Pienk ceramic-hondjies deur Ryan Pedro: 'n onderhoud - LitNet
Liné Loff, Ryan Pedro Skrywersonderhoude 2020-10-21
Liné Loff gesels met Ryan Pedro, wie se debuutbundel pas by Kwela verskyn het.
Hallo Ryan! Ek kan amper nie glo dat byna sewe jaar verby is sedert ek en jy in ons eerste jaar by die Penseel-bekendstelling aan die gesels geraak het nie. Ek onthou nog hoe beïndruk ek daarmee was dat ál vyf die gedigte wat jy ingeskryf het, in die bundel gepubliseer is. Die res van ons was gelukkig as net één van ons s'n gekies is. En dit was nie 'n geval van "beginner's luck" nie – jou digkuns het aanhou opspraak maak en van jou werk is ook in Nuwe stemme 6 opgeneem.
Baie geluk met jou debuutbundel, wat op die agterblad hoog aangeslaan word deur legendes van die Afrikaanse poësie: Antjie Krog noem jou werk "weerloos en aangrypend" en Nathan Trantraal sê jy het die "craftsmanship vanne violin maker, ennie cool vanne underground hip-hop artist".
Vir enigiemand wat in die 1990's grootgeword het en in hulle ouers of grootouers se huise nog oorblyfsels van die '70's en '80's se trinkets en kaggelkakkies gehad het, sal die titel en voorblad van jou bundel dadelik sekere herinneringe oproep. My ma het destyds 'n pienk ceramic corgi as geskenk by my ouma gekry, en dit was 'n hond, nie net 'n hondjie nie – omtrent 'n halwe meter lank. Ek is seker iémand moet weet waarheen die hond dekades later verdwyn het, maar die storie is dat hy gaan stap het en nooit weer huis toe gekom het nie.
Is daar ander ornamente of items wat jy uit jou kinderdae onthou en wat herinneringe met hulle saamdra?
My BMX. My walkman. My library card.
Wil jy dalk iets vertel oor die mense aan wie die bundel opgedra is: "vir my pa, uncle tinkie, en al die ander uncles"?
Ek was vir die meeste van my childhood tussen my pa en sy tjommies. Hy't 'n way gehad om mense van different walks of life bymekaar te kry. Van blue-collar workers tot university graduates. So ons huis was altyd vol brilliant en weird-ass mense. En ek't vir die langste tyd aan die wêreld relate deur hulle ways. Die profound én die toxic. So much soos wat die boek 'n vraagstuk oor coloured masculinity is, is dit ook 'n portrait van hoe ek dit observe het as 'n laitie.
Wie of wat het jou aanvanklik in digkuns laat belangstel en hoekom het jy besluit om te begin skryf? Was dit ooit 'n bewuste besluit, of eerder iets wat vanself gebeur het?
Ek wou meisies impress. Not even gonna lie. So dit was 'n baie bewustelike en shallow besluit. Maar teen die tyd wat ek properly into dit geraak het, het dit my heeltemal consume. Ek't obsessed geraak met poetry lees en study en heeltemal van die meisies vergeet. Waar ander laities op 16 engines uitmekaar uit gehaal het, het ek die ins en outs try uitfigure van Leaves of grass en The Waste Land. Ek't op universiteit my eerste régte poem geskryf dieselfde dag toe ek Bukowski discover het. En na ek Chokers en survivors gelees het, het ek vir die eerste keer gedink ek kan 'n boek skryf wat vir iemand iewers iets gaan beteken.
Jy skets in jou bundel verskeie portrette van 'n coloured laitie in verskillende kontekste, soos voor 'n winkelvenster en wanneer hy sy Jordan-sneakers prep vir skoonmaak. Kan jy miskien 'n portret skets van Ryan Pedro in 2020, die 27-jarige digter van Gordonsbaai?
Google Caspar David Friederich se The monk by the sea. Imagine dan dat daai bra kak happy is.
Jou bundel is eintlik 'n soort mixtape met tracks uit jou lewe. Watter tracks sal jy op 'n mixtape sit as jy vir die res van jou lewe net na daai een mixtape kan luister?
Do for love – Tupac Shakur
Real – Kendrick Lamar ft Anna Wise
Legend – Drake
I would die for you – Prince & The Revolution
Come to me – Percy Sledge
MMMBop – Hanson.
Ryan Pedro (Foto: verskaf)
Wat lees jy graag en is daar enige boeke wat jou lewe verander het?
Ek het my favourites, maar ek's open to pretty much anything wat my move na die eerste paar pages.
Game changers: The catcher in the rye van JD Salinger het my geleer dat my thoughts less psychotic klink as ek dit as literature probeer pass. Love is a dog from hell van Bukowski vir sy fuck-you-energy. Enige iets van JM Coetzee vir sy essentialism. Alles van Louis-Ferdinand Céline vir sy utter control en craftsmanship. Noudat slapende honde van Ronelda S Kamfer, wat die deur van Afrikaanse literature van sy hinges af geskop het vir laities soos ek. Nathan Trantraal se Chokers en survivors wat die deur gesteel het vir ons om weapons mee te maak.
Wat sal jou antwoord wees as iemand jou in 'n Checkers-aisle raakloop en in een sin wil weet wat hulle van jou bundel kan verwag?
Dis soos wanneer jy high op 'n couch sit by 'n house party en alles om jou in slow motion move, en dan breek daar 'n fight uit wat perfectly synch met whatever song in daai moment op is.