Geskryf deur Richard Faragher
Halfpoint / Shutter
Teen 2050 sal die ouderdom van 65 as die wêreld onder die 15's oortref vir die eerste keer in die geskiedenis. Die oorsaak hiervan is eenvoudig: kindersterftes het afgeneem. In 1910, ongeveer 15% van Britse babas is kort na hul geboorte dood. Teen 1950 het dit tot 3% gedaal, en verlede jaar was dit ongeveer 0.3%. Hierdie vermindering is 'n wêreldwye neiging wat slegs as 'n triomf nie begaan word nie.
Maar sukses bring sy eie probleme. Elke baba wat oorleef, is 'n potensiële pensioenaris en op die ouderdom van 85, niemand is siektevry nie. Om oud te wees is nie op sigself 'n probleem nie, maar om oud en siek te wees is 'n ander saak.
Meer as 40% van die UK se nasionale gesondheidsdiensbegroting (NHS) gaan oor die 65-jarige ouderdom. Spandeer in die middel van die 80's aan 'n pasiënt is meer as sewe keer hoër dit op iemand in die middel-dertig. Tensy ons 'n gesonde lewensduur verbeter, sal óf gesondheidsorguitgawes teen 30 onmoontlik word of sorgstandaarde onaanvaarbaar laag.
Met die besef hiervan het die Britse regering homself 'n prysenswaardige doelwit gestel: 'vir almal om teen 2035 vyf ekstra jare van 'n gesonde, onafhanklike lewe te hê en die gaping tussen die rykste en die armstes te verklein'. Die tweede deel van die sin is die sleutel. Verbind eenvoudig die gemiddelde gesonde lewensduur as die Europese Unie 'n paar jaar gelede gedoen het, hou die risiko in dat u u teiken bereik deur die gesondste gesonder te maak.
Om dit te vermy is van groot belang vir die Verenigde Koninkryk, waar die gesondheidsgaping tussen ryk en arm sleg is (24% minder van die armste Britse mense is in goeie gesondheid relatief tot die rykste) in vergelyking met lande soos Nieu-Seeland en Frankryk. (waar die gaping slegs 5% -10% is).
'N Gesaghebbende nuwe verslag, Die Gesondheid van die Nasie, van die Die alle parlementêre parlementêre groep vir lang lewe stel moontlike maatreëls uiteen wat die Britse regering kan tref, en 'n paar strikke om te vermy, om die teiken te bereik. As gevolg van bydraes van baie vakgebiede, is daar iets vir almal, van wat u persoonlik kan doen om gesond te bly, deur wat u dokters kan doen om u te help, tot wat wetenskaplikes kan doen om u dokters te help.
Wat u kan doen, moet u nie verbaas nie. Hou op met rook - wat Britse gesondheidsongelykhede in die helfte sou verminder as almal dit doen. Drink minder alkohol - hoewel u waarskynlik nie 'n teetotaler sou wees nie. En bly 'n gesonde gewig en kry genoeg oefening.
Die lokval om mense aan te moedig om gesonde gedrag aan te neem, byvoorbeeld deur 'n veldtog te verloor, is dat mense wat dieet as gevolg daarvan geneig is om gesondheidsbewuste mense te wees al bekommerd dat hulle vet is. Die maatreëls van 'vang almal', soos om pryse van bier en sigarette te verhoog, het dus 'n beter kans om gemiddelde leeftyd te verhoog deur die ongelykheid in gesondheid te verminder. Moet net nie van rokers verwag om die regering te bedank dat hulle dit gedoen het nie.
U dokters kan help deur meer moeite te doen om siektes te voorkom. Die NHS fokus op die genesing van siekes. Dit is uiters doeltreffend hiermee, maar bestee slegs 5% van sy begroting vir voorkoming. Dit is omdat die belangrikste teikens daarvoor is om siektes te behandel en nie die welstand te verbeter nie. (Chirurge word nie betaal vir die operasies wat hulle nie hoef te doen nie.)
Slegs 5% van die NHS-begroting gaan oor voorkoming. Imran se Fotografie / Shutterstock
Een aanbevole manier om dit te bewerkstellig, is om NHS-prestasiesyfers en geld weg te skuif van betaling per aktiwiteit na betaling vir die bereiking van die bevolking se gesondheidstatusdoelwitte, soos bloeddruk. Gesondheidsorgstelsels wêreldwyd wil dit doen, maar die potensiaal vir onbedoelde gevolge is groot. Dit is byvoorbeeld nie onwaarskynlik dat die koppeling van finansiële aansporings aan 'n gesonde bevolking sou skep nie aansporings vir dokters om nie mense as siekes te diagnoseer nie.
Wetenskaplikes kan help, want u grootste aantal verjaarsdae is die grootste risiko vir u gesondheid, met ander woorde, die werking van die meganismes wat veroudering veroorsaak. Sosiale omstandighede en individuele gedrag beïnvloed veroudering, maar die onderliggende biologiese drywers beïnvloed elke weefsel in die liggaam.
Gelukkig weet ons nou dat enkele fundamentele prosesse veroorsaak beide veroudering en ouderdomsverwante siekte. Vir ouer mense wat reeds siek is, kan hierdie deurbraak in begrip dekades bydra tot gesonde lewensverwagting.
Dit het 50 jaar geduur om vas te stel dat die senuweeselle - selle wat nie die weefsels waarvan hulle deel nie verdeel of ondersteun nie - veroudering veroorsaak maar minder as vyf om 'n dwelm-cocktail te ontwikkel verwyder dit van mense. Dus kom die eerste middels teen veroudering. Maar om hulle vinnig genoeg na die kliniek te bring om aan die doelwit van die regering te voldoen, beveel die nuwe verslag die oprigting van 'n toegewyde Britse instituut vir veroudering aan om wetenskaplikes, ondernemers en nyweraars in 'n verenigde poging te lei.
Die wêreldwye wedloop om anti-verouderingsbehandelings te patenteer is vas, die mens se behoefte daaraan is ongetwyfeld, en die lande wat reeds sulke toegewyde agentskappe het, is vooraan. Hierdie laaste aanbeveling is dus een wat elke land op aarde sonder hierdie instellings sal aanbeveel om dit deeglik te oorweeg.