Vroue in die Romeinse Ryk - Geskiedenis Podcasts - 2021
Rome was baie 'n deur mans gedomineerde samelewing; soveel so dat 'n man in die Romeinse Republiek wettiglik sy vrou of dogter kon doodmaak as hulle sy gesag bevraagteken.
Vroue is ook uit magsposisies gehou. Hulle is nie toegelaat om senatore, goewerneurs, prokureurs, regters of enige van die ander amptelike posisies te wees wat betrokke was by die bestuur van die Romeinse Ryk nie. Vroue is ook nie toegelaat om tydens verkiesings te stem nie.
Alhoewel dit uiters moeilik was, het sommige vroue die talle struikelblokke wat hulle teëgekom het, oorkom en daarin geslaag om invloedsposisies te verkry. Sukses het egter gewoonlik baie manlike vyandigheid tot gevolg gehad. Dit word geïllustreer deur die manier waarop suksesvolle vroue deur Romeinse historici beskryf word. Dit is die moeite werd om te onthou dat feitlik alles wat ons weet oor Romeinse vroue deur die oë van mans gesien word.
Waarskynlik die invloedrykste vrou in die Romeinse Ryk was Livia. Sy het sterk menings oor die politiek en nadat sy met keiser Augustus getroud was, kon sy die manier waarop die ryk bestuur is, beïnvloed. Sommige van die briewe wat die egpaar aan mekaar geskryf het, het oorleef en toon die belangrike rol wat Livia gespeel het in die vorming van die Romeinse Ryk.
Livia het ook daarin geslaag om te sorg dat Tiberius, haar seun uit 'n vroeëre huwelik, keiser word by die dood van Augustus. Livia het steeds mag uitgeoefen en nadat sy gekritiseer is omdat sy beheer geneem het oor die pogings om 'n ernstige brand in Rome te hanteer, is sy in ballingskap gedwing.
Agrippina die Jongere, die vrou van keiser Claudius, was 'n ander vrou wat 'n aansienlike invloed op politieke besluite gehad het. Na haar man se dood regeer sy nie -amptelik die ryk omdat haar seun Nero te jonk en onervare was om dit te doen. Selfs toe Nero ouer was, het Agrippina steeds 'n belangrike rol gespeel in die bestuur van die ryk. Nero was kwaad vir haar mag en het haar uiteindelik laat vermoor.
Cornelia Africana, die moeder van Tiberius Gracchus en Gaius Gracchus, was nog 'n belangrike figuur in die Romeinse geskiedenis. Daar word gesê dat sy haar twee seuns doelbewus opgevoed het om simpatiek te wees vir die nood van die armes. Selfs nadat haar twee seuns vermoor is weens hul pogings om die omstandighede vir die plebeiers te verbeter, het Cornelia 'n invloedryke rol in die Romeinse politiek gespeel.
Hoewel stemreg geweier is, was vroue aktief in die poging om die regering te oorreed om sekere beleide te aanvaar. Vroue het byvoorbeeld na die Senaat opgeruk om aan te dring dat die regering met Hannibal onderhandel oor die vrylating van 8 000 Romeinse gevangenes wat tydens die Puniese Oorlog gevange geneem is.
Vroue was ook suksesvol in die sakewêreld. Opgrawings in Pompeii het besonderhede onthul van Eumachia se suksesvolle besigheid wat bakstene maak. Eumachia het soveel geld gemaak dat sy vir verskeie openbare geboue in Pompeii kon betaal.
'N Ander sakevrou, Melania, wat in die 5de eeu nC geleef het, het groot plase in Italië, Afrika, Spanje, Gallië, Sicilië en Brittanje besit. Die grootte van haar onderneming word geïllustreer deur die feit dat sy 24.000 slawe besit en 'n jaarlikse inkomste van 12.000.000 sesters het.
Trajanus, 'n baie suksesvolle militêre bevelvoerder, het in 98 nC keiser geword. Aangesien Trajan die grootste deel van sy tyd in die buiteland geveg het, het sy vrou Pompeia Plotina 'n belangrike rol gespeel in die bestuur van die ryk. Toe Plotina keiserin word, het sy na bewering vir die Romeinse volk gesê: "Ek wil dieselfde vrou wees as ek vertrek as ek binnekom." Plotina was bewus van hoe die vorige keisers beskadig is deur die geweldige mag wat hulle besit en hard gewerk om te voorkom dat dit met Trajan gebeur.
Pompeia Plotina, wat geen kinders gehad het nie, was baie lief vir Hadrian en hy was 'n groot hulp vir haar terwyl haar man weg was. Toe Trajanus in 117 nC sterf, het hy 'n brief agtergelaat waarin Hadrianus as Rome se volgende keiser aangewys is. Baie senatore was teen Hadrianus wat hierdie posisie beklee. Hulle beweer dat Plotina die brief vervals het in 'n poging om haarself aan die bewind te hou. Hulle het ook beswaar aangeteken teen 'n man met 'n buitelandse aksent wat die ryk regeer.
Hadrian het vinnig opgetree. Hy het onmiddellik beveel dat geld aan die mense van Rome uitgedeel moet word en dat alle soldate 'n ekstra bonus moet betaal. Hadrian het ook die skuld van al die mense wat geld by die tesourie geleen het, gekanselleer. Ten slotte, om die steun van die Senaat te verkry, het hy belowe dat hy nooit een van hulle sal laat straf nie, tensy hulle deur hul eie hof aan 'n misdryf skuldig bevind word.
Gedurende die eerste paar jaar van sy bewind het Hadrianus sterk gesteun op die advies van Pompeia Plotina. Toe Plotina keiserin word, het sy na bewering vir die Romeinse volk gesê: "Ek wil dieselfde vrou wees as ek vertrek as ek binnekom." Plotina was bewus van hoe die vorige keisers beskadig is deur die geweldige mag wat hulle besit en hard gewerk om te voorkom dat dit met Trajanus en Hadrian gebeur.
Hadrianus het Plotina se advies geneem en alles in sy vermoë gedoen om hom nie van gewone mense af te sny nie. Toe Hadrianus byvoorbeeld aan militêre veldtogte deelgeneem het, het hy dieselfde kos as sy soldate geëet en saam met hulle opgeruk in plaas van 'n perd te gebruik.
Vroue was ook baie aktief in die vroeë dae van die Christelike beweging. Hulle het gehoop dat Jesus Christus se siening oor gelykheid sou lei tot veranderinge in die houding van mans teenoor vroue. Maar sodra die Christelike Kerk tot stand gekom het, het dit gou duidelik geword dat die geskrifte van Christene soos Paulus van Tarsus gebruik sou word om manlike oorheersing te regverdig.
In die latere stadiums van die ryk is vroue in skole opgevoed. Sommige meisies kon nie op dieselfde manier as seuns aangemoedig word nie, maar het 'n goeie opvoeding gekry. Sommige het onderwysers geword. Waarskynlik die belangrikste hiervan was Hypatia, wat filosofie, meetkunde, sterrekunde en algebra aan die Alexandria -universiteit onderrig het. Hypatia het ook die astrolabe uitgevind ('n instrument wat die posisie van die sterre, planete en die son akkuraat kon meet), die planisfeer ('n apparaat vir die distillering van water) en 'n hidroskoop ('n instrument vir die meting van die spesifieke swaartekrag van vloeistowwe).
Die sukses van Hypatia het vyandigheid van mans veroorsaak. Sy was ook 'n heidene wat in 'n ryk woon wat nou tot die Christendom bekeer is. In 415 nC het 'n skare Christene haar deur die strate van Alexandrië gesleep voordat hulle haar doodgemartel het.
Vrou is 'n gewelddadige en onbeheerde dier ... As u hulle toelaat om volkome gelykheid met mans te bereik, dink u dan dat dit makliker sal wees om mee saam te leef? Glad nie. Sodra hulle gelykheid bereik het, sal hulle u meesters wees.
Waarom moet ons belasting betaal as ons nie deelneem aan die ampte, eerbewyse, militêre bevele of, kortom, die regering waarvoor julle onderling baklei met sulke skadelike gevolge nie?
Nog irriterender is die vrou wat, sodra sy gaan sit en eet, oor digters en poësie praat ... professore, prokureurs ... geen woord kan kry nie ... Vroue moet nie probeer om openbare sprekers te wees nie. .. Ek kan self nie 'n vrou verdra wat die grammatikale reëls kan aanhaal nie ... asof mans omgee vir sulke dinge. As sy iemand moet regstel, laat haar haar vriendinne regmaak en haar man alleen laat.
Vroue moet stilbly in die kerk ... As hulle iets wil uitvind, moet hulle tuis aan hul mans vra ... 'n Man behoort niks op sy kop te dra in die kerk nie, want hy is die beeld van God en weerspieël God se heerlikheid ... Want die mens is nie uit vrou gemaak nie, maar vrou uit man; en die mens is nie vir vroue geskape nie, maar die vrou vir die man. Daarom moet sy iets op haar kop dra om haar onderdanigheid te simboliseer.
Mans, veral in boeke, beweer dat vroue wispelturig en onbetroubaar is, swak van hart en gebrek aan uithouvermoë het ... Lees die geskiedenis van die keisers en die lewensverhale, en u sal vind dat 'n baie klein aantal van die totale ... was goed, regop en konstant ... Ek verseker jou dat jy vir elke goeie keiser tien baie slegte mense sal vind.
1. Romeinse vroue mag nie magsposisies in die Romeinse Ryk beklee nie. Watter redes sou Romeinse mans aangevoer het om vroue uit hierdie poste uit te sluit? Kies 'n bron uit hierdie eenheid wat aandui dat die skrywer nie sou saamstem met die redes wat deur Romeinse mans aangevoer is nie. Verduidelik waarom u dink dat hierdie skrywer hierdie menings ontwikkel het.
2. Beskryf hoe die houding ten opsigte van die opvoeding van vroue gedurende die Romeinse Ryk verander het. Sou u hierdie veranderinge as 'vinnig' of 'geleidelik' beskryf?
3. Byna al die geskrewe primêre bronne wat ons oor die Romeinse Ryk het, is deur mense vervaardig. Al die geskiedenisboeke is honderde jare lank ook deur mans geskryf. Christine de Pisari se boek (bron 5) is die vroegste geskiedenisboek wat deur 'n vrou geskryf is. Hoe sou die gebrek aan bronne deur vroue die geskiedenisboeke beïnvloed wat geskryf is? Kies gedeeltes uit die bronne om u antwoord te illustreer.
4. Bestudeer bronne 1 en 3. Verduidelik hoe hierdie bronne toon hoe mense se idees en houdings dikwels verband hou met hul omstandighede.
Waar soek ons ​​Romeinse vroue? Die tradisionele antwoord was - in Latynse letterkunde, te sê in die geskiedenis, gedigte, biografieë en politieke toesprake wat saamgestel is deur en vir elite -manne.
Hierdie vroue is simbole, nie 'regte vroue' nie.
Daar is egter min vroue wat in hierdie literatuur voorkom, en as dit ingesluit word, is dit dikwels 'n punt om te sê oor die moderne sedes of die belangrikheid van die huislike lewe. Hierdie vroue is simbole, nie 'regte vroue' nie.
Staatsinskrywings is nog 'n moontlike bron van inligting, maar soos Romeinse geskiedenisboeke word vroue selde genoem. Romeinse grafstene en standbeeldbasisse vier vroue, maar op 'n formele manier (soos ons hedendaagse ekwivalente), bring hulle gewoonlik nie individuele vroue vir ons lewe nie, en dit lyk asof alle Romeinse kinders soet was, dat alle vroue kuis was , alle huwelike was argumentvry.
En selfs as hierdie antieke inskripsies ons wel aanspreek, bestaan ​​die moontlikheid dat ons te veel beïnvloed word deur 'n sentimentele portret, wat al die kompleksiteite van lewende verhoudings weglaat.
Romeinse skilderye en beeldhoukuns bied nog 'n weg na die verlede. Vroue se portrette in die Romeinse tradisie is dikwels redelik realisties, maar hulle val ook in sekere patrone, en soms lyk dit asof individuele koppe aan standaardliggame opgelê is.
Argeologie bied 'n ander perspektief, en veral Pompeii is bekend daarvoor dat hy die besonderhede van die daaglikse lewe van die stad eeue lank onder lawa bewaar het. Naby Herculaneum wys ons ook huise en woonstelle, werkplekke, kroeë en winkels wat selde in die taamlik skaars literatuur van die Romeinse tyd aangegee word.
10 kragtige vroue van antieke Rome
As dit kom by die Romeinse geskiedenis, is dit geneig om dit te wees: sy verhaal. Die verhaal van die Republiek en Ryk fokus op die heldhaftige generaals, stewige wetgewers en eerlike burgers, almal mans. 'N Noukeurige ondersoek van die tekste en monumente van Rome toon aan dat daar vroue was wat aansienlike mag gehad het, hoewel hulle beskeie bedek was agter die rol van vrou en moeder. Hier trek ons ​​die gordyn terug om tien vroue te onthul wat die Romeinse wêreld gevorm het.
Portret van Livia Drusilla, Aegidius Sadeler, na Titiaan, 1624 – 1650. Met vergunning van die Rijksmuseum
Livia Drusilla was die vrou van die keiser Augustus vir 51 jaar. In alle opsigte was Livia so pligsgetrou beskeie en vlytig soos 'n Romeinse matrone moes wees. Tog het sy hard agter die skerms gewerk om die Imperial System aan die gang te hou deur Augustus te adviseer. Haar beskerming was gesog en haar seuns uit 'n vorige huwelik het daarby gebaat. Potensiële erfgename wat nader aan Augustus verwant is, hetsy gesterf of is in ballingskap gebring, en eertydse historici berig gerugte dat Livia 'n hand in hul dood sou wees. Wat ook al die waarheid van die bewerings was, Livia se afstammelinge was die keiserlike troon na Augustus se dood. Sy het voortgegaan om staatsaangeleenthede te bestuur in haar seun Tiberius se bewind. Na haar eie dood is sy vergoddelik as 'n godin The Divine Augusta.
'N Marmerstandbeeld van die eerste eeu van Agrippa Minor. Met vergunning van Institut de Cultura de Barcelona (ICUB)
9. Agrippina die Jongere
Agrippina die Jongere was agterkleindogter van Livia en het blykbaar geleer hoe om 'n opdringerige ouer van haar voorouer te wees. Agrippina trou met haar oom, die keiser Claudius, en bring haar seun, die toekomstige keiser Nero, na die keiserlike paleis. Claudius het sy eie seun, Britannicus, gehad wat sy voor die hand liggende erfgenaam was. Nero, ouer as die seun van die keiser, het iets gehad wat sy stiefbroer ontbreek: die ondersteuning van Agrippina. By die dood van Claudius, waarin Agrippina vermoedelik 'n hand gehad het, is Nero op die troon geplaas en Britannicus van die kantlyn af tot sy eie verdagte dood.
Nero het die eerste paar jaar van sy bewind op sy kragtige ma staatgemaak totdat hy onder haar leiding begin kaf het. Toe sy sluipmoordenaars haar Agrippina bereik, het sy hulle opdrag gegee om haar in die baarmoeder te steek wat so 'n monsteragtige seun gebaar het.
Beryl intaglio met portret van Julia Domna, ongeveer 200-210 CE. Met vergunning van The Met
Julia Domna was die vrou van keiser Septimius Severus, die laaste man wat na die jaar van die vyf keisers in 193 nC gestaan ​​het. Julia Domna het haar man gevolg in sy vele veldtogte om sy ryk te beveilig en die titel Mater Castorum - Mother of the Camp gewen. As 'n vrou van kultuur en leer het sy filosofie in Rome aangemoedig en bouwerke geborg. Haar gelykenis het muntstukke verenig. By die dood van haar man het Julia Domna die bemiddelaar geword tussen hul seuns Caracalla en Geta wat mekaar verafsku maar die reël sou deel. Caracalla het sy broer vermoor en alleen regeer, wat sy verhouding met sy ma ietwat versuur het. Sy het egter steeds saam met Caracalla gereis tydens 'n veldtog teen die Partiërs. Daar is hy vermoor en sy ma het selfmoord gepleeg.
'N Gravure van 1678 van 'n borsbeeld van Julia Soaemias. Met vergunning van die National Library of Portugal
By die dood van Caracalla en sy moeder het die praetoriaanse prefek Macrinus keiser geword. Hy het toegelaat dat Julia Domna se familielede na Sirië aftree. Dit was 'n fout. Julia Soaemias was niggie van Julia Domna en het 'n seun gehad wat sy gedink het 'n goeie keiser sou word. Saam met ander en met behulp van haar rykdom het sy 'n rebellie veroorsaak wat Macrinus gou omvergewerp het. Haar seun Elagabalus, 14 jaar oud, is tot keiser gemaak, maar Julia Soaemias was die ware mag in Rome. Sy was die eerste vrou wat in die senaat toegelaat is. Haar seun het egter probleme veroorsaak. Hy het die munt gedevalueer, die Senaat geïrriteer, vreemde gode aanbid, manlike minnaars geneem en met 'n Vestal Maagd getrou. Deur die keiser aan te skakel, het die Praetorian Guard hom en sy ma doodgemaak.
'N Muntstuk wat Julia Maesa wys. Met vergunning van die National Library of France
Julia Maesa was die moeder van Julia Soaemias en die suster van Julia Domna. Sy het gehelp om Macrinus omver te werp om haar kleinseun Elagabalus op die troon te stoot, maar sy het gou gesien hoe ongewild die jong man was. Sy besluit om hom en sy ma te vervang met haar ander dogter, Julia Mamaea, en Mamaea se seun Alexander Severus. Sy het gemaak dat Elagabalus Alexander Severus as sy erfgenaam aanneem en hom uitbundige eerbewyse gee. Toe Elagabalus val, het die Praetoriane Alexander Severus as die nuwe keiser aangestel. Julia Maesa is na haar dood deur 'n dankbare Alexander Severus 'n godin gemaak.
Buste van Julia Mamaea, Hubert Quellinus, 1646 – 1670. Met vergunning van Rijksmuseum
Julia Mamaea sou die laaste van die magtige vroue van die Severan -dinastie wees. Toe haar seun Alexander Severus keiser word, was hy 14 jaar oud. Hy het 'n regent nodig gehad en dit was sy moeder wat Rome regeer het. Julia Mamaea het die reputasie gehad dat sy 'n tradisionele Romeinse matrone was, maar haar effektiewe leierskap het haar baie verder as dié rol gestoot. Sy het Elagabalus se meer absurde bevele omgekeer en die ryk gestabiliseer. Toe Alexander Severus volwasse word, noem hy sy ma as keiserlike gemengde en vertrou sterk op haar leiding. Omdat sy nie 'n vroulike mededinger kon lok nie, het sy die eerste vrou van Alexander laat verban. Tydens 'n veldtog teen die Duitse stamme het Alexander se troepe in opstand gekom. Hulle het gevind dat die keiser in sy tent aan sy ma vasklou. Albei is dood.
'N Muntstuk wat Ulpia Severina toon. Met vergunning van die National Library of France
Na die ondergang van die Severan -dinastie het die Romeinse Ryk in 'n rumoer van mededingende keisers en rampe gedompel, bekend as die Crisis of the Third Century. Hierdie tydperk het tot 'n einde gekom toe Aurelianus keiser geword het. Hy val mededingers aan, verower die verlore lande, verdring indringers en herenig 'n verbryselde ryk. Sy bewind was belangrik, maar kort, en eindig toe hy vermoor word. Die bronne vertel ons dat daar na sy dood 'n beduidende tydperk was voor die opvolging van die volgende keiser. Dit is moontlik dat Ulpia Severina in hierdie tyd die heerser van die Romeinse wêreld in eie reg was. Daar is muntstukke gevind wat dateer na die dood van haar man wat die beeld van Ulpia Severina dra. Sy het moontlik 'n hand gehad by die keuse van die keiser wat haar gesneuwelde man gevolg het. Van haar latere lewe is niks bekend nie.
Munt uit die 5de eeu met Aelia Pulcheria. Met vergunning van die Staatsmuseums van Berlyn
Aelia Pulcheria is gebore in die heersende familie van die Oos -Romeinse Ryk in die laat 4de eeu nC. Haar pa is dood en het die troon van Pulcheria se sewejarige broer agtergelaat. Op 15 verwerp sy die amptenare wat namens haar broer beslis het en beweer die reël as sy voog. Sy het toe 'n gelofte van ewige maagdelikheid afgelê om te verhoed dat sy 'n man moes neem. Onder haar leiding het die hof 'n vrome geword. Haar broer was 'n swak heerser en Pulcheria het voortgegaan om sake te lei. By sy dood regeer Pulcheria 'n maand lank alleen die ryk. As gevolg van haar geslag is sy nie as geskik as 'n heerser geag nie, en sy is ondanks haar kuisheid geloof om 'n man te trou om die reël te deel. Haar man moes sweer dat hy haar gelofte sou eerbiedig en die huwelik is nooit voltrek nie.
Keiserin Theodora en dienaars (mosaïek uit die Basiliek van San Vitale, 6de eeu).
Anders as die ander op hierdie lys, is Theodora nie in 'n hoë samelewing gebore nie. Haar pa het bere opgelei en haar ma was 'n aktrise. Theodora het haar ma op die verhoog gevolg en het moontlik as 'n prostituut gedien. Toe sy haar onbetwisbare beroepe uittrek, ontmoet sy Justinianus, die troonopvolger. Deur sy liefde te wen, is hulle getroud ondanks regsprobleme en opposisie binne die keiserlike gesin. Toe haar man keiser word, was Theodora 'n kragtige teenwoordigheid by die hof. Toe onluste dreig om Justinianus omver te werp, was dit Theodora wat aangevoer het om te vlug, maar om te bly en te veg. Haar beskermelinge styg tot posisies van enorme mag. Sy het haar man se hervormings van die regstelsel gebruik om die regte van vroue te verbeter.
Fulvia het in die opwindende laaste dae van die Romeinse Republiek geleef en in invloedryke kringe beweeg. Sy trou met Mark Antony en word gesien as 'n vennoot in sy politieke loopbaan. Fulvia het haar man verdedig teen die wrede taalaanvalle van Cicero. Toe Cicero vermoor word, word ons vertel dat Fulvia die tong van sy onthoofde kop met haar haarnaald gesteek het om wraak te neem op die gemene dinge wat hy oor haar gesê het. Toe Mark Antony en Octavianus Rome verlaat om die moordenaars van Caesar te agtervolg, word gedink dat Fulvia die stad was in hul afwesigheid.
Toe Antony en Octavianus die Romeinse wêreld tussen hulle verdeel het, het sy in Octavian's West gebly en 'n doring in sy sy bewys. Deur troepe teen Octavianus op te wek, het sy agt legioene opgewek en Rome beset. Sy is verslaan, sonder ondersteuning deur haar man Antony, en sterf. Sy was die eerste lewende vrou wat haar gesig op 'n Romeinse muntstuk gehad het.
Vir meer inligting oor die ongelooflike mans en vroue van die antieke wêreld, teken u vir All About History aan vir slegs £ 26.
6 vroue wat die loop van die Romeinse geskiedenis verander het
Die eerste en langste, keiserlike dinastie het oorleef danksy die voorste vroue van Rome, skryf Guy de la Bédoyère. Hier is ses magtige vroue wat die grootste keiserlike dinastie van Rome in die eerste eeu nC onderhou het ...
Gepubliseer: 6 September 2018 om 09:19
Die primêre kragmakelaar
Livia (58 v.C. – 29 n.C.) het op een of ander manier die truuk weggeneem om geweldig kragtig te wees terwyl hy hom as die model van die Romeinse vroulike behendigheid voordoen. Die keiserin van Augustus het 'n paar onskuldige naakte mans ontmoet wat onmiddellik ter dood veroordeel is. Volgens historikus Cassius Dio het sy hulle gered deur in die eerste plek aan te kondig dat "vir 'n kuis vrou met terughoudendheid naakte mans nie meer betekenis het as standbeelde nie". Tacitus het geglo Livia was vasbeslote om haar seun Tiberius te sien opvolg, ongeag die prys, en het haar die skuld gegee dat sy enige mededingers vermoor het.
Die dinastiese hulpmiddel
Swak tragies Octavia (69–11 vC). Daar word van haar broer Augustus as 'n dinastiese instrument gebruik gemaak, dat sy erfgename sou oplewer en die streng moraliserende standaarde van die regime sou nakom. Octavia gedra haar as die respekvolle en inskiklike Stepford -vrou wat sy veronderstel was om te wees, sowel as om 'n dinastiese lynchpin te bewys. Deur haar laaste eggenoot, Mark Antony, ter wille van Cleopatra, het sy 'n groot deel van haar lewe lank getreur oor haar dooie seun Marcellus.
U gids tot die Romeinse ryk: toe dit gevorm is, waarom dit verdeel het en hoe dit misluk het, plus sy kleurrykste keisers
Die berugte verstand
Julia die Ouere (39 vC – 14 nC), Augustus se enigste kind en dinastiese hoop, was 'n nagmerrie -dogter. Ten spyte van haar suksesvolle bevrugting, skaam sy haar pa met haar partytjie en ontrouheid. Sy was ook 'n berugte verstandhouding en het beroemd gemaak dat sy slegs sake het "as die skip vol is", dit wil sê toe sy swanger was. Toe haar pa haar afwys omdat sy te pronkend aangetrek het, antwoord sy stiptelik dat sy eendag oud sal word, sodat sy nou gaan geniet.
Die trots van Rome
Die keiserin wat nooit was nie, Agrippina die Ouere (c14 v.C. – 33 n.C.), die kleindogter van Augustus, is wyd bewonder. Haar vrugbaarheid (die berugte keiser Caligula was onder haar nageslag), gewildheid by die weermag en dapperheid in die gesig van Tiberius se brutaliteit teenoor haar en haar kinders, het haar 'n heldin gemaak. Tacitus noem haar 'by uitstek edel' en 'die heerlikheid van haar vaderland', maar hy sê ook dat sy 'ongeduldig is vir gelykheid, gierig is vir bemeestering' en dat 'vroulike gebreke in die plek van mans se besorgdheid' weggegooi is.
Die roekelose bigamis
Danksy Tacitus, die "woeste en onbestendige" Messalina (cad 17–48), Claudius se vrou, het in die geskiedenis gegaan weens haar dubbele en roekelose ontrouheid. Na die verkoop van eerbewyse en die erfgename van Claudius se familie, het Messalina 'n groot huwelik met haar geliefde Silius aangegaan en beplan om Claudius omver te werp. Toe Claudius se vrymanne die boontjies mors, was Messalina klaar. Sy is tereggestel in die tuine van Lucullus, 'n plek wat sy gulsig van die eienaar gesteel het.
Die genadelose opportunis
Die "gevoelloos en dreigend" Agrippina die Jongere (16–59 nC), Augustus se agterkleindogter, was 'n handgeplukte keiserin. Deur die hand self gekies, soos dit blyk. As 'n briljante en genadelose opportunis, gebruik sy haar afstamming en haar seun Nero om haarself die magtigste vrou in die Romeinse geskiedenis te maak. Romeinse historici het haar as gulsig, pervers en ontaard, uitgebeeld en haar man Claudius en seun Nero blameer vir hul nalatigheid. Middeleeuse kroniekskrywers was beïndruk. Hulle uitbeeldings van Margaret van Anjou en Elizabeth Woodville het Agrippina meer as 'n knik te danke.
Guy de la Bédoyère is 'n historikus en omroeper wat spesialiseer in antieke Rome. Sy boeke sluit in Die ware Lives van Romeinse Brittanje (Yale, 2015) en Domina: Die vroue wat die keiserlike Rome gemaak het (2018)
Teken in op die nuusbrief van historyextra.com vir die nuutste geskiedenisnuus
Deur u besonderhede in te voer, stem u in tot die bepalings en voorwaardes van HistoryExtra en privaatheidsbeleid. U kan te eniger tyd u inteken.
Al hierdie advies, tot die kortheid van die naels, is baie verstandig, maar ruik na wensdenkery. Nie alle vroedvroue in die antieke wêreld was beslis geletterd nie. Geletterdheid was nie 'n noodsaaklike prestasie vir 'n ambag wat dikwels van 'n vroulike familielid na 'n ander oorgedra word in 'n vak wat op die mondelinge woord gebaseer is nie. Sommige truuks van die handel, soos voorbehoedmiddels of aborsiemiddels en voorbereidings om 'n moeilike geboorte te bespoedig, word die beste geheim gehou - en word dus nie neergeskryf nie.
Wat respek betref, dit was 'n kwessie van perspektief. Die skrywer Eunapius, wat in die vierde eeu nC skryf, berig 'n staaltjie waarin 'n gasvrou in 'n Romeinse wynwinkel - beskryf as 'n relatief luukse winkel - 'n kliënt bedien toe sy deur 'n buurvrou en familielid gebel is om 'n moeilike geboorte te hanteer (sy was ook vaardig in vroedvrou). Na die veilige aflewering van die kind, was sy haar hande en keer dadelik terug na haar kliënte. In baie gevalle was vroedvrou 'n beroep aan die kant - iets wat vroue onderneem as 'n bydrae tot die welstand van hul gemeenskap. Diegene wat, net soos Scribonia, gespesialiseer het in die geboortebedryf en die titel geneem het verloskundige (vroedvrou) was moontlik die uitsondering eerder as die reël.
Dit is aanloklik om aan te neem dat geboorte in die antieke wêreld 'n baie gevaarliker aangeleentheid was as vandag: daar was min pynverligting en min kennis van infeksie en basiese higiëne. In gevalle van ongekompliseerde geboortes, kon vroue in die Romeinse ryk egter goed bestuur met die hulp van slegs 'n wyse familielid - sonder veel ingryping, afgesien van die massering van die geslagsdele met 'n versagmiddel soos warm olyfolie. Advies oor asemhaling kan ook help: Soranus sê vir ons dat vroue moet asemhaal as die pyne die ernstigste is.
Vroue het moontlik ook vertroosting gevind deur amulette te dra om die geboorte te bespoedig. Baie amulette in die antieke wêreld is gemaak van bederfbare materiale, maar voorbeelde uit Romeinse Egipte (30 vC – 641 nC) gemaak van duursame hematietsteen is ontdek. Een voorbeeld, nou in die Kelsey -museum in Michigan, was ingeskryf met magiese formules en 'n voorstelling van die baarmoeder wat met 'n sleutel oopgemaak en toegemaak kon word - toe die vrou swangerskap wou vermy of haar baarmoeder wou 'sluit' na bevrugting. , en oopgemaak toe sy swanger wou raak of haar baarmoeder wou oopmaak vir kraam.
Dinge het ingewikkelder geraak toe die kraam lank was en die baba ongemaklik geplaas was. Vroedvroue en dokters maak staat op hul betroubaarste instrumente - hul hande, waarmee hulle die opening van die baarmoeder saggies kan aanmoedig of probeer om 'n baba met 'n swak voorkoms te herposisioneer.
In antieke tekste word geen episiotomieë genoem nie (sny van die perineum om die geboorte van 'n kind te vergemaklik), en daar is ook geen verwysings na 'n tang nie, en geen sulke instrumente is in die argeologiese rekord gevind nie. Alhoewel die 'keisersnee' na bewering die naam van die keiser kry, het Romeinse vroedvroue en dokters nie die prosedure onderneem nie. Verhale van antieke C-afdelings is almal mities-byvoorbeeld die verhaal van hoe baba Aesculapius, die god van medisyne, uit die baarmoeder van sy sterwende moeder, Coronis, deur sy vader Apollo geruk is.
Behandelings en trauma
Vroedvroue en dokters kan kruie toedien wat die baarmoeder laat saamtrek het toe die kraam vertraag het. Verslae vertel van vroue wat aan leertjies vasgemaak en geskud word om arbeid te bespoedig, hoewel Soranus die praktyk heftig verwerp het. In die ergste situasies het die moeder se lewe voorrang geniet, en 'n embriotomie is uitgevoer: die embrio is in stukke gesny en met behulp van hake uit die baarmoeder gehaal. 'N Ander risiko vir bevallende vroue was die behoud van die plasenta, wat bloeding kan veroorsaak. Latynse mediese tekste bewaar verskillende resepte vir middels wat na bewering die verwydering van die geboorte vergemaklik het.
Ou skrywers was bewus daarvan dat bevalling 'n beproewing vir vroue kan wees, en hulle kan uitgeput of selfs doodmaak. Swangerskap kan ook ongemak, vreemde drange veroorsaak-byvoorbeeld vir steenkool en aarde-en naarheid, waarteen die natuurfilosoof Plinius die Ouere uit die eerste eeu nC die sitroenskyfies ('n sitrusvrug) aanbeveel het.
Een bron van 'n geval van antieke oggendnaarheid - of liewer die ernstigste vorm daarvan, hyperemesis gravidarum - word gevind in die Wonderwerke van St Stephen, 'n vierde-eeuse Christelike teks wat valslik aan Sint Augustinus toegeskryf is. Dit vertel die verhaal van 'n vrou met die naam Veryia wat tydens die swangerskap met so 'n ernstige braking gely het dat sy haar kakebeen ontwrig het, wat veroorsaak het dat sy nie behoorlik kon eet nie. Nadat dokters nie in staat was om haar te behandel nie, het sy na die heiligdom van St Stephen naby Kartago gereis, waar sy, nadat sy in 'n droom deur 'n slang besoek was, genees is deur die krag van haar geloof in die Christelike god.
Vroeë -Christelike tekste bied oor die algemeen interessante insigte oor swangerskap en bevalling, omdat dit meer gefokus is op die ervaring van vroue as op enige bewaarde mediese teks. Volgens die Protoevangelium van St James, 'n apokriewe evangelie wat uit die tweede eeu nC dateer, het Josef vroedvroue ontbied nadat Jesus in 'n grot gebore is (nie 'n stal, soos die tradisie dit gewoonlik gebruik nie). Een van hierdie vroedvroue, Salome, het geweier om te glo dat 'n maagd geboorte gegee het, en het gevra om Maria se geslagsdele te ondersoek om te kyk of die normale vaginale uitskeiding en bloedverlies wat met die geboorte gepaardgaan, nagegaan word. Sy het nie een van die tekens gevind nie - maar haar hand het aan die brand geraak en eers genees nadat sy berou gehad het oor haar twyfel. Alhoewel die verhaal natuurlik wonderbaarlik is, toon dit wel dat ou vroedvroue gewoond was om normale bloed, sweet en trane van bevalling te hanteer.
Wie se bors is die beste?
Die vraag of moeders hul eie babas moet borsvoed, was 'n netelige vraag in antieke Rome. In die oudheid was borsvoeding die enigste veilige manier om 'n pasgebore baba te voed. Dit was nie altyd maklik om dieremelk (gewoonlik bokmelk) in 'n groot stad soos Rome te vind nie, en die melk kan onverteerbaar of selfs gevaarlik wees. Die oorgrote meerderheid babas in die oudheid is borsvoed, dikwels vir wat ons as lang tydperke sou beskou - meer as 18 maande. Ou bababottels is ontdek, maar dit is waarskynlik bedoel om kleuters eerder as baie klein babas te voed.
Debatte oor babavoeding het onder die Romeinse hoër klasse gewoed. In die een kamp was voorstanders van moedervoeding in die ander kamp, ​​voorstanders van natverpleging, ten minste in sommige omstandighede. Die dokter Soranus, alhoewel dit nie gekant was teen moedervoeding nie, het erken dat die proses uitputtend vir die moeder kan wees, en dat die melk van 'n moeg en koorsagtige moeder skadelik vir die baba kan wees. 'N Goeie natverpleegster-Grieks, goed gematig en jonger as 40-sou ideaal wees. Die perfekte verpleegster was egter nie altyd beskikbaar nie, en ander skrywers was ook bekommerd oor die slegte invloed wat 'n natverpleegkundige op haar aanklag kon uitoefen, omdat die Romeine geglo het dat die karakter deur borsmelk oorgedra word.
Ja! Compact mirrors existed. Well, more a hand mirror usually made from polished metal or mercury. Wealthy women bought expensive mirrors and make up palettes to match - which were available in wooden, bone or gold boxes.