Newport Rising - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ek het min of meer navraag gedoen oor die onderwerp van die gewere wat op hierdie plek deur die bus ontvang is, en ek het tot die gevolgtrekking gekom dat die inligting wat my in die eerste instansie oorgedra is, bereken is om 'n mate van oordrewe indruk van die werklike feite van die saak. Die navrae wat ek gemaak het, het my net in staat gestel om met sekerheid drie verskillende pakke gewere en muskiete op te spoor, wat almal blykbaar hier uit die omgewing van Birmingham aangekom het, en een daarvan het gepaard gegaan met 'n swaar belemmering. Van die pakkette is twee hiervandaan na Pontypool gestuur, twee na Tredegar, beide dorpe in hierdie graafskap omring deur ysterwerke. Dit is uiters waarskynlik dat smouse wat deur die graafskap trek, 'n groot aanvraag na gewere en muskiete vind, hulle op die gewone manier bestel sonder om te weet of omgee vir die doel waarop hulle bedoel is. Ek verstaan ​​dat daar onlangs klubs in hierdie omgewing gestig is, waarby mans gereeld geld moet betaal om wapens in hul stad te bekom, en ek is een of ander tyd in kennis gestel dat gewere en muskiete met gretigheid by die naburige ysterwerke aangekoop is.
Dit is ook my eie kennis dat daadwerklike pogings aangewend word om die werksmense wat by die Collieries werk, aan te moedig tot geweld en om hulle te oortuig dat hulle in elk geval nie die soldate wat teen hulle sou optree, teenstaan ​​nie. Daar bestaan ​​al 'n paar maande 'n Chartist Society in hierdie stad - sommige lede maak gereeld stroombane na die naburige dorpe en mynbuurte om handtekeninge te kry vir die Chartist -petisie en om by te dra tot die nasionale huurgeld. Die sendelinge woon by openbare huise en bierwinkels by waar 'n klein of groot partytjie bymekaargekom het. Die sendeling verduidelik vir hulle die griewe waaronder hulle werk, en vertel dat die helfte van hul verdienste van hulle afgetrek word, dat hierdie belasting bestee word om die heersers in ledigheid en nederigheid te ondersteun - dat hul werkgewers tiranne is wat rykdom verkry deur hul arbeid, dat die groot manne om hulle besit eiendom waarop hulle nie geregtig is nie, dat die euwels deur die Chartiste genees moet word, maar dat die mense die petisie van die Chartist moet onderteken en bydra tot die Chartist -huur, dat as hulle nie in vrede toegee nie geregverdig om geweld te gebruik en dat hulle nie hoef te vrees vir bloedvergieting nie, want die soldate sal nie optree nie en 'n brief word gewoonlik gelees om die verklaring met betrekking tot die gevoel van die soldaat te bevestig.
Versterk deur die aankoms van die mans wat deur die minister van binnelandse sake gestuur is, het die landdroste by die hotel vergader en besluit om die individue in hegtenis te neem teen wie die lasbriewe uit is; en, om voorbereid te wees op die ergste, het die stadskrywer gestuur om die onmiddellike teenwoordigheid van die spesiale konstabels wat destyds in die stad was, te versoek. Tussen veertig en vyftig het die oproep gehoorsaam, en terwyl hulle voor die herberg gekuier het, was die identiese mans wat die owerhede so gretig was om aan te trek: hulle is aan die polisie gewys, wat hulle dadelik in hegtenis geneem het en beveilig het hulle binne die hotel. Hierna is die alarms gegee, en die nuus van die inhegtenisneming het binne 'n baie kort tyd die mense bereik wat by die brug was. Hierdie skare, met hul getalle op die pad, het gou voor die hotel aangekom, waar hulle die polisie en spesiale konstabels sien opstel om hulle te ontvang. Die gesig het hulle verstom, maar dit was slegs die kortstondige belemmering wat die waters opdaag vir 'n meer onstuimige gejaag.
Sonder wapens van een of ander beskrywing was hulle groot getal nie geskik vir die polisie en spesiale aanbiedinge nie, gewapen met hul ampte. Hulle het gevolglik 'n paar oomblikke teruggetrek om alles in die vorm van wapens aan te skaf - gewere, stokke, snoeke, hooi vurke, sekels en selfs grawe is inderhaas deur die opgewonde en onstuimige skare beslag gelê!
Sommige van die vroue wat by die skare aangesluit het, het die mans aangehou om die hotel aan te val - 'n ou virago wat belowe het dat sy sou veg totdat sy kniediep in die bloed was, vroeër as wat die Cockneys hul gevangenes uit die stad moes neem. Sy het saam met ander van haar geslag groot hope klippe versamel wat hulle later gebruik het om die gebou waarin die gevangenes was, te beskadig en te beseer. Toe die skare hulself so bewapen het, het die woord 'vorentoe!' gegee is, en sodra hulle binne die gehoor van die polisie was, het hulle noodsaaklik die vrylating van hul vriende geëis, wat die eis natuurlik geweier het. Wat in die volgende paar minute plaasgevind het, kan nie maklik vasgestel word nie; Beide partye beskuldig die ander van die aanvang van die stryd. Die spesiale konstabels, van wie baie kennisse onder die skare was, het gesien hoe hulle meegee oor die benadering van die kartiste en om hul veiligheid te soek, hetsy in die hotel, of deur op hul bene te vertrou. Toe hulle versoek geweier word, het die skare 'n vreeslike geskreeu gelui en vorentoe gedruk na die deur van die herberg; die oproeriges beweer dat die Londense polisie die konflik begin het deur een van hul getalle te slaan, wat hulle net meer kwaad gemaak het, en hulle laat skree vir 'wraak!' asook die vrylating van die gevangenes. Verder sê hulle dat die oud-burgemeester, toe hy agtergekom het dat hy uitgesluit was, om sy eie veiligheid te verseker, skielik simpatie met die gepeupel blyk te wees deur 'Chartists for ever' te roep; en met 'n stok wat hy in sy hand gehad het, het hy die eerste glasruit gebreek en sodoende die skare begin met die vernietiging.
Die vroue het die voorbeeld gevolg deur hulle met klippe na elke venster van die huis te gooi, terwyl die mans vorentoe druk en by die voordeur probeer uitbars, waardeur die polisie afgetree het. Die gedagte dat hul prooi deur hul vingers gly, maak die menigte woedend, wat herhaaldelik stortstene by die deur en vensters stuur; laasgenoemde is gou in duisend fragmente verpletter. Gewere word daarna deur die deur gevuur, wat, nadat hulle 'n geruime tyd al hul pogings weerstaan ​​het, uiteindelik oopgebars het. Die skare versprei hulself vinnig oor die huis op soek na hul kamerade, wat hulle in die kombuis geboei gevind het. Hulle is dadelik na 'n smidwinkel geneem, waar hul gyves afgestamp is. Die rommel was die eienaars van die huis en het op soek na die polisiemanne, teen wie alleen hul vyandigheid gerig was. Die burgemeester met een van die polisie het teruggetrek na die slaapkamers, maar laasgenoemde (Blenkhorn) is gou gevind en van onder 'n bed gesleep; sy pistool en sy staf is van hom af weggeneem, en eersgenoemde is voor hom gestel. Hy is toe die wreedste mishandel deur almal wat binne bereik van hom was, totdat sy gekneusde en bloeiende gelaatstrekke die harte van sommige van die mees medelydendes ontroer het, wat dit met groot risiko kon regkry om sy lewe te red, want slegs met sy lewe sou sommige van die ruffians kalmeer.
Die burgemeester ('n chirurg van beroep) is ook in een van die slaapkamers gevind. Hy was nogal bang toe hy in die straat uitgebring word; maar 'n gelukkige idee het by hom opgekom - hy het 'n beroep op hul beter aard gedoen deur aan hul herinneringe te herinner hoe hy hul moeders se lewens gered het deur hulle (die Chartiste) in die wêreld in te lei. Hy raak aan die regte snaar; hulle harte was versag, en hulle het hom toegelaat om na sy huis te gaan sonder om hom te beseer.
Die oggend van hierdie bedrywige dag het ek met my buurvrou, vanaf my optrede, vanaf Pontypool na Newport gegaan, op pad na Cardiff, in Glamorganshire, om 'n invalide suster te besoek. By my aankoms in Newport (tien myl op my reis) kon ek nie ander vervoer na Cardiff kry nie, en die perd se skouer toon simptome dat sy gestamp is, en ek was verplig om hom die res van die pad (twaalf myl) na Cardiff te ry. Toe ek daar aankom, was ek 'n tweede keer nat. (Ek het voorheen 'n deel van my klere in Newport omgeruil.) Ek het weer my klere laat droogmaak, besoek afgelê en die aand weer op dieselfde manier na Newport teruggekeer; weer natgemaak. Gedurende die proses om my rok weer te droog, is ek ingelig dat die owerhede van Newport inligting ontvang het dat die Chartiste, duisende sterk, die aand afkom om Newport aan te val, onder leiding van Frost, Williams en Jones. Toe ek dit hoor, het ek so gou as moontlik herstel na die Westgate Inn, waar ek Sir Thomas Phillips, die burgemeester, met die weermag en 'n groot mag van spesiale konstabels gevind het. Die burgemeester het my verseker dat daar op die verslag staatgemaak moes word, en het my aangeraai om nie huis toe te gaan nie.
Die kreet van 'The Chartists are coming', soos die kreet van 'Wolf', was al so gereeld voorheen dat ek 'n dowe oor gedraai het na die vriendelike aanbeveling van die burgemeester, my optrede beveel en saam met my vriend na Pontypool begin ! Sou ons nie gehad het nie !! Ons het stadig voortgegaan, as gevolg van die perd se gebalde skouer, vir meer as ses myl, toe dit blykbaar erger word; soveel so, dat die perd na 'n aansienlike gekibbel redelik stilgestaan ​​het en nie verder sou gaan nie. Die Cock Inn in Cross-y -eilog, wat deur 'n kliënt van my gehou word, was byderhand en het besluit om die arme brute daar te laat en die res van die afstand (vier myl) huis toe te loop. Ons het gesien hoe die perd behoorlik opgepas word, en per voetpad, te voet, na Pontypool vertrek, ongeag die berigte dat die kartelaars kom. Ons het egter gereken sonder ons gasheer - hulle het gekom.
Ons het die groot eikeboom op die Race Farm bereik, ongeveer drie en 'n half kilometer van die huis af, toe ons skielik die swaar trap van 'n menigte voete hoor, en voordat ons 'n vraag en antwoord kon uitruil, was ons omring deur honderde, miskien duisende gewapende mans; want die nag was so pikdonker, dat die oog nie eers 'n enkele erf vooraf die somberheid kon binnedring nie. Die eerste woorde wat ek gehoor het, was uit 'n stem wat ek graag wou ken, met militêre gesag die bevel: 'Halt' Hy eis toe my naam en besigheid, en ook die van my metgesel; Toe ek noem wie ek was, was daar 'n duidelike gewaarwording, fluistering en kommunikasie rondom ons. Hierop het hy geëis of ons gewapen was; en ondanks die ontkenning van die antwoord, is ons onmiddellik beveel om deursoek te word, terwyl ek tydens die optrede ceremoney (nie te versigtig uitgevoer nie) aan die leier toespreek en verklaar dat ek seker was dat ek hom goed ken, en die meeste van die saamgestelde menigte, en dat as hy geweld teen die persoon van my vriend of myself gepleeg het, hy verantwoordelik gehou sou word. Die antwoord was: 'Hou jou tong; bevele gehoorsaam, en u sal versorg word; bied weerstand, of probeer ontsnap, en dit sal vir u die ergste wees. ' Daarna het hy vier pikemen beveel om die gevangenes in besit te neem en te bewaak; wat hulle ter harte sê, hulle het die meeste versigtig gedoen; en, benewens die vier piekmanne, het twee rowwe en vasberade kêrels, met pistole, my onder hul spesiale sorg en beskerming geneem, en my ure nooit verlaat nie.
Ons het met dagbreek gelei deur leërskare deurweekte, begroeide, vermoeide en klaarblyklik bang manne wat 'n aansienlike afstand langs die pad geloop het, sonder verhindering, belemmering of molestering. Hierdie party was die afdeling wat onmiddellik onder bevel van mnr Frost was en het gewag op die ander afdelings om by hulle aan te sluit, en het bestaan ​​uit etlike duisende mans, byna almal gewapen, sommige met snoeke, vasgemaak op goed gemaakte handvatsels of skagte, sommige meer grof gemaak; ru spiese, gevorm uit staafyster wat aan die een kant geslyp is, en as handvatsel in 'n lus verander; gewere, muskiete, pistole, steenkoolmandrille ('n skerp dubbelpunt-byl wat gebruik word om kole te sny), stokke, seis, kraai-bars; en eintlik alles waaraan hulle hul hande kon lê. Die geheel was een van die mees heterogene versameling instrumente en oorlogsmunitie wat ooit in die veld gebring is om met gedissiplineerde en goed gewapende magte mee te ding. Dit was dwaasheid; dit was waansin; dit was loutere waansin; reguit waansin!
Mnr Fussell het die vergadering geopen deur 'n verslag oor die onluste in Wallis in die koerant 'Sun' te lees, nadat hy die koerant gelees het, het hy gesê dat hy baie bly was dat die mense van Wallis ontroer het en teen hierdie tyd was die mense van Newport hulle onafhanklikheid verklaar het en dat hy binne 'n kort tydjie gehoop het dat hulle bereid sou wees om hulself as 'n Republiek te verklaar, het hy gesê dat 'n man na Wallis sou gaan om die besonderhede te leer ken en dat ons wel 'n openbare vergadering hou op die dag dat hy terugkeer, en dat dit so 'n vergadering moet wees wat nog nooit in die stad gehou is nie. Dat hulle 'n versoekskrif aan die koningin moet gee om aan hulle algemene stemreg te gee, anders neem hulle dit met geweld. Baie het gesê ons sal dit hê of daarvoor sterf.
Plaaslike geskiedenis maand: The Newport Rising
Mei is amptelik 'n maand vir plaaslike geskiedenis, en vir die volgende paar weke sal my plasings handel oor historiese gebeure wat in my tuisdorp Newport, Suid -Wallis, plaasgevind het. Begin met die Newport Rising. Dit was die laaste grootskaalse opstand in die Verenigde Koninkryk.
Met baie min tyd het die owerhede vinnig op die aanval voorberei. Daar was reeds 60 soldate in Newport, maar die burgemeester van Newport, Thomas Phillips, het 500 spesiale konstabels ingesweer en gevra dat nog troepe gestuur moet word, en 32 soldate van die 45ste voetregiment in Nottinghamshire in die Westgate Hotel, waar sommige ander Chartist -gevangenes is aangehou.
Daar was drie leiers van die optogte deur die valleie na Newport. John Frost, William Jones en Zephaniah Williams.
John Frost het sy groep mans van Dowlias na Tredegar gelei en dan van Tredegar af na Argoed. Van daar af het hy hulle na Blackwood gelei en in Newbridge aangekom. Hulle het toe die hele pad deur Risca en Rogerstone opgeruk.
Zephaniah Willams lei sy manne van Beaufort na Ebbw Vale. Van daar af marsjeer hulle na Crumlin en na Newbridge en dwarsdeur Risca en Rogerstone.
William Jones sou sy groep van Blaenafon af na Garndiffaith lei. Van daar af marsjeer hulle na Abersychan voordat hulle in Pontypool aankom en gaan deur Malpas.
Dit was egter nie so glad nie. Swaar reënval het die optogte vertraag en daar was vertragings in die beplande vergadering van elke kontingent by die Welsh Oak in Rogerstone. Trouens, William Jones en sy manne van Pontypool het nooit eers aangekom nie. Dit vertraag die laaste optog na Newport tot in die daglig, wat tot hul nederlaag bygedra het.
Baie optoggangers het nooit aan die laaste aanval op Newport deelgeneem nie en het net aan die buitewyke van die stad gewag. Dit was omdat hulle die hele Sondagaand in die buitelug deurgebring het en in die stortreën was hulle toewyding ook lou.
Om 09:30 het die Chartiste almal by die klein plein voor die hotel aangekom. Die vlampunt kom toe die skare eis dat die wagte die gevange kariste vrylaat, maar toe die wagte weier, breek 'n kort, maar gewelddadige en bloedige geveg uit. Alhoewel skote deur albei kante afgevuur is, word geglo dat die Chartiste die eerste skote afgevuur het.
Alhoewel die soldate baie in die getal was onder die groot en baie kwaai skare, het hulle steeds uitstekende vuurkrag, opleiding en dissipline gehad, wat almal vinnig die skare gebreek het. Maar die Chartiste het nie so maklik afgegaan nie. Op 'n stadium het hulle daarin geslaag om tydelik by die Westgate Hotel in te kom, maar hulle moes noodgedwonge terugval. Burgemeester Thomas Phillps is ernstig gewond tydens die aanval saam met 'n soldaat en twee spesiale konstabels.
Na 'n hewige geveg wat ongeveer 30 minute geduur het, is tussen 10 en 24 van die Chartiste doodgemaak deur troepe wat by die vensters afgevuur het. Tot 50 karteerders is gewond en meer as 200 karteerders is in hegtenis geneem. Slegs 21 is aangekla van hoogverraad.
John Frost, William Jones en Zephaniah Williams is almal gearresteer en is skuldig bevind op aanklag van hoogverraad. Hulle is gevonnis om opgehang, getrek en in kwarte in die Shire Hall in Monmouth gehang te word.
Na 'n landwye petisie -veldtog en direkte steun van die sekretaris van die huis deur die Lord Chief Justice Viscount Melbourne, het die regering uiteindelik besluit dat hulle drie lewenslank tot vervoer gevonnis sal word.
In sy latere lewe het John Frost 'n onvoorwaardelike kwytskelding gekry en hy het dadelik na Bristol gevaar waar hy afgetree het, maar steeds artikels gepubliseer het. John Frost sterf op 27 Julie 1877 in Bristol.
Wat Zephaniah Williams betref, het hy in 1854 'n voorwaardelike kwytskelding gekry, sodat hy oral buite die Verenigde Koninkryk kon woon, maar hy het besluit om in Tasmanië te bly. Daarna het hy sy vrou en gesin uit Wallis na Australië gebring. Hy het later steenkool op die eiland ontdek en 'n groot fortuin verdien nadat hy die Tasmaniese steenkoolhandel gestig het. Hy sterf op 8 Mei 1874 in Launceston, Tasmanië.
William Jones het die res van sy dae in Australië geleef en 'n horlosiemaker geword. Nadat die veroordeelde gedeeltelike kwytskelding in 1854 en totale begenadiging in 1856 gekry het, keer John Frost terug na die Verenigde Koninkryk, maar William Jones besluit om by sy horlosiemaker te bly staan, sterf hy in 1873.
Baie kartiste het hul wapens laat vaar toe hulle uit die Westgate -hotel gevlug het. 'N Verskeidenheid wapens kan vandag nog in die Newport Museum gesien word.
John Frost en die Chartist -optog op Newport
Op 27 Julie 1877 sterf John Frost - Chartistiese leier en die man wat, meer as enigiemand anders, die begeerte van die Walliese werkersklasse om universele stemreg te verkry - stil by sy huis in Bristol. Dit was 'n wilde, ontsteld en dikwels gevaarlike lewe.
John Frost is gebore in die Royal Oak Inn in Newport in 1784. Na die vroeë dood van sy vader en moeder is hy grootgemaak deur sy grootouers en het hy 'n leerling geword in Cardiff, daarna Bristol en Londen.
Hy keer in 1806 terug na Newport, waar hy trou, agt kinders kry en 'n suksesvolle en winsgewende onderneming begin. Frost, wat altyd radikaal was, is in 1823 gevange geneem vir laster teen 'n Newport -prokureur, maar teen 1835 het hy 'n mate van respek behaal en 'n stadsraadslid geword.
Newport Rising, 4 November 1839 (Foto deur Culture Club/Getty Images)
Uiteindelik het hy die pos van landdros en daarna burgemeester gekry - hoewel hy spoedig van die bank verwyder is vanweë sy verbintenis met die Chartist -beweging. Hy was meer as sterk in sy opposisie teen Tories en Whigs en was veral verwerpend vir die invloed van die Morgan -gesin uit Tredegar House. Belangriker nog, hy was nie bang om sy opinies bekend te maak nie.
Sy radikale oortuigings het duidelik nie verdwyn nie en in Maart 1839 is John Frost verkies tot die Chartist Convention in Londen.
In die dae van siniese uitbuiting van die werkersklasse deur diegene met rykdom en mag, was die Chartist -beweging 'n nasionale dryfveer vir politieke hervorming, veral aktief in die industriële Brittanje in die 1830's en 40's. Miskien was onvermydelik dat Wallis, soos baie van die ander industriële streke van die land, 'n broeiplek van Chartisme was.
In die 1830's was die Chartist -beweging 'n sterk en dinamiese krag wat die onderneming laat skrik het - beide die aristokrasie en diegene met 'n nuut verworwe rykdom. Die grafiste se idees en teorieë was gebaseer op die groot People's Charter van 1838, met die doel om:-
'Soek 'n handves van politieke hervorming wat, volgens die hoop, al die ongelykhede en slegte omstandighede wat die werkersklas moes verduur, sou wegvee. Die kardiste was idealiste, maar idealiste met 'n doel en 'n missie. (Hoogtepunte van die Walliese geskiedenis, Gomer Press)
Die People's Charter het ses hoofvereistes gehad, insluitend 'n stem vir alle mans ouer as 21 (vroue is nie ingesluit nie!), 'N geheime stembrief en die betaling van alle LP's. Ondanks dat dit deur duisende mans en vroue onderteken is, is die Handves deur die regering verwerp en byna in wanhoop het die gedagtes van mense na geweld begin draai.
In November 1839 was John Frost, hoewel dit in radikale kringe as 'n gematigde beskou word, een van drie Chartistiese leiers in Suid -Wallis. Saam met William Jones en Zephaniah Williams het hy 'n drieledige optog op Newport beplan.
Op 3 November het êrens tussen 3 000 en 5 000 grafiste - die meeste van hulle mynwerkers en ysterwerkers - bymekaargekom by Risca in die noorde van Newport en daarna die stad ingeloop.
In die geval dat hulle weens slegte weer vertraag is, het die nuus dat hulle kom, aan die owerhede uitgelek. Chartiste in Newport is in hegtenis geneem en in die Westgate -hotel in die stad aangehou. Toe Frost en sy mans buite die hotel aankom om die gevangenes vry te laat, het hulle 'n muskietvuur van soldate van die 45ste voet gekry.
Tussen 10 en 15 grafiste is dood, saam met 'n paar soldate en meer as 50 beseer. Die 'stryd' duur nie lank nie, skaars 20 minute, en eindig met 'n totale wanorde by die Chartiste. Die optog op Newport was verby.
Newport se voormalige Chartist -muurskildery (Kopiereg Chris Downer - gelisensieer onder Creative Commons)
Na die styging is daar geen twyfel dat die regering paniekerig raak nie. Frost, Jones en Williams is almal ter dood veroordeel - die laaste mans in Brittanje wat gevonnis is om 'gehang, getrek en in kwarte' te word - en ongeveer 150 Chartiste is ook tot vervoer gevonnis. Terwyl dit gebeur het, het die verstand uiteindelik die oorhand gekry en die doodsvonnis oor die drie leiers is lewenslank na vervoer oorgeplaas.
In Van Diemen's Land, nou bekend as Tasmanië, is John Frost onmiddellik tot twee jaar harde arbeid gevonnis weens kritieke opmerkings wat hy gemaak het oor Lord John Russell, die premier. Na hierdie onaangename begin, bevind hy hom by 'n plaaslike winkelier. Na drie jaar as klerk word hy uiteindelik skoolonderwyser in die strafkolonie.
In 1854 mag Frost Van Diemen's Land verlaat op voorwaarde dat hy nie na Brittanje terugkeer nie. Hy is saam met sy dogter na die VSA waar hy gewoon het tot 1856 toe die beperking op waar hy kon woon, opgehef is en hy teruggekeer het na sy vaderland. Hy sterf in Bristol, 11 jaar later, as radikaal en tot op die laaste 'n kartelman - alhoewel hy nog meer versigtig was in hoe hy sy politieke opinies uitgespreek het.
Chartisme het 'n paar jaar ná die Newport Rising 'n kragtige krag gebly, en 'n aantal nuwe handveste is in 1842 en 1848 aan die parlement voorgehou. Chartisme as 'n aparte beweging was egter nooit weer so sterk soos in 1839 toe dit blykbaar:-
'Teen die lente van 1839 was daar na raming 25 000 kaartspelers in Monmouthshire. (Die ensiklopedie van Wallis)
Ondersteuning vir Chartisme het na die 1850's begin afneem en die beweging het uiteindelik net uitgebars toe die werkersklasse baie van hul doelwitte bereik het deur middel van wetgewing - en die groei in mag van die Liberale Party - aan die einde van die 19de eeu.
Deesdae word John Frost onthou deur John Frost Square in Newport, hoewel 'n muurskildery in die middel van die stad deur Kenneth Budd in 2013 gesloop is. Daar is blykbaar planne om 'n nuwe gedenkteken vir die martelare van 1839 te skep en, veral die man wat hulle geïnspireer het - John Frost.
Beeld van die muurskildery van Newport Chartist © Chris Downer en gelisensieer vir hergebruik onder hierdie Creative Commons -lisensie.
Dit is vandag die 180ste herdenking van die styging in Newport toe regeringsmagte en Walliese kartelle in die stad Newport bots. Hier is Dr Philip Salmon, redakteur van ons House of Commons 1832-68-projek, met meer en meer
Die stygende Newport-rangorde langs die Peterloo-slagting is 'n ikoniese episode in die stryd om populêre politieke regte in die pre-demokratiese Brittanje. In November 1839 het ongeveer 10 000 ontevrede en swak betaalde werkers, veral Monmouthshire -mynwerkers en ysterwerkers, opgetrek na Newport in die hoop om plaaslike Chartist -leiers uit arrestasie te bevry en volgens sommige die stad oor te neem as 'n voorspel tot 'revolution '. Hulle optrede het gevolg op die weiering van die parlement om 'n Chartist-petisie te onderteken wat deur 1,3 miljoen mense onderteken is wat werkers se politieke regte eis en die sogenaamde 'People's Charter '.
Anders as diegene wat twintig jaar tevore na Peterloo opgeruk het, was baie van die betogers in Newport egter gewapen met snoeke en tydelike wapens, maar sommige met muskiete en haelgewere. Hulle is gelei deur John Frost (1784-1877), 'n Newport-kleermaker wat van 1836-187 as die burgemeester van die stad gedien het en as landdros tot 1838, toe die binnelandse kantoor hom ontslaan het weens sy bedrywighede.
Soos 'n onlangse episode van die BBC 's 'Wo Do You Think You Are? ' -program onthul het, was Frost diep krities oor die stelsel wat deur die 1832 Reform Act ingestel is. Hierdie wyd geprojekteerde hervorming van die politieke stelsel van Brittanje het nie net die meeste werkers nie in aanmerking geneem nie, maar het ook baie arm burgers wat reeds 'n bestaande stem gehad het wat 'n stem gehad het, 'n onfranchise gemaak. (Boonop was die wet vir die eerste keer formeel beperk tot manlike persone.) Die ergste van alles was dat die nuwe kiesersregistrasiestelsel sterk bevooroordeeld was teenoor alle armer groepe kiesers, aangesien die sukses van Monmouth 's Tories in hul werkverrigting. -klas teenstanders van die kieserslys het spoedig duidelik geword.
Die griewe van Frost ' is wyd gedeel. Hulle help ons om te verduidelik waarom die oorspronklike 'Mensehandves van 1838 van 1838, eerder as om net beperk te wees tot die ses punte wat in die meeste handboeke verskyn, ook betrekking het op die registrasie van kiesers. Soos 'n seminale artikel van prof Miles Taylor 'n aantal jare gelede duidelik gemaak het, was meer as die helfte van die oorspronklike handves eintlik gewy aan die verbetering van kiesersregistrasie en die opname van stemme. Dit was die parlement se weiering om hierdie kwessies te oorweeg, wat in die eerste Chartist -petisie van Junie 1839 vervat is, wat gehelp het om landwye protesoptredes te veroorsaak, insluitend die optog in Newport.
Nadat hulle geleer het oor die betoging, het die landdroste in Newport honderde spesiale konstabels ingesweer en 'n klein groepie infanterie in die Westgate -hotel gestasioneer, waar die grafiste gedink het dat hul gevange leiers aangehou word. Die dagboeke van Charlotte Guest, die vrou van 'n Merthyr -ystermeester en liberale parlementslid, beskryf wat daarna gebeur het. Haar inskrywing vir 4 November bied 'n seldsame vroulike perspektief op 'n gebeurtenis wat oorheers word deur die rekeninge van mans, en toon aan hoe die betogers:
8220 het die weermag in die Westgate Inn in Newport aangeval om 'n paar gevangenes vry te laat. Die soldate het nie op hulle geskiet totdat hulle een of twee sarsies van hulle ontvang het nie, en totdat hulle by die herberg ingebreek het. Toe hulle in die gang kom, het die soldate afgevuur en nege mans is op die plek doodgemaak en baie was gewondes, waarvan drie byna onmiddellik dood is. Die burgemeester van Newport en twee ander here is lig gewond … Nadat hierdie skietery plaasgevind het, het die hele arme bedrieglike wesens op die vlug geslaan. Dit blyk dat hulle hulself opgewek het met die idee dat die weermag gunstig vir hulle was.#8230 8230 was ewe ontstellend as gevolg van die gehuil van die vroue, onder wie baie Iere, almal onkundig oor wie gely het en angstig was. Daar word ook gesê dat sommige van die arme mans, wat aan hul wonde gesterf het, met hul laaste asem die doodstraf op Frost gestort het, as die aanhitser van hul misdaad en die oorsaak van hul vernietiging.
Altesaam 22 betogers is dood en 50 gewond. Vyf amptenare is beseer, waaronder die burgemeester Thomas Phillips, wat later 'n ridderskap ontvang het. Frost en 20 ander Chartiste is skuldig bevind aan hoogverraad en gevonnis om opgehang, getrek en in kwartale opgeskort te word. In die geval is hul straf egter na vervoer oorgeplaas. Dit is opmerklik dat so 'n vonnis nooit weer deur 'n Britse hof uitgevaardig is nie. Frost is uiteindelik toegelaat om na die Verenigde Koninkryk terug te keer in 1856. Hy bly 'n ikoniese figuur in die geskiedenis van werkersklasaktivisme en die lang stryd om demokratiese regte.
Alternatiewe vertellings: John Binnon, 'n gewone man in die groot geskiedenis
Hierdie jaar was dit 175 jaar sedert die Newport Rising. Dit is ook 175 jaar sedert die onluste in die Bull Bull Ring in Birmingham, wat in Julie 1839 oor 'n paar weke plaasgevind het. op dieselfde skip as John Frost en die ander Newport -betogers.
Verskeie jare se navorsing oor die Chartist -onluste in Birmingham en die#8217 het my laat glo dat die uitbreek van geweld wat in 1839 plaasgevind het, teengehou is deur die teenwoordigheid van 'n liggaam van Metropolitaanse polisie. Tydens hul afstigting na die stad, het die mag 'n indringende stop- en soekbeleid ingestel, wat beslag gelê het op die gereedskap van baie plaaslike ambagsmanne en 'n klein terreurregering opgestel het, wat een voorval van aggressiewe ketels in New Street insluit. Hierdie plasing is om 'n man met die naam John Binnon te onthou. Sy verhaal is heeltemal misgekyk in die ontledings van die onluste in die Chartist -oproer in Birmingham, maar ek het gevind dat dit 'n ander verhaal van die heersende onrus onthul het.
Op 15 Julie 1839 het oproer in Birmingham uitgebreek. Dit was nie die eerste voorval van oproer gedurende die somer nie. Twee weke tevore het 'n polisiebeampte in Londen vir sy lewe geveg nadat 'n massa -geveg naby die St. Martin's kerk uitgebreek het. Onstuimige onrus het daartoe gelei dat 'n aandklokreël om 20:00 plaasgevind het en dat draakons uit die plaaslike kaserne die strate saam met 'n liggaam van die Metropolitaanse polisie besoek het. Die oproer vanaand het 'n ander toon aangeneem: die vensters van die openbare kantoor is deur stene verpletter, winkels rondom die Bull Ring is gebuit en aan die brand gesteek. Terwyl inwoners probeer het om uit die brandende geboue langs die trappe te ontsnap, is die brandweerbeamptes aangerand. Om een ​​of ander onbekende rede het die draakons en die polisie in Londen deur burgemeester William Scholefield bevel gekry om van die afgelope nagpatrollies af te kom. Dit was 'n onverstandige stap, wat sou lei tot kritiek van die hertog van Wellington en baie hewige debat.
John Binnon is beskryf as 'n rustige jong man deur sy eienaar en ander kennisse wat tydens sy geregtelike doodsondersoek gepraat het. Daar word beweer dat hy geen betrokkenheid by die Chartiste gehad het nie. Op 15 Julie, miskien uit nuuskierigheid, steek John die Bull Ring oor, net toe die onluste begin versprei het. Hy het naby die marksaal gebly, daar is geen bewyse dat hy by die onluste betrokke was nie. Terwyl hy die drama sien afspeel, kom 'n voetsoldaat na hom toe en beveel hom om saam te gaan. John het geantwoord dat hy sou voortgaan as hy gereed was, 'n reaksie wat die voetsoldaat wat waarskynlik reeds onder groot druk was, woedend moes gemaak het. The soldier then called on a dragoon who, from atop his horse, made a brutal attack on John, bringing down his sabre and allegedly shouting 'damn your soul to hell, you will go back'. In his statement to the jury, the dragoon claimed that John had tried to pull the horse down, grabbing the bridle. My own thinking is that John panicked, perhaps putting his hand up to deflect the blows during the terrible encounter.
Local media [ edit | wysig bron]
Kyk die video: What was the Newport Rising? A brief history of the Newport Rising 1839 (November 2021).