Wat is vreesvrye opleiding en sosialisering? | Troeteldiere Huishouding
gelukkige hond met veearts
Deur dr. Jennifer Coates
Vrees speel 'n belangrike rol in die lewens van ons troeteldiere, en dit help hulle om toepaslik te reageer (vlug, veg of vries) wanneer hulle moontlike gevaarlike situasies ervaar. Probleme ontstaan ​​egter wanneer vrees verhoed dat 'n troeteldier sy of haar lewe ten volle kan leef. Dit kan gebeur as 'n dier gevaar waar dit werklik nie bestaan ​​nie, omdat sy of haar omgewings meer angswekkend is as wat hulle behoort te wees, of 'n kombinasie van die twee.
Die veeartsenykundige beroep het besef dat almal beter af is as ons vrees in ons pasiënte kan voorkom, of ten minste beter bestuur. Troeteldiere wat bang is vir veeartsenykundige besoeke, kan nie die nodige sorg kry nie, ook nie omdat hulle moeilik hanteer kan word nie of omdat troeteldier ouers hulle nie in die eerste plek na die kliniek bring nie.
Die vreesvrye beweging is relatief nuut in veeartsenykringe. Die doel is om besoeke so stresvry moontlik te maak vir almal wat betrokke is. In 'n vreesvrye veeartsenykundige hospitaal het dokters en personeel sekere opleiding- en sertifiseringsvereistes voltooi om vreeslike troeteldiere te help.
Maar dit is nie genoeg nie. Troeteldier ouers dra primêre verantwoordelikheid vir die "prep werk" wat nodig is vir 'n suksesvolle vreesvrye veeartsenykundige besoek. Wenke sluit in:
Bring jou troeteldier na die veeartsenykundige hospitaal op 'n leë maag. Dit kan help om motor siekte tydens reis te voorkom, asook om jou troeteldier meer reageer op behandelings wat by die kliniek gegee word.
Bring jou troeteldier se gunsteling lekkernye en speelgoed saam met jou, sowel as 'n kombers, handdoek of kledingstuk wat by die huis ruik.
Kry jou troeteldier voorheen tydens die veeartsenykundige afsprake.
Vra jou veearts om angsverligende voedingsaanvullings, produkte (bv. Feromoonspuitmiddels) en medikasie as jy dink jou troeteldier kan daarby baat.
Vrees is ook 'n groot ontwreder buite die veeartsenykliniek, maar dit word dikwels nie herken nie. Soms identifiseer troeteldier ouers 'n ongewenste gedrag (soos aggressie of urineer buite die rommelbak) deur te dink dat hul hond of kat sleg of opsetlik is (alfa) wanneer in werklikheid vrees of angs die primêre probleem is. Ons kan per ongeluk hierdie gedrag baie erger maak as ons eie woede of frustrasie ons lei om "troeteldiere" te trou. Geestelike of fisiese straf bevestig eenvoudig aan die troeteldier dat hulle reg het om vrees in 'n bepaalde situasie te voel, en hulle sal dit voortaan in die toekoms doen.
Wanneer troeteldiere uit vrees optree, is die korrekte benadering om hul omgewing te verander sodat hul angs uitgeskakel of ten minste verminder word. Byvoorbeeld, katte moet nie verwag word om 'n rommelblik wat langs 'n droogtoerusting geplaas word, te gebruik wat skud en skrikgeluide maak wanneer hulle in 'n kwesbare toestand is nie. Om die rommelblik net na 'n meer rustige plek te verskuif, kan alles wees wat nodig is.
Soms, egter, kan vrese nie genoegsaam aangespreek word deur omgewingsveranderings alleen nie. In hierdie gevalle kan ons 'n troeteldier se selfvertroue bou deur 'n gepaste gedragsverandering protokol. Die volgende desensitiseringsopleiding kan 'n troeteldier leer om angswekkende situasies te verdra:
Eerstens, stel jou troeteldier bloot aan 'n verswakte weergawe van alles wat dit veroorsaak wat vrees veroorsaak.
Dan, beloon jou troeteldier om kalm te bly.
Geleidelik verhoog die intensiteit van die stimulus solank hulle nie bang word nie en voortgaan met lof en beloning.
Natuurlik kan behoorlike sosialisering 'n lang pad verhoed om angs te voorkom, maar as jou hond of kat reeds 'n vreeslike reaksie ontwikkel het, praat met jou veearts of 'n veearts wat spesialiseer in gedragsgeneeskunde. Hy of sy kan die oorsaak van die probleem diagnoseer en toepaslike behandelingsopsies aanbeveel.