Waar die brandoffer gehandel het met die sondigheid van die Israeliete van nature, handel die sondeoffer oor die meer konkrete sondes wat – let wel – onopsetlik, onnadenkend of nalatig gepleeg word. Dit gaan hier oor die oortreding van God se gebooie soos dit in die Skrif vir hulle opgeteken is, of hulle nou bewus was daarvan of nie.
En vir elkeen van dié oortredings moet daar versoening en vergifnis gesoek word as dit bekend word, maak nie saak hoe dit gebeur het of wat die intensie daarvan was nie. Sonde het ‘n mens skuldig gemaak of jy nou daarvan geweet het of nie. “Ignorance of the law is no excuse!”
Die res van die reëlings vir die offers is min of meer dieselfde as vir die vorige maaltydoffer, so ek gaan nie verder daaroor uitbrei nie.
Die sondeoffer is in die volgende hoofstuk – dit het steeds te make met die sondeoffer en nie met die skuldoffer nie, anders as wat die NAV dit aandui, soos ek verderaan sal verduidelik – ook bedoel vir sondes wat van nog kleiner belang is, in woord en in daad, selfs al is dit soms opsetlik, bv. deur nie te praat wanneer jy moes nie, of ‘n onbesonne ding wat jy gesê het of eed wat jy afgelê het, of enigeen van die ander kleiner daaglikse handelinge wat jou onrein kon gemaak het (5:1-13).
Daar was uitsonderings in die OT op hierdie harde reël, soos met die genade wat iemand soos Dawid van die Here ontvang het met sy sonde met Batseba, hoewel die genade teen ‘n geweldige prys gekom het, vir hom en sy volk (2 Sam. 12).
Jesus se kruisdood word daarom ook as ‘n sondeoffer beskrywe: “Nadat Hy die reiniging van sondes bewerkstellig het, het Hy gaan sit aan die regterhand van die Majesteit in die hoë hemel.” (Hebr. 1:3). Die Hebreërskrywer gaan eintlik nog verder en trek die verband tussen die deel van die sondoffer wat buitekant die kamp verbrand is en die kruisdood van Jesus buite die stad Jerusalem: “Daarom het Jesus ook buitekant die stadspoort gely om die volk deur sy eie bloed van hulle sonde te reinig.” (Hebr. 13:12).
Ook Johannes maak dit ‘n sentrale saak in sy appèl – waarskynlik in ‘n preek aan die gemeente in Efese – dat hulle in die lig moet lewe, want: “as ons in die lig lewe soos Hy in die lig is, het ons met mekaar deel aan dieselfde gemeenskap en reinig die bloed van Jesus, sy Seun, ons van elke sonde.” (1 Joh. 1:7). ‘n Duidelike uitleg van die effek van die kruisdood van Jesus as ‘n sondeoffer vir sy mense, nie net persoonlik nie, maar ook in die geloofsgemeenskap, presies soos Levitikus dit in hoofstuk 4 vir die hele volk en vir individue uitgespel het.
Dit is daarom goed om te onthou dat sondebelydenis ‘n daaglikse deel van ons spiritualiteit moet bly, en dat ons opsetlike sondes in sy geheel moet vermy, soos die Hebreërskrywer ons waarsku: “Wanneer ons opsetlik bly sondig nadat ons die kennis van die waarheid ontvang het, is daar geen offer meer wat ons sondes kan wegneem nie. Daar bly alleen ’n verskriklike verwagting oor van oordeel en ’n gloeiende vuur wat die teenstanders van God sal verteer.” (Hebr. 10:26-27).