Terugblik op my eerste jaar in Parys - Interessant
Funksie en hierbo foto: orazal
'N Expat kyk terug na haar eerste jaar in die buiteland.
In Stendhal se 'The Red and the Black', is die heldhaftige (maar meestal tragiese) Julien die klein burgerlike seun van 'n timmerman wat deur 'n mengsel van geluk en intelligensie 'n belowende werk verwerf wat onder normale omstandighede buite sy bereik sou wees. Gedurende 'n periode van siekte stel Julien se baas, die Marquis de la Mole, voor dat Julien by hom kom kuier met 'n blou pak, in teenstelling met sy gewone swart geestelike kledingstuk.
Tot die verbasing van Julien, die dag waarop hy die blou pak aantrek, behandel die Marquis hom soos 'n totaal ander persoon. Skielik vind hy dat hy eerbiedig, bedagsaam as 'n vriend gepraat word. Klasgrense en ander sosiale afbakenings verdwyn skielik.
Ek dink dat my besluit om Los Angeles na Parys te verlaat op 'n onderbewuste vlak baie spruit uit 'n begeerte om die kleed van my geestelikes te werp en 'n ander persoonlikheid te probeer, op 'n plek waar niemand in staat sou wees om, soos, die Die buiging van Suid-Kalifornië in my toespraak, kyk na my Mexikaans-Amerikaanse agtergrond, of beoordeel my volgens my (voorstedelike) streekkode.
Ek het bewustelik eenvoudig besluit om na die buiteland te gaan om vloeiend in Frans te word. My verbeelding was geknak deur jare se vurige kyk Mais Oui instruksievideo's en feitlik elke film van Truffaut, was die voor die hand liggende keuse Parys. Ek sou niks hê van Aix-en-Provence of 'n ander Franse land nie.
Dit moes Parys wees. En so was dit in Parys.
Aangesien ek gewag het tot my senior jaar in die buiteland om in die buiteland te studeer, was ek effens ouer as die meeste ander internasionale studente wat ek ontmoet het met hul aankoms. Dit het duidelik geword deur my keuses om alleen in plaas van met 'n kamermaat te woon, om nie een keer per week met 'almal' by die Amerikaanse kroeg bymekaar te kom nie, om gereeld kursusse aan die Universiteit van Parys te neem in plaas van spesiale klasse vir Amerikaanse studente. Die onverwagte byproduk van my onafhanklike gees was dat ek my skielik heeltemal geïsoleer bevind; wat blykbaar nie noodwendig 'n slegte ding was nie.
Daar was waarskynlik niks meer opwindends gedurende die eerste paar maande in Parys as om die vensters na my woonstel op die eerste verdieping oop te gooi en die vars brood en koffie wat bo uit die winkel net daar onder was, te ruik nie. Van my sitplek af kon ek getuie wees van allerhande Paryse optrede op die vloerpale van my oulike straat. My buurvrou en haar musikantkêrel sou klavier speel en lag.
Kort voor lank het ek geleer hoe om met die metro te navigeer, hoe ek met trots kan spog dat ek in die Bastille gewoon het vir 'n skandalige lae prys, hoe om weg te bly van sekere klierige straatwandelaartipes wat nie omgee of u 'n kêrel het nie (uitgevind of andersins).
Ek het besef dat ek my Weskus-weë sal moet laat val nadat ek die weer herhaaldelik verkeerd beoordeel het (vir my het 'n sonnige dag beteken dat ek sonder 'n baadjie kon uitgaan). Ek het geleer hoe om 'n baguette in die bakkery te vra sonder om te veel angs te ondergaan.
Maar die winter het onvermydelik aangebreek. My klasse het gewissel tussen die verwarring van frustrasie en te veel opgewondenheid. Ek was gelukkig om genoeg te kon verstaan ​​om 'n paragraaf notas uit 'n twee uur lange klasgeleentheid te kry.
Ek was 'n week in die middel van die winter sonder elektrisiteit of warm water as gevolg van 'n Electricité de France-webwerffout. My verhuurder was vergeetagtig en flippant, en het gely onder die voorkoms van my as bipolêre versteuring. Ek was ook onlosmaaklik eensaam.
Die stilte van die winter in Parys as jy alleen woon en slegs 'n paar vriende het en geen familie het nie, is onrusbarend.
Ek het alleen begin drink. Maar ek het ook films gekyk, in my dagboek geskryf, myself beter leer ken. Ek het gereeld begin met die verskeidenheid museums en galerye wat Parys bied. My Louvre was die Centre Pompidou; Ek het elke ekstra minuut spandeer in die tydelike uitstallings en filmvertonings. Ek het self op die buitewyke van die stad na konserte gegaan via die berugte voorstedelike treine, genaamd RER. Ek het die kwaadwillige betekenis van die woord grève of staking ontdek toe al my klasse 'n maand en 'n half reguit gekanselleer is. Net om almal wat te akademies gemotiveerd is te herinner, is die ingang van die universiteit deur 'n 6 voet lange versperring van stoele en tafels versper.
Ek herhaal frases wat ek in die metro vir myself in my leë woonstel gehoor het. Elke dag het ek 'n notaboek saamgevat en as ek my medepassasiers gekyk het, frases uit die boeke neergeskryf wat hulle gelees het op hul pendel na werk of skool of vergulde lewens waaroor ek nooit iets sou weet nie. Ek het myself oortuig dat dit die enigste manier was waarop ek ooit kon weet wat hulle dink.
Dit het nooit by my opgekom om daadwerklik met mense te probeer praat nie, baie minder in Frans. Dit het gelyk asof die nuwe persoonlikheid waarna ek uitgesien het, van 'n misantropiese alleenloper was, wat haarself tien minute moes hype voordat sy die moed opgehou het om 'n eenvoudige telefoonoproep te maak.
Nodeloos om te sê dat my Franse vaardighede daardie winter in Parys nie juis verbeter het nie.
My uitgawes, hoewel minimaal in vergelyking met sommige dekadente semesters in die buiteland wat ek geken het, dra ook by tot meer as wat ek verwag het. so, Ek dink, dit is waarvoor kamermaats is.
Toe 'n groep van die semester in die buiteland studente wat aan 'n tegniese skool as Engelse onderwysers gewerk het, gereed maak om terug huis toe te vlieg en 'n aantal werksgeleenthede agterlaat, het ek my kans gesien en benut.
Alhoewel ek dit destyds nie besef het nie, was dit ook die beste geleentheid om Frans te leer om Engels te leer.
By die tegniese skool, wat ek 'Omnitech' sal noem, het ek besef dat die baan, bedrieglik eenvoudig op die oppervlak, baie ingewikkelder was as ek van naby gesien word. In die hele skool, wat aan die buitewyke van die stad geleë was, was daar net 'n handjievol meisies.
Dit het gelyk of die hele studentekorps bestaan ​​uit sosiaal-huiwerende tegnieke wat na-pubescent was, waarvan die genie vir programmering slegs oortref is deur hul onwilligheid om Engels te praat. Daar word van ons, die Engelse onderwysers, of 'Suzies' (terloops alle aantreklike jong vroue) verwag om hulle nie net uit hul skulpe te bring nie, maar om hulle gereed te maak vir die Engelse toets wat hulle in die lente gaan aflê.
Om die proses te vergemaklik, moes ons Suzies die studente, wat vrywillig by die klasse ingeskryf het, op uitstappies na die 'regte wêreld' neem. Dit kan van 'n film tot 'n museum of selfs 'n kroeg wees. Die enigste vereiste was dat die klas in 100% Engels, 100% van die tyd, gehou moes word.
Ons patriarg, wat ek 'Ed' sal noem, is verantwoordelik vir die versterking hiervan, 'n luidrugtige Kersvader-karakter met 'n voorliefde om onskuldig te slaan op enige Suzie wat die moeite doen om die geringste aandag op 'n 'vaderlike' manier te gee. . Ek het Ed ten alle koste vermy en was ontsteld oor hoeveel van my mede-Suzies bereid was om hul bekoring aan hom te gee.
Verrassend was ook die verhale wat ek begin hoor het oor die hoë omset by Omnitech as gevolg van onderwysers wat na bewering die reëls oortree het. Ek het ook gehoor van Suzies wat dinge verder gevoer het met 'n paar van hul leerlinge en al hul klasbyeenkomste in kroeë sou hou, heeltemal gemors.
Sekere meisies het reputasies gehad, en hul klasinskrywings weerspieël dit ―Omnitechies wat deur die tientalle aangemeld is. Vir my het dit so eenvoudig gelyk om net daarop aan te dring dat almal Engels moet praat, ferm moet wees en interessante dialoog moet aanbied.
Vir my eerste klasuitstappie het ek besluit om my klas na 'n Dada-uitstalling in die Centre Pompidou te neem. Ek het my noukeurig bewoorde klasbeskrywing gelaai, en verwag dat 'n handjievol kunsliefhebbende studente hulle sal aanmeld, gretig om die meriete van Dada te bespreek en die impak wat dit uiteindelik op die Surrealiste sou hê.
Tot my verbasing het omtrent 15 senuweeagtige ouens by my afspraak op die Rambuteau-stasie geduldig gewag om die uitstalling wat ek al drie keer vantevore verslind het, te ondersoek. Nadat ek myself voorgestel het en gevra het of iemand vrae het, het ek besef dat alles wat ek net gesê het, verlore gegaan het by my studente, wat nogal na my staar.
'Ek dink jy moet stadiger praat,' het 'n lang, lang blonde student met 'n baie uitgesproke aksent vir my gesê. 'Hulle het niks verstaan ​​nie. Die meeste van hulle praat nie eens 'n woord Engels nie. '
Natuurlik het ek my Dada-klas as 'Gevorderd' bestempel.
In die loop van die volgende paar weke het ek tydens my lesse meer en meer Frans verval. Sommige van my klasse het selfs die gebruik van alkoholiese drankies ingesluit. Ek het gevind dat hierdie sosiale smeermiddel sommige pynlike ongemaklike studente wat net nodig het om 'n bietjie te ontspan, eintlik heeltemal kon transformeer.
Gelukkig het Francis, die lang blonde student van die eerste dag af, en sy beste vriend Romain - wat albei 'n uitstekende Engelse vaardigheid gehad het - my toegewyde studente geword, en nooit 'n klas gemis nie en my amper nooit Frans gevra nie.
Hulle het my begin om die werk van Omnitech en die gevare van die slegte kant van die Engelse departement aan te pak. Ondanks my skaars ontmoetings met Ed, het ek begin voel dat hy regtig nie vir my omgee nie. Aangesien ek 'n goeie onderwyser was wat goed met my studente gevaar het, het ek gevoel dat ek niks hoef te vrees nie.
Op 'n dag het ek vir Ed se ontploffende humeur gesien toe hy een van die Engelse onderwysers in die openbaar berispe, wat niks daarvan sou hê nie. Sy het hom dadelik aangesê om na vore te kom en gesê dat sy ophou. Maar hoe meer respekloos sy teenoor hom was, hoe gemakliker het hy geword. Hy het haar gevra om nie weg te gaan nie, en haar vertel hoe waardevol sy vir hom was, woorde wat ek geweet het dat ek nooit van Ed sou hoor nie. Ek het rustig besluit dat ek Omnitech so gou as moontlik sou verlaat.
Die tyd sou vinniger kom as wat ek gedink het, aangesien ek aan die begin van die lente 'n boeiende nie-Paryse ontmoet het wat bereid was om die implikasies van Dada in Frans te bespreek. Ons het mekaar ontmoet in 'n museum, en aanvanklik het hy gedink ek is Italiaans.
Daardie eerste jaar was enkelvoud omdat dit my toelaat om in die oomblik te leef. Alhoewel ek twee jaar later uiteindelik Parys verlaat het, was my eerste jaar waarskynlik die interessantste; daar was daardie sekere onmiddellikheid wat u slegs kan ervaar as u weet wat u voel nie sal hou nie.
Op 'n manier het dit nie gedoen nie. Alhoewel daar meer Parys-oomblikke sou wees, sou ek nooit weer vir die eerste keer so heeltemal buite myself stap nie, so gedisoriënteerd voel terwyl ek 'n nuwe taal aanleer, leer hoe om 'n vrees vir die ander te oorkom deur in 'n vreemde taal uit te reik.
Vir daardie kort paar semesters in Parys het ek daardie ander, blou pak persoon wat ek van die begin af gesien het, verpersoonlik: avontuurlustig, onafhanklik, 'n waasige verlede ... moontlik Italiaans? En toe ek met die jare verloop, het ek meer en meer Parys geword.