Communitas » Dinamiese Pinkster Gemeentes
TuisbladBlogs-Communitas Tussenin Dinamiese Pinkster Gemeentes
Tags: Gemeentes, Handelinge 2, Heilige Gees, Kragveld, leierskap, Michael Welker, Pinkster Wat lê voor vir Amerika en Brittanje, asook Suid-Afrika? | Boekies | Wêreld Van Môre
Voorwoord: Die Verlore Sleutel – Weer Gevind!
Wat hou die toekoms in vir die wêreld se Engels­sprekende volkere en hul afstammelinge? Wat lê werklik op die horison in die toekoms van Amerika, Brittanje, Kanada, Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika? Staatshoofde weet nie. Vooraanstaande ontleders van buitelandse sake weet nie. Nog minder weet die oorgrote meerderheid nuusredakteurs en nuusverkondigers. Maar U kan weet!
Eségiël se Dramatiese Visioen
Naby die suid-Mesopotamiese stad Babilon het ’n jong Joodse gevangene op die oewer van ’n rivier gestaan. Hy was een van die duisende Jode wat vier jaar vantevore uit hul tuisland weggevoer is deur die Babiloniese leërs van Koning Nebukadnésar.
Levi Juda se nasate is ’n koninklike lyn belowe, met die Messias as hoogtepunt.
Josef se nasate het die eersgeboorteregbeloftes van nasionale grootheid ontvang.
Ruben het sy eersgeboortereg verbeur as gevolg van sy seksuele onsedelikheid. Hy was die stam­vader van die Franse nasie.
Die stam van Juda, die Jode, sou altyd ’n konink­like regeerder hê tot Christus (“Silo”) terugkom om die aarde te regeer. (Die Verenigde Koninkryk se konink­likes is nakomelinge van Juda).
Voordat die kinders van Israel ooit die Beloofde Land binnegegaan het, is Moses deur God geïnspireer om hulle oor die toekoms te waarsku. Die beloftes van God was seker, maar die TYDS­BEREKENING van hulle vervulling was God se keuse en het van Israel se gedrag afgehang.
In Levitikus 26:1-2 waarsku God die Israeliete deur Moses, “Julle mag vir julle geen afgode maak nie... My sabbatte moet julle hou en my heiligdom ontsien. Ek is die Here”. Hy sê verder, “As julle in my insettinge wandel en my gebooie hou en dit doen, sal Ek julle reëns gee op die regte tyd, en die land sal sy opbrings gee, en die bome van die veld sal hulle vrugte gee” (verse 3-4). In die daaropvolgende verse het God seëninge van landbou­oorvloedigheid en vrede aangestip wat op die nasie uitge­stort sou word as hulle getrou was. In vers 12 het Hy Sy seëninge afgesluit deur te sê, “En Ek sal in jul midde wandel en vir julle ’n God wees, en júlle sal vir My ’n volk wees”.
Israel se ongehoorsaamheid het gelei tot ’n 40-jaar vertraging voordat die Beloofde Land, en God se beloftes aan hul voorouers, geërf kon word. Die 40 jare van straf was bereken op die beginsel van ’n dag vir ’n jaar. ’n Soortgelyke punt word in Eségiël 4 gemaak rakende straf op Juda en op Israel. In hierdie geval word die profeet Eségiël aangesê om vir 390 dae elke dag op sy linkersy te lê om die duur van God se straf oor Israel te simboliseer. Toe is hy beveel om op sy regtersy te lê vir 40 dae sodat Juda se straf aangedui kon word. Toe is Eségiël mee­gedeel, “... vir elke jaar lê Ek jou een dag op” (vers 6). Weereens is ’n dag gelykstaande aan ’n jaar in die vervul­ling van sekere Bybelprofesieë.
Terwyl hy hierdie probleem oorweeg het, het Jeró­beam “uit sy eie hart versin” wat vir hom na die oplossing gelyk het. Hy het die volk saamgeroep en verskeie ver­anderinge aangekondig. Hy het hulle meegedeel dat hulle voortaan, vir hulle gerief, twee aanbiddingsterreine in noordelike Israel sou hê om van te kies. Dan sou dit nie meer vir hulle nodig wees om al die pad na Jerusalem toe op te gaan nie. Hy het sy nuwe aanbiddingsterreine in die stad Dan in die noorde, en in Betel in die suide, gevestig. By elkeen van die vergaderplekke het hy ’n goue kalf opgerig om aanbid te word. Jeróbeam het ook die Levi­tiese priesterdom vervang met sy eie priesters van sy nuwe godsdiens. Ons lees in vers 31, “Hy het ... priesters aangestel uit al die dele van die volk wat nie uit die seuns van Levi was nie”. Asof dit alles nie genoeg was nie, het hy boonop nog die tye van God se jaarlikse feeste verander. Hy het die Huttefees wat in die sewende maand van God se heilige kalender geval het, verskuif na die agtste maand toe.
Hiskía het vir die volk gesê: “ons vaders het ontrou gehandel en gedoen wat verkeerd was in die oë van die Here onse God, en hulle het Hom verlaat en hulle aan­gesig van die tabernakel van die Here afgewend en dit die rug toegekeer... Daarom het ’n toorn van die Here oor Juda en Jerusalem gekom, en Hy het hulle ’n skrikbeeld, ’n voorwerp van verbasing en van bespotting gemaak, soos julle met jul eie oë sien. En kyk, hierom het ons vaders deur die swaard geval en is ons seuns en ons dogters en ons vroue in gevangenskap. Nou is dit in my hart om ’n verbond te sluit met die Here, die God van Israel, dat sy toorngloed van ons afgewend kan word” (2 Kronieke 29:6-10).
Hierdie herlewing onder Hiskía het nie alleen vir Juda ’n begenadiging van die swaard van die Assiriërs gebied nie (wat besig was om die koninkryk van Israel net noord van hulle te vernietig), maar dit was ook die laaste kans vir die noordelike tien stamme om algehele ballingskap af te wend. Let op wat Koning Hiskía gedoen het. “Daarna het Jehiskía gestuur na die hele Israel en Juda, en ook briewe geskrywe aan Efraim en Manasse om te kom na die huis van die Here in Jerusalem, om die pasga tot eer van die Here, die God van Israel, te hou... En hulle het dit vasgestel om ’n oproep deur die hele Israel, van Berséba tot Dan, te laat gaan dat hulle moes kom om die pasga tot eer van die Here, die God van Israel, in Jerusalem te hou; want hulle het dit nie as ’n menigte gehou soos voorgeskrywe was nie” (2 Kronieke 30:1,5). Hiskía se bood­skappers het die oorblywende inwoners van die noorde­like koninkryk gewaarsku: “Verhard nou nie julle nek soos julle vaders nie, gee aan die Here die hand en kom na Sy heiligdom wat Hy vir ewig geheilig het, en dien die Here julle God, dat Sy toorngloed van julle afgewend kan word. Want as julle jul tot die Here bekeer, sal julle broers en julle kinders barmhartigheid vind voor die wat hulle as gevangenes weggevoer het, sodat hulle na hier­die land kan terugkom ...” (verse 8-9).
Let op die aanmerkings van Langer se Encyclopedia of World History aangaande die ver­reikende invloed van Omri. “Omri het ’n lang­lewende ryk gevestig. Hy het ’n nuwe hoofstad in Samaria gebou en alliansies met Tirus hernu... Hy het ook vir Moab herverslaan, soos ons uit die Mesha inskripsie leer. Omri was blykbaar ’n sterk koning. Die Assiriërs het Israel na hom vernoem, Bit Omri (Khumri)” (1968 uitgawe, bl. 44).
In die apokriewe boek 2 Esdras, wat sowat ’n eeu voor Christus se tyd geskryf is, verskyn ’n tradisie wat onder die Jode bewaar is. “Dit is dan die tien stamme wat as gevangenes uit hulle eie land weggevoer is... en hy (Salmanéser) het hulle oor die waters weggevoer, en so het hulle in ’n ander land aangekom. Maar hulle het onder mekaar beraad­slaag om die menigtes van die heidene te verlaat en na ’n verder land voort te gaan waar geen mens nog gebly het nie... En hulle het in die Eufraat ingegaan deur die smal gange van die rivier” (13:40-43).
Lempriere’s Classical Dictionary sê die Cimmeriërs was “... naby die Palus Maeotis” (bl. 149). Palus Maeotis is wat die antieke Grieke die groot meer genoem het wat aan die noordelike punt van die Swart See geleë is, nou die See van Azof genoem. Vanaf hierdie gebied het som­mige van die Cimmeriërs direk met die rivierstelsel langs opgetrek in noordwestelike Europa in. Ander het Klein-Asië binnegeval en nadat hulle uitgedruk is, het hulle ook noordelike Europa toe getrek.
Aangaande die Cimmeriër-Israeliete se intog in noord­westelike Europa, sê M. Guizot in The History of France from Earliest Times to 1848, “Van die sewende tot die vierde eeu v.C. het ’n nuwe bevolking oor Gallië versprei, nie met een slag nie, maar deur ’n reeks invalle, waarvan die twee grootstes aan die begin en einde van daardie tydperk plaasgevind het. Hulle het hulself die Kymriane of Kimriane genoem... die naam van ’n volk wat die Grieke op die westelike oewer van die Swart See en in die Cim­meriese Skiereiland geplaas het, word tot vandag toe nog Crimea genoem” (bl. 16). Die Romeine het hierdie volk Galliërs of Kelte genoem en hulle het versprei deur wat vandag Frankryk is, en in die Britse Eilande.
Nog ’n antieke naam waaronder die Israelitiese bal­linge bekend was, is “Skithiërs”. ’n Massiewe area van wat huidig as die Eurasiese Vlakte van Rusland bekend staan, was in antieke tyd “Skithië”. genoem. Verskeie volke het hierdie yslike gebied bewoon, insluitend baie stamme van die Israelitiese ballinge. Die Griekse his­torikus Herodotus het geskryf, “... die Perse het hulle Sacae genoem, soos hulle alle Skithiërs genoem het” (“The Persian Wars”, VII, 64). Die naam Sacae of Sakae is oorspronklik afgelei van Isak, voorvader van die Israel­iete. Dit is ook die ware oorsprong van die name Skot­land, Sakser, en Skandinawië.
Die Skotte bewaar die verhaal van hul Skithiese oor­sprong in die mees bekende dokument oor Skotse ge­skiedenis, die Arbroath Verklaring. Hierdie verklaring is in 1320 geskryf en deur Robert the Bruce en sy edel­manne onderteken. Hierin word beweer dat die Skotte “... van Groter Skithië via die Tirrheense See gereis het... hulle het aangekom, twaalf honderd jaar nadat die volk van Israel deur die Rooi See getrek het (ca. 250 v.C.), na hul tuiste in die weste, waar hulle vandag nog woon”. Die oorspronklike antieke brief word in ’n glaskabinet in die Registerhuis in Edinburgh ten toon gestel, en word deur baie as “Skotland se kosbaarste besitting” bestempel. Die seëlafdrukke van die 25 onder­skrywende Skotse edel­manne is aan die perkament vasgeheg. Ons sien dus dat die tien stamme van Noordelike Israel in die agtste eeu voor Christus uit hul tuisland ontwortel is en na ’n vreemde gebied weggevoer is deur hul gevangenemers. Omdat hulle hul identiteit verloor het, word hulle in die geskiede­nis onder ’n verskeidenheid name geken, waar­onder Kimri, Kelte en Skithiërs maar slegs ’n paar is. Met antieke opskrywings as ’n gids, kan ons die migrasies van hierdie volke vanaf die Swart See tot die Britse Eilande en noordwestelike Europa naspoor.
Oorspronklik het God merkwaardige beloftes aan Abraham en sy nageslag gemaak. Ons het alreeds gesien dat die noordelike tien stamme uit hul tuiste ontwortel is en dat hulle uiteindelik na noordwestelike Europa migreer het. Waar kom die vervulling van die beloftes aan Abraham dan in?
Kanada, ’n onmeetbare skatkis van landbou- en minerale rykdom, het feitlik ongenooid in die skoot van die Britse Ryk beland. Nadat Engeland Frankryk in die Sewejarige Oorlog (1756-63) verslaan het, het baie Parle­mentslede gestry teen die oorname van Kanada by Frankryk, met die waarskuwing dat “[Kanada se] karige handel in bewervelle nie vir die las van verdediging en administrasie sal kan kom­pen­seer nie ...” (A History of England and the British Empire, deur Hall & Albion, bl. 463). Trouens, “Halifax (Nieu-Skotland) was die enigste gemeen­skap in Amerika wat deur die direkte optrede van die Britse regering gestig is” (bl. 456).
Australië en Nieu-Seeland is op soortgelyke wyse op Brittanje afgeskuif as deel van die ryk. Van Australië was daar gesê dat ontdekking van goud in 1851 “... die kolonisering tot ’n nasie verhaas het” (bl. 664). Die bevolking het in bietjie meer as ’n dekade van 250,000 tot byna ’n miljoen gespring. Van Nieu-Seeland was gesê, “Die tuisregering het die pogings om Nieu-Seeland onder die Britse vlag te bring, lank weerstaan ... Nieu-Seeland het dus sy eie wettelose weg gevolg totdat die werklike vestiging van gewone Engelse setlaars meer besliste beheer genoodsaak het” (bl. 664).
Dwarsdeur die ryk self, is Britse heerskappy nie deur massiewe leërs afgedwing nie. Trouens, gedurende die 19de eeu was die Britse leër maar taamlik klein. Dit is “the thin red line” (“die dun rooi strepie”) genoem. Die uitge­strekte Indië met sy bevolking van etlike miljoene, selfs in die 19de eeu, is oorheers deur die Britse burgerlike diens wat nooit meer as ’n paar honderd in getal was nie. Hulle het regsprake waargeneem, belastings ingevorder, en wette toegepas. “Net hulle het direk met die plaaslike bevolking in aanraking gekom... hulle het hard en doeltreffend gewerk... korrupsie was onbekend onder hulle, en hulle het die gereg, vrede en orde vir etlike dekades triomfantlik gehandhaaf” (bl. 738).
God het ’n merkwaardige belofte aan Koning Dawid van antieke Israel gemaak. Hy het deur die profeet Natan gespreek en vir Dawid gesê, “As jou dae vol is en jy met jou vaders ontslaap het, sal Ek jou nakomeling wat uit jou liggaam sal voortkom, laat optree en sy koningskap bevestig. Hý sal vir my Naam ’n huis bou, en Ek sal sy koninklike troon bevestig tot in ewigheid. Ek sal vir hom ’n vader wees, en hy sal vir My ’n seun wees; sodat as hy verkeerd handel, Ek hom sal straf met ’n menslike roede en met slae van mensekinders. Maar my goedertieren­heid sal van hom nie wyk nie, soos Ek dit onttrek het aan Saul wat Ek voor jou aangesig verwyder het. En jou huis en jou koningskap sal bestendig wees tot in ewig­heid voor jou; jou troon sal vasstaan tot in ewigheid” (2 Samuel 7:12-16).
God het aan Dawid verduidelik dat alhoewel Hy Dawid se nakomelinge vir hul sondes mag straf, sal Hy nie die koninkryk uit hulle geslagslyn verwyder, soos Hy met Saul gedoen het nie. Wat het van daardie koninklike opvolgingslyn geword? Uit die geskiedenis leer ons dat Koning Sedekía, ’n afstammeling van Dawid, die laaste koning was wat op die troon van Juda in Jerusalem gesit het. Nebukadnésar het Sedekía in 586 v.C. as gevangene na Babilon geneem, die tempel verbrand, en die stad Jerusalem vernietig. Let op die stelling in 2 Konings 25:7, “En hulle het die seuns van Sedekía voor sy oë geslag. En hy het die oë van Sedekía laat verblind en hom met koperkettings gebind en hom na Babel gebring”.
Boonop, met die verkryging van die Panama­kanaal en verskeie afhanklike eilandstate in die laat 19de eeu, het die Verenigde State ook die poorte van sy vyande besit. Gesamentlik het Amerika en Brittanje feitlik elke stra­tegiese deurgang op aarde besit vir die grootste deel van die 19de en 20ste eeue.
Op hul spits, het die Amerikaanse en Britse nasies ’n oorweldigende deel van die wêreld se rykdom besit of beheer. Daar is eenvoudig geen ander nasie wat eens kan vergelyk met die rykdom en mag wat deur die Engelssprekende volke uitgeoefen is nie.
Moses is deur God geïnspireer om ’n herinnering daar te stel vir ons volke, te midde van ons fabelagtige rykdom en oorvloed. “Want die Here jou God bring jou in ’n goeie land ... ’n land waarin jy brood sonder skaarste sal eet, waarin niks jou sal ontbreek nie ... Neem jou in ag dat jy die Here jou God nie vergeet deur sy gebooie ... nie te hou nie; sodat jy nie miskien eet en versadig word nie en mooi huise bou en bewoon ... en jou hart hom dan verhef ... en jy in jou hart dink: My krag en die sterkte van my hand het vir my hierdie rykdom ver­werwe” (Deuteronomium 8:7-17). Ons nasies word gemaan, “Maar dink aan die Here jou God, dat dit Hy is wat jou krag gee om rykdom te verwerwe, dat Hy sy verbond kan bevestig wat Hy aan jou vaders met ’n eed beloof het, soos dit vandag is” (vers 18).
Ons nasionale grootheid is nie bereik as gevolg van ons ingebore meerderwaardigheid nie. Die rede dat ons die mooiste dele van die aarde besit, is eerder die direkte gevolg van getroue Abraham se gehoorsaamheid, en God se beloftes aan hom. Moses het ons voorouers herinner, “Die Here het ’n welgevalle aan julle gehad en julle uit­verkies, nie omdat julle meer was as al die ander volke nie, want julle was die geringste van al die volke. Maar omdat die Here julle liefgehad en die eed gehou het wat Hy vir julle vaders gesweer het ...” (Deuteronomium 7:7-8).
In 1897, die jaar van Koningin Victoria se “Diamant­­jubileum”, het een van Brittanje se mees geliefde digters ’n somber noot getref. Die Britse ryk was op sy spits. Teen daardie agtergrond het Rudyard Kipling Recessional geskryf, ’n gedig wat treffend profeties was:
“En jy, mensekind, wil jy oordeel, wil jy oordeel die bloedstad? Maak hom dan al sy gruwels bekend... Deur die bloed wat jy vergiet het, het jy skuldig geword; en deur jou drekgode wat jy gemaak het, is jy verontreinig ...” (Eségiël 22:2-4). God het Eségiël geïnspireer om, behalwe vir ons geweld en afgode­diens, Israel ook aan te kla oor onsedelikheid, wat egbreuk en bloedskande insluit (verse 9-11). Hy praat ook van die ineenstorting van die familie­struktuur en die verbryseling van die behoeftiges en weerloses (vers 7). Boonop roep God luid uit tot ons volke, “My heilige dinge het jy geminag en my sabbatte ontheilig” (vers 8).
Daar is egter ’n manier hoe u en u gesin kan ontsnap. “Het Ek dan miskien ’n behae in die dood van die god­delose? spreek die Here Here. Nie liewer daarin dat hy hom bekeer van sy weë en lewe nie? ... Daarom sal Ek julle oordeel, o huis van Israel, elkeen volgens sy weë, spreek die Here Here. Bekeer julle en wend julle af van al julle oortredinge, sodat dit nie ’n struikelblok tot onge­regtigheid vir julle mag wees nie. Werp al julle oortredinge waardeur julle oortree het, van julle af weg en maak vir julle ’n nuwe hart en ’n nuwe gees; want waarom wil julle sterwe, o huis van Israel? Want Ek het geen behae in die dood van hom wat sterwe nie, spreek die Here Here. Bekeer julle dan en lewe” (Eségiël 18:23, 30-32).
Die profeet Eségiël vertel van ’n toekomstige tyd wan­neer Israel herversamel sal word ná die wederkoms van die Messias in krag en heerlikheid. “Die nasies sal weet dat die huis van Israel vanweë hulle ongeregtigheid in ballingskap gegaan het; omdat hulle teen My troubreuk begaan het... Volgens hulle onreinheid en hulle oor­tredinge het Ek met hulle gehandel en my aangesig vir hulle verberg. Daarom, so sê die Here Here: Nou sal Ek die lot van Jakob verander en My ontferm oor die hele huis van Israel... En hulle sal weet dat Ek, die Here, hulle God is, daaraan dat Ek hulle in ballingskap laat gaan het na die nasies, maar hulle weer versamel het in hulle land en dáár niemand meer uit hulle agter laat bly het nie” (Eségiël 39:23-28).
Jesaja het óók uitgesien na daardie tyd wanneer God Israel weereens sou verkies en hulle weer in hulle eie land sou vestig (Jesaja 14:1). God sou hulle rus gee van hul smart, hul onrus en die harde diensbaarheid wat hulle ondervind het (vers 3). Israel sou herversamel wees uit gevangenskap en sou “bloei en uitbot, sodat hulle die wêreld vol vrugte sal maak” (27:6). Hulle sou die ou verwoeste stede begin herbou wat vir jare verlate in puin gelê het (61:4). Ná die straf van die Verdrukking wat nou voorlê en wat ons volke tot bekering sal bring, gaan hulle herversamel word uit die lande van die nasies waarheen hulle in ballingskap weggevoer is. Onder God se inspir­asie het Eségiël die opregte nasionale bekering van Israel beskryf wat sal volg. Hierdie sal die inleiding wees tot die bekering van die hele wêreld. “Dan sal Ek skoon water op julle giet, sodat julle rein kan word; van al jul onreinhede en van al jul drekgode sal Ek julle reinig. En Ek sal julle ’n nuwe hart gee en ’n nuwe gees in jul binneste gee... Ek sal my Gees in jul binneste gee en sal maak dat julle in my insettinge wandel en my verordeninge onderhou en doen” (36:25-27).