SUKSESVOLLE HANDELAAR – EN VROULIKE PROFESSIE – Gaan voort met u Forex-opleiding
SUKSESVOLLE HANDELAAR – EN VROULIKE PROFESSIE
Lieflike meisies, die 21ste eeuse Forex-mark gun jou voorkeur!
In 1724 het die Royal State Council of France 'n dekreet geskryf wat 'n verbod op die voorkoms van dames in die perseel van die uitruiling tot stand gebring het. Wat die destydse politici aangespoor het om sulke harde maatreëls teen vrouehandel te tref, is moeilik om te sê.
Een van die relatief aanneemlike aannames is die houding teenoor 'n vrou volgens die beginsel – haar erfenis is "kinders, kombuis, kerk". Daarom is 'n vrou op die aandelebeurs in daardie dae byna as 'n gevalle persoon beskou.
'N Ander aanname is heeltemal absurd – asof die geur van vroulike parfuums die bodproses bemoei. Daar moet nog tot die gevolgtrekking gekom word dat in Frankryk aan die begin van die 18de eeu, parfuums vir mans, indien enige, nie gerespekteer is nie, en dat die verhitte deelnemers aan die aandelebeurse uitsluitlik natuurlike reuke, veral sweet, uitgestraal het.
Dit lyk asof die twee eeue waartydens die dames geskors is, nie meer krag gehad het nie en nou inhaal. Dit is 'n welbekende feit dat handelaars 'n beduidende aandeel beset onder die intelligentste mense ter wêreld. En die room onder hierdie meeste is vroue.
Muriel Siebert, wat in die middel 70's van die vorige eeu 'n makelaar geword het, is 'n baanbreker in die geskiedenis van vroue wat aan die uitruil deelneem. Die suksesvolste deelnemer aan valutahandel was Marta Stewart, wat 'n eenvoudige makelaar meer as 'n half miljard dollar verdien het. Op die oomblik vereis bewyse geen bewys dat daar feitlik geen bedryfsareas is waarin slegs mans of slegs vroue kan werk nie.
DIE BELANGRIKSTE DINGE AANTREKKINGSVROUKE IN DIE WISSELHANDEL – DIE MARK GEE VRYHEID VAN AKSIE
Om vir iemand te werk – die staat is óf 'n private onderneming – maak nie saak hoe hard jy probeer nie, jy kom met 'n sekere plafon. Dit geld vir 'n loopbaan, en die vasgestelde koers "volgens die personeel." Voeg daarby die behoefte om take van ander mense uit te voer, afhangend van die atmosfeer van die leierskap, wat gedwing word om aan geskrewe en ongeskrewe korporatiewe reëls te voldoen. Dit sluit ook vroulike diskriminasie in, vrees vir die verlies van werk, verveling en roetine, kantoorintriges – maar jy weet nooit! Ondanks die feit dat valutahandel beslis 'n riskante onderneming is, bestaan ​​die kans om homself suksesvol op die gebied van valutahandel te realiseer.
Die vooruitsigte lyk baie aanloklik – jy is net afhanklik van jouself, verdienste is onbeperk, jy stel die dinamika van werk in ooreenstemming met jou karakter, is nie op een plek vasgemaak nie. Dit is genoeg om 'n rekenaar aan die internet te koppel, en kennis en ervaring is altyd by u – en u kan oral in die wêreld werk. En as gevolg daarvan, die finansiële onafhanklikheid waarna vroue so graag streef. As ek in die Forex-valutamark werk, het 'n hoë selfbeeld en selfvertroue " as ander kan, kan ek 'baie help. In kombinasie met 'n meer ontwikkelde verbeeldingryke denke, vasberadenheid en 'n ernstige professionele benadering tot ruilhandel – is dit die eienskappe wat daartoe gelei het dat vroue suksesvol sal wees met die bemeestering van 'n moeilike beroep – 'n handelaar.
RISIKOBESTUUR EN ELEKTRONIESE HANDEL VAN FOREX
Risiko omring ons oral. Ons waag voortdurend iets – ons lewe, verhoudings met geliefdes, geld … Maar as dit vroeër moontlik was om hieruit te ontsnap in die virtuele wêreld, word ons nou en daar deur gevaar omring.
Baie mense verdien nou geld aanlyn. Dit is elektroniese ruilhandelaars, vryskutters, kopieskrywers en vele ander. Die meeste van alles kan u natuurlik verdien met valuta-verhandeling. Dit is die winsgewendste, maar miskien die mees riskante omgewing, want as u byvoorbeeld as vryskut werk, is daar geen beleggings nodig nie.
BESTUUR FOREX RISIKO
Om meer en veiliger te verdien, moet u risikobestuur uitvoer. Die risiko dat ekwiteit verloor, is boonop byna nul. Die belangrikste ding is om 'n handelsstelsel korrek op te stel en moenie vergeet om dit te gebruik nie, soos dikwels die geval is onder beginners. Dit is net dat hulle steeds nie die erns van hul werk as 'n Forex-handelaar begryp nie – hulle besef tot die einde nie dat hulle op enige oomblik alles kan verloor wat hulle vir baie weke so hard verdien het nie.
As 'n persoon die Forex-valutamark betree, hoop hy op 'n vinnige oorwinning. Natuurlik kan dit alles jeugdige maksimalisme genoem word, as 'n hoop hoop in ons harte gebore word, sal daar baie tyd moet verloop om hierdie gevoel te bekamp. Sulke nuutgemaakte handelaars verloor baie vinnig hul aanvanklike deposito.
Die meeste van hulle verlaat daarna die beurs vir ewig, aangesien dit 'n swendel en 'n bedrogspul is vir diegene wat nêrens met die geld te doen het nie. 'Dit is net 'n baie goeie, duur advertensie', is wat teleurgestelde spelers dink oor die hoeveelheid positiewe terugvoer van suksesvolle spelers. Slegs 'n paar probeer agterkom waarom hulle verloor het. Maar die antwoord is regtig eenvoudig – risikobestuur.
'N Beginner weet nie wat dit is nie. Maar risikobestuur werk vir die handelaar en help hom om suksesvol te wees in die mark. Wat behels risikobestuur?
Risikobestuur is 'n stel spesiale reëls wat nooit begin moet word nie. Dit maak nie saak wat die situasie in die mark is nie, hierdie reëls is dieselfde vir alle situasies. Natuurlik voer elke handelaar risikobestuur onafhanklik uit – hy skep 'n lys van verbodsbepalings. Maar op die internet kan u baie nuttige aanbevelings vind wat gemeenskaplik is aan alle parameters. Dan kan u al die onafhanklike menings van verskillende handelaars onafhanklik ontleed en gebaseer daarop om u handelsstelsel te onttrek.
Hierdie risikobestuur kan eindeloos ontwikkel word, want met ervaring kom 'n begrip van baie waarhede waarvan die handelaar nie aan die begin van sy loopbaan geweet het nie. Ek het nie geweet nie, of eenvoudig vergeet om te noem nie.
STRUKTURESKEMA VAN PRAKTIESE
simulasie deur 'n handelaar
'N Verskeidenheid situasies, voorwerpe en doelstellings lei tot 'n onbeperkte aantal spesifieke stellings van modelleringsprobleme en maniere om dit op te los. Desondanks kan 'n mens iets algemene, verpligte – stadiums uitsluit wat in die een of ander graad geïmplementeer word in die konstruksie van die meeste wiskundige modelle. Die fases kan deur vyf blokke voorgestel word, waarvan die grense beperk word deur die strengere lyne, hoe sterker hierdie fases kan "algoritmiseer".
Stadiums van modellering
Die simulasieprosedure self is in die algemeen nie 'n direkte pad na die doelwit nie, maar herhaalde terugkeer na die reeds voltooide stappe, die herhaling daarvan met gekorrigeerde data is 'n konsekwente benadering tot 'n bevredigende opsie. In die algemeen begin dit alles met die beoordeling van die werklike situasie vanuit die perspektief van die bestaande a priori-model en -doel (stadium 1), waardeur 'n sinvolle model (fase 2) gevorm word, wat die stelling van die probleem weerspieël. 'N Wesenlike model word gevorm in die' moedertaal 'van die probleem: meganika, fisika, ekonomie, biologie, sosiologie, ens. Dan word die struktuur van die model gekies – die geskikste wiskundige apparaat, die tipe en aantal vergelykings, die tipe funksies (stadium 3). In die volgende stadium (4) word, indien nodig, modelbesonderhede gespesifiseer (nodige benaderings word gemaak, vergelykingskoëffisiënte word aangepas) en uiteindelik, op die 5de stadium, met behulp van die kriteria, waarvan die keuse bepaal word deur die doel van die simulasie, word die kwaliteit van die resulterende konstruksie nagegaan. As die gehalte van die model onbevredigend is, word die prosedure herhaal vanaf die begin of van die tussentydse fase, en word die volgende benadering gedoen.
Die misleiding van die gevoelens van die handelaar kan lei tot vals idees oor die mark, hoewel sy intuïsie nie net die regte gedagtes wil hê nie, maar ook die ooreenstemmende indrukke. Dit is die gevoel van die werklikheid en die regte idees daaroor wat inligting gee vir intuïsie. Intuïsie verg aandag en openheid.
Om dit te kan doen, moet iemand onbelaste en selfversekerd wees. Ondanks enige take wat voltooi moet word, bly hy so lank as wat hy 'n gevoel van innerlike vryheid en tevredenheid ervaar. Ondanks al die onsekerheid wat in die handelswêreld heers, sal die belegger harmonieus voel as hy selfvertroue en selfbeeld kan verkry.
Mense waarneem nie die voorwerp wat direk waargeneem word nie, maar die inligting daaroor wat die sintuie gee, d.w.s. ontvang nie 'n beeld van objektiewe werklikheid nie, maar 'n beeld van die verhouding tussen mens en werklikheid. Op grond van sensoriese persepsie word figuurlike modelle gevorm. Maar as daar van figuurlike modelle gepraat word, moet hulle nie volledig geïdentifiseer word met beelde wat gebore word deur die sintuie van die menslike liggaam nie, soos ons voorouers, deur wetenskaplike kennis beswadder is. Beelde kan gevorm word in die proses van opleiding (in 'n gesin, skool, universiteit, maatskappy) of in die proses van eie praktyk (wetenskaplike aktiwiteit, produksie-deelname). Die ooreenstemming van die beelde met die realiteite moet gekontroleer word met inagneming van die foute in die sintuiglike waarneming, moontlike foute van die onderwyser, die verkeerdheid van die wetenskaplike idees wat op hierdie stadium van die historiese ontwikkeling ontwikkel het, ens. Baie voorbeelde demonstreer die onbetroubaarheid van inligting wat deur die sintuie en sensoriese intuïsie verkry word, daardie intuïsie wat gevorm word as gevolg van die onderling verbinding van ervaring, sensoriese persepsies en grof gissings.
Intuïsie verander kwalitatief as dit gebaseer is op wetenskaplike kennis en eerstens op wiskunde. Byvoorbeeld, met 'n wetenskaplike ontleding van beweging gebaseer op die konsepte van dinamika, kan u die vraag beantwoord hoe die geweer moet gerig word wanneer u op 'n teiken skiet wat begin val op die oomblik van die skoot of waar die sleutels wat uit u hand val. Sensuele intuïsie stel opsies voor om die kofferbak op die grond te kantel, en soek êrens agter die sleutels. Wetenskaplike ontleding suggereer egter dat die kofferbak horisontaal moet wees en na die beginpunt van die teiken moet lei, en die sleutels sal aan die voet val asof jy gaan staan. Met die ervaring van 'n wetenskaplike benadering tot die beoordeling van feite, verander intuïsie ook. Gebaseer nie op sensoriese nie, maar op wetenskaplike kennis, veral deur wiskundige tegnieke te gebruik, word dit 'n manier om vorentoe te beweeg na die soeke na nuwe kennis.
EFFEKTIEK VAN WISKUNDE
Die onbegryplike effektiwiteit van wiskunde verdien 'n aparte bespreking. Wiskunde, die wetenskap van die kwantitatiewe verhoudings en ruimtelike vorme van die regte wêreld, het na vore gekom as 'n stel nuttige reëls en formules vir die oplossing van praktiese probleme waarmee mense in die alledaagse lewe te kampe het. Die beskawings van Antieke Egipte en Babilon het dit rondom 3 millennium vC begin skep. Maar eers rondom die 6de eeu v.C. die antieke Grieke het die moontlikheid besef om wiskunde te gebruik as 'n instrument om nuwe kennis op te doen. Ons praat oor gevalle wat herhaaldelik deur wetenskaplike praktyk bevestig word, wanneer die resultaat eers op papier voorspel word, en eers dan eksperimente wat spesiaal afgelewer isslaag daarin om 'n nuwe – tot dusver onbekend aan die mens – te vind. So, byvoorbeeld, uit die berekening van die trajek van die beweging van hemelliggame, is onbekende planete en hul satelliete ontdek; op papier is die kromming van 'n ligstraal voorspel terwyl dit in die omgewing van 'n groot massa-liggaam verbygaan.
Betroubare dokumente wat die Grieke tot 'n nuwe begrip van wiskunde kon laat verstaan ​​en die rol daarvan is nie bewaar nie. Daar is slegs min of meer aanneemlike gissings van historici. Volgens een van hulle het die Grieke teenstrydighede ontdek in die resultate van die bepaling van die gebied van die kring wat in Babilon verkry is, en begin om uit te vind watter van die resultate korrek is. In 'n ander lei die nuwe deduktiewe wiskunde die verhaal uit Aristoteliaanse logika, wat ontstaan ​​het in die hitte van besprekings oor sosiopolitieke onderwerpe. Klaarblyklik verskyn wiskunde as 'n logiese gevolgtrekking en 'n manier om die natuur te erken, as gevolg van die feit dat teen die 6de eeu v.C. 'n wêreldbeskouing het ontwikkel wat neerkom op die volgende: die natuur word rasioneel gebou en verskynsels verloop volgens 'n presiese plan wat uiteindelik wiskundig is. Die menslike verstand is almagtig, en daarom kan die genoemde plan bekend wees. Die basis vir optimisme was byvoorbeeld die herkenning van die gemeenskaplikheid van die vorm van die maan, die bal en 'n hele reeks voorwerpe, die ontdekking van die afhanklikheid van die toonhoogte van die klank wat deur die snare uitgestraal word op hul lengte en die feit dat harmoniese harmonieë stringe uitstraal waarvan die lengtes verband hou met enkele heelgetalle. As gevolg van sulke waarnemings, is twee fundamentele stellings gebore:
1) die natuur is gebaseer op wiskundige beginsels,
2) numeriese verwantskappe – die basis, 'n enkele entiteit en 'n instrument vir die erkenning van orde in die natuur.
Eeue het verbygegaan, onder die aanslag van die Romeinse en Moslem-veroweraars, die Griekse beskawing het vergaan, maar die wiskunde het gebly. Leiers en volke het na die historiese arena gekom, en wiskunde ontwikkel saam met die mensdom, die sienings oor die rol en belang daarvan vir die menslike gemeenskap het verander. Dit het die afgelope eeue die grootste ontwikkeling ontvang en het sy besondere plek in die wetenskap en onder die instrumente van kognisie van die wêreld ingeneem. As gevolg hiervan, is die sogenaamde wiskundige metode gevorm, wat die volgende kenmerkende eienskappe het:
1) die bekendstelling van basiese konsepte, waarvan sommige direk deur die werklike wêreld (punt, lyn, heelgetal, ens.) Aangevoer word, terwyl ander deur die menslike verstand (funksies, vergelykings, matrikse, ens.) Geskep word. Interessant genoeg is sommige van die konsepte geheel en al sonder 'n intuïtiewe basis (wenke van die natuur), byvoorbeeld negatiewe getalle. Sulke konsepte is skaars aanvaar deur die wetenskaplike gemeenskap, net nadat hulle hul ongetwyfelde bruikbaarheid getoon het;
2) abstraksie. Die konsepte van wiskunde dek die wesenlike kenmerke van heterogene voorwerpe en word afgelei van hul spesifieke aard. Dus, die reguit lyn weerspieël die eienskappe van al die gespanne toue en toue, die rande van die liniale, die trajek van ligstrale in die kamer;
3) idealisering. As ons van die lyn praat, word die wiskundige afgelei van die dikte van die krytlyn, neem die aarde as 'n ideale sfeer, ens.
4) die metode van beredenering wat gebruik is. Dit is die belangrikste kenmerk en is gebaseer op die aanneming van aksiomas (waarhede wat geen bewys vereis nie) en 'n deduktiewe (met behulp van sekere logiese wette) bewysmetode, waardeur gevolgtrekkings verkry kan word wat nie minder betroubaar is as die oorspronklike perseel nie;
5) die gebruik van spesiale karakters. Daar is baie wiskundige stelsels, maar een waarin daar minder aksiomas is, word as perfek beskou. Hierdie wiskundige "speletjies" blyk baie nuttig te wees, en dit is 'n bewys dat u die regte wêreld beter kan verstaan. Wiskunde is veral nuttig in die besonderhede van komplekse verskynsels wanneer basiese wette daargestel word. As u byvoorbeeld met skaak vergelyk, is die wette die reëls van die spel waarmee die stukke beweeg, en wiskunde manifesteer in die berekening van die opsies. In skaak kan wette in Russies, Engels en in fisika geformuleer word, selfs wiskunde is nodig om dit te formuleer. Dit is onmoontlik om die skoonheid van die natuurwette eerlik te verklaar, sodat mense dit slegs met gevoelens kan waarneem sonder 'n diepgaande begrip van wiskunde. Ongelukkig is dit 'n feit [1,2]. Die rede is dat wiskunde nie net 'n taal is nie, maar 'taal plus redenering', 'taal plus logika'. "Om vergelykings te raai is blykbaar 'n baie goeie manier om nuwe wette te ontdek."
Wat is die rede vir die buitengewone effektiwiteit van wiskunde? Waarom is so 'n uitstekende korrespondensie van wiskunde met werklike voorwerpe en verskynsels moontlik as dit self 'n produk van menslike denke is? Kan die menslike gees, sonder enige ervaring, deur besinning slegs die eienskappe van regte dinge verstaan? Is die natuur in ooreenstemming met die menslike logika? Waarom, in sulke gevalle waar die verskynsel deur ons verstaan ​​word en toepaslike formulerings (aksiomas) aanvaar word, blyk honderde gevolge net so van toepassing op die regte wêreld te wees? Hierdie vrae is op die 'lys' van die ewige vrae uit die filosofie van die wetenskap.
Almal wat probeer het om met hulle om te gaan, en 'n groot aantal denkers van ouds tot vandag toe,antwoorde kan in 2 groepe verdeel word . Eersgenoemde is van mening dat wiskundiges aksiome kies, sodat die gevolge wat daaruit verkry word, ooreenstem met ervaring, d.w.s. wiskunde pas by die natuur aan. Met ander woorde, die universele en noodsaaklike wette van ervaring behoort nie tot die natuur self nie, maar slegs tot die gees, wat dit in die natuur plaas, d.w.s. wetenskaplike waarheid word geskep, nie gevind nie. Laasgenoemde glo dat die wêreld gebaseer is op wiskundige beginsels; in 'n godsdienstige weergawe – die skepper het die wêreld gebou op die beginsels van wiskunde. Onder die eerste en tweede is daar baie groot name – hierdie vraag kan nie vermy word as u besig is met die bestudering van die natuur nie. Die onvolledigheid van die bespreking is ook natuurlik – die bespreekte kwessies is nie toevallig in die lys van ewige probleme in die teorie van kennis nie [3,4].
DIE WARE MODEL – IS DIT DIT?
Vrae oor die rol van wiskunde, die buitengewone effektiwiteit daarvan en die status van wiskundige posisies, met al hul onopgeloste, gaan voort met besinning oor die aantal modelle van een voorwerp. As regte voorwerpe 'n oneindige stel eienskappe het, kan ons met 'n eindige aantal eienskappe van 'n voorwerp wat deur een model in ag geneem word, praat oor 'n moontlike oneindige aantal daarvan. Terselfdertyd, as die wêreld volgens die wette van wiskunde georganiseer is, kan ons verwag dat daar 'n beter, ware model sal wees. Maar vanuit die standpunt om die almag van wiskunde aan die hand van die menslike verstand te verklaar, is daar geen rede om op die bestaan ​​van 'n 'ware' (let op aanhalingstekens) model staat te maak nie. Selfs uit wat gesê is, volg dit dat daar geen eenvoudige antwoord is op die vraag wat in die titel gestel word nie. 'N Belangrike plek in die teorie van kennis oor hierdie kwessie word beklee deur die stellings van N. Bohr, bekend as die' beginsel van komplementariteit '.
"Die probleme waarmee ons te kampe het … die manier om ons idees aan te pas, geleen uit sensasies, om geleidelik die natuurwette te verdiep," het Bohr geskryf, "kom hoofsaaklik daaruit dat, so te sê, elke woord in die taal wat verband hou met ons gewone idees … Ek hoop dat die idee van komplementariteit die bestaande situasie kan karakteriseer, wat 'n verreikende analogie het met die algemene probleme met die vorming van menslike konsepte wat voortspruit uit die skeiding van onderwerp en objek. "[5,6].
Hy het geglo dat dit fundamenteel onmoontlik was om 'n teoretiese model te skep wat nuttig sou wees vir die praktyk sonder om elemente van empirisme te gebruik. Dus, in die mikro-wêreld, is dit onmoontlik om in ooreenstemming met die beginsel van onsekerheid die posisie van die deeltjie en die momentum daarvan akkuraat aan te dui; hierdie paar veranderlikes is onderling komplementêr. As ons presies wil weet wat die koördinaat van 'n mikrodeeltjie is, dan verloor ons die akkuraatheid om die snelheid te bepaal. Volgens N. Bohr is die akkuraatheid van die model en die duidelikheid daarvan in soortgelyke verwantskappe. "… Ons vermoë om die harmonie van die wêreld en die breedte van die waarneming te ontleed, sal altyd in 'n wedersyds eksklusiewe verhouding wees" [5,6]. Dit is noodsaaklik om die belangrikste bepalings van die beginsel van komplementariteit te beskryf, aangepas by die probleem van wiskundige modellering van die wisselkoers.
← WETENSKAP OP DIE UITWISSELING: KAN DIT SUKSESVOLLE IN DIE GESKIEDENIS Voorspel word? → HANDEL AS 'N LEEFSTYL