Meister Eckhart - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Johannes Eckhart (1260 - 1328), ook bekend as Eckhart von Hochheim en algemeen na verwys as Meister Eckhart, was 'n Duitse teoloog, filosoof en mistikus, gebore naby Erfurt, in Thuringia. Meister is Duits vir 'Meester', met verwysing na die akademiese titel Meester van Teologie wat hy in Parys verwerf het. Eckhart het meedoënloos in die Duitse landstreek gepreek en probeer om gewone mense 'n bietjie ervaring en begrip van God te gee wat vir priesterwetenskaplikes en teoloë gereserveer was. Hy het 'n uiteensetting gegee van hoe die mensdom eenheid met God kan ervaar deur middel van 'n verband in die diepte van die siel wat Eckhart 'n 'vonk' genoem het. Sy publikasies in die landelike taal het 'n wye gehoor gelok, maar het kerklike owerhede verdag en onrustig gemaak. Aan die einde van sy lewe is hy deur koper John XXII as ketter beproef. Eckhart het erken dat hy sy foute begaan het, en die redes daarvoor agter elke artikel in sy skrywe wat betwis word, en dus vermy word dat hy verbrand word, maar hy is dood voordat sy verhoor afgesluit is.
Meister Eckhart kan beskou word as 'n simbool van die intellektuele gees van die laat Middeleeue. Sy leringe het 'n sterk invloed gehad op die denkers van die Hervorming, insluitend Martin Luther. Van sy idees is vergelyk met Boeddhistiese leringe.
Die Dominikaanse teoloog wat wêreldwyd bekendstaan ​​as Meister Eckhart, is waarskynlik in ongeveer 1260 in die dorp Tambach, in die Germaanse streek Thuringia (Hochheim), gebore. Hy is gebore uit 'n adellike familie van grondeienaars, maar daar is min oor sy familie en vroeë lewe. Sommige biografiese sketse, met twyfelagtige gesag, gee hom die Christelike naam van Johannes. Sy Christelike naam was Eckhart; sy van was von Hochheim.
Eckhart het redelik vroeg by Erfurt by die Dominikaanse Orde aangesluit. Sy voorstudies het waarskynlik plaasgevind in Keulen aan die Studium Generale, gestig deur Albert de Grote in 1248. In 1286 het Eckhart in Parys gaan studeer. Destyds was hy voorganger van die klooster van Erfurt en het hy die kantoor van Vicar provinsiaal Thüringen beklee. In 1300 word hy na Parys gestuur om klas te gee en die akademiese grade te neem, en in 1302 in Parys 'n meestersgraad in die teologie ontvang. Hy het tot die einde van die akademiese jaar in 1303 as professor daar gaan klasgee.
Hy het na Erfurt teruggekeer en van 1303 tot 1311 is hy provinsiaal gemaak vir Sakse, 'n provinsie wat destyds van Nederland tot Livonia bereik het. Klagtes wat teen hom en die provinsie Teutonia teen die algemene hoofstuk in 1306 in Parys gehou is, oor onreëlmatighede tussen die tersenhuise, was onduidelik, want die jaar daarna het die generaal, Aymeric, hom sy adjunk-generaal vir Bohemen aangestel, met volle mag om die gedemoraliseerde kloosters daar in orde te stel.
In 1311 word Eckhart deur die algemene hoofstuk van Napels aangestel as leraar in Parys. Daarna volg 'n lang periode waarvan dit net bekend is dat hy 'n deel van die tyd in Straatsburg deurgebring het, waar hy van 1314 tot 1322 'n toenemend energieke prediker was. 'N Gedeelte in 'n kroniek uit die jaar 1320, wat in manuskrip bestaan ​​(vgl. Wilhelm Preger, i. 352-399), spreek van 'n vorige Eckhart in Frankfurt, wat verdink is van kettery, en sommige het afgelei dat dit Meister Eckhart is; maar dit is hoogs onwaarskynlik dat 'n man onder verdenking van kettery as onderwyser in een van die beroemdste skole van die orde aangestel sou word.
Vanaf 1323 was Eckhart dosent in Keulen, en die aartsbiskop, Hermann von Virneburg, beskuldig hom van kettery voor die pous. Maar Nicholas van Strasburg, aan wie die pous tydelike bevel van die Dominikaanse kloosters in Duitsland gegee het, het hom vrygespreek. Die aartsbiskop het egter sy aanklagte teen Eckhart en Nicholas voor sy eie hof gedruk. Eckhart het nou die bevoegdheid van die archiepiscopal inquisisie ontken en geëis rommel dimissorix (Apostoli) vir 'n beroep op die pous.
Op 13 Februarie 1327 verklaar hy in sy betoging, wat in die openbaar gelees is, dat hy altyd alles verkeerd verontagsaam het, en dat indien iets van die aard in sy geskrifte voorkom, dit nou teruggetrek word. Oor die verdere vordering van die saak is daar geen inligting nie, behalwe dat pous Johannes XXII 'n bul uitgereik het (In agro dominico), 27 Maart 1329, waarin 'n reeks verklarings van Eckhart as ketter gekenmerk word en 'n ander as kettery vermoed word (die bul word in ALKG, ii. 636-640 gegee). Ten slotte word gesê dat Eckhart voor sy dood alles wat hy valslik geleer het, weerhou het deur homself en sy skrywe te onderwerp aan die besluit van die apostoliese sien. Dit is waarskynlik 'n verwysing na die verklaring van 13 Februarie 1327; en daar kan afgelei word dat die dood van Eckhart, waaroor geen inligting bestaan ​​nie, kort na die gebeurtenis plaasgevind het.
In 1328 het die algemene hoofstuk van die orde by Toulouse besluit om voort te gaan teen predikers wat "poog om subtiele dinge te preek wat nie net die moraal bevorder (nie), maar die mense maklik tot dwaling lei." Eckhart se dissipels is vermaan om versigtiger te wees, maar hulle het nietemin voortgegaan om die herinnering aan hul meester te koester.
Sommige van die romanbegrippe wat Eckhart in die Christelike metafisika bekendgestel het, wyk duidelik van die algemene skolastiese kanon af: In Eckhart se visie is God primêr vrugbaar. Uit oorvloed van liefde gee die vrugbare God die Seun, die Woord, geboorte. Dit is duidelik (afgesien van 'n taamlik opvallende metafoor van 'vrugbaarheid'), dit is gewortel in die Neoplatoniese idee van 'oorloop' van die Een wat nie die oorvloed van bestaan ​​kan weerhou nie. Eckhart het die skepping nie as 'n "verpligte" oorloop voorgestel nie ('n metafoor gebaseer op 'n gemeenskaplike hidrodinamiese beeld), maar as 'n vrye wilshandeling van die Drie-enige God. Nog 'n gewaagde bewering is die onderskeid van Eckhart tussen God en Godheid (Gottheit In Duits). Hierdie idees was teenwoordig in die geskrifte van die Pseudo-Dionysius en in die skrywe van Johannes die Skot De divisione naturae, maar dit was Eckhart wat met kenmerkende lewenskragtigheid en vermetelheid die kiemmetafore in diepgaande beelde van polariteit tussen die Unmanifest en Manifest Absolute verander het.
Eckhart het homself beide in die Latynse taal geleer vir die geestelikes in sy traktaatjies en, meer bekend, ook in die Duitse taal (destyds Midde-Hoogduits) in sy preke. Omdat, soos hy in die verdediging gesê het tydens sy verhoor, sy preke bedoel was om die luisteraars te inspireer, veral die begeerte om goed te doen, het hy dikwels 'n oordrewe taal gebruik of het hy van die weg van die ortodoksie afgedwaal. Sy onortodokse leer het vir die Katolieke Kerk agterdogtig gelyk, en hy is in die laaste jare van sy lewe op kettery verhoor. Hy is dood voordat 'n uitspraak gelewer is, maar beskou homself tot 'n onderdanige kind van die Kerk tot die einde.
Duitse mistiek en Eckhart se denke
Dit was die bedoeling van die Duitse mistici om die teorie van Thomas Aquinas toe te pas op die praktiese lewensaspekte. Hulle was nie meditatiewe monnike wat parallel met die wêreld sit nie, maar aktiewe geestelikes wat daarna streef om gewone mense te help om ook die inhoud van die Skolastiese leer te begryp. Die Duitse Dominikaanse Meister Eckhart het uiters abstrakte skolastiese idees gekombineer. Sy kontroversiële werke kan in twee groepe geklassifiseer word; dié wat in die moedertaal geskryf is, en dié wat in Latyn geskryf is. Die werke wat in die Duitse taal geskryf is, is aan 'n wye gehoor versprei; deur hulle het Eckhart 'n jarelange reputasie verwerf as 'n mistikus. Die werke in Latyn, wat in 1886 herontdek is, vertoon 'n meer akademiese sy van Eckhart.
'N Belangrike konsep in Eckhart se werke was' om 'te wees.' Eckhart het geskryf: 'Niks is so naby aan die wesens nie, so intiem vir hulle soos om homself te wees. Maar God is om homself te wees.' 'Wese' was nie bloot 'n statiese konsep nie. , maar 'n voortdurende proses van verandering en vernuwing, wat Eckhart 'vloei en terugkeer' of 'stroom en teenstroom' genoem het.
Eckhart het dit meer duidelik uiteengesit deur te onderskei tussen die goddelikheid en God. Die goddelikheid was die basis van wese waar alle beweging plaasvind; God was "Essentia,"Wat die beginsel van goed en waar beteken. Met behulp van hierdie onderskeid kan die teorie van die drie-eenheid beskryf word. Die eerste beginsel was die wese wat nooit geboorte gee of gebore word nie. Die tweede was die voorkoms van die selfvoorwerp, die Logos, die Seun. Die derde was die selfgenerasie, die Gees, wat alle dinge skep.
Om goddelikheid te beskryf, het Eckhart die terminologie van negatiewe teologie toegepas. Negatiewe teologie probeer God kenmerk deur negasie, en praat slegs van God in terme van wat daar nie oor God gesê kan word nie. Paulus verwys na die Onbekende God in Handelinge 17:23 is die basis van werke soos dié van Pseudo-Dionysius. Eckhart beskryf goddelikheid as die eenvoudigste plek, die rustige woestyn. Dit is die natuur wat buite enige aard is. Die drie-eenheid is gegrond op die verlaat van God en terug te gaan na Homself en sodoende die Logos te vestig. Die wêreld is in God in die sin van 'n 'Argetipe' (die Latynse vertaling van Plato se 'idee'). Die essensies, die modelle van alle dinge, is die goddelike Woord en is in die diepsinnigheid van die goddelike. Daarom is die geslag van die Seun en die ewige skepping van die wêreld in God een en dieselfde ding.
Elke skepsel is toegerus met die feit dat hy deur God is, en het niks in skeiding van God nie. Die siel is die punt waarop die dier met God in aanraking kom. Die diepste punt van die siel, waarin hierdie kontak plaasvind, is die 'vonk', wat die hart, die middelpunt en die kasteel van die siel is. Dit is die lig by mense wat nie deur die mensdom self geskep word nie. Op hierdie manier word die Seun in elke siel gebore. Hierdie kosmiese voorkoms is belangriker as die spesifieke geboorte van Jesus. Dit alles is egter slegs 'n moontlikheid wat in die werklike wêreld gebring moet word. Sodat die siel uit God gebore is, moet dit homself onderskei van die bekommernisse van die materiële wêreld. Om verlossing te bewerkstellig, moet 'n mens homself en alle dinge verloën. In die teenwoordigheid van sonde en kwaad word 'n mens bewus van hoe ver hy van God af is. (Hierdie konsep het 'n beginpunt geword vir die interpretasie van die verlossing van Martin Luther.) God is die eindelose Nou wat elkeen in sy of haar spesifieke omstandighede nader. God vereis nooit dat 'n mens eers moeite doen om goed te wees voordat hy nader kom nie, maar kom na elke persoon net soos hy is. Rustigheid is nodig om God te ontvang. Goeie werke is nie 'n weg na God nie, maar 'n natuurlike uitvloeisel van 'n ontmoeting met God. Die bewegings van Duitse mistiek en nominalisme was albei voorgangers van die Hervorming.
Alhoewel hy 'n bekwame akademiese teoloog was, is Eckhart se beste onthouwerke sy preke in die taal. Dit was baie gewild onder sekulêre gehore wat nie die formele Latyn wat deur die kerk en teoloë gebruik is, kon lees of verstaan ​​nie. Die sentrale tema van Eckhart se Duitse preke is die teenwoordigheid van God in die individuele siel en die waardigheid van die siel van die regverdige man.
Eckhart se status in die hedendaagse Rooms-Katolieke Kerk is onseker. Gedurende die laaste dekade van die twintigste eeu het die Dominikaanse Orde ingedring vir sy volledige rehabilitasie en bevestiging van sy teologiese ortodoksie; wyle pous Johannes Paulus II het 'n gunstige mening oor hierdie inisiatief uitgespreek, maar die saak word nog in die Vatikaan bespreek.
Alhoewel die meeste geleerdes aanvaar dat Eckhart se werk in filosofiese en teologiese verdeling verdeel is, beskou meer onlangse tolke soos Kurt Flasch Eckhart streng as filosoof. Flasch argumenteer dat die opposisie tussen 'mistieke' en 'skolastiese' nie relevant is nie omdat Eckhart se mistiek deurdring word deur die gees van die Universiteit, waarin hy gestudeer en onderrig het. Matthew Fox trek swaar op Eckhart vir sy teologie.
Eckhart en Asiatiese godsdienste
In 1844 stel Schopenhauer voor dat Eckhart se gedagtes gelykstaande was aan die leer van die Indiese, Christelike en Mohammedaanse mistieke, Quietists en ascetics.
As ons van die vorme wat deur eksterne omstandighede geproduseer word, terugkeer na die wortel van dinge, sal ons vind dat Sakyamuni en Meister Eckhart dieselfde leer; slegs dat eersgenoemde dit waag om sy idees duidelik en positief uit te spreek, terwyl Eckhart verplig is om hulle in die kledingstuk van die Christelike mite te beklee en sy uitdrukkings daaraan aan te pas (Schopenhauer, Die wêreld as wil en verteenwoordiging, Vol. II, Hfst. XLVIII).
Nadat hy die eudemonisme van die Protestantse Christendom met die oorspronklike Christendom en ander godsdienste gekontrasteer het, het Schopenhauer geskryf: "Ek sê dus dat die gees van (oorspronklike) Christelike moraliteit identies is met die van Brahmanisme en Boeddhisme." In ooreenstemming met die hele siening wat hier uitgespreek word, sê Meister Eckhart ook (Werke, vol. I, p. 492): "Lyding is die vlugtigste dier wat jou tot volmaaktheid dra" (Ibid.).
In 1891 het Karl Eugen Neumann, wat groot dele van die Tipitaka, het ook parallelle tussen Eckhart en Boeddhisme gevind. In die twintigste eeu is Eckhart se gedagtes deur sowel Rudolf Otto as D.T. Suzuki met Oosterse mistieke vergelyk, onder andere geleerdes.
Vertalings en kommentaar
Colledge, Edmund en Bernard McGinn, trans. en eds. Meister Eckhart, die essensiële preke, kommentaar, verhandelings en verdediging. New York: Paulist Press, 1981.
McGinn, Bernard en Frank Tobin, trans. en eds. 'Meister Eckhart: Leraar en prediker. Londen: Paulist Press / SPCK, 1987.
Walshe, M. O'C., Trans. Meister Eckhart, preek en verhandeling, 3 vol., Longmead, Shaftesbury, Dorset: Element Books, 1987.
Clark, James Midgely. Meister Eckhart: 'n Inleiding tot die studie van sy werke met 'n antologie van sy preke. Edinburgh: Thomas Nelson, 1957.
Clark, James M. en John V. Skinner, eds. en trans. Behandelings en preke van Meister Eckhart. New York: Octagon Books, 1983.
Davis, Oliver, red. en trans. Meister Eckhart: Geselekteerde geskrifte. Londen: Penguin, 1994.
Evans, C. de B. Meister Eckhart deur Franz Pfeiffer, 2 vol. Londen: Watkins, 1924.
Vlammend, Ursula. Meister Eckhart: Die man van wie God niks weggesteek het nie. Leominster, Herefordshire: Gracewing, 1995.
Fox, Matthew, O.P., red., Deurbraak: Meister Eckhart se skeppings spiritualiteit in nuwe vertaling. Garden City, NY: Doubleday, 1980.
Maurer, Armand, red. Meester Eckhart: Paryse vrae en proloë. Toronto: Pontifical Institute of Medieval Studies, 1974.
Schürmann, Reiner. Meister Eckhart: mistieke en filosoof. Bloomington: Indiana University Press, 1978.
Ueda, Shizuteru. Die Gottesgeburt in der Seele en der Durchbruch zur Gottheit. Die mystieke Anthropologie Meister Eckharts en ihre Konfrontasie met der Mystik des Zen-Boeddhisme. Gütersloh: Mohn, 1965.
Ancelet-Hustache, Jeanne. Meester Eckhart en die Rhineland Mystics. New York: Harper en Row / Longmans, 1957.
Clark, James M. The Great German Mystics. New York: Russell en Russell, 1970.
Clark, James M., trans. Henry Suso: Klein boek van ewige wysheid en klein boek van waarheid. Londen: Faber, 1953.
Davies, Oliver. God binne: die mistieke tradisie van Noord-Europa. Londen: Darton, Longman en Todd, 1988.
Davies, Oliver. Meister Eckhart: mistieke teoloog. Londen: SPCK, 1991.
Forman, Robert K. Meister Eckhart: mistiek as teoloog. Shaftesbury, Dorset: Element Books, 1991.
Gieraths, Gundolf O.P. "Life in Abundance: Meister Eckhart and the German Dominican Mystics of the 14th Century." Spiritualiteit Vandag aanvulling, Herfs, 1986.
Hollywood, Amy. The Soul as Virgin Wife: Mechthild van Magdeburg, Marguerite Porete, en Meister Eckhart. Notre Dame: Universiteit van Notre Dame Press, 1996.
Jones, Rufus. Die bloei van mistiek in die veertiende eeu. New York: Hafner Publishing Co., 1971.
McGinn, Bernard. 'Die veroordeling van Eckhart heroorweeg.' in Die Thomist, vol. 44, 1980.
McGinn, Bernard. ed. Meister Eckhart and the Beguine Mystics Hadewijch van Brabant, Mechthild van Magdeburg, en Marguerite Porete. New York: Kontinuum, 1994.
Schopenhauer, Arthur. Die wêreld as wil en verteenwoordiging. ISBN 486-21762-0
Smith, Cyprian. The Way of Paradox: Spiritual Life soos geleer deur Meister Eckhart. New York: Paulist Press, 1988.
Tobin, Frank. Meister Eckhart: Gedagte en taal. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1986.
Trusen, Winfried. Der Prozess gegen Meister Eckhart. Fribourg: Universiteit van Fribourg, 1988.
Weke, Andrew. Duitse mistiek van Hildegard van Bingen tot Ludwig Wittgenstein: 'n literêre en intellektuele geskiedenis. Albany: State University of New York Press, 1993.
Woods, Richard, O.P. Eckhart's Way. Wilmington, DE: Glazier, 1986.
Woods, Richard, O.P. Meister Eckhart: Die Evangelie van Vrede en Geregtigheid. Chicago: Center for Religion & Society, 1993.
Hierdie artikel bevat inhoud afgelei van die openbare domein Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge, 1914.
Alle skakels is op 14 September 2018 opgespoor.
Meister Eckhart und seine Zeit Duitse webwerf, die meeste tekste in Duitse vertaling, sommige in Latyn.