Gisteraand was die finale eindrondte, en Pune Supergiant verloor met twee lopies. Die strespilletjie wat ek voor die tyd gedrink het, het nie veel gehelp nie. Ek is nie omgekrap omdat hulle verloor het nie, die ding lê veel dieper as dit. Ek raak te intens en emosioneel betrokke by die mense self. Hulle vreugde is my vreugde, en hulle teleurstelling is my teleurstelling. Soos Ken tereg vir skoonseun gesê het, “As ma kon sou sy binne in die tv geklim het, en elkeen ‘n drukkie wou gee.” Ek lag werklik saam met die wat lag, en huil saam met die wat huil.
Tervergeefs of ek aan die slaap kon raak na soveel spanning. Ek staan later op en stuur ‘n “voice message” aan “die verlore seun,” waarin ek my hart uitpraat oor die krieket. Van al ons kinders is hy die sportliefhebber. Vanoggend luister ek na sy gerustellende stem wat my vertel hoe goed Pune Supergiant was, en dat die laaste hekkie net te hoog was vir hulle. En toe huil ek, nie vir myself nie maar vir hulle wat nie oor die laaste hekkie kon kom nie.
En toe huil jy nie net oor die sokkerspan nie, maar oor ALMAL wat nie die laaste hekkie kan oorkom nie. Nè? Jy moet meer kom gesels, ons mis jou.
Maar die Comrades het ek altyd gekyk, tot ekself ‘n verbod daarop geplaas het. As ek begin kyk, doen ek die res van die dag niks, ek huil oor alles. Ek huil oor hulle wegspring, ek huil oor hulle swaarkry, ek huil as hulle mekaar help en oor elkeen wat oor die wenstreep gaan. Teen 5 uur as die skoot afgaan, is ek histeries. So, geen Comrades vir my nie. Sorrie, comrades, sorrie, ek kon ook nie oor die laaste hekkie kom nie!
Dan verstaan jy Toorts. Het vir my man gesê as ek nie die ipl of wêreldsokker kan kyk sonder om myself so emosioneel op te werk nie sal ek moet ophou kyk. Dit sal egter moeilik wees…. dit hou vir weke aan en hy sal nie nou ophou kyk nie.