Kato Zakros is binne 100 meter van die moderne kuslyn in 'n baai geleë. Die groot aantal werkswinkels en 'n magdom werfmateriaal dui op 'n moontlike entrepôt vir handel. Sulke aktiwiteite word gesien in artistieke voorstellings van die see, insluitend die & laquo Flotilla & raquo -fresco in kamer vyf van die West House in Akrotiri. [ aanhaling nodig ]
Bewaring vs herstel: die paleis in Knossos (Kreta)
Wat gebeur met 'n argeologiese terrein nadat die argeoloog se werk voltooi is? Moet die webwerf (of dele daarvan) herstel word na wat ons glo (gebaseer op bewyse), hoe dit vroeër gelyk het? Of moet die webwerf deur bewaring beskerm word en dit net so laat? 'N Besoek aan 'n ongerestoureerde argeologiese terrein kan ongeïnspireerd wees - selfs die mees uitspattige antieke terreine lyk hopies ongeorganiseerde klippe wat omhul is deur gebreekte kolomme en ander fragmente. En hoewel moderne bewaringsbeginsels aandring op die omkeerbaarheid van enige behandeling (indien beter behandelings in die toekoms ontdek word), het konserwante in die verlede nie die hulpbronne of wetenskap gehad wat vandag beskikbaar is nie.
Die argeologiese terrein van Knossos (op die eiland Kreta) - wat tradisioneel 'n paleis genoem word - is die tweede gewildste toeriste -aantreklikheid in die hele Griekeland (na die Akropolis in Athene), wat jaarliks ​​honderde duisende toeriste huisves. Maar die belangrikste aantrekkingskrag daarvan is nie net die outentieke Bronstydperk -oorblyfsels (wat meer as drieduisend jaar oud is nie), maar eerder die uitgebreide herstelwerk aan die begin van die 20ste eeu wat deur die graafwerker, Arthur Arthur Evans, in die vroeë twintigste eeu geïnstalleer is.
Argeologiese restaurasies bied belangrike inligting oor die geskiedenis van 'n terrein en Knossos stel nie teleur nie - 'n mens kan die vroegste troonkamer in Europa sien, deur die monumentale noordelike ingang van die paleis loop, bewonder oor kleurvolle muurskilderye en die elegansie van 'n koningin geniet woonstelle. Al hierdie ruimtes is egter die gevolg van uitgebreide, omstrede en, in sommige gevalle, skadelike herstel. Knossos vra ons om te oorweeg hoe ons 'n argeologiese terrein kan bewaar, terwyl dit terselfdertyd 'n waardevolle, opvoedkundige ervaring bied vir besoekers wat nietemin getrou bly aan die oorblyfsels.
Oorweeg Evans se rekonstruksies
Die Evans -herstel by Knossos is om verskeie redes belangrik:
1. As Evans nie gewerk het om soveel van Knossos vanaf 1901 te bewaar en te herstel nie, sou dit ongetwyfeld grootliks verlore gegaan het.
2. Die herstel van die terrein wat Evans onderneem het, met sy elegant geverfde troonkamer (hieronder), maak ons ​​historiese begrip, oorspronklik onthul deur Homeros, baie werklik oor die mag en prestige van die konings van Kreta.
3. Die pragtige, hoewel soms onakkurate, restaurasies van argitektuur en muurskilderye deur Evans roep die elegansie en vaardigheid van Minoïese argitekte en skilders op.
Dit is die onmiskenbare voordele van die restaurante van Evans en#8217 en onder die aspekte van 'n besoek aan Knossos wat almal waardeer. Dit is die gladde gesnyde mure, helder skilderye en hele gedeeltes met balustrades by Knossos wat die poskaarte, kameraknipsels en menslike geheue bewaar, en dit het gelei tot belangrike ondersteuning vir die webwerf - intellektueel, polities en finansieel.
Troonkamer, Knossos (foto: Olaf Bausch, CC BY 3.0)
Terselfdertyd is die Evans -herstelwerk problematies. In sommige gevalle weerspieël dit wat herstel is, nie presies wat gevind is nie. In plaas daarvan word 'n groter en meer volledige ervaring aangebied. As u byvoorbeeld Knossos besoek, vanweë die manier waarop dit gerekonstrueer word, is dit baie maklik om te glo dat alles wat daar ooit gevind is, 'n laat -bronstydperk -paleis was.
Uitgrawings vir troonkamers in Knossos, vanaf die titelblad van 'n brosjure wat 'n beroep doen op ondersteuning wat deur die Kretensiese verkenningsfonds uitgereik is (1900)
Evans se herstel van die troonkamer (en nog baie meer op die terrein) bevoordeel die laatbronsperiode van sy geskiedenis. Die tipiese besoeker sal waarskynlik nie besef dat die troonkamer dateer uit die nuutste fase van Knossos — aan die einde van die 2de millennium v.G.J., alhoewel die terrein byna deurlopend beset was van die Neolitiese tot die Romeinse era (vanaf die 8ste millennium v.G.J. tot ten minste die 5de eeu G.J.).
Die krag van Evans se interpretasie en heropbou van die terrein as suiwer Minoïes - die produk van die inheemse kultuur van die eiland - is nog steeds by ons, ondanks die feit dat baie verander het oor hoe kunshistorici en argeoloë die verskillende konstruksietydperke in Knossos. Vandag word 'n groot deel van die uiteindelike plan en vorm wat Evans gerekonstrueer het (insluitend die troonkamer en die meeste fresko's) beskou as 'n Myseense konstruksie (nie Minoïes nie). Alhoewel hierdie inligting in tekste op die webwerf verskyn, word besoekers dit te dikwels misgekyk.
Hedendaagse uitsig op Knossos wat suidwes kyk vanaf die monumentale noordelike ingang (foto: Theofanis Ampatzidis, CC BY-SA 4.0)
Wat is argeologiese herstel?
As argeologiese oorblyfsels deur opgrawings onthul word, is dit dikwels delikaat en kan dit nie lank onbeskermd bly nie. Sommige argeoloë vul hul loopgrawe op (vul die uitgegrawe gate met die materiaal wat verwyder is) om oorblyfsels te bewaar. In ander gevalle word argitektuur, grafte of die indrukke wat oorgebly het uit kortstondige boumateriaal (soos hout) soms blootgestel, en as dit gebeur, moet 'n soort bewaring plaasvind. Per definisie is enige soort bewaring herstel as die moderne materiale op die antieke gelaag word en harmonieus lyk in vorm, kleur en/of tekstuur. As gevolg hiervan is restaurasies soms byna nie te onderskei van outentieke materiaal nie, en dit is waar dinge moeilik raak - soos die situasie in Knossos.
Voordat 'n argeologiese herstel gedoen word, moet drie belangrike aspekte ondersoek word:
Watter spesifieke punt in die geskiedenis van 'n terrein of monument sal die onderwerp van die herstel wees? Baie (die meeste!) Argeologiese terreine weerspieël 'n lang beroep of gebruik, en binne die tydsraamwerk verander dinge, word dit herstel of herbou. Watter era van die terrein sal bevoordeel word deur die herstel - en op sy beurt, watter tydperke in die geskiedenis van die webwerf moeiliker sal word om te sien en te verstaan?
Hoe sal toekomstige veranderinge in die interpretasie en kennis van 'n terrein of monument deur herstelwerk geakkommodeer word? Argeologiese interpretasies van terreine ontwikkel deurgaans, dikwels deur nuwe ontdekkings elders. Herstelwerk, om akkuraat te bly, moet moontlike nuwe beurs in ag neem wat die geskiedenis of betekenis van 'n terrein of monument kan verander.
Laastens en die belangrikste, herstelwerk moet nie-vernietigend en omkeerbaar wees. Die eerste rol van herstel is bewaring. Daarom moet die oorspronklike oorblyfsels heeltemal veilig wees en op geen manier benadeel word deur herstelmetodes en materiaal nie. Die omkeerbaarheid van herstelwerk het nie net te make met die aanpassing van veranderings in die interpretasie hierbo nie, maar ook met die noodsaaklikheid om die weg oop te maak vir minder indringende, sagter herstelmetodes in die toekoms.
Herstel in Knossos
Afgesien van 'n paar leemtes (byvoorbeeld tydens die Eerste Wêreldoorlog) het Evans elke jaar tussen 1900 en 1930 op die terrein van Knossos opgegrawe. Die herstel van die argitektoniese vondste het byna onmiddellik begin en kan in drie fases verdeel word, elk gekenmerk deur die argitek Evans gehuur om die werk te doen. Hierdie drie manne, Theodore Fyfe, Christian Doll en Piet De Jong, het elkeen baie verskillende restaurasie -filosofieë gehad.
Fase 1: Theodore Fyfe
Van 1901 tot 1904 is 'n jong argitek met die naam Theodore Fyfe belas met die herstelwerk in Knossos. Dit is waarskynlik dat Evans hom aangestel het omdat die winter van 1900/01 die nuut blootgestelde troonkamer beskadig het - die belangrikste ruimte wat tydens die eerste seisoen op die terrein opgegrawe is.
Fyfe se werk by Knossos kan deur twee dinge gekenmerk word. In die eerste plek was hy toegewy aan die konsep van minimale ingryping. Tweedens, toe ingryping nodig was, het hy groot pogings aangewend om materiaal wat oorspronklik uit die Bronstydperk -struktuur was (hout, kalksteen, rommelwerk) te gebruik en selfs die boutegnieke van die Bronstydperk te gebruik, wat hy uit sy werk opgedoen het. Dit is duidelik dat Fyfe baie besorg was oor die waarheid van sy ingrypings en rekonstruksies. Die enigste uitsondering hierop was sy konstruksie van dakke in moderne styl ter beskerming van die troonkamer en die heiligdom van die dubbelas.
Fase 2: Christian Doll
Die tweede fase van die herstelwerk in Knossos dateer van 1905 tot 1910 en is onder leiding van Christian Doll. Die eerste bewaringswerk waaraan Doll in 1905 moes aandag gee, was dié van Fyfe's. Die ywer van Fyfe om outentieke materiaal te gebruik, het in wese misluk: hy het in baie gevalle nagelaat om hout voor die gebruik daarvan te behandel, en hy was geneig om sagtehout eerder as hardehout te gebruik (wat alles tot verrotting lei). Reën was ook 'n vernietigende krag in die winters, veral as dit deur nuut blootgestelde dele van die terrein geloop het. Doll se eerste en belangrikste projek was om die Grand Trap te stabiliseer en te rekonstrueer tot sy oorspronklike hoogte van vier verdiepings. Dit was 'n uiters moeilike taak, aangesien die presiese aard van die antieke ontwerp hom en Fyfe ontwyk het, dus was daar 'n mate van improvisasie nodig. En omdat die gewig van die struktuur so groot was, gebruik Doll ysterbande (wat ten koste van Engeland ingevoer is) met sement bedek om dit soos ou houtbalke te laat lyk.
Doll se benadering tot bewaring was nog steeds geanker in die behoud van die opgegrawe oorblyfsels. Doll was egter nie 'n aanhanger van die outentieke materiaal wat deur Fyfe gebruik word nie, want hy het gesien hoe hulle nie daarin kon slaag om die baie gebiede waar hulle in diens was, te bewaar nie. In plaas daarvan het Doll konstruksiestelsels gebou wat gebaseer was op tegnieke wat destyds in Londen gebruik is. Boonop gebruik hy kontemporêre argitektoniese materiale, soos die ysterbalk hierbo, sowel as beton (die eerste gebruik van hierdie materiaal by Knossos).
Fase 3: Piet De Jong
Piet de Jong, rekonstruksie van die "Dolphin Fresco, " Queen 's Megaron, Knossos (publiek domein)
Die derde fase van bewaringswerk is oor 'n langer tydperk, van 1922 tot 1952, deur Piet De Jong uitgevoer. Die oorgrote meerderheid van hoe Knossos vandag lyk, met groot gedeeltes gerekonstrueerde mure en kamers, is sy werk.
Drie hoofelemente kenmerk De Jong se werk by Knossos. Die mees opvallende was sy gebruik van ysterversterkte beton. In die twaalf jaar tussen Doll en De Jong se werk het die gebruik van gewapend beton in gewildheid gegroei vanweë die vinnige konstruksie, die relatiewe goedkoop en die vermoë om dit in feitlik enige vorm te vorm. Daar word ook gedink dat dit amper onvernietigbaar is.
'N Ander noodsaaklike kenmerk van De Jong se werk by Knossos was die gebruik van gewapende beton om dele van die paleis te bou buite wat gevind is - sommige gedeeltes was gebaseer op argeologiese bewyse, ander nie (die basis van hierdie rekonstruksies kom van Evans self).
De Jong het dikwels nie net mure op die hoogtepunt van hul ontdekking beëindig nie, maar het hulle óf afgerond met 'n plat dak en kroonlys, dikwels versier met dubbele wit horings (soos sommige hedendaagse muurskilderye van huise uit die Bronstydperk gelyk het), óf sou vertrek die boonste rand van die mure met onreëlmatige klippe, wat 'n skilderagtige, antieke uitsig ontlok. Toe 'n volledige visioen van die ou Knossos nie herkonstrueer kon word nie, is 'n romantiese een gebou.
South Propylaeum, Knossos (foto: Stegop, CC BY-SA 4.0)
Die rekonstruksie van die binneversiering van die troonkamer is gedurende hierdie tydperk uitgevoer en toon ook 'n kombinasie van die waarheidsgetroue weerspieëling van argeologiese oorblyfsels en Evans se kreatiwiteit.
Laastens was 'n belangrike eienskap van De Jong se restaurasies die plasing van reproduksies van muurskilderye rondom sy nuutgeboude ruimtes. Sommige skilderye is baie naby hul vindplekke geplaas en is dus gerig op 'n meer outentieke rekonstruksie, terwyl ander skilderye op 'n afstand van waar hulle ontdek is, gerekonstrueer is.
Die vraag bly staan: waarom het Evans De Jong se radikale benadering tot bewaring aangemoedig, veral na nog twee konserwatiewe voorgangers? Daar is ongetwyfeld verskeie redes wat ter sprake is. Die eerste, en moontlik die belangrikste, is die toestand van Knossos na byna agt jaar se verlating tydens die Eerste Wêreldoorlog. Afgesien van die wilde groei van onkruid, was daar baie weerverwante en ander skade. Die dele van die terrein wat gedek is (soos die troonkamer en die heiligdom van die dubbele asse) en gedeeltes wat meer ongeskonde was (soos die Grand Trap), was egter in 'n uitstekende toestand en dit het Evans ongetwyfeld daarvan oortuig die belangrikheid van aggressiewe bewaringswerk. Tweedens was die yster-gewapende beton wat De Jong voorgestel het om te gebruik goedkoop en kon dit vinnig aangewend word. Ten derde het Evans, in 'n meesterlike afwagting van die begeertes van toekomstige toerisme, ten doel om 'n webwerf te maak wat die kultuur wat hy ontdek het, net so opwindend en skilderagtig as histories akkuraat sou maak.
Bewaring by Knossos na Evans
Dit is slegs regverdig om na te dink oor die herstel van Knossos binne hul historiese raamwerk. Die doelwitte, metodes en materiaal wat tydens die herstel van die terrein gedurende 'n tydperk van sestig jaar op die terrein gebruik is, het verander, wat 'n lang lys krisisse, beperkings, teorieë en begeertes weerspieël. Die belangrikste was egter Evans se oortuigende oortuiging dat die bewaring van Knossos 'n verpligting was wat uit die groot oudheid en unieke belang daarvan gebore is. Hy het dit geken uit sy eie Edwardiaanse opvoeding, Britse koloniale uitkyk, en sy vier-en-twintig jaar lange bestuur van die Ashmolean Museum aan die Universiteit van Oxford. Evans was deeglik bewus van hoe intiem die leer van die geskiedenis van Knossos verband hou met hoe dit ter plaatse aangebied word. Hy het van Knossos 'n museum gemaak en 'n toonvenster vir die nuut ontdekte hoofstuk van die Egeïese Bronstydperk uit die antieke geskiedenis en die vroegste voorbeeld van kultuurtoerisme, vandag 'n steunpilaar van openbare historiese opvoeding - om nie eens te praat van plaaslike ekonomieë nie. Evans het dit eers by Knossos gedoen.
Bewaring by Knossos het sedert De Jong se werk voortgegaan, hoewel met nuwe uitdagings. Die mees onlangse bewaringswerk op die terrein was hoofsaaklik toegespits op die herstel van Evans se rekonstruksies. Ondanks die oortuiging dat gewapend beton onbepaald sou duur, het dit bewys dat dit vatbaar is vir die nat Kretenzer winters, wat verkrummel en roes op die binneste ysterwerk moontlik maak. Op ander gebiede was die gewapende beton struktureel ongesond.
Besoekers aan Knossos, 2016, foto: Neil Howard, CC BY-NC 2.0
Boonop het die bestendige toename in toeristeverkeer sedert die vyftigerjare toenemende spanning op die oorspronklike argitektuur van Knossos sowel as die heropbou daarvan beteken. Voortdurende voetval, toenemende gewigstoename en aanraak en sit, word toenemend vernietigend. Om dit te bekamp, ​​het die Griekse Argeologiese Diens, onder die Griekse Ministerie van Kultuur en Sport, groot dele van Knossos gesluit en die sirkulasie oor die algemeen beperk. In die negentigerjare het dit uitgebreide bewaring van antieke en moderne strukture behartig, asook die bou van nuwe dakplate van gegolfde plastiek. Tans werk die diens aan 'n besoekersbestuursplan vir die terrein en die Griekse regering het by UNESCO aansoek gedoen om die status van wêrelderfenis vir Knossos, asook vier ander Minoïese paleisgebiede wat broodnodige ondersteuning sou bied vir voortgesette bewaringspogings.
Feit: Minoïese Dolphin Fresco (Tomb Raider 1)
Tyd vir nog 'n blast uit die verlede as ons weer terugkeer na die oorspronklike 1996 Tomb Raider vir hierdie uitgawe van Art-feitelik!
As u ooit die oorspronklike spel gespeel het, het u moontlik opgemerk dat die spelontwikkelaars inspirasie put uit werklike kunswerke en artefakte, soos die Toltek -pilare by Tula in Mexiko, die Gayer-Anderson katbeeld, en die Chimú voëlmotiewe wat die adobe mure van geboue by Chan Chan in Peru versier. Hierdie keer kyk ons ​​na die mure van 'n swembad wat aan die begin van die Palace Midas -vlak gesien is, en dit lyk asof dit die beroemde Minoïese model is. Dolphin Fresco gevind op die Griekse eiland Kreta.
Die dolfynpoel gesien in Tomb Raider (Beeldkrediet: Tombraiders.HU)
Kreta was een van die belangrikste kulturele sentrums van die Oos -Middellandse See tydens die Bronstydperk en was die tuiste van Knossos, die politieke en seremoniële sentrum van die Minoïese beskawing. Die terrein, wat 'n oppervlakte van byna 20 000 vierkante meter beslaan, is deur die argeoloog opgegrawe Sir Arthur Evans en sy span in die vroeë 20ste eeu. Die Minoërs was hoofsaaklik handels- en seevarende mense wat handelsbande met die vasteland van Griekeland, Anatolië, Ciprus, Kanaän en Egipte gevestig het en kolonies op die nabygeleë eilande Santorini (ook bekend as Thera) en Rhodes opgerig het. Hul uitgebreide handelsnetwerk het kulturele uitruil aangemoedig, en dit blyk duidelik uit hul kuns.
Die Minoërs het die kleurkonvensies aangeneem wat in antieke Egiptiese kuns gebruik is (bv. Mans is in rooi geverf, vroue in wit) sowel as sekere Egiptiese motiewe (bv. Lotusblomme, papirusriet). Selfs menslike figure en diere is gewoonlik in profiel geteken. In teenstelling met die Egiptenare se hoogs gekonvensionele kunsstyl, word die Minoïese kuns egter gekenmerk deur sy sterk naturalistiese styl en vloeiende, grasieuse vorms.
'N Perfekte voorbeeld van hierdie styl is die "bul-spring " fresco gevind by Knossos, met sy atletiese mans en vroue wat salto's oor die rug van 'n bul uitvoer. Die Minoërs was ook dol daaroor om flora en fauna in hul kuns uit te beeld en word beskou as een van die eerste kulture wat natuurlike landskappe uitbeeld sonder dat daar menslike figure by is, wat daarop dui dat dit baie belangrik vir die natuur en die omgewing kon wees.
Maar laat ons ons aandag weer op die dolfynskildery vestig.
Die dolfynfresko dateer uit die tydperk bekend as Laat Minoïese I (ongeveer 15de en 16de eeu vC) en is 'n voorbeeld van " marinestyl " Minoïese kuns. Octopi, dolphins, fish, crabs, rocks, and seaweed are common motifs seen on pottery and in frescoes dating to this period and some archaeologists believe that this may have been in response to a natural disaster, such as an earthquake or tsunami. This theory is corroborated by the fact that a number of temples and palaces, including the palace at Knossos, had to be rebuilt following an earthquake in 1570 BC. Could the sudden attention to marine life have been an attempt to appease Poseidon, the Earth-Shaker, and prevent further devastation?