Dis ‘n elementêre fout, maar een wat gewoonlik verskeie negatiewe uitwerkings op die onderskeidende leser het: dit irriteer jou, jou voel gebelgd omdat die resensent dink jy het nie ingeneem wat sy reeds gesê het nie, en jy begin die spesmaas kry dat die resensent voel as iets dikwels herhaal word, dit die waarheid sal word. Op dié manier laat sy jou dan wonder of daar wel ‘n vergelyking tussen Matthee en Fourie te tref is.
Faasen bespreek die roman as enersyds fiksie en andersyds niefiksie. Sy analise van die roman is baie diepgaande, en sy uiteindelike besluit, naamlik dat die niefiksie-element van die roman nie volkome reg laat geskied aan die positiewe sy van die onderwysgemeenskap nie, is een wat sal sorg dat die debat oor hierdie roman en sy konteks nog lank voortduur.
Die twee besprekings van Skool wat op Boeke24 verskyn, is geskryf deur Melt Myburgh en Jonathan Jansen. Myburgh se resensie is die hoofresensie in die koerant, Jansen s’n die beginpunt van die webwerf se aanbieding.
Pieter Haasbroek se bespreking van ‘En toe fire hulle my’ is op sy beurt die soort resensie wat jou bemoeienis met boekeblaaie die moeite werd maak. Die ideaal vir enige boekeredakteur is om presies die regte resensent te kry vir elke boek. Iemand wat die terrein van die boek ken, iemand wat daaroor kan skryf sonder om die boek te presiseer, en tog vir jou die inhoud ontsluit saam met ‘n evaluering. En uiteraard iemand wat die resensie skryf op ‘n manier wat die gewone lees van die resensie ‘n baie groot plesier maak.
Pieter Haasbroek is werklik nommer pas vir die Jannie Mouton-boek. Sy resensie lees asof hy self ‘n artikel oor Mouton skryf, met hier en daar ‘n verwysing of woord wat jou daaraan herinner dat hy eintlik die boek takseer. Só ‘n benadering gee die resensent dan die gapings warin hy sy eie houding kan vorentoe bring.