Terug uit die berg ontmoet ons weer vir drywer Lynton met die Peugeot in die dorpie Ingwavuma en vertrek ons na die Ndumu-wildtuin van die destydse Natalse Parkeraad. Dit is op die grens tussen Zoeloeland en Mosambiek geleë.
'n Reusereplika van ‘n Kosibaai-visfuik. Nou die ander dag vertel iemand wat daar in die noorde van Zoeloeland gaan kuier het, dat hierdie struktuur nie meer bestaan nie. Nogal 'n jammerte, want dit het mooi in die omgewing gepas. Hierdie foto is dus eintlik baie spesiaal. Foto: Willie Havenga.
Later het die Venters weer na Suid-Afrika teruggekeer en saam met hulle het die, ek wil amper sê, wêreldberoemde, marinadesous van die Argentyne hier by ons aangeland. Die sous kon ons by plaaslike huisbraaie proe, maar jy het verniet vir die resep gevra. Selfs Willie het nie die geheim van die bestanddele geken nie. Een ding is egter seker, daai sous had nie ‘n gelyke nie. So praat ek toe vir Willie om om ‘n bottel van die sous in te pak Zoeloeland toe.
Mev Louw was glo ‘n fyn klein mensie en met die sersant uit op ‘n saak, besluit sy om te gaan kyk of daar iets aan die hoek is. Toe sy nader gaan, sien sy die stok se punt wat op en af gepluk word en die bootjie beweeg heen en weer. Sy roep toe die kantoor met haar tweerigingradio om hulp, want die bootjie is besig om los te kom wat ook net so gebeur toe sy inklim. Die stok is egter nog stewig vas, maar daar vaar sy die diep water in met ‘n onbekende gedierte wat sy nog nie te siene gehad het nie.
Daar aangekom vra hy een van die hengelaars om hom met sy boot uit te neem in die rigting waar sy vrou behoort te wees. Dit was ook nie lank nie of hulle gewaar haar darem nog veilig in die bootjie, maar die gedierte het haar steeds op sleeptou. Die hengelaar stuur sy boot tot langs die sersant s’n en hy klouter oor, maak die stok los en knoop die geveg met die vis aan wat toe al redelik pootuit was van die geslepery.
Van Manguzi af is ons noordwaarts terug na Ndumu toe waar ons 'n afspraak met krokodilkenner Tony Pooley van die Natalse Parkeraad gehad het, maar dis nou weer 'n ander storie. So 'n paar kilometer gery het ons ontbyt geëet wat uit die res van die ribbetjie en skoonma Anita se padkos bestaan het.
sogenaamde viskrale besoek het. Dit was 'n gesukkel deur die sand en Lynton en die Peugeot moes hulle storie ken. Gelukkig het 'n viertrekvoertuig van die Parkeraad ons vergesel en weer by die gruispad terugbesorg.
Die viskraal werk so: Met hoogwater swem die visse bo-oor die kraalmuur wat van stewige boomtakke gemaak is. Laagwater sak die water en is die visse agter die kraalmuur vasgekeer. Die vissers gaan dan in met die fuike druk dit bo-oor die vis en haal dit by die opening aan die fuik se bokant uit. So maklik.