Die Mei-boom - Verskeie
Titel: Die Mei-boom.
Skrywer: BAFCOP Alexis (-)
Afmetings: Hoogte 195 - Breedte 167
Prentverwysing: 01.2.1 / Inv: MNATP 987.24.1
Alexis Bafcop (1804-1895) vertoon in die Salon van 1831 tot 1840 portrette en genre-skilderye met 'n "etnografiese" onderwerp. Die aanwesigheid van die driekleurvlag, wat as 'n amptelike embleem deur die Monargie van Julie aangeneem is, laat die vraag ontstaan ​​oor die verband tussen die sikliese tyd van die agrariese ritueel en die tyd van die geskiedenis. Die keuse om die verhoog in Bretagne op te spoor, kry ook 'n besondere betekenis.
Die praktyk van kollektiewe Mei, wat al in die elfde eeu in baie streke van Frankryk getuig, bestaan ​​uit die haal van 'n boom in die bos en plant dit op die dorpsplein in die nag van 30 April tot 1 Mei. Die boom is met linte versier en word deur die jongmense van die dorp in optog geparadeer. Die gebruik is gekoppel aan jeugverenigings wat, net soos georganiseerde groepe, 'n belangrike rol in die sosiale lewe gespeel het. Hierdie gebruik moet nie verwar word met die gebruik dat individuele mielies voor die deur van jong meisies geplant word om te trou nie. Die toneel is geleë in Bretagne, 'n streek waar die gebruik volgens Arnold Van Gennep meer marginaal blyk te wees: 'In die land Baud alleen, ongeveer 1840.' Die samestelling van die skildery gee ouer modelle weer (soos 'n anonieme druk met die titel Lente, gehou by die BNF) wat dieselfde uitleg het (musikant aan die linkerkant, skuins boom, regs gebou). Wat die voorstelling van Bretonse kostuums betref, is dit meer te danke aan die gravures van Olivier Perrin of aan die skilderye van Eugène Leleux as aan direkte waarneming. Die oomblik wat aangebied word, is die van die werklike plantasie, die boom word deur jongmense getrek en ondersteun onder die blik van die dorpsgemeenskap. Die teenwoordigheid aan die linkerkant van die doek van 'n viool kondig die komende fees aan; dié van die ou man op die voorgrond kan verbasend wees in die konteks van 'n party wat aan die jeug gekoppel is.
Sedert die Keltiese Akademie, ingestel deur die 1ste Ryk, het Bretagne die land van voorliefde geword vir die soeke na 'n mitiese verlede. In die 1840's het Celtomania herleef en 'n toenemende belangstelling in Bretonse onderdane. Die voorstelling van die driekleur in 'n fees in hierdie streek wat die folkloristiese verbeelding as die mees tradisionele beskou, verteenwoordig 'n soort manifestasie: ons beskou die erkenning, selfs in die mees "tipiese" streke, van hierdie embleem as 'n feit, en vandaar nasionale waardes.
Nicole BELMONT "Die lieflike maand Mei", in Die storie n ° 1, Mei 1978. Catherine BERTO, "Die uitvinding van Bretagne, sosiale ontstaan ​​van 'n stereotipe", in Sosiale Wetenskappe Navorsingsverrigtinge , Parys, red. Van Minuit, 1980. Marie-France GUEUSQUIN Die maand van die drake Parys, Berger-Levrault, 1981. Arnold VAN GENNEP Hedendaagse Franse folklorehandleiding , tome I, vol.4, "Cérémonies periodic cycliques" riet Parys, Picard, 1949. Robert Laffont coll. "Boeke", 1998. André VARAGNAC "Les but d 'past", in Ons aarde 13271