In die voorportaal, wat ek van hier af kan sien, sit ‘n ou oom. Hy het klossies hare weerskante van sy kop en het ‘n growwe tweed-baadjie aan. Hy wag vir die tannie wat ‘n draai gaan loop het. Toe sy kom, staan hy op, sit sy hand onder haar elmboog en help haar om te sit. Saam wag hulle.
Daar agter by die koffiemasjien sit ‘n oom met ‘n bol watte soos ‘n malvalekker op sy kaalkop vasgeplak. Hy smul stadig en tydsaam aan elke happie van sy omelet.
Die ouerige man in die corduroy-baadjie en strepieshemp skuins langs my het klaar geëet. Hy skuif sy bord eenkant toe, prop sy oorfone in sy selfoon en maak ‘n notaboek oop. Trek ‘n lyn in die middel van die bladsy af; skryf “Pro’s” eenkant en “Con’s” anderkant. Toe sit hy lank sonder om iets te skryf.
Agter hulle, ‘n jong boer in ‘n tweekleur-kakiehemp met kouse opgetrek tot onder sy knieë en vellies aan sy voete. Hy stuur SMS’e met opdragte terug plaas toe, want vandag moet ander mense die fort hou. Sy seun, so laerskool rond, sit sag en slurp aan ŉ beker warmsjokolade.
Die boer se vrou kom sit, sonbril op die kop. Hy kyk nie op van sy selfoon af nie, maar gee haar arm ‘n vinnige drukkie. Haar oë is klam.
‘n Jong man kom in, skuif ‘n stoel uit by die eerste oop tafel. Hy het ‘n rooi pet op sy kop, asof hy sy deurmekaar hare wou wegsteek. Hy gaap en tel die spyskaart op. ‘n Vrou met donker hare kom in en roep hom. Hy spring op, hardloop saam met haar in die rigting van die hysbak.
Die boer en sy vrou staan op en gaan betaal. Die seun neem langer om regop te kom. Toe loop hy mank en skeef agter sy fris pa aan.
Ek wonder nogal wat jou na die hospitaal koffiewinkel geneem het. Maar nes die ander mense se redes onbekend is, sal joune ook wees …
Sjoe! Susan, as dit is soos die lewe regtig lyk, is dit verskriklik sleg. Dit maak my bang, dit skok my want dis nie soos die lewe moet wees nie. Ek ken dit nie so nie en ek kan nie ophou om my seëninge te tel nie. Hier by ons in die Suidkaap is dit so anders. Ja hier en daar vrot kolle, eintlik kolletjies, maar dis die uitsondering. Hier en daar is mense wat nie ‘n flenter omgee nie maar dis die uitsondering. Jou skrywe kan ‘n mens nie koud laat nie. Dit ruk jou uit jou gemaksone uit om nood en onreg en hartseer raak te sien en dit laat ‘n mens met een vraag: Wat doen ek om ‘n verskil te maak ? Om ‘n dof-swart flenterlewetjie te verander in ‘n skitterblink LEWE wat kan omdat hy/sy WIL
‘n Hartroerende skrywe oor ‘n doodgewone dag by ‘n hospitaal koffiewinkel met soveel lewenslesse en waarhede! Baie dankie Susan! Die lewe is nie so eenvoudig soos ons dit sou wou he nie. Soveel dinge gebeur om ons wat ons skaars van bewus is (soos jou weergawes van jou hospitaal belewenis). Die werklikheid is dis waar! Ons sien of wil dit nie altyd raaksien nie. Maar baie mense kry swaar en dra hulle kruise sonder dat enigiemand notisie daarvan neem. Maar gelukkig is daar Een wat alles sien en qlles in beheer het. Al lyk dit vir on so hopeloos. Hy bly in beheer ook van die mensies wat jy noem in jou skrywe. En Hy sal ELKEEN se sorge dra en alles ten goede laat werk vir hulle wat Hom liefhet. Ons kan dit nie dadelik sien nie maar op die ou einde is dit hoe dit uitwerk. Dankie Susan dat jy ons weer hard aarde toe geruk het met hierdie skrywe van jou jou!
Laney sê ŉ neuroloog het Chanté op 12 Junie ondersoek en gesê dit wil voorkom asof sy konsentrasie verloor en begin epilepsie kry. “Haar linker armpie funksioneer nie meer saam die res van haar liggaam nie. In werklikheid funksioneer sy nou soos ’n ses maande oue baba.”
Soos domino’s wat val, is die een vastrapplek van Afrikaans ná die ander nou in die spervuur. Die jongste is die taalvoorstelle van Kovsies se geheime taalkomitee, soos berig deur Volksblad, en besonder skerp bespreek deur Charles Smith. Dit volg op die bekendmaking van ŉ nuwe taalplan vir die Potchefstroomkampus van die Noordwes-Universiteit en die rektor van die US se rug-styfmakery ná hy vir alle praktiese doeleindes deur die bestuurskomitee van die universiteitsraad vasgevat is.
Almal besluit maar wat hulle moet doen as die oomblik van optrede kom. Ek dink ons gaan dalk baie verbaas wees oor wie wat besluit. Die tyd gaan kom.
Op die ou einde kom jy dalk op ‘n plek waar jy moet kies om ‘n moslem te word of te aanskou hoe jou gesin gemartel word.
Jy kan radikale Moslems verhoed om die wêreld oor te neem, indien jy bereid is om tot die stryd toe te tree.