La Goulue-hut en die Bullier-bal - Verskeie
Dans by die Moulin Rouge.
TOULOUSE-LAUTREC deur Henri (1864 - 1901)
Moerse dans of Les Almées.
© Biblioteek van hedendaagse internasionale dokumentasie / MHC
Titel: Dans by die Moulin Rouge.
Skrywer: TOULOUSE-LAUTREC deur Henri (1864 - 1901)
Skeppingsdatum : 1895
Afmetings: Hoogte 285 - Breedte 307,5
Tegniek en ander aanduidings: Paneel vir die Goulue-hut aan die Foire du Trône in Parys. Olie op doek.
Prentverwysing: 93-000970-02 / RF2826
Titel: Moerse dans of Les Almées.
Afmetings: Hoogte 298 - Breedte 316
Prentverwysing: 93-000971-02 / RF2826
Die opkoms van vertonings in Belle Époque Parys
Onder leiding van baron Haussmann het Parys gedurende die tweede helfte van die 19de eeu 'n ingrypende transformasie ondergaan. Die "City of Light" skyn net so vir die glans van sy monumente as vir die brande van sy artistieke bewegings, wat ontwerpers van regoor die wêreld lok. Die verskeidenheid vertonings waaruit die "Paryse nag" bestaan, verbreed die aura van die hoofstad verder. Kabarette van chansonniers, kafee-konserte, eerste resensies en gewilde balletjies (groot winterkamers of somertuine) verwelkom die burgerskap sowel as die werkersklasse.
Die Bal Bullier, gebou in 1847 laan du Montparnasse, op die terrein van die huidige Closerie des Lilas, was vir 'n halwe eeu die grootste bal in Parys. Daar seëvier die 'chahut', ook genoem 'cancan' of 'French cancan'. Dit is 'n ongebreidelde vorm van quadrille, 'n paardans waarin losbandigheid van energie en gewaagde gimnastiese variasies net soveel tel as provokasies en erotiese suggesties.
Tydgenote het ooreengekom oor die Goulue (Louise Weber, gebore 1866) koningin van die cancan. Die radikaal nuwe kenmerk van Lautrec, bekend uit die skaduryke wêreld van kabarette, kontrasteer met die beeldende tradisie wat deur Chéret geïnisieer is en voortgesit word deur Meunier.
Gewilde balle en "Parisian night"
Op die plakkaat vir die Bullier-bal pas Georges Meunier die styl van sy meester Chéret toe, vir wie ligtheid en vloeibaarheid voorkeur geniet bo ekspressiwiteit. Die plakkaatontwerper verkies die skaduwee van die gradiënte bo die kontras. Slegs die sentrale figuur van die danser val duidelik op danksy die vaardige gebruik van wit, swart en geel - 'n tegniek wat onlangs deur Toulouse-Lautrec ingestel is. Maar nie die gesig van die jong vrou, verlore onder die fieterjasies en skaars getrek, of haar taamlik onskadelike danspassie, laat haar identifiseer nie. Net so, waar Lautrec 'n herkenbare beenlose Valentin sou geskets het, verkies Meunier om 'n danser vroliker as akrobaties, meer bourgeois as boheems, in grys voor te stel.
Die twee panele wat in 1895 deur Toulouse-Lautrec op versoek van La Goulue geskilder is, lewer 'n minder eteriese visie op die Paryse fees. Die kunstenaar spoor die lot van die cancan danser na en vier terselfdertyd 'n reeds verdwynde Paryse nag. Die linkerpaneel, 'n verwysing na La Goulue se glorieryke verlede, is minder kleurvol as die regterpaneel, gewy aan die hede. Aan die linkerkant begin die danser, alles in spiere, inspanning en rondings, haar kwadrille-stap - en haar skitterende bekendheid. Op die voorgrond verskyn sy beroemde vennoot, Valentin the Beneless. Die groot swart en grys kwashale teken minder van 'n portret as 'n skematiese marionet, waar slegs die uitstaande bene van die silhoeët wat deur Toulouse-Lautrec verewig is op 'n plakkaat vir die Moulin-Rouge opval. Die hele beweging, kragtig uiteengesit, en die aanwesigheid van identifiseerbare figure onder die gehoor (Jane Avril en haar groot hoed) lewer kortliks die essensie van die kwadrille-era.
Aan die regterkant van die paneel het Toulouse-Lautrec die vertoning van La Goulue in haar hut verteenwoordig: 'n buikdans. As pienk volute die toon van die Ooste aangee, net soos die musikante wat rondom die danser sit, lyk dit asof La Goulue nie by hierdie instelling pas nie. Sy kostuum is nie regtig Moories of selfs eksoties nie; bowenal lig sy haar been baie hoog soos in 'n kwadril, nie verwant aan die golwende buikdans nie. Uiteindelik neem die kunstenaar en sy vriende, getuies van 'n vervloë era, die plek in van hulp: Paul Seseau by die klavier, Maurice Guibert in profiel, Oscar Wilde agter (die enigste wat kleurloos is), Jane Avril en haar hoed, Lautrec self - sy klein grootte, sy serp en sy bouler - en uiteindelik Félix Fénéon.
Vermaaksbedryf en artistieke skepping
Die opkoms van kabarette en ander Paryse "caf'conc" dateer uit 1867, toe die wetgewing op die skoue nou allerhande kostuums, danse en akrobatiek toelaat. Op dieselfde tyd, in 1866, ontwerp Chéret sy eerste plakkaat en versprei dit met behulp van die kleurlitografietegniek, uitgevind in 1837. Gedruk in enkele honderd eksemplare en ontwikkel 'n ongekende advertensie vir ongeveer honderd en vyftig Paryse teaters. van die tyd. As Toulouse-Lautrec (1864-1901) in styl teen Jules Chéret (1836-1932) gekant is, was Georges Meunier (1869-1934) sy student. Op die plakkaat vir die Bullier-bal, behalwe 'goeie smaak', is dit nie so lekker nie: die danser se vel is amper dieselfde kleur as die agtergrond van die plakkaat, skouers en dye. By die Ball Bullier soek ons ​​waarskynlik nie die losbandigheid nie - energie, erotiek, alkohol of dwelms - wat sekere plekke in Montmartre kenmerk. Aan die einde van die 19de eeu het die vereniging van die vermaaklikheidsbedryf, plakkaatkuns en artistieke skepping die ontstaan ​​van 'n uiters "moderne" verskynsel aangedui.
Jacques CHARLES, Honderd jaar musieksaal. Algemene geskiedenis van die musieksaal, vanaf die ontstaan ​​tot vandag in Groot-Brittanje, Frankryk en die VSA, Parys, Jeheber, 1956. Concetta CONDEMI, Kafees-konserte. Vermaakstorie (1849-1914), Parys, Quai Voltaire, 1992. Jacques FESCHOTTE, Geskiedenis van die musieksaal, Parys, P.U.F., coll. "Wat weet ek? », 1965 Alain JAUBERT, La Baraque de la Goulue op die Throne Fair, 31 minute dokumentêre film, coll. "Palettes", Parys, La Sept-FR3-Musée d´Orsay-Delta Image, 1992. Jean-Claude KLEIN, Die liedjie word gewys. Geskiedenis van die Franse liedjie vanaf die kafee-konsert tot vandag, Parys, Du May, 1991. Alain WEILL, Die Café-konsert, 1870-1914. Plakkate uit die biblioteek van die Museum vir Dekoratiewe Kunste, Parys, U.C.A.D., 1977.Toulouse Lautrec, katalogus van die Grand Palais-uitstalling, 18 Februarie - 1 Junie 1992, Parys, R.M.N., 1992.