Geweld breek uit in Rwanda - GESKIEDENIS - Artikels - 2022
Geweld breek uit in Rwanda
Op 7 April 1994 het geweld die aanvang gemaak van wat die ergste episode van volksmoord sedert die Tweede Wêreldoorlog sou word: die slagting van 'n geskatte 500 000 tot 1 miljoen onskuldige burgerlike Tutsi's en gematigde Hutoes. Na die eerste golf van slagtings slaag die Rwandese magte daarin om internasionale ingryping te ontmoedig met die moord op 10 Belgiese vredesbeamptes. Die Tutsi's, 'n minderheidsgroep wat ongeveer 10 persent van die bevolking van Rwanda uitgemaak het, het geen hulp van die internasionale gemeenskap ontvang nie, hoewel die Verenigde Nasies later toegegee het dat slegs 5000 soldate wat aan die begin ontplooi is, die groothandelslag sou stopgesit het.
Die onmiddellike wortels van die volksmoord van 1994 dateer uit die vroeë 1990's, toe president Juvenal Habyarimana, 'n Hutu, anti-Tutsi-retoriek begin gebruik het om sy mag onder die Hutoes te konsolideer. Vanaf Oktober 1990 was daar verskeie slagtings van honderde Tutsi's. Alhoewel die twee etniese groepe baie eenders was en eeue lank dieselfde taal en kultuur deel, het die wet registrasie op grond van etnisiteit vereis. Die regering en die weermag het begin om die Interahamwe bymekaar te maak (wat beteken "diegene wat saam aanval") en voorberei op die uitskakeling van die Tutsi's deur Hutoes met gewere en machetes te bewapen. In Januarie 1994 het die Verenigde Nasies se magte in Rwanda gewaarsku dat groter slagtings op hande is.
Op 6 April 1994 is president Habyarimana dood toe sy vliegtuig neergeskiet is. Dit is nie bekend of die aanval uitgevoer is deur die Rwandese Patriotic Front (RPF), 'n Tutsi -militêre organisasie wat destyds buite die land gestasioneer was, of deur Hutu -ekstremiste wat 'n massamoord wou aanhits nie. In elk geval het Hutu -ekstremiste in die weermag, onder leiding van kolonel Theoneste Bagosora, onmiddellik in aksie oorgegaan en Tutsi's en gematigde Hutoes vermoor binne enkele ure na die ongeluk.
Die Belgiese vredesmagte is die volgende dag doodgemaak, 'n belangrike faktor in die onttrekking van die VN -magte uit Rwanda. Kort daarna het die radiostasies in Rwanda 'n beroep op die Hutu -meerderheid uitgesaai om alle Tutsi's in die land dood te maak. Die weermag en die nasionale polisie het die slagting gelei en soms Hutu -burgers gedreig as oorreding nie werk nie. Duisende onskuldige mense is deur hul bure met kapstokke doodgekap. Ondanks die gruwelike misdade, huiwer die internasionale gemeenskap, insluitend die Verenigde State, om enige stappe te doen. Hulle het die volksmoord verkeerdelik toegeskryf aan chaos te midde van stamoorlog. President Bill Clinton noem later Amerika se versuim om iets te doen om die volksmoord te stop "die grootste spyt" van sy administrasie.
Dit is oorgelaat aan die RPF, onder leiding van Paul Kagame, om 'n uiteindelik suksesvolle militêre veldtog vir beheer oor Rwanda te begin. Teen die somer het die RPF die Hutu -magte verslaan en hulle uit die land en in verskeie buurlande verdryf. Teen daardie tyd was ongeveer 75 persent van die Tutsi's wat in Rwanda woon, vermoor.
LEES MEER: Die Rwandese volksmoord
Rwanda volksmoord van 1994
Rwanda volksmoord van 1994, beplande veldtog van massamoord in Rwanda wat in die loop van ongeveer 100 dae in April - Julie 1994 plaasgevind het. Die volksmoord is bedink deur ekstremistiese elemente van die Rwanda -meerderheid Hutu -bevolking wat beplan het om die minderheid Tutsi -bevolking dood te maak en almal wat teen die volksmoordbedoelings gekant was . Na raming het ongeveer 200 000 Hutu's, wat deur propaganda van verskillende media aangespoor is, aan die volksmoord deelgeneem. Meer as 800 000 burgerlikes - hoofsaaklik Tutsi, maar ook gematigde Hutu - is tydens die veldtog dood. Tot 2 000 000 Rwandese het tydens of onmiddellik na die volksmoord uit die land gevlug.
Rwanda voor kolonisasie
Voordat die Europeërs in die 19de eeu wat nou bekend staan ​​as Rwanda binnegeval het, het die mense van Rwanda mekaar onderskei deur middel van 'n stamstelsel eerder as etniese verdeeldheid. Volgens "The Unity of Rwandans" was daar ongeveer 18 stamme, en diegene wat nou as Hutoes, Tutsi's of Twas beskou word, is onder die verskillende stamme versprei. Gedurende hierdie tyd was die onderskeid tussen Hutu-, Tutsi- en Twa -mense hoofsaaklik beroepsmatig, hoewel Twa oor die algemeen gemarginaliseer was. "Beeswagters, soldate en administrateurs was meestal Tutsi, terwyl Hutu boere was," volgens "The International Response to Conflict and Volocide."
Dit was tydens die bewind van Kigeli IV Rwabugiri, wat van 1860 tot 1895 geduur het, dat hierdie 'etniese' verskille na vore gekom het tydens die sentralisering van sy mag. Volgens "We Cannot Forget", onder redaksie van Samuel Totten en Rafiki Ubaldo, "Met die koms van die sentrale owerhede, is die onderskeidingslyne verander en verskerp, aangesien die kategorieë Hutu en Tutsi nuwe hiërargiese oortone aangeneem het wat verband hou met die nabyheid van die sentrale hof - nabyheid aan krag. "
Hierdie klassifikasies is verder onderstreep deur die hiërargiese beskermheer/kliënt -verhouding, ook bekend as ubuhake, wat destyds bestaan ​​het. "Die meeste Tutsi's was kliënte en 'n paar Hutu -beskermhere. Aan die bokant was daar egter altyd Tutsi's en onderaan altyd Hutu en/of Twa," volgens "The International Response to Conflict and Volocide."
Uitreikprogram oor die volksmoord teen 1994 die Tutsi's in Rwanda en die Verenigde Nasies
Deur 1994, Het die bevolking van Rwanda gestaan meer as 7 miljoen mense wat bestaan 3 etniese groepe:
die Hutu's (wat ongeveer 85%van die bevolking uitmaak), die Tutsi's (14%) en die Twa (1%).
Voor die koloniale era
Voor die koloniale era het Tutsi's oor die algemeen die hoër lae in die sosiale stelsel beset en die Hutoes die laer. Sosiale mobiliteit was egter moontlik, 'n Hutu wat 'n groot aantal beeste of ander rykdom bekom het, kan in die Tutsi -groep geassimileer word en 'n verarmde Tutsi sou as Hutu beskou word. 'N Clan -stelsel funksioneer ook, met die Tutsi -stam bekend as die Nyinginya die sterkste. Gedurende die 1800's het die Nyingiya hul invloed uitgebrei deur verowering en beskerming te bied in ruil vir huldeblyk.
Etniese konflik begin
Die voormalige koloniale mag, Duitsland, het tydens die Eerste Wêreldoorlog die besit van Rwanda verloor en die gebied is daarna onder Belgiese administrasie geplaas. Aan die einde van die vyftigerjare, tydens die groot golf van dekolonisasie, het die spanning in Rwanda toegeneem. Die politieke Hutu -beweging, wat voordeel trek uit die meerderheidsregering, het momentum gekry terwyl dele van die Tutsi -establishment die demokratisering en die verlies van hul verworwe voorregte weerstaan.
In November 1959 het 'n gewelddadige voorval gelei tot 'n Hutu -opstand waarin honderde Tutsi's gedood en duisende verplaas en gedwing is om na buurlande te vlug. Dit was die begin van die sogenaamde 'Hutu Peasant Revolution' of 'social revolution' wat van 1959 tot 1961 duur, wat die einde van Tutsi-oorheersing en die verskerping van etniese spanning beteken het.
Rwanda kry onafhanklikheid - 1962
Teen 1962, toe Rwanda onafhanklikheid verkry het, het 120 000 mense, hoofsaaklik Tutsi's, hul toevlug tot buurstate geneem om te ontsnap van die geweld wat gepaard gegaan het met die geleidelike bewind van die Hutu -gemeenskap.
'N Nuwe siklus van etniese konflik en geweld duur voort na onafhanklikheid. Tutsi -vlugtelinge in Tanzanië en Zaïre wat hul vorige posisies in Rwanda wou herwin, het begin om aanvalle op Hutu -teikens en die Hutu -regering te organiseer en op te stel.
Tien sulke aanvalle het tussen 1962 en 1967 plaasgevind, wat elkeen gelei het tot vergelding van groot getalle Tutsi -burgers in Rwanda en nuwe golwe vlugtelinge veroorsaak het.
480,000 Rwandese word vlugtelinge
Teen die einde van die tagtigerjare het ongeveer 480 000 Rwandese vlugtelinge geword, hoofsaaklik in Burundi, Uganda, Zaïre en Tanzanië. Hulle het voortgegaan om die vervulling van hul internasionale wettige reg om na Rwanda terug te keer, te vra, maar Juvenal Habyarimana, destydse president van Rwanda, het die standpunt ingeneem dat die bevolkingsdruk reeds te groot is en dat ekonomiese geleenthede te min is om 'n groot aantal Tutsi -vlugtelinge te huisves .
In 1988 is die Rwandese Patriotic Front (RPF) in Kampala, Uganda gestig as 'n politieke en militêre beweging met die doel om repatriasie van Rwandese in ballingskap en hervorming van die Rwandese regering te verseker, insluitend die deel van politieke mag. Die RPF bestaan ​​hoofsaaklik uit ballinge van Tutsi in Uganda, waarvan baie in die nasionale versetsleër van president Yoweri Museveni gedien het, wat die vorige Oegandese regering in 1986 omvergewerp het. in leiersposisies was Tutsi -vlugtelinge.
Op 1 Oktober 1990 het die RPF 'n groot aanval op Rwanda vanuit Uganda geloods met 'n mag van 7 000 vegters. As gevolg van die RPF -aanvalle wat duisende verplaas het en 'n beleid van doelbewuste propaganda deur die regering, is alle Tutsi's in die land as medepligtiges van die RPF bestempel, en Hutu -lede van die opposisiepartye is as verraaiers bestempel. Media, veral radio, het steeds ongegronde gerugte versprei, wat etniese probleme vererger het.
In Augustus 1993, deur die vredesmakende pogings van die Organization of African Unity (OAU) en die regerings in die streek, het die ondertekening van die Arusha -vredesooreenkomste 'n einde gebring aan die konflik tussen die destydse Hutu -oorheersende regering en die opposisie Rwandese Patriotic Front (RPF).
In Oktober 1993 het die Veiligheidsraad die Verenigde Nasies se hulpmissie vir Rwanda (UNAMIR) gestig met 'n mandaat wat vredesbewaring, humanitêre hulp en algemene steun vir die vredesproses insluit.
Van die begin af is die wil om vrede te bereik en te handhaaf egter ondermyn deur sommige van die Rwandese politieke partye wat aan die ooreenkoms deelgeneem het. Met die daaropvolgende vertragings in die implementering daarvan, word skendings van menseregte meer wydverspreid en die veiligheidsituasie versleg. Later het bewyse onweerlegbaar bewys dat ekstremistiese elemente van die Hutu -meerderheid, terwyl hulle vrede praat, in werklikheid 'n veldtog beplan om Tutsi's en Hutoes uit te roei.
Volksmoord en mdash 6 April 1994
meer as een miljoen mense het na raming omgekom en 'n geskatte 150,000 tot 250,000 vroue is ook verkrag.
Op 6 April 1994 het die sterftes van die presidente van Burundi en Rwanda in 'n vliegtuigongeluk as gevolg van 'n vuurpylaanval verskeie weke van intense en stelselmatige slagtings ontbrand. Die moorde - meer as 'n miljoen mense het na raming omgekom - het die internasionale gemeenskap geskok en was duidelik dade van volksmoord. Na raming is 150 000 tot 250 000 vroue ook verkrag. Lede van die presidensiële wag het begin om Tutsi -burgers dood te maak in 'n gedeelte van Kigali naby die lughawe. Minder as 'n halfuur na die vliegtuigongeluk is padblokkades beman deur Hutu -milisies wat gereeld bygestaan ​​word deur gendarmerie (paramilitêre polisie) of militêre personeel om Tutsi's te identifiseer.
Op 7 April het Radio Television Libres Des Mille Collines (RTLM) 'n uitsending uitgesaai wat die vliegtuigongeluk toeskryf aan die RPF en 'n kontingent VN -soldate, sowel as aansporings om die "Tutsi -kakkerlak" uit te skakel. Later die dag is die premier, Agathe Uwilingiyimana en 10 Belgiese vredesmagte wat opgedra is om haar te beskerm, wreed vermoor deur Rwandese regeringsoldate tydens 'n aanval op haar huis. Ander gematigde Hutu -leiers is op dieselfde manier vermoor. Na die slagting van sy troepe het België die res van sy mag teruggetrek.
Op 21 April, nadat ander lande gevra het om troepe terug te trek, het die UNAMIR -mag verminder van 'n aanvanklike 2 165 na 270.
As die afwesigheid van 'n vaste verbintenis tot versoening deur sommige van die Rwandese partye een probleem was, is die tragedie vererger deur die wankelende reaksie van die internasionale gemeenskap. Die vermoë van die Verenigde Nasies om menslike lyding in Rwanda te verminder, is ernstig beperk deur die onwilligheid van die lidstate om op die veranderde omstandighede in Rwanda te reageer deur die mandaat van UNAMIR te versterk en ekstra troepe by te dra.
Op 22 Junie het die Veiligheidsraad Frans-geleide magte gemagtig om 'n humanitêre missie uit te voer. Die missie, genaamd Operasie Turquoise, het honderde burgerlikes in Suidwes -Rwanda gered, maar word ook toegelaat dat soldate, amptenare en militante wat by die volksmoord betrokke was, uit Rwanda kon vlug deur die gebiede onder hulle beheer. In ander gebiede duur moorde voort tot 4 Julie 1994 toe die RPF militêre beheer oor die hele gebied van Rwanda oorgeneem het.
Na die volksmoord
1996 Oorlog tussen Rwanda en die Demokratiese Republiek van die Kongo
Regeringsamptenare, soldate en milisie wat aan die volksmoord deelgeneem het, het na die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK) gevlug, toe bekend as Zaïre, en het 1,4 miljoen burgerlikes saamgeneem, waarvan die meeste Hutu was wat meegedeel is dat die RPF hulle sou doodmaak. Duisende is dood aan watergedraagde siektes. Die kampe is ook deur voormalige Rwandese regeringsoldate gebruik om invalle in Rwanda te herbewapen en op te voer.
Die aanvalle was een van die faktore wat gelei het tot die oorlog tussen Rwanda en die Demokratiese Republiek van Kongo wat in 1996 plaasgevind het. Voormalige Rwandese magte werk steeds in die DRK saam met die Kongolese milisie en ander gewapende groepe. Hulle fokus steeds op burgerlike bevolkings en veroorsaak sterftes, beserings en leed.
Die Rwandese regering het aan die einde van 1996 begin met die langverwagte volksmoordverhore.
Teen 2000 was daar meer as 100,000 verdagtes van volksmoord wat verhoorafwagtend was.
2001 Participatory Justice System & mdash bekend as Gacaca
In 2001 het die regering begin met die implementering van 'n deelnemende regstelsel, bekend as Gacaca, (uitgespreek GA-CHA-CHA) om die enorme agterstand in sake aan te spreek. Gemeenskappe het regters verkies om die verhore van volksmoordverdagtes wat van alle misdade beskuldig word, te verhoor, behalwe die beplanning van volksmoord of verkragting. Die beskuldigdes in die Gacaca -howe is voorlopig vrygelaat. Die vrystellings het baie ongelukkigheid veroorsaak by oorlewendes wat dit as 'n vorm van amnestie beskou. Rwanda gebruik steeds die nasionale hofstelsel om diegene wat betrokke is by die beplanning van volksmoord of verkragting onder normale strafwet te verhoor. Hierdie howe bied geen voorlopige vrylating vir beskuldigdes van volksmoorde aan nie.
Die Gacaca -howe gee laer vonnisse as die persoon berouvol is en versoening met die gemeenskap soek. Hierdie howe is bedoel om die gemeenskap te help om deel te neem aan die proses van geregtigheid en versoening vir die land.
Internasionale Strafhof vir Rwanda
Op internasionale vlak het die Veiligheidsraad op 8 November 1994 die International Criminal Tribunal for Rwanda (ICTR) op die been gebring om persone wat verantwoordelik is vir volksmoord en ander ernstige oortredings van die internasionale humanitêre reg wat op die gebied van Rwanda en naburige state gepleeg is, te vervolg tussen 1 Januarie 1994 en 31 Desember 1994. " Die Tribunaal was in Arusha, Tanzanië, en het kantore in Kigali, Rwanda. Die appèlkamer was in Den Haag, Nederland. Die tribunaal het 93 individue aangekla wat hy as verantwoordelik beskou het vir ernstige oortredings van die internasionale humanitêre reg wat in 1994 in Rwanda gepleeg is. Diegene wat aangekla is, sluit hooggeplaaste militêre en regeringsamptenare, politici, sakelui, sowel as godsdiens-, milisie- en medialeiers in. Die hof het die premier tydens die volksmoord Jean Kambanda skuldig bevind aan lewenslange tronkstraf. Die ICTR het sy termyn op 31 Desember 2015 beëindig.
Rwanda voor onafhanklikheid en die oorsprong van Hutu, Tutsi en Twa Edit
Die vroegste inwoners van wat nou Rwanda is, was die Twa, inheemse dwergjagter-versamelaars wat hulle tussen 8000 vC en 3000 vC in die gebied gevestig het en vandag in Rwanda bly.   Tussen 700 vC en 1500 nC migreer Bantoe -groepe die gebied in en begin bosveld vir die landbou skoonmaak.   Die bosbewoners Twa het 'n groot deel van hul grond verloor en na die berge se hange verhuis.  Geskiedkundiges het verskeie teorieë rakende die Bantoe -migrasies. Een teorie is dat die eerste setlaars Hutu was, en die Tutsi's het later getrek en 'n aparte rassegroep gevorm, moontlik afkomstig van die Horing van Afrika.   'n Alternatiewe teorie is dat die migrasie stadig en bestendig was, met inkomende groepe wat integreer in die bestaande samelewing eerder as om dit te verower.   Onder hierdie teorie is die Hutu en Tutsi 'n latere klas, eerder as 'n rasse -onderskeid.  
Die bevolking het eers saamgevoeg in stamme (ubwoko)  en in ongeveer agt koninkryke teen 1700.  Die koninkryk Rwanda, wat deur die Tutsi Nyiginya-stam beheer word, het vanaf die middel van die agtiende eeu oorheers en  uitgebrei deur verowering en assimilasie.  Dit bereik sy grootste omvang onder die bewind van Kigeli Rwabugiri in 1853–1895. Rwabugiri het die koninkryk wes en noord uitgebrei en administratiewe hervormings begin wat 'n breuk tussen die Hutu- en Tutsi -bevolking veroorsaak het.   Dit is ingesluit uburetwa, 'n stelsel van dwangarbeid wat Hutu moes uitvoer om toegang te verkry tot grond waarop hulle beslag gelê is,  en ubuhake, waaronder Tutsi -beskermhere beeste aan Hutu- of Tutsi -kliënte afgestaan ​​het in ruil vir ekonomiese en persoonlike diens.  Rwanda en die naburige Burundi is deur die Berlynse konferensie van 1884 aan Duitsland toegewys,  en Duitsland het in 1897 'n teenwoordigheid gevestig met die stigting van 'n alliansie met die koning.  Die Duitse beleid was om deur die Rwandese monargie te regeer, wat kolonisering met minder Europese troepe moontlik maak.  Die koloniste bevoordeel die Tutsi bo die Hutu by die toewysing van administratiewe rolle, en glo dat hulle migrante uit Ethiopië is en ras -meerderwaardig is.  Die Rwandese koning verwelkom die Duitsers en gebruik hul militêre krag om sy heerskappy te versterk en die koninkryk uit te brei.  Belgiese magte het tydens die Eerste Wêreldoorlog beheer oor Rwanda en Burundi geneem,  en vanaf 1926 begin 'n beleid van meer direkte koloniale bewind.   Die Belgiese administrasie, in samewerking met Katolieke geestelikes, het die plaaslike ekonomie gemoderniseer.  Hulle het ook belasting verhoog en dwangarbeid op die bevolking opgelê. Tutsi -oppergesag het gebly, versterk deur die Belgiese steun van twee monargieë, wat die Hutu's sonder voorreg laat.  In 1935 het België identiteitskaarte ingestel wat elke individu as Tutsi, Hutu, Twa of Naturalized klassifiseer. Dit was voorheen moontlik vir welgestelde Hutu's om ere -Tutsi te word, maar die identiteitskaarte het verdere beweging tussen die groepe verhinder. 
Revolusie, ballingskap van Tutsi, en die Hutu republiek Edit
Na 1945 het 'n teen-elite van Hutu ontwikkel,  wat die oordrag van mag van Tutsi na Hutu eis.  Die Tutsi -leierskap reageer deur te probeer om 'n spoedige onafhanklikheid op hul voorwaardes te beding, maar vind dat die Belge hulle nie meer ondersteun nie.   Daar was 'n gelyktydige verskuiwing in die Katolieke Kerk,  met prominente konserwatiewe figure in die vroeë Rwandese kerk, vervang deur jonger geestelikes van werkersoorsprong. Hiervan was 'n groter deel Vlaamse eerder as Waalse Belge en het hulle simpatie gehad met die lot van die Hutu's.  In November 1959 begin die Hutu 'n reeks onluste en brandstigtingaanvalle op Tutsi-huise, na valse gerugte oor die dood van 'n Hutu-onderhoof in 'n aanval deur Tutsi-aktiviste.  Geweld het vinnig oor die hele land versprei, met die begin van die Rwandese rewolusie.  Die koning- en Tutsi-politici het 'n teenaanval  geloods in 'n poging om die mag te gryp en die Hutu's en Belge uit te dwing, , maar is in die wiele gery deur die Belgiese kolonel Guy Logiest, wat deur die koloniale goewerneur ingebring is.  Logiest het wet en orde hervestig en begin met 'n program van openlike bevordering en beskerming van die Hutu-elite.  Hy vervang baie Tutsi -kapteins met Hutu en dwing koning Kigeli V effektief in ballingskap. 
Logiest en Hutu -leier Grégoire Kayibanda het die land in 1961 tot 'n outonome republiek verklaar en dit het in 1962 onafhanklik geword.  Meer as 336,000 Tutsi het Rwanda teen 1964 verlaat om aan die Hutu -suiwering te ontsnap,   meestal na die buurlande van Burundi, Uganda, Tanzanië en Zaïre.  Baie van die Tutsi -ballinge het as vlugtelinge in hul gasheerlande gewoon,  en wou terugkeer na Rwanda.  Sommige het die nuwe Rwandese regering ondersteun, maar ander het gewapende groepe gevorm en aanvalle op Rwanda geloods,  waarvan die grootste naby Kigali in 1963 gevorder het.  Hierdie groepe was in Kinyarwanda bekend as die inyenzi (kakkerlakke).  Geskiedkundiges weet nie die oorsprong van hierdie term nie - dit is moontlik dat die rebelle dit self bedink het, die naam weerspieël dat hulle in die algemeen in die nag aangeval het.  Die inyenzi Die etiket verskyn weer in die 1990's as 'n hoogs neerhalende term vir die Tutsi's, wat deur Hutu -hardliners gebruik word om hulle te ontmenslik.  Die inyenzi aanvalle van die 1960's was swak toegerus en georganiseer en die regering het dit verslaan. Die laaste aanslag was in Desember 1963 uit desperaatheid uit Burundi, maar het misluk weens swak beplanning en gebrek aan toerusting. Die regering het op hierdie aanval gereageer met die slag van na raming 10 000 Tutsi's in Rwanda. 
Kayibanda was die voorsitter van 'n Hutu-republiek vir die volgende dekade en het 'n outokratiese heerskappy ingestel wat soortgelyk was aan die feodale monargie voor die rewolusie.  In 1973 het die Hutu -weermagoffisier Juvénal Habyarimana Kayibanda in 'n staatsgreep omvergewerp.  Hy stig die National Republican Movement for Democracy and Development (MRND) party in 1975,  en maak 'n nuwe grondwet bekend na 'n referendum van 1978, wat die land 'n eenpartystaat maak waarin elke burger tot die MRND.  Anti-Tutsi-diskriminasie duur voort onder Habyarimana, maar die land geniet groter ekonomiese welvaart en verminder anti-Tutsi-geweld.  'n Ineenstorting van koffiepryse aan die einde van die tagtigerjare het 'n verlies aan inkomste vir die ryk elite van Rwanda veroorsaak, wat 'n politieke stryd om mag en toegang tot buitelandse hulpontvangste veroorsaak het.  Die familie van presidentsvrou Agathe Habyarimana, bekend as die akazu, was die belangrikste wenners in hierdie stryd.  Die familie het 'n meer gerespekteerde afstamming as die van die president, nadat hulle in die negentiende eeu in een van die onafhanklike state naby Gisenyi geheers het.  Habyarimana het dus op hulle staatgemaak om die bevolking van die noordweste te beheer.  Die akazu het dit tot hul voordeel uitgebuit, en Habyarimana kon toenemend nie sonder hulle regeer nie.  Die ekonomiese situasie het Habyarimana genoop om die nasionale begroting aansienlik te verminder, wat tot burgerlike onrus gelei het.  Op advies van die Franse president, François Mitterrand, verklaar Habyarimana 'n verbintenis tot veelparty-politiek, maar neem geen aksie om dit te bewerkstellig nie.  Studente -protes het gevolg en teen die einde van 1990 was die land in 'n krisis. 
Vorming van die RPF en voorbereiding vir oorlog Redigeer
Die organisasie wat die Rwandese Patriotic Front (RPF) geword het, is in 1979 in Uganda gestig.  Dit was aanvanklik bekend as die Rwandese Refugees Welfare Association en daarna vanaf 1980 as die Rwandese Alliance for National Unity (RANU).  Dit het ontstaan ​​in reaksie op vervolging en diskriminasie van die Tutsi -vlugtelinge deur die regime van die Oegandese president Milton Obote.  Obote beskuldig die Rwandese van samewerking met sy voorganger, Idi Amin, insluitend die besetting van die huise en die steel van die beeste van Ugandese wat van Amin gevlug het.  Intussen het die Tutsi -vlugtelinge Fred Rwigyema en Paul Kagame by Yoweri Museveni se rebelle Front for National Salvation (FRONASA) aangesluit.  Museveni het saam met Obote geveg om Amin in 1979 te verslaan, maar het hom aan die regering onttrek ná Obote se betwiste oorwinning in die algemene verkiesing in 1980.  Saam met Rwigyema en Kagame stig hy 'n nuwe rebelleer, die National Resistance Army (NRA).   Die doelwit van die NRA was om die regering van Obote omver te werp, wat bekend geword het as die Oegandese Bosoorlog.   President Obote was in sy hele presidentskap vyandig teenoor die Rwandese vlugtelinge en RANU is in 1981 in ballingskap gedwing om na Nairobi in Kenia te verhuis.  In 1982, met die magtiging van Obote,  het plaaslike distriksrade in die Ankole -streek kennisgewings uitgereik waarin vereis word dat vlugtelinge uit hul huise gesit en in kampe gevestig moet word.  Hierdie uitsettings is gewelddadig geïmplementeer deur die jeugmilisie van Ankole.  Baie ontheemde Rwandese het probeer om die grens na Rwanda oor te steek, maar die Habyarimana -regime het hulle tot geïsoleerde kampe beperk en die grens gesluit om verdere migrasie te voorkom.  Gekonfronteer met die bedreiging van staatloosheid,  het baie meer Tutsi -vlugtelinge in Uganda gekies om by Museveni se NRA aan te sluit.  
In 1986 het die NRA Kampala met 'n mag van 14 000 soldate, waaronder 500 Rwandese, ingeneem en 'n nuwe regering gevorm.  Nadat Museveni as president ingehuldig is, het hy Kagame en Rwigyema as senior offisiere in die nuwe Ugandese weermag aangestel.   Die ervaring van die Bosoorlog het Rwigyema en Kagame geïnspireer om 'n aanval op Rwanda te oorweeg, met die doel om die vlugtelinge toe te laat om terug te keer huis toe.  Behalwe dat hulle hul weermagpligte vervul het, het die paar 'n geheime netwerk van Rwandese Tutsi -vlugtelinge begin bou binne die leër se geledere, bedoel as die kern vir so 'n aanval.  Met die pro-vlugteling Museveni aan bewind, kon RANU teruggaan na Kampala.  Tydens sy byeenkoms in 1987 herdoop dit homself tot die Rwandese Patriotic Front en was dit ook daartoe verbind om die vlugtelinge op enige moontlike manier terug te keer na Rwanda.  In 1988 het 'n leierskapskrisis binne die RPF Fred Rwigyema aangespoor om in te gryp in die organisasie en beheer oor te neem, en vervang Peter Bayingana as president van die RPF.  Kagame en ander senior lede van Rwigyema se Rwandese gevolg binne die NRA het ook aangesluit, terwyl Kagame die vise -presidentskap aangeneem het.  Bayingana het as die ander vise -president gebly, maar was mal oor die verlies van die leierskap.  Bayingana en sy ondersteuners het aan die einde van 1989 probeer om die oorlog te begin met 'n inval sonder die ondersteuning van Rwigyema, , maar dit is vinnig deur die Rwandese weermag afgeweer. 
Die president van Rwandese, Habyarimana, was bewus van die toenemende aantal ballinge van die Tutsi in die Ugandese weermag en het 'n voorlegging aan president Museveni gedoen.  Terselfdertyd het baie inheemse Ugandese en Baganda -offisiere in die NRA begin om Museveni te kritiseer oor sy aanstelling van Rwandese vlugtelinge in senior poste.   Hy het dus Kagame en Rwigyema in 1989 gedegradeer.  Hulle het oorgebly de facto senior offisiere, maar die verandering in amptelike status en die moontlikheid dat hulle toegang tot die hulpbronne van die Ugandese weermag kan verloor, , het veroorsaak dat hulle hul planne om Rwanda binne te val versnel.  In 1990 het 'n geskil in die suidwestelike Uganda tussen Ugandese boerdery-eienaars en plakkers op hul grond, waarvan baie Rwandese was,  gelei tot 'n wyer debat oor onreinheid en uiteindelik tot die eksplisiete etikettering van alle Rwandese vlugtelinge as -burgers.  Met die besef van die onsekerheid van hul eie posisies, die geleentheid wat beide die hernieude dryfkrag van vlugtelinge bied om Uganda te verlaat, en die onstabiliteit op die Rwandese binneland, besluit Rwigyema en Kagame middel 1990 om hul invalsplanne onmiddellik te bewerkstellig.  Dit is waarskynlik dat president Museveni van die beplande inval geweet het, maar dit nie eksplisiet ondersteun nie.  In die middel van 1990 het Museveni Rwigyema beveel om 'n offisieropleidingskursus by die Command and General Staff College in Fort Leavenworth in die Verenigde State by te woon, en was hy ook van plan om buitelandse ontplooiings vir ander senior Rwandese in die weermag te beplan.  Dit was moontlik 'n taktiek om die bedreiging van 'n RPF -inval in Rwanda te verminder.  Na twee dae van bespreking het Rwigyema Museveni oortuig dat hy na jare se weermag 'n pouse nodig gehad het en toegelaat is om in Uganda te bly.  Museveni het toe vir Kagame beveel om dit by te woon. Die RPF -leierskap het hom toegelaat om te gaan, om agterdog te vermy, al beteken dit dat hy die begin van die oorlog misgeloop het. 
1990 inval en dood van Rwigyema Edit
Op 1 Oktober 1990 het vyftig RPF -rebelle hul poste in die Ugandese weermag verlaat en die grens van Uganda na Rwanda oorgesteek, 'n Rwandese doeanewag by die grenspos van Kagitumba vermoor en ander gedwing om te vlug.  Hulle is opgevolg deur nog honderde rebelle, geklee in die uniforms van die Oegandese nasionale weermag en het gesteelde Ugandese wapens, insluitend masjiengewere, outokanonne, mortiere en veelvuldige vuurpylwerpers van die Sowjet-BM-21.  Volgens die RPF -skattings het ongeveer 2 500 van die Ugandese weermag se 4 000 Rwandese soldate aan die inval deelgeneem,  vergesel van 800 burgerlikes, insluitend mediese personeel en boodskappers.  Beide president Yoweri Museveni van Uganda en president Habyarimana van Rwanda was in New York by die Verenigde Nasies se wêreldberaad vir kinders.  In die eerste paar dae van geveg het die RPF 60 km (37 myl) suidwaarts na Gabiro gevorder.  Hulle Rwandese weermag se teenstanders, wat veg vir Habyarimana se regering, was numeries beter, met 5 200 soldate, en beskik oor gepantserde motors en helikopters wat deur Frankryk verskaf is, maar die RPF het baat by die element van verrassing.  Die Oegandese regering het versperrings oor die weste van Uganda ingestel om verdere verlatenheid te voorkom en om die rebelle te keer om na Uganda terug te keer. 
Op 2 Oktober is die RPF -leier Fred Rwigyema in die kop geskiet en vermoor. Die presiese omstandighede van Rwigyema se dood word betwis oor die amptelike lyn van Kagame se regering,  en die weergawe wat historikus Gérard Prunier in sy 1995 -boek oor die onderwerp genoem het, was dat Rwigyema deur 'n verdwaalde koeël gedood is.  In sy boek van 2009 Afrika se Wêreldoorlog, Sê Prunier dat Rwigyema deur sy onderbestuurder Peter Bayingana vermoor is na 'n argument oor taktiek.  Volgens hierdie verslag was Rwigyema bewus van die noodsaaklikheid om stadig te beweeg en die Hutu in Rwanda te probeer oorwin voordat hy Kigali aangerand het, terwyl Bayingana en mede -onderbestuurder Chris Bunyenyezi hard en vinnig wou slaan om krag te verkry sodra moontlik. Die argument het opgehou en veroorsaak dat Bayingana Rwigyema doodgeskiet het.  'n Ander senior RPF -beampte, Stephen Nduguta, was getuie van hierdie skietery en het president Museveni Museveni in kennis gestel dat sy broer Salim Saleh ondersoek ingestel het, en Saleh het beveel dat Bayingana en Bunyenyezi die arrestasies en uiteindelike teregstellings moes uitvoer. 
Toe die nuus van die RPF -offensief bekend word, versoek Habyarimana hulp van Frankryk om die inval te bekamp.  Die seun van die Franse president, Jean-Christophe Mitterrand, was die hoof van die Afrika-sel van die regering en het belowe om troepe te stuur.  Die nag van 4 Oktober is in Kigali geweerskote gehoor tydens 'n geheimsinnige aanval, wat toegeskryf word aan RPF -kommando's. Die aanval is heel waarskynlik deur die Rwandese owerhede opgevoer om die Franse te oortuig dat die regime in gevaar is. [nota 1] As gevolg hiervan het 600 Franse soldate die volgende dag in Rwanda aangekom, twee keer soveel as wat hulle aanvanklik belowe het.  Die Franse operasie was met die naam Noroît en sy amptelike doel was om Franse onderdane te beskerm.  In werklikheid was die missie om Habyarimana se bewind te ondersteun en die Franse valskermondernemings het onmiddellik posisies opgerig wat die RPF -vooruitgang na die hoofstad en Kigali Internasionale Lughawe blokkeer.  België en Zaïre het ook vroeg in Oktober troepe na Kigali gestuur.  Die Belgiese troepe is hoofsaaklik ontplooi om die burgers van die land wat in Rwanda woon te verdedig, maar na 'n paar dae het dit duidelik geword dat hulle nie in gevaar was nie. In plaas daarvan het die ontplooiing 'n politieke kontroversie veroorsaak, aangesien nuus Brussel bereik het van arbitrêre arrestasies en slagtings deur die Habyarimana -regime en die versuim om die onderliggende oorsake van die oorlog te hanteer.  Gekonfronteer met 'n groeiende binnelandse geskil oor die kwessie, en met geen ooglopende vooruitsig om vrede te bereik nie, het die Belgiese regering sy troepe teen begin November teruggetrek.  België het geen verdere militêre steun aan die Habyarimana -regering verleen nie.  Die bydrae van Zairiaanse president, Mobutu Sese Seko, was om 'n paar honderd troepe van die elite spesiale presidensiële afdeling (DSP) te stuur.  Anders as die Franse, het die Zaïerse troepe reguit na die voorste linie gegaan en die RPF begin beveg, , maar hul dissipline was swak.  Die Zaïerse soldate het Rwandese burgers in die noorde van die land verkrag en hul huise geplunder,  wat Habyarimana gevra het om hulle binne 'n week na hul aankoms terug te stuur na Zaïre.  Met Franse hulp, en baat by die verlies van die RPF -moreel na Rwigyema se dood, het die Rwandese weermag 'n groot taktiese voordeel geniet. Einde Oktober het hulle al die grond wat deur die RPF ingeneem is, teruggekry en die rebelle tot by die grens van Oeganda gestoot.  Baie soldate het verlate gelaat, sommige het teruggekeer na Uganda en ander het in die Akagera Nasionale Park weggekruip.  Habyarimana beskuldig die Oegandese regering van die verskaffing van die RPF, die oprigting van 'n 'agterste bevel' vir die groep in Kampala en die 'inval' van die inval.  Die Rwandese regering het op 30 Oktober aangekondig dat die oorlog verby is. 
Die Rwandese regering gebruik die aanval op Kigali op 4 Oktober as die voorwendsel vir die arbitrêre arrestasie van meer as 8 000 meestal Tutsi -politieke opponente.  Tutsi word toenemend met agterdog beskou Radio Rwanda het aanhitsing tot etniese haat uitgesaai en 'n pogrom is op 11 Oktober deur die plaaslike owerhede in die Kibilira -gemeente van die Gisenyi -provinsie gereël, en 383 Tutsi is dood.   Die burgemeester en die sous-préfet is uit hul poste ontslaan en tronk toe gestuur, maar kort daarna vrygelaat.  Dit was die eerste keer in bykans twintig jaar dat massamoorde teen Tutsi gepleeg is,  aangesien anti-Tutsi-geweld onder die Habyarimana-regime tot op daardie stadium nog maar laag was. 
Kagame se herorganisasie van die RPF Edit
Paul Kagame was tydens die uitbreek van die oorlog nog in die Verenigde State en het die militêre opleidingskursus in Fort Leavenworth bygewoon.  Hy en Rwigyema het gereeld tydens sy verblyf in Kansas telefonies kontak gehad en die finale besonderhede vir die inval in Oktober beplan.  Einde September het Kagame die kollege in kennis gestel dat hy die kursus verlaat, en hy was besig om sy aangeleenthede af te handel terwyl die inval begin.  Die kollege het hom toegelaat om met verskeie handboeke weg te gaan, wat hy later gebruik het om taktiek vir die oorlog te beplan.  Toe Kagame op 5 Oktober van Rwigyema se dood verneem, vertrek hy onmiddellik om die bevel oor die RPF -troepe te neem.  Hy vlieg deur Londen en Addis Abeba na die Entebbe -lughawe, waar 'n vriend in die Ugandese geheime diens hom veilig deurgebring het  die polisie oorweeg dit om hom te arresteer, maar met Museveni uit die land en geen spesifieke bevele nie, het hulle het hom toegelaat om verby te gaan.  Oegandese medewerkers het Kagame na die grens gery en hy het vroeg op 15 Oktober na Rwanda gekom. 
Die RPF was in wanorde teen die tyd dat Kagame aankom, met die moraal van die troepe baie laag.  Hy beskryf sy aankoms later as een van die ergste ervarings in sy lewe wat die troepe na Rwigyema se dood nie 'n organisasie gehad het nie en gedemoraliseer is ná hul verliese in die oorlog.  Kagame was bekend by die RPF -troepe, van wie baie saam met hom in die Ugandese weermag geveg het, en hulle verwelkom sy aankoms in die veld.  Hy het die daaropvolgende weke deurgebring om intelligensie by senior offisiere in te samel.  Teen die einde van Oktober, met die RPF teruggedwing na die grens met Oeganda, besluit Kagame dat dit tevergeefs is om aan te hou veg.  Hy het dus die grootste deel van die leër uit die noordooste van Rwanda onttrek en hulle na die Virunga-berge, langs die noordwestelike grens, verskuif.  Kagame het geweet dat die ruwe terrein van die Virungas beskerming bied teen aanvalle, selfs al word die posisie van die RPF ontdek.  Die opmars na die weste het byna 'n week geduur waartydens die soldate verskeie kere die grens na Uganda oorgesteek het, met die toestemming van president Museveni, met behulp van persoonlike vriendskappe tussen die RPF-soldate en hul voormalige kollegas in die Ugandese weermag. 
Intussen het sommige RPF-soldate as 'n lokwagter gebly om kleinskaalse aanvalle op die Rwandese weermag uit te voer, wat nie bewus was van die verplasing van die front nie.  Die heroriëntering na guerrillaoorlogvoering het begin met 'n aanval op 'n Rwandese doeanepos oorkant die grens van Katuna.  Na die aanval het die Rwandese regering Uganda daarvan beskuldig dat hy die RPF doelbewus beskut.  Die nuwe taktiek van die RPF het groot skade aan die Rwandese weermag veroorsaak, wat gereageer het deur die Oegandese gebied te beskiet.Oegandese burgerlikes is dood en 'n aansienlike skade aan eiendom is aangerig, en daar was berigte oor Rwandese troepe wat die grens oorsteek om inwoners te plunder en te ontvoer. 
Toestande in die Virungas was baie moeilik vir die RPF. Op 'n hoogte van byna 5 000 meter [162 voet], , was daar geen gereedheid vir voedsel of voorrade nie, en sonder warm klere het verskeie soldate doodgeval of hul ledemate verloor in die koue hoë klimaat.   Kagame het die volgende twee maande die weermag gereorganiseer sonder om militêre operasies uit te voer.  Alexis Kanyarengwe, 'n Hutu -kolonel wat saam met Habyarimana gewerk het, maar saam met hom geval het en in ballingskap gegaan het, het by die RPF aangesluit en is aangestel as voorsitter van die organisasie.  'n Ander Hutu, Seth Sendashonga, het die RPF se skakeling met Rwandese opposisiepartye geword.  Die meeste ander destydse senior rekrute was in Oegandese Tutsi's.  Personeel het geleidelik toegeneem, vrywilligers kom uit die ballingskapgemeenskappe in Burundi, Zaïre en ander lande.  Kagame het streng dissipline in sy leër gehandhaaf deur 'n gereëlde oefenroetine af te dwing, sowel as 'n groot stel reëls vir soldaatgedrag.  Daar word van soldate verwag om te betaal vir goedere wat in die gemeenskap gekoop word, hulle van alkohol en dwelms te weerhou en 'n goeie reputasie vir die RPF onder die plaaslike bevolking te vestig.  Die RPF het personeel gestraf wat hierdie reëls oortree het, soms met slae, terwyl ernstiger oortredings soos moord, verkragting en verlatenheid die doodstraf opgelê het. 
Die RPF het 'n groot geldinsamelingsprogram uitgevoer, onder leiding van die finansiële kommissaris Aloisia Inyumba in Kampala.  Hulle het skenkings ontvang van Tutsi -ballinge regoor die wêreld,  sowel as van sakelui in Rwanda wat met die regering uitgeval het.  Die bedrae was nie enorm nie, maar met streng finansiële dissipline en 'n leierskap wat bereid was om spaarsaam te lewe, kon die RPF sy operasionele vermoë vergroot.  Dit het sy wapens en ammunisie uit 'n verskeidenheid bronne, waaronder die ope mark, verkry deur voordeel te trek uit 'n oorskot aan wapens aan die einde van die Koue Oorlog.  Volgens Gérard Prunier het hulle waarskynlik ook wapens van offisiere in die Ugandese weermag ontvang; Oegandese wat in die Bosoorlog met Kagame geveg het, het aan hom getrou gebly en in die geheim wapens aan die RPF oorgedra.  Museveni het waarskynlik hiervan geweet, maar kon op onkunde aanspraak maak tydens die hantering van die internasionale gemeenskap.  Museveni het later gesê dat "gekonfronteer met [a] fait accompli die situasie deur ons Rwandese broers ", het Uganda" die RPF materieel gehelp, sodat hulle nie verslaan word nie, want dit sou nadelig gewees het vir die Tutsi -bevolking in Rwanda en sou nie goed gewees het vir die stabiliteit van Uganda nie. " Joernalis Justus Muhanguzi Kampe het berig dat die gebruik van militêre toerusting deur verlate Tutsi -lede van die Ugandese weermag beteken dat die nasionale arsenaal 'amper uitgeput is', het hy vermoed dat die oorlog ''n geweldige finansiële impak op die Oegandese regering moes hê, veral die militêre begroting van Uganda', kos die land "triljoene sjielings". 
Aanval op Ruhengeri, Januarie 1991 Wysig
Na drie maande se hergroepering besluit Kagame in Januarie 1991 dat die RPF weer gereed is om te veg.  Die doelwit vir die eerste aanval was die noordelike stad Ruhengeri,  suid van die Virungaberge.  Die stad was die enigste provinsiale hoofstad wat vinnig vanuit die Virungas aangeval kon word terwyl 'n element van verrassing gehandhaaf is.  Kagame was ook 'n voorstander van 'n aanval op Ruhengeri om kulturele redes. President Habyarimana, sowel as sy vrou en haar magtige familie, kom uit die noordweste van Rwanda en die meeste Rwandese beskou die streek as die hart van die regime.  'n Aanval daar waarborg dat die bevolking bewus sal word van die RPF se teenwoordigheid en Kagame het gehoop dat dit die regering sou destabiliseer. 
Gedurende die nag van 22 Januarie het sewehonderd RPF -vegters van die berge afgedaal na verborge plekke in die stad, bygestaan ​​deur RPF -simpatiseerders wat in die omgewing woon.  Hulle val die oggend van 23 Januarie aan.  Die Rwandese magte was verbaas en kon meestal nie teen die inval verdedig nie.  Die Rwandese polisie en weermag het daarin geslaag om die inval in gebiede rondom hul stasies kortliks af te weer en 'n groot aantal rebellevegters in die proses dood te maak.  Dit is waarskynlik dat die Rwandese weermag bygestaan ​​is deur Franse troepe, aangesien die Franse regering later ongeveer vyftien Franse valskermsoldate beloon het omdat hulle aan die agterhoede deelgeneem het.  Teen die middag is die verdedigende magte verslaan en het die RPF die hele stad gehou.  Die grootste deel van die burgerlike bevolking het gevlug. 
Een van die belangrikste RPF -teikens in Ruhengeri was die gevangenis, wat die grootste in Rwanda was.  Toe hy verneem van die inval, bel die bewaarder, Charles Uwihoreye [fr], die regering in Kigali om instruksies aan te vra.  Hy het met kolonel Elie Sagatwa, een van die akazu, wat hom beveel het om elke gevangene in die gevangenis dood te maak om ontsnapping en afvalligheid tydens die gevegte te vermy.  Hy wou ook verhoed dat hoë profiel politieke gevangenes en voormalige insiders geheime inligting met die RPF deel.  Uwihoreye wou nie gehoorsaam nie, selfs nadat Sagatwa hom gebel en die bevel herhaal het, nadat hy dit met die president bevestig het.  Uiteindelik het die RPF die geboue bestorm en die gevangenes is bevry.  Verskeie gevangenes is in die RPF gewerf, waaronder Théoneste Lizinde, 'n voormalige nabye bondgenoot van president Habyarimana, wat gearresteer is na 'n mislukte staatsgreeppoging in 1980.  
Die RPF -magte het Ruhengeri deur die middag van 23 Januarie aangehou voordat hulle die nag in die berge teruggetrek het.  Die klopjag ondermyn die bewerings van die Rwandese regering dat die RPF uit die land geslinger is en tot guerrilla -operasies uit Uganda uitgevoer is.  Die regering het die volgende dag troepe na die stad gestuur en 'n noodtoestand is afgekondig, met streng uitgangspunte in Ruhengeri en die omliggende gebied.  Die RPF het etlike maande lank byna elke aand op die stad toegeslaan en met Rwandese weermagte geveg, en die land was vir die eerste keer sedert die inval in Oktober terug in oorlog. 
Guerrilla -oorlog, 1991–1992 Wysig
Na die optrede in Ruhengeri het die RPF weer guerrilla -oorlog begin voer.  Die Rwandese weermag het troepe in die noorde van die land versamel, sleutelposisies beklee en RPF-skuilplekke in die Virunga-berge beskiet, maar die bergagtige terrein het hulle verhinder om 'n algehele aanval te begin.  Paul Kagame se troepe het die Rwandese weermag herhaaldelik en gereeld aangeval, om te verseker dat die diplomatieke en sielkundige uitwerking van die herlewing van die RPF nie verlore gaan nie.  Kagame het taktiek gebruik, soos om gelyktydig op tot tien plekke in die noorde van die land aan te val, om te keer dat sy teenstanders hul krag op een plek konsentreer.  Hierdie oorlog met lae intensiteit het maande lank voortgeduur, en beide kante het suksesvolle aanvalle op die ander geloods en kon nie die oorhand in die oorlog kry nie.  Die RPF het 'n paar territoriale winste behaal, waaronder die vaslegging van die grensdorp Gatuna.  Dit was belangrik omdat dit Rwanda se toegang tot die hawe van Mombasa via die noordelike gang geblokkeer het, wat alle handel gedwing het om deur Tanzanië te gaan via die langer en duurder sentrale gang.  Teen die einde van 1991 beheer die RPF 5% van Rwanda en vestig sy nuwe hoofkwartier in 'n verlate teefabriek naby Mulindi, Byumba.  Baie Hutu-burgers in gebiede wat deur die RPF gevange geneem is, het na die gebiede wat deur die regering gehou is, gevlug en 'n groot bevolking van ontheemdes in die land geskep. 
Die hernieude oorlogvoering het twee gevolge in Rwanda gehad. Die eerste was 'n herlewing van geweld teen Tutsi wat nog steeds in die land is. Hutu -aktiviste het tot 1 000 Tutsi doodgemaak in aanvalle wat deur plaaslike amptenare goedgekeur is, begin met die slag van 30-60 Bagogwe Tutsi -herders naby Kinigi en daarna suid en wes na Ruhengeri en Gisenyi.  Hierdie aanvalle duur voort tot Junie 1991, toe die regering maatreëls ingestel het om potensiële slagoffers toe te laat om na veiliger gebiede soos Kigali te trek.  Die akazu Hy het ook 'n groot propagandaveldtog begin, met die uitsaai en publiseer van materiaal wat bedoel is om die Hutu-bevolking te oortuig dat die Tutsi 'n aparte en vreemde volk is, nie-Christene wat die ou Rwandese feodale monargie wil hervestig met die uiteindelike doel om die Hutu te verslaaf.  Dit sluit die Hutu Tien Gebooie in, 'n stel 'reëls' wat in die Kangura tydskrif, wat die oppergesag van Hutu in alle aspekte van die Rwandese lewe bepaal.  In reaksie hierop het die RPF sy eie propaganda -radiostasie, Radio Muhabura, geopen wat van Uganda na Rwanda uitgesaai is. Dit was nooit baie gewild nie, maar het gedurende 1992 en 1993 luisterkuns gekry. 
Die tweede ontwikkeling was dat president Habyarimana aangekondig het dat hy veelpartypolitiek in die land bekendstel, na intense druk van die internasionale gemeenskap, waaronder sy mees lojale bondgenoot Frankryk.  Habyarimana het dit oorspronklik middel 1990 belowe, en opposisiegroepe het in die maande daarna gevorm, waaronder die Republikeinse Demokratiese Beweging (MDR), Sosiaal-Demokratiese Party (PSD) en die Liberale Party (PL),  maar die eenparty-staatswet bly in plek.  Medio 1991 het Habyarimana amptelik toegelaat dat veelpartypolitiek begin, 'n verandering wat 'n magdom nuwe partye tot stand gebring het.   Baie het manifeste gehad wat ten volle demokrasie en toenadering tot die RPF bevorder het,  maar dit was redelik ondoeltreffend en het geen politieke invloed gehad nie.  Die ouer opposisiegroepe het hulself as amptelike partye geregistreer, en die land het na 'n meerparty-inklusiewe kabinet met behoorlike verteenwoordiging beweeg, maar vordering word voortdurend belemmer deur die regime. Die laaste opposisieparty wat gevorm is, was die Koalisie vir die Verdediging van die Republiek (CDR), , wat meer hardnekkige Hutu was as Habyarimana se eie party en noue bande met die akazu. 
Die vordering het stadig gebly in 1991 en 1992. 'n Kabinet wat in Oktober 1991 opgestel is, het bykans geen opposisie bevat nie, en die administratiewe hiërargie regoor die land erken die gesag van slegs die party Habyarimana se National Republican Movement for Democracy and Development.  'n Ander eenpartykabinet is in Januarie 1992 aangekondig, wat grootskaalse protesoptogte in Kigali tot gevolg gehad het, wat Habyarimana genoop het om werklike toegewings te maak.  Hy kondig sy voorneme aan om met die RPF te onderhandel,  en stig in April 'n veelpartykabinet. Dit is nog steeds oorheers deur die party van Habyarimana, maar met opposisiepersone in 'n paar sleutelposisies.  Die opposisielede van hierdie kabinet het met die RPF vergader en 'n skietstilstand beding. In Julie 1992 het die rebelle ooreengekom om op te hou veg, en die partye begin vredesonderhandelinge in die Tanzaniese stad Arusha. 
Vredesproses, 1992–1993 Wysig
Die vredesproses is bemoeilik deur die feit dat vier verskillende groepe betrokke was, elk met sy eie agenda. Die Hutu hardliners, gesentreer rondom die familie van Agathe Habyarimana, is verteenwoordig deur die CDR sowel as ekstremiste binne die president se eie MRND -party.  Die tweede groep was die amptelike opposisie, wat die CDR uitgesluit het. Hulle het baie meer demokratiese en versoenende oogmerke gehad, maar was ook baie agterdogtig teenoor die RPF, wat hulle beskou het as 'n poging om die 'demokratiese' beleid van Hutu -bewind wat in die rewolusie van 1959 ingestel is, te ontstel.  Die derde groep was die RPF. Paul Kagame was besig met die vredesproses teen die advies van sommige van sy senior offisiere, in die wete dat baie van die mense aan die ander kant van die tafel hardkoppiges was wat nie opreg belangstel in onderhandelinge nie. Hy was bevrees dat die vermy van die geleentheid vir vrede die RPF polities sou verswak en hulle internasionale welwillendheid sal verloor.  Laastens was daar die groep wat president Habyarimana self verteenwoordig het, wat hoofsaaklik probeer het om sy mag vas te hou in watter vorm hy ook al kon. Dit het beteken dat die publiek in die openbaar probeer streef na 'n kompromie -oplossing, maar privaat die proses belemmer en probeer om die verandering in die status quo so lank as moontlik uit te stel.  Habyarimana erken die gevaar wat die radikale Hutu-faksie vir hom inhou en probeer middel 1992 om hulle uit senior leërposisies te verwyder. Hierdie poging was slegs gedeeltelik suksesvol akazu affiliasies Augustin Ndindiliyimana en Théoneste Bagosora het in invloedryke poste gebly en hulle 'n skakel na mag gegee. 
Die afgevaardigdes tydens die onderhandelinge in Arusha het in die laaste helfte van 1992 vordering gemaak, ondanks die stryery tussen Habyarimana en harde lede van sy party wat die regeringsamptenare se onderhandelingsmag in die gedrang gebring het.  In Augustus het die partye ingestem tot 'n "pluralistiese oorgangsregering", wat die RPF sou insluit.  Die CDR en hardline -faksie van die MRND het heftig hierop gereageer. Omdat hulle van kant gemaak is deur die ontwikkelende Arusha -proses, , het hulle begin om Tutsi -burgers in die Kibuye -omgewing dood te maak, 85 is dood, en 500 huise is verbrand.  Geskiedkundige Gérard Prunier noem laat 1992 die tyd toe die idee van 'n volksmoord 'finale oplossing' om elke Tutsi in Rwanda te vermoor die eerste keer bespreek is.  Hardliners was besig met die oprigting van parallelle instellings binne die amptelike staatsorgane, insluitend die weermag, waaruit hulle gehoop het om weg te gaan van die meer versoenende toon wat Habyarimana en die gematigde opposisie aangeneem het.  Hulle doel was om oor te neem by die Habyarimana -regering as die vermeende bron van mag in die land onder die Hutu -massas, om die lyn te handhaaf dat die RPF en Tutsi in die algemeen 'n bedreiging vir Hutu -vryhede is, en 'n manier te vind om enige ooreenkoms wat in Arusha onderhandel is, te stuit. 
Die situasie het vroeg in 1993 versleg toe die spanne in Arusha 'n volledige magsdelingooreenkoms onderteken het, wat regeringsposisies tussen die MRND, RPF en ander groot opposisiepartye verdeel, maar die CDR uitgesluit.   Hierdie regering moes die land onder 'n oorgangsgrondwet regeer totdat vrye en regverdige verkiesings gehou kon word.  Die ooreenkoms weerspieël die magsbalans in die tyd dat Habyarimana, die hoofoposisie en die RPF dit almal aanvaar het, maar die CDR en hardnekkige MRND -beamptes was hewig teëgestaan.  Mathieu Ngirumpatse, nasionale sekretaris van MRND, het aangekondig dat die party nie die ooreenkoms sal respekteer nie, wat die president en die party se onderhandelaars in Arusha weerspreek.  Die hardlopers van MRND het demonstrasies regoor die land gereël en hul ondersteuners binne die weermag en die bevolking gemobiliseer om 'n veel groter moordtog te begin as dié wat voorheen plaasgevind het.  Die geweld het die hele noordweste van Rwanda verswelg en het ses dae lank geduur, en baie huise is verbrand en honderde Tutsi's is dood.   
RPF -offensief, Februarie 1993 Wysig
Paul Kagame het geantwoord deur die Arusha-proses te onttrek en die oorlog te hervat en die skietstilstand van ses maande te beëindig.    Die RPF noem die CDR en MRND-hardliner geweld as die rede hiervoor, maar volgens buitelandse beleidsgeleerde Bruce D. Jones was die offensief eintlik hoofsaaklik bedoel om die onderhandelingsvermoë van die rebelle te vergroot by die vredesgesprekke.  Die volgende onderwerp vir die onderhandelinge was die hoeveelheid troepe en offisiere wat aan elke kant in die nuwe verenigde leër toegewys moes word. Deur sy militêre mag in die veld te demonstreer, deur 'n suksesvolle offensief teen die Rwandese regeringsmagte, kon die RPF 'n groter persentasie troepe in die ooreenkoms verseker. 
Die RPF het sy offensief op 8 Februarie begin en suidwaarts geveg vanaf die gebied wat dit reeds in die noordelike grensstreke van Rwanda gehad het.  In teenstelling met die veldtogte van Oktober 1990 en 1991-1992, het die RPF -opmars in 1993 'n swak weerstand van die Rwandese weermag gekry.  Die waarskynlike rede was 'n beduidende agteruitgang in moraal en militêre ervaring binne die regeringsmagte.  Die impak van die langdurige oorlog op die ekonomie en 'n sterk devaluasie van die Rwandese frank  het die regering gesukkel om sy soldate gereeld te betaal.  Die gewapende magte het ook vinnig uitgebrei en op 'n stadium van minder as 10.000 troepe tot byna 30.000 in een jaar gegroei.  Die nuwe rekrute was dikwels swak gedissiplineerd en nie slaggereed nie,  met die neiging om dronk te word en mishandeling en verkragting van burgerlikes uit te voer. 
Die RPF -opmars het in Februarie onaangeraak voortgegaan, terwyl sy magte geleidelik suidwaarts beweeg en grondgebied verkry het sonder opposisie.  ​​Hulle het Ruhengeri op die eerste dag van die geveg geneem,  ​​en later die stad Byumba. Plaaslike Hutu -burgers het gevlug in hul massas uit die gebiede wat die RPF ingeneem het, beland die meeste in vlugtelingkampe aan die buitewyke van Kigali.   ​​Die burgerlike koste van die offensief is onduidelik volgens André Guichaoua is 'n paar duisend mense dood,  terwyl Prunier die RPF-moord as 'kleinskaal' bestempel het.  ​​Hierdie geweld het die rebelle vervreem van hul potensiële bondgenote in die demokratiese Rwandese opposisiepartye. 
Toe dit duidelik word dat die Rwandese weermag veld verloor vir die RPF, versoek Habyarimana dringende hulp van Frankryk.  Uit vrees dat die RPF binnekort in staat sou wees om Kigali in beslag te neem, het die Franse onmiddellik 150 troepe na Rwanda gestuur,  saam met wapens en ammunisie, om die Rwandese weermag te versterk.  'n Verdere 250 Franse soldate is op 20 Februarie gestuur.  Die aankoms van Franse troepe in Kigali het die militêre situasie op die grond aansienlik verander. Die RPF het hulself nou aangeval, terwyl Franse skulpe hulle gebombardeer het terwyl hulle suidwaarts gevorder het. 
Teen 20 Februarie het die RPF tot binne 30 km (19 myl) van die hoofstad, Kigali,  gevorder en baie waarnemers het geglo dat 'n aanval op die stad op hande was.  ​​Die aanranding het nie plaasgevind nie, en die RPF het in plaas daarvan 'n skietstilstand verklaar.  Of die RPF wat bedoel is om op die hoofstad vooruit te gaan al dan nie, is onbekend.Kagame het later gesê dat sy doel op hierdie punt was om soveel moontlik skade aan die Rwandese weermag aan te rig, hul wapens te vang en stadig veld te wen, maar nie om die hoofstad aan te val of om die oorlog te beëindig met 'n regstreekse RPF -oorwinning nie.  Kagame het aan joernalis en skrywer Stephen Kinzer gesê so 'n oorwinning sou internasionale welwillendheid teenoor die RPF beëindig het en tot beskuldigings gelei het dat die oorlog bloot 'n poging was om die Hutu -staat met 'n Tutsi te vervang.  Die toenemende teenwoordigheid van Franse troepe en die hewige lojaliteit van die Hutu -bevolking aan die regering het beteken dat 'n inval in Kigali nie met dieselfde gemak as die RPF die noorde sou verower het nie. Om vir die hoofstad te veg sou 'n baie moeiliker en gevaarliker operasie gewees het.  Verskeie van die senior offisiere van Kagame het hom aangespoor om vir 'n oorwinning te sorg, maar hy het hulle oorheers.  Teen die einde van die oorlog in Februarie het meer as 'n miljoen burgerlikes, meestal Hutu's, hul huise in die land se grootste uittog tot dusver verlaat. 
Arusha -ooreenkomste en opkoms van Hutu Power, 1993–1994 Wysig
Die RPF-skietstilstand is gevolg deur twee dae se onderhandelinge in die hoofstad van Uganda, Kampala, bygewoon deur RPF-leier Paul Kagame, waarby president Museveni en verteenwoordigers van Europese nasies betrokke was.  Die Europeërs het daarop aangedring dat RPF -magte hulle terugtrek na die gebied wat hulle voor die offensief in Februarie gehad het. Kagame het geantwoord dat hy slegs hiermee sal instem as die Rwandese weermag verbied word om die nuut verowerde gebied weer in te gaan.  Na 'n dreigement deur Kagame om die geveg te hervat en moontlik nog meer gebied in te neem, het die twee partye 'n kompromisooreenkoms bereik. Dit het daartoe gelei dat die RPF teruggetrek het na sy gebied voor Februarie, maar ook 'n mandaat vir die oprigting van 'n gedemilitariseerde sone tussen die RPF-gebied en die res van die land.  Die ooreenkoms was beduidend omdat dit 'n formele toegewing van Habyarimana se bewind van die noordelike gebied aan die rebelle was, wat die RPF -besit op daardie gebied erken.  Daar was baie binne die RPF se senior bevel wat gevoel het dat Kagame te veel afgestaan ​​het, omdat die ooreenkoms nie net die onttrekking van die grense voor Februarie beteken nie, maar ook 'n belofte om nie die gedemilitariseerde gebied in te dring nie. Dit het dus die RPF -ambisies beëindig om meer gebied in te neem.  Kagame gebruik die gesag wat hy opgedoen het deur sy suksesvolle leierskap van die RPF om hierdie kommer te ignoreer, en die partye keer weer terug na die onderhandelingstafel in Arusha. 
Ondanks die ooreenkoms en voortgesette onderhandelinge het president Habyarimana, gesteun deur die Franse regering,  die daaropvolgende maande 'n 'gemeenskaplike front' teen die RPF deurgebring.  Dit het lede van sy eie party en die CDR ingesluit en ook faksies van elk van die ander opposisiepartye in die magsdelingskoalisie.  Terselfdertyd het ander lede van dieselfde partye, in samewerking met die RPF, 'n verklaring uitgereik waarin hulle Franse betrokkenheid in die land veroordeel en gevra het dat die Arusha -proses ten volle gerespekteer moet word.  Die harde groepe binne die partye het bekend gestaan ​​as Hutu Power, 'n beweging wat die partypolitiek oortref het.  Afgesien van die CDR was daar geen party wat uitsluitlik deel was van die Power -beweging nie.  In plaas daarvan is byna elke party in 'gematigde' en 'magte' vleuels verdeel, met lede van beide kampe wat beweer dat hulle die wettige leierskap van die party verteenwoordig.  Selfs die regerende party bevat 'n magtevleuel, bestaande uit diegene wat Habyarimana se voorneme om 'n vredesooreenkoms te onderteken, teëgestaan ​​het.  Verskeie radikale jeugmilitiegroepe het ontstaan, verbonde aan die magvlerkies van die partye, waaronder die Interahamwe, wat verbonde was aan die regerende party,  en die CDR's Impuzamugambi.  Die jeugmilisie het aktief begin om bloedbad regoor die land uit te voer.  Die weermag het die milisies opgelei, soms in samewerking met die Franse, wat nie bewus was van die opleiding wat hulle gegee het om die massamoorde te pleeg nie. 
Teen Junie het president Habyarimana Hutu Power, eerder as die algemene opposisie, as die grootste bedreiging vir sy leierskap beskou.  Dit het daartoe gelei dat hy van taktiek verander het en ten volle betrokke was by die Arusha -vredesproses, wat dit die stukrag gegee het wat nodig was om tot 'n einde te kom.  Volgens Prunier was hierdie ondersteuning meer simbolies as eg. Habyarimana het geglo dat hy die mag makliker kon behou deur 'n kombinasie van beperkte toegewings aan die opposisie en RPF as wat hy kon as Hutu Power die vredesproses kon ontwrig.  Die onderhandeling oor troepegetalle was uitgerek en moeilik, twee keer dat die gesprekke byna ineengestort het.  Die Rwandese regering wou slegs 15% van die offisierkorps aan die RPF toewys, wat die deel van die Tutsi in die land weerspieël, terwyl die RPF pleit vir 'n skeuring van 50/50.  Die RPF was in 'n beter posisie ná hul suksesvolle veldtog in Februarie en is ondersteun deur Tanzania, wat die gesprekke gelei het.  Die regering het uiteindelik ingestem tot hul eise.  Benewens 50% van die offisierkorps, het die RPF tot 40% van die nie-bevelstroepe toegeken.  Die ooreenkoms het ook daartoe gelei dat grootskaalse demobilisasie van die 35.000 Rwandese weermag en 20.000 RPF-soldate ten tyde van die ooreenkomste, slegs 19.000 vir die nuwe nasionale weermag ingeskryf sou word.  Met alle gegewens ooreengekom, is die Arusha -ooreenkomste uiteindelik op 4 Augustus 1993 onderteken tydens 'n formele seremonie wat deur president Habyarimana sowel as staatshoofde uit buurlande bygewoon is. 
Daar is weer 'n ongemaklike vrede aangegaan, wat tot 7 April van die daaropvolgende jaar sou duur. Die ooreenkoms het 'n vredesmag van die Verenigde Nasies gevra, die naam was die Verenigde Nasies se bystandsmissie vir Rwanda (UNAMIR), en was teen Oktober 1993  in Rwanda onder leiding van die Kanadese generaal Roméo Dallaire.  'n Ander bepaling van die ooreenkoms was dat die RPF diplomate in Kigali by die Conseil national de développement (CND), nou bekend as die Kamer van Afgevaardigdes, die parlementsgebou in Rwanda.  Hierdie mans is beskerm deur 600–1,000 RPF -soldate wat in Desember 1993 in Kigali aangekom het deur UNAMIR se Operation Clean Corridor.  Intussen het die Hutu Power -vleuels van die verskillende partye begin met planne vir 'n volksmoord.  Die president van Burundi, Melchior Ndadaye, wat in Junie as die land se eerste Hutu -president verkies is, is in Oktober 1993 deur ekstremistiese Tutsi -weermagoffisiere vermoor.  Die sluipmoord versterk die idee onder Hutoes dat die Tutsi's hul vyand en kon nie vertrou word nie.  Die CDR en die Power -vleuels van die ander partye het besef dat hulle hierdie situasie tot hul voordeel kon gebruik.  Die idee van 'n 'finale oplossing', wat eers in 1992 voorgestel is, maar 'n randpunt was, was nou bo -aan hul agenda.  'n Informant van die Interahamwe het aan UNAMIR -amptenare gesê 'n groep Hutu -ekstremiste beplan om die vredesproses te ontwrig en Tutsi's in Kigali te vermoor. 
Militêre operasies tydens die volksmoord in 1994
Die skietstilstand het skielik op 6 April 1994 geëindig toe president Habyarimana se vliegtuig naby die Kigali-lughawe neergeskiet is, wat beide Habyarimana en die nuwe president van Burundi, Cyprien Ntaryamira, doodgemaak het.   Die twee keer terug huis toe van 'n streeksberaad in Dar es Salaam waarop die leiers van Kenia, Uganda en Tanzanië Habyarimana aangespoor het om op te hou om die implementering van die Arusha -ooreenkomste te vertraag.  Die aanvallers bly onbekend. Prunier, in sy boek wat kort na die voorval geskryf is, het tot die gevolgtrekking gekom dat dit waarskynlik 'n staatsgreep was wat deur ekstreme Hutu -lede van Habyarimana se regering uitgevoer is.  Hierdie teorie is in 2006 betwis deur die Franse regter Jean-Louis Bruguière en in 2008 deur die Spaanse regter Fernando Andreu.  Beide beweer dat Kagame en die RPF verantwoordelik was.  Einde 2010 beveel die regters wat Bruguière volg, 'n meer deeglike wetenskaplike ondersoek aan, wat kundiges in ballistiek en akoestiek in diens neem. Hierdie verslag bevestig blykbaar die aanvanklike teorie dat Hutu -ekstremiste Habyarimana vermoor het.  Maar die verslag het nie daartoe gelei dat die regters die aanklagte teen die RPF -verdagtes  laat vaar het nie, dit is uiteindelik in 2018 gedoen weens gebrek aan bewyse. 
Die neerslag van die vliegtuig het gedien as die katalisator vir die Rwandese volksmoord, wat binne enkele ure begin het. 'N Krisiskomitee is deur die weermag gevorm, onder leiding van kolonel Théoneste Bagosora, wat geweier het om premier Agathe Uwilingiyimana as leier te erken, alhoewel sy wettiglik die volgende in die ry van politieke opvolging was.  VN se bevelvoerder, generaal Dallaire, noem dit 'n staatsgreep en dring daarop aan dat Uwilingiyimana in beheer geplaas word, maar Bagosora het geweier.   Die presidensiële wag vermoor Uwilingiyimana en haar man gedurende die nag, saam met tien Belgiese UNAMIR -soldate wat beskuldig is van haar beskerming  en ander prominente gematigde politici en joernaliste.   Die krisiskomitee het 'n tussentydse regering aangestel, wat nog steeds effektief beheer word deur Bagosora,  wat begin het met die bevel van die stelselmatige doodmaak van groot getalle Tutsi's, sowel as 'n paar polities gematigde Hutu's, deur goed beplande aanvalle.  In die loop van ongeveer 100 dae is tussen 500,000 en 1,000,000 doodgemaak.  
Op 7 April, toe die volksmoord begin het, het die RPF -bevelvoerder, Paul Kagame, die tussentydse regering en die vredesmagte van die Verenigde Nasies gewaarsku dat hy die burgeroorlog sal hervat as die moord nie ophou nie.  Die volgende dag het die Rwandese weermag die nasionale parlementsgebou uit verskeie rigtings aangeval, maar RPF -troepe wat daar gestasioneer was, het suksesvol teruggeveg.  Die RPF het toe die gedemilitariseerde gebied van hul gebied in die noorde oorgesteek en 'n aanval op drie fronte begin, wat hul teenstanders onseker laat oor hul ware bedoelings en of 'n aanval op Kigali op hande was. UNAMIR -kontingente in die gedemilitariseerde gebied het na hul kampe teruggetrek om te verhoed dat hulle in die geveg gevang word.  Kagame het geweier om met die tussentydse regering te praat, en geglo dat dit net 'n dekking vir Bagosora se bewind was en nie daartoe verbind om die volksmoord te beëindig nie.  In die volgende paar dae het die RPF geleidelik suidwaarts deur die oostelike deel van die land beweeg en Gabiro en groot dele van die platteland in die noorde en ooste van Kigali vasgevang.  Hul eenheid wat in Kigali gestasioneer was, was geïsoleer van die res van hul magte, maar 'n eenheid jong soldate het suksesvol deur die regering beheer geword om met hulle in verbinding te tree.  Hulle het op hierdie stadium vermy om Kigali of Byumba aan te val, maar het maneuvers gedoen om die stede te omsingel en toevoerroetes af te sny.  Die RPF het ook toegelaat dat Tutsi -vlugtelinge uit Uganda agter die voorste linie in die RPF -beheerde gebiede vestig. 
In April was daar baie pogings deur die Verenigde Nasies om 'n skietstilstand te bewerkstellig, maar Kagame het elke keer daarop aangedring dat die RPF nie sal ophou veg tensy die moorde ophou nie.  Einde April het die RPF die hele grensgebied van Tanzanië beveilig en begin weswaarts beweeg van Kibungo, suid van Kigali.  Hulle het min weerstand ondervind behalwe rondom Kigali en Ruhengeri.  Teen 16 Mei het hulle die pad tussen Kigali en Gitarama, die tydelike tuiste van die tussentydse regering, afgesny en teen 13 Junie self Gitarama geneem. Die inname van Gitarama het gevolg op 'n onsuksesvolle poging van die Rwandese weermag om die pad weer oop te maak. Die tussentydse regering moes noodgedwonge na Gisenyi in die verre noordweste verhuis.  Behalwe om die oorlog te beveg, het Kagame in hierdie tyd baie gewerf om die RPF uit te brei. Die nuwe rekrute het Tutsi -oorlewendes van die volksmoord en Rwandese Tutsi -vlugtelinge wat in Burundi gewoon het, ingesluit, maar hulle was minder goed opgelei en gedissiplineerd as die vorige rekrute. 
Aan die einde van Junie 1994 het Frankryk begin Operasie Turkoois, 'n missie van die VN om veilige humanitêre gebiede vir ontheemdes, vlugtelinge en burgerlikes in gevaar te skep.  Van basisse in die Zairiaanse stede Goma en Bukavu het die Franse suidwestelike Rwanda binnegekom en die Turkoois gebied, binne die Cyangugu - Kibuye - Gikongoro -driehoek, 'n gebied wat ongeveer 'n vyfde van Rwanda beslaan.  Radio France International skat dat Turkoois het ongeveer 15 000 lewens gered,  maar met die einde van die volksmoord en die opkoms van die RPF, het baie Rwandese geïnterpreteer Turkoois as 'n missie om Hutu te beskerm teen die RPF, insluitend sommige wat aan die volksmoord deelgeneem het.  Die Franse het die RPF vyandig gebly en hul teenwoordigheid het die opmars van die RPF in die suidweste van die land gehou.  Operasie Turkoois het tot 21 Augustus 1994 in Rwanda gebly.  Franse aktiwiteite in Rwanda tydens die burgeroorlog het later baie onderwerp en geskil geword en 'n ongekende debat oor die Franse buitelandse beleid in Afrika veroorsaak. 
Nadat die omsingeling van Kigali voltooi is, het die RPF die laaste helfte van Junie bestry om die hoofstad.  Die magte van die Rwandese weermag beskik oor uitnemende mannekrag en wapens, maar die RPF het geleidelik gebied verkry en aanvalle uitgevoer om burgerlikes van agter vyandelike linies te red.  Volgens Dallaire was hierdie sukses te danke aan die feit dat Kagame 'n 'meester in sielkundige oorlogvoering' was  het hy die feit uitgebuit dat die Rwandese weermag eerder op die volksmoord as op die stryd om Kigali konsentreer en die moraalverlies van die regering uitgebuit het omdat dit grondgebied verloor het.  Die RPF het uiteindelik die Rwandese weermag in Kigali op 4 Julie  verslaan en op 18 Julie Gisenyi en die res van die noordweste geneem, wat die tussentydse regering na Zaïre gedwing het. Hierdie RPF -oorwinning het die volksmoord sowel as die burgeroorlog beëindig.  Einde Julie 1994 het Kagame se magte die hele Rwanda gehou behalwe die Turkoois gebied in die suidweste.  Die datum van die val van Kigali, 4 Julie, is later deur die RPF as Bevrydingsdag aangewys en word dit herdenk as 'n openbare vakansiedag in Rwanda. 
Die VN se vredesmag, UNAMIR, was tydens die volksmoord in Rwanda, maar sy mandaat van hoofstuk VI het dit onmoontlik gemaak om militêr in te gryp.  Pogings van generaal Dallaire om vrede te bewerkstellig was onsuksesvol,  en die meeste van UNAMIR se Rwandese personeel is in die vroeë dae van die volksmoord vermoor, wat sy vermoë om te werk ernstig beperk het.  Die belangrikste bydrae daarvan was om duisende Tutsi's en gematigde Hutu's by die hoofkwartier in die Amahoro -stadion, asook ander veilige VN -terreine,  toevlug te bied en om te help met die ontruiming van buitelanders. Die Belgiese regering, wat een van die grootste troepebydraers van UNAMIR was,  het middel April uittrek na die dood van sy tien soldate wat premier Uwilingiliyimana beskerm het.  Medio Mei het die VN toegegee dat "moontlik volksmoord gepleeg is",  en het ingestem tot versterking.  Die nuwe soldate het in Junie begin aankom,  en na die einde van die volksmoord in Julie het hulle gebly om veiligheid en stabiliteit te handhaaf, tot die beëindiging van hul missie in 1996.  Vyftien VN -soldate is in Rwanda vermoor tussen April en Julie 1994, insluitend die tien Belge, drie Ghanese, 'n Uruguayaan, en die Senegalese Mbaye Diagne wat sy lewe herhaaldelik in gevaar gestel het om Rwandese te red. 
Die oorwinnende RPF het ná die volksmoord beheer oor Rwanda oorgeneem, en bly vanaf 2021 die dominante politieke mag in die land.    Hulle het 'n regering gevorm wat losweg gebaseer is op die Arusha -ooreenkomste, maar Habyarimana se party is verbied en die RPF het die regeringsposisies oorgeneem wat in die ooreenkomste aan hom toegewys is.  Die militêre vleuel van die RPF is herdoop as die Rwandese Patriotic Army (RPA) en het die nasionale weermag geword.  Paul Kagame beklee die dubbele rolle van vise -president van Rwanda en minister van verdediging Pasteur Bizimungu, 'n Hutu wat 'n staatsamptenaar onder Habyarimana was voordat hy vlug om by die RPF aan te sluit, is aangestel as president.   Bizimungu en sy kabinet het 'n mate van beheer oor binnelandse sake gehad, maar Kagame het die opperbevelhebber van die weermag gebly en de facto heerser van die land. 
Binnelandse situasie Wysig
Rwanda se infrastruktuur en ekonomie het groot skade gely tydens die volksmoord. Baie geboue was onbewoonbaar, en die voormalige regime het alle geld en roerende bates geneem toe hulle uit die land gevlug het.  Menslike hulpbronne was erg uitgeput, met meer as 40% van die bevolking wat gevlug het of vermoor is.  Buiten burgerlike sterftes is 7,500 vegters tydens die oorlog dood.  [nota 2] Baie van die res was getraumatiseer: die meeste het familielede verloor, getuies van moorde of deelgeneem aan die volksmoord.  Die langtermyn-gevolge van oorlogsverkragting sluit in sosiale isolasie, seksueel oordraagbare siektes en ongewenste swangerskappe en babas, sommige vroue neem hulself toe aan self-geïnduseerde aborsies.  Die leër, onder leiding van Paul Kagame, handhaaf wet en orde terwyl die regering begin het met die heropbou van die land se instellings en infrastruktuur.  
Nie-regeringsorganisasies het teruggekeer na die land, maar die internasionale gemeenskap het nie beduidende hulp verleen aan die nuwe regime nie. Die meeste internasionale hulp is gestuur na die vlugtelingkampe wat in Zaïre ontstaan ​​het na die uittog van Hutu uit Rwanda.  Kagame het daarna gestreef om die regering as inklusief en nie deur Tutsi-oorheersing voor te stel nie. Hy het opdrag gegee om etnisiteit uit die nasionale identiteitskaarte van die burgers te verwyder, en die regering het 'n beleid begin om die onderskeid tussen Hutu, Tutsi en Twa te verminder. 
Tydens die volksmoord en in die maande wat volg op die RPF -oorwinning, het RPF -soldate baie mense vermoor wat hulle beskuldig het dat hulle deelgeneem het of die volksmoord ondersteun het.  Die omvang, omvang en bron van die uiteindelike verantwoordelikheid van hierdie moorde word betwis. Human Rights Watch, sowel as geleerdes soos Prunier, beweer dat die dodetal tot 100 000 kan wees,  en dat Kagame en die RPF -elite die moorde duld of organiseer. In 'n onderhoud met Stephen Kinzer erken Kagame dat moorde plaasgevind het, maar het gesê dat dit deur skelm soldate uitgevoer is en dat dit onmoontlik was om dit te beheer.  Die moorde het internasionale aandag gekry na die Kibeho -slagting in 1995, waarin soldate op 'n kamp vir binnelandse ontheemdes in die Butare -provinsie losgebrand het.  Australiese soldate wat as deel van UNAMIR dien, het beraam dat minstens 4 000 mense dood is  die Rwandese regering beweer die dodetal was 338. 
Paul Kagame het die presidentskap in 2000 van Pasteur Bizimungu oorgeneem en 'n grootskaalse nasionale ontwikkelingsprojek begin en 'n program van stapel gestuur om Rwanda teen 2020 te ontwikkel as 'n middelinkomste-land. insluitend die menslike ontwikkelingsindeks, gesondheidsorg en opvoeding. Die jaarlikse groei tussen 2004 en 2010 was gemiddeld 8% per jaar,  die armoedesyfer het van 57% tot 45% tussen 2006 en 2011 verminder,  en die lewensverwagting het gestyg van 46,6 jaar in 2000  tot 64,3 jaar in 2018 .  'n Tydperk van versoening het begin, asook die instelling van howe vir verhoor van volksmoordverdagtes. Dit het die Internasionale Strafhof vir Rwanda (ICTR) en Gacaca, word 'n tradisionele dorpshofstelsel weer ingestel om die betrokke groot sakevragte te hanteer. 
Vlugtelingkrisis, opstand en oorloë in Kongo Redigeer
Na die RPF -oorwinning het ongeveer twee miljoen Hutu's gevlug na vlugtelingkampe in buurlande, veral Zaïre, uit vrees vir RPF -vergelding vir die Rwandese volksmoord.  Die kampe was stampvol en bedompig en tienduisende vlugtelinge sterf aan siekte -epidemies, waaronder cholera en dysenterie.   Hulle is opgestel deur die Verenigde Nasies se Hoë Kommissaris vir Vlugtelinge (UNHCR), maar is effektief beheer deur die weermag en die regering van die voormalige Hutu -bewind, waaronder baie leiers van die volksmoord,  wat begin het om te in 'n poging om aan die bewind in Rwanda terug te keer.  
Teen die einde van 1996 het Hutu-militante uit die kampe gereelde grensoverschrijdende aanvalle geloods en die Rwandese regering onder leiding van die RPF het 'n teenoffensief geloods.  Rwanda het troepe en militêre opleiding  verskaf aan die Banyamulenge, 'n Tutsi -groep in die Zairiaanse Suid -Kivu -provinsie,  wat hulle gehelp het om die Zairiaanse veiligheidsmagte te verslaan. Rwandese magte, die Banyamulenge, en ander Zairiaanse Tutsi, val toe die vlugtelingkampe aan, met die fokus op die Hutu -burgermag.   Hierdie aanvalle het honderdduisende vlugtelinge laat vlug  baie het na Rwanda teruggekeer ondanks die teenwoordigheid van die RPF, terwyl ander verder weswaarts na Zaïre gewaag het.  Die vlugtelinge wat verder na Zaïre vlug, is meedoënloos agtervolg deur die RPA onder die dekking van die AFDL -rebellie,  het na raming 232 000 mense doodgemaak.  Die verslaan magte van die voormalige regime het 'n grensoverschrijdende opstandsveldtog voortgesit,  wat aanvanklik ondersteun is deur die oorwegend Hutu-bevolking van Rwanda se noordwestelike provinsies.  Teen 1999 het 'n program van propaganda en Hutu -integrasie in die nasionale weermag daarin geslaag om die Hutu's na die regering te bring en die opstand is verslaan.  
Behalwe dat die vlugtelingkampe afgebreek is, het Kagame 'n oorlog begin beplan om Mobutu te verwyder.  Mobutu het die volksmoordenaars gebaseer in die kampe en is ook daarvan beskuldig dat hy aanvalle op Tutsi -mense in Zaïre toegelaat het.  Die Rwandese en Oegandese regerings ondersteun 'n alliansie van vier rebellegroepe onder leiding van Laurent-Désiré Kabila, wat die Eerste Kongo-oorlog begin voer het.  Die rebelle het vinnig beheer oor die Noord- en Suid -Kivu -provinsies geneem en daarna weswaarts gevorder en grondgebied verkry van die swak georganiseerde en gedemotiveerde Zaïerse weermag met min gevegte.  Hulle het die hele land teen Mei 1997 beheer.  Mobutu het in ballingskap gevlug en die land is hernoem tot die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK).  Rwanda het in 1998 met die nuwe Kongolese regime in die wiele gery en Kagame het 'n nuwe rebellie ondersteun, wat gelei het tot die Tweede Kongo -oorlog.  Dit het tot 2003 geduur en miljoene sterftes en ernstige skade veroorsaak.  'n Verslag van die Verenigde Nasies uit 2010 beskuldig die Rwandese Patriotic Army van grootskaalse skending van menseregte en misdade teen die mensdom tydens die twee Kongo-oorloë, wat deur die Rwandese regering ontken word. 
In 2015 het die Rwandese regering skade aan Uganda betaal vir skade wat tydens die burgeroorlog aan sy grensstreke aangerig is. 
^ Baie bronne meld dat die aanval uitgevoer is:   André Guichaoua vind dit ook die mees oortuigende verklaring, maar skryf dat dit oop is vir debat. 
^ Volgens die media -onderneming Knight Ridder, berig dit op grond van nuusberigte dat die oorlog 2 000 mense doodgemaak het voordat die volksmoord begin het. 
^ abcIPEP 2000, pp. 49–50.
^ abCunningham 2011, bl. 137.
^ abDallaire 2003, p. 400.
^Chrétien 2003, p. 44.
^ abcMamdani 2002, bl. 61.
^Chrétien 2003, p. 58.
^King 2007, bl. 75.
^Pottier 2002, bl. 12.
^Prunier 1999, p. 16.
^Mamdani 2002, bl. 58.
^Chrétien 2003, p. 69.
^Shyaka 2004, pp. 10–11.
^Chrétien 2003, pp. 88–89.
^Chrétien 2003, p. 482.
^ abChrétien 2003, p. 160.
^Dorsey 1994, p. 38.
^Mamdani 2002, bl. 69.
^Pottier 2002, bl. 13.
^Prunier 1999, pp. 13–14.
^Appiah & Gates 2010, p. 218.
^Carney 2013, bl. 24.
^Prunier 1999, p. 25.
^Jones 2001, bl. 17.
^Chrétien 2003, pp. 217–218.
^Prunier 1999, pp. 25–26.
^Prunier 1999, p. 26.
^Chrétien 2003, p. 260.
^Prunier 1999, pp. 32–35.
^Prunier 1999, p. 35.
^Prunier 1999, pp. 38–39.
^Gourevitch 2000, pp. 56–57.
^Mamdani 2002, bl. 108.
^Prunier 1999, pp. 45–46.
^Prunier 1999, p. 43.
^Kroslak 2007, p. 24.
^Prunier 1999, pp. 43–44.
^Mamdani 2002, bl. 113.
^Carney 2013, pp. 124–125.
^Carney 2013, bl. 125.
^ abNewbury 1988, bl. 196.
^Newbury 1988, pp. 195–196.
^Carney 2013, bl. 127.
^Prunier 1999, pp. 53–54.
^Prunier 1999, p. 62.
^Mayersen 2010, p. 21.
^Mamdani 2002, pp. 160–161.
^Prunier 1999, pp. 63–64.
^ abPrunier 1999, p. 55.
^ abPrunier 1999, p. 56.
^Prunier 1999, p. 54.
^ abKinzer 2008, p. 34.
^Prunier 1999, p. 57.
^ abPrunier 1999, pp. 74–76.
^Twagilimana 2007, p. 117.
^Twagilimana 2007, p. 116.
^Prunier 1999, p. 84.
^Prunier 1999, p. 85.
^ abcPrunier 1999, p. 86.
^Prunier 1999, pp. 87–89.
^ abcPrunier 1999, p. 90.
^ abcPrunier 1999, p. 67.
^Prunier 1999, p. 68.
^ abcKinzer 2008, p. 39.
^Associated Press (I) 1981.
^Prunier 1999, p. 63.
^ abPrunier 1999, p. 69.
^Adelman & amp; Suhrke 1999, p. 19.
^ abAdelman & amp; Suhrke 1999, p. 22.
^Adelman & Suhrke 1999, p. 24.
^Prunier 1999, p. 70.
^Kinzer 2008, p. 47.
^Kinzer 2008, pp. 50–51.
^Simpson (I) 2000.
^ abKinzer 2008, pp. 51–52.
^Wells & amp Fellows 2016, p. 29.
^Prunier 1999, pp. 72–73.
^ abcBamurangirwa 2013, bl. 80.
^ abAdelman & amp; Suhrke 1999, p. 34.
^Adelman & Suhrke 1999, p. 31.
^ abKinzer 2008, p. 53.
^Adelman & amp; Suhrke 1999, p. 33.
^Mamdani 2002, bl. 175.
^Kinzer 2008, pp. 53–54.
^Mamdani 2002, bl. 176.
^Mamdani 2002, bl. 182.
^Kinzer 2008, p. 57.
^Prunier 1999, pp. 97–98.
^ abKinzer 2008, p. 61.
^Kinzer 2008, pp. 61–62.
^Kinzer 2008, p. 62.
^ abcPrunier 1999, p. 93.
^Kinzer 2008, p. 65.
^ abcPrunier 1999, p. 94.
^Regering van Rwanda 2009.
^Prunier 1999, pp. 95–96.
^ abPrunier 2009, pp. 13–14.
^Prunier 2009, bl. 14.
^ abcdWallis 2006, pp. 24–25.
^Prunier 1999, p. 102.
^ abGuichaoua 2015, bl. 34.
^Wallis 2006, bl. 27.
^Melvern 2000, bl. 14.
^ abcPrunier 1999, p. 101.
^Prunier 1999, p. 107.
^Prunier 1999, pp. 107–108.
^Adelman & Suhrke 1999, p. 88.
^ abPrunier 1999, p. 109.
^Kinzer 2008, p. 78.
^ abcPrunier 1999, p. 96.
^Muhanguzi Kampe 2016, p. 116.
^Guichaoua 2015, pp. 34–36.
^Melvern 2004, p. 16.
^Human Rights Watch 1992, pp. 13–14.
^Longman 2017, p. 126.
^ abcKinzer 2008, p. 64.
^Kinzer 2008, p. 63.
^Kinzer 2008, p. 67.
^Kinzer 2008, pp. 75–76.
^ abcdKinzer 2008, p. 76.
^Kinzer 2008, pp. 78–79.
^ abcKinzer 2008, p. 79.
^Prunier 1999, pp. 114–115.
^ abcKinzer 2008, p. 80.
^Muhanguzi Kampe 2016, pp. 112–113.
^Muhanguzi Kampe 2016, p. 114.
^Muhanguzi Kampe 2016, pp. 115–116.
^ abcdefPrunier 1999, p. 115.
^ abDes Forges 1999, The Rwandan Patriotic Front.
^Prunier 1999, p. 116.
^ abcKinzer 2008, p. 83.
^Kinzer 2008, p. 82.
^Prunier 1999, p. 117.
^ abPrunier 1999, p. 118.
^ abcdefgPrunier 1999, p. 119.
^Mamdani 2002, bl. 183.
^Muhanguzi Kampe 2016, pp. 117, 121.
^ abKinzer 2008, p. 87.
^ abcdefgKinzer 2008, p. 88.
^ abPrunier 1999, p. 120.
^ abcdefKinzer 2008, p. 89.
^ abMuhanguzi Kampe 2016, p. 127.
^ abcPrunier 1999, p. 135.
^Kinzer 2008, p. 90.
^ abcKinzer 2008, p. 91.
^Kinzer 2008, p. 96.
^Prunier 1999, p. 136.
^ abPrunier 1999, pp. 136–137.
^ abKinzer 2008, p. 98.
^Kinzer 2008, pp. 92–94.
^Des Forges 1999, Propaganda en praktyk.
^ abcKinzer 2008, p. 97.
^Prunier 1999, pp. 123–124.
^ abcPrunier 1999, p. 127.
^Adelman & Suhrke 1999, pp. 66−67.
^Adelman & amp; Suhrke 1999, p. 69.
^Prunier 1999, p. 134.
^ abKinzer 2008, p. 103.
^Prunier 1999, p. 145.
^Prunier 1999, p. 150.
^ abPrunier 1999, p. 161.
^Prunier 1999, p. 151.
^Prunier 1999, p. 167.
^ abcPrunier 1999, p. 162.
^Prunier 1999, p. 163.
^ abPrunier 1999, p. 169.
^Prunier 1999, p. 170.
^ abcdPrunier 1999, p. 173.
^Adelman & Suhrke 1999, bl. 140−141.
^ abcdefghPrunier 1999, p. 174.
^ abcdKinzer 2008, p. 104.
^ abcdefAdelman & Suhrke 1999, p. 141.
^Dallaire 2003, p. xx.
^ abcdefKinzer 2008, p. 106.
^Guichaoua 2015, bl. 80.
^Prunier 1999, p. 159.
^ abMelvern 2004, p. 20.
^ abcdePrunier 1999, p. 175.
^ abGuichaoua 2015, bl. 81.
^ abPrunier 1999, p. 176.
^ abcKinzer 2008, p. 105.
^ abPrunier 1999, p. 177.
^ abPrunier 1999, p. 178.
^Kinzer 2008, p. 107.
^ abcPrunier 1999, p. 179.
^Prunier 1999, p. 188.
^ abPrunier 1999, pp. 181–182.
^Prunier 1999, p. 182.
^Dallaire 2003, p. 129.
^ abPrunier 1999, p. 165.
^Melvern 2004, p. 25.
^ abcPrunier 1999, p. 186.
^ abcAdelman & amp; Suhrke 1999, pp. 142–143.
^ abPrunier 1999, p. 193.
^Prunier 1999, p. 191.
^Dallaire 2003, p. 98.
^Dallaire 2003, p. 42.
^ abDallaire 2003, p. 130.
^ abcdPrunier 1999, p. 200.
^Prunier 1999, p. 199.
^ Greg Barker (Direkteur) (1 April 2004). Spoke van Rwanda (Televisie produksie). Openbare uitsaaidiens.
^Nasionale Vergadering van Frankryk 1998.
^BBC News (I) 2010.
^Prunier 1999, p. 211.
^Prunier 1999, pp. 222–223.
^Bruguière 2006, p. 1.
^BBC News (IV) 2012.
^Reyntjens 2014: "As die deskundige verslag, wat in Januarie 2012 openbaar geword het, so oortuigend was as wat die brief wil hê ons moet glo, sou die regters die aanklagte teen die Rwandese verdagtes al eeue gelede laat vaar."
^BBC News (VI) 2018.
^ abDallaire 2003, p. 224.
^Gourevitch 2000, p. 114.
^Dallaire 2003, p. 231.
^Prunier 1999, p. 230.
^ abcPrunier 1999, p. 268.
^ abDallaire 2003, p. 386.
^ abDallaire 2003, p. 247.
^Dallaire 2003, pp. 264–265.
^Dallaire 2003, p. 269.
^ abDallaire 2003, p. 288.
^ abDallaire 2003, p. 299.
^Dallaire 2003, p. 300.
^Dallaire 2003, pp. 326–327.
^Dallaire 2003, p. 410.
^Prunier 1999, p. 270.
^ abcVerenigde Nasies 1996.
^Fassbender 2011, bl. 27.
^Rucyahana 2007, bl. 137.
^Lott 2018, pp. 364–365.
^ abcdDallaire 2003, p. 421.
^Dallaire 2003, p. 459.
^Prunier 1999, pp. 298–299.
^Dallaire 2003, pp. 474–475.
^Prunier 1999, p. 261.
^Prunier 1999, pp. 236–237.
^Dallaire 2003, p. 270.
^Prunier 1999, p. 204.
^Melvern 2004, p. 197.
^Melvern 2004, p. 229.
^Melvern 2004, p. 411.
^BBC News (V) 2013.
Kimenyi, Felly (2 Mei 2021). "Gebruik minder hulpbronne om beter resultate te behaal - het RPF -kaders gesê". Die Nuwe Tye . Besoek op 25 Mei 2021.
^Prunier 1999, pp. 299–300.
^Wallis 2006, bl. ix.
^Prunier 1999, p. 300.
^Prunier 1999, p. 369.
^ abKinzer 2008, p. 181.
Lorch, Donatella (14 Mei 1994). "Vliegtuigongeluk wat massamoorde veroorsaak het, bly 'n raaisel". Die burger van Ottawa. bl. 49.
^Verenigde State Holocaust Memorial Museum 2011.
^de Brouwer 2005, p. 14.
^ abBonner 1994.
^Kinzer 2008, p. 187.
^Prunier 1999, pp. 327–328.
^Kinzer 2008, p. 189.
^Prunier 1999, p. 360.
^Kinzer 2008, p. 191.
^Prunier 2009, bl. 42.
^BBC News (III) 2000.
^Kinzer 2008, pp. 226–227.
^Nasionale Instituut vir Statistiek van Rwanda 2012.
^UNDP 2013, bl. 2.
^Prunier 1999, p. 312.
^Prunier 1999, pp. 313–314.
^Prunier 1999, pp. 381–382.
^ abcdPomfret 1997.
^Prunier 1999, p. 382.
^ abPrunier 1999, pp. 384–385.
^Prunier 2009, bl. 118.
^Prunier 2009, pp. 122–123.
^Reyntjens 2013, pp. 110–115.
^Emizet 2000, pp. 163, 178–179.
^Kinzer 2008, p. 209.
^Kinzer 2008, p. 216.
^Kinzer 2008, pp. 215–218.
^Byman et al. 2001, bl. 18.
^Prunier 2009, pp. 113–116.
^Prunier 2009, pp. 128–133.
^Prunier 2009, bl. 136.
^ abBBC News (II).
^Prunier 2009, pp. 182–183.
^Muhanguzi Kampe 2016, p. 120.
Adelman, Howard Suhrke, Astri (1999). Die pad van 'n volksmoord: die Rwanda -krisis van Uganda na Zaïre (geïllustreerde red.). Oxford: Transaksie -uitgewers. ISBN978-1-41-283820-7. Gearchiveer van die oorspronklike op 30-08-2020. Ontvang 2018-12-24.
Appiah, Anthony Gates, Henry Louis (2010). Ensiklopedie van Afrika, Deel 1 (geïllustreerde red.). Oxford: Oxford University Press. ISBN978-0-19-533770-9. Gearchiveer van die oorspronklike op 2017-03-23. Ontvang 2018-09-26.
Associated Press (I) (7 April 1981). "Guerrillas hinderlaag troepe in Uganda". Waarnemer - verslaggewer. Washington, Penn. Gearchiveer van die oorspronklike op 18 Junie 2020. Besoek op 17 Oktober 2018.
Australiese Oorlogsmonument. "Verenigde Nasies se hulpmissie vir Rwanda (UNAMIR)". Oorlog geskiedenis. Gearchiveer van die oorspronklike op 2013-07-01. Besoek op 17 Oktober 2018.
Bamurangirwa, Patricia (2013). Rwanda Gister. Leicester: Troubador Publishing Ltd. ISBN978-1-78306-041-2. Gearchiveer van die oorspronklike op 2017-02-22. Ontvang 2016-09-25.
BBC News (I) (12 Januarie 2010). "Hutus het die president van Rwanda, Juvenal Habyarimana, vermoor". Gearchiveer van die oorspronklike op 1 Junie 2013. Besoek op 17 Oktober 2018.
BBC News (II). "Profiel van die Demokratiese Republiek van die Kongo". Gearchiveer van die oorspronklike op 10 Oktober 2018. Besoek op 17 Oktober 2018.
BBC News (III) (22 April 2000). "Rwanda se Kagame het ingesweer". Gearchiveer van die oorspronklike op 1 Augustus 2020. Besoek op 17 Oktober 2018.
BBC News (IV) (10 Januarie 2012). "Volksmoord in Rwanda: Kagame 'skoongemaak van Habyarimana -ongeluk'". Gearchiveer van die oorspronklike op 8 November 2018. Besoek op 17 Oktober 2018.
BBC News (V) (17 September 2013). "Verkiesing in Rwanda: RPF wen parlementêre grondverskuiwing". Gearchiveer van die oorspronklike op 7 November 2018. Besoek op 17 Oktober 2018.
BBC News (VI) (26 Desember 2018). "Volksmoord in Rwanda: Habyarimana -vliegtuigskiet sonde laat val". Gearchiveer van die oorspronklike op 17 Mei 2020. Besoek op 10 Mei 2020.
Biles, Peter (4 Oktober 1990). "Rwanda vra hulp om rebelle te stop". Die voog. Londen. Gearchiveer van die oorspronklike op 1 Oktober 2018. Besoek op 17 Oktober 2018.
Bonner, Raymond (7 September 1994). "Die leiers van Rwanda belowe om 'n veelpartystaat vir beide Hutu's en Tutsi's te bou". Die New York Times. New York. Gearchiveer uit die oorspronklike op 30 Maart 2014. Besoek op 17 Oktober 2018.
Bowcott, Owen (2 April 2014). "Volksmoord in Rwanda: die stryd om die oortreders voor die gereg te bring". Die voog. Londen. Gearchiveer van die oorspronklike op 20 Februarie 2020. Besoek op 17 Oktober 2018.
Brittain, Victoria (5 April 1999). "Rwanda maak sy weg na herstel." Die voog. Londen. Gearchiveer uit die oorspronklike op 6 Mei 2016. Besoek op 17 Oktober 2018.
Bruguière, Jean-Louis (17 November 2006). "Verslag" (PDF). Erfenishof in Parys (in Frans). Gearchiveer van die oorspronklike (PDF) op 16 Desember 2006. Besoek op 17 Oktober 2018.
Byman, Daniel Chalk, Peter Hoffman, Bruce Rosenau, William Brannan, David (2001). Neigings in buitesteun vir opstandige bewegings. Rand Corporation.ISBN978-0-8330-3232-4. Gearchiveer van die oorspronklike op 2020-06-04. Besoek op 2020-06-03.
Carney, J.J. (2013). Rwanda Voor die volksmoord: Katolieke politiek en etniese diskoers in die laat koloniale era. Oxford: Oxford University Press. ISBN978-0-19-998227-1. Gearchiveer van die oorspronklike op 2017-02-22. Ontvang 2016-09-25.
Central Intelligence Agency (CIA) (I). "Rwanda". Die World Factbook . Besoek op 17 Oktober 2018.
Chrétien, Jean-Pierre (2003). Die Groot Mere van Afrika: Twee Duisend Jaar Geskiedenis. Cambridge, Mass .: MIT Press. ISBN978-1-890951-34-4. Gearchiveer van die oorspronklike op 2016-05-08. Ontvang 2016-09-25.
Cunningham, David E. (2011). Hindernisse vir vrede in burgeroorlog. Cambridge University Press. ISBN9781139499408. . Ontvang 2018-10-29.
Dallaire, Roméo (2003). Gee hande met die duiwel: die mislukking van die mensdom in Rwanda. Londen: Arrow. ISBN978-0-09-947893-5. Gearchiveer van die oorspronklike op 2016-05-05. Ontvang 2016-12-15.
Dash, Leon (2 Desember 1983). "Baie Rwandese vlugtelinge wat noord in Uganda trek om aan aanvalle te ontsnap". Washington Post. Gearchiveer van die oorspronklike op 1 Oktober 2018. Besoek op 17 Oktober 2018.
de Brouwer, Anne-Marie L. M. (2005). Supranasionale strafregtelike vervolging van seksuele geweld: die ICC en die praktyk van die ICTY en die ICTR. Antwerpen en Oxford: Intersentia. ISBN978-90-5095-533-1.
Des Forges, Alison (1999). Laat niemand die storie vertel nie: volksmoord in Rwanda (verslag). New York, NY: Human Rights Watch. ISBN1-56432-171-1. Gearchiveer van die oorspronklike op 18-02-2019. Ontvang 2018-12-26.
Dorsey, Learthen (1994). Historiese woordeboek van Rwanda. Metuchen, N.J .: Scarecrow Press. ISBN978-0-8108-2820-9.
Emizet, Kisangani N. F. (Julie 2000). "Die slagting van vlugtelinge in Kongo: 'n geval van mislukking van die vredesbewaring van die VN en internasionale reg". Journal of Modern African Studies. 38 (2): 163–202. doi: 10.1017/S0022278X0000330X. JSTOR161648. S2CID154818651.
"Juvénal Habyarimana". Encyclopaedia Britannica. Gearchiveer van die oorspronklike op 19 Januarie 2019. Besoek op 17 Januarie 2019.
Fassbender, Bardo (2011). Menseregte beveilig?: Prestasies en uitdagings van die VN se Veiligheidsraad. Oxford: Oxford University Press. ISBN978-0-19-964149-9. Gearchiveer van die oorspronklike op 2020-04-22. Ontvang 2018-10-03.
Gourevitch, Philip (2000). Ons wil u meedeel dat ons môre saam met ons gesinne doodgemaak sal word (Herdruk red.). Londen New York: Picador. ISBN978-0-330-37120-9. Gearchiveer van die oorspronklike op 2017-04-14. Ontvang 2016-09-25.
Regering van Rwanda (2009). "Kronologie van gebeure wat tot bevryding lei". Amptelike webwerf van die regering van Rwanda. Gearchiveer uit die oorspronklike op 7 Maart 2012. Besoek op 17 Oktober 2018.
Guichaoua, André (2015). Van oorlog tot volksmoord: kriminele politiek in Rwanda, 1990-1994. Universiteit van Wisconsin Press. ISBN9780299298203.
Henley, Jon (31 Oktober 2007). "Littekenweefsel". Die voog. Londen. Gearchiveer van die oorspronklike op 1 September 2013. Besoek op 17 Oktober 2018.
Human Rights Watch (27 Februarie 1992). Rwanda: Praat oor vrede en voer oorlog, menseregte sedert die inval in Oktober 1990 (PDF). Vol. IV, uitgawe nr. 3.
ITMB Publishing. Rwanda en Burundi (Kaart) (4de hersiene red.). Richmond, B.C .: ITMB Publishing. ISBN978-1-55341-382-0. Gearchiveer van die oorspronklike op 2016-12-20. Ontvang 2016-12-15.
Jones, Bruce D. (2001). Vredesmaking in Rwanda: die dinamika van mislukking. Lynne Rienner Uitgewers. ISBN978-1-5558-7994-5. Gearchiveer van die oorspronklike op 2016-12-24. Ontvang 2018-10-03.
King, David C. (2007). Rwanda (kulture van die wêreld). New York: Benchmark Books. ISBN978-0-7614-2333-1. Gearchiveer van die oorspronklike op 2016-06-17. Ontvang 2016-09-25.
Kinzer, Stephen (2008). A Thousand Hills: Rwanda se wedergeboorte en die man wat dit gedroom het (Hardeband red.). Hoboken, N.J .: John Wiley & amp Sons. ISBN978-0-470-12015-6. Gearchiveer van die oorspronklike op 2014-06-10. Ontvang 2016-09-25.
Kroslak, Daniela (2007). Die rol van Frankryk in die Rwandese volksmoord. Londen: Hurst & amp Co. ISBN978-1-85065-882-5. Gearchiveer van die oorspronklike op 30-08-2020. Ontvang 2018-09-26.
Kuperman, Alan J. (2001). Die grense van humanitêre ingryping: Volksmoord in Rwanda. Washington: Brookings Institution Press. ISBN978-0-8157-0086-9. Gearchiveer van die oorspronklike op 30-08-2020. Ontvang 2018-09-26.
Longman, Timothy (2017). Geheue en geregtigheid in Rwanda na volksmoord. Cambridge University Press. ISBN9781107678095. Gearchiveer van die oorspronklike op 30-08-2020. Besoek op 2020-06-03.
Lorch, Donatella (25 April 1995). "Mood Grim at Camp in Rwanda". Die New York Times. New York. Gearchiveer van die oorspronklike op 10 Augustus 2012. Besoek op 17 Oktober 2018.
Lott, Gaia (Julie 2018). "Op die rand van die Françafrique: Franco-Burundiaanse en Franco-Rwandese verbande vanuit 'n historiese perspektief". Afrikaanse aangeleenthede. 117 (468): 347–369. doi: 10.1093/afraf/ady013.
Mamdani, Mahmood (2002). As slagoffers moordenaars word: kolonialisme, nativisme en die volksmoord in Rwanda. Princeton, N.J .: Princeton University Press. ISBN978-0-691-10280-1. Gearchiveer van die oorspronklike op 2016-06-24. Ontvang 2016-09-25.
Mayersen, Deborah (2010). "" Ras "verhoudings in Rwanda: 'n historiese perspektief". Universiteit van Wollongong Navorsing aanlyn. Gearchiveer van die oorspronklike op 27 November 2018. Besoek op 26 November 2018.
McGreal, Chris (11 Januarie 2007). "Frankryk se skande?". Die voog. Londen. Gearchiveer van die oorspronklike op 4 Oktober 2018. Besoek op 3 Oktober 2018.
McGreal, Chris (18 Desember 2008). "Rwanda's Himmler: die man agter die volksmoord". Die voog. Londen. Gearchiveer van die oorspronklike op 4 Oktober 2018. Besoek op 3 Oktober 2018.
McGreal, Chris (1 Oktober 2010). 'Vertraagde VN -verslag verbind Rwanda met die volksmoord in Kongo'. Die voog. Londen. Gearchiveer van die oorspronklike op 30 Augustus 2018. Besoek op 17 Oktober 2018.
Melvern, Linda (2000). 'N Volk verraai: die rol van die Weste in die volksmoord van Rwanda (8, geïllustreer, herdruk ed.). Londen New York: Zed Books. ISBN978-1-85649-831-9. Gearchiveer van die oorspronklike op 2014-06-29. Ontvang 2016-09-25.
Melvern, Linda (2004). Sameswering tot moord: die Rwandese volksmoord . Londen en New York, NY: Verso. ISBN978-1-85984-588-2.
Ministerie van Staatsdiens en Arbeid, Republiek van Rwanda (MINFOTRA) (30 Junie 2015). "Amptelike koerant geen spesiale datum van 30/06/2015" (PDF). Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 12 Julie 2018. Besoek op 17 Oktober 2018.
Muhanguzi Kampe, Justus (2016). Oë van 'n joernalis. Kampala: Wêreld van inspirasie. ISBN9789970050185.
Murdock, Deroy (13 Desember 2010). "Die ekonomiese wonder van Rwanda". Nasionale hersiening. Argief van die oorspronklike op 11 Februarie 2017. Besoek op 17 Oktober 2018.
Nasionale Vergadering van Frankryk (15 Desember 1998). "Verslag van die inligtingsending oor Rwanda" (in Frans). Afdeling 4: L'Attentat du 6 Avril 1994 Contre L'Avion du Président Juvénal Habyarimana. Gearchiveer uit die oorspronklike op 5 Junie 2011. Besoek op 17 Oktober 2018.
Nasionale Instituut vir Statistiek van Rwanda (Februarie 2012). "Die derde geïntegreerde opname van huishoudelike lewensomstandighede (EICV 3) - verslag oor die belangrikste aanwysers" (PDF). Gearchiveer op 20 November 2015 uit die oorspronklike (PDF). Besoek op 19 November 2015.
Newbury, Catharine (1988). Die samehorigheid van onderdrukking: kliëntskap en etnisiteit in Rwanda, 1860–1960. New York: Columbia University Press. ISBN978-0-231-06257-2. Gearchiveer van die oorspronklike op 2017-02-22. Ontvang 2016-09-25.
Nganda, Ssemujju Ibrahim (6 Augustus 2009). "WIE GEDAG: Kagame het Museveni gehelp om die interne opstand van die NRA te verpletter". Die waarnemer. Kampala. Gearchiveer van die oorspronklike op 2014-03-20. Besoek op 17 Oktober 2018.
Park, Chang-Hwan (6 April 2020). "Herbesoek die Rwandese volksmoord". Die Argus . Ontsluit 1 Oktober 2020.
Openbare Uitsaaidiens (PBS). "100 dae van slagting: 'n chronologie van Amerikaanse/Amerikaanse aksies". Gearchiveer uit die oorspronklike op 5 Augustus 2007. Besoek op 3 Oktober 2018.
Pomfret, John (9 Julie 1997). "Rwandese het opstand in Kongo gelei". Washington Post. Gearchiveer van die oorspronklike op 30 Oktober 2015. Besoek op 17 Oktober 2018.
Pottier, Johan (2002). Verbeel jou weer Rwanda: Konflik, oorlewing en disinformasie in die laat twintigste eeu. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN978-0-5215-2873-3. Gearchiveer van die oorspronklike op 08-08-2020. Ontvang 2018-10-06. "'N Probleem uit die hel": Amerika en die tydperk van volksmoord (2002) pp. 329–90 Pulitzerprys. Aanlyn gratis te leen Gearchiveer 2019-04-21 by die Wayback Machine
Prunier, Gérard (1999). Die Rwanda -krisis: Geskiedenis van 'n volksmoord (2de uitg.). Kampala: Fountain Publishers Limited. ISBN978-9970-02-089-8. Gearchiveer van die oorspronklike op 2014-04-16. Ontvang 2016-09-25.
Prunier, Gérard (2009). Afrika se Wêreldoorlog: Kongo, die Rwandese volksmoord en die maak van 'n kontinentale katastrofe: Kongo, die Rwandese volksmoord en die maak van 'n kontinentale katastrofe. Oxford: Oxford University Press. ISBN978-0-19-970583-2. Gearchiveer van die oorspronklike op 2013-11-04. Ontvang 2016-09-25.
Radio France International (RFI) (10 April 2014). "Twintig jaar na volksmoord gee Frankryk en Rwanda verskillende weergawes van die geskiedenis". Gearchiveer uit die oorspronklike op 4 Maart 2016. Besoek op 17 Oktober 2018.
Reyntjens, Filip (2013). Politieke bestuur in Rwanda na volksmoord. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN978-1-107-67879-8.
Reyntjens, Filip (21 Oktober 2014). "Rwanda's Untold Story. 'N Antwoord aan '38 geleerdes, wetenskaplikes, navorsers, joernaliste en historici'". Afrikaanse argumente. Gearchiveer uit die oorspronklike op 25 Julie 2018.
Rucyahana, John (2007). Die biskop van Rwanda. Nashville, Tenn .: Thomas Nelson. ISBN978-0-84-990052-5.
Rwanda - Die voorkombare volksmoord: die verslag van die internasionale paneel van vooraanstaande persoonlikhede om die volksmoord in Rwanda en omliggende gebeure (IPEP) van 1994 te ondersoek (PDF). Addis Abeba: Organisasie van Afrika -eenheid. 2000. Gearchiveer uit die oorspronklike (PDF) op 8 September 2015. Besoek op 17 Oktober 2018.
Sabar, Ariel (27 Maart 2013). "'N Koning sonder 'n land". Washingtonian. Washington, DC Argief van die oorspronklike op 18 Julie 2018. Besoek op 17 Oktober 2018.
Shyaka, Anastase (1 Julie 2004). "Die Rwandese konflik: oorsprong, ontwikkeling, uitgangstrategieë" (PDF). Nasionale Kommissie vir Eenheid en Versoening, Rwanda. Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 3 Mei 2019. Besoek op 17 Oktober 2018.
Siddique, AK (September - Oktober 1994). "Cholera -epidemie onder Rwandese vlugtelinge: ervaring van ICDDR, B in Goma, Zaïre". Glimp. 16 (5): 3-4. PMID12288419.
Simpson (I), Chris (14 November 2000). "Kagame: 'n stil soldaat wat Rwanda bestuur". BBC News. Londen. Argief van die oorspronklike op 21 Augustus 2017. Besoek op 17 Oktober 2018.
Twagilimana, Aimable (2007). Historiese woordeboek van Rwanda. Metuchen, N.J .: Scarecrow Press. ISBN978-0-8108-6426-9. Gearchiveer van die oorspronklike op 30-08-2020. Besoek op 2020-06-03.
Verenigde Nasies (September 1996). "Rwanda-UNAMIR-agtergrond". Gearchiveer van die oorspronklike op 23 Oktober 2018. Besoek op 3 Oktober 2018.
Verenigde Nasies se Ontwikkelingsprogram (UNDP) (2013). "Rapport vir menslike ontwikkeling 2013: Rwanda" (PDF). Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 18 Oktober 2018. Besoek op 17 Oktober 2018.
Verenigde Nasies se hoë kommissaris vir vlugtelinge (UNHCR) (2000). "Ch. 10: Die Rwandese volksmoord en die gevolge daarvan" (PDF). State of the World's Refugees 2000. Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 25 September 2007. Besoek op 17 Oktober 2018.
United States Holocaust Memorial Museum (6 Januarie 2011). "Rwanda". Holocaust Ensiklopedie. Gearchiveer uit die oorspronklike op 5 Augustus 2011. Besoek op 17 Oktober 2018.
Wallis, Andrew (2006). Silent Accomplice: Die onvertelde verhaal van die rol van Frankryk in die Rwandese volksmoord. Londen: IB Tauris. ISBN978-1-84511-247-9. Gearchiveer van die oorspronklike op 2020-05-31. Ontvang 2020-06-03.
Wells, Mike Fellows, Nick (2016). Geskiedenis vir die IB Diploma Paper 1 Conflict and Intervention. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN978-1-1075-6096-3. Gearchiveer van die oorspronklike op 30-08-2020. Besoek op 2020-06-03.
Wilkinson, Tracy (7 Februarie 2008). "Spanje dui 40 Rwandese offisiere aan". Los Angeles Times. Los Angeles, Kalifornië. Gearchiveer uit die oorspronklike op 28 Desember 2013. Besoek op 17 Oktober 2018.
240 ms 8,9% (vir generator) 120 ms 4,4% tipe 80 ms 3,0% Scribunto_LuaSandboxCallback :: gsub 80 ms 3,0% Scribunto_LuaSandboxCallback :: anchorEncode 80 ms 3,0% 40 ms 1,5% dataWrapper 40 ms 1,5% [ander] 520 ms 19,3% aantal van Wikibase -entiteite gelaai: 1/400 ->
Na-volksmoord Rwanda: 'n Unieke geval van politieke en psigo-sosiale vredesbou
Dit is byna dertig jaar sedert die gewelddadige konflik en volksmoord wat in Rwanda tussen die strydende Hutoes en die Tutsi's plaasgevind het. Besinning, terugskouing en geskiedenis het alles bygedra tot die pogings om vrede op te bou wat Rwanda gedoen het om sy land te herstel, maar Rwanda is 'n unieke voorbeeld van maatreëls vir vredesbou omdat dit nie heeltemal pas by die vordering van akademiese literatuur van vrede en versoening nie. Ricigliano (2012) sê daar is drie belangrike dryfvere vir sistemiese verandering: strukturele, kulturele en gedragsverandering. Strukturele verwys na stelsels en beleide binne die staatskultuur, insluitend norme, waardes en patrone van gedeelde basiese aannames en gedragsverwysings na hoe individue in die staat optree en hoe goed hulle saamwerk (Ricigliano, 2012). Verandering moet op elk van hierdie vlakke plaasvind vir beweging vorentoe. Rwanda se pogings om vrede op te bou, het 'n 'onderdrukkende vrede' op die politieke en psigososiale gebied op hierdie vlakke geskep. Die term "onderdrukkend" word gebruik omdat die regering polities, ekonomies en psigososiaal beheer oor die land het. Uit die realistiese siening het hulle alle mag en sal hulle enige taktiek gebruik om die mag te behou. Hierdie opstel hersien die Rwandese konflik, vredesboumaatreëls en implikasies op die politieke en psigososiale gebied en word afgesluit met bykomende gedagtes oor vredesbou en akademiese navorsing.
Konflik in Rwanda
Rwanda was reeds gepolariseer tussen die Hutoes en die Tutsi's as gevolg van die vroeë kolonisering deur België en Frankryk. Die Tutsi's was baie bevoorreg vanweë hul ligter gelaatskleur, en die Hutoes word meer beskou as landelike inwoners en boere - die arbeiders. Na dekolonisering het massiewe gemeenskaplike geweld uitgebreek en spanning is toeneem. Gedurende die tagtigerjare het klas- en streekpolarisasie gegroei weens oorbevolking, en skaars hulpbronne het uitbuiting van grond en hongersnood veroorsaak. Demokratisering in 1990 het president Habyarimana van party en staat laat skei. Nadat die Arusha -vredesooreenkomste misluk het, wou die internasionale gemeenskap sien hoe lelik die spanning in Rwanda werklik was. President Habyarimana se dood in April 1994 het begin met die volksmoord op Tutsi's deur Hutus, wat tot meer as 800 000 Rwandese sterftes gelei het na mislukte vredesooreenkomste (Ricigliano, 2012). Die Rwandese Patriotic Front (RPF) het Kigali van die Hutu -bewind beveilig, en die burgeroorlog het egter geëindig, "studies toon dat 'n belangrike determinant of 'n burgeroorlog herhaal is die duur en vernietiging van die voorafgaande geweld" (Ricigliano , 2012). Hoewel die volksmoord verskriklik was, was Rwanda nie onmiddellik in vrede nie.
Toe die burgeroorlog geëindig het, het die geweld nie geëindig met die RPF wat Kigali verseker het nie. Gewoonlik word politieke en ekonomiese ontwikkeling in die samelewing deur die geskiedenis heen geassosieer met geweld - nie vrede nie. Daar was steeds geweld om die Rwandese mense te verwoes. Samset (2011, bl. 268) het gesê: "Rwanda was beslis nie 'post-konflik' in die eerste 15 jaar na die volksmoord in 1994. Kollektiewe geweld het herhaaldelik plaasgevind, veral in die eerste vier jaar." Oorloë het in 1996-2002 in die Kongo plaasgevind om Rwandese te bestry van die Hutu-meerderheid wat uit die land gevlug het, en interne konflik het voortgeduur (Samset, 2011). Vier elemente van vredesbou (in navorsing onder leiding van Boutros-Ghali en Collier) sluit in veiligheid, demokrasie, ekonomiese herstel en staatsbou, en hoewel Rwanda daarin geslaag het om vrede na konflik te behaal, het dit dit op 'n unieke manier gedoen. Deur demokrasie te vermy en outoritarisme te gebruik om die staat en mense te beheer, het 'n "onderdrukkende" vrede plaasgevind. Die RPF het die afgelope dertig jaar krag behou. In die toekoms sal ons fokus op watter maatreëls om vrede op te bou, polities en psigososiaal, maar onthou: 'vrede' is 'n relatiewe term.
Gebou vir politieke vrede in Rwanda
Die RPF -party het die 'redder' van Rwanda geword, 'n 'volksmoordkrediet' gehad en onmiddellik begin verseker dat hul plek veilig is om aan bewind te bly. Hulle het gefokus op veiligheid (hervorming van die weermag), ekonomiese herstel (vermindering van armoede) en staatsbou (polities oorheers, wette aanneem en geskiedenis herskryf). Hulle het van akademiese navorsing afgewyk deur nie te demokratiseer nie - hoewel die RPF 'n goeie vertoning gelewer het. Vroeë versterking van staatsinstellings is aangedryf deur bekommernisse oor veiligheid, en die post-konflik-regime het hoë ambisies vir 'n hervormingspoging, alhoewel daar demokratiese tekorte en menseregte-kommer was (Samset, 2011). Reyntjens (2011) het daarop gewys:
Vanaf die vroeë 1995 word Hutu -elites die slagoffers van teistering, gevangenisstraf en selfs fisiese uitskakeling. Provinsiale goewerneurs (prefets), is plaaslike burgemeesters, hoofonderwysers, geestelikes en regters in toenemende getalle vermoor. Gedurende die daaropvolgende jare het dieselfde lot Tutsi -politici, offisiere, joernaliste en leiers van die burgerlike samelewing getref wie se lojaliteit teenoor die regime in twyfel getrek het. In baie gevalle is die verantwoordelikheid van die Rwandese Patriotic Army (RPA, wat die nasionale weermag geword het) goed gedokumenteer ... beamptes, staatsamptenare, regters, diplomate en leiers van die burgerlike samelewing is gevange geneem, vermoor, 'verdwyn' of in die buiteland in ballingskap gedryf. (pp.8)
Die RPF -party moes beheer oor die regering behou, en demokrasie was nie 'n opsie nie, alhoewel daar 'n illusie daarvan was. Samset (2011) het bevind dat Freedom House Rwanda teen 2009 nie as 'n demokrasie beskou het nie, en daar was beduidende druk om vir die regerende party (RPF) te stem en bedrog wat plaasgevind het tydens die presidensiële en parlementêre verkiesings in die jare na die volksmoord. Die RPF oorheers die politieke landskap van Rwanda met 'n sterk hand.
Die RPF en sy weermag het dreigemente en intimidasie gebruik om die land polities in beheer van vrede te beheer.Byvoorbeeld, 'n EU-waarnemersending het tydens die stemming in 2003 gesien "bedrog, intimidasie, manipulasie van kieslyste, stembus, nie-geheimhouding van die stemming en gebrek aan deursigtigheid in die telprosedure", en in 2008 het hierdie taktiek het daartoe gelei dat die RPF meer as 98 persent van die stemme gekry het (Reyntjens, 2011, p. 11). Die International Crisis Group (ICG) het kommentaar gelewer op die uitskakeling van politieke opposisie deur die RPF, "As die standpunt van die regime nie gerespekteer, aanvaar of verstaan ​​word nie, word dit eenvoudig opgelê" en "politieke partye wat vandag in Rwanda bestaan, is word slegs geduld as hulle saamstem om nie die definisie van politieke lewe wat deur die RPF opgestel is, te bevraagteken nie (Reyntjens, 2011, pp. 10-11). Samset (2011, bl. 278) het daarop gewys "Rwandese is histories bekend vir 'n relatief hoë verdraagsaamheid teenoor inmenging en beheer van die regering. Dit hou verband met 'n politieke kultuur wat baie belangrik is om die owerheid te respekteer en om u rol in die sosiale hiërargie te ken. " In werklikheid het die RPF -taktiek om beheer oor die politieke stelsel te behou, geslaag deur toenemende outoritarisme, en die instandhouding van die mag sluit in die vorming van beleid om alles en almal te beheer.
Wette is ingestel om die omvang van die verskil tussen RPF -standpunte te beperk. Byvoorbeeld, in 2001 is 'sektarisme' (later 'divisisme') uitgevaardig om 'volksmoordideologie' te onderdruk, wat die RPF se herskrywing van geskiedenis en waarheid moontlik gemaak het (Reyntjens, 2011 Samset, 2011). Hierdie wet sou later psigososiale gevolge hê vir die mense en hul vertellings. 'N Ander wet is uitgevaardig om dinge soos' gedrag, voorstelle, geskrifte en ander dade wat ander mense daadwerklik wil uitroei, te kriminaliseer vanweë hul etnisiteit, herkoms, nasionaliteit, streek, kleur, fisiese voorkoms, taal, godsdiens of politieke. mening "(Samset, 2011, p. 276). Alhoewel dit op die oog af na menseregte gelyk het, het dit uiteindelik die vryheid van uitdrukking in bedwang gebring en enige persoon of groepe wat met die regerende party verskil het, uitgeskakel. Hulle was nie meer Tutsi's en Hutoes nie, maar hulle was eerder gedwing om kulturele wortels te vergeet om almal een Rwandese volk te word. Rwandese het die gevolge daarvan geken om teen die RPF te gaan, maar die internasionale gemeenskap het eers begin uitvind.
Alhoewel Rwanda van internasionale hulp afhanklik was, het president Kagame baie ontledings deur internasionale skenkeragentskappe aan die kaak gestel, onderdruk en uitgeskakel, met verwysing na 'volksmoordideologie', maar in berigte was daar leuens of die agentskap se rol of gebrek aan hulp tydens die volksmoord opgemerk. Joernaliste en die pers is gedreig en/of uit die land verwyder (of vermoor) as die materiaal teen die RPF was. Daar is beslag gelê op akademiese navorsing en vernietig, en navorsers is verbied om die land binne te kom. Die verhaal en geskiedenis van die volksmoord is doeltreffend gemonopoliseer deur skuldgevoelens en gebrek aan aktiewe hulp deur die internasionale gemeenskap te benut en te benut. Reyntjens (2011, bl. 27) het gesê: 'Die roetine van die RPF was eenvoudig, maar effektief: verbied buitestaanders uit die gevegsgebied en vertraag hul bewegings, ontken enige' gerug 'van militêre oordrywing, weerhou inligting (en) pas morele argumente toe deur die internasionale gemeenskap. " Die RPF en Kagame het die mag op hierdie manier verkry en behou:
Die RPF het die grense van verdraagsaamheid ondersoek en besef dat daar nie een is nie, sodat hy die een Rubicon na die ander oorsteek ... Nadat hy individuele huishoudelike en eksterne moeilikheidsmakers een vir een uitgeskakel het, het hy die politieke opposisie teen 2003 en die burgerlike samelewing teen 2004 tussen 2001 geneutraliseer. en in 2010 het die manipulasie van verkiesings hom in staat gestel om 'n laag demokratiese legitimiteit te verleen aan wat in werklikheid die geleidelike afsluiting van politieke ruimte was, deur die instelling van regsinstrumente, sy regime sy greep kon toeneem. Hierdie stukke benadering, tesame met die morele hoë grondslag van die regime, het die internasionale gemeenskap in 'n wagtende bui gehou. (Reyntjens, 2011, p. 32)
Die vredesopbouende maatreëls om veiligheid, politieke ontwikkeling en ekonomiese ontwikkeling te herstel, het nie net die mense van Rwanda, maar ook die internasionale gemeenskap wat probeer om die Rwandese mense te help, stres en onnodige probleme veroorsaak. Strukturele veranderinge het plaasgevind in Rwanda se stelsels en beleide. Kulturele verandering het plaasgevind deur die RPF wat die verhaal van die volksmoord in navorsing en verslae beheer. Uiteindelik het gedragsverandering plaasgevind as gevolg van die enorme krag van die RPF -weermag en wat hulle kon doen. Uiteindelik het vredesopbou polities plaasgevind met 'n nadelige uitwerking op die psigososiale komponent.
Psigososiale vredesbou in Rwanda
Die gruwels van die Rwandese volksmoord het baie mense en hul gesinne gebroke gelaat en het geregtigheid nodig gehad. As gevolg hiervan is die Nasionale Eenheid en Versoeningskommissie in 1998 gestig om etniese spanning te verminder en mense in "solidariteit" kampe op te voed, en gacaca howe is op plaaslike vlak geïmplementeer om geregtigheid te help gee aan diegene wat 'n onreg aangedoen is (Samset, 2011). 'N Belangrike aspek van versoening en vredesbou is die erkenning van die staat oor ervarings van geweld, wat' gedenktekens, museums en vertellings in handboeke 'kan insluit (King E., 2010, p. 294). Baie van die navorsing wat gedoen is oor die psigososiale gevolge vir die Rwandese mense, bespreek hoe nuttig die vertelling van gedenktekens en gacaca howe was aan die begin, maar staatsinmenging het uiteindelik die kultureel aanvaarde geregtigheid wat aanvanklik plaasgevind het, bederf. In hierdie afdeling gaan ons kyk na wat die staat gedoen het om mense te help genees wat in ooreenstemming is met sy 'onderdrukkende' vrede.
King (2010, bl. 293) het opgemerk dat die Rwandese regering "sommige burgerlike herinneringe aan geweld selektief beklemtoon en ander onderdruk, en dat dit nie belangrike herinneringe erken nie, betekenisvolle vredesopbou belemmer". Erkenning is 'n belangrike vredesbou -handeling wat gebruik word vir 'die herstel van verhoudings, vir oorgangsgeregtigheid en vir die bou van oop, inklusiewe en wettige politieke instellings (wat van kardinale belang is om die ontkenning wat gereeld volg (volksmoord)' (King E. , 2010, p. 294). Die Kigali -gedenksentrum is die belangrikste gedenkmuseum in Rwanda wat burgerlike verhale oor geweld beklemtoon, en die Gisozi -gedenkteken was die teiken van veelvuldige granaataanvalle wat simboliese betekenis toon. Die Kigali -gedenksentrum bevat vertellings wat die 'oorsake van volksmoord wat gebaseer is op ontmensliking en diskriminasie van Tutsi deur die vorige regime', aangehaal het, en die RPF het die herinneringe van Tutsi -oorlewendes gebruik as 'n manier om die regering se mag te behou (King E., 2010, pp. . 297-298). Trouens, Hutu -herinneringe word onderdruk, en "om te sê dat daar 'ongestrafte RPF -misdade' is, word gelykgestel aan die ontkenning van volksmoord en kan beskou word as die strafbare oortreding van 'volksmoordideologie' (King E., 2010, p. 299). Dit toon die gedragsverandering van mense omdat hulle bang was om teen die RPF te gaan. Terwyl staats erkenning plaasgevind het met die bou van hierdie gedenktekens en die implementering van die gacaca howe, het kulturele verandering plaasgevind deur die herinnering aan die volksmoordgeskiedenis te herskryf. Hierdie gevoel om sekere verhale uit te sluit, kan in die toekoms 'n pad van intergroepkonflik skep.
Die gacaca howe is geprys toe hulle die eerste keer begin het. "Gacaca, wat letterlik 'gras' beteken, is tradisioneel gebruik as 'n Rwandese geregtigheidsmeganisme om geskille op te los om kwessies rakende eiendomsaangeleenthede, erfenis en familiereg aan te spreek "(King R. U., 2011, pp. 134-135). Versoening is 'n effek van gacaca "Vanweë die omvang van gemeenskaplike dialoog en samewerking tydens verhore" (Clark, 2014, p. 311). Tussen 2002 en 2012 is ongeveer 'n miljoen sake vervolg vir meer as 400 000 verdagtes van volksmoord, en die howe was die "mees uitgebreide na-konflik-verantwoordingsproses wat oral ter wêreld gepoog is om onderhandelde versoening te verteenwoordig" (Clark, 2014, p. 304). Hoewel dit deur die regering geïnisieer is, het die regering "die bevolking nie voldoende voorberei op die uitdagings van honderdduisende volksmoordplegers wat na hul tuisgemeenskappe terugkeer nie, vir meer ingewikkelde interpretasies van skuld op plaaslike vlak en vir die langtermyn van versoening" (Clark, 2014, p. 315). Baie amptenare tydens die verhore was nie voorbereid nie, of het nie kennis gehad van hoe om die emosies van die gemeenskap teen oortreders reg te hanteer of wat hulle moet doen vir herstel nie. Lederach (1997, bl. 286) het daarop gewys "op sosiale vlak word die kwessie van herstel wat tot naasbestaan ​​lei, nog meer ingewikkeld en laat dit ewe moeilike vrae ontstaan ​​oor ekwivalensie", want wat aan oorlewendes gegee kan word wat gelykstaande is aan die verlies het hulle verduur? Die meeste oortreders het gemeenskapsdiens gekry of is daarvan beskuldig dat hulle die gesinne bygestaan ​​het met die skade wat hulle opgedoen het.
Op plaaslike vlak was daar 'n wrok oor die onvermoë van gacaca om belangrike kwessies aan te spreek wat versoening belemmer het (Clark, 2014, p. 317). Clark (2014) het die punt gemaak dat:
Die meeste groepe binne die Rwandese bevolking lewer kritiek op die regering se transaksionele gesprek oor versoening as 'n terugkeer na 'n verlore vorm van eenheid tussen etniese groepe en beklemtoon eerder 'n vooruitskouende, onderhandelde siening van versoening as die bou van nuwe sosiale verhoudings tussen individue en groepe ... dat versoening bewerkstellig kan word op twee belangrikste maniere: burgerlike opvoeding, hoofsaaklik deur ingando, en dialoog tydens gacaca. (pp. 309-310)
Die regering se ingryping by die howe en beleid rakende 'volksmoordideologie' het uiteindelik probleme veroorsaak in plaas van om te help. King (2011, bl. 137) het gesê dat die proses ''n top-down-benadering geword het en dat dit meer agterdog en veiligheidskwessies in die gesig staar' omdat oorlewendes dreigemente begin ontvang het en dat volksmoordverdagtes die feite en bewyse gemanipuleer het. Die regering het so ver gegaan as om die behoorlike proses te beheer deur "regters se verklarings reg te stel, ontwrigtende gedrag te stop of die deelnemers terug te interpreteer wat die getuienisse beteken (King R. U., 2011, p. 139). Oorlewendes het emosies van "hartseer, vrees, walging, onsekerheid en skaamte" ervaar en oortreders het 'n "versterkte skuldgevoel" (King R. U., 2011, p. 142). Die proses wat veronderstel was om mense en gemeenskappe te help genees, het "meer vergeldend as herstellend geword, en die versamelde feite is gebruik om oortreders te vervolg eerder as om verhoudings te herstel deur die prosesse van verskoning en vergifnis" (King R. U., 2011, bl. 145). Gedragsverandering het deur hierdie proses plaasgevind omdat die Rwandese mense geleer het dat hul regering oor alles te sê het, ongeag hul verhale of stemme. Hierdie vredesopbouende maatreëls het meer spanning en pyn veroorsaak as om aan te spreek en te genees.
Rwanda is 'n saak vir vredesbou wat internasionaal hoog aangeslaan word, maar teen watter koste dit vir die Rwandese mense is? Sal hierdie outoritêre reaksie op konflik die land aanhou hou, of is daar verdere gewelddade as die mense genoeg gehad het? Is dit werklik 'vrede' of nie? Daar is strukturele verandering op regeringsvlak, kulturele verandering as gevolg van onderdrukking van regte en onderdrukking van etnisiteit, en gedragsverandering as gevolg van dreigemente en manipulasie deur die land se regering. Uit 'n realistiese oogpunt is die RPF in volle beheer, en die mag dryf steeds die president en die regering om te kry wat hulle wil. Die RPF het die land en die internasionale gemeenskap polities gemanipuleer om aan bewind te bly en beweer dat dit die rede is waarom die volksmoord opgehou het. King (2011, bl. 147) beklemtoon dat "regerings en eksterne ondersteuners die verantwoordelikheid het om veiligheid en die oppergesag van die reg te verseker en die impak van massa geweld op die psigososiale welstand van individue en hul gemeenskappe te erken." Gacaca howe en gedenktekens was bedoel om die volksmoord te erken en is eerder gebruik om die getuienisse van die Rwandese mense te manipuleer en te onthou van die geweld wat hulle beleef het. Die vredesopbouende maatreëls wat Rwanda polities en psigososiaal getref het, het vir eers die illusie van vrede gegee ...
Verdere navorsing moet voltooi word oor die vraag of toekomstige geweld weens hierdie vredesmaatreëls beperk is, sowel as oor die implikasies van 'n outoritêre heerskappy oor vrede en versoening. Huidige navorsing fokus op demokratisering as deel van vredesbou, maar Rwanda het hiervan afgewyk en fokus veral op veiligheid, staatsbou en ekonomiese herstel. Hoe lank sal hierdie "onderdrukkende" vrede duur? Samset (2011, p. 279) het voorgestel dat, aangesien min bekend is hoe die staat "van onder" beskou word, dat "meer werk om hierdie dinamika op mikrovlak te begryp, die sleutel sal wees om 'n beter begrip van die onderdrukkende vrede en moontlike alternatiewe vir die bou van vrede. " Clark (2014, p. 318) afgesluit gacaca "Het 'n omgewing geskep waarin burgers die regering se benaderings tot herstel na die volksmoord kan uitdaag-wat in sommige opsigte 'n belemmering vir versoening was." King (2010, p. 305) het gesê dat die "uitsluiting van baie Rwandese se herinneringe waarskynlik versoening, geregtigheid en demokrasie sal belemmer en dat dit 'n volhoubare vrede kan ondermyn." Uiteindelik het King (2011, bl. 147) tot die gevolgtrekking gekom "die genesing van psigososiale trauma kan nie begin en eindig met waarheidskommissies of ander opgelegde modelle nie."
Konfliktransformasie vind plaas wanneer gedrag, kwessies en houdings aangespreek word en 'n vorm van onderhandeling, geskilbeslegting of bemiddeling tot versoening en vrede lei. Alhoewel die internasionale gemeenskap uit Rwanda op die swartlys is, is dit onwaarskynlik dat ingryping met die RPF-party plaasvind. Die RPF het die land polities en psigososiaal gemonopoliseer om sy heerskappy te handhaaf. Hierdie 'onderdrukkende' vrede skep meer vrae as antwoorde, wat veroorsaak dat Rwanda werklik 'n unieke geval is in navorsing oor vredesbou.
Clark, P. (2014). Onderhandeling oor versoening in Rwanda: gewilde uitdagings vir die amptelike bespreking van nasionale eenheid na volksmoord. Journal of Intervention and Statebuilding, 8(4), 303-320. doi: 10.1080/17502977.2014.958309
King, E. (2010). Geheue-kontroversies in Rwanda na volksmoord: implikasies vir vredesopbou. Volksmoordstudies en -voorkoming, 5(3), 293-309. doi: 10.1353/gsp.2010.0013
King, R. U. (2011). Genesing van psigososiale trauma te midde van waarheidskommissies: die geval van Gacaca in Rwanda na volksmoord. Volksmoordstudies en -voorkoming, 6(2), 134-151. doi: 10.1353/gsp.2011.0122
Lederach, J. P. (1997). Vrede bou: Versoening in verdeelde samelewings. Washington DC: United States Institute of Peace Press.
Reyntjens, F. (201). Die konstruering van die waarheid, die hantering van onenigheid, die huismaak van die wêreld: bestuur in Rwanda na die volksmoord. Afrikaanse aangeleenthede, 110(438), 1-34. doi: 10.1093/afraf/adq075
Ricigliano, R. (2012). Maak vrede laaste: 'n Gereedskapskis vir volhoubare vredesbou. Boulder, Colorado: Paradigm Publishers.
Samset, I. (2011). Bou van 'n onderdrukkende vrede: die geval van Rwanda na die volksmoord. Journal of Intervention and Statebuilding, 5(3), 265-283. doi: 10.1080/17502977.2011.566485
Geweld vind plaas in Rwanda, wat 'n teken is van volksmoord
https://www.history.com/this-day-in-history/civil-war-erupts-in-rwanda?cmpid=email-hist-tdih-2021-0 [login om te sien] 1 & ampom_rid =
Politieke wetenskaplikes en sosioloë bespreek die oorsake van etniese konflik. Verklarings val oor die algemeen in een van drie denkrigtings: primordialisties, instrumentalisties en konstruktivisties. Meer onlangse beurs trek by al drie skole aan. [ jaar nodig ] [ who? ]
Primordialistiese rekeninge Redigeer
Voorstanders van primordialistiese verslae voer aan dat "[e] tniese groepe en nasionaliteite bestaan ​​omdat daar tradisies is van geloof en optrede teenoor oorspronklike voorwerpe, soos biologiese kenmerke en veral territoriale ligging". Primordialistiese verslae steun op sterk verwantskapsbande tussen lede van etniese groepe. Donald L. Horowitz voer aan dat hierdie verwantskap "dit moontlik maak vir etniese groepe om in terme van gesinsooreenkomste te dink". 
Clifford Geertz, 'n stigterskundige in primordialisme, beweer dat elke persoon 'n natuurlike verband het met waargenome verwanten. Mettertyd en deur herhaalde konflik sal noodsaaklike bande met die etnisiteit daarvan saamsmelt en die bande met die burgerlike samelewing inmeng. Etniese groepe sal gevolglik altyd die voortbestaan ​​van burgerlike regerings bedreig, maar nie die bestaan ​​van nasies wat deur een etniese groep gevorm word nie.  Etniese konflik in die multi-etniese samelewing is dus onvermydelik as dit deur 'n oorspronklike oogpunt beskou word.
'N Aantal politieke wetenskaplikes beweer dat die hoofoorsake van etniese konflik nie etnisiteit behels nie op sigself maar eerder institusionele, politieke en ekonomiese faktore. Hierdie geleerdes voer aan dat die konsep van etniese oorlog misleidend is omdat dit tot 'n essensialistiese gevolgtrekking lei dat sekere groepe gedoem is om mekaar te beveg, terwyl die oorloë tussen hulle wat dikwels plaasvind, dikwels die gevolg is van politieke besluite.  
Boonop is die oorspronklike rekeninge nie verantwoordelik vir die ruimtelike en tydelike variasies in etniese geweld nie. As hierdie 'antieke haat' altyd onder die oppervlak prut en aan die voorpunt van mense se bewussyn is, moet etniese groepe voortdurend in geweld beland word. Etniese geweld kom egter by sporadiese uitbarstings voor. Varshney wys byvoorbeeld daarop dat hoewel Joego -Slawië in die negentigerjare weens etniese geweld uitmekaar was, dit 'n lang vrede van dekades geniet het voordat die USSR in duie gestort het. Daarom beweer sommige geleerdes dat dit onwaarskynlik is dat oorspronklike etniese verskille alleen die uitbreek van geweld in die negentigerjare veroorsaak het. 
Primordialiste het die 'antieke haat' -hipotese herformuleer en meer gefokus op die rol van die menslike natuur. Petersen voer aan dat die bestaan ​​van haat en vyandigheid nie in die geskiedenis gewortel hoef te wees nie, sodat dit 'n rol kan speel in die vorming van menslike gedrag en optrede: "As" antieke haat "'n haat beteken wat die daaglikse gedagtes van groot massas verteer, dan die argument "antieke haat" verdien maklik om van die hand gewys te word. As haat egter as 'n histories gevormde "skema" beskou word, moet die opvatting ernstiger geneem word. " 
Instrumentaliste -rekeninge Wysig
Anthony Smith merk op dat die instrumentalistiese verslag "in die 1960's en 1970's in die Verenigde State bekend geword het in die debat oor (wit) etniese volharding in 'n effektiewe smeltkroes".  Hierdie nuwe teorie het verduidelikde volharding gesoek as gevolg van die optrede van gemeenskapsleiers, "wat hul kulturele groepe gebruik het as massamobilisasie en as kiesafdelings in hul kompetisie om mag en hulpbronne, omdat hulle dit meer effektief as sosiale klasse gevind het. ".  In hierdie verslag van etniese identifikasie word etnisiteit en ras as instrumentele middele beskou om bepaalde doelwitte te bereik. 
Of etnisiteit 'n vaste opvatting is of nie, is nie deurslaggewend in die instrumentalistiese verslae nie. Boonop is die geleerdes van hierdie skool oor die algemeen nie van mening dat etniese verskil 'n rol speel in baie konflikte nie. Hulle beweer eenvoudig dat etniese verskil nie voldoende is om konflikte te verduidelik nie.  
Massamobilisering van etniese groepe kan slegs suksesvol wees as daar latente etniese verskille ontgin moet word, anders sou politici nie eers probeer om politieke beroepe op etnisiteit te doen nie, maar eerder op ekonomiese of ideologiese beroepe te fokus. Om hierdie redes is dit moeilik om die rol van inherente etniese verskille heeltemal te verdiskonteer. Boonop kan etniese ondernemers, of elite, in die versoeking kom om etniese groepe te mobiliseer om hul politieke steun by die demokratisering van state te verkry.  Instrumentaliste teoretici beklemtoon veral hierdie interpretasie in etniese state waarin een etniese groep bevorder word ten koste van ander etnisiteite.  
Voorts sal etniese massamobilisasie waarskynlik deur kollektiewe aksieprobleme geteister word, veral as etniese protes waarskynlik tot geweld kan lei. Instrumentalistiese geleerdes het probeer om op hierdie tekortkominge te reageer. Russell Hardin voer byvoorbeeld aan dat etniese mobilisering probleme ondervind met koördinasie en nie kollektiewe optrede nie. Hy wys daarop dat 'n charismatiese leier optree as 'n fokuspunt waarom lede van 'n etniese groep saamspan. Die bestaan ​​van so 'n akteur help om oortuigings oor die gedrag van ander binne 'n etniese groep duidelik te maak. 
Konstruktivistiese rekeninge Wysig
'N Derde, konstruktivistiese rekenkundige benadering beklemtoon die belangrikheid van die sosiaal -gekonstrueerde aard van etniese groepe, gebaseer op Benedict Anderson se konsep van die verbeelde gemeenskap. Voorstanders van hierdie verslag dui op Rwanda as 'n voorbeeld omdat die Tutsi/Hutu -onderskeid in die dertigerjare deur die Belgiese koloniale mag gekodifiseer is op grond van veebesit, fisiese metings en kerkrekords. Identiteitskaarte is op hierdie basis uitgereik, en hierdie dokumente het 'n sleutelrol gespeel in die volksmoord van 1994. 
Sommige beweer dat konstruktivistiese vertellings van historiese meestersplitsings nie plaaslike en streeksverskille in etniese geweld kan verantwoord nie. Varshney beklemtoon byvoorbeeld dat "rassegeweld in die VSA in die sestigerjare sterk gekonsentreer was in die noordelike stede in die suidelike stede, hoewel dit polities betrokke was, maar nie oproer gehad het nie".  'n Konstruktivistiese meesterverhaal is dikwels 'n veranderlike op landvlak, terwyl ons gereeld die voorkoms van etniese geweld op streeks- en plaaslike vlak moet bestudeer.
Geleerdes van etniese konflik en burgeroorloë het teorieë bekendgestel wat insigte uit al drie die tradisionele denkrigtings put. In Die geografie van etniese geweldMonica Duffy Toft wys hoe skikkingspatrone van etniese groepe, sosiaal -gekonstrueerde identiteite, charismatiese leiers, kwessie -uitdeelbaarheid en staatsbesorgdheid oor presedente instelling daartoe kan lei dat rasionele akteurs 'n geskil tot geweld toeneem, selfs al kan dit die strydende groepe baie erger laat af.  Sulke navorsing spreek empiriese raaisels aan wat moeilik is om te verduidelik deur slegs primordialistiese, instrumentalistiese of konstruktivistiese benaderings te gebruik. Soos Varshney sê, "bestaan ​​daar nie meer suiwer essensialiste en suiwer instrumentaliste nie". 
Die einde van die Koue Oorlog het dus belangstelling gewek in twee belangrike vrae oor etniese konflik: of etniese konflik aan die toeneem is en of sommige etniese konflikte gelei het tot ernstige geweld, wat, indien enigsins, geleerdes van grootskaalse geweld kan veroorsaak ( sekuriteitstudies, strategiese studies, interstaatlike politiek) bied ter verduideliking. [ aanhaling nodig ]
Een van die mees gedebatteerde kwessies rakende etniese konflik is of dit in die tydperk ná die Koue Oorlog min of meer algemeen geword het. Aan die einde van die Koue Oorlog het akademici, waaronder Samuel P. Huntington en Robert D. Kaplan, 'n toename in konflikte voorspel deur beskawingsbotsings, stamme, skaarste aan hulpbronne en oorbevolking.  
Die tydperk na die Koue Oorlog was 'n aantal etnies ingeligte afskeidingsbewegings, hoofsaaklik in die voormalige kommunistiese state. Konflikte het afskeidingsbewegings in die voormalige Joego -Slawië, Transnistrië in Moldawië, Armeniërs in Azerbeidjan, Abchaas en Ossetiërs in Georgië, Tibetane en Oos -Turkiste in China behels. Buite die voormalige kommunistiese blok het daar in dieselfde tydperk etnoseparatistiese struwings plaasgevind in gebiede soos Sri Lanka, Myanmar, Wes-Papoea, Chiapas, Oos-Timor, die Baskeland, Katalonië, Taiwan, Hong Kong, Suid-Soedan en Hazaras in Afghanistan onder die Taliban. [ aanhaling nodig ]
Die gewelddadige etniese konflikte in Nigerië, Mali, Soedan en ander lande in die Sahel -streek is vererger deur droogtes, voedseltekorte, grondagteruitgang en bevolkingsgroei.   
Sommige teoretici beweer egter dat dit nie 'n toename in die voorkoms van etniese konflik verteenwoordig nie, omdat baie van die volmagoorloë wat tydens die Koue Oorlog gevoer is, aangesien etniese konflikte eintlik hotspots van die Koue Oorlog was. Navorsing toon dat die val van kommunisme en die toename in die aantal kapitalistiese state gepaard gegaan het met 'n afname in totale oorlogvoering, tussenstate oorloë, etniese oorloë, rewolusionêre oorloë en die aantal vlugtelinge en ontheemdes.    Sommige geleerdes het inderdaad bevraagteken of die konsep van etniese konflik enigsins nuttig is.  Ander het probeer om die proefskrif "botsing van beskawings" te toets, en vind dit moeilik om te operasionaliseer en dat beskawingskonflikte sedert die einde van die Koue Oorlog nie in intensiteit toegeneem het ten opsigte van ander etniese konflikte nie.  
'N Belangrike vraag waarmee geleerdes wat hul teorieë oor interstaatsgeweld probeer aanpas om grootskaalse etniese geweld te verduidelik of te voorspel, is of etniese groepe as' rasionele 'akteurs beskou kan word.  Voor die einde van die Koue Oorlog was die konsensus onder studente van grootskaalse geweld dat etniese groepe as irrasionele akteurs beskou moes word, of op sy beste semi-rasioneel. As dit waar is, sou algemene verklarings van etniese geweld onmoontlik wees. In die jare sedertdien het wetenskaplike konsensus egter verskuif na die mening dat etniese groepe in werklikheid as rasionele akteurs beskou kan word, en die raaisel van hul skynbaar irrasionele optrede (byvoorbeeld stryd oor gebied met min of geen intrinsieke waarde) moet dus op 'n ander manier verduidelik.   As gevolg hiervan het die moontlikheid van 'n algemene verduideliking van etniese geweld gegroei, en het samewerking tussen sub-velde van vergelykende en internasionale betrekkinge gelei tot meer bruikbare teorieë oor etniese konflik.
'N Belangrike bron van etniese konflik in multi-etniese demokrasieë is die toegang tot staatskaping. Konflik oor staatshulpbronne tussen etniese groepe kan die waarskynlikheid van etniese geweld vergroot. In etnies verdeelde samelewings neem die vraag na openbare goedere af, namate elke etniese groep meer voordeel trek uit voordele wat veral op hul etniese groep gerig is.  Hierdie voordele sal minder waardeer word as alle ander etniese groepe toegang daartoe het. Doelgerigte voordele is aantrekliker omdat etniese groepe hul sosiale en ekonomiese status ten opsigte van ander etniese groepe kan versterk of verhoog, terwyl breë programmatiese beleid nie hul relatiewe waarde sal verbeter nie. Politici en politieke partye het op hul beurt 'n aansporing om mede-etnies te bevoordeel in die verdeling van materiële voordele. Op die lange duur sal etniese konflik oor toegang tot staatsvoordele waarskynlik lei tot die etnisering van politieke partye en die partystelsel in die geheel, waar die politieke eienskappe van etniese identiteit toeneem, wat lei tot 'n selfvervullende ewewig: as politici slegs voordele uitdeel op etniese basis sal kiesers hulself hoofsaaklik as 'n etniese groep beskou en politici op dieselfde manier beskou. Hulle sal slegs stem vir die politikus wat tot dieselfde etniese groep behoort. Op hul beurt sal politici hulle daarvan weerhou om openbare goedere te verskaf omdat dit hulle nie elektries goed sal dien om dienste te lewer aan mense wat nie tot hul etniese groep behoort nie. In die demokratisering van samelewings kan dit tot etniese uitbidding lei en daartoe lei dat ekstreme politici gematigde mede-etnies uitstoot.  Beskermingspolitiek en etniese politiek versterk mekaar uiteindelik, wat lei tot wat Chandra 'n "beskermdemokrasie" noem. 
Die bestaan ​​van beskermingsnetwerke tussen plaaslike politici en etniese groepe maak dit vir politici makliker om etniese groepe te mobiliseer en etniese geweld aan te wakker vir verkiesingsgewin, aangesien die woonbuurt of stad reeds op etniese grense gepolariseer is. Die afhanklikheid van etniese groepe van hul mede-etniese plaaslike politikus vir toegang tot staatshulpbronne, sal hulle waarskynlik meer reageer op oproepe tot geweld teen ander etniese groepe.  Daarom bestaan ​​die bestaan ​​van hierdie plaaslike patronaatskanale aansporings vir etniese groepe om politiek gemotiveerde geweld te beoefen. 
Alhoewel die verband tussen etniese heterogeniteit en die verskaffing van openbare goedere algemeen aanvaar word, is daar min konsensus oor die oorsaaklike meganisme onderliggend aan hierdie verhouding. Om moontlike oorsaaklike verhale te identifiseer, het Humphreys en Habyarimana 'n reeks gedragswedstryde in Kampala, Uganda, uitgevoer, waarby verskeie plaaslike deelnemers gesamentlike take voltooi en geld onder hulle toegewys het.  In teenstelling met die konvensionele wysheid, vind hulle dat deelnemers nie die welsyn van hul mede-etnies buite verhouding bevoordeel het nie. Dit was eers toe anonimiteit verwyder is en almal se etnisiteit bekend was, het mede-etnies besluit om mekaar te bevoordeel. Humphreys en Habyarimana voer aan dat samewerking tussen ko-etnieke hoofsaaklik gedryf word deur wederkerigheidsnorme wat geneig is om sterker te wees onder ko-etnies.  Die moontlikheid van sosiale sanksies het diegene wat andersins nie met hul mede-etnies saamwerk nie, genoop om dit te doen. Die skrywers vind geen bewyse wat daarop dui dat mede-etniek 'n groter mate van altruïsme teenoor mekaar vertoon of dieselfde voorkeure het nie. Etniese samewerking vind plaas omdat mede-etniese gemeenskaplike sosiale netwerke het en mekaar dus kan monitor en kan dreig om oortreders sosiaal te straf. 
Aanlyn sosiale media Redigeer
In die vroeë een-en-twintigste eeu het die aanlyn sosiale netwerkdiens Facebook 'n rol gespeel in die versterking van etniese geweld in die Rohingya-volksmoord wat in Oktober 2016  begin het en in etniese geweld in Ethiopië gedurende 2019–2020. 
Die Verenigde Nasies se Menseregteraad beskryf Facebook as '' 'n nuttige instrument vir diegene wat haat wil versprei '' en kla dat Facebook nie in staat is om data te verskaf oor die omvang van sy rol in die volksmoord nie. 
'N Interessante geval is die etniese paniek in die groot stede van Indië in Augustus 2012 wat daartoe gelei het dat duisende trekarbeiders huis toe gevlug het nadat hulle op Facebook -plasings gedreig het wat Indië op Pakistan geblameer het.  Afgesien van die beskuldigings tussen die ontsteld bure,  ontleders het gedebatteer of willekeurige plasings wat in een land op Facebook gelaai is, etniese spanning kan veroorsaak waarby duisende mense in 'n buurland betrokke is.  Ongeag die antwoord, het die voorval die aandag getrek van baie kritici van aanlyn sosiale media.
Gedurende 2019–2020 het poste op Facebook die internet in Ethiopië oorheers en 'n groot rol gespeel om etniese geweld aan te moedig.  'n Facebook -plasing van Oktober 2019 het gelei tot die dood van 70 mense in Ethiopië.  Medio 2020 is etniese spanning in Ethiopië versterk deur aanlyn haatspraak op Facebook wat gevolg het op die sluipmoord op 29 Junie op Hachalu Hundessa. Die onluste in Hachalu Hundessa, waarin skares hul slagoffers "gelink, onthoof en uiteen geskeur het", het plaasgevind met "byna onmiddellike en wydverspreide deel van haatspraak en aanhitsing tot geweld op Facebook, wat mense se woede laat opblaas het", volgens David Gilbert inskryf Vice. Mense "vra [ed] vir volksmoord en aanvalle op spesifieke godsdienstige of etniese groepe" en "plaas [openlik] foto's van uitgebrande motors, geboue, skole en huise", volgens Netwerk teen haatspraak, 'n Ethiopiese burgergroep. Berhan Taye van Access Now het gesê dat in Ethiopië vanlyn geweld vinnig lei tot aanlyn "oproepe tot etniese aanvalle, diskriminasie en vernietiging van eiendom [wat] virale gaan". Hy het gesê: "Facebook se onbedagsaamheid help om haat en polarisasie in 'n land te versprei en het 'n verwoestende invloed op die verhaal en omvang van die geweld." 
Institusionele etniese konflikoplossing Redigeer
'N Aantal geleerdes het gepoog om die beskikbare metodes vir die oplossing, bestuur of transformasie van hul etniese konflik te sintetiseer. John Coakley het byvoorbeeld 'n tipologie ontwikkel van die metodes van konflikoplossing wat deur state gebruik is, wat hy noem: inheemse, akkommodasie, assimilasie, akkulturasie, bevolkingsoordrag, grensverandering, volksmoord en etniese selfmoord.  John McGarry en Brendan O'Leary het 'n taksonomie ontwikkel van agt makro-politiese etniese konflikreguleringsmetodes, wat volgens hulle gereeld deur state in kombinasie met mekaar gebruik word.  Dit bevat 'n aantal metodes wat volgens hulle duidelik moreel onaanvaarbaar is.
Met toenemende belangstelling op die gebied van etniese konflik, teoretiseer baie beleidsontleders en politieke wetenskaplikes moontlike resolusies en volg hulle die resultate van die implementering van institusionele beleid. As sodanig fokus teorieë dikwels op watter instellings die geskikste is om etniese konflik aan te spreek.
Konsosialisme is 'n magsdelingooreenkoms wat die leiers van etniese groepe in die sentrale staat se regering saamneem. Elke nasie of etniese groep word deur die vermeende woordvoerder van die groep in die regering verteenwoordig. In die magsdelingooreenkoms het elke groep in verskillende mate vetoregte, afhangend van die spesifieke staat. Boonop is die norm van proporsionele verteenwoordiging dominant: elke groep word in die regering verteenwoordig in 'n persentasie wat die demografiese teenwoordigheid van die etnisiteit in die staat weerspieël.  'n Ander vereiste vir Arend Lijphart is dat die regering moet bestaan ​​uit 'n 'groot koalisie' van die etniese groepleiers wat 'n top-down benadering van konflikoplossing veronderstel. 
In teorie lei dit tot selfbestuur en beskerming vir die etniese groep. Baie geleerdes   beweer dat aangesien etniese spanning in etniese geweld uitbreek wanneer die etniese groep deur 'n staat bedreig word, die vetoreg die etniese groep moet toelaat om wetgewende dreigemente te vermy. Switserland word dikwels gekenmerk as 'n suksesvolle konsosionalistiese staat. 
'N Onlangse voorbeeld van 'n samelewingsregering is die post-konflik Bosniese regering waarop ooreengekom is in die Dayton-ooreenkomste in 1995. 'n Drieledige presidentskap is gekies en moet 'n Kroaat, 'n Serviër en 'n Bosniak hê. Die presidente tree om die beurt op as 8 maande vir 4 jaar as die voorste uitvoerende gesag.  Baie mense erken hierdie kompromie van 'n verenigingsregering in Bosnië vir die einde van die geweld en die daaropvolgende langdurige vrede. 
In teenstelling met Lijphart het verskeie politieke wetenskaplikes en beleidsontleders konsosialisme veroordeel.   Een van die vele kritieke is dat konsosialisme etniese spanning en identiteite sluit. Dit veronderstel 'n oorspronklike standpunt dat etniese identiteite permanent is en nie onderhewig is aan verandering nie.  Verder laat dit geen "ander" toe wat aan die politieke proses wil deelneem nie. Vanaf 2012 dagvaar 'n Joodse Bosniër die Bosniese regering om hom te weerhou om as president te dien, aangesien slegs 'n Kroaat, Serwiër of Bosniak onder die samelewingsregering kan deelneem.  ​​Om etniese identiteite vooraf te bepaal en 'n magsdelingstelsel te implementeer op grond van hierdie vaste identiteite, is inherent diskriminerend teenoor minderheidsgroepe wat moontlik nie herken word nie.  Boonop diskrimineer dit diegene wat nie kies om hul identiteit op etniese of gemeenskaplike basis te definieer nie. In stelsels vir magsdeling wat gebaseer is op voorafbepaalde identiteite, is daar 'n neiging om aandele van verteenwoordiging permanent vas te stel, wat nie veranderende demografie oor tyd sal weerspieël nie.  Die kategorisering van individue in spesifieke etniese groepe kan in elk geval kontroversieel wees en kan in werklikheid etniese spanning veroorsaak.
Die inherente swakhede in die gebruik van voorafbepaalde etniese identiteite om stelsels vir magsdeling te vorm, het Ljiphart laat argumenteer dat die konstruktivistiese benadering tot konsosialisme die kans op sukses kan vergroot.  Die selfbeskikking van etniese identiteite is meer waarskynlik "nie-diskriminerend, neutraal, buigbaar en selfaanpassend".  In Suid-Afrika het die giftige erfenis van apartheid byvoorbeeld beteken dat suksesvolle samesyn slegs op grond van die selfbeskikking van groepe gebou kon word. Ljiphart beweer dat, omdat etniese identiteite dikwels 'onduidelik, vloeibaar en buigbaar' is,  selfbeskikking waarskynlik meer suksesvol sal wees as voorafbepaling van etniese groepe. 'N Konstruktivistiese benadering tot die sosialiseringsteorie kan dus die waarde daarvan versterk as 'n metode om etniese konflik op te los.
'N Ander kritiek dui op die bevoorregting van etniese identiteit bo persoonlike politieke keuse.  Howard beskou konsosialisme as 'n vorm van etnokrasie en nie 'n weg na ware pluralistiese demokrasie nie.  Konsosialisme veronderstel dat 'n politikus die wil van sy mede-etniek die beste sal verteenwoordig bo ander politieke partye. Dit kan lei tot die polarisasie van etniese groepe en die verlies van nie-etniese ideologiese partye. 
Horowitz het aangevoer dat 'n enkele oordraagbare stemstelsel die etnisering van politieke partye kan verhoed omdat kiesers hul stem uitbring in volgorde van voorkeur.  Dit beteken dat 'n kieser sommige van sy stemme aan ander partye as sy mede-etniese party kan uitbring.  Dit sou op sy beurt politieke partye dwing om hul manifes uit te brei om 'n beroep op kiesers oor die etniese kloof te doen om tweede en derde voorkeurstemme op te slaan.
Die teorie van die implementering van federalisme om etniese konflik te beperk, veronderstel dat selfbestuur 'eise om soewereiniteit' verminder.  Hechter voer aan dat sommige goedere soos onderrigtaal en burokrasie as plaaslike goedere verskaf moet word, in plaas van staatswyd, om meer mense en etniese groepe tevrede te stel.  Sommige politieke wetenskaplikes, soos Stroschein, beweer dat etnofederalisme, of federalisme volgens etniese lyne, 'asimmetries' is in teenstelling met die gelyke verdeling van mag in nie-etniese federale state, soos die Verenigde State. In hierdie sin word spesiale voorregte verleen aan spesifieke minderheidsgroepe as toegewings en aansporings om geweld te beëindig of konflik te demp. 
Die Sowjetunie het sy struktuur verdeel in etniese federale state wat Union Republics genoem word. Elke unierepubliek is vernoem na 'n titulêre etniese groep wat die gebied bewoon het as 'n manier om nasionalistiese sentimente gedurende die 1920's te sosialiseer.  Brubaker beweer dat hierdie titulêre republieke gevorm is om enige potensiële elite -nasionalistiese bewegings teen die Sowjet -sentrum te absorbeer deur elite -lojaliteit aan te moedig deur vooruitgang in die Sowjet -politieke struktuur. 
Federalisme bied dus 'n mate van selfbestuur vir plaaslike aangeleenthede om sommige van die griewe te bevredig wat etniese konflik tussen die massas kan veroorsaak. Boonop bring federalisme die elite en etniese entrepreneurs in die sentrale magsstruktuur in, wat voorkom dat 'n herlewing van etniese konflik van bo na onder.
Na die val van die USSR het daar egter baie kritiek op federalisme ontstaan ​​as 'n instelling om etniese konflik op te los. Die verwydering van mag weg van die sentrale staat kan die band met die sentrale staat verswak.  Boonop kan die parallelle instellings wat geskep is om 'n spesifieke nasie of etniese groep te dien, aansienlike hulpbronne bied vir die afstigting van die sentrale staat.   Aangesien die meeste state nie bereid is om 'n integrale deel van hul gebied prys te gee nie, kan afskeidingsbewegings geweld veroorsaak. 
Boonop is sommige mededingende elite -politieke spelers moontlik nie aan die bewind nie; hulle sou nie by die sentrale stelsel ingelyf bly nie. Hierdie mededingende elite kan toegang verkry deur middel van federale strukture en hul hulpbronne om hul politieke mag in die struktuur te versterk.  Volgens V.P. Gagnon dit was die geval in die voormalige Joego -Slawië en die verbrokkeling daarvan in sy etniese federale state. Etniese entrepreneurs kon beheer neem oor die institusioneel toegewysde hulpbronne om oorlog te voer teen ander etniese groepe. 
Nie-territoriale outonomie Redigeer
'N Onlangse teorie oor die oplossing van etniese spanning is nie-territoriale outonomie of NTA. NTA het die afgelope paar jaar na vore gekom as 'n alternatiewe oplossing vir etniese spanning en griewe op plekke wat waarskynlik konflik veroorsaak.  Om hierdie rede is NTA bevorder as 'n meer praktiese en staatsbouende oplossing as konsosialisme.  NTA, alternatiewelik bekend as nie-kulturele outonomie (NCA), is gebaseer op die verskil van jus solis en jus sanguinis, die beginsels van gebied teenoor die van persoonlikheid.  Dit gee etniese groepe die reg om self te heers en sake te bestuur wat moontlik betrekking het op, maar beperk is tot: onderwys, taal, kultuur, binnelandse sake, godsdiens en die intern gevestigde instellings wat nodig is om hierdie fasette te bevorder en weer te gee.    In teenstelling met federalisme, word die etniese groepe nie 'n titulêre substaat toegeken nie, maar die etniese groepe is versprei oor die hele staatseenheid. Hulle groepsregte en outonomie is nie beperk tot 'n bepaalde gebied binne die staat nie. Dit word gedoen om die sentrumstaat nie te verswak soos in die geval van etnofederalisme nie.  
Die oorsprong van NTA kan teruggevoer word na die Marxistiese werke van Otto Bauer en Karl Renner.   NTA is gedurende die tussenoorlog gebruik, en die Volkebond het probeer om beskermingsklousules vir nasionale minderhede in nuwe state by te voeg.  In die 1920's verleen Estland die Duitse en Joodse bevolking 'n mate van kulturele outonomie om konflikte tussen die groepe en die nuut onafhanklike staat te verlig. 
In Europa, veral in België, is NTA -wette uitgevaardig en parallelle instellings en politieke partye in dieselfde land geskep.  In België is NTA geïntegreer in die federale samelewingstelsel.  Sommige geleerdes van etniese konflikoplossing beweer dat die praktyk van NTA toegepas sal word, afhangend van die konsentrasie en grootte van die etniese groep wat om groepsregte vra.  
Ander geleerdes, soos Clarke, voer aan dat die suksesvolle implementering van NTA berus op die erkenning in 'n toestand van 'universele' beginsels: ware oppergesag van die reg, gevestigde menseregte, verklaarde waarborge aan minderhede en hul lede om hul eie quotidien -taal te gebruik, godsdiens en voedselpraktyke, en 'n raamwerk van wetgewing teen diskriminasie om hierdie regte af te dwing.  Boonop kan geen individu gedwing word om 'n spesifieke identiteit (soos ras, geslag, seksualiteit, ens.) Aan te hou, te identifiseer of te beklemtoon nie, sodat NTA vir sy doel kan funksioneer. 
Nietemin kritiseer Clarke die swakhede van NTA op gebiede soos onderwys, 'n balans tussen maatskaplike norme en polisiewaardes binne die gemeenskap, vir kriminele aangeleenthede en openbare veiligheid en politieke verteenwoordiging, wat die politieke keuses van 'n individu beperk as dit slegs op etnisiteit gebaseer is.  Verder lê die uitdaging om die doeltreffendheid van NTA te evalueer in die relatief min wetlike implementerings van NTA.
Kulturele regte Redigeer
Gregory Paul Meyjes, met die klem op die grense van benaderings wat hoofsaaklik fokus op institusionele antwoorde op etniese konflikte-wat in wese gedryf word deur etnokulturele dinamika, waarvan politieke en/of ekonomiese faktore elemente is- hulpmiddels om inter-etniese twis effektief en volhoubaar aan te spreek. Meyjes voer aan dat 'n kulturele regte-benadering wat gebaseer is op interkulturele kennis en vaardigheid noodsaaklik is om sodanige konflikte ten volle te begryp, voor te loop en/of op te los-hetsy met of sonder die hulp van territoriale of nie-territoriale institusionele meganisme (s).  
Etniese konflikoplossing buite formele instellings Redigeer
Informele inter-etniese betrokkenheid Redigeer
Institutionalistiese argumente vir die oplossing van etniese konflik fokus dikwels op instellings op nasionale vlak en is nie verantwoordelik vir plaaslike en plaaslike variasie in etniese geweld in 'n land nie. Ten spyte van soortgelyke etniese diversiteit in 'n land, was sommige dorpe en stede dikwels veral geneig tot etniese geweld. Byvoorbeeld, Ashutosh Varshney, in sy studie van etniese geweld in Indië, beweer dat sterk inter-etniese betrokkenheid in dorpe politici dikwels ontmoedig om etniese geweld aan te wakker vir verkiesingsgewin.  Informele interaksies sluit in gesamentlike deelname aan feeste, gesinne uit verskillende gemeenskappe wat saam eet of hul kinders toelaat om met mekaar te speel.  Elke dag kan betrokkenheid tussen etniese groepe op dorpsvlak help om die vrede te handhaaf in die lig van skokke op nasionale vlak, soos 'n etniese oproer in 'n ander deel van die land.  In tye van etniese spanning kan hierdie gemeenskappe gerugte, polisiewyke onderdruk en saamstaan ​​om enige pogings van politici om die gemeenskap te polariseer, te weerstaan.  Hoe sterker die inter-etniese netwerke is, hoe moeiliker is dit vir politici om die gemeenskap te polariseer, selfs al is dit in hul politieke belang om dit te doen.
Formele inter-etniese verenigings Redigeer
In stede, waar die bevolking baie hoër is, is informele interaksie tussen etniese groepe egter nie voldoende om geweld te voorkom nie. Dit is omdat baie meer skakels nodig is om almal te verbind, en daarom is dit baie moeiliker om inter-etniese bande te vorm en te versterk.  In stede is formele inter-etniese verenigings soos vakbonde, sakeverenigings en professionele organisasies meer effektief om inter-etniese interaksies aan te moedig wat etniese geweld in die toekoms kan voorkom.  Hierdie organisasies dwing etniese groepe om bymekaar te kom op grond van gedeelde ekonomiese belange wat enige bestaande etniese verskille oorkom. Inter-etniese besigheidsorganisasies dien byvoorbeeld om die sakebelange van verskillende etniese groepe te verbind, wat hul begeerte om etniese harmonie te handhaaf, sou verhoog. Enige etniese spanning of uitbraak van geweld sal in stryd wees met hul ekonomiese belange, en mettertyd verminder die opvallendheid van etniese identiteit.
Interaksies tussen etniese groepe in formele omgewings kan ook lande wat deur etniese geweld verskeur word, help om etniese verdeeldheid te herstel en af ​​te breek. Paula Pickering, 'n politieke wetenskaplike, wat vredesbou-pogings in Bosnië bestudeer, vind dat formele werkplekke dikwels die plek is waar inter-etniese bande gevorm word.  Sy beweer dat gemengde werkplekke lei tot herhaalde inter-etniese interaksie waar norme van professionaliteit almal dwing om saam te werk en mekaar met respek te behandel, wat dit makliker maak vir individue wat tot die minderheidsgroep behoort, uit te reik en verhoudings met almal te vorm. .  Nietemin het Giuliano se navorsing in Rusland getoon dat ekonomiese griewe, selfs in 'n gemengde werkplek, op etniese grense gepolitiseer kan word. 
Geskiedenis van geweld
Etniese spanning in Rwanda is niks nuuts nie. Daar was altyd meningsverskille tussen die meerderheid Hutoes en minderheid Tutsi's, maar die vyandigheid tussen hulle het aansienlik toegeneem sedert die koloniale tydperk.
Die twee etniese groepe is eintlik baie dieselfde - hulle praat dieselfde taal, bewoon dieselfde gebiede en volg dieselfde tradisies.
Tutsi's is egter dikwels langer en dunner as Hutoes, en sommige sê dat hul oorsprong in Ethiopië lê.
Tydens die volksmoord is die lyke van Tutsi's in riviere gegooi, terwyl hul moordenaars gesê het dat hulle na Ethiopië teruggestuur word.
Toe die Belgiese koloniste in 1916 aankom, het hulle identiteitskaarte opgestel wat mense volgens hul etnisiteit klassifiseer.
Die Belge beskou die Tutsi's as die Hutoes. Nie verrassend nie, het die Tutsi's hierdie idee verwelkom, en vir die volgende 20 jaar het hulle beter werk en opvoedkundige geleenthede geniet as hul bure.
Wrok onder die Hutoes het geleidelik opgebou, wat uitloop op 'n reeks onluste in 1959. Meer as 20 000 Tutsi's is dood, en nog vele meer vlug na die buurlande Burundi, Tanzanië en Uganda.
Toe België die mag prysgee en Rwanda in 1962 onafhanklikheid verleen, neem die Hutoes hul plek in. Oor die daaropvolgende dekades is die Tutsi's uitgebeeld as die sondebokke vir elke krisis.
Ethiopiërs, vasgevang in identiteitsgebaseerde geweld, moet na die geskiedenis van Rwanda kyk
'N Ethiopiese ortodokse priester in 2018. Creative Commons -foto.
(MENING) Op 20 Februarie 1994 het die New York Times het 'n boeiende artikel met die titel "The Land Where God Wwells" verskyn, en dit het gesê: "Dit is hier dat die oudste tak van die Afrikaanse Christendom nog steeds floreer, sy gesange weerklink in kerke wat uit lewende rots in die heilige stad Lalibela gesny is. En vir baie mense van Afrika -erfenis regoor die wêreld is dit hier waar die Bybelse Sion geleë is, wat Ethiopië die land maak waar God woon. "
Die Heilige Koran noem Ethiopië (Abessinië) ook op 'n baie verfrissende manier. Toe Moslems vervolg is, het 'n engel aan die profeet Mohammed verskyn en hom aangeraai om sy volgelinge na Abessinië te stuur. Soos aangeraai, het profeet Mohammed vir sy volgelinge gesê om na Abessinië te gaan, 'n land onder leiding van 'n regverdige, Christelike koning. Hy het ook vir hulle gesê: "Die koning sal julle geen kwaad aandoen nie, en julle sal Allah kan aanbid."
Die ontwikkelinge die afgelope paar dekades het die beskrywings van Ethiopië ernstig uitgedaag. Gedurende die eerste paar jaar van die Ethiopiese People's Revolutionary Democratic Front (EPRDF) se bewind, was Ethiopië getuie van identiteitsaanvalle soos nog nooit tevore nie, en baie het onveilig gevoel om Addis Abeba te verlaat. Hierdie ongelukkige ervaring het mense laat sê: 'Hoe verder u van Addis af kom, hoe verder gaan u van geregtigheid.' 'N Mens kan hierop voortbou en argumenteer: hoe verder jy van jou geloof gaan, hoe verder gaan jy van geregtigheid, aangesien ons geloof en morele waardes dien as die hoogste standaard waarteen ons ons dade beoordeel.
Wat in Ethiopië en in die algemeen gebeur, is 'n perfekte herinnering daaraan dat ons in 'n tyd lewe wat ernstige besinning verg. As gevolg van die pandemie wat die wêreld getref het, die populistiese bewegings wat die wêreld oorval het, die etniese en politieke geweld wat Afrika en die Midde -Ooste bedreig het, die diepe polarisasie en demonisering van die 'ander' in die VSA en Europa, besef ons die wêreld is in die moeilikheid. Nog meer kommerwekkend is die gebruik van godsdiens om hul politieke agenda te bevorder.
Ja, ons is almal kinders van God, maar waar kom die haat en demonisering vandaan? Johannes 15:12 sê: "Wees lief vir mekaar soos Ek julle liefgehad het." Hoe kan ons sê dat ons God/Allah liefhet as ons ons broers en susters doodmaak? Hoe kan ons sê dat ons liefdevol en omgee as ons dade die teenoorgestelde toon? As 'n mens medemense teiken op grond van hul geloof of identiteit, is dit duiwels.
Hierdie opstel, met behulp van Rwanda as 'n gevallestudie, beklemtoon die gevaar wat Ethiopië in die gesig staar, en vereis werklike en strukturele ingrypings. Bo alles vra hierdie opstel kollektiewe aksies vir ons kollektiewe probleme.
Ek bestee meer as 10 jaar navorsing oor en reis na Rwanda. Die volksmoord van Rwanda was een van die gevalle vir my proefskrif, ek het in 2015 'n referaat op die veiligheidsimposium gelewer, en ek dien sedert 2015/16 as besoekende professor. Ek reis elke jaar in Maart na Rwanda en bied twee kursusse aan. My navorsing oor Rwanda en my onderrigervaring het my insig gegee in Rwandese politiek, kultuur en geskiedenis.
Die volksmoord op die Tutsi het nie in 1994 begin nie. Ek sou aanvoer dat die volksmoord sedert 1959 aan die gang was. Etniese konflikte en identiteitsgebaseerde aanvalle het sedert 1959 plaasgevind. Rwanda het geweld beleef in die 60's, 70's en 80's en het uitgeloop op die volksmoord van 1994. Wat die voorval in 1994 so tragies gemaak het, was die aktiewe rol van media (RTLM -radiostasie en Kangura -koerant) in die verspreiding van haatspraak. Ek stem saam met diegene wat tot die gevolgtrekking gekom het: "Sonder RTLM sou die volksmoord nooit die vinnigste volksmoord in die moderne geskiedenis gewees het nie."
Alhoewel daar soveel belangrike verskille is tussen die voor-volksmoord Rwanda en die huidige Ethiopië, kan 'n paar parallelle tussen die twee vasgestel word. Hierdie parallelle beklemtoon die erns van die situasie waarmee die land en die huidige administrasie te kampe het.
Beskou die drie belangrike parallelle. Die eerste doelwit van die argitekte van die volksmoord in Rwanda was premier Minster Agathe Uwilingiyimana, 'n gematigde Hutu. Uwilingiyimana onderskryf nie die radikale Hutu se volksmoordbeleid nie, en dit het van haar 'n uitstekende teiken gemaak van die ekstremistiese en binnekort volksmoord Hutoes. Sy is die eerste paar dae vermoor. Die huidige premier van Ethiopië is 'n Oromo, maar hy glo sterk daarin om 'n verenigde land te lei. Dit het hom, net soos premier Uwilingiyimana in Rwanda, op 'n botsingskursus met etno-nasionalistiese groepe in sy land geplaas.
Tweedens, soos Rwanda, het oortreders van onlangse aanvalle identiteitskaarte gebruik om teikens te identifiseer en aan te val. Volgens die Associated Press, "Plaaslike berigte het gesê dat etniese Oromo op sommige plekke die etniese Amhara aangeval het." Byvoorbeeld, "in die stad Shashamane het sommige mense van huis tot huis gegaan om identiteitskaarte te kontroleer en inwoners van Amhara te rig." Meer ontstellend, het die Voice of America berig dat Christian Oromos ook geteiken en vermoor is weens hul geloof.
Uiteindelik, soos Rwanda voor die volksmoord, verkondig sommige media haat asof hulle 'n lisensie daarvoor het. Hulle beroep hulle gereeld op vryheid van uitdrukking om hul reg om haatlike en moontlik volksmoordretoriek te versprei, te verdedig. In werklikheid sluit vryheid van uitdrukking nie die vryheid van geweld aan nie. Ons vryheid hou op om te bestaan ​​wanneer ons ons vryheid gebruik om inbreuk te maak op ander se regte. Die regering is dus verplig om 'n grens te trek om te voorkom dat individue geweld aanmoedig en aanhits onder die dekmantel van vryheid van uitdrukking.
Sosiale media het die reeds gespanne situasie verder ingewikkeld. Die verhaal van haat en verdeeldheid in Ethiopië is aangevuur deur sosiale media. Sosiale media het 'n ernstige uitdaging geword vir baie samelewings met swak reguleringsvermoëns. Tensy ons maniere vind om die onbedoelde gevolge van sosiale media te bestuur, sal dit ernstige gevolge hê. Die rol wat sosiale media in etniese suiwering in Myanmar gespeel het, is 'n kragtige herinnering.
Die Ethiopiese regering het 'n verantwoordelikheid om openbare goedere te verskaf (wat die veiligheid van die publiek insluit) en vrede en harmonie te handhaaf. Daar kan redes wees waarom die regering die skuld kry vir die vertraging om oortreders in vorige aanvalle voor die gereg te bring. Om die regering die skuld te gee vir sy poging om die oppergesag van die reg gedurende die afgelope paar weke te handhaaf, dien egter geen doel nie.
Die moord op 'n prominente Ethiopiese sanger en aktivis, Hachalu Hundessa, op 29 Junie, en die geweld wat daarop gevolg het, toon duidelik ons ​​kollektiewe kwesbaarheid. Na die sluipmoord het sommige media programme uitgesaai wat tot die geweld bygedra het. Dit is onverantwoordelike en onaanvaarbare gedrag van mediahuise, daarom moet hulle aanspreeklik gehou word vir hul rol in die geweld. Die regulering van haatmedia is deel van die bevordering van vryheid van uitdrukking. Die twee sluit mekaar nie uit nie. Beide plaaslike en internasionale instellings moet hul verantwoordelikheid nakom om diegene wat geweld aanhits tot verantwoording te roep ten aansien van die uitoefening van vryheid van uitdrukking.
Ek het onlangs 'n debat op Facebook gesien oor die aantal mense wat doodgemaak is: 166 vs 239. Die mense wat beweer dat die getal 166 is, kan aanneem dat aangesien 166 minder as 239 is, ons nie so bekommerd hoef te wees nie. Ons moet nie vertroos word deur die 'lae' aantal sterftes nie, dit wil sê 166. Die dood van een persoon is te veel. Ons moet almal bekommerd wees.
Ons moet onsself afvra waarom plekke soos Shashemene, Bale, Harar, ens., Gereeld sentrums van geweld word? Waarom word mense geteiken as gevolg van hul identiteit? Hoe breek ons ​​hierdie siklusse van geweld? Die belangrikste is: waarom sorg mense nie vir die kwesbaarste mense nie? Dit is 'n paar van die vrae wat ons moet vra. Alles behalwe dit sal Ethiopië nie help om sy eeue-oue uitdagings aan te pak wat onlangs tot gruwelike gevalle van geweld gelei het nie.
Gelukkig bestaan ​​daar 'n paar aanneemlike oplossings in politieke, juridiese, geestelike, ensovoorts. Die Ethiopiese regering, die internasionale gemeenskap, burgerlike samelewings en ander belanghebbendes moet saamwerk om die strukturele oorsake van geweld in die land aan te spreek en instellings te bou wat die land vorentoe kan beweeg. Om die mense agter die herhalende geweld voor die gereg te bring en meganismes in plek te stel om soortgelyke geweld in die toekoms te voorkom, behoort deel van die pad vorentoe te wees.
As deel van 'n geestelike ingryping moet Ethiopiërs teruggaan na die basiese beginsels. Vir die meeste Ethiopiërs is hul lewens onlosmaaklik van hul geloof. Ander is geneig om terug te keer na hul geloof wanneer hulle voor enorme uitdagings te staan ​​kom. Een gemeenskaplikheid vir beide groepe is dat Ethiopiërs terugkeer na ons geloof vir inspirasie en leiding.
Om terug te keer na ons historiese praktyke en terug te keer na die basiese beginsels, sal baie help om hulself te bevry van diepgewortelde haat. Afwyking van geloof en kernwaardes is 'n gevaarlike resep vir wedersydse vernietiging. Hoe verder ons van geloof afwyk, hoe verder dwaal ons van geregtigheid.
Dr. Zenebe Beyene is 'n professor in joernalistiek aan die Universiteit van Mississippi. Voorheen was hy 'n assistent -dekaan en hoof van die kantoor eksterne betrekkinge, vennootskappe en kommunikasie aan die Addis Abeba Universiteit in Ethiopië. Sy sienings is sy eie en weerspieël nie noodwendig dié van sy uitgewer of werkgewer nie.