The New York Times publiseer die "Pentagon Papers" - GESKIEDENIS - Inligting
Die New York Times begin om gedeeltes van die Pentagon-analise van 47 volumes te publiseer oor hoe die Amerikaanse verbintenis in Suidoos-Asië oor 'n tydperk van drie dekades gegroei het. Daniel Ellsberg, 'n voormalige ontleder van die departement van verdediging wat 'n anti -oorlogsaktivis geword het, het die dokumente gesteel. Nadat die dokumente onsuksesvol aan prominente teenstanders van die oorlog in die Amerikaanse senaat aangebied is, het Ellsberg dit aan die Tye.
Amptelik gebel Die geskiedenis van die Amerikaanse besluitnemingsproses oor Viëtnam, die "Pentagon Papers" onthul nou bewaakte kommunikasies, aanbevelings en besluite rakende die Amerikaanse militêre rol in Viëtnam tydens die Kennedy- en Johnson -administrasies, asook die diplomatieke fase in die Eisenhower -jare. Die publikasie van die koerante het 'n landwye woede veroorsaak, met kongres- en diplomatieke nagalm, terwyl alle takke van die regering gedebatteer het oor wat 'geklassifiseerde' materiaal is en hoeveel bekend gemaak moet word.
LEES MEER: Wat was die Pentagon -dokumente?
Die publikasie van die dokumente het 'n deurslaggewende regstryd veroorsaak oor 'die mense se reg om te weet', en het gelei tot 'n buitengewone sitting van die Amerikaanse hooggeregshof om die kwessie af te handel. Alhoewel die dokumente van die Kennedy- en Johnson -administrasies was, het president Richard Nixon gekant teen die publikasie daarvan, beide om die bronne in hoogs geklassifiseerde bylaes te beskerm, en om verdere erosie van openbare steun vir die oorlog te voorkom. Op 30 Junie het die Hooggeregshof beslis dat die Tye het die reg gehad om die materiaal te publiseer.
Die publikasie van die "Pentagon Papers", tesame met vorige vermoedelike bekendmaking van geklassifiseerde inligting aan die pers, het daartoe gelei dat 'n eenheid in die Withuis gestig is om inligtingslekkasies na joernaliste toe te stop. Die onwettige aktiwiteite van die eenheid, bekend as die "loodgieters", en die daaropvolgende toesmeer daarvan, het gesamentlik bekend gestaan ​​as die Watergate-skandaal, wat gelei het tot die bedanking van president Nixon in Augustus 1974.
Hoe die New York Times die Pentagon Papers gepubliseer het
Deur James L. Greenfield
Gepubliseer 17 Desember 2017 08:00 (EST)
Richard Nixon Robert McNamara (AP/Harvey Georges/Salon)
Uittreksel met toestemming van "The Pentagon Papers: The Secret History of the Vietnam War" deur Neil Sheehan, EW Kenworthy, Fox Butterfield en Hedrick Smith, met 'n nuwe voorwoord deur James L. Greenfield. Kopiereg The New York Times Company. Kopiereg 2017, Racehorse Publishing. Te koop op Amazon, Barnes & Noble en IndieBound.
In 1967 het Robert McNamara, destydse sekretaris van verdediging van president Lyndon Johnson, 'n geheime eenheid in die Pentagon gestig om soveel as moontlik interne regeringsdokumente oor die Viëtnam -oorlog te versamel. McNamara het gehoop dat die versameling amptenare 'n duideliker beeld sou gee van die besluite wat die Verenigde State op 'n toenemend krisistiese pad plaas. Dit is nie duidelik wat McNamara, indien enigsins, uit die projek geleer het nie. Maar dit is duidelik dat hy nie die joernalistieke bom wat hy uiteindelik gekry het, kon verwag het nie, en ook nie.
In 1971, teen die tyd dat president Richard Nixon dit reggekry het om die Verenigde State nog dieper by die oorlog te betrek, het The New York Times 'n groot reeks artikels gepubliseer op grond van McNamara se studie. Hulle staan ​​bekend as die Pentagon Papers en beklee nou 'n belangrike plek in die erfenis van die Amerikaanse joernalistiek uit die twintigste eeu. Die artikels onthul, in detail en in die regering se eie woorde, hoe amptenare, dikwels lukraak, in 'n rampspoedige oorlog beland het wat al duisende Amerikaanse lewens geëis het.
Die dokumente bevat elke kabel, burokratiese memorandum en notas van gesprekke vanuit die regering wat Vietnam genoem het. Hulle is nie net uit die Withuis, Pentagon en die departement van buitelandse sake verwyder nie, maar ook uit perifere burokrasieë soos die departement van landbou. Altesaam meer as sewe duisend dokumente. Hulle klassifikasie het gewissel van hoogs geheim tot bloot geheim.
Ietwat oorweldig deur die groot aantal geklassifiseerde dokumente, het Arthur (Punch) Sulzberger, die Times -uitgewer, aan A.M. Rosenthal, die uitvoerende redakteur van die koerant, en ek, as aangestelde projekredakteur, om die buitekantkantoor van die Times, Lord Day en amp Lord, in kennis te stel.
'Hoeveel van die dokumente is ingedeel,' het die prokureurs gevra.
'Al sewe duisend,' antwoord ons.
Die firma is geskok en beveel aan om dit nie te publiseer nie. Toe die aanbeveling uit die weg geruim is, wou Lord Day nie die koerant in die saak verteenwoordig nie - nadat hy na bewering 'n voorstel in die firma bespreek het, maar dat hy die projek by die departement van justisie aanmeld. (Jare later, toe hy gevra is hoe hy reageer op die eerste keer dat hy oor die koerante hoor, het Punch Sulzberger wrang geantwoord: "Tien jaar tot lewe.")
Die dokumente het nie, soos sommige later beweer het, bloot in die hande van The New York Times geval nie. Neil Sheehan, 'n korrespondent in Washington en 'n gevierde verslaggewer in Viëtnam, het 'n indruk van hul bestaan ​​gekry en 'n stel daarvan nagestreef van 'n senior lid van die Rand-befondsde Rand Corporation, Daniel Ellsberg.
In verskeie vergaderings tussen die twee het Sheehan aangevoer dat Amerikaners die reg het om te weet hoe die regering, veral die president, belangrike besluite oor die oorlog geneem het. Ellsberg het oortuig begin kopieë van die koerante aan Sheehan te stuur.
Die eksemplare het in verskeie posbusse in New York aangekom en is uiteindelik in my Manhattan-woonstel, onder die bed, gebêre om dit te bewaar. Hulle is dan, koffer vir tas, na 'n tydelike redaksie verskuif in 'n suite in die Hilton Hotel. Dit was 'n noodsaaklike eerste stap. 'N Drukke nuuskamer was nie plek vir duisende geheime dokumente nie, en 'n lek was onvermydelik. Boonop het ons hotel -toevlugsoord die redakteurs die hele dag toegelaat om snags in aangrensende kamers te werk.
Van die begin af het ons span saamgestem dat dit aan ons is om die legitimiteit van die papiere sonder twyfel te bewys. Dit het weke geneem om honderde dokumente te kontroleer teen honderde verhale wat reeds gepubliseer is. Meer as twintig boeke wat deur voormalige regeringsamptenare geskryf is en met Vietnamese verwysings gelaai is, is teen die dokumente nagegaan om te sien of dit ooreenstem. In elke geval het hulle dit gedoen.
Dit het vinnig geblyk dat geen enkele skrywer - selfs een so vaardig soos Neil Sheehan - die reeks alleen kon skryf nie. Hedrick Smith, E. W. (Ned) Kenworthy en Fox Butterfield - almal veteraan -verslaggewers in Viëtnam - is ingebring. Twee van die beste redakteurs van die koerant - Gerald Gold en Allan Siegel, plus die hoofbibliotekaris van Times, Linda Amster, is gewerf. Saam het hulle seker gemaak dat elke geskrewe sin ooreenstem met 'n verwysing in een van die dokumente. Dit was onaanvaarbaar om 'n eie verslaggewing by te voeg.
Die eerste aflewering van die Pentagon Papers is op 13 Junie 1971, 'n Sondag in die Times gepubliseer. Die artikel is in die middel van die voorblad vertoon. Binne was verskeie bladsye van die werklike dokumente wat woordeliks weergegee is.
Die volgende dag, nadat die tweede aflewering gepubliseer is, het 'n woedende prokureur -generaal John Mitchell 'n telegram aan die koerant gestuur waarin hy eis dat die publikasie gestaak word. Volgens Mitchell was dit 'n bedreiging vir die nasionale veiligheid. Die volgende dag verskyn in die Times 'n artikel onder die opskrif: "Mitchell wil die reeks oor Vietnam stop, maar die tyd weier." Dinsdag, nadat die koerant drie artikels gepubliseer het, het die federale regter Murray Gurfein 'n verbodsbevel op verdere publikasie geslaan.
Dit was onmiddellik duidelik dat hierdie kwessie in die hoogste hof van die land sou beland. En so het dit vinnig gebeur. Sonder 'n regsfirma van buite, het James Goodale, die hoof van die Times -regsafdeling, Alexander Bickel, 'n professor in Yale en een van die land se voorste grondwetkundiges, gewerf om die koerant te verteenwoordig. Floyd Abrams, 'n opkomende advokaat vir die eerste wysiging, is by die span gevoeg.
Op 25 en 26 Junie 1971 hoor die Hooggeregshof die regering se argument dat verdere publikasie van die koerante ''n onherstelbare skade aan die nasionale belange van die Verenigde State sou veroorsaak'.
Op 30 Junie, met 'n stemming van ses tot drie, het die Hof nie saamgestem nie en die Times se reg om te publiseer, bevestig. En so het die koerant tot die laaste paaiement op 5 Julie 1971 gedoen.
Die artikels onthul 'n toenemende lys van probleme waarmee die regering te kampe gehad het - en dikwels gesukkel het - toe die Viëtnam -oorlog amper buite beheer geraak het. Besluite is vertroebel deur die politiek in Washington,
President Johnson se eie verwarde strategie, gemengde seine van die slagveld, slegte advies en te veel selfvertroue, veral in die beoordeling van die vermoë van 'n vyand om straf te absorbeer en met groot geweld te veg.
Die oorlog in Viëtnam duur voort tot 30 April 1975. Teen daardie tyd is agt-en-vyftigduisend Amerikaners dood, meer as 60 persent onder die ouderdom van een-en-twintig, en driehonderdduisend gewondes, wat in die oerwoude en gehuggies geveg het en rijstvelde van die Suidoos -Asiatiese land.
Die New York Times, oggendkoerant wat in New York gepubliseer is, lank die rekordkoerant in die Verenigde State en een van die grootste koerante ter wêreld. Die sterkte daarvan is in die redaksionele uitnemendheid; dit was nog nooit die grootste koerant wat sirkulasie betref nie.
Die Tye is in 1851 gestig as 'n sent papier wat sensasie sou vermy en die nuus op 'n beperkte en objektiewe manier sou rapporteer. Dit het vroeë sukses behaal, aangesien die redakteurs 'n patroon vir die toekoms stel deur 'n beroep op 'n gekweekte, intellektuele leserspubliek in plaas van 'n massapubliek. Maar die hoë morele toon daarvan was geen voordeel in die hewige kompetisie van ander koerante vir lesers in New York nie. Ten spyte van prysstygings, het die Tye het $ 1,000 per week verloor toe Adolph Simon Ochs dit in 1896 gekoop het.
Ochs het die Tye in 'n internasionaal gerespekteerde dagblad. Bygestaan ​​deur 'n redakteur wat hy weg van die New York Sun, Carr Van Anda, Ochs het groter stres as ooit gelê op die volledige beriggewing oor die nuus van die dag, bestaande goeie dekking van internasionale nuus gehandhaaf en beklemtoon, fiksie uit die koerant uitgeskakel, 'n Sondagblad -afdeling bygevoeg en die koerant se koerantprys verlaag tot 'n sent. Die verbeeldingryke en riskante benutting van die koerant van alle beskikbare hulpbronne om elke aspek van die insinking van die Titanic in April 1912 het sy aansien aansienlik verbeter. In sy dekking van twee wêreldoorloë het die Tye het sy reputasie as uitnemendheid in wêreldnuus verbeter.
In 1971 het die Tye het die middelpunt van onenigheid geword toe dit 'n reeks verslae gepubliseer het wat gebaseer was op die 'Pentagon Papers', 'n geheime regeringstudie van Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog wat in die geheim aan die Tye deur regeringsamptenare. Die Amerikaanse hooggeregshof het bevind dat die publikasie beskerm is deur die klousule van die pers in die eerste wysiging van die Amerikaanse grondwet. Die publikasie van die "Pentagon Papers" het die Tye 'n Pulitzer -prys in 1972, en teen die vroeë 21ste eeu het die koerant meer as 120 Pulitzers (insluitend aanhalings) gewen, aansienlik meer as enige ander nuusorganisasie. Later in die sewentigerjare het die koerant, onder die kleinseun van Adolph Ochs, Arthur Ochs Sulzberger, ingrypende veranderinge in die organisasie van die koerant en sy personeel aangebring en 'n nasionale uitgawe uitgebring wat per satelliet na plaaslike drukkerye gestuur is.
Die Tye het voortgegaan om tegnologie te gebruik om sy verspreiding uit te brei, 'n aanlyn -uitgawe in 1995 bekendgestel en kleurfotografie in sy gedrukte uitgawe in 1997. Die publikasie het 'n intekeningdiens bekendgestel TimesSelect in 2005 en het intekenare gevra vir toegang tot gedeeltes van die aanlyn -uitgawe, maar die program is twee jaar later gestaak en alle nuus, redaksie -rubrieke en baie van die argiefinhoud daarvan is vir die publiek oopgemaak. In 2006 het die Tye 'n elektroniese weergawe bekendgestel, die Times Reader, wat intekenare in staat gestel het om die huidige gedrukte uitgawe af te laai. Die jaar daarna verhuis die publikasie na die nuutgeboude New York Times -gebou in Manhattan. Kort daarna het dit, soos baie industriële publikasies, begin sukkel om sy rol te herdefinieer ten opsigte van gratis internetinhoud. In 2011 het die Tye 'n intekeningsplan ingestel vir sy digitale uitgawe wat gratis toegang tot inhoud beperk.
Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur Adam Augustyn, besturende redakteur, verwysingsinhoud.
Gepubliseer op 14 Junie 2021 om 12:01
Vyftig jaar gelede, op 13 Junie 1971, het The New York Times begin met die publikasie van die Pentagon Papers, 'n geklassifiseerde verslag van die Departement van Verdediging oor die betrokkenheid van die Verenigde State in Vietnam. Nadat die federale regering 'n hofbevel gekry het wat die Times belet om voort te gaan om uittreksels te publiseer, het The Washington Post dit op 18 Junie begin publiseer.
Die 7 000 bladsye se verslag van die Task Force van die Sekretaris van Verdediging, Vietnam, soos die Pentagon-dokumente amptelik bekend gestaan ​​het, het 'n wye grondwetlike en politieke impak.
Die onderstaande vasvra, van die Ashbrook -sentrum aan die Ashland Universiteit in Ohio, bied u die geleentheid om u kennis van die Pentagon Papers te toets.
1. Watter Amerikaanse sekretaris van verdediging het die verslag wat bekend staan ​​as die Pentagon -dokumente, in opdrag geneem?
2. Uit die navorsing wat in die Pentagon Papers verskyn het, is watter van die volgende getoon?
A. Die regering se bewerings oor die voorval van die Golf van Tonkin was nie heeltemal akkuraat nie
B. President Lyndon B. Johnson beplan reeds in 1964 oorlog met Noord -Viëtnam
C. Die Amerikaanse intelligensiegemeenskap was teen die bombardement van Noord -Viëtnam
3. Wie het die Pentagon -koerante sonder toestemming aan die pers uitgelek, en by watter universiteit was hy verbonde?
A. Henry Kissinger, Harvard Universiteit
B. Leslie Gelb, Columbia Universiteit
C. Daniel Ellsberg, Massachusetts Institute of Technology
D. Paul Warnke, Princeton Universiteit
4. Wie was president toe die Pentagon -koerante openbaar geword het?
5. Die federale regering het sy poging aangewend om die publikasie van die Pentagon -dokumente tot by die Hooggeregshof te stop. Op watter belangrike aangeleentheid was die saak, New York Times teen die Verenigde State, gefokus?
6. In New York Times v. Verenigde State het die federale regering aangevoer dat die Pentagon Papers nie gepubliseer moet word nie vanweë:
A. Nasionale veiligheidskwessies
B. Risiko vir Amerikaanse soldate in die buiteland
D. Gebrek aan grondwetlikheid
7. Die New York Times het die oorhand gekry in New York Times teen die Verenigde State. Watter bekende regter van die Hooggeregshof was een van die drie teenstanders in die saak?
A. Regter William Brennan Jr.
B. Hoofregter Warren Burger
D. Regter Thurgood Marshall
8. Die president het tydens die vrystelling van die Pentagon Papers 'n spesiale eenheid geskep wat die lekkasie van vertroulike inligting moet stop. Wat was die bynaam van die groep?
9. Dieselfde spesiale eenheid het ook by die hoofkwartier van die Demokratiese Nasionale Komitee ingebreek, wat was die begin van watter groot politieke skandaal?
10. Die hele Pentagon -dokumente is eers in watter jaar aan die algemene publiek beskikbaar gestel?
13 Junie 1971: 'The New York Times' publiseer die Pentagon Papers
President Eisenhower (heel links) groet die president van Suid -Viëtnam, Ngo Dinh Diem. Volgens die Pentagon Papers het die VSA Diem as president geïnstalleer om eersgenoemde se belange te beskerm. (National Archives and Records Administration)
Teken in op Die Nasie
Kry Die NasieSe weeklikse nuusbrief
Deur aan te meld, bevestig u dat u ouer as 16 is en stem u in om af en toe promosie -aanbiedings te ontvang vir programme wat ondersteun word Die NasieSe joernalistiek. U kan ons Privaatheidsbeleid hier.
Sluit aan by die Books & the Arts nuusbrief
Ondersteun progressiewe joernalistiek
Sluit vandag nog aan by ons Wynklub.
Die Nasie, wat die Amerikaanse betrokkenheid in Viëtnam sedert die vroeë vyftigerjare krities behandel het, was moontlik 'n tikkie aandag Die New York Times en Die Washington Post, laatkomers tot onenigheid, ontvang vir die publikasie van die Pentagon Papers, uitgelek deur Daniel Ellsberg. Die volgende artikel, "Vietnam: How the Press Went Along" (11 Oktober 1971), is geskryf deur Susan Welch, lid van die fakulteit politieke wetenskap van die Universiteit van Nebraska.
Die konflik tussen die regering en die pers oor die publikasie van die Pentagon Papers het 'n goeie geleentheid gebied om die rol van joernaliste in die vroeë stadiums van die Amerikaanse betrokkenheid by Indochina te ondersoek. Die pers het die afgelope ses jaar baie anti-regerings standpunte oor die oorlog gerapporteer, en daardeur baie kritiek gekry, veral van die administrasies van Johnson en Nixon. Maar as ons terugkyk op die dekking van twee dekades gelede, kom 'n mens agter dat die pers 'n belangrike rol gespeel het in die bekendmaking van die standpunt dat Indochina 'n gebied van belangrike belang vir die Verenigde State was. Dit was natuurlik die siening van die Truman- en Eisenhower -administrasies, en die pers het dit, met enkele uitsonderings, met groot getrouheid aan die publiek oorgedra. 'N Oorsig van vier groot metropolitaanse koerante—Die New York Times, Die Washington Post, die Chicago Tribune, en die San Francisco Chronicle—Van 1950-56 herinner dit aan 'n behandeling van die Indochinese kwessie wat in aansienlike kontras is met die beriggewing oor die oorlog vandag.
Merk Die NasieSe 150ste bestaansjaar, elke oggend hierdie jaar Die Almanak sal iets beklemtoon wat daardie dag in die geskiedenis gebeur het en hoe Die Nasie dit gedek. Kry die Almanak elke dag (of elke week) deur aan te meld by die e-pos nuusbrief.
Richard Kreitner Twitter Richard Kreitner is 'n bydraende skrywer en die skrywer van Break It Up: Session, Division en die geheime geskiedenis van Amerika se onvolmaakte unie. Sy geskrifte is by www.richardkreitner.com.
The Almanac Today in history & mdashand how Die Nasie dit gedek.
Klik hier om 'n regstelling vir ons oorweging in te dien.
Klik hier vir herdrukke en toestemmings.
Om kommentaar te lewer, moet u as 'n betaalde intekenaar aangemeld wees. Klik hier om aan te meld of in te teken.
Die New York Times is gestig as die New-York Daily Times op 18 September 1851. [a] Gestig deur joernalis en politikus Henry Jarvis Raymond en voormalige bankier George Jones, die Tye is aanvanklik gepubliseer deur Raymond, Jones & amp Company.  Vroeë beleggers in die maatskappy was Edwin B. Morgan,  Christopher Morgan,  en Edward B. Wesley.  Verkoop vir 'n sent (gelykstaande aan 31 ¢ vandag) [ wanneer? ], het die eerste uitgawe probeer om verskillende bespiegelinge oor die doel en standpunte wat voorafgegaan het, aan te spreek: 
Ons sal wees Konserwatief, in alle gevalle waar ons konserwatisme noodsaaklik vind vir die openbare belang - en dit sal ons ook wees Radikaal in alles wat vir ons mag lyk as radikale behandeling en radikale hervorming. Ons glo dit nie alles in die samelewing is dit presies reg of verkeerd - wat goed is, wil ons behou en verbeter - wat kwaad is, uitroei of hervorm.
In 1852 begin die koerant 'n westelike afdeling, The Times of California, wat aangekom het elke keer as 'n posboot uit New York in Kalifornië opgedok het. Die poging het egter misluk toe die plaaslike koerante in Kalifornië bekendheid verwerf het. 
Op 14 September 1857 het die koerant sy naam amptelik verkort na Die New York Times. Die koppelteken in die naam van die stad is op 1 Desember 1896 laat vaar.  Op 21 April 1861 het Die New York Times het 'n Sondaguitgawe begin publiseer om daagliks oor die burgeroorlog verslag te doen. Een van die vroegste openbare kontroversies waarmee dit betrokke was, was die Mortara -saak, die onderwerp van twintig hoofartikels in die Tye alleen. 
Die hoofkantoor van Die New York Times is aangeval tydens die onluste in New York. Die onluste, veroorsaak deur die instelling van 'n konsep vir die Unie-leër, het op 13 Julie 1863 begin. Op "Newspaper Row", oorkant die stadsaal, het mede-stigter Henry Raymond die oproeriges gestuit met Gatling-gewere, vroeë masjiengewere, een waarvan hy homself beman het. Die gepeupel het afgewyk en die hoofkwartier van die afskaffingsuitgewer Horace Greeley aangeval New York Tribune totdat hy gedwing is om te vlug deur die Brooklyn City Police, wat die East River oorgesteek het om die owerhede in Manhattan te help. 
In 1869 sterf Henry Raymond, en George Jones neem as uitgewer oor. 
Die invloed van die koerant het gegroei in 1870 en 1871, toe dit 'n reeks uiteensettings gepubliseer het oor William Tweed, leier van die Demokratiese Party van die stad-in die volksmond bekend as 'Tammany Hall' (van sy hoofkwartier in die vroeë 19de eeu)-wat gelei het tot die einde van die Tweed Ring se oorheersing van die stadsaal van New York.  Tweed het aangebied Die New York Times vyf miljoen dollar (gelykstaande aan 108 miljoen dollar in 2020) om die verhaal nie te publiseer nie. 
In die 1880's, Die New York Times het geleidelik oorgegaan van die ondersteuning van kandidate van die Republikeinse Party in sy hoofartikels om meer polities onafhanklik en analities te word.  In 1884 ondersteun die koerant Demokraat Grover Cleveland (voormalige burgemeester van Buffalo en goewerneur van New York) in sy eerste presidensiële veldtog.  Terwyl hierdie skuif kos Die New York Times 'n Gedeelte van sy leserspubliek onder sy meer progressiewe en Republikeinse lesers (inkomste het gedaal van $ 188,000 tot $ 56,000 van 1883 tot 1884), het die koerant uiteindelik binne 'n paar jaar die meeste van sy verlore terrein herwin. 
Nadat George Jones in 1891 gesterf het, het Charles Ransom Miller en ander New York Times redakteurs het $ 1 miljoen (gelykstaande aan $ 29 miljoen in 2020) ingesamel om die Tye, druk dit onder die New York Times Publishing Company.   Die koerant beland egter in 'n finansiële krisis deur die Paniek van 1893,  en teen 1896 het die koerant 'n oplaag van minder as 9 000 gehad en verloor hy $ 1000 per dag. Daardie jaar het Adolph Ochs, die uitgewer van die Chattanooga Times, het 'n beherende belang in die maatskappy gekry vir $ 75,000. 
Kort nadat die beheer oor die koerant oorgeneem is, het Ochs die slagspreuk van die koerant, "Al die nuus wat geskik is om te druk" bedink. Die slagspreuk verskyn sedert September 1896 in die koerant , en is sedert begin 1897 in 'n boks in die linker boonste hoek van die voorblad gedruk.  Pulitzer se New York Wêreld en William Randolph Hearst's New York Journal, wat bekend was vir 'n onstuimige, sensasionele en dikwels onakkurate beriggewing van feite en menings, wat teen die einde van die eeu as 'geel joernalistiek' beskryf is.  Onder leiding van Ochs, bygestaan ​​deur Carr Van Anda, Die New York Times internasionale omvang, oplaag en reputasie behaal Sondagopgawe het van minder as 9 000 in 1896 tot 780 000 in 1934 gegaan.  Van Anda het ook die fotobiblioteek van die koerant geskep, wat nou in die volksmond "die lykshuis" genoem word.  In 1904, tydens die Russies-Japannese Oorlog, Die New York Times, saam met Die tye, ontvang die eerste draadlose telegraaf-oordrag ter plaatse uit 'n seestryd: 'n verslag van die vernietiging van die Russiese vloot se Baltiese Vloot, tydens die Slag van Port Arthur, uit die persboot Haimun.  In 1910 word die eerste luglewering van Die New York Times na Philadelphia begin.  In 1919 het Die New York Times 'Die eerste trans-Atlantiese aflewering na Londen het plaasgevind met 'n ballon wat deur hom gestuur is. In 1920, tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1920, is 'n "04:00 Airplane Edition" per vliegtuig na Chicago gestuur, sodat dit teen die aand in die hande kon wees van afgevaardigdes. 
Ochs sterf in 1935  en word opgevolg as uitgewer deur sy skoonseun, Arthur Hays Sulzberger.  Onder sy leiding, en dié van sy skoonseun (en opvolger),  Orvil Dryfoos,  het die koerant sy breedte en reikwydte uitgebrei, begin in die veertigerjare. Die blokkiesraaisel het in 1942 gereeld verskyn, en die mode -afdeling verskyn die eerste keer in 1946. Die New York Times begin 'n internasionale uitgawe in 1946. (Die internasionale uitgawe het in 1967 gestaak, toe Die New York Times aangesluit by die eienaars van die New York Herald Tribune en Die Washington Post om die Internasionale Herald Tribune in Parys.)
Dryfoos sterf in 1963  en word opgevolg as uitgewer  deur sy swaer, Arthur Ochs "Punch" Sulzberger, wat die leiding van die Tye tot 1992 en het die uitbreiding van die koerant voortgesit. 
New York Times teen Sullivan (1964)
Die betrokkenheid van die koerant in 'n saak van laster in 1964 het gehelp om een ​​van die belangrikste besluite van die Hooggeregshof in die Verenigde State te bring, wat die persvryheid ondersteun, New York Times Co. v. Sullivan. Daarin het die Hooggeregshof van die Verenigde State die standaard van 'werklike kwaadwilligheid' ingestel om persberigte oor openbare amptenare of openbare figure as lasterlik of lasterlik te beskou. Die standaard vir kwaadwilligheid vereis dat die eiser in 'n laster- of laster -saak bewys dat die uitgewer van die verklaring weet dat die verklaring vals was of opgetree het sonder om die waarheid of valsheid daarvan te verontagsaam. Vanweë die hoë bewyslas op die eiser en die moeilikheid om kwaadwillige opset te bewys, slaag sulke gevalle deur openbare persone selde. 
Die Pentagon -vraestelle (1971)
In 1971 het die Pentagon -vraestelle, 'n geheime geskiedenis van die Amerikaanse departement van verdediging oor die politieke en militêre betrokkenheid van die Verenigde State in die Viëtnam -oorlog van 1945 tot 1967, is aan Neil Sheehan ('uitgelek') Die New York Times deur die voormalige amptenaar van die staatsdepartement, Daniel Ellsberg, met sy vriend Anthony Russo wat help om dit te kopieer. Die New York Times het op 13 Junie uittreksels begin publiseer as 'n reeks artikels. Omstredenheid en regsgedinge het gevolg. Die koerante het onder meer onthul dat die regering doelbewus sy rol in die oorlog uitgebrei het deur lugaanvalle oor Laos uit te voer, aanvalle langs die kus van Noord -Viëtnam, en aanstootlike optrede deur die Amerikaanse mariniers geneem is, voordat die publiek vertel is oor die optrede, terwyl president Lyndon B. Johnson belowe het om nie die oorlog uit te brei nie. Die dokument het die geloofwaardigheidsgaping vir die Amerikaanse regering vergroot en die pogings van die Nixon -administrasie om die voortgesette oorlog te beveg, benadeel. 
Wanneer Die New York Times President Nixon begin ontvlam, en sy reeks begin publiseer. Sy woorde aan die nasionale veiligheidsadviseur Henry Kissinger het ingesluit: 'Mense moet vir die soort fakkel aangestel word' en 'Laat ons 'n teef in die tronk sit'.  Nadat ek dit nie kon regkry nie Die New York Times Prokureur -generaal John Mitchell en president Nixon het 'n bevel van die federale hof verkry om op te hou publiseer Die New York Times staak die publikasie van uittreksels. Die koerant het appèl aangeteken en die saak het deur die hof begin werk.
Op 18 Junie 1971 het Die Washington Post het sy eie reeks begin publiseer. Ben Bagdikian, 'n Post redakteur, het gedeeltes van die koerante by Ellsberg gekry. Daardie dag het die Post 'n oproep ontvang van William Rehnquist, 'n assistent van die Amerikaanse prokureur -generaal vir die kantoor van regsadvies, waarin hulle gevra word om op te hou publiseer. Wanneer die Post geweier, het die Amerikaanse departement van justisie 'n ander bevel gevra. Die Amerikaanse distrikshofregter het geweier en die regering het appèl aangeteken.
Op 26 Junie 1971 het die Amerikaanse Hooggeregshof ingestem om beide sake te neem en dit saam te voeg New York Times Co. teen die Verenigde State.  Op 30 Junie 1971 het die Hooggeregshof in 'n beslissing van 6–3 beslis dat die bevele ongrondwetlike voorafbeperkings was en dat die regering nie aan die bewyslas voldoen het nie. Die regters het nege afsonderlike menings geskryf en verskil oor belangrike wesenlike aangeleenthede. Alhoewel dit oor die algemeen beskou is as 'n oorwinning vir diegene wat beweer dat die Eerste Wysiging 'n absolute reg op vrye spraak omskryf, voel baie dit 'n louwarm oorwinning, wat weinig beskerming bied vir toekomstige uitgewers wanneer aansprake op nasionale veiligheid in gedrang is. 
Laat 1970's - 1990's
In die sewentigerjare het die koerant 'n aantal nuwe leefstylafdelings bekendgestel, waaronder Weekend and Home, met die doel om meer adverteerders en lesers te lok. Baie mense het die besluit gekritiseer omdat dit die missie van die koerant verraai het.  Op 7 September 1976 het die koerant oorgegaan van 'n formaat met agt kolomme na 'n formaat van ses kolomme. Die algehele bladsywydte bly dieselfde, met elke kolom wat wyer word.  Op 14 September 1987 het die Tye het die swaarste koerant ooit gedruk, met meer as 5,4 kg en 1,612 bladsye. 
In 1992 tree "Punch" Sulzberger uit as uitgewer, sy seun, Arthur Ochs Sulzberger Jr., volg hom op, eers as uitgewer  en daarna as voorsitter van die direksie in 1997.  Die Tye was een van die laaste koerante wat kleurfotografie aangeneem het, met die eerste kleurfoto op die voorblad wat op 16 Oktober 1997 verskyn het. 
Vroeë digitale inhoud
Die New York Times iewers voor 1980 oorgegaan het na 'n digitale produksieproses, maar slegs daardie jaar begin die behoud van die gevolglike digitale teks.  In 1983 het die Tye het die elektroniese regte op sy artikels aan LexisNexis verkoop. Namate die aanlyn verspreiding van nuus in die negentigerjare toegeneem het, het die Tye besluit om die ooreenkoms nie te hernu nie, en in 1994 het die koerant elektroniese regte op sy artikels teruggekry.  Op 22 Januarie 1996 het NYTimes.com begin publiseer. 
In September 2008, Die New York Times het aangekondig dat dit sekere afdelings met ingang van 6 Oktober 2008 sal kombineer in uitgawes wat in die metropolitaanse gebied in New York gedruk is. Die veranderinge het die Metro -afdeling in die hoof internasionale / nasionale nuusafdeling gevou en sport en besigheid gekombineer (behalwe Saterdag tot Maandag, terwyl Sport steeds as 'n losstaande afdeling gedruk word). Hierdie verandering het ook ingesluit dat die Metro-afdeling New York buite die Tri-State Area genoem word. Die perse wat deur Die New York Times kan toelaat dat vier afdelings gelyktydig gedruk word, aangesien die vraestel op alle dae meer as vier afdelings bevat, behalwe op Saterdag, moes die gedeeltes afsonderlik in 'n vroeë persopdrag gedruk word en saamgevoeg word. Die veranderinge word toegelaat Die New York Times om bo en behalwe Saterdag in vier afdelings af te druk. Die New York Times 'lui die aankondiging dat die aantal nuusblaaie en werknemerstasies onveranderd sal bly, en die koerant sal besparings bespaar deur oortydkoste te verminder. 
In 2009 begin die koerant met die vervaardiging van plaaslike insetsels in streke buite die New York -omgewing. Vanaf 16 Oktober 2009 is 'n insetsel van twee bladsye "Bay Area" bygevoeg op afskrifte van die Noord-Kaliforniese uitgawe op Vrydae en Sondae. Die koerant het begin met die vervaardiging van 'n soortgelyke insetsel op Vrydag en Sondag op die Chicago -uitgawe op 20 November 2009. Die insetsels bestaan ​​uit plaaslike nuus-, beleids-, sport- en kultuurstukke, gewoonlik ondersteun deur plaaslike advertensies.
Na aanleiding van die neigings in die bedryf, het die sirkulasie van die week in 2009 tot minder as een miljoen gedaal. 
In Augustus 2007 het die papier die fisiese grootte van die gedrukte uitgawe verminder en die bladsywydte van 13,5 duim (34 cm) tot 30 cm (12 duim) verminder. Dit het gevolg op soortgelyke bewegings deur 'n lys ander koerante in die vorige tien jaar, insluitend USA Today, Die Wall Street Journal, en Die Washington Post. Die skuif het gelei tot 'n vermindering van 5% in nuusruimte, maar (in 'n era van kwynende verspreiding en beduidende advertensie -inkomsteverliese) het ook ongeveer $ 12 miljoen per jaar bespaar.    
Vanweë die dalende verkope wat grootliks toegeskryf word aan die toename in nuusbronne aanlyn, veral deur jonger lesers gebruik, en die afname in advertensie -inkomste, ondergaan die koerant al etlike jare 'n afname, bied uitkoop aan werkers en bespaar uitgawes [68 ] gemeen met 'n algemene neiging onder gedrukte nuusmedia. 
In Desember 2012 het die Tye "Snow Fall" gepubliseer, 'n artikel in ses dele oor die Tunnel Creek-lawine van 2012 wat video's, foto's en interaktiewe grafika geïntegreer het en as 'n waterskeidingspunt vir aanlynjoernalistiek beskou is.  
In 2016 was beriggewers van die koerant die doelwit van kuberveiligheidsoortredings. Die Federale Buro vir Ondersoek ondersoek die aanvalle. Die kuberveiligheidsoortredings word beskryf as moontlik verband hou met kuberaanvalle wat ander instellings, soos die Demokratiese Nasionale Komitee, geteiken het. 
Tydens die presidentsverkiesing van 2016 het die Tye het 'n belangrike rol gespeel in die opheffing van die Hillary Clinton -e -pos -kontroversie tot die belangrikste onderwerp van mediadekking tydens die verkiesing, wat Clinton nouliks aan Donald Trump sou verloor. Die polemiek het meer mediadekking gekry as enige ander onderwerp tydens die presidensiële veldtog.    Clinton en ander waarnemers voer aan dat die dekking van die e -pos -kontroversie bygedra het tot haar verlies in die verkiesing.  Volgens 'n ontleding van die Columbia Journalism Review, "binne net ses dae, Die New York Times het soveel voorbladverhale oor Hillary Clinton se e -posse gelewer as oor alle beleidskwessies wat saamgevoeg is in die 69 dae voor die verkiesing (en dit sluit nie die drie bykomende artikels op 18 Oktober en 6 en 7 November, of die twee artikels oor die e -posse van John Podesta in nie). "
In Oktober 2018 het die Tye het 'n ondersoek van 14 218 woorde na Donald Trump se "selfgemaakte" fortuin en belastingontduiking gepubliseer, 'n projek van 18 maande wat gebaseer is op die ondersoek van 100,000 bladsye dokumente. Die uitgebreide artikel verskyn as 'n funksie van agt bladsye in die gedrukte uitgawe en is ook aangepas in 'n verkorte lys van 2500 woorde met die belangrikste take.  Na die mid-week-voorbladverhaal het die Tye het die stuk ook weer gepubliseer as 'n 12-bladsy 'spesiale verslag'-afdeling in die Sondagkoerant.  Tydens die lang ondersoek het Showtime -kameras die Tye 'het drie ondersoekende verslaggewers vir 'n halfuur se dokumentêr gebel Die familieonderneming: Trump en belasting, wat die volgende Sondag uitgesaai is.    Die verslag het 'n Pulitzer -prys vir verduidelikende verslagdoening gewen. 
In Mei 2019, Die New York Times het aangekondig dat hy 'n televisie -nuusprogram sal aanbied wat gebaseer is op nuus van sy individuele verslaggewers regoor die wêreld en dat dit op FX en Hulu sal verskyn. 
Gebou van die hoofkwartier
Die eerste gebou van die koerant was in Nassaustraat 113 in New York. In 1854 verhuis dit na Nassaustraat 138, en in 1858 na Park Row 41, wat dit die eerste koerant in New York maak wat in 'n gebou geleë is wat spesifiek vir die gebruik daarvan gebou is. 
Die koerant het sy hoofkwartier verhuis na die Times Tower, geleë in 1475 op 1475 Broadway,  in 'n gebied wat toe Longacre Square genoem is, wat later ter ere van die koerant na Times Square hernoem is.  Die top van die gebou - nou bekend as One Times Square - is die plek van die Oujaars -tradisie om 'n verligte bal te laat sak, wat deur die koerant begin is.  Die gebou is ook bekend vir sy elektroniese nuuskaartjie - in die volksmond bekend as "The Zipper" - waar opskrifte aan die buitekant van die gebou kruip.  Dit word steeds gebruik, maar word sedert 1995 deur Dow Jones & amp Company bedryf.  Na nege jaar in sy Times Square -toring het die koerant 'n bylae in West 43rd Street 229 laat bou.  Na verskeie uitbreidings het die 43ste Straatgebou in 1960 die hoofkwartier van die koerant geword en die Times Tower op Broadway is die volgende jaar verkoop.  Dit het gedien as die belangrikste drukkery van die koerant tot in 1997, toe die koerant 'n nuutste drukkery in die College Point-gedeelte van die stad Queens geopen het. 
'N Dekade later, Die New York Times het die hoofkantoor van sy nuuskantoor en besighede van West 43rd Street na 'n nuwe toring in 620 Agtste Laan tussen West 40ste en 41ste Straat in Manhattan verskuif - direk oorkant Agtste Laan vanaf die Port Authority Bus Terminal. Die nuwe hoofkwartier vir die koerant, amptelik bekend as The New York Times Building, maar nie -amptelik deur baie New Yorkers die nuwe "Times Tower" genoem, is 'n wolkekrabber wat ontwerp is deur Renzo Piano.  
Geslagsdiskriminasie in diens
Diskriminerende praktyke wat deur die koerant gebruik word, het vroue lank beperk in afsprake in redaksionele posisies. Die eerste algemene vroulike verslaggewer van die koerant was Jane Grant, wat haar ervaring daarna beskryf het: "In die begin is daar van my aangekla dat ek nie die feit onthul het dat 'n vrou aangestel is nie". Ander verslaggewers het haar Fluff die bynaam gegee en sy was onderhewig aan 'n beduidende onstuimigheid. Vanweë haar geslag was enige bevordering buite die kwessie, volgens die destydse besturende redakteur. Sy het vyftien jaar lank in die personeel gebly, onderbreek deur die Eerste Wêreldoorlog 
In 1935 skryf Anne McCormick aan Arthur Hays Sulzberger: "Ek hoop dat u nie sal verwag dat ek sal terugkeer na 'vrouens-oogpunt'-dinge nie."  Later het sy 'n onderhoud met groot politieke leiers gevoer en dit lyk asof sy makliker toegang gehad het as haar kollegas. Selfs getuies van haar optrede kon nie verduidelik hoe sy die onderhoude gekry het nie.  Clifton Daniel het gesê: "[Na die Tweede Wêreldoorlog]] Ek is seker dat Adenauer haar gebel het en haar vir middagete genooi het. Sy hoef nooit 'n afspraak te maak nie." 
Die toesprake van wêreldleiers na die Tweede Wêreldoorlog by die National Press Club was beperk tot mans deur 'n klubreël. Toe vroue uiteindelik die toesprake direk kon hoor, kon hulle steeds nie vrae aan die sprekers stel nie. Mans is egter toegelaat en het dit wel gevra, alhoewel sommige van die vroue Pulitzer -pryse vir vorige werk gewen het.  Tye verslaggewer Maggie Hunter het geweier om na die klub terug te keer nadat sy een toespraak oor die opdrag behandel het.  Nan Robertson se artikel oor die Union Stock Yards, Chicago, is hardop as anoniem gelees deur 'n professor, wat dan gesê het: '' Dit sal u miskien 'n verrassing wees dat die verslaggewer 'n meisie, ' hy het begin. [G] asps verbasing in die geledere. 'Sy het al haar sintuie gebruik, nie net haar oë nie, om die reuk en gevoel van die veewerk oor te dra. Sy het 'n moeilike vak gekies, 'n aanstootlike onderwerp. Haar beeldspraak was sterk genoeg om jou in opstand te bring. '" Die New York Times gehuur Kathleen McLaughlin na tien jaar by die Chicago Tribune, waar "[s] hy 'n reeks oor diensmeisies gedoen het, self uitgegaan het om aansoek te doen vir huishoudelike werk." 
Die New York Times het 'n slagspreuk gehad. Sedert 1896 is die slagspreuk van die koerant 'Al die nuus wat geskik is om te druk'. In 1896 het Adolph Ochs 'n kompetisie gehou om 'n vervangende slagspreuk te vind, met 'n prys van $ 100 vir die beste een. Hoewel hy later aangekondig het dat die oorspronklike nie verander sal word nie, sal die prys steeds toegeken word. Inskrywings sluit in "Nuus, nie naar nie" "In een woord: voldoende" "nuus sonder geraas" "Out Heralds Die Herald, Lig in Die wereld, en Blus Die Son"" The Public Press is a Public Trust "en die wenner van die kompetisie," Al die nuus van die wêreld, maar nie 'n skool vir skandale nie. "    Op 10 Mei 1960 het Wright Patman het die FTC gevra om te ondersoek of Die New York Times s'n slagspreuk was misleidende of vals advertensies. Binne 10 dae het die FTC geantwoord dat dit nie die geval was nie. 
In 1996 is daar weer 'n kompetisie gehou om 'n nuwe slagspreuk te vind, hierdie keer vir NYTimes.com. Meer as 8 000 inskrywings is ingedien. Weereens, "Al die nuus wat geskik is om te druk", was die beste. 
Benewens die hoofkwartier in New York, het die koerant ook redaksies in Londen en Hong Kong.   Die nuuskamer van Parys, wat die hoofkwartier van die koerant se internasionale uitgawe was, is in 2016 gesluit, hoewel die stad die tuiste van 'n nuusburo en 'n reklamekantoor bly.   Die koerant het ook 'n redigerings- en draaddienssentrum in Gainesville, Florida. 
Vanaf 2013 [opdatering] het die koerant ses nuusburo's in die New York -streek, 14 elders in die Verenigde State en 24 in ander lande. 
In 2009 het Russ Stanton, redakteur van die Los Angeles Times, 'n mededinger, verklaar dat die nuuskamer van Die New York Times was twee keer die grootte van die Los Angeles Times, wat destyds 'n nuuskamer van 600 gehad het. 
Om hul verslagdoening te vergemaklik en om 'n andersins lang proses om baie dokumente te hersien tydens die voorbereiding vir publikasie te bespoedig, het hul interaktiewe nuusspan die optiese karakterherkenningstegnologie aangepas in 'n eie instrument wat bekend staan ​​as Dokument Helper.  Dit stel die span in staat om die verwerking van dokumente wat hersien moet word, te versnel. Gedurende Maart 2019 het hulle gedokumenteer dat hierdie instrument hulle in staat gestel het om 900 dokumente in minder as tien minute te verwerk ter voorbereiding vir verslaggewers om die inhoud te hersien. 
Die koerant se redaksie, insluitend meer as 3 000 verslaggewers en mediapersoneel, is verenig met NewsGuild. In 2021 het die Tye Die personeel van digitale tegnologie het 'n vakbond met NewsGuild gestig,  wat die onderneming nie vrywillig wou erken nie. 
In 1896 koop Adolph Ochs Die New York Times, 'n geldverlieskoerant, en stig die New York Times Company. Die familie Ochs-Sulzberger, een van die Verenigde State se koerantdinastieë, besit Die New York Times sedertdien.  Die uitgewer het op 14 Januarie 1969 bekend geword en verhandel teen $ 42 per aandeel op die Amerikaanse aandelebeurs.  Hierna het die gesin steeds beheer uitgeoefen deur die eienaarskap van die oorgrote meerderheid van stemgeregtigde aandele. Klas A -aandeelhouers word beperkende stemreg toegelaat, terwyl aandeelhouers van Klas B oop stemreg het.
Die Ochs-Sulzberger-familietrust het ongeveer 88 persent van die maatskappy se B-aandele. Enige verandering aan die tweeklasstruktuur moet bekragtig word deur ses van agt direkteure wat in die bestuur van die Ochs-Sulzberger-familietrust sit. Die trustraadslede is Daniel H. Cohen, James M. Cohen, Lynn G. Dolnick, Susan W. Dryfoos, Michael Golden, Eric M. A. Lax, Arthur O. Sulzberger Jr., en Cathy J. Sulzberger. 
Turner Catledge, die hoofredakteur by Die New York Times van 1952 tot 1968, wou die invloed van eienaarskap wegsteek. Arthur Sulzberger skryf gereeld memo's aan sy redakteur, wat elkeen voorstelle, instruksies, klagtes en bevele bevat. As Catledge hierdie memorandums sou ontvang, sou hy die uitgewer se identiteit uitvee voordat hy dit aan sy ondergeskiktes oorgedra het. Catledge het gedink dat as hy die naam van die uitgewer uit die memo's verwyder, dit verslaggewers sou beskerm om nie onder druk van die eienaar te voel nie. 
Die pos van openbare redakteur is in 2003 ingestel om 'kwessies van joernalistieke integriteit' te ondersoek, wat elke openbare redakteur 'n termyn van twee jaar sou dien.  Die pos "is gestig om lesers se klagtes en vrae te ontvang Tye joernaliste oor hoe hulle besluite neem. " Die stukrag vir die skepping van die openbare redakteurspos was die Jayson Blair -aangeleentheid. Openbare redakteurs was: Daniel Okrent (2003–2005), Byron Calame (2005–2007), Clark Hoyt ( 2007–2010) (dien 'n ekstra jaar), Arthur S. Brisbane (2010–2012), Margaret Sullivan (2012–2016) (dien 'n termyn van vier jaar) en Elizabeth Spayd (2016–2017) .In 2017 het die Tye die pos van openbare redakteur uitgeskakel.   Meredith Kopit Levien is sedert September 2020 president en uitvoerende hoof.
Die New York Times redaksionele bladsy word dikwels as liberaal beskou.     In die middel van 2004 het die destydse openbare redakteur (ombudsman) van die koerant, Daniel Okrent, geskryf dat "die redakteurs van die Op-Ed 'n eiesoortige taak verrig om 'n verskeidenheid sienings in die opstelle van buitestaanders wat hulle publiseer - maar u het 'n ontsaglike swaar teengewig nodig om 'n bladsy te balanseer wat ook die werk van sewe meningsverstreke rubriekskrywers bevat, waarvan slegs twee as konserwatief geklassifiseer kan word (en selfs dan van die konserwatiewe subspesies wat wettiging van gay vakbonde en, in die geval van William Safire, is hy gekant teen 'n paar sentrale bepalings van die Patriot Act). " 
Die New York Times sedert Dwight D. Eisenhower in 1956 sedert 1960 geen lid van die Republikeinse Party as president onderskryf het nie, het hy die genomineerde van die Demokratiese Party in elke presidentsverkiesing onderskryf (sien presidensiële goedkeuring van die New York Times).  Maar Die New York Times het die huidige gematigde Republikeinse burgemeesters van die stad New York, Rudy Giuliani, in 1997,  en Michael Bloomberg in 2005  en 2009. (134) Tye het ook die Republikeinse goewerneur van die staat New York, George Pataki, vir herverkiesing in 2002 onderskryf. 
Anders as die meeste Amerikaanse dagblaaie, het die Tye maak staat op sy eie interne stylboek eerder as die Associated Press Stylebook. As daar na mense verwys word, Die New York Times gebruik oor die algemeen eerbewyse eerder as onopgesmukte vanne (behalwe op die sportbladsye, popkultuurdekking,  Book Review en Magazine). 
Die New York Times het 'n vertoningsadvertensie op sy eerste bladsy op 6 Januarie 2009 gedruk en die tradisie verbreek.  Die advertensie, vir CBS, was in kleur en strek oor die hele breedte van die bladsy.  Die koerant belowe dat dit slegs advertensies op die eerste bladsy op die onderste helfte van die bladsy sal plaas. 
In Augustus 2014 het die Tye het besluit om die woord 'marteling' te gebruik om voorvalle te beskryf waarin ondervraers ''n gevangene pyn toegedien het in 'n poging om inligting te bekom.' Dit was 'n verskuiwing van die vorige praktyk van die koerant om sulke praktyke as 'harde' of 'brutale' ondervragings te beskryf. 
Die koerant handhaaf 'n streng vloekbeleid. 'N Resensie uit 2007 van 'n konsert deur die punkgroep Fucked Up het byvoorbeeld die naam van die groep heeltemal vermy.  Die Tye het soms ongefiltreerde video -inhoud gepubliseer wat vloekery en beledigings insluit, waar vasgestel is dat sodanige video nuuswaarde het.  Tydens die Amerikaanse presidentsverkiesingsveldtog in 2016 het die Tye het onder andere die woorde "fok" en "poes" gedruk toe hulle berig het oor die vulgêre stellings wat Donald Trump in 'n opname van 2005 gemaak het. Dan-Tye politiekredakteur Carolyn Ryan het gesê: "Dit is selde dat ons hierdie taal in ons verhale gebruik, selfs in aanhalings, en ons het dit breedvoerig bespreek." Ryan het gesê dat die koerant uiteindelik besluit het om dit te publiseer vanweë die nuuswaarde daarvan en omdat "dit nie weggelaat of bloot kan beskryf nie, dit vir ons ongemaklik en minder reguit lyk, veral omdat ons 'n video sal laat sien wat ons lesers wys presies wat gesê is. " 
By gebrek aan 'n hoofopskrif, verskyn die belangrikste verhaal van die dag in die regterkantste kolom op die hoofblad. Die lettertipes wat vir die opskrifte gebruik word, is persoonlike variasies van Cheltenham. Die lopende teks is ingestel op 8.7 punt Imperial.  
Die koerant is in drie afdelings georganiseer, insluitend die tydskrif:
Nuus: Bevat Internasionaal, Nasionaal, Washington, Besigheid, Tegnologie, Wetenskap, Gesondheid, Sport, Die Metro -afdeling, Onderwys, Weer en Doodsberigte.
Advies: Bevat hoofartikels, opskrifte en briewe aan die redakteur.
Kenmerke: Bevat kuns, films, teater, reis, NYC -gids, kos, huis en tuin, mode en styl, blokkiesraaisel, Die New York Times Book Review, T: The New York Times Style Magazine, Die New York Times Magazine, en Sunday Review.
Sommige afdelings, soos Metro, word slegs gevind in die uitgawes van die koerant wat versprei is in die New York-New Jersey-Connecticut Tri-state gebied en nie in die nasionale of Washington, DC uitgawes nie.  Afgesien van 'n weeklikse opsomming van heruitgawes van redaksionele tekenprente uit ander koerante, Die New York Times het nie 'n eie redaksionele spotprenttekenaar nie, en bevat ook nie 'n strokiesprentbladsy of 'n afdeling vir strokiesprente op Sondae nie. 
Van 1851 tot 2017, Die New York Times het ongeveer 60 000 drukuitgawes gepubliseer wat ongeveer 3,5 miljoen bladsye en 15 miljoen artikels bevat. 
Soos die meeste ander Amerikaanse koerante  Die New York Times het 'n afname in sirkulasie beleef. Die gedrukte oplaag van die weekdag het met 50 persent gedaal tot 540 000 eksemplare van 2005 tot 2017. 
Die New York Times International Edition is 'n gedrukte weergawe van die koerant wat aangepas is vir lesers buite die Verenigde State. Voorheen 'n gesamentlike onderneming met Die Washington Post genoem Die International Herald Tribune, Die New York Times het in 2002 die eienaarskap van die koerant geneem en dit geleidelik nader geïntegreer in sy binnelandse bedrywighede.
Die New York Times het op 22 Januarie 1996 daagliks begin publiseer op die World Wide Web, "wat lesers regoor die wêreld onmiddellike toegang tot die meeste van die koerant se inhoud bied."  Die webwerf het in Maart 2005 555 miljoen bladsye gekyk.  Die domein nytimes.com volgens 'n studie van Compete.com jaarliks ​​teen 2008 minstens 146 miljoen besoekers jaarliks ​​gelok het. [ aanhaling nodig ] In Maart 2009, Die New York Times webwerf is 59ste op die aantal unieke besoekers, met meer as 20 miljoen unieke besoekers, wat dit die mees besoekte koerantwebwerf maak met meer as twee keer die aantal unieke besoekers as die volgende gewildste webwerf. 
Vanaf Mei 2009 [update] het nytimes.com 22 van die 50 gewildste koerantblogs geproduseer. 
Sedert Augustus 2020 het die onderneming 6,5 miljoen betaalde intekenare gehad, waarvan 5,7 miljoen op die digitale inhoud ingeteken was. In die tydperk April - Junie 2020 het dit 669,000 nuwe digitale intekenare bygevoeg. 
Die voedselafdeling word op die internet aangevul deur eiendomme vir huiskokke en vir eet buite die huis. Die New York Times Kook (kook.nytimes.com ook beskikbaar via die iOS -app) bied vanaf November 2016 [opdatering],  toegang tot meer as 17 000 resepte op lêer en die beskikbaarheid van stoorresepte vanaf ander webwerwe. Met die soektog na restaurante in die koerant (nytimes.com/reviews/dining) kan aanlynlesers na restaurante in die NYC -gebied soek volgens kombuis, buurt, prys en beoordelaarsgradering. Die New York Times het ook verskeie kookboeke gepubliseer, insluitend The Essential New York Times Cookbook: Classic Recipes for a New Century, laat 2010 gepubliseer.
In September 2005 het die koerant besluit om 'n intekening-gebaseerde diens vir daaglikse rubrieke te begin in 'n program wat bekend staan ​​as TimesSelect, wat baie voorheen gratis kolomme bevat het. Totdat dit twee jaar later gestaak is, TimesSelect $ 7,95 per maand of $ 49,95 per jaar kos,  alhoewel dit gratis was vir intekenare in afdrukke en universiteitstudente en fakulteite.   Om hierdie aanklag te vermy, het bloggers gereeld TimesSelect -materiaal geplaas,  en ten minste een webwerf het een keer skakels van herdruk materiaal saamgestel. 
Op 17 September 2007 het Die New York Times het aangekondig dat hy sal stop met die heffing vir toegang tot dele van sy webwerf, effektief om middernag die volgende dag, wat 'n groeiende siening in die bedryf weerspieël dat inskrywingsgeld nie die potensiële advertensie -inkomste uit groter verkeer op 'n gratis webwerf kan weeg nie. 
Tye rubriekskrywers, waaronder Nicholas Kristof en Thomas Friedman, gekritiseer het TimesSelect,  met Friedman wat so ver gaan as om te sê: "Ek haat dit. Dit maak my baie seer omdat dit my van baie, baie mense afgesny het, veral omdat ek baie mense in die buiteland lees, soos in Indië . Ek voel heeltemal afgesny van my gehoor. " 
Paywall en digitale intekeninge
Benewens die feit dat die hele webwerf vir alle lesers oopgemaak word, Die New York Times nuusargiewe van 1987 tot hede is gratis beskikbaar, sowel as die van 1851 tot 1922, wat in die publieke domein is.   Toegang tot die Premium blokkiesraaisels afdeling vereis steeds huisaflewering of 'n intekening van $ 6,95 per maand of $ 39,95 per jaar.
Afnemende inkomste uit gedrukte advertensies en vooruitskattings van voortgesette afname het daartoe gelei dat 'n "gemeterde betaalmuur" in 2011 ingestel is, wat as beskeie sukses beskou word nadat dit vanaf Maart 2012 'n paar honderdduisend intekeninge en ongeveer $ 100 miljoen se inkomste verdien het [update].   Soos in Maart 2011 aangekondig, sal die betaalmuur gereeld lesers hef vir toegang tot die aanlyninhoud daarvan.  Lesers het maandeliks gratis toegang tot 20 artikels. (Alhoewel die aantal artikels met gratis toegang vanaf April 2012 gehalveer is tot slegs tien artikels per maand.) Elke leser wat meer toegang wil verkry, moet betaal vir 'n digitale intekening. Hierdie plan bied gratis toegang vir af en toe lesers, maar verdien inkomste uit 'swaar' lesers. Digitale intekeningtariewe vir vier weke wissel van $ 15 tot $ 35, afhangende van die pakket wat gekies word, met periodieke nuwe intekenaarpromosies wat vier weke digitale toegang tot 99 ¢ bied. Intekenaars van die koerant se drukuitgawe kry volledige toegang sonder enige ekstra fooi. Sommige inhoud, soos die voorblad en afdelingsfronte, het gratis gebly, sowel as die Top Nuus -bladsy op mobiele programme. 
In Januarie 2013, Die New York Times 'Openbare redakteur Margaret M. Sullivan het aangekondig dat die koerant vir die eerste keer in baie dekades meer inkomste uit inskrywings oplewer as deur advertensies.  In Desember 2017 is die aantal gratis artikels per maand van tien na vyf verminder, as die eerste verandering in die gemeten betaalmuur sedert 2012.  'n Bestuurder van The New York Times Company verklaar dat die besluit gemotiveer is deur 'n all-time high 'in die vraag na joernalistiek. 
Die koerant se webwerf is op 29 Augustus 2013 gekap deur die Syrian Electronic Army, 'n inbraakgroep wat die regering van die Siriese president Bashar al-Assad ondersteun. Die SEA het daarin geslaag om die domeinnaamregistrateur van die koerant, Melbourne IT, deur te dring en DNS -rekords daarvoor te verander Die New York Timesen sommige van sy webwerwe ure buite werking gestel het. 
Vanaf Desember 2017 [update], Die New York Times het altesaam 3,5 miljoen betaalde intekeninge in beide gedrukte en digitale weergawes, en meer as 130 miljoen maandelikse lesers, meer as dubbel sy gehoor twee jaar tevore. 
In Februarie 2018 het The New York Times Company 'n groter inkomste uit die enigste digitale inskrywings gerapporteer, wat 157,000 nuwe intekenare bygevoeg het tot 'n totaal van 2,6 miljoen net-digitale intekenare. Digitale advertensies het ook gedurende hierdie tydperk gegroei. Terselfdertyd het advertensies vir die gedrukte weergawe van die tydskrif gedaal.  
In 2008, Die New York Times is beskikbaar gestel as 'n app vir die iPhone en iPod Touch , sowel as om 'n iPad -program in 2010 te publiseer.   Die app het gebruikers in staat gestel om artikels op hul mobiele toestel af te laai, sodat hulle die koerant kon lees selfs wanneer hulle kon nie 'n sein ontvang nie.  Vanaf Oktober 2010 [update], Die New York Times Die iPad-app word deur advertensies gesteun en gratis beskikbaar sonder 'n betaalde intekening, maar word in 2011 in 'n intekeninggebaseerde model vertaal. 
In 2010, Die New York Times redakteurs werk saam met studente en fakulteite van die New York University se Studio 20 Journalism Masters -program om 'The Local East Village', 'n hiperlokale blog, van stapel te stuur en te vervaardig om nuus te bied 'deur, vir en oor die inwoners van die East Village'.  Dieselfde jaar het reCAPTCHA gehelp om ou uitgawes van die digitalisering van Die New York Times. 
In 2010 het die koerant ook 'n app vir Android -slimfone bekendgestel, gevolg deur 'n app vir Windows -telefone. 
Boonop is die Tye was die eerste koerant wat 'n videospel aangebied het as deel van die redaksionele inhoud daarvan, Food Import Folly deur Persuasive Games. 
Die Times Reader
Die Times Reader is 'n digitale weergawe van Die New York Times, geskep deur 'n samewerking tussen die koerant en Microsoft. Times Reader volg die beginsels van gedrukte joernalistiek en pas dit toe op die tegniek van aanlyn verslagdoening, met behulp van 'n reeks tegnologieë wat ontwikkel is deur Microsoft en hul Windows Presentation Foundation -span. Dit is in April 2006 in Seattle aangekondig deur Arthur Ochs Sulzberger Jr., Bill Gates en Tom Bodkin. 
In 2009 het die Times Reader 2.0 is herskryf in Adobe AIR.  In Desember 2013 het die koerant aangekondig dat die Times Reader Die app word vanaf 6 Januarie 2014 gestaak, en lesers van die app word versoek om eerder slegs die intekening te gebruik Vandag se koerant app. 
Die New York Times begin met die vervaardiging van podcasts in 2006. Onder die vroeë podcasts was Binne The Times en Binne The New York Times Book Review. Verskeie van die Tye'podcasts is in 2012 gekanselleer.  
Die Tye het in 2016 teruggekeer na die bekendstelling van nuwe podcasts, insluitend Moderne liefde met WBUR.  Op 30 Januarie 2017 het Die New York Times het 'n nuuspodcast bekendgestel, Die Daily.   In Oktober 2018 debuteer NYT Die Argument met meningsrubriekskrywers Ross Douthat, Michelle Goldberg en David Leonhardt. Dit is 'n weeklikse bespreking oor 'n enkele kwessie wat uit die linkerkant, middel en regs van die politieke spektrum verduidelik word. 
Die New York Times en Español (Spaanse taal)
Tussen Februarie 2016 en September 2019, Die New York Times 'n losstaande Spaanse taaluitgawe bekendgestel, Die New York Times en Español. Die Spaanse taalweergawe bevat 'n groter dekking van nuus en gebeure in Latyns-Amerika en Spanje. Die uitbreiding na die Spaanse taalinhoud het die koerant in staat gestel om sy gehoor uit te brei na die Spaanse sprekende wêreld en sy inkomste te verhoog. Die Spaanse taalweergawe is beskou as 'n manier om mee te ding met die gevestigde El País-koerant van Spanje, wat die "wêreldwye koerant in Spaans" noem.  Die Spaanse weergawe het 'n span joernaliste in Mexico -stad, sowel as korrespondente in Venezuela, Brasilië, Argentinië, Miami en Madrid, Spanje.   Dit is in September 2019 gestaak, met die gebrek aan finansiële sukses as rede. 
In Junie 2012, Die New York Times stel sy eerste amptelike vreemde taalvariant bekend, cn.nytimes.com, 'n nuusblad in Chinees wat vertoon kan word in beide tradisionele en vereenvoudigde Chinese karakters. Die projek is gelei deur Craig S. Smith aan die sakekant en Philip P. Pan aan die redaksionele kant,  met inhoud wat deur personeel in Shanghai, Beijing en Hong Kong geskep is, hoewel die bediener buite China geplaas is om vermy sensuurkwessies. 
Die aanvanklike sukses van die webwerf is in Oktober daardie jaar onderbreek na die publikasie van 'n ondersoekende artikel [b] deur David Barboza oor die finansies van die Chinese premier, Wen Jiabao se familie.  Ter weerwraak van die artikel het die Chinese regering toegang tot albei geblokkeer nytimes.com en cn.com binne die Volksrepubliek China (PRC).
Ondanks die inmenging van die Chinese regering, het die Chinese taalbedrywighede steeds ontwikkel en 'n tweede webwerf bygevoeg, cn.nytstyle.com, iOS- en Android -programme en nuusbriewe, wat almal binne die PRC toeganklik is. Die bedrywighede in China lewer ook drie gedrukte publikasies in Chinees. Verkeer na cn.nytimes.comhet intussen toegeneem as gevolg van die wydverspreide gebruik van VPN -tegnologie in die PRC en 'n groeiende Chinese gehoor buite die vasteland van China.  Die New York Times artikels is ook beskikbaar vir gebruikers in China via die gebruik van spieëlwebwerwe, programme, binnelandse koerante en sosiale media.   Die Chinese platforms verteenwoordig nou een van Die New York Times 'top vyf digitale markte wêreldwyd. Die hoofredakteur van die Chinese platforms is Ching-Ching Ni. 
In Maart 2013, Die New York Times en die National Film Board of Canada het 'n vennootskap met die titel aangekondig 'N Kort geskiedenis van die hoogtepunt, wat vier kort dokumentêre programme vir die internet sal skep oor die lewe in hoë geboue as deel van die NFB's Hoë styging projek, met behulp van beelde uit die koerant se foto-argiewe vir die eerste drie films, en beelde wat deur die gebruiker ingedien is vir die finale film.  Die derde projek in die Kort geskiedenis van die Highrise reeks het 'n Peabody -toekenning in 2013 gewen. 
The TimesMachine is 'n webgebaseerde argief van geskandeerde kwessies van Die New York Times van 1851 tot 2002. 
Anders as Die New York Times aanlyn argief, bied die TimesMachine geskandeerde beelde van die werklike koerant aan.  Alle nie-reklame-inhoud kan per verhaal op 'n aparte PDF-vertoonbladsy vertoon word en gestoor word vir toekomstige verwysing.  Die argief is beskikbaar vir Die New York Times intekenare, aflewering by die huis en/of digitaal. 
As gevolg van vakansiedae is geen uitgawes gedruk op 23 November 1851 2 Januarie 1852 4 Julie 1852 2 Januarie 1853 en 1 Januarie 1854 
As gevolg van stakings, is die gereelde uitgawe van Die New York Times is nie gedurende die volgende tydperke gedruk nie: 
19 September 1923 tot 26 September 1923. 'n Ongemagtigde plaaslike vakbondstaking verhinder die publikasie van verskeie New York -koerante, onder andere Die New York Times. Gedurende hierdie tydperk is 'The Combined New York Morning Newspapers' gepubliseer met 'n opsomming van die nuus. 
12 Desember 1962 tot 31 Maart 1963. Slegs 'n westelike uitgawe is gedruk vanweë die koerantstaking in New York 1962–63. 
17 September 1965 tot 10 Oktober 1965. 'n Internasionale uitgawe is gedruk en 'n naweekuitgawe het die Saterdag- en Sondagkoerante vervang.
10 Augustus 1978 tot 5 November 1978. 'n Multi-vakbondstaking het die drie groot koerante in New York gesluit. Geen uitgawes van Die New York Times gedruk is.  Twee maande na die staking, 'n parodie van Die New York Times gebel Nie die New York Times nie is versprei in die stad, met bydraers soos Carl Bernstein, Christopher Cerf, Tony Hendra en George Plimpton.  
Versuim om hongersnood in die Oekraïne aan te meld
Die New York Times is gekritiseer vir die werk van verslaggewer Walter Duranty, wat van 1922 tot 1936 as sy hoof van Moskou gedien het. gekritiseer vir sy ontkenning van wydverspreide hongersnood, veral die Oekraïense hongersnood in die dertigerjare.   
In 2003, nadat die Pulitzer -raad met 'n hernieude ondersoek begin het, het die Tye Mark von Hagen, professor in Russiese geskiedenis aan die Columbia -universiteit, aangestel om Duranty se werk te hersien. Von Hagen het bevind dat Duranty se verslae ongebalanseerd en onkrities was, en dat dit te dikwels stem gegee het aan die stalinistiese propaganda. In kommentaar aan die pers het hy gesê: "Ter wille van die eer van The New York Times, moet hulle die prys wegneem." 
Op 14 November 2001, in Die New York Times '150-jarige bestaan ​​uitgawe, in 'n artikel getiteld' Turning Away From the Holocaust ', skryf die voormalige uitvoerende redakteur Max Frankel:
En dan was daar mislukking: niks groter as die verbysterende, vlekende mislukking van Die New York Times om Hitler se metodiese uitwissing van die Jode van Europa uit te beeld as 'n afgryse bo alle ander gruwels in die Tweede Wêreldoorlog - 'n Nazi -oorlog in die oorlog wat uitroep om verligting. 
Volgens Frankel het harde regters van Die New York Times "het die skuld vir 'self-haat Jode' en 'anti-Sioniste' onder die eienaars en personeel van die koerant." Frankel het op hierdie kritiek gereageer deur die brose gevoelens van die Joodse eienaars van Die New York Times:
Dan ook papiere wat deur Joodse gesinne besit word, soos Die tye, was duidelik bang om 'n samelewing te hê wat nog steeds wyd antisemities was oor hul passievolle opposisie teen Hitler as 'n bloot parochiale oorsaak. Selfs sommige vooraanstaande Joodse groepe het hul beroepe om redding ingedagte gehou, sodat hulle nie daarvan beskuldig word dat hulle oorlogstydse energie wou aflei nie. By Die tye, die onwilligheid om die sistematiese slagting van Jode uit te lig, is ook ongetwyfeld beïnvloed deur die standpunte van die uitgewer, Arthur Hays Sulzberger. Hy het sterk en in die openbaar geglo dat Judaïsme 'n godsdiens is, nie 'n ras of nasionaliteit nie - dat Jode slegs apart moet wees in die manier waarop hulle aanbid. Hy het gedink dat hulle geen eie staat of politieke en sosiale instellings nodig het nie. Hy het baie moeite gedoen om dit te vermy Die tye gebrandmerk a Joodse koerant. Hy was mal oor ander publikasies omdat hy die Joodsheid van mense in die nuus beklemtoon. 
In dieselfde artikel haal Frankel aan Laurel Leff, medeprofessor in joernalistiek aan die Noordoos -Universiteit, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat die koerant die Nazi -Duitsland se doelwit van Jode as volksmoord verminder het. Haar boek uit 2005 Begrawe deur die Times dokumenteer die koerant se neiging voor, tydens en na die Tweede Wêreldoorlog om die nuusberigte oor die voortdurende vervolging en uitroeiing van Jode diep in sy daaglikse uitgawes te plaas, terwyl dit in hierdie verhale die spesiale impak van die Nazi's se misdade op veral Jode verduister. Leff skryf hierdie gebrek deels toe aan die komplekse persoonlike en politieke opvattings van die Joodse uitgewer van die koerant, Arthur Hays Sulzberger, oor Joodsheid, antisemitisme en sionisme. 
Jerold Auerbach, 'n Guggenheim -genoot en Fulbright -dosent, skryf in Print to Fit, The New York Times, Zionism and Israel, 1896-2016  dat dit vir Adolph Ochs, die eerste Joodse eienaar van die koerant, van uiterste belang was, dat ondanks die vervolging van Jode in Duitsland, Die tyemoet deur sy beriggewing nooit as 'n 'Joodse koerant' geklassifiseer word nie. 
Na die dood van Ochs in 1935 word sy skoonseun Arthur Hays Sulzberger die uitgewer van Die New York Times en handhaaf die begrip waaroor geen verslaggewing behoort te besin nie Die tye as 'n Joodse koerant. Sulzburger het Ochs se kommer gedeel oor die manier waarop Jode in die Amerikaanse samelewing beskou word. Sy besorgdheid oor oordeel is positief gemanifesteer deur sy sterk trou aan die Verenigde State. Terselfdertyd, binne die bladsye van Die New York Times, Sulzburger het geweier om aandag aan Jode te vestig, insluitend die weiering om Jode as groot slagoffers van die Nazi -volksmoord te identifiseer. Om die waarheid te sê, het baie berigte oor die slag deur Nazi's Joodse slagoffers as 'persone' geïdentifiseer. Die tye het selfs die redding van Joodse vlugtelinge gekant en Amerikaanse beperking ondersteun. 
Tydens die oorlog, Die New York Times joernalis William L. Laurence was "op die betaalstaat van die oorlogsdepartement".  
Beskuldigings van liberale vooroordeel
In die middel van 2004 het die destydse openbare redakteur van die koerant, Daniel Okrent, 'n meningstuk geskryf waarin hy dit gesê het Die New York Times het 'n liberale vooroordeel in nuusdekking van sekere sosiale kwessies soos aborsie en huwelik van dieselfde geslag.  Hy verklaar dat hierdie vooroordeel die kosmopolitisme van die koerant weerspieël, wat natuurlik uit die wortels ontstaan ​​het as 'n tuisblad van New York, en skryf dat die dekking van die Tye 's Arts & amp Leisure Culture en die Sondag Times Magazine neiging na links. 
As u die dekking van hierdie onderwerpe in die koerant ondersoek vanuit 'n stedelike, noordoostelike of kultureel gesiende perspektief as u onder die groepe is, beskou The Times dit as vreemde voorwerpe wat op 'n laboratoriumglybaan ondersoek moet word (vroom katolieke, geweer eienaars, Ortodokse Jode, Texane) as u waardesisteem nie goed sou pas by 'n saamgestelde New York Times joernalis nie, dan kan 'n blik deur hierdie koerant u laat voel dat u in 'n vreemde en verbiedende wêreld reis.
Tye openbare redakteur Arthur Brisbane het in 2012 geskryf: 
As The Times 'n nasionale presidensiële veldtog dek, het ek gevind dat die hoofredakteurs en verslaggewers gedissiplineerd is oor die handhawing van regverdigheid en balans, en dit slaag gewoonlik daarin. Oor die vele afdelings van die koerant deel soveel egter 'n soort politieke en kulturele progressivisme - by gebrek aan 'n beter term - dat hierdie wêreldbeskouing feitlik deur die weefsel van The Times bloei.
Die New York Times openbare redakteur (ombudsman) Elizabeth Spayd het in 2016 geskryf dat "Konserwatiewes en selfs baie gematigdes, in The Times 'n blou-staat-wêreldbeskouing sien" en dit daarvan beskuldig dat hulle 'n liberale vooroordeel het. Spayd het nie die inhoud van die eis ontleed nie, maar was van mening dat die Tye is "deel van 'n gebroke media -omgewing wat 'n gebroke land weerspieël. Dit lei weer liberale en konserwatiewes na aparte nuusbronne."  Tye uitvoerende redakteur Dean Baquet het gesê dat hy nie van mening is dat dekking 'n liberale vooroordeel het nie: 
Ons moet baie versigtig wees dat mense voel dat hulle hulself kan sien Die New York Times. Ek wil hê dat ons beskou moet word as eerlik en eerlik teenoor die wêreld, nie net 'n deel daarvan nie. Dit is 'n baie moeilike doel. Trek ons ​​dit heeltyd af? Geen.
Jayson Blair plagiaat (2003)
In Mei 2003, Die New York Times verslaggewer Jayson Blair moes noodgedwonge uit die koerant bedank nadat hy betrap is om elemente van sy verhale te plagiaat en te vervaardig. Sommige kritici was van mening dat die Afro-Amerikaanse Blair se wedloop 'n belangrike faktor was in sy aanstelling en diens Die New York Times 'aanvanklike huiwering om hom af te dank. 
Irak -oorlog (2003–06)
Die Tye ondersteun die inval van 2003 in Irak.  Op 26 Mei 2004, meer as 'n jaar nadat die oorlog begin het, het die koerant beweer dat sommige van sy artikels nie so streng was as wat dit moes gewees het nie, en onvoldoende gekwalifiseerd was, en dikwels te afhanklik was van inligting van Irakse ballinge begeer regime verandering. 
Die New York Times was betrokke by 'n beduidende twis aangaande die bewerings rondom Irak en wapens van massavernietiging in September 2002.  'n Voorbladverhaal is deur Judith Miller geskryf, wat beweer dat die Irakse regering besig is om kernwapens te ontwikkel, is gepubliseer.  Miller se verhaal is deur amptenare soos Condoleezza Rice, Colin Powell en Donald Rumsfeld aangehaal as deel van 'n veldtog om die oorlog in Irak op te lei.  Een van Miller se belangrikste bronne was Ahmed Chalabi, 'n Irakse uitgeweke wat na die Amerikaanse inval na Irak teruggekeer het en 'n aantal regeringsposisies beklee het, wat uitloop op waarnemende olie -minister en adjunk -premier van Mei 2005 tot Mei 2006.  [ 232]   In 2005, onderhandel oor 'n privaat skeidingspakket met Sulzberger, tree Miller terug nadat hy gekritiseer het dat haar beriggewing oor die aanloop tot die oorlog in Irak feitelik onakkuraat en te gunstig was vir die posisie van die Bush-administrasie, watter Die New York Times later om verskoning gevra.  
Israel -Palestynse konflik
'N 2003 -studie in die Harvard International Journal of Press/Politics tot die gevolgtrekking gekom dat Die New York Times beriggewing was gunstiger vir Israeliërs as vir Palestyne.  'n Studie uit 2002 wat in die tydskrif gepubliseer is Joernalistiek ondersoek die dekking van die Tweede Intifada oor die Midde-Ooste oor 'n tydperk van een maand in die Tye, Washington Post en Chicago Tribune. Die studie skrywers het gesê dat die Tye was "die mees skuins in 'n pro-Israeliese rigting" met 'n vooroordeel "weerspieël in die gebruik van opskrifte, foto's, grafika, verkrygingspraktyke en hoofparagrawe." 
Sommige het (soos Ed Koch) beweer dat die koerant pro-Palestina is, terwyl ander (soos As'ad AbuKhalil) daarop aangedring het dat dit pro-Israel is.   Die Israel -lobby en Amerikaanse buitelandse beleid, deur die politieke wetenskap professore John Mearsheimer en Stephen Walt, beweer dat Die New York Times kritiseer soms die Israeliese beleid, maar is nie eensydig nie en is oor die algemeen pro-Israel.  Aan die ander kant het die Simon Wiesenthal -sentrum kritiek gelewer Die New York Times vir die druk van tekenprente oor die Israelies-Palestynse konflik wat beweer word dat dit antisemities is. 
Israeliese premier Benjamin Netanyahu verwerp 'n voorstel om 'n artikel vir die koerant te skryf weens 'n gebrek aan objektiwiteit. 'N Stuk waarin Thomas Friedman gesê het dat lof wat aan Netanyahu toegeken is tydens 'n toespraak op die kongres, "betaal is deur die Israeliese voorportaal", het 'n verontskuldiging en verduideliking van die skrywer ontlok. 
Die New York Times ', het die openbare redakteur Clark Hoyt in sy rubriek van 10 Januarie 2009 tot die gevolgtrekking gekom: 
Alhoewel die grootste ondersteuners van Israel en die Palestyne dit nie eens is nie, dink ek Die New York Times, wat grootliks van die slagveld belet is en te midde van die chaos van oorlog berig, het sy bes probeer om 'n regverdige, gebalanseerde en volledige werk te verrig - en het grootliks daarin geslaag.
Die Tye het mettertyd 'n nasionale en internasionale 'reputasie vir deeglikheid' ontwikkel.  Onder joernaliste word die koerant hoog geag in 'n opname van 1999 onder koerantredakteurs wat deur die Columbia Journalism Review gevind dat die Tye was die 'beste' Amerikaanse koerant, voor Die Washington Post, Die Wall Street Journal, en Los Angeles Times.   Die Tye was ook die nommer 1 op 'n 2011 -ranglys van Amerikaanse koerante deur Daniel de Vise van Die Washington Post die objektiewe ranglys het die aantal onlangse gewenste Pulitzer -pryse, die verspreiding en die kwaliteit van die webwerf in ag geneem.  'n Verslag van 2012 in WNYC het die Tye "die mees gerespekteerde koerant ter wêreld."  Noam Chomsky, mede-outeur van Toestemming vir vervaardiging, het gesê dat Die New York Times was die eerste ding waarna hy die oggend gekyk het: "Ten spyte van al sy gebreke - en dit is werklik - het dit steeds die breedste, mees omvattende dekking van 'n koerant ter wêreld, volgens my." 
Nietemin, soos baie ander Amerikaanse media bronne, het die Tye het aan die begin van die 21ste eeu 'n afname in die openbare persepsies van geloofwaardigheid in die VSA gehad.  'n Pew Research Center -opname in 2012 het respondente uitgevra oor hul standpunte oor geloofwaardigheid van verskillende nuusorganisasies. Onder die respondente wat 'n gradering gegee het, het 49% gesê dat hulle 'die meeste of die meeste' glo Tye berig, terwyl 50% nie saamstem nie. 'N Groot persentasie (19%) van die respondente kon nie geloofwaardigheid beoordeel nie. Die Tye se telling was vergelykbaar met dié van USA Today.  Media -ontleder Brooke Gladstone van WNYC's Op die media, skryf vir Die New York Times, sê dat die afname in Amerikaanse openbare vertroue van die massamedia verklaar kan word (1) deur die opkoms van die gepolariseerde internetgedrewe nuus (2) deur 'n afname in vertroue in Amerikaanse instellings meer algemeen en (3) deur die feit dat "Amerikaners sê dat hulle akkuraatheid en onpartydigheid wil hê, maar die peilings dui daarop dat die meeste van ons eintlik bevestiging soek." 
Die New York Times het 130 Pulitzer -pryse gewen, meer as enige ander koerant. Die prys word toegeken vir uitnemendheid in joernalistiek in 'n verskeidenheid kategorieë. 
Dit het ook vanaf 2014 [update] drie Peabody -toekennings gewen en twee gesamentlik ontvang.  Peabody -toekennings word toegeken vir prestasies in televisie, radio en aanlynmedia.
Die Pentagon Papers het die geskiedenis herskryf. Linda Amster het dekades lank gewag om lof vir haar rol te ontvang.
Amster was die enigste navorser oor die New York Times Pentagon Papers -projek. Maar toe die berig loop, het die redaksie haar naam laat staan.
Jim Greenfield, destyds die buitelandse nuusredakteur van The New York Times, het hierdie woorde in Maart 1971 aan 'n jong navorser, Linda Amster, gesê en haar begelei deur wat sy beskryf het as 'n 'groot, rookgevulde nuuskamer'. Buite ontmoet hulle 'n assistent-besturende redakteur en neem 'n taxi na die Hilton-hotel in Manhattan, waar Greenfield Amster voorgestel het aan 'n geheimsinnige projek: die Pentagon Papers.
Dit was so 'n mantel-en-dolk as wat jy kan dink, het Amster gesê.
Die 19de bedank ons ​​borge. Word een.
Amster onthou dat Greenfield verduidelik het dat die koerante 'n geheim was, en dat dit 'n klopjag sou wees en dat almal in die gevangenis sou wees, maar dat die plan was om dit te publiseer. Sy onthou hoe hy gesê het dat hy verstaan ​​as sy verkies om nie aan die projek te werk nie.
Wys my die koerante, en#8221 het Amster geantwoord.
Amster het gesê dat sy hierdie gesprek met Greenfield aangevoer het toe die Times die eerste uittreksel van die Pentagon Papers in Junie 1971 gepubliseer het. Sy het maande lank saam met die verslaggewers sewe dae per week gewerk, maar het nie krediet gekry toe die verslag verskyn nie.
'N Nuusbrief waarmee u kan skakel.
Storievertelling wat u verteenwoordig, afgelewer in u inkassie.
Ek het hom gevra waarom my naam nie ingesluit is nie, en hy het gesê: 'Ons weet dat ons almal moontlik in die tronk moet gaan, en dat u 'n vrou is, en ons wil nie hê dat u moet gaan nie gevangenis toe, '" onthou Amster.
Amster het in 2005 by The Times afgetree as direkteur van die nuuskantoor. " Vyftig jaar later het The New York Times 'n spesiale verslag aan Amster opgedra as die enigste navorser in die Pentagon Papers, wat gedurende die duur van die projek, " het haar lewe oorgeneem. "
Amster kon vir maande, insluitend haar man en kollegas, niemand vertel van haar werk aan die geheime projek nie. Haar werk was om te kyk of daar op die 7 000 bladsye geklassifiseerde dokumente voorheen gepubliseer is om te bepaal of dit eksklusiewe inligting het. Om te evalueer of die Times voorheen iets gepubliseer het, het sy na die lykshuis gegaan, waar koerantknipsels gewoon het, en in die geheim dinge nagegaan sonder om 'n spoor na te gaan, en dit aangevul met tydskrifte wat sy by die biblioteek van die Columbia -universiteit besoek het. Sy het ook die verslaggewers se verhalende gedeeltes geverifieer.
Niemand het ooit iets gevind wat reggestel moes word nie, geen foute nie, " het Amster gesê. Alles wat geloop het, was akkuraat, en dit was omdat die Times besef het dat dit 'n dinamietondersoek was en dat dit akkuraat moes wees, en daarom het hulle 'n navorser daaroor geplaas. "
Barbara Gray - City University of New York (CUNY) se joernalistiekskool se hoofbibliotekaris en voormalige direkteur van nuusnavorsing in New York Times, wat saam met Amster gewerk het - het verduidelik dat verslaggewers en redakteurs oor navorsingsvaardighede beskik, maar dat 'n unieke spesialisasie van 'n navorser dit moontlik maak meer intensiewe ondersoekwerk as die aandeel werklik hoog is. " Baie navorsers in die nuuskamer het biblioteek- en databasisopleiding, en feitekontroleurs word soms by die navorsingsafdeling ingesluit. Sy het ook opgemerk dat dit meer werd is om 'n storie in die oë te kyk om moontlike foute op te spoor, en beklemtoon die belangrikheid van ondersteuningsrolle, soos navorsing, feitekontrole en kopiëring.
U kry nie altyd krediet op 'n verhaal nie, alhoewel u verslaggewing of navorsing soms 'n integrale bydrae tot die verhaal gemaak het, het Gray gesê. Sy het verder gesê met die verloop van die jare, en ek dink dat ek seker nog baie navorsers gesien het, en ek dink dat dit 'n uitstekende ding is. "
Amster het verduidelik dat sy destydse nuwe navorsingsafdeling toe sy by The New York Times in 1967 begin het, heeltemal vroue was wat waarskynlik biblioteekervaring sou hê. Vroue wat die universiteit bygewoon het, het destyds een van die vier grade gehad, het sy gesê: "Onderrig, bibliotekaresse, maatskaplike werk of verpleegkunde" - velde met 'n geskiedenis van onderwaardeering in erkenning en betaling. (Trouens, het sy gesê, daar was niemand in die navorsingsafdeling by The Times voordat sy Jack Begg byna 25 jaar gelede aangestel het nie.)
Dit was 'n lang tyd, byna die breedte van my eie loopbaan, duidelik dat navorsers kritieke vennote in die nuuskamer is, maar tog jare lank geen openbare erkenning, krediet vir die moeite ontvang het nie, " het Lynn Dombeck gesê, Navorsingsredakteur van ProPublica 's. Dit blyk 'n weerspieëling te wees van die samelewing in die algemeen en die algemene magstrukture in die spel. "
En die strukturele diskriminasie lei tot minder dollars vir mense in die veld. 'N Studie van 2016 in die eweknie-beoordeelde tydskrif Work, Employment and Society het bevind dat beroepseksegregering belangrik is om die loongaping tussen geslagte te verstaan, aangesien beroepe wat deur vroue gedomineer word minder betaal. " Studies het ook getoon dat die betalingsbedrag daal in manlik gedomineerde beroepe as vroue aansluit.
U weet ek was baie 'n produk van my tyd, het Amster gesê oor navorsers wat vra vir storiekrediet. Ek dink ek sal af en toe uitspreek, ' Ag, dit is jammer, ' omdat jy weet dat jy baie hard daaraan werk, maar ek het nooit 'n probleem daarvan gemaak nie. "
In die lente van 2019 het The Intercept, 'n aanlyn nuuspublikasie, 4 persent van sy arbeidsmag besnoei en baie navorsingsposisies uitgeskakel. Laura Poitras, wat gehelp het om The Intercept ' se moedermaatskappy First Look Media te begin, het in 'n e -pos aan personeel gesê dat sy 'siek' is van die besluit 'om die navorsingspan uit te skakel, wat die kloppende hart van die nuuskamer was.'
Gray het verduidelik dat wanneer 'n nuuskamer afneem, die navorsingsposisies dikwels die eerste is, 'n werklikheid wat sy hoop sal verander. By CUNY beklemtoon sy aan studente dat die vermoë om 'n storie deeglik te ondersoek, deurslaggewend is vir almal wat die nuus versamel en publiseer. Sy verduidelik dat navorsing en feitekontrole hul eie loopbane is-'n gespesialiseerde vakgebied en nie net 'n toetrede tot verslagdoening nie-en noodsaaklik vir elke gebied van joernalistiek, 'n punt wat toenemend gewild word in die joernalistiekopleiding.
Dit is nie iets wat lankal openlik erken is nie. Amster het van 1967 tot by die New York Times gewerk totdat sy in 2005 afgetree het. Sy het gesê dat sy later in haar loopbaan gevra het om verslaggewer te word, maar dat sy vriendelik van die hand gewys word. As gevolg van byna 40 jaar ervaring in die nuus, het Amster gesê dat sy besef het dat sy al as navorser gerapporteer het, en haar werk oor die chronologie van Watergate in 1973 en haar ondersoekende navorsing oor 'n verhaal oor president John F. Kennedy & #8217 se dokter, wat amfetamiene in 1972 vir ander bekende pasiënte voorgeskryf het.
Uiteindelik het Amster gesê dat my bydrae aansienlik was.
Die geheime en leuens van die Viëtnam -oorlog, blootgelê in een epiese dokument
Met die onthullings van die Pentagon Papers is die vertroue van die Amerikaanse publiek in die regering vir ewig verminder.
Hierdie artikel is deel van 'n spesiale verslag op die 50ste herdenking van die Pentagon Papers.
Die minister van verdediging, Robert S. McNamara, het 'n gevange Chinese masjiengeweer in die lente van 1965 op 'n nuuskonferensie op televisie verskyn. dra die beleërde Vietcong.
'In die afgelope vier en 'n half jaar het die Vietcong, die kommuniste, 89 000 mans verloor,' het hy gesê. 'U kan die swaar drein sien.'
Dit was 'n leuen. Uit vertroulike verslae het McNamara geweet die situasie in die Suide is "sleg en versleg". 'Die VC het die inisiatief,' lui die inligting. 'Defeatisme neem toe onder die plattelandse bevolking, ietwat in die stede en selfs onder die soldate.'
Leuens soos dié van McNamara was die reël, nie die uitsondering nie, dwarsdeur Amerika se betrokkenheid by Viëtnam. Die leuens is herhaal vir die publiek, die kongres, tydens geslote verhore, in toesprake en aan die pers. Die werklike verhaal sou moontlik onbekend gebly het as McNamara in 1967 nie 'n geheime geskiedenis opgestel het op grond van geklassifiseerde dokumente nie - wat bekend staan ​​as die Pentagon Papers.
Teen daardie tyd het hy geweet dat selfs met byna 500 000 Amerikaanse troepe in die teater die oorlog op 'n dooiepunt was. Hy het 'n navorsingspan saamgestel om die besluitneming van die verdedigingsdepartement van 1945 saam te stel en te ontleed. Dit was óf kwiksoties óf arrogant. As sekretaris van verdediging onder presidente John F. Kennedy en Lyndon B. Johnson, was McNamara 'n argitek van die oorlog en betrokke by die leuens wat die grondslag van die Amerikaanse beleid was.
Daniel Ellsberg, 'n ontleder van die studie, het uiteindelik gedeeltes van die verslag uitgelek aan The New York Times, wat uittreksels in 1971 gepubliseer het. van Viëtnamese burgerlikes wat van Amerikaanse lugaanvalle gevlug het en die eindelose protesoptredes en teen -protes wat die land sedert die burgeroorlog soos niks verdeel het nie.
Die leuens wat in die koerante geopenbaar is, was van generasie skaal, en vir 'n groot deel van die Amerikaanse publiek het hierdie groot misleiding 'n vermoede van regering veroorsaak wat vandag nog meer wydverspreid is.
Amptelik getiteld "Verslag van die kantoor van die Sekretaris van Verdediging Vietnam Task Force", bevat die koerante 47 volumes, wat die administrasies van president Franklin D. Roosevelt aan president Lyndon B. Johnson dek. Hulle 7 000 bladsye beskryf in koue, burokratiese taal hoe die Verenigde State hulself in 'n lang, duur oorlog in 'n klein Suidoos -Asiatiese land van twyfelagtige strategiese belang bevind het.
Dit is 'n noodsaaklike verslag van die eerste oorlog wat die Verenigde State verloor het. Vir moderne historici dui dit op die ingesteldheid en wanberekeninge wat die Verenigde State daartoe gelei het om die 'ewige oorloë' in Irak en Afghanistan te beveg.
Die erfsonde was die besluit om die Franse heersers in Viëtnam te ondersteun. President Harry S. Truman het hul pogings gesubsidieer om hul kolonies in Indochina terug te neem. Die Viëtnamese nasionaliste wen hul stryd om onafhanklikheid onder leiding van Ho Chi Minh, 'n kommunis. Ho het in die Tweede Wêreldoorlog saam met die Verenigde State teen Japan gewerk, maar in die Koue Oorlog het Washington hom as die bekruipende perd vir Sowjet -ekspansionisme heroorweeg.
Amerikaanse inligtingsbeamptes in die veld het gesê dat dit nie die geval was nie, dat hulle geen bewyse gevind het van 'n Sowjet -plan om Viëtnam oor te neem nie, nog minder Suidoos -Asië. Soos een memorandum van die staatsdepartement dit stel: "As daar 'n sameswering in Suidoos-Asië is wat deur Moskou gerig is, is Indochina 'n afwyking."
Maar met die oog op China, waar die kommunis Mao Zedong die burgeroorlog gewen het, het president Dwight D. Eisenhower gesê dat die verslaan van die Kommuniste in Viëtnam noodsaaklik is "om verdere kommunistiese uitbreiding in Asië te blokkeer." As Viëtnam kommunisties word, val die lande in Suidoos -Asië soos domino's.
Hierdie oortuiging in hierdie domino -teorie was so sterk dat die Verenigde State hul Europese bondgenote verbreek het en geweier het om die Genève -ooreenkoms van 1954 te beëindig wat die Franse oorlog beëindig het. In plaas daarvan het die Verenigde State die stryd voortgesit en volle steun gegee aan Ngo Dinh Diem, die outokratiese, anti-kommunistiese leier van Suid-Viëtnam. Genl J. Lawton Collins het uit Viëtnam geskryf en Eisenhower gewaarsku dat Diem 'n ongewilde en onbekwame leier is en moet vervang word. As hy dit nie was nie, het genl Collins geskryf: "Ek beveel aan dat ons ons planne om Suidoos-Asië te help, her-evalueer."
Resensies met beelde
Top resensies uit die Verenigde State
'N Paar jaar gelede was dit nogal modieus om 'n parallel te trek met die oorlog in Viëtnam tydens die bespreking van die betrokkenheid van die Verenigde State in Irak. Oppervlakkig is daar ooreenkomste - 'n militêre veldtog in 'n klein Asiatiese land wat vyandig is teenoor die Weste, ongedefinieerde doelwitte, 'n verstommende finansiële las sonder duidelike voordeel, administrasie deur burgerlike leiers en uitlokking deur openbare misleiding. Oor die algemeen is hulle albei groot, onaangename gemors, maar hoewel laasgenoemde duidelik daaroor gaan om 'n persoonlike vendetta te bevredig terwyl hy natuurlike hulpbronne plunder, word die motiewe agter eersgenoemde algemeen bedoel om die verspreiding van kommunisme te stop. Om intelligent te praat oor die ooreenkoms tussen hierdie twee Amerikaanse avonture, moet u oor albei ingelig word, en watter beter plek om oor Vietnam te leer as die amptelike, ongecensureerde rekord van die primêre strydlustige?
Dit lees meestal soos die regeringsdokument waarop dit gebaseer is, maar die politieke intrige en klandestiene sameswerings is genoeg om belangstelling deur die droër dele te behou. Die eerste derde waarin die vroeë spesiale magte swart operasies en opeenvolgende staatsgrepe in Suid -Viëtnam beskryf word, speel soos 'n spioenieroman, net meer opwindend vir geskiedenisnerds, want dit het regtig gebeur. Maar dit is 'n geskiedenisles van veel groter waarde as bloot die verhouding tussen die Verenigde State en Viëtnam, 1945-1967.
Dit is baie jammer dat 'n dokument van so 'n groot historiese en regsbetekenis vergeet of geïgnoreer is - daar word voortdurend daarna verwys wanneer die onderwerp van Wikileaks ter sprake kom. Twyfelagtig is die erkenning van wat die Pentagon Papers eintlik verteenwoordig. Ek sal dus saamvat:
1) Die Amerikaanse regering lieg. Dit lieg vir sy mense en dit lê vir die wêreld. Daarom moet die geldigheid van sy woord in twyfel getrek word.
2) Die Amerikaanse regering het bybedoelings. As die openbare rekord 'n welwillende motief aandui, kyk noukeuriger. Dit gaan waarskynlik meer oor geld of trots.
Die Amerikaanse regering word deur mense bestuur, en ons leiers is nie perfek nie. Hulle ly dieselfde menslike gebreke as ons almal, maar met 'n katastrofale potensiaal as dit nie nagegaan word nie. Die publiek is verplig om die regering in lyn te hou, en die pers is verplig om ons die nodige inligting te verskaf. Dit is ten minste wat die Hooggeregshof, die NY Times, die Washington Post en die publiek self gedink het.
Toe die Pentagon Papers oorspronklik in 1971 gepubliseer is, was daar opregte publieke verontwaardiging toe die woord iets beteken. Mense het in die strate uitgegaan, massaprotes georganiseer. Amerika het die regering laat weet dat hierdie kak onaanvaarbaar is.
Deesdae gebruik die media die woord verontwaardiging om die ongerief om 'n paar dae nie aanlyn videospeletjies te speel nie, te beskryf. Met inagneming van die ingeburgerde openbare onverskilligheid, is dit net voorspelbaar dat die VSA in 'n ander Asiatiese konflik gegaan het en presies dieselfde speelboek gebruik het.
'N Paar jaar gelede was dit nogal in die mode om 'n parallel te trek met die oorlog in Viëtnam tydens die bespreking van die betrokkenheid van die Verenigde State in Irak. Oppervlakkig is daar ooreenkomste - 'n militêre veldtog in 'n klein Asiatiese land wat vyandig is teenoor die Weste, ongedefinieerde doelwitte, 'n verstommende finansiële las sonder duidelike voordeel, administrasie deur burgerlike leiers en uitlokking deur openbare misleiding.Oor die algemeen is hulle albei groot, onaangename gemors, maar hoewel laasgenoemde duidelik daaroor gaan om 'n persoonlike vendetta te bevredig terwyl hy natuurlike hulpbronne plunder, word die motiewe agter eersgenoemde algemeen bedoel om die verspreiding van kommunisme te stop. Om intelligent te praat oor die ooreenkoms tussen hierdie twee Amerikaanse avonture, moet u oor albei ingelig word, en watter beter plek om oor Vietnam te leer as die amptelike, ongecensureerde rekord van die primêre strydlustige?
Pentagon -vraestelle, referate wat 'n geskiedenis bevat van die Amerikaanse rol in Indochina vanaf die Tweede Wêreldoorlog tot Mei 1968 en wat in 1967 in opdrag van die Amerikaanse minister van verdediging, Robert S. McNamara, is. Hulle is (sonder magtiging) na Die New York Times deur Daniel Ellsberg, 'n senior navorsingsgenoot by die Massachusetts Institute of Technology se sentrum vir internasionale studies.
Die geskiedenis van 47 volumes, bestaande uit ongeveer 3 000 bladsye vertelling en 4 000 bladsye bygevoegde dokumente, het 18 maande geneem om te voltooi. Ellsberg, wat aan die projek gewerk het, was 'n vurige voorstander van die Amerikaanse rol in Indochina, maar teen die einde van die projek het hy ernstig gekant teen die Amerikaanse betrokkenheid. Hy voel hom verplig om die aard van die Amerikaanse deelname te onthul en lek groot dele van die koerante aan die pers.
Op 13 Junie 1971 het Die New York Times begin met die publikasie van 'n reeks artikels gebaseer op die studie, wat deur die federale regering as 'hoogs geheim' geklassifiseer is. Na die derde daaglikse paaiement verskyn in die Tye, het die Amerikaanse departement van justisie in die Amerikaanse distrikshof 'n tydelike beperkingsbevel verkry teen verdere publikasie van die geklassifiseerde materiaal, en beweer dat verdere openbare verspreiding van die materiaal 'onmiddellike en onherstelbare skade' aan Amerikaanse nasionale verdedigingsbelange sou veroorsaak.
Die Tye- aangesluit deur Die Washington Post, wat ook in besit was van die dokumente - het die bevel vir die volgende 15 dae deur die howe beveg, waartydens die publikasie van die reeks opgeskort is. Op 30 Junie 1971, in wat beskou word as een van die belangrikste gevalle van voorafgaande terughouding in die geskiedenis, het die Amerikaanse hooggeregshof in 'n 6–3-besluit die koerante bevry om die materiaal weer te publiseer. Die hof het bevind dat die regering nie die beperking van publikasie regverdig nie.
Die Pentagon Papers het onthul dat die administrasie van Harry S. Truman militêre hulp aan Frankryk verleen het in sy koloniale oorlog teen Viet Minh, wat deur die kommunistiese regering gelei is, en dus die Verenigde State direk in Viëtnam betrek het dat pres. Dwight D. Eisenhower het besluit om 'n kommunistiese oorname van Suid -Viëtnam te voorkom en die nuwe kommunistiese regime van Noord -Viëtnam te ondermyn wat pres. John F. Kennedy het die beleid van "dobbelrisiko" wat hy geërf het, omskep in 'n beleid van "breë toewyding" wat pres. Lyndon B. Johnson het die geheime oorlogvoering teen Noord -Viëtnam verskerp en in 1964 begin beplan om 'n openlike oorlog te voer, 'n volle jaar voordat die diepte van die Amerikaanse betrokkenheid in die openbaar onthul is en dat Johnson die bombardement van Noord -Viëtnam in 1965 beveel het ondanks die oordeel van die Amerikaanse intelligensie dat dit nie die Noord -Viëtnamese sou laat ophou om hul steun aan die opstand in die Viëtkong in Suid -Viëtnam te staak nie.
Die vrystelling van die Pentagon -dokumente het landwye en inderdaad internasionale omstredenheid veroorsaak, omdat dit plaasgevind het na 'n paar jaar se toenemende onenigheid oor die wetlike en morele regverdiging van verskerpende Amerikaanse optrede in Viëtnam. Die onthullings en die voortgesette publikasie daarvan ten spyte van hoogs geheime klassifikasie was vir die administrasie van pres. Richard M. Nixon, wat hom in 1972 voorberei het vir herverkiesing. Hierdie onthullings was so ontstellend dat Nixon onwettige pogings toegelaat het om Ellsberg in diskrediet te bring, insluitend die inbraak van die kantoor van die psigiater van Ellsberg in 'n poging om verleentheid te ontdek. Dié pogings het aan die lig gekom tydens die ondersoek na die Watergate -skandaal.
Die koerante is daarna in boekvorm gepubliseer as Die Pentagon -vraestelle (1971). Die uitgelekte dokumente was egter onvolledig en sekere gedeeltes het tot 2011 geklassifiseer, toe die volledige studie aan die publiek bekend gemaak is.
'Ons gaan publiseer': 'n mondelinge geskiedenis van die Pentagon Papers
Linda Amster, middel, met, van links, EW Kenworthy, bekend as Ned Fox Butterfield en Hedrick Smith, bekend as Rick, in 'n konferensiekamer in die New York Times -gebou in Manhattan in Junie 1971. Sy was een van baie min vroue wat het in 1971 in die Times Newsroom gewerk. (Renato Perez/The New York Times)
'N Ongedateerde uitdeelfoto toon Daniel Ellsberg omstreeks 1968. Hy het aansienlike tyd in Viëtnam deurgebring en die oorlog sterk teëgestaan. (Daniel en Patricia Ellsberg via The New York Times
Daniel Ellsberg en Patricia Marx, sy vrou, sentrum, tydens die Watergate-verhore in Washington in 1973. Nege maande voor die inbraak in Watergate het die sogenaamde loodgieters die kantoor van die psigiater van Ellsberg verower op soek na inkriminerende lêers. (Mike Lien/The New York Times)
Op 1 Oktober 1969 stap Daniel Ellsberg uit die kantore van RAND Corp., waar hy as konsultant van die departement van verdediging gewerk het, in die gematigde aandlug van Santa Monica, Kalifornië. In sy aktetas was deel van 'n geklassifiseerde regeringstudie wat 22 jaar van mislukte betrokkenheid van die Verenigde State in Viëtnam beskryf. Teen daardie tyd het die oorlog ongeveer 45 000 Amerikaners en honderde duisende Viëtnamese doodgemaak. Ellsberg is in Viëtnam geplaas en het selfs gewerk aan die studie wat hy nou gedoen het. Omdat hy oortuig was dat die oorlog nie net onoorwinlik was nie, maar ook 'n misdaad, was hy nou vasbeslote om dit te stop. In die loop van die volgende agt maande het hy baie nagte in die geheim fotokopieer.
Hy het RAND gestaak, na die ooste verhuis vir 'n beurs by MIT en het vir die volgende jaar probeer om lede van die kongres te oorreed om hom te help om die studie - later bekend as die Pentagon Papers - aan die wêreld bloot te stel. Dit werk nie. Die nag van 2 Maart 1971 was hy in Washington, DC, en het Neil Sheehan, 'n New York Times -verslaggewer wat hy die eerste keer in Viëtnam ontmoet het, opgesoek. Die twee het begin om die groot dossier te bespreek.
Die Xerox -operasie
Daniel Ellsberg: Ek het eintlik 'n toespraak gehou by die National War College van alle plekke. Ek het wel vir Sheehan gebel en gevra of hy 'n bed het vir die nag. Hy het gesê dat hy dit wel gedoen het, in die kelder. Sy vrou was eintlik weg vir die naweek of iets. En so het ek daarnatoe gegaan.
Neil Sheehan: Toe hy by die deur instap, gee ek vir hom 'n koppie koffie, en ons begin gesels.
Ellsberg: Ek het altyd gedink wat jy nodig het, is verhore. Kry hierdie mense onder eed. Hulle moet op een of ander manier antwoord. 'N Koerant kan nie mense dagvaar nie. Neil het gesê: 'Nee, nee, die beste manier is 'n groot verspreiding in The New York Times.' En ek het gedink, wel, hy kan reg wees.
Sheehan: Dus het ek en Ellsberg hierdie ooreenkoms aangegaan: as ek die Times kon laat instem om die hele saak te publiseer, sou hulle hul bes doen om hom te beskerm. Hy sou ons alles gee. Hy sou nie in die openbaar as bron bekend gemaak word nie.
Max Frankel: Ek was die Washington -burohoof, en Neil was die Pentagon -korrespondent. Hy vertel my daaroor en ek sê: 'Kan u 'n voorbeeld van die koerante kry?' Hy gaan weg en hy bring 'n koevert met 'n voorbeeld van die verhaal terug, maar daarby was 'n paar duidelik geheimsinnige dokumente van uitruilings tussen die Pentagon en Saigon se hoofkwartier-tipe dokumente van die regering. Ek het geen twyfel gehad dat dit wettig was nie; ek het genoeg regeringsdokumente in my lewe gesien. Daarom het ek gesê: 'Gaan daarnatoe en kyk wat u kan kry.'
Sheehan: Daarom het ek na Cambridge, Massachusetts, gegaan om 'n afskrif van die papiere Xeroxed te kry. En ho-ly Jee-sus Christus, ek het besef daar is geen manier jy kan Dan Ellsberg beskerm. Hy laat verskeie kopieë maak, en hy betaal daarvoor met persoonlike tjeks, en hy het dit in sy woonstel. Hy het 'n man gehad wat mikrofilms gemaak het.
Hy het gesê ek kan dit lees, maar hy het van plan verander: Hy gaan my nie toelaat om 'n stel vir die Times te kopieer nie.
Ellsberg: Ek dink nie Neil het besef nie - en ek het dit as vanselfsprekend aanvaar - daar was geen twyfel dat die FBI reeds geweet het wie die bron hiervan sou wees nie. Daar was geen sprake van die geheimhouding daarvan nie. Ek het al verwag dat ek in die tronk sou gaan.
Frankel: Ek kry een aand die oproep van die nasionale redakteur van die Times en hy sê: 'Wat de hel gaan aan in New England?' Ek het gesê: "Waarvan praat jy?" Hy het gesê: 'Ek het die versoek dat Sheehan $ 600 wil hê', wat in daardie dae baie geld was. Ek het gesê: 'O, ek dink ek weet wat dit is, maar ek kan u dit nie vertel nie, beslis nie op 'n oop telefoon nie. En in elk geval, moenie daaroor bekommerd wees nie. Dit is 'n buitelandse lessenaar. " Dit is die Xerox -operasie. Neil moes hierdie geleentheid aangryp, nie net om dit te lees nie - dit is wat Ellsberg gedink het hy gee hom - maar om die hele ding te kopieer.
Sheehan: In die eerste plek het hul masjiene gebreek. Dus [ek en my vrou] het 'n ander man gevind-'n voormalige vlootman wat 'n Xerox-winkel bedryf het. Hy het genoeg geweet dit was regtig hoë klassifikasies. So het hy bang geword. Daarom het ek gesê: 'Ek verstaan ​​dat u senuweeagtig is hieroor. Daar is niks om oor senuweeagtig te wees nie. Dit is 'n studie wat deur 'n klomp professore aan Harvard gedoen word. En hulle het hierdie materiaal aan ons geleen, en hulle het 'n tydsbeperking gestel vir hoe lank ons ​​dit kan verwyder. Ek moet hulle dadelik by hulle terugbring. Soos u die datums op hierdie goed kan sien, is dit redelik oud. Dit is 1971 en dit is 'n '66 -dokument, of '67 of '68. Daar is niks om voor bang te wees nie. Hierdie goed is alles in grootmaat gedeklassifiseer. " Hy het dit dus aanvaar. Hy het later aan die FBI alles vertel.
Frankel: Abe Rosenthal, wat die besturende redakteur was, en Jim Greenfield, die buitelandse redakteur, het gesê: 'Kyk, laat ons dit na New York verhuis, en ons kan meer mense laat werk om dit beter te hanteer.'
Sheehan: Ek het vir Abe gesê: 'Ek sal nie vir u sê wie die bronne is nie. U sal nie die name van die bronne van my af kry nie. " Hy het gesê: "Ons wil hulle nie hê nie." Die enigste vraag wat Abe my gevra het, was: 'Hoe weet u dat hierdie goed eg is? Hoe weet jy dat dit nie saamgestel is deur 'n klomp hippiekinders in 'n kelder êrens in Kalifornië nie? " Ek het vir hom gesê: 'Ek ken die bronne en ek ken die materiaal en dit is eg.' Hy het my woord nie heeltemal daarvoor aanvaar nie. Hy het vir Jimmy Greenfield gesê om deur hierdie dinge te gaan en te kyk of dit eg is.
James Greenfield: Ek was destyds die buitelandse redakteur, en Abe het my gekies om die projek te lei. Sy instruksies was baie eenvoudig: neem alles in ag en kyk hoeveel ons in die koerant kan kry. Ek het begin om die materiaal by my woonstel in New York te laat aflewer. Ek het Mosler [Safe Company] gebel vir 'n groot kluis, maar toe dit kom, beslaan dit die hele ingang, sodat dit nie werk nie. Die materiaal het in verskeie posbusse gekom, so ek en my vrou het daarop gaan sit om dit te vermorsel, en toe het ons dit onder ons bed ingedruk. Dit was nie baie veilig nie. Uiteindelik, toe ons die ruimte in die Hilton -hotel huur, kry ons twee of drie tasse en kry 'n pendeltuig uit ons woonstel, en ons kry al 7 000 stukke papier daar.
Allan Siegal: Ek onthou dat ek die Hilton voorgestel het omdat ons voorheen aan 'n paar dinge daar gewerk het en ek het die indruk dat jy deur die voorportaal kan loop wat 'n kameel op 'n ketting lei, en niemand sou dit opmerk nie, dit was so groot en onpersoonlik.
Sheehan: Hulle het kluise ingebring. Abe het 'n reël opgestel dat jy nie 'n kamer kan verlaat sonder dat iemand 24 uur per dag in die kamer bly nie - óf in die kamer slaap óf in die kamer sit en werk.
Greenfield: Ek en Abe gaan sit en sê: "Hoe wil ons dit alles benader?" Ons het besluit dat die eerste ding om te doen, was om seker te maak dat dit werklik is. Meer as 20 boeke is gedurende hierdie tydperk of oor hierdie tydperk deur die deelnemers aan die regering geskryf, so ons het 3-by-5 ​​kaarte geneem en gevalle van interne besprekings wat in hul boeke geopenbaar is, geneem. Ons het ook verskeie klein verhale uit die dokumente geneem en dit nagegaan om te sien of dit waar is. Ons het geen gevalle van teenstrydighede gevind nie. En ek was ook 'n deel van die tyd in die regering, en op baie van die dokumente was my handtekening!
Die verhale was lank, ingewikkeld en moeilik om te skryf. Nie maklik. En ek moes Neil nader - dit was sy vraestelle, dit was sy verhaal - en sê: "Neil, ons moet verskeie skrywers hê, nie net jy nie", en dit het hom redelik verpletter. Maar daar was geen manier dat een man hierdie reeks kon skryf nie.
Sheehan: Abe wou aanvanklik hê dat ek die volle krediet vir die hele saak moet kry. Hy wou hê ek moes die hele ding skryf. Ek kon dit nie hanteer nie. Dit was te veel.
Greenfield: Ek wou saam met mense werk wat ek ken en vertrou. Jerry Gold en Al Siegal was afgevaardigdes op die buitelandse lessenaar, en hulle was albei uitstekende redakteurs, so dit was my natuurlike keuse. Fox Butterfield was 'n strenger wat ons gehuur het toe hy in Taipei gewoon het. En dan was dit Rick Smith en Ned Kenworthy. Hulle het almal ondervinding gehad oor die oorlog, oor Viëtnam.
Fox Butterfield: My telefoon lui en dit is die sekretaris van Abe Rosenthal, en sy sê: 'Fox, Abe wil jou dadelik in sy kantoor sien. Kan u binne 'n uur hier kom? " Hy het my na sy kantoor geroep, die deur toegemaak en gesê: "Fox, het u beswaar daarteen om met geklassifiseerde regeringsdokumente te werk?" Uiteindelik het ek gesê: 'Wel, meneer Rosenthal, ek dink as u geen beswaar het om met die geklassifiseerde regeringsdokumente te werk nie, het ek dit nie.' Hy het gesê: 'Dit is 'n goeie antwoord, Fox. Ek wil hê dat u nou na die New York Hilton Hotel moet gaan. Neil Sheehan het hierdie groot geheim in die geskiedenis van hoe ons in Vietnam gekom het, in die hande.
Hedrick Smith: Ons het daaraan begin werk. En ek bedoel, dit was net verbysterend. Ek bedoel, Neil word mal: 'Kyk hierna, hier is hierdie boodskap van Saigon se militêre bevel aan die Withuis. Was dit waar? Was die Amerikaanse administrasie werklik betrokke, en agter die staatsgreep wat [die Suid -Viëtnamese president] Ngo Dinh Diem in 1963 omvergewerp het? " Ja, dit was. Daar was een na die ander soort van onthutsende onthullings. Maar in alle eerlikheid was dit aanvanklik net oorweldigend: daar was soveel materiaal. Ek bedoel dit was, in joernalistieke terme, 'n kernwapen. Dit was ver bo 'n bom, vanweë die dokumente wat die verhaal ondersteun het.
Robert Rosenthal: Ek was 22 jaar oud en het begin by die Times in September 1970, my eerste werk uit die kollege. Vroeg in 71, ongeveer begin Maart, het mense uit die nuuskamer begin verdwyn, en niemand het geweet wat gebeur nie. Een aand was ek by 'n vriend se huis op Long Island. Ons was eintlik op die solder wat ons onwettig rook. En my vriend se ma bel my en sê: 'Robert, daar is 'n oproep vir u.' Ek gaan af, en dit was Jerry Gold. En ek het gesê: "Hoe het jy my gevind?" Hy het gesê: "Ek het jou ma gebel." En dan sê hy vir my: 'Kom more na kamer 1111 in die Hilton Hotel. Bring genoeg klere vir 'n paar weke of 'n maand. Moenie vir iemand sê waarheen jy oppad is nie, nie eers jou ouers nie. "
Linda Amster: The Times het 'n nuusnavorsingspersoneel gehad - die eerste wat enige koerant ooit gehad het. Ons was aanvanklik vyf - almal jong vroue in ons twintigs - en toe ons aangestel is, het ons moontlik die aantal vroue in die nuuskamer verdubbel. Ons was agter in die nuuskamer, wat 'n groot ruimte van ongeveer 'n hektaar was. James Greenfield kom na my toe en sê: "Volg my." Dit is al wat hy gesê het. So ek het hom gevolg.Hy het my rug gedraai en na die voorkant van die nuuskamer geloop, wat 'n lang stappie was - het geen woord gesê nie. Ons het aan die voorkant gekom, waar al die bestuurders van die nuuskamer was - insluitend Peter Millones, wat 'n assistent was van die besturende redakteur wat verantwoordelik was vir nuusadministrasie. Jim het my by sy lessenaar aangebied. Petrus staan ​​op. Sonder om 'n woord te sê, klim Jim aan my regterkant, en Peter aan my linkerkant. En hulle stap uit die nuuskamer, na die hysbakke, na die voorportaal, deur die voorportaal - nie een woord gesê nie - en klim in 'n taxi. Peter het vir die bestuurder gesê: "Hilton Hotel." En die bestuurder het ons na die Hilton Hotel geneem. Geen woord is gesê nie. Ons het by die hotel gekom, deur die voorportaal na die hysbakke gegaan, na die 11de verdieping. En Peter het 'n geheime klop aan die deur gemaak, net soos hulle dit in al die spioeniefilms doen. Ek was verbysterd. Die deur gaan oop en in die kamer sien ek 'n paar mense wat ek uit die nuuskamer ken. Uiteindelik dink ek dat dit Petrus was wat gesê het: 'Wel, ek dink jy wil weet hoekom jy hier is.' Ek het ja gesê." En hy het gesê: 'Wel, ons het 'n geheime geskiedenis gekry van die oorlog in Viëtnam in opdrag van [voormalige minister van verdediging Robert] McNamara. Dit is hoogs geheim. Ons kan almal gearresteer en opgesluit word omdat ons dit het, en ons beplan om dit te publiseer. En ons het navorsing nodig, en ons wonder of u dit sal doen. " En ek het gesê, sonder om 'n oog te knip, "Wys my die papiere."
Greenfield: Ons het konsepte begin skryf, en die eerste konsepte was die Pentagon -dokumente wat gereeld deurmekaar was met die skrywers se eie verslaggewing en kommentaar uit die verlede. Ek het gesê: 'Ons gaan weer begin. As dit die Pentagon Papers genoem gaan word, kan dit nie die Pentagon Papers en The New York Times Papers wees nie. " So het ons 'n stelsel gekry. Elke skrywer het 'n pakkie papiere gekry waarvoor hy verantwoordelik was. En Jerry Gold se taak was om byna elke reël in elke verhaal na te gaan en dit by 'n verwysing in die dokumente te pas. Hy sou na 'n skrywer gaan en sê: 'Wel, wys my waar jy die lyn gekry het. Hier is jou pakkie. Wys my." En as hulle nie kon nie, sou hy dit redigeer.
Amster: Wat hulle nodig gehad het, was om te verseker dat alles wat deur The New York Times gepubliseer is, akkuraat was, want as daar net een glip was, kan die hele projek ondermyn word. So het my taak geword om inligting in die Pentagon Papers te verifieer of te diskrediteer. As ek dit nie kon verifieer nie, kon ek dit nie gebruik nie. En eintlik, toe ons na die voetnote kyk om te sien watter bronne die skrywers van die koerante gebruik het, was die bronne dikwels The New York Times, wat dit makliker gemaak het om die vraag te verwerp: 'Sou ons publiseer dit 'n gevaar inhou? tot nasionale veiligheid? " Dit was nie net openbare kennis nie, maar dit was openbare kennis uit die Times se eie beriggewing. Die ander verantwoordelikheid wat ek gehad het, was om vas te stel of die dokumente self eintlik vir die eerste keer gepubliseer word of nie. Ons wou seker maak dat as ons sê dat dit geheime papiere is, ons die publiek nie verkeerd inlig nie.
Greenfield: Ek het beslis bekommerd geraak oor hoe lank dit neem. Maar ons gaan dit deeglik en professioneel doen. Ons het aanhou uitbrei van kamer tot kamer in die Hilton, sodat ons 'n hele groep suites gehad het, uiteindelik met mense wat besig was om die koerante te sien. Weke het verloop, en die druk het toegeneem. Eerlik gesê, ons het op enige oomblik gedink dat die FBI ons almal sou binnedring en arresteer.
Siegal: Daar was 'n reeks kamers vir skrywers en 'n suite vir redakteurs, en ons het probeer om uit mekaar se pad te bly. Dit was oor die algemeen kollegiaal, maar soms toe ons naby die sperdatum kom, het ons mekaar se senuwees opgejaag.
Botterveld: Ek dink ons ​​was almal bekommerd dat een van die diensmeisies iets sou agterkom, want ons het al hierdie groot staalkaste van The New York Times en die groot tikmasjiene oorgebring. Maar na 'n paar weke en dan 'n maand, amper twee maande, het dit net nie gebeur nie. Die mans wat die diensdiensbakke op hul tafeltjies met wiele ingebring het, het hulle ook nie gevra nie. Na 'n rukkie het ons net gesê: 'Wel, hulle stel blykbaar nie belang nie. Wie weet wat in die hotelkamers in Manhattan aangaan? " Ons het net nog 'n vreemde ding gedoen in 'n hotelkamer in Manhattan.
Smith: Ons het regtig siek geword vir die hotelkos. Ek bedoel, daar is net soveel hamburgers en soveel BLT's wat jy kan eet.
Greenfield: Ek moes met hulle praat oor te veel lemoensap. Ons het geweldige rekeninge opgedoen.
Amster: Ek dink dit was Al wat die indrukwekkendste van die Pentagon Papers gesê het, was dat niemand iets uitgelek het nie. Ek het nie vir 'n siel gesê waaraan ek werk nie, nie eers my man nie.
Greenfield: Jerry Gold lees so ywerig en so lank dat hy ophou huis toe gaan. Hy het in die hotel gebly en in Levittown gewoon, en sy bure het opgemerk dat hy nie huis toe kom nie. Een van hulle het dit dus by die plaaslike rabbi aangemeld, wat my gebel en gesê het: 'Kan ek vir hom raad gee?' En ek het gesê: 'Rabbi, wag 'n paar maande. Dit sal alles opgeklaar word. "
Sheehan: Uiteindelik dink ek dat daar ongeveer 50 mense in die hotel was, wat al die redakteurs getel het.
Smith: Ons was in die motorkamer en genereer die krag en die stoom. Maar die drama speel af op die dek van die admiraal.
Die 15de verdieping
Greenfield: Ek het dit met Abe bespreek en gesê: 'Om hierdie ding regtig te laat werk en 'n impak te hê, moet ons die werklike geheime dokumente in die koerant druk, sodat die leser ons verhaal en ons verslag kan nagaan. Dit is net regverdig. " Dit het nie goed gegaan met sommige van die bestuurders nie. Punch [Arthur Ochs Sulzberger, die uitgewer] het nie nee gesê nie, maar hy was versigtig. Hy was 'n marinier. Hy was patrioties. En die idee om hoogs geheime dokumente in sy koerant te druk, val hom nie goed nie. Maar ons het volgehou. Elke dag hoor ek gerugte op die 15de verdieping [van die Times, die tuiste van sy uitvoerende kantore] oor wie daarteen is om dit te bestuur. Maar ek en my kollegas kon ons nie voorstel dat ons hierdie materiaal nie sou druk nie.
James Goodale: Ek was 'n visepresident en die algemene advokaat, en my rol by die Times was beide die nuusberaad en die algemene korporatiewe advokaat. Ek is beveel om 'n mening van die eksterne advokate vir The New York Times, Lord, Day en Lord, in te win. Die vergadering het plaasgevind in die raad van direkteure van die ou New York Times -gebou op die boonste verdieping - waarskynlik een van die meer kragtige vloere in die destydse Verenigde State. Daar was 'n lang gepoleerde mahonie tafel, en Punch Sulzberger het aan die een kant gesit. Langs hom sit die voormalige prokureur -generaal van die Verenigde State, Herbert Brownell jr. Langs hom, die voormalige president van die New York City Bar Association, Louis Loeb. En dan die ranglys van die New York Times -mense, waaronder James Greenfield en Abe Rosenthal.
Greenfield: Punch het vir Abe en ek gevra om die advokate van buite in kennis te stel. Dus het ons in die konferensiekamer op die 15de verdieping gesit en gesê dat ons nie sou onthul hoe ons die dokumente gekry het nie, maar ons was in besit van hulle, en dit het van geheim tot geheim gegaan. Een van die vennote vra my: 'Hoeveel?' En ek het gesê: 'Bietjie meer as 7 000 stukke papier.'
Goodale: Louis Loeb het opgestaan ​​en gesê: 'As u in werklikheid die Pentagon Papers publiseer, sal u almal tronk toe gaan. Ons wil nie na hulle kyk nie, want dit is geklassifiseer. En as ons daaraan raak, voel ons dat ons by u misdaad betrokke sal wees. Daarom is my raad dat u dit nie publiseer nie. "
Sheehan: Louis Loeb, daardie klootzak. Hy het aan Punch gesê: 'Die regering sal nie net 'n bevel vra nie, maar hulle sal die bevel kry, en ek sal u nie verdedig nie.' Kan jy jou dit voorstel? En Jim [Goodale] het gesê: 'Jy is verkeerd, Louis. Ons sal seëvier. As hulle agter ons aan kom met 'n bevel, sal ons wen. En wat ons doen, is wettig. "
Smith: Neil het verskeie kere gedurende ons drie maande se samewerking gesê: 'Ek moet my bron oppas. Ek wil seker maak dat die bron nie na iemand anders gaan met die Pentagon Papers nie. " Ek het dit destyds nie geweet nie, maar Ellsberg het duidelik na 'n paar senatore gegaan voordat hy ooit by The New York Times gekom het.
Sheehan: Ongeveer twee weke voor ons gaan druk, wou ek vir hom te kenne gee dat daar iets aan die gang is by die Times, dat ons beweeg. En ek bel hom toe en ek sê: 'Dan, ek moet 'n afskrif van die hele studeerkamer kry, en ek weet dat u een in die [u vrou] Patricia se woonstel in New York het. En ek moet dit hê. " Hy bel die deurwagter. Hulle het my ingelaat, en hulle het my gehelp om hierdie goed uit te dra. Ek het dit in die taxi gesit, en ek het die portier grootliks omgeslaan in die hoop dat hy sou lieg as die FBI kom.
Ellsberg: Ek het dit aan hom gegee met die verstandhouding, OK, dit is nou buite my beheer, wat u ook al daarmee doen.
Sheehan: Punch wou voorbeelde sien van wat ons skryf. En hulle stuur vir hom voorbeelde van wat ons klaargemaak het, en hy sê: 'Dit is te lank. Dit gaan mense uit hul gedagtes ruk. Sny dit in die helfte! " Jesus Christus, Jerry Gold en Al Siegal was woedend.
Frankel: Omdat ons bang was vir die regsgevolge, het hulle ook besluit om dit baie beskeie as 'n stuk geskiedenis te verpak en nie 'n dramatiese opskrif te hê nie. Daarom het dit 'Vietnam Archive' genoem. Dit het 'n redelik beskeie ruimte bo -aan die bladsy gekry. Die troue van Nixon se dogter aan die ander kant het ons aanbieding van die Pentagon Papers oorskadu.
Greenfield: Ons het die hele pakket gehad, al 10 paaiemente. Ons het dit klaargemaak, dit geredigeer, dit geannoteer, die geheime papiere wat ons daarmee wou druk, uitgesorteer. Die hele ding is gedoen. Ons het altyd geweet dat ons op 'n stadium gestop kan word, maar dit was ook nie sinvol om die hele ding op een dag te bestuur nie. Dit sou langer gewees het as 'Gone With The Wind'. Ons kon nie net na die komposkamer gaan en sê: 'Goed, ouens, hier gaan jy.' Ons was bang dat hulle ons sou aanmeld. Dus het ons 'n paar Linotype -masjiene na 'n privaat afdeling van die Times verskuif, en ons het eintlik die verhale daar geplaas.
Rosenthal: Die koerante kom omstreeks 6:30 uit die pers en ek stuur dit terug na die Hilton. Sheehan, Hedrick Smith, Fox Butterfield en Al Siegal was almal in een kamer, en ek onthou dat ek die papiere vir almal gegooi het sodat hulle dit kon gryp en kyk.
Smith: Na so 'n lang poging, is daar net 'n enorme gevoel van verligting wanneer dit uit is, en u kan die papiere in u hand voel. Ons kon nie glo dat ons dit sien nie. Daar was dit, uiteindelik gebeur dit.
Frankel: Ons was die volgende dag verstom. Sondag was die eerste dag uit. Mel Laird, die sekretaris van die verdediging, was 'n gas in een van die oggendgeselsprogramme. Die onderwerp het nooit ter sprake gekom nie. Dit sou waarskynlik 'n vinnige dood gesterf het as die regering dit nie probeer sensor het nie.
Botterveld: Die AP het niks gedoen nie. UPI het niks gedoen nie. Die radiostasies het niks gedoen nie. Dit lyk asof niemand dit agtergekom het nie. Ons was baie in die steek gelaat. Ons was om 6 in een van die kamers by die Hilton en ons skakel die televisie aan. Daar was David Brinkley, en hy klim op die kamera en hou 'n Sunday New York Times op en hy sê: 'Iets buitengewoons het vandag gebeur', en hy het dit net begin lees.
Frankel: Dit het 'n stryd tussen die Times en Nixon geword, alhoewel Nixon se eerste reaksie was: 'Dit gaan alles oor die verskriklike dinge wat die Demokrate gedoen het. Waarom moet ek omgee? " Dit is slegs [minister van buitelandse sake, Henry] Kissinger wat hom oortuig het: 'Ag, meneer die president, daar kom een ​​geheim uit, al die geheime sal uitkom, en die Chinese sal u nie vertrou nie, ens. Ons moet dus na hierdie ouens gaan. "
Rosenthal: Ek was daardie Maandag terug in die nuuskamer. Ek dink die Times het gesê dat daar 'n boodskap kan kom oor een van die draadmasjiene van die Withuis of die prokureur -generaal, John Mitchell. En ek staan ​​daar letterlik toe die ding begin klap. En ek sien 'n Telex kom: "Aan die uitgewer van The New York Times, van die prokureur -generaal John Mitchell, bla, bla, nasionale veiligheid." En ek het dit afgeruk - wat u nie normaalweg doen nie, want die ouens wat goed uit die masjiene ruk, is in 'n ander vakbond - en ek hardloop af en gee dit net aan Greenfield.
Goodale: Ek het in 'n taxi gehaas en so vinnig as moontlik daar aangekom. Toe ek uit die hysbak klim, hoor ek hoe daar geskreeu word. Ek het by die kamer ingestap, en daar is Sydney Gruson, die pas gesalfde assistent van die uitgewer, en Abe Rosenthal skree vir mekaar - Gruson sê Rosenthal gaan die Times vernietig, Rosenthal sê ons moet publiseer, [Harding, uitvoerende vise -president van Times ] Bancroft as die skeidsregter. En geen pons nie, want hy het vertrek om op 'n sakereis na Groot -Brittanje te gaan.
Rosenthal: Ek sit op die telefoonlyn met die Londense burohoof, wat op 'n oop lyn vir Punch op die Heathrow -lughawe wag.
Goodale: Ek het by die Pentagon Papers gekom met die wete dat 'n bevel om nie te druk nie, wat bekend staan ​​as 'n vorige beperking, nie onder die eerste wysiging of onder die wet van die Verenigde State beskerm is nie. Daar was een wet wat moontlik anders was as die eerste wysiging, en dit was die spioenasiewet. Maar die Spioenasiewet was vir spioenasie, en wat my as die feite aangaande die lek aan Sheehan gegee is, was duidelik nie spioenasie nie. So ek kyk na die boodskap. En ek het gesê: 'U kan nie 'n telegram gehoorsaam nie. Weet u wat die lot van joernalistiek in hierdie land sal wees as u dit gehoorsaam? Jy kan dit nie doen nie. " Ons was almal bymekaar om die spreker. En Punch het gesê: 'OK, stuur 'n telegram terug en vertel die regering dat ons dit nie gaan doen nie.'
Rosenthal: Ons het teruggekeer na die nuuskamer, en die perspersone in hul koeranthoede was bymekaar om die buitelandse lessenaar, 'n groot menigte. Abe het ingestap en gesê: 'Ons gaan publiseer.'
Goodale: Ons het geweet die regering gaan ons die volgende dag dagvaar. En ons het geen advokate gehad nie - behalwe ek, en die enigste keer dat ek in die hof was, was oor twee onbetwiste egskeidingsake. Alex Bickel en Floyd Abrams het saam met my gewerk aan 'n ander saak, so ek het gedink dat as ek Alex aan die telefoon kon kry en hom aan boord kon kry, waarskynlik Floyd se firma kon kry om hom te ondersteun.
Floyd Abrams: Omstreeks 1 uur die oggend het James Goodale gebel. Die Times se prokureursfirma het geweier om hulle te verteenwoordig, en daarom het hy besluit om Alexander Bickel, wat my professor aan die Yale Law School was, te bel, en ek om die Times oor die saak te verteenwoordig. Bickel was veronderstel om op 'n sabbatsdag in Stanford te wees, maar hy was toevallig in New York by sy ma. Ons ontmoet mekaar en ry om 01:30, 2 uur die oggend, na my kantoor. En ons het daar oornag. Daar was nie een van die moderne instrumente vir regsnavorsing nie, so ek moes die plek in ons biblioteek vind waar al die federale statute gevind kon word en daarna die Spioenasiewet kon soek. En dit was die begin.
Goodale: Teen die oggend het die nuus gebreek. Daar is oral opskrifte dat hierdie saak aan die gang is. Ons gaan na Foley Square [waar die hof is], en die plek word vol. Mense protesteer en skree.
Abrams: Murray Gurfein was die regter, en dit was sy eerste dag. Hy het gesê: 'Ons is almal patriotiese Amerikaners hier, en ons wil almal die regte ding doen. Ek is seker daarvan. Waarom stem u nie in om nou te stop met publiseer nie, net om my die kans te gee om die saak te bespreek, om genoeg te leer oor wat in die koerante is, sodat ek die werk kan doen wat ek moet doen? " Ons het geen idee gehad wat die Times het nie, behalwe die nuusberigte wat verskyn het. Maar Goodale was by ons, so hy bel die Times.
Abrams: 'N Voorbereiding is 'n soort verbod - 'n verbod op spraak om skade te voorkom. In ander gevalle, soos in Engeland of Kanada, is spraakbeperkings algemeen. Maar as gevolg van die eerste wysiging, was hulle sedert die begin van hierdie land byna altyd ongegrond in die Verenigde State. Die status quo is die reg om te publiseer.
Frankel: Die uitgewer van die Times het gesê dat ons uiteindelik sal hou by alles wat die howe besluit.
Goodale: Op hierdie stadium het ons 'n paar dae om voor te berei vir ons volgende verhoor. Ons het 'n span saamgestel, en Floyd Abrams en Alex Bickel begin aan 'n brief werk.
Abrams: Dit het 'n rukkie geneem om 'n idee te kry van wat die Times het. Daar was soveel om te doen, en die risiko was so groot - vir die koerant en in 'n sekere sin vir die land.
Goodale: Die regering het die regter probeer oortuig dat die wêreld tot 'n einde sal kom as The New York Times voortgaan om te publiseer. Maar die beste manier om ons saak aan te spreek, was deur die regeringsgetuie kruisondervra, en ons was nogal verbaas dat hulle nie kon regverdig waarom hulle dinge ingedeel het nie. Saterdagoggend het regter Gurfein sy beslissing uitgereik, en hy het ten gunste van ons besluit en die bevel ontbind, op voorwaarde dat dit deur die volgende hof bo hom heringestel word. Hy het selfs daarop gewys dat hy dink dat die wetgewende geskiedenis redelik duidelik is dat die Spioenasiewet nie op hierdie soort van toepassing is nie. Ek het so duiselig gevoel, ek het die nuuskamer gebel en gesê: 'Ons het gewen! Rol die perse! " Maar 'n paar minute later het 'n ander regter die bevel herroep. Ons het na die appèlhof gegaan. En intussen het The Washington Post [hul eie deel van die Pentagon Papers] gepubliseer, so nou is daar twee sake aan die gang.
Sanford Ungar: Daar was geweldige drama, en ek dink wat die Post verstom het, is dat dit 'n Washington -verhaal was wat die Times ontdek het. Dit was 'n baie macho ding vir [die Pos se uitvoerende redakteur, Ben] Bradlee. Die jong verslaggewers soos ek het beslis solidariteit met die Times gevoel toe dit die eerste keer die koerante publiseer en toe hulle in die hof was. Maar ek dink ons ​​was gelukkiger toe ons, nadat die Times gestop is, die volgende was.
Goodale: Toe ons by die appèlhof kom, het ons gedink ons ​​is in 'n goeie toestand.Maar regter Henry Friendly, wat die hoofregter van die hof in New York was, was baie onvriendelik. Hy vergewe Alex. En toe die besluit kom, het hy besluit dat ons terug moet gaan na regter Gurfein en die saak weer moet doen. Dit was 'n absolute ramp vir ons.
Abrams: Intussen is die Washington Post -saak aan die gang, en daarom het die Post en die Times die Hooggeregshof gevra om in te tree.
Goodale: Ek was baie pligsgetrou dat ons nie net die Times verteenwoordig nie: ons verteenwoordig alle joernalistiek. En ons moet 'n goeie standaard vir die eerste wysiging uit hierdie saak hê. Dit sou 'n trein wees wat die regering nie kon stop nie, omdat Ellsberg dele van die dokumente aan The Washington Post, The Boston Globe, uitgedeel het. Hy het 'n soortgelyke pakkie wat hy aan Knight gegee het, 'n ketting met nog 'n paar dosyn koerante. Die regering het dus eintlik nogal dwaas gelyk. En nou is ons op pad na die Hooggeregshof.
Smith: Ek en Neil was net verheug. Hierdie ding gaan nie ophou nie. The Times het die dam gebreek. Ons het eerste gegaan, en ander gaan volg. En toe ons dit na die Globe en The St. Louis Post-Dispatch begin sien, was daar 'n groot gevoel van tevredenheid en prestasie, en 'n soort algemene patriotisme vir die waardes van Amerika. Die nasionale veiligheidsstaat kan nie die Amerikaanse media sluit nie.
Ellsberg: Teen die tyd dat die Hooggeregshof dit bereik het, was dit in 15 koerante. En terwyl hulle dit oorweeg, het ek dit vir nog twee gegee - Newsday on Long Island en The Christian Science Monitor. Dit het altesaam 19 geword. Soos een van die beoordelaars gesê het, is dit soos om bye te probeer oppas.
Die Hoogste Hof
Goodale: Die argument voor die hooggeregshof is deur Alex Bickel hanteer. En aan die regeringskant was daar Erwin Griswold, voormalige dekaan van die Harvard Law School, wat die prokureur -generaal van die Verenigde State was.
Botterveld: Voordat die prokureurs met hul argumente begin het, was daar 'n vergadering in die uitgewer se kantoor. Almal was daar. Max Frankel het uit Washington gekom, en hy het die bespreking gelei. Die uitgewer vra: 'Hoe sal die verskillende regters hierop reageer?' En Frankel het rondgegaan asof hy elkeen van hulle ken en beskryf watter argumente hulle sal aanspreek.
Frankel: Een ding het my altyd gefassineer oor die beoordelaars: hulle het die idee dat geheime wat deur die regering gesteel is, terugbesorg kan word. Die hoofregter het daaroor gepraat soos die silwer van die Withuis. Weet u: 'As iemand die silwer van die Withuis vir u bring, sou u dan nie verplig voel om dit terug te gee nie?' Wat moet 'n koerant met inligting doen sodra hy dit het, of u die stuk papier terugstuur of nie? U moet die inligting gebruik, en dit moet alles inlig wat u doen, of u die spesifieke sin publiseer of nie. Hoe hulle met inligting as 'n tasbare eiendom omgegaan het, vind ek dit verstommend.
Abrams: Ek dink dit het die oorsaak baie gehelp dat die Times sy redaksionele proses kon beskryf. Hulle kan sê: ons het deur elke bladsy gegaan, by elke geleentheid pas. En ons het nie publiseer baie dinge wat ons gehad het.
Goodale: Daar was 'n absolute magiese oomblik in die saak toe Justice Potter Stewart vir Alex gesê het: 'Gestel ek gaan terug en maak hierdie dokumente oop, en ek vind dat 100 Amerikaanse soldate hul lewens sal verloor as gevolg van wat The New York Times sal publiseer . Sou u in elk geval voortgaan om te publiseer? " Die oomblik toe hy dit vra, kon jy 'n speld hoor val. Almal was op die stoelrand en wonder wat hy gaan antwoord. Ek bedoel, die vraag is verskriklik. Die regte antwoord sou wees, ingevolge die eerste wysiging, "Wat dan?" Maar in 'n groot geval kan u dit nie hardop sê nie: dit is die enigste ding wat mense sal onthou. Maar Bickel het hom so goed van sy taak gekwyt. Hy het gesê: "Nee. My toewyding aan die mensdom is groter as my toewyding aan die regsbeginsel. Maar ek sal jou vertel dat dit 'n baie slegte wet sal wees as dit jou mening laat vaar. "
Abrams: Ek het gedink ons ​​het vier waarskynlik stemme op die hof-die vier mees liberale en vrye spraakgerigte juriste. Maar of ons een of meer van die ander kan kry, dink ek nie een van ons was vol vertroue daaroor nie. Die land was destyds diep verdeeld oor die oorlog, verdeeld oor Nixon, verdeeld oor beleid. Dit was dus baie moeilik om 'n intelligente voorspelling te maak van die standpunte van die ander lede van die hof.
Goodale: As u in Junie in die Hooggeregshof 'n saak aanvoer, dink u dat u dit moontlik in Augustus sal uitvind. Maar net 'n paar dae later het die woord gekom. Ek jaag na die beroemde hysbak na die uitvoerende verdieping en almal was daar. Punch was terug uit Engeland, Harding was daar, Sydney, Abe Rosenthal, en ons tree op soos 2-jariges wat pas die Kentucky Derby gewen het-op en af ​​spring, bobene slaan, ons arms om mekaar gooi.
Amster: Dit was regtig opgewondenheid. En die embargo is opgehef - die beperkingsbevel - en ons het die res daarvan gepubliseer.
Siegal: Ons was jubelend, en dit kon nie meer as 'n dag of twee gewees het voordat ons begin publiseer het nie. Al ons bedekking is in metaal gemaak en onder slot en grendel weggesit, sodat ons weet wat ons gaan druk; dit was net 'n kwessie van wanneer.
Frankel: Griswold, die prokureur -generaal, het hy die administrasie se beleid tot by die Hooggeregshof verdedig. Hy het uiteindelik jare later erken dat hy nooit verstaan ​​het wat die regering probeer verdedig nie, dat daar geen geheime was wat die nasionale veiligheid in die gedrang bring nie.
Smith: Ek het nie veilig gevoel totdat die vervolging van Ellsberg laat vaar is nie. Daar was niks in die Hooggeregshof se beslissing wat gesê het dat die regering ons nie kan vervolg nie, wat die hof gesê het dat die regering nie vooraf kan sensureer nie. En ek het gedink dat as die regering Ellsberg gaan agtervolg vir die steel en onthulling van geheimsinnige regeringsdokumente, dan is die persone aan wie hy die geheime oorhandig het, onlosmaaklik betrokke by die saak.
Goodale: Ek dink Rick was reg om bekommerd te wees dat hy aangekla sou word. Ons het gedink Sheehan gaan beslis wees. Trouens, ons het 'n persverklaring geskryf wat gereed was om te begin.
Smith: Dus, totdat die saak teen Ellsberg vernietig en uitgegooi is, dink ek nie ek het ontspanne gevoel nie. Op daardie stadium was die regskwessie verby. En wat die politieke argument betref - wat handel oor 'was die media verkeerd' en so meer - met die Pulitzer -prys en al die ander toekennings, was dit heeltemal duidelik waar die media in Amerika staan, en waar die meerderheid Amerikaners dit ook gedoen het. .
Amster: Op die eerste aflewering het hulle die name van almal wat aan die Pentagon Papers gewerk het, genoem. Dit het deur al die belangrike redakteurs, die verslaggewers, gegaan. En dit het nie my naam nie. Ek was baie, baie ontsteld. Ek het net so hard gewerk soos enigiemand anders! Daarom het ek na Jim Greenfield gegaan en vir hom gesê: 'Waarom is my naam nie hier nie?' Hy het gesê: 'Wel, u is 'n vrou, en ons was bang dat ons moontlik in die tronk moes gaan, en daarom het ons u naam nie opgeneem nie.' Ek was so woedend, en ek is nog steeds daaroor. Dit het baie gesê oor die Times en die tyd. Ek het geweet ons kan tronk toe gaan. Dit is aan my gesê voordat ek begin het. Ek het verdien om ingesluit te word. Daar was ook ander: Betsy Wade was onontbeerlik - sy was verantwoordelik vir die redigering van die projek en het uitstekende werk gedoen - en Linda Charlton het biografieë vir al die sleutelfigure in die koerante geskryf. Nie een van die vroue wat daaraan gewerk het, het krediet gekry nie.
Abrams: Dit is veelseggend dat presidente gekom en gegaan het, waaronder baie vyandig teenoor die pers, maar die breë les wat hulle uit die Pentagon -koerante geleer het, is dat u nie kan wen nie. Dit het 'n enorme impak gehad op die transformasie van wat as 'n baie moeilike oplossing vir die regering beskou is, om te verander na 'n wat byna onmoontlik geword het.
Goodale: Die saak is 'n ironiese reël dat u nie die pers vanaf die regterbank kan sensureer nie. Dit is 'n blywende nalatenskap.
Amster: Terwyl ons besig was, het ek gedink: 'Dit sal die Viëtnam -oorlog beëindig. Ons gaan hierdie koerante publiseer. Nixon gaan dit lees. Hy sal so opgewonde wees om baie vuil na Johnson te gooi en dit as 'n geleentheid aan te gryp om die oorlog af te skaal. " Ek sou enigiets daarop wed. En dan, natuurlik, wat gebeur het, was dat Nixon so neuroties was dat hy in plaas van die geleentheid aangryp wat die papiere gelek het. Hy het 'n span in die kelder van die Withuis gehad wat as die loodgieters bekend geword het.
Botterveld: Die loodgieters is gevorm om agter Ellsberg aan te gaan. En dit was dieselfde mense wat 'n paar jaar later die Watergate-inbraak opgevoer het.
Greenfield: Ons het regtig gedink dat dit 'n uitstekende uitwerking sou hê op hoe 'n administrasie 'n oorlog hanteer. Ek bedoel, daar is vir die kongres gelieg. Ons het gedink: 'Wel, hulle sal dit nie weer laat gebeur nie! En die Amerikaanse volk sal baie meer weet oor wat werklik gebeur het. " Ons het gedink ons ​​was op 'n missie.
Botterveld: Vroeg in September het ek 'n oproep gekry dat Abe Rosenthal my in sy kantoor wou sien. 'Fox,' het hy gesê, 'jy het 'n goeie werk gedoen in die Pentagon Papers, so ons stuur jou as 'n korrespondent na Saigon. En van daardie tyd af het ek min of meer eers die laaste dag van die oorlog vertrek. Dit was redelik duidelik dat die onthullings in die Pentagon Papers die rasionaal vir die oorlog ondermyn, wat onvermydelik sou lei tot 'n groot afname in Amerikaanse magte. Dit het net baie langer geneem as wat ek gedink het.
Smith: Die punt was nie of die oorlog beëindig moes word nie. Die punt was om iets te deel wat die sekretaris van verdediging self so belangrik geag het dat hy van sy beste talent in die Pentagon hierdie geskiedenis kon saambring sodat hy dit kon verstaan ​​en aan die president kan rapporteer, en so sou die Pentagon vir ewig hê daardie rekord. As dit vir die mense so belangrik was, dan was dit beslis belangrik om met die Amerikaanse publiek te deel. Dit was die punt.
Sheehan: Die oorlog het 'n helse klomp mense verniet vernietig en 'n klomp mense verniet vernietig. Die Viëtnamese het swaargekry. En ons het geen reg om dit te doen nie aan 'n ander volk. Ons suig mense in die put. Hierdie ding het my regtig gerangskik, ek bedoel dit het my regtig gepla. Ek was daartoe verbind om iets daaraan te probeer doen, om die waarheid te skryf.
Ellsberg: Vir die Times en Neil was die punt van die Pentagon Papers dat dit geskiedenis is - 'Hierdie ouens het vir ons gelieg' - maar ek gaan nie in die tronk om die historiese rekord in '69 of '70 te verduidelik nie of '71. Ek het die koerante gekopieer omdat ek geglo het, korrek het geblyk dat die koers waarop Nixon was, die oorlog jare lank sou verleng, ten minste deur sy tweede termyn. Ons was besig om 'n groter oorlog te betree. Dit het weer gebeur. Die geskiedenis word herhaal. Ek het nooit gedroom dat die Pentagon Papers die oorlog kan stop nie, maar dat dit kan bydra tot die verkorting van die oorlog en die voorkoming van eskalasie.
Sheehan: Dan het my nooit weer gebel nie. Ek het hom daardie jaar op Kersfees op straat in New York raakgeloop. En ek het hom vertel wat gebeur het. En hy sê: 'So jy het dit gesteel, net soos ek.' En ek sê vir hom: 'Nee, Dan, ek het dit nie gesteel nie. En jy ook nie. Die papiere is die eiendom van die mense van die Verenigde State. Hulle het vir hulle betaal met hul nasionale skat en die bloed van hul seuns, en hulle het die reg daarop. Ons het niks gesteel nie. "
Kyk die video: Нью Йорк 2021 сегодня. Центральный Манхэттен. Таймс сквер и центральный парк Нью Йорка. Жизнь в США