Baie mense sal weet dat God die aarde oordeel weens die boosheid van die mens, maar die meeste van hulle sal hulle nie bekeer nie en voortgaan om God te laster (Op. 9:20-21; 16:8-9). Dan is T.T. Cloete se nuutste bundel, Onversadig, verlede week by die boekwinkels afgelewer. Daar is binne ‘n letterkunde verskillende kanoniseringsprosesse: keurders by uitgewers; wat gepubliseer word; pryse; die voorskryfmark; selfs resensies wat boeke as goed aanbied, terwyl dit dalk middelmatig is, ensomeer. ‘n Digter kan “verdwyn” soos Elizabeth M. du Toit wat Komrij terug gebring het of ‘n digter kan dalk weens ‘n studie ‘n nuwe fokus of tweede lewe kry. “En laat hom wat dors het, kom; en laat hom wat wil, die water van die lewe neem, verniet” (Op. 22:17). Volgens Ashcroft kan transformasie deur literêre werke teweeg gebring word (onder andere) deur ŉ proses van interpolasie: “The successful disruption of the territory of the dominant occurs, not by rejecting or vacating that territory but by inhabiting it differently” (Ashcroft, 2001:53). Weerstand beteken vir Ashcroft nie noodwendig totale verwerping van die dominante kultuur nie, maar veral die vermoë om die dominante diskoers deur ‘n wye reeks kontra-diskoerse binne te dring en dit sodoende te destabiliseer en te bevraagteken, soos dit veral in Breyten Breytenbach se werk voortdurend voorkom.