Tweede Wêreldoorlog: Amerikaanse militêre planne vir die inval in Japan, Thomas Fensch (redakteur) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Dit is 'n baie nuttige versameling amptelike Amerikaanse dokumente met betrekking tot Operation Downfall, die plan vir die inval in Japan. Die inval hoef nooit uitgevoer te word nie, maar die planne het 'n baie gevorderde stadium bereik toe die twee atoombomme die oorlog beëindig het. Die toenemende ramings van die aantal ongevalle wat tydens die inval gely sal word, het 'n groot rol gespeel in die besluit om die bomme te laat val, en daarom het hierdie dokumente 'n belangrikheid wat hulle andersins sou ontbreek. 'N Baie goeie beginpunt vir enige studie van Operation Downfall.
Skrywer: Thomas Fensch (redakteur)
Uitgewer: New Century Books
Ryk van Japan
Die Ryk van Japan [c] was 'n historiese nasiestaat [d] en groot mag wat bestaan ​​het vanaf die Meiji-herstel in 1868 tot die inwerkingtreding van die grondwet na die Tweede Wêreldoorlog 1947 en die daaropvolgende vorming van die moderne Japan.  Dit omvat die Japannese argipel en verskeie kolonies, protektorate, mandate en ander gebiede.
Onder die slagspreuke van Fukoku Kyōhei [e] en Shokusan Kōgyō, [f] Japan het 'n periode van industrialisasie en militarisering ondergaan, die Meiji-herstel was die vinnigste modernisering van enige land tot nog toe; al hierdie aspekte het bygedra tot die ontstaan ​​van Japan as 'n grootmoondheid en die vestiging van 'n koloniale ryk na die Eerste Sino- Japanse Oorlog, die Bokseropstand, die Russies-Japanse Oorlog en die Eerste Wêreldoorlog Ekonomiese en politieke onrus in die 1920's, insluitend die Groot Depressie, het gelei tot die opkoms van militarisme, nasionalisme en totalitarisme, wat uiteindelik 'n hoogtepunt bereik het in Japan se lidmaatskap in die as alliansie en die verowering van 'n groot deel van die Asië-Stille Oseaan in die Tweede Wêreldoorlog. 
Japan se weermag het aanvanklik grootskaalse militêre suksesse behaal tydens die Tweede Sino-Japannese Oorlog (1937–1945) en die Stille Oseaan-oorlog. Vanaf 1942, veral na die gevegte van Midway en Guadalcanal, was Japan egter gedwing om 'n verdedigende houding in te neem, en die Amerikaanse veldtog vir eilandhoppe het beteken dat Japan die hele gebied wat dit verower het, stadig verloor, en uiteindelik het die Amerikaners gevange geneem Iwo Jima en Okinawa -eiland, wat die Japannese vasteland heeltemal onbeskermd laat. Die Amerikaanse magte het 'n inval beplan, maar Japan het oorgegee na die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki en die byna gelyktydige Sowjet -oorlogsverklaring op 9 Augustus 1945 en die daaropvolgende inval in Mantsjoerije en ander gebiede. Die Stille Oseaan -oorlog het amptelik tot 'n einde gekom op 2 September 1945. 'n Tydperk van besetting deur die Geallieerdes het gevolg. In 1947, met Amerikaanse betrokkenheid, is 'n nuwe grondwet ingestel wat die Ryk van Japan amptelik tot 'n einde bring, en die keiserlike leër van Japan is vervang met die Japan Self-Defense Forces. Besetting en heropbou het tot 1952 voortgeduur en uiteindelik die huidige konstitusionele monargie, bekend as Japan, gevorm.
Die Keiserryk van Japan het drie keisers gehad, hoewel dit halfpad deur Shōwa se bewind tot 'n einde gekom het. Die keisers het postume name gekry, en die keisers is soos volg: Meiji, Taisho en Shōwa.
Laaste luggevegte van die Tweede Wêreldoorlog
Op 15 Augustus 1945 - 'n dag na die afkondiging van keiser Hirohito - het lt. Kmdt. Thomas Reidy van die Amerikaanse vlootvliegtuig-eskader VBF-83 skiet 'n "snooper" Nakajima C6N1 Myrt af, in 'n illustrasie deur Jack Fellows.
Verwarring het 75 jaar gelede geheers toe Japan sy oorgawe aangekondig het, maar vlieëniers aan beide kante het bly veg.
Die Tweede Wêreldoorlog was 'n wêreldwye brand wat die aardrykskunde en die tyd self oortref het - 'n feit wat die beste geïllustreer kan word op die dag toe die skietery opgehou het. In die Westelike Stille Oseaan op 14 Augustus 1945 het duisende Amerikaanse vlieëniers in oorlogstyd opgestyg en in middernag in vrede gekom. Byna gelyktydig het Geallieerde en Japannese vlieërs op 15 Augustus geveg en mekaar doodgemaak, meestal sonder om te weet dat Tokio ingestem het om oor te gee.
Dit het baie te doen gehad met tydsones.
Gerugte en teenstrydige berigte het die afgelope paar dae versprei oor radio -uitsendings uit Washington, DC: Japan sou op die punt staan ​​om Japan oor te gee. Op die 10de het Tokio 'n voorlopige aanvaarding van die Geallieerdes se Potsdam -verklaring aangekondig waarin die Japanse onvoorwaardelike oorgawe vereis word, mits die keiser sy troon behou. Intussen was die Japannese oorlogskabinet verdeeld oor oorgawe. Die situasie bly voorlopig, visueel onseker.
Die Amerikaanse twintigste lugmag het Hiroshima en Nagasaki op 6 en 9 Augustus met atoombomme vernietig, onmiddellik gevolg deur die Sowjet-oorlogsverklaring en inval in Mantsjoerye wat deur Japan gehou is. Terwyl Japan onder die triphammer waai, het miljoene mense Tokio se kapitulasie verwag. Dae het verby gegaan in knaende onsekerheid.
'N Vought F4U-1D Corsair van VBF-83 lanseer vanaf die vliegdekskip USS Essex in Augustus 1945. (Naval History and Heritage Command)
Na 45 maande se geveg oor die grootste oseaan ter wêreld, was Amerikaanse dienspligtiges botmoeg van die sanguinêre slag wat weswaarts van Hawaii na Honshu gevorder het - teen 'n gemiddelde tempo van ongeveer drie myl per dag. In daardie tyd het meer as 400 000 Amerikaners gesterf in 'n geveg of weens oorlogsverwante oorsake om eers Italië, daarna Duitsland en nou miskien Japan te verslaan. Mans was gespanne, twyfelagtig, slaaploos. Hulle het nie geweet wat om te glo nie.
Op die middag van 14 Augustus (Tokio-tyd) het majoor-generaal Curtis LeMay se kragtige XXI Bomber Command 750 B-29's van die Mariana-eilande, ongeveer 1,500 myl suid van Japan, gelanseer. Die Boeing -vuurvoëls, wat in sewe taakgroepe ontplooi is, sou vervoer- en oliedoelwitte teiken, met oorhoofse tye tussen middernag en 03:00
Die grootste kontingent was 140 Superfortresses van die 315ste Bomvleuel, onder leiding van brig. Genl Frank Armstrong, 'n buitengewone lugmag en offisier. Hy het byna presies drie jaar tevore die eerste Amerikaanse strategiese bomaanval in Europa gelei, wat vervoerdoelwitte in Noord -Frankryk getref het. Sedertdien het hy sy B -17 verruil vir 'n -29, en was hy nou aan die hoof van wat waarskynlik die laaste swaar bomwerpermissie van die oorlog sou wees -perfekte boeke vir 'n unieke loopbaan.
Dit was XXI Bomber Command se langste ononderbroke missie: 3700 myl heen en weer na 'n raffinadery 300 myl noord van Tokio. Met die vleuel se nuwe hoë-definisie Eagle-radar het Armstrong se bombardemente die teiken versmoor en na meer as agt uur onderweg huis toe gegaan.
Op pad terug was die 8 250 mans in LeMay se bomwerpers deeglik bewus daarvan dat hulle moontlik in 'n tydsverloop vasgevang sou word. Radio -operateurs het Radio Saipan en ander stasies gretig dopgehou en verwag dat die oorlog sou eindig.
In 'n pragtige huldeblyk aan LeMay se leierskap en die professionaliteit van sy bevel, keer elke bomwerper die oggend terug na die basis. Intussen het Frank Armstrong gedink: 'Elke man aan boord van ons vliegtuig was uiterlik jubelend, maar elkeen het gemengde emosies beleef. Ons wou nie meer oorlog hê nie, maar dit was moeilik om nie aan diegene wat nie geleef het nie, te dink om die aanbreek van hierdie dag te sien. Hierdie gedagtes het golwe van hartseer, ironie en dankbaarheid meegebring. Daar was ook 'n skielike ontsag. Sommige van ons was amper vier jaar lank besig met moord. Hoe sou ons aanpas by 'n vreedsame bestaan, en hoeveel sou ons spyt wees oor die verwoesting wat ons veroorsaak het, al was dit absoluut noodsaaklik? "
Toe verklaar die Amerikaanse staatsdepartement dat, ten spyte van die onvoorwaardelike oorgawe van Potsdam, keiser Hirohito kan bly. Onbekend aan die Geallieerdes, wat 'n bitter geskil veroorsaak het, met die 'groot ses' regerende Tokio wat nog steeds verdeeld was. Op daardie stadium het die keiser persoonlik ingegryp en verklaar dat Japan 'die ondraaglike' sou dra en sou oorgee.
President Harry Truman het die nuus aangekondig in die aand van die 14de tyd in Washington. Hy het egter tot die gevolgtrekking gekom: "Die afkondiging van VJ-dag moet wag op die formele ondertekening van die oorgawe-bepalings deur Japan."
Die United Newsreel het gewys dat twee miljoen New Yorkers op Times Square vasgekeer het. "Dit is verby, totale oorwinning," het die verteller gesê. 'Die hele nag duur die blydskap voort. Nog nooit in die geskiedenis was daar groter rede om dankbaar te wees vir vrede nie. "
So begin 'n drie dae lange opwindende vreugdevolle viering en dronk feestyd. Maar buite Japan het die moord voortgegaan.
Oorkant die internasionale datumlyn, waar LeMay se bomwerpers terugkeer na hul plek, het die Amerikaanse Derde Vloot reeds twee van drie geskeduleerde lugaanvalle op die oggend van die 15de begin. Die bevel van admiraal William F. Halsey het gedurende die nag die kommunikasie dopgehou en die opsies oop gehou vir voortgesette operasies of 'n stilstand. Maar toe admiraal Chester Nimitz se hoofkwartier in die Stille Oseaan nie die oorgawe van Tokio kon bevestig nie, het hy Halsey beveel om die vyandigheid soggens voort te sit.
Die opvallende arm van die Derde Vloot was Task Force 38, die magtigste militêre mag op enige oseaan: meer as 90 000 man aan boord van 106 skepe met 17 vinnige draers, waaronder die Britse HMS Onvermoeid. Hulle het meer as 1300 vegters, duikbomwerpers en torpedovliegtuie gedra - groter as sommige lugmagte. Vise-admiraal John S. McCain was 'n Johnny wat onlangs in die lugvaart gekom het, maar hy het die senioriteit wat nodig is om die draers van Halsey te beveel, en sy personeel het die taak aangepak. Sy vloot -lugoperasiebeampte, kaptein John S. "Jimmy" Thach, was 'n uitstaande vloot -taktikus van die vloot wat 'n groot deel van die taakspan vir McCain bestuur het.
Viseadmiraal John S. McCain (links) en sy lugdiensbeampte, bevelvoerder Jimmy Thach, werk aan 'n probleem aan boord van die USS Hancock. (Naval History and Heritage Command)
Sommige vlieëniers het sedert 1942, of selfs vroeër, geveg. Voorste vegvliegtuig eskader 86 (VF-86) van USS Wesp was luitenant -kmdt. Cleo J. Dobson, oorlewende van OndernemingSe onwelkome groet oor Pearl Harbor op 7 Desember 1941. Hy was nog steeds lus vir 'n skoot op 'n Japannese vliegtuig.
Strike Able, met 103 vliegtuie, is om 05:30 gelanseer teen vliegvelde en ander geriewe rondom Tokio. Maar die eerste vyandelike kontak daardie oggend is gemaak deur Vought F4U-1D Corsairs Essex. Om 5:40 pas bevorderde luitenant -kmdt. Thomas Hamil Reidy gryp vas op 'n lang, maer bogey naby die taakspan. Hy sluit toe, identifiseer dit as 'n vinnige Nakajima C6N1 Myrt-recon-vliegtuig en laat dit in die grys oseaan gooi. Dit was Reidy se 10de oorwinning, wat hom die laaste dubbele aas in die geskiedenis van die Amerikaanse vloot gemaak het.
Reidy het daarna lof ontvang omdat hy die laaste lugoorwinning van die oorlog behaal het. Maar nog 'n aas, Belleau WoodSe 21-jarige Lt. (j.g.) Edward Toaspern, het die oggend eintlik sy laaste kerfgesny na Reidy toe hy twee Mitsubishi A6M Zeros oor die grond laat val het.
Belleau Wood'S Air Group 24 het sy mikpunt bereik toe bandiete ongeveer 40 kilometer van die Inubosaki -vuurtoring, 'n bekende kusmerk, probeer onderskep het. Vier Grumman F6F-5 Hellcats het ses enkelmotorjagters gespat, twee deur vlieëniers wat nog nooit tevore behaal het nie.
'N Navy Grumman F6F Hellcat wat in 'n tenk val, skiet 'n Mitsubishi A6M Zero af. (Nasionale Argief)
San Jacinto, die "vlagskip van die Texas -vloot", het sy eerste aanval oor die land langs Mito, 45 myl noordoos van Tokio, geloods. Na raming het 20 Japannese vegvliegtuie VF-49 aangewend, wat sewe doodgemaak het en twee vermoedelik vernietig is.
Om 6:30 was die eerste vegvliegtuie in hul duik toe die vloot die wapenstilstand-bevel uitgesaai het: 'Alle vliegtuie van Strike Able keer onmiddellik terug na die basis. Moenie die teiken aanval nie. Die oorlog is verby! " Die Derde Vloot het verneem dat Japan ingestem het om oor te gee en die aanbod van die Geallieerdes aanvaar het om die keiser te behou.
Maar, TiconderogaSe Hellcats het hul aanval voortgesit eerder as om op medium hoogte uit hul duike te trek binne die bereik van lugafweergewere. Luitenant (j.g.) John McNabb was die 'Charlie-end', en sy bom van 500 pond was waarskynlik die laaste wat op Japan neergegooi is.
By sommige eskaders het lugdissipline ontrafel. Vlieëniers het formasie verbreek en hulle toegegee aan vreugdevolle aerobatics by die opwinding van die lewe.
Onder die inkomende vliegtuie in Strike Baker was Essex's Air Group 83. Vaandel Donald McPherson, 'n Nebraska-aas, het gesê:' Ons VF-83-vlieëniers was deel van 'n groot aanvalsmag wat die Tokiobaai-gebied nader, toe ons per radio in kennis gestel word van die 'skietstilstand'. sou ons oor die see teruggaan en ons bomme en vuurpyle afskakel. Nadat ons hierdie bevele gevolg het, het ons die formasie verbreek en 'gevier' deur allerhande aerobatics te doen! Watter wonderlike gevoel om die konflik met oorwinning te beëindig! "
Die vliegtuie van die derde stakingskrag het enjins op die vliegdekke van hul draers afgeskakel. Bomwerpers is onder op hangar -dekke geslaan terwyl vegters bygestaan ​​het om die gevegspatrollie te versterk.
Intussen het 'n geïmproviseerde viering in Task Force 38 losgebars. Mans het óf geskreeu en die rug van skipmaats gestamp óf gestol op hul plek om die boodskap te probeer opneem. Aan boord talle skepe het matrose om die beurt toue getrek wat stoomfluitjies blaas. Baie mans het die Morse Code dot-dot-dot-dash uitgeskakel. V vir oorwinning.
Alle aanvallende operasies is om 07:00 gekanselleer, maar die vloot se verdediging was op volle waaksaamheid. En die moord het voortgegaan.
Die bemanningslede herplaas 'n F6F-5 Hellcat van die vegvliegtuig eskader VF-88 nadat dit 'n band gebars het terwyl hulle op die vervoerder Yorktown beland het. (Nasionale Argief)
Of dit nou uit onkunde of woede was, talle Japannese vlieëniers het die indringers steeds verset. Die swaarste was YorktownSe VF-88, vlieg 'n gesamentlike missie met 24 Corsairs af Shangri La en Wesp. Luitenant Howard M. Harrison se dosyn Hellcats is in erger weer versprei, en ses het ongeskonde gelaat nadat hulle 'n wolkfront binnegedring het.
"Howdy" Harrison was baie gewild onder sy skeepsmate. Hulle beskou hom as die "vriendelikste, reguitste man wat jy ooit kon ontmoet."
Harrison vlieg oor die Tokorozawa-vliegveld noordwes van Tokio toe die wapenstilstandboodskap uitgesaai word, terwyl die dak in val. 'N Geskatte 17 vyandelike vliegtuie-na berig word 'n gemengde sak van keiserlike en vloottipes-val van bo op die Grummans neer en agter. Dit was 'n byna perfekte 'sesuur' -aanval.
Die aanvallers was van die 302ste Kokutai (vlootluggroep), gebaseer in Atsugi. Hulle het agt nulle onder luitenant Yutaka Morioka, 'n voormalige duikbommenwerper met vier oorwinnings, sowel as vier Mitsubishi J2M3 Jacks, groot, robuuste vegters met vier 20mm kanonne, geskarrel.
Morioka het die weiering goed opgestel en die Amerikaners op 8000 voet getref. Harrison het die bedreiging raakgesien en geweet dat daar geen ander keuse was as om te veg nie. Sy vlieëniers het die gashendels tot stilstand gebring, gemanoeuvreer vir 'n kop-aan-aanval en het losgebrand. In die eerste gejaagde pas het die Yorktowners gedink dat hulle vier bandiete laat val het, maar die formasies is versnipper en die geveg het in hase verander.
Fighting 88 was 'n hegte uitrusting. Die vorige week het Lts. (j.g.) Maurice Proctor en Joseph Sahloff het vrywillig aangebied om Harrison, wat Mito verlaat het, te dek. Hulle het die reddingsamfibie na die klein reddingsvlot van Harrison gelei, met die wete dat hy andersins waarskynlik nie gevind sou word nie.
VF-88-vlieëniers hys luitenant Howard "Howdy" Harrison nadat hy uit die binneland gegooi is. (Met vergunning van Herb Wood)
Terwyl Proctor 'n beskermende posisie inneem teen die beskadigde Grumman van Sahloff, loop spoorsnyers verby sy vlerke. Hy draai hard na stuurboord en Lt. (j.g.) Theodore Hansen skiet die Japannese van sy stert af. Proctor en Hansen het weer bo Sahloff aangesluit en nog twee Japannese vliegtuie aan die brand gesteek, maar kon nie die oorwinnaars identifiseer nie.
Skielik het Proctor ingepak: ses bandiete voor en een agterna. Die aanvallers op sy neus het onaantasbaar opgetrek, sodat hy die stalker agter hom kon betrek. Hy het deurslaggewende treffers behaal en die vyand brandend laat sak.
Teen die tyd dat die vyand se sekstet teruggekeer het, het Proctor genoeg begin om na 'n paar beskermende wolke te duik. Die Japannese het sy vliegtuig getref, maar hy het deur die weer ontwyk en die kus bereik.
Daar het Proctor gesien hoe Sahloff se kreupel Hellcat buite beheer draai en in die see neerstort. Maar Proctor kon die ander nie opspoor nie, en hoewel hy sy skeepsmaats vir 'n afspraak gestuur het, het slegs Hansen geantwoord.
Hansen het alleen na die skip teruggekeer, siek van hart, en geglo dat hy die enigste oorlewende was. Sy gemoed het opgestaan ​​toe Proctor 'n paar minute later vasgekeer het. In die opsomming van die harde geveg het Hansen drie oorwinnings behaal en Proctor twee. Daarna het die intelligensiebeampte elk een oorwinning toegeken aan die vlieëniers wat in aksie gedood is: Sahloff, Harrison en Ensigns Wright Hobbs en Eugene Mandeberg. Dit was Hobbs se 23ste verjaardag.
Na -oorlogse ontleding van beskikbare Japannese rekords het aangedui dat die 302ste Kokutai het een Zero en twee Jacks verloor. Die enigste bevestigde sukses was Morioka, wat die as -status op die laaste dag van die geveg behaal het.
Die Royal Navy's Onvermoeid het die oggend 'n missie bygedra teen 'n chemiese aanleg waartydens ses Grumman Avengers begelei deur agt Supermarine Seafires met miskien 'n dosyn nulle gespring het. Die Seafires, hoewel dit gebaseer was op die RAF se onsterflike Spitfire, het tenks met swaar druppels gedra wat hul prestasie beperk het. Sonder 'n keuse, het die Britse vlieëniers hulle gewend, sommige kon nie hul eksterne brandstof afskud nie.
Slaan in die eerste pas, Sub-Lt. Fred Hockley het uit sy kreupele vegter gered. Ondanks 20 mm -kanonstortings, het sy eskadermaats egter agt nulle geëis terwyl 'n Avenger 'n veilige waterlanding gemaak het.
As gevolg van voortgesette Japannese ondersoeke, was die Amerikaners versigtig vir enige inkomende vliegtuie. Toe Royal Navy Sub-Lt. Victor Lowden word bedreig deur nuuskierige Corsairs, hy laat sak wiele en kleppe en steil bank om die kenmerkende elliptiese vleuel van sy Seafire met blou en wit merke te wys.
'N Supermarine Seafire vertrek vanaf HMS Indefatigable terwyl ander hulle voorberei om in Augustus 1945 te begin. Die Royal Navy -draer was verbonde aan die Task Force 38 van die Amerikaanse Derde Vloot en het die oggend van 15 Augustus baie aksie beleef (IWM A25082)
Intussen het Japannese konvensionele bomwerpers en kamikazes steeds 'n bedreiging ingehou. 'N Corsair van Hancock het 'n Yokosuka D4Y Judy -duikbomaanvaller aangeval Onvermoeid die oggend, terwyl die Britse karweier twee bomme nouliks vermy het.
Halsey het gereageer met 'n wydverspreide bevel: Ondersoek verdagte indringers en skiet vyandelikes "op 'n vriendelike manier."
Aanvalle het deur die dag voortgeduur. Die voorlaaste slagoffer het om 13:30 neergestort. wanneer WespSe vegskipper Cleo Dobson het 'n vektor van 'n radarbeheerder ontvang. Vanaf 25 000 voet sy vleuelman, lt. (j.g.) M.J.Morrison, sien 'n eensame bogey 8000 voet onder. Dobson kon dit nie raaksien nie, en hy het lood aan die jongman afgestaan. Toe die twee Hellcats afklim, kyk hy na die donkergroen indringer, 'n enkelmotorige bomwerper. 'Seun, hy het regtig 'n plons gemaak,' het Dobson geskryf. 'Dit was my eerste skoot op 'n Japannese in die lug, en ek sal jou vertel dat dit regtig 'n opwinding was.
'N Halfuur later, vaandrig Clarence A. Moore van Belleau Wood het die wedloop tot die laaste kamikaze gewen. Dit was nog 'n Judy, die 34ste Amerikaanse oorwinning van die dag en die laaste dood van die Tweede Wêreldoorlog.
Gedurende die dag het Task Force 38 'n dosyn vliegtuie verloor, met vier Hellcat -vlieëniers wat doodgemaak is en 'n Corsair -vlieënier vlugtig gevang.
Die boodskap van keiser Hirohito is die middag aan die land uitgesaai. So het 70 miljoen Japannese geleer wat die meeste van die res van die wêreld reeds weet.
Baie Japannese militêre manne was verbaas oor die nuus. Marine -kaptein Minoru Genda, wat gehelp het om die Pearl Harbor -aanval te beplan, het die mening van baie gedeel. Hy het verwag dat Japan vir onbepaalde tyd sou bly veg - solank as wat keiserlike krygers asemhaal.
Ander was meer woedend as ontsteld.
Royal Navy Sub-Lt. Fred Hockley het die oggend uit sy seevuur gered. Net 22, is hy deur burgerlike owerhede gevange geneem en na die weermag oorgegee. Hy is die aand tereggestel, etlike ure na die uitsending van Hirohito. Uiteindelik is twee senior offisiere as oorlogsmisdadigers opgehang.
In 'n bedompige gevangenis naby Fukuoka, drie uur na die aankondiging van die keiser, is 17 B-29 bemanningslede uit hul selle gesleep en vermoor in verontwaardiging oor Hirohito se kapitulasie. Die meeste moordenaars het aan die galg ontsnap weens Douglas MacArthur se filosofie van die "groot prentjie" na die oorlog.
Intussen het sommige senior Japannese vlootleiers hul eie lewe geneem. Viseadmiraal Matome Ugaki, bevelvoerder oor die vyfde lugvloot, het gevoel dat hy die keiser 'n dood skuld en besluit om die laaste kamikaze -missie van die oorlog te vlieg. Hy het langs die radioman op die agtersitplek van 'n Judy -duikbommenwerpers ingedruk. Tien vliegtuie het die middag Kyushu, die suidelike eiland van Japan, verlaat, alhoewel drie met meganiese probleme teruggekeer het. Daar word vermoed dat Ugaki se vliegtuig op 'n eiland naby Okinawa neergestort het.
Ugaki se vriend, adjunk -adm. Takijiro Onishi, het die spesiale aanvalskorps in die Filippyne gestig aan die einde van 1944. Hy het teruggekeer huis toe om onderhoof van die vloot se algemene personeel te word, maar het versoening gesoek vir die duisende selfmoordvliegtuie wat hy gestuur het. Hy het hara-kiri gepleeg, maar het die proses misluk en die volgende oggend stadig doodgebloei.
Na aanleiding van die gebeure van die dag, skryf Halsey: "Ek hoop dat die geskiedenis sal onthou dat die hoofstad van die Japannese Ryk, toe die vyandelikhede beëindig is, net gebombardeer, gestamp en met vuurpyle deur vliegtuie van die Derde Vloot gebombardeer is, en weer gestamp en opgeskiet. Laastens, ek hoop dat dit sal onthou ... die mans wat staak Able One [wat] nie teruggekeer het nie. "
Daar was gewelddadige naskrifte oor die skietstilstand. Die volgende twee aande het die Northrop P-61 Black Widows in Okinawa twee Japannese vliegtuie onderskep wat vlieg in stryd met die skietstilstand en albei vernietig. Nie een van die oorwinnings is toegeskryf nie, omdat dit amptelik in vredestyd plaasgevind het.
Op 18 Augustus is twee gekonsolideerde B-32-dominators van die 312ste bomgroep onderskep tydens 'n fotosending oor Honshu. Die Japannese vlootvegters, onder leiding van aas Saburo Sakai, het een beskadig en drie bemanningslede gewond, alhoewel albei bomwerpers na Okinawa teruggekeer het. Sersant Anthony Marchione van Pottstown, Pa, is egter dood aan sy beserings - die laaste Amerikaanse slagoffer van die oorlog.
So het die Tweede Wêreldoorlog geëindig, 'n monsteragtige konflik waarvan die swaelagtige asem vier kontinente gesteek het en miskien 60 miljoen lewens geëis het.
Een vegvlieënier het vir almal gepraat. Luitenant (j.g.) Richard L. Newhafer - 'n toekomstige romanskrywer en draaiboekskrywer - het gesê dat die vreugdevolle nuus 'al die hoop en onredelike geluk wat redding kan meebring' meebring.
Die gereelde bydraer Barrett Tillman is die skrywer van byna 900 artikels en meer as 40 boeke. Vir meer leeswerk, probeer Tillman's Wervelwind: die lugoorlog teen Japan 1942-1945 en US Navy Fighter Squadrons in die Tweede Wêreldoorlog Japannese vloot -asse en vegeenhede van die Tweede Wêreldoorlog, deur Ikuhiko Hata en Yasuho Izawa en Laaste om te sterf, deur Stephen Harding.
Hierdie funksie verskyn oorspronklik in die September 2020 -uitgawe van Lugvaartgeskiedenis. Klik hier om in te teken!
Biden se beraad met Poetin volg 'n ontstellende geskiedenis van Amerikaanse ontmoetings met Rusland
President Biden en presidentsvrou Jill Biden arriveer op 9 Junie op Air Force One by RAF Mildenhall in Suffolk voor 'n reeks beraad en vergaderings in Europa. Joe Giddens/WPA Pool/Getty Images steek onderskrif weg
President Biden en presidentsvrou Jill Biden arriveer op 9 Junie op Air Force One by RAF Mildenhall in Suffolk voor 'n reeks beraad en vergaderings in Europa.
President Biden se eerste ontmoeting met die Russiese leier Vladimir Poetin kan die mees omstrede saak wees tussen die leiers van die twee lande sedert die Koue Oorlog drie dekades gelede geëindig het.
Biden het 'n agenda van griewe, klagtes en protes oor Russiese aktiwiteite in die buiteland en Poetin se onderdrukking van dissidente tuis. Poetin het geen belangstelling getoon om sy gedrag te verander nie en het sy eie lyste van beskuldigings oor Amerikaanse optrede in Europa en die Midde -Ooste.
Dus, hierdie vergadering op 16 Junie in Genève, in teenstelling met Poetin se ontmoeting met president Trump in 2018, herinner aan die lang en dikwels onstuimige reeks beraad tussen die leiers van die twee moondhede wat dateer uit die Tweede Wêreldoorlog en hul dekades van jockey om oorheersing in die wêreldwye verhoog.
Die skep van die naoorlogse wêreld
Die Britse premier Winston Churchill (links), president Franklin D. Roosevelt en die USSR se sekretaris -generaal van die Sowjet -kommunistiese party Joseph Stalin tree aan die einde van die konferensie van die geallieerde moondhede in Jalta, Krim, op 4 Februarie 1945 aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog. STF/AFP via Getty Images steek onderskrif weg
Die Britse premier Winston Churchill (links), president Franklin D. Roosevelt en die USSR se sekretaris -generaal van die Sowjet -kommunistiese party Joseph Stalin tree aan die einde van die konferensie van die geallieerde moondhede in Jalta, Krim, op 4 Februarie 1945 aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Die naoorlogse wêreld is in werklike sin gebore tydens die eerste beraadvergaderings tussen Amerikaanse en Sowjet -leiers terwyl die Tweede Wêreldoorlog gewoed het. Die Sowjet -diktator Josef Stalin het twee keer met president Franklin Roosevelt en daarna met sy opvolger, Harry Truman, vergader, telkens met die lot van die hele vastelande.
Roosevelt ontmoet Stalin in 1943 en vroeg in 1945, beide kere in die teenwoordigheid van die Britse premier Winston Churchill. In die vergadering van 1943, gehou in Teheran, het Stalin belowe om geen afsonderlike vrede met Duitsland te sluit nie, en die Anglo-Amerikaanse leiers het belowe om binne 'n jaar 'n tweede front in Frankryk te open.
In Februarie 1945, met Duitsland wat die nederlaag nader, ontmoet die Groot 3 by Jalta, die Sowjet -Swartsee -oord. Hier het Stalin belowe om die oorlog teen Japan te betree nadat Duitsland oorgegee het, maar het geen verbintenisse aangegaan met betrekking tot die Europese gebied wat sy Rooi Leër van die terugtrekkende Nazi's neem nie. Op daardie stadium het Roosevelt net weke gehad om te lewe.
In Julie 1945, nadat Duitsland oorgegee het en Roosevelt gesterf het, het Truman sy plek ingeneem tydens 'n vergadering van die Groot 3 in Potsdam, naby 'n bombardeerde Berlyn. Hy sou tydens die konferensie verneem dat die eerste kernontploffing op 'n toetsplek in New Mexico suksesvol was. Geskiedkundiges het lank gedebatteer of Truman, wat minder as vier maande president was, hierdie kennis moes gebruik het om meer druk op Stalin te plaas. Terwyl dit gebeur het, het die Sowjets belowe om by die Verenigde Nasies aan te sluit en te respekteer, en om vrye verkiesings te hou in die lande wat hulle beset het - 'n belofte wat hulle nie sou nakom nie.
Die Koue Oorlog en die Eisenhower -era
President Dwight Eisenhower en Sowjet -premier Chroesjtsjof berei voor om op 25 September 1959 op 'n helikopter in die Withuis te klim vir 'n vlug na Camp David. AP steek onderskrif weg
Vir konserwatiewes in die Westerse demokrasieë word die vergaderings van Jalta en Potsdam beskou as 'n triomf vir Stalin en kommunisme in die algemeen. Hulle het 'n groot deel van die skuld geplaas op die Amerikaanse presidente wat met Stalin onderhandel het, en die leiers en burokrasieë van die ministerie van Buitelandse Sake wat gedurende die 20 jaar geïnstalleer is.
Baie van hierdie gevoel het 'n crescendo bereik met die Koreaanse Oorlog (1950-1953), wat bygedra het tot die grondverskuiwing van die Republikeinse Dwight D. Eisenhower in 1952, met Richard M. Nixon van Kalifornië as sy vise-president.
'N Jaar later sterf Stalin skielik, en 'n magstryd lei tot 'n nuwe sentrale figuur in Nikita Chroesjtsjof. Hoewel Chroesjtsjof baie minder indrukwekkend was as Stalin, wie se tirannie hy aan die kaak gestel het, was hy verbind tot kommunisme en sy mededinging met die Weste.
Van die koningin tot Poetin, dit is wat Biden beplan het vir sy reis na Europa
Eisenhower was veilig genoeg in sy presidentskap om in 1955 saam met Chroesjtsjof op die eerste "beraad van Genève" te sit. Die leiers van Brittanje en Frankryk het by hulle aangesluit. Daar is ook sprake van handel en die begin van besprekings oor kernwapenbeheer en -vermindering.
In 1959 het Chroesjtsjof die eerste besoek aan die VSA deur 'n Sowjet -leier, 'n skakelbestedingstoer wat 'n besoek aan 'n plaas in Iowa en 'n beraad met Eisenhower op Camp David ingesluit het. Planne is gemaak vir 'n groot beraad die volgende jaar in Parys, wat die Britte en Franse sou insluit. Maar toe die vergadering in Mei 1960 belê, kom daar nuus van 'n Amerikaanse spioenasievliegtuig wat oor Rusland neergeskiet is (die U-2-voorval), en Chroesjtsjof het die beraad skielik verlaat.
Kennedy en Johnson: Berlyn, Kuba, Viëtnam
Sowjet -premier Nikita Khrushchev (tweede van regs) praat met die Oostenrykse president Adolf Schaerf (middel) terwyl president John F. Kennedy op 3 Junie 1961 in die Schoenbrunn -paleis in Wene luister. Links van die leiers is Nina Khrushchev, en regs is Jacqueline Kennedy. AP steek onderskrif weg
In 1961 gaan sit Chroesjtsjof in Wene saam met Eisenhower se pasverkose opvolger, 'n 44-jarige demokraat genaamd John F. Kennedy.
Dit lyk asof die Sowjetleier weer die hoë kaarte vashou. Kennedy het gesukkel oor die mislukking van 'n poging tot inval in Kuba om die kommunistiese regime van Fidel Castro omver te werp.
Chroesjtsjof beskou dit as 'n teken van swakheid. Toe Kennedy probeer om Chroesjtsjof te laat erken dat kernoorlog ondenkbaar was, het Chroesjtsjof onroerend gelyk. Daardie somer is die Russies besette gebied in die verdeelde Berlyn ommuur, wat in werklikheid sy bevolking in die tronk sit.
Maar die fokus van konfrontasie het gou na Kuba verskuif. In 1962 het Amerikaanse lugverkenning gewaar raketwerpers in Kuba geïnstalleer, met Russiese missiele wat die eiland per see nader. Kennedy het 'n vlootblokkade oopgemaak en dit duidelik gemaak dat hy bereid sou wees om oorlog toe te gaan.
Chroesjtsjof het sy weddenskap herbereken, die missiele herroep en die lanseerders teruggetrek. 'N Toetsverbod-verdrag is daarna deur beide lande beding en onderteken, hoewel sonder 'n ander beraadvergadering.
Die twee mans het mekaar nooit weer ontmoet nie. In November 1963 is Kennedy vermoor. Daar sou vir ses jaar nie weer 'n formele beraad wees nie.
Die waarskynlikste van alle spitsberge was die kampus van Glassboro State College (nou Rowan University) in New Jersey, waar president Lyndon Johnson in Junie 1967 met die Sowjet -premier vergader het. Khrushchev was weg, vervang deur Alexei Kosygin, 'n veel minder mediagene figuur . Kosygin was in die VSA vir 'n VN -vergadering, en die webwerf in New Jersey was 'n middelpunt tussen Washington en New York.
Die Sowjet -premier Alexei Kosygin (links) en president Lyndon Johnson ontmoet mekaar op Glassboro State College in Glassboro, N.J., op 23 Junie 1967. Wit Huis via AP steek onderskrif weg
Die Sowjet -premier Alexei Kosygin (links) en president Lyndon Johnson ontmoet mekaar op Glassboro State College in Glassboro, N.J., op 23 Junie 1967.
Johnson het president geword by die dood van Kennedy, maar het in 1964 'n eie termyn in 'n grondverskuiwing gewen, deels deur sy anti-kommunistiese stryd te demonstreer en te belowe om die kommunistiese uitbreiding in Suidoos-Asië te stop. Kosygin was van sy kant meer bekommerd oor die interne Sowjet -politiek en het die wêreldverhoog nodig gehad om sy eie posisie sowel as die Sowjet -aansien te verbeter.
Johnson wou die verbod op die toets van kerntoetse voortsit, maar sy belangrikste agenda was om die Sowjetunie te help om die oorlog in Viëtnam af te sluit.
Die gesprekke oor Viëtnam was onoortuigend, maar Johnson het gevoel dat hy 'n vryer hand gehad het as gevolg van die vergadering en het daarna die bombardement van Noord -Viëtnam verskerp. Die kwessie sal die VSA steeds verdeel en die latere fase van sy presidentskap oorheers, en hom uiteindelik oorreed om nie 'n ander termyn in 1968 te soek nie. Richard Nixon sou die verkiesing daardie jaar wen en 'n 'geheime plan' belowe om in Viëtnam te wen.
Nixon stel détente bekend
Leonid Brezjnev (links) en die sekretaris -generaal van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (links) en president Richard Nixon waai op die balkon van die Withuis op 18 Junie 1973. AFP via Getty Images steek onderskrif weg
Leonid Brezjnev (links) en die sekretaris -generaal van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (links) en president Richard Nixon waai op die balkon van die Withuis op 18 Junie 1973.
Toe Nixon in 1969 as president in die amp kom, was die Amerikaanse publiek verslae van Viëtnam as ooit. Hy sou 'n groot deel van sy eerste tyd in die kantoor deurbring om die Amerikaanse betrekkinge met Moskou en Beijing te heronderhandel en 'n nuwe balans vir die wêreldmoondhede op te stel - met 'n afrit van Vietnam uit die winskopie. Die belangrikste oomblikke in sy strategie het gekom in 1972, sy herverkiesingsjaar, toe hy besoek afgelê het aan sowel Moskou as Beijing - die eerste sittende Amerikaanse president wat in die Kremlin of in die Great Hall of the People in Beijing ontvang is.
Alhoewel dit miskien oorskadu was deur sy besoek aan Mao Zedong in China, was die besoek van Nixon met die Sowjet -leier Leonid Brezjnev die doeltreffender van die twee. Dit het die druk op die Chinese verhoog om sake te doen met die Amerikaanse leier. En dit het Nixon die gevoel gegee waarna hy gesoek het dat hy sy pad uit Viëtnam kon bly baan met genadelose bombardemente en geheime invalle in buurlande soos Kambodja.
Nixon het sy ontmoetings met Brezjnev beskou as 'n boekhouer vir die Koue Oorlog -era wat 'n kwarteeu vroeër in Potsdam begin het. Die twee mans onderteken die eerste verdragsbeperkingsverdrag vir strategiese wapens wat kernwapens en anti-ballistiese missiele beperk. En Nixon het geglo dat hy 'n nuwe era ingewy het waarin Rusland weg van outokrasie kan ontwikkel as hy gekonfronteer word met 'n verenigde front van Westerse moondhede en onsekerheid oor die volle steun van China.
Ford en Carter: Kort draaie aan die stuur
President Jimmy Carter (links sit) en die Sowjet -president Leonid Brezjnev (regs sit) onderteken die SALT II -verdrag op 18 Junie 1979 in Wene, Oostenryk. AP steek onderskrif weg
Gerald Ford was minder as 'n jaar die vise -president van Nixon toe die Watergate -skandaal Nixon genoop het om te bedank. Ford, wat die oorblywende twee jaar van Nixon se termyn sou invul, het twee vergaderings gehad met die Sowjet -leier Brezjnev, wat steeds toegewyd was aan die verbod op kerntoetsing en die poging om te keer dat nuwe lande die "kernklub" betree. Beide doelwitte is herbevestig tydens beraadvergaderings tussen Ford en Brezjnev in 1974 in Vladivostok en in Helsinki in 1975.
Toe Ford in die verkiesing van 1976 met die demokraat Jimmy Carter verloor, het die Russe 'n kans gesien met die nuwe president, wat geen ervaring met buitelandse beleid gehad het nie. In 1979 sou Carter en Brezjnef die tweede verdrag oor beperking op strategiese wapens (SALT II) onderteken wat jare lank onderhandel is. Maar aan die einde van daardie jaar het Sowjet -tenks en helikopters Afghanistan binnegeval en 'n vriendelike marionetregering in Kaboel geïnstalleer. Carter sou reageer deur die Amerikaanse betrokkenheid by die Somerspele 1980 in Moskou te kanselleer. Hierdie gebaar sou 'n politieke prys in die huis kos vir Carter, wat reeds gesukkel het met hoë inflasie en werkloosheid en 'n buitelandse beleidskrisis in Iran.
Reagan en Bush: Die deurbraak van Gorbatsjof
President Ronald Reagan (links) en Mikhail Gorbatsjof van die Sowjetunie praat op 19 November 1985 in Versoix naby Genève. Bob Daugherty/AP steek onderskrif weg
As Carter gekonfronteer word met van die ergste Sowjetgedrag in die tydperk van die Koue Oorlog, kon sy opvolger sommige van die beste geniet en benut. Ronald Reagan het gedurende sy politieke loopbaan 'n veldtog teen die Sowjetunie gevoer en dit die 'Evil Empire' genoem.
Terselfdertyd was Reagan diep ontsteld oor die spook van kernoorlog en wou hy die bedreiging beëindig. Hy het kort voor laasgenoemde se dood 'n persoonlike brief aan Brezjnev geskryf, wat sommige van Reagan se binnekring as naïef oor hierdie onderwerp getref het.
Maar vroeg in sy tweede termyn het Reagan 'n nuwe soort leier in die Kremlin ontdek, sekretaris -generaal Mikhail Gorbatsjof, wat nie net sy ambisies ten opsigte van kernwapens gedeel het nie, maar ook gereed was om die aftakeling van die Sowjet -staat self te begin.
Reagan en Gorbatsjof het hul eerste beraad in Genève gehou in November 1985. Geen ooreenkomste is bereik nie, maar die klimaat het duidelik verander. Die twee mans het mekaar weer ontmoet in Reykjavik, Ysland, in Oktober 1986 en het eintlik bilaterale kernontwapening bespreek, hoewel die Amerikaanse Strategiese Verdedigingsinisiatief, 'n ruimte-gebaseerde anti-missielstelsel, 'n struikelblok was.
Wêreldleiers vergader om klimaatsverandering en pandemiese herstel aan te pak
In Desember 1987 het die twee leiers in Washington vergader om 'n beperking op ballistiese missiele op kort afstand en tussenafstand te teken. In 1988 ontmoet hulle nog twee keer, in die Kremlin -paleis en in New York. Laasgenoemde vergadering het ook die nuwe Amerikaanse president, George H.W. Bush.
Die eerste president Bush sou nog sewe keer met Gorbatsjof vergader, onder meer in Washington in 1990, waar hulle die ooreenkoms met chemiese wapens onderteken het, en tydens 'n beraad in Moskou in 1991, waar hulle die Strategic Arms Reduction Treaty (START I) onderteken. Hulle laaste ontmoeting was in Oktober 1991 in Madrid.
Maar hierdie gereelde, nogal vriendelike ontmoetings is oorskadu deur veel groter gebeure wat plaasgevind het. Die Berlynse muur is in November 1989 deur die Berlyners afgebreek, 'n simboliese oomblik in 'n reeks wat die hereniging van Duitsland en die ineenstorting van die Sowjet-styl kommunisme in Rusland en sy voormalige satelliete insluit. Bush en Gorbatsjof het die oomblik op 'n Russiese vaartuig in die Middellandse See geteister en 'n simboliese verklaring uitgereik dat die Koue Oorlog geëindig het.
Bill Clinton: Die Moskou -lente
President Bill Clinton (links) en die Russiese president Boris Jeltsin stap op 3 April 1993 deur die bos naby die Norman MacKenzie -huis aan die Universiteit van British Columbia in Vancouver. J. Scott Applewhite/AP steek onderskrif weg
President Bill Clinton (links) en die Russiese president Boris Jeltsin stap op 3 April 1993 deur die bos naby die Norman MacKenzie -huis aan die Universiteit van British Columbia in Vancouver.
In die nuwe Russiese Federasie het die Kommunistiese Party teruggetrek, en 'n kleurvolle karakter met die naam Boris Jeltsin het die verkose president geword.
Jeltsin het twee beraadvergaderings met die Amerikaanse president gehou, die eerste in April 1993 gedurende die eerste maande van Bill Clinton se eerste termyn in die Withuis. Die twee ontmoet mekaar in Vancouver, en daar word opgemerk in watter mate hulle radikale afwykings van vorige norme in hul onderskeie lande verteenwoordig. Teen die tyd dat hulle in Maart 1997 weer in Helsinki ontmoet het, is hulle elk herkies, maar het steeds 'n aansienlike politieke opposisie tuis beleef. Albei sou aangekla word, maar nie uit hul amp verwyder word nie.
In 1999, toe Yelstin en Clinton die einde van hul onderskeie terme nader, was daar toenemende spanning oor die Amerikaanse rol in die Kosovo -oorlog op die Balkan en oor die Russiese onderdrukking van dissidente en rebelle in Tsjetsjenië.
In sy laaste jaar as president het Jeltsin sy kabinet afgedank (vir die vierde keer) en 'n nuwe premier aangestel. Die nuwe man was Vladimir Poetin, wat destyds nie bekend was nie, maar gou as die opvolger van Jeltsin beskou is. Poetin het kortliks met Clinton gepraat tydens twee internasionale vergaderings in 1999 en 2000.
Die Poetin -era: Twee dekades en tel
President George W. Bush kyk na die Russiese president Vladimir Poetin tydens hul gesamentlike perskonferensie op 16 Junie 2001 in Slowenië. Sean Gallup/Getty Images steek onderskrif weg
Poetin het voortgegaan met die patroon om vroeg in Junie 2001 met 'n nuwe Amerikaanse leier te vergader, met president George W. Bush in Ljubljana, Slovenië, net vyf maande na Bush se inhuldiging. Dit was 'n relatief beginnende begin van die nuwe verhouding, maar dit was gekenmerk deur persoonlike verhouding. Bush het later gesê dat hy "die man in die oë gekyk het. Ek het gevind dat hy baie eenvoudig en betroubaar was." Hy het ook gesê: 'Ek kon 'n gevoel van sy siel kry.' Poetin het die woord 'vennoot' gebruik na die VSA
In November 2001, twee maande na die seminale gebeurtenis van die president van George W. Bush, die aanvalle van 9/11, besoek Poetin Bush op sy plaas naby Crawford, Texas, en verskyn by 'n plaaslike hoërskool.
Poetin en Bush het in Februarie 2005 'n formele beraadvergadering in Bratislava, Slowakye, gehou, nie lank na laasgenoemde se herverkiesing nie. Die onthulde onderwerpe van die vergadering was onder meer besprekings oor demokrasie in Rusland en Europa, die Noord -Koreaanse kernwapenprogram en die regime in Iran. Hulle het ook gepraat tydens vergaderings van die G-8 en 'n privaat vergadering gehad in die Bush-familieverbinding in Kennebunkport, Maine, in 2007.
Biden wil 'n 'stabiele, voorspelbare' verhouding met Rusland hê. Dit is ingewikkeld
Toe Barack Obama in 2009 sy amp beklee, het Poetin 'n pouse as president geneem as gevolg van termynbeperkings en as premier dien. Maar Obama het in Julie daardie jaar 'n besoek aan Poetin by sy dacha buite Moskou gebring en optimisme uitgespreek oor die betrekkinge tussen die twee provinsies. Dmitri Medvedev, Poetin se sorgvuldig gekose stand-in as president, het eers in April 2010 'n formele beraad met Obama gehad toe hulle in Praag gaan sit het. Daar het die twee 'n nuwe START -ooreenkoms onderteken wat daarop gemik is om kernarsenale te beperk. Die twee het ook vroeër aangekondig dat hulle nie sekere nuwe wapensisteme sal implementeer nie, hetsy aanvallend of verdedigend.
In 2014 was Poetin amptelik terug as president en die betrekkinge met Moskou was gespanne. Obama en Poetin sou nie 'n beraad hê nie, hoewel hulle wel met mekaar gepraat het tydens 'n vergadering van die G-8 in Noord-Ierland in Junie 2013. Na berig word het hulle die burgeroorlog in Sirië en die kernprogramme in Iran en Noord-Korea bespreek. Hulle het ooreengekom om later dieselfde jaar te vergader, maar het dit nie gedoen nie, ten minste gedeeltelik omdat Rusland asiel gegee het aan Edward Snowden, 'n Amerikaanse kontrakteur wat geklassifiseerde dokumente uitgelek het.
Daarna het Obama die uitsetting van Rusland uit die G-8 aangemoedig as straf vir die onwettige anneksasie van die Krim ('n deel van die Oekraïne). Die voortgesette Russiese druk op die Oekraïne is na berig word bespreek toe die twee leiers kortliks gepraat het tydens die herdenking van die D-Day-inval in Junie 2014.
Russiese president Vladimir Poetin en president Barack Obama poseer vir foto's voor die aanvang van 'n bilaterale vergadering by die Verenigde Nasies se hoofkwartier op 28 September 2015 in New York. Chip Somodevilla/Getty Images steek onderskrif weg
Hulle het ook kortliks gepraat tydens 'n G-20-vergadering in St. Petersburg in 2013, voor die vergadering van die Algemene Vergadering van die VN in New York in September 2015, en tydens die G-20-beraad in Beijing in die herfs van 2016. Dit was na berig word waar Obama het aan Poetin gesê hy weet van Russiese inmenging in die verkiesingsveldtog van daardie jaar en het hom aangesê om dit uit te skakel.
Volgens Amerikaanse intelligensiebronne en daaropvolgende ondersoeke was die inmenging bedoel om die verkiesing van Donald Trump te help.
As Obama die Russe as die duidelike booswigte in sy internasionale sedespel beskou het, lyk Trump se houding presies die teenoorgestelde. Trump, die volmaakte transaksiepoliticus, het die Russe letterlik beskou as 'n groep waarmee hy sake kon doen.
Trump en Poetin het 'n aantal gesprekke gevoer gedurende die presidentskap, wat begin het tydens die G-20-vergadering in Hamburg, Duitsland, in Julie 2017. 'n Ander "aftrek-gesprek" het plaasgevind tydens die samewerkingsberaad tussen Asië en die Stille Oseaan in November van daardie jaar, toe Trump berig het dat Poetin 'absoluut gesê het dat hy nie in ons verkiesing ingemeng het nie'.
Die Russiese president, Vladimir Poetin, gee president Donald Trump 'n Wêreldbeker -sokkertoernooi tydens 'n gesamentlike perskonferensie na hul beraad op 16 Julie 2018 in Helsinki, Finland. Chris McGrath/Getty Images steek onderskrif weg
Die Russiese president, Vladimir Poetin, gee president Donald Trump 'n Wêreldbeker -sokkertoernooi tydens 'n gesamentlike perskonferensie na hul beraad op 16 Julie 2018 in Helsinki, Finland.
Toe die twee in 2018 hul een formele beraadvergadering in Helsinki gehou het, was die Russiese inmengingskwessie sentraal by die slotkonferensie. Trump het gesê dat Poetin die beskuldiging ontken het en "ek sien geen rede waarom dit sou wees nie", wat Putin se ontkenning gelykstel aan die Amerikaanse intelligensie. Die volgende dag het Trump gesê dat hy volle vertroue in die Amerikaanse intelligensiegemeenskap het en gesê het dat hy bedoel het om te sê 'nie' in plaas van 'sou'.
Poetin, wat sedert 2000 aan bewind is, ontmoet formeel sy vierde Amerikaanse president. Oor die uitruil op 16 Junie met Joe Biden: Russiese inmenging in twee Amerikaanse presidensiële siklusse uitgebreide kuberaanvalle op Amerikaanse teikens wat uit Rusland kom of op Russiese sagteware staatmaak, volgens die Amerikaanse intelligensie Russiese aanvalle in die Oekraïne, die druk van ander Oos -Europese bure en die onderdrukking van opposisiefigure in die Russiese self.
Gegewe die onlangse optrede van Moskou, is die verwagtinge laag vir enige deurbraak in Genève rakende hierdie kwessies.
Oorlog in die Stille Oseaan: die inval in Japan wat nooit gebeur het nie
Honderde klein standbeelde by die Hase -tempel (Hasedera) in Kamakura is geplaas ter ere van kinders wat tydens die bevalling of aborsie verloor is. Een van die klein Boeddha's het 'n spesiale hoed en serp gebrei om dit warm te hou.
'N Vrou staan ​​stil om te bid en te besin aan die voet van die Groot Boeddha van Kamakura (Kamakura Daibutsu), terwyl 'n lid van die jonger geslag 'n foto met haar selfoon maak.
Gedurende die dag kom groot groepe toeriste en skoolkinders by die Groot Boeddha van Kamakura (Kamakura Daibutsu) aan en poseer vir foto's.
'N Sierlike bronsbol, hol om wierook te brand, is aan die voet van die Groot Boeddha van Kamakura (Kamakura Daibutsu) geplaas. Hier kyk Gary Warner, reisredakteur van Orange County Register, na binne.
Besoekers aan die Groot Boeddha van Kamakura (Kamakura Daibutsu) stop om hul hande en gesigte met water te reinig voordat hulle die Boeddha nader.
Die boonste verdieping van die 70 verdiepings lange Yokohama Landmark-toring van 701 voet, die hoogste gebou in Japan, is 'n romantiese bestemming vir jong paartjies met 'n opvallende uitsig oor die stad, restaurante, winkels en 'n akwarium met eksotiese vis.
Die hawe van Yokohama weerspieël die ondergaande son. Die stad, met 3,6 miljoen mense, is een van die mees bevolkte stad in Japan.
Teen skemer is die Tokio-toring, die hoogste selfonderhoudende staalstruktuur ter wêreld, te sien vanuit 'n hotelkamervenster op die 50ste verdieping van die Ritz Carlton Hotel. Die Ritz-Carlton beslaan die boonste nege verdiepings en die eerste drie verdiepings van die 53-verdieping Midtown Tower, die hoogste gebou in Tokio.
Die uitsig vanaf die boonste verdieping van die Yokohama Landmark Tower is veral skouspelagtig in die nag. Die 70-verdieping, 296 meter (971 voet) gebou is die hoogste gebou in Japan. Die gebou is ook toegerus met die wêreld se vinnigste hysbak met 'n maksimum snelheid van 45 km/h (28 mph).
'N Vrou bid voor 'n klein Boeddha -standbeeld by die Hase -tempel (Hasedera) in Kamakura, Japan.
Die tuine van die Hase -tempel, in Kamakura, Japan, is pragtig in skoonheid.
Op 'n koel oggend ry 'n gebundelde toeris vinnig in 'n fietsry-riksja met 'n hardloper langs die hoofstraat van Kamakura, Japan.
Die agterkant van die Groot Boeddha van Kamakura (Kamakura Daibutsu) het vensters om hitte uit die groot bronsbeeld te laat kom. Die vensters bied ook lig vir diegene wat die binnekant van die Boeddha wil besoek.
Die hoofsaal by die Hase -tempel (Hasedera) in Kamakura het sierlik versierde daklyne.
Hirohito, die 124ste keiser van Japan, word op hierdie lêerfoto van die 1940's gesien.
Kujukuri Beach is nou 'n gewilde branderplankry- en sonbadplek vir dagreisigers in Tokio. Dit sou die eerste landingstrand wees in die finale inval in Japan in April 1946. Die inval het nooit plaasgevind nie omdat Japan oorgegee het nadat Hiroshima en Nagasaki in die laat somer van 1945 met atoombomme getref is. Krediet: Wikipedia (Open source)
'N Vliegtuig vertrek vanaf Narita Aiport buite Tokio, Japan. In die Tweede Wêreldoorlog was dit 'n klein vliegveld wat die teiken was vir invalbeplanners.
'N Jong man vee kersiebloeisels uit die sypaadjie by die Yasukuni -heiligdom in Tokio. Die heiligdom vergoddelik die geeste van miljoene wat gesterf het om vir die keiser te veg, waaronder hooggeplaaste Tweede Wêreldoorlog -offisiere wat deur die Verenigde State en ander bondgenote as oorlogsmisdadigers beskou word.
'N Baka -selfmoordvliegtuig hang aan die plafon van die oorlogsmuseum wat langs die omstrede Yasukuni -heiligdom in Tokio geleë is.
In spitstye in 'n treinstasie in Tokio haastig die skare na hul verbindings treine vir 'n rit huis toe of 'n na -werk vergadering. Alhoewel die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki wat na raming 100 000 mense doodgemaak het, in Japan wyd veroordeel word, meen ander dat 'n inval baie meer slagoffers sou veroorsaak het, aangesien die VSA en Japan 'n laaste stryd gevoer het in wat 'n historikus genoem het en die oorlog aangehaal het sonder genade. & quot
Amida-do Hall, by die Hase-tempel (Hasedera), huisves 'n goue standbeeld van Yakuyoke (Beskermer van die Bose Geeste) Amida Boeddha. Dit is in opdrag van Minamotono Yoritomo, die eerste shogun van Japan, in 1194 en is 9.2 meter hoog. Die tempel sou in die middel van die geveg gewees het tydens 'n beplande Amerikaanse inval in Japan in die Tweede Wêreldoorlog.
Die strand by Sagamibaai is waar Amerikaanse troepe in die Tweede Wêreldoorlog aan wal sou kom. Vandag word dit gekenmerk deur winkels en restaurante, waaronder die Seedless Restaurant, wat hier getoon word, met tekens en kentekens uit Kalifornië.
'N Man werk by sy werk en maak asblik skoon van die strand naby Kamakura aan die Sagami -baai in Japan. Slegs 'n paar surfers en toeriste was op 'n koel Apriloggend op die strand, maar in die warm somermaande is die strand vol met toeriste en besoekers van Yokohama. Dit is ook 'n gewilde surfplek. Amerikaanse troepe het dit as 'n uitstekende strandhoof vir die inval in Japan gemerk.
Yasukuni -heiligdom is 'n Shinto -heiligdom in Chiyoda, Tokio, Japan. Dit is opgedra aan die kami (geeste) van soldate en ander wat gesterf het namens die keiser van Japan. Die heiligdom is toegewy om vrede en rus te gee aan almal wat daar is. Dit was die enigste plek waarheen die keiser van Japan gebuig het.
Kulturele optredes word gereeld op 'n buitelugverhoog in die Yasukuni -heiligdom/oorlogsmuseum in Tokio beplan.
(Hierdie verhaal van 2009 was deel van die inskrywing wat 'n Lowell Thomas -reisjoernalistiekprys in 2010 gewen het)
Daar is geen massiewe standbeeld by Sagamibaai van 'n engel met 'n swaard en 'n kroon nie. Geen rye wit kruise bo & ldquo99 -strand. & Rdquo
Narita is net 'n internasionale lughawe. Yokohama, 'n metropool aan die kus. Die Groot Boeddha sit rustig tussen die bome van Kamakura.
Dat die gebied rondom Tokio nie besaai is met Amerikaanse oorlogsgedenktekens nie, is 'n kwessie van wetenskap, geluk, politiek en eindelose kontroversie. Dit was alles doelwitte in Operasie Coronet, die beplande aanval op die see op Tokio in die Tweede Wêreldoorlog. Die grootste stryd wat nog nooit was nie.
Guadalcanal, Noord-Afrika, Italië, Tarawa, Saipan, D-Day, Iwo Jima, Okinawa en ndash, selfs die beplande inval op die suidelike Japannese eiland Kyushu en ndash was alles voorspel. Elkeen 'n stap in die rigting van oorwinning, met meer stappe om aan die einde te kom.
Niks daarvan het gebeur as gevolg van twee flarde lig en hitte nie: die atoombomme het in die somer van 1945 op Hiroshima en Nagasaki geval. Japan het kapituleer. Die finale oorgawe is op 2 September 1945 onderteken aan boord van die USS Missouri, geanker in Tokiobaai.
Waarom oor die Stille Oseaan reis om strandkoppe te besoek wat uiteindelik niks anders as 'n lêer in 'n Pentagon -laai was nie?
Vir my is die antwoord eenvoudige wiskunde. Terwyl die gemiddelde ouderdom van 'n gevegsoldaat in die Tweede Wêreldoorlog 26 was, sou die inval in Japan 'n massiewe infusie van nuwe troepe vereis het. Vrywilligers moes 17. Op 18 kon hulle opgestel word. Hoërskoolkinders soos my pa. Miskien sou hy nooit oorlog toe gegaan het nie. Miskien sou hy geveg het en huis toe gekom het om tydens die Veterans Day -optogte te marsjeer.
Of miskien was hy een van daardie wit kruise bo 'n strand in Japan. Hy het nooit sy ma ontmoet nie. So, nee ek. Of my kinders.
In plaas daarvan was hy en die res van die klas van 1946 die eerste in 'n paar jaar wat in 'n wêreld met relatiewe vrede gegradueer het. Daar is tientalle miljoene Amerikaners en Japannese wat vandag bestaan ​​omdat die inval in Japan nie hul stamboom afgeskakel het nie.
Besoek 'n alternatiewe geskiedenis
'N Besoek aan die finale inval is frustrerend, maar tog maklik. Dit is frustrerend dat daar geen merkers is vir 'n geveg wat nooit plaasgevind het nie, en dat kaarte slegs 'n paar spesialiteitsboeke oor die onderwerp bevat. Maklik omdat die meeste Coronet -webwerwe 'n maklike daguitstappie vanaf Tokio is.
'N Kwartmiljoen Amerikaanse troepe wat ondersteun word deur 'n dodelike kap bomwerpers, sou verby 'n halfmiljoen Japannese troepe op die strande geslaan het. Deur die smeulende ruïnes te beveg, kan die troepe teen die mees fanatiese burgers optree wat gehoor gee aan die generaals se oproep om 100 miljoen skilde van die keiser te wees en te veg of deur selfmoord.
Die 1ste weermag sou by die Kujukuri-strand op die Boso-skiereiland, die stuk sand met 'n krans, net 40 km van Tokio geland het. In die volksmond bekend as 99 Beach na 'n ou Japannese afstand, is die 50 myl lange strand 'n plek waar stedelinge die somer se hitte kan verslaan. Branderplankryers ry golwe waar in 1945 vaartuie met soldate en mariniers die strand sou tref, aangeval deur fukuryu, selfmoordduikers wat onder water was, wat na die landingsvaartuie sou swem om myne wat hulle op hul rug gedra het, te laat ontplof. Die Japannese het massiewe mensgolfaanvalle beplan, deels om die gevegslyn te vervaag, sodat Amerikaanse oorlogsvliegtuie nie die strand kon beskadig sonder om hul eie troepe dood te maak nie.
Een van die drie Amerikaanse spietkoppe is aangewys om na die weste te veg en 'n klein vliegveld in te neem waar kamikaze-vliegtuie, insluitend bemande vlieënde bomme wat met jet aangedryf word, bekend staan ​​as ohka, gelanseer kan word. Dit is nou die Narita Internasionale Lughawe, die hoofpoort na Japan. Die oostelike naderings na die stad, waar Japannese troepe 'n laaste stryd sou gevoer het om te keer dat troepe die keiserlike paleis bereik, loop verby Tokyo Disneyland.
Sommige van die grootste gevegte sou net onder een van Japan se gewildste toeriste -aantreklikhede plaasgevind het.
Die Groot Boeddha by Kamakura is 'n kort treinrit van die hoofstad af. Die 40 voet lange bronsbeeld, gegiet in 1252, sit rustig op 'n beboste heuwel. Dit het rampe oorleef, insluitend 'n tsoenami uit die 15de eeu wat die tempel wat dit vroeër gehuisves het, weggevoer het, en die aardbewing van die Groot Kanto van 8,3 van 1923. Wat geen gids wat ek gevind het vir besoekers vertel nie, is dat die Boeddha te midde van die grootste was inval in die geskiedenis, net twee kilometer verder by Sagamibaai. Tien dae nadat die troepe by 99 Beach geland het, sou die tweede van die twee Coronet -troepegolwe aan wal kom, insluitend die eerste gepantserde afdelings wat in die Stille Oseaan gebruik sou word. Die Boeddha, wat byna 700 jaar oorleef het, het iets nodig wat goddelike ingryping nader en nie vernietig word tydens die aanslag nie.
Agtste weermag se troepe sou noordwaarts gestoot het deur wat nou digte voorstede is. Die hotel wat genl. Douglas MacArthur uiteindelik as sy hoofkwartier sou gebruik, is nou 'n klein gebou in die bloeiende hawestad met die hoogste gebou van die land en 'n reuzenrad wat snags brand. Geskiedenisliefhebbers kan in die New Grand Hotel, nuut 1927, bly, waar MacArthur die eerste keer gewoon het ná die oorgawe. Dit was een van die min baksteengeboue in die omgewing, en dit het die vuuraanvalle oorleef wat baie van die hout-en-papier-strukture van die tradisionele Tokio en Yokohama vernietig het. Die suite waarin hy gewoon het, is in die styl van die oorlogstyd gehou en kan gehuur word deur vroegtydig te bespreek.
Tokio self het die mees resonerende plekke wat met die oorlog verband hou. In die middel van die stad sit die keiserlike paleis, waar keiser Hirohito uit die oorlog regeer het tot sy dood in 1989, hoewel hy van goddelikheid en enige magspoor ontneem is. Sy seun, Akihito, die 125ste keiser, woon steeds daar. Die witmuurpaleis met 'n donker, tradisionele pagodadak is 'n replika van die 1960's van die paleis uit 1888 wat in April 1945 deur Amerikaanse bomwerpers vernietig is. 'N Betonbekleed, bunkeragtige kelder is waar Hirohito besluit het om oor te gee in Augustus 1945. Die keiserlike familie maak twee keer elke jaar openbare optredes wanneer toeriste op 2 Januarie in die binneland toegelaat word om die nuwe jaar en 23 Desember, die keiser se verjaardag, te vier. Die res van die jaar is die binnekant gesluit vir die publiek, alhoewel toere na die buitenste geboue, tuine en die beroemde dubbelbrug kan bespreek word, en wat in die spieëlagtige waters van die graaf weerspieël.
Die mees interessante, of miskien afskuwelike, plek is Yasukuni, die Shinto -heiligdom vir die kami (geeste) van diegene wat die keiser gedien het, veral diegene wat gesterf het in die oorloë in Japan.Alhoewel dit in 1869 toegewy is, het die heiligdom die middelpunt geword van nasionalistiese sentiment wat selde in Japan na die Tweede Wêreldoorlog uitgedruk word. Diegene wat deur die heiligdom vergoddelik is, word in 'n register aangeteken. Onder die byna 2,5 miljoen name is top -oorlogsmisdadigers uit die Tweede Wêreldoorlog wat deur die Geallieerdes tereggestel is.
Die museum wat aan die heiligdom geheg is, het 'n groot versameling militêre artefakte, waaronder 'n ohka -bom. Maar die uitstallings skilder Japan as geregverdig in sy uitbreiding na Asië, en beweer dat die plaaslike kolonialisme tot 'n einde gekom het omdat Japan die Westerse moondhede uit die Verre Ooste gedwing het. Dit raak liggies Japan se eie totalitêre bewind, veral die bloedbad in Nanking. Japan is gedwing om Pearl Harbor aan te val en het eers oorgegee toe die Amerikaners 'n onmenslike gruwelwapen in die atoombom gebruik het. Daar word gesê dat een van die bome in die binnehof die plek is waar die kami van dooie kamikaze -selfmoordvlieëniers vergader.
Selfs binne die Japannese samelewing wat normaalweg in toom gehou word, is Yasukuni omstrede. Regse groepe geklee in swart met opkomende son-kopbande saamtrek om sy omtrek. Besoeke aan die heiligdom deur politici is 'n maatskaplike lakmoestoets, en diegene wat gaan word deur regs so sterk geprys en as revisioniste deur links gesien. Diegene wat wegbly, is Amerikaanse hondjies aan die regterkant of realiste wat die Japanse eie misdade aan die linkerkant besit. Die heiligdom en die terrein is pragtig, en afhangende van die dag word die verhoog gevul met tradisionele dansers of 'n sumo -uitstalling. Dit is 'n vreemde mengsel. 'N Soortgelyke heiligdom en museum in Duitsland as dooie Nazi's sou ondenkbaar wees.
Ek het my reise na Coronet se strande en Yasukuni gebalanseer met reise na Hiroshima en Nagasaki. Toe ek die driewiel van 'n driejarige seuntjie sien wat in die Hiroshima-ontploffing geslag is, het ek 'n diepe gevoel van binne gekry. Die geskiedenis sal die moraliteit van die verskillende maniere weeg om die geskiedenis van John Dower te beëindig en die oorlog sonder genade in die Stille Oseaan te beëindig.
Terwyl die Amerikaanse ramings van die ongevalle baie verskil, toon 'n eenvoudige feit die omvang van die inval in Japan: die VSA het 495 000 Purple Heart -medaljes gemaak wat aan die gewondes en die families van die dooies gegee moet word. Met die einde van die oorlog het hulle geberg vir toekomstige gebruik. Die aanbod duur deur die Koreaanse Oorlog, die Viëtnam -oorlog, die Koue Oorlog, die invalle van Grenada en Panama en die eerste Persiese Gulr -oorlog, asook 'n dosyn kleiner konflikte. Nuwe medaljes is tot 1999 gedruk, toe Amerikaanse troepe in Kosovo gedien het.
Amper daar: American, Delta/Northwest, United, Japan Air Lines, All Nippon Airways, Singapore Air en Korean Air Lines vlieg almal non -stop van Los Angeles na Tokio, met tariewe wat wissel van minder as $ 700 tot meer as $ 1,200 heen en weer. Vlugte kom na die internasionale lughawe Narita, met 'n wonderlike waarnemingsgebied en 'n lugvaartgeskiedenismuseum. Liefhebbers van lugvaart moet die spesiale geskenkwinkels van die terminale besoek, wat vliegtuigmodelle en lugrederye verkoop.
Waar om te bly: Imperial Hotel, Tokio. Die meesterstuk van 1923 deur Frank Lloyd Wright het die aardbewing van 8,3 op die grootte van die Groot Kanto oorleef die jaar toe dit oopgemaak het en die tweede bombardement van die Tweede Wêreldoorlog van Tokio, wat eers in 1968 afgebreek is vir 'n banale vervanging. Dele van The Old Imperial Bar is alles wat oorbly van die oorspronklike hotel. Die ligging naby die keiserlike paleis en die Yasukuni -heiligdom maak dit egter 'n goeie keuse. Kamers vanaf $ 300 per nag. 1-1, Uchisaiwai-cho 1-chome, Chiyoda-ku, Tokio. imperialhotel.co.jp
New Grand Hotel, Yokohama. Die hotel, wat in 1927 gebou is, was genl. Douglas MacArthur se eerste hoofkwartier by sy aankoms in Japan. Babe Ruth en Charlie Chaplin was ook gaste voor die oorlog. Die suite van MacArthur is in die styl van die tydperk en kan gehuur word. Maak seker dat u 'n kamer in die historiese gedeelte vra, anders beland u in die toring wat in 1991 bygevoeg is. Kamers vanaf $ 257. 10 Yamashita-cho, Naka-ku, Yokohama. hotel-newgrand.co.jp/ Engels.
Webwerwe: Sagamibaai. 10 minute se stap suid van Enoden Railway Hase Station af, bring u na die landingstrande wat deur die agtste weermag gebruik sou word. Die rustige baai is omring met huise, branderplankwinkels en klein restaurante. Die Groot Boeddha van Kamakura is vyf minute noord van die stasie. Winkels langs die straat na die tempel verkoop lekkernye, waaronder mitarashi dango, ryskluitjies op 'n stokkie bedek met 'n soet sojasous. Naby is die Hase -tempel met 'n uitsig oor die baai. Die Enoden is 'n trollie-agtige trein wat deur die agterplase en ritte loop vanaf die terminale langs die Japanse hoofstasie in Kamakura.
Kujukuri -strand. Die strand is gekies vir die landing deur die Eerste Weermag vanweë die lang, reguit kuslyn en die gebrek aan koraalriwwe. In die volksmond bekend as 99 Beach vanweë sy lengte in ri, 'n ou Japannese afstandsmeter, was die strand van 50 myl waar Amerikaanse troepe die eerste keer aan wal sou kom. 'N Goeie kaart, maar weinig anders in Engels, kan gevind word op 99beach.com/beach/index.html. Die maklikste spoorverbinding is van Tokio na die stad Kujukuri. Dit is net minder as twee uur van Tokio na Choshi-stasie op die JR Sobu Line-beperkte snelweg, waar besoekers na die Choshi-lyn vir Inubo-saki-stasie verander.
Keiserlike paleis, Tokio. 'N Tien minute se stap van die Tokio-stasie af is die tuiste van die keisers sedert hulle die hoofstad van Kyoto in 1868 verhuis het. Dit is gebou op die oorblyfsels van die Edo-kasteel uit die shogun-era, en dateer uit die middel van die 1960's, maar is gebou in 'n laat 19de -eeuse styl. Die paleis word omring deur parklande, grotte, mere en pragtige tuine wat in die lente met kersiebloeisels bloei en in die herfs diep rooi word met Japannese esdoorn. Benewens die tradisionele Nuwejaars- en Emporer -verjaardagbesoeke, kan die publiek hierdie jaar op 20 November die binnegrond betree ter viering van die 20ste herdenking van die keiserwording van Akihito. Toere kan aanlyn gereël word deur die Imperial Household Agency op www.kunaicho.go.jp/eindex.html
Yasukuni. Omstrede Shinto -heiligdom vir diegene wat die keiser gedien het, insluitend oorlogsmisdadigers. Die moderne museum langsaan vertel 'n beslis pro-Japannese weergawe van die Tweede Wêreldoorlog. Demonstrasies van tradisionele Japannese kunste vind gereeld in die tuine plaas. 3-1-1 Kudankita, Chiyoda-ku, in Tokio. Die naaste metrohalte is die Kudanshita -stasie. yasukuni.or.jp
Boeke: " Ondergang met kodenaam: Die geheime plan om Japan binne te val, " deur Thomas B. Allen en Norman Polmar (Simon & amp Shuster, $ 29,95). Deur die dikwels teenstrydige dokumente van politici en militêre figure aan beide kante te kombineer, maak die boek die saak dat die inval in Japan 'n werklike moontlikheid bly totdat die tweede bom Nagasaki vernietig het.
Die 25 beste werwe van die Tweede Wêreldoorlog, Pacific Theatre " deur Chuck Thompson. (Greenline Historic Travel, $ 19,95). Dit is 'n uitstekende toevoeging tot die militêre reisboekrak, en dit is een van die min gidsboeke wat oorlogsplekke in die Stille Oseaan die soort opsomming gee wat u in verskeie Europese teatergidse kan vind (waaronder Greenline se uitstekende metgeselvolume). Dit het min op die Japan-invalsentrums, maar is uiters hoog vir Hiroshima, Nagasaki, Tokio, Yokohama en minder bekende plekke soos die kamikaze-museum in Kyushu. 'N Moet hê.
Lonely Planet Japan (Lonely Planet, $ 17,99). Lonely Planet se tipiese omvangryke, om van die baan af te klim, kom in gebiede soos die Boso-skiereiland en plekke langs Kamakura langs Sagami-baai, wat deur ander hoofstroomgidse oorgeslaan word.
In China staan ​​die oorlog die algemeenste bekend as die 'War of Resistance against Japanese Aggression' (vereenvoudigde Chinees: 抗日战争 tradisionele Chinese: 抗日戰爭), en word dit verkort tot die 'Resistance against Japanese Aggression' (Chinees: 抗日) of die ' Weerstandsoorlog "(vereenvoudigde Chinees: 抗战 tradisionele Chinees: 抗戰). Dit word ook die 'Agtjarige weerstandsoorlog' (vereenvoudigde Chinees: 八年 抗战 tradisioneel Chinees: 八年 抗戰) genoem, maar in 2017 het die Chinese ministerie van onderwys 'n opdrag uitgereik waarin gesê word dat handboeke na die oorlog verwys as die "Veertienjarige weerstandsoorlog" (vereenvoudigde Chinees: 十四 年 抗战 tradisionele Chinees: 十四 年 抗戰), wat 'n fokus weerspieël op die breër konflik met Japan wat teruggaan tot 1931.  Daar word ook daarna verwys as deel van die "Global Anti-Fascist War", en dit is hoe die Tweede Wêreldoorlog deur die Kommunistiese Party van China en die PRC-regering beskou word. 
In Japan, deesdae, die naam "Japan -China Oorlog" (Japannees: 日中 戦 爭, geromaniseer: Nitchū Sensō) word die meeste gebruik vanweë die objektiwiteit daarvan. Toe die inval in China in 1937 ernstig begin, naby Beijing, gebruik die Japanse regering 'The North China Incident' (Japannees: 北 支 事變/華北 事變, geromaniseer: Hokushi Jihen/Kahoku Jihen), en met die uitbreek van die Slag van Sjanghai die daaropvolgende maand, is dit verander na "Die China -voorval" (Japannees: 支那 事變, geromaniseer: Shina Jihen).
Die woord "voorval" (Japannees: 事變, geromaniseer: jihen) is deur Japan gebruik, aangesien geen van die lande 'n formele oorlogsverklaring afgelê het nie. Vanuit die Japannese perspektief was die lokalisering van hierdie konflikte voordelig om ingryping van ander nasies te voorkom, veral die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State, wat onderskeidelik die belangrikste bron van petroleum en staal was. 'N Formele uitdrukking van hierdie konflikte kan moontlik lei tot Amerikaanse embargo in ooreenstemming met die neutraliteitswette van die dertigerjare.  As gevolg van China se gebroke politieke status, het Japan ook dikwels beweer dat China nie meer 'n herkenbare politieke entiteit was waarop oorlog verklaar kon word nie. 
Ander name Redigeer
In Japannese propaganda het die inval in China 'n kruistog geword (Japannees: 聖 戦, geromaniseer: bespeur), die eerste stap van die slagspreuk "agt uithoeke van die wêreld onder een dak" (Japannees: 八 紘 一 宇, geromaniseer: Hakkō ichiu). In 1940 het die Japanse premier, Fumimaro Konoe, die Taisei Yokusankai gelanseer. Toe beide kante in Desember 1941 formeel oorlog verklaar, is die naam vervang deur 'Groter Oos -Asië -oorlog' (Japannees: 大 東亞 戰爭, geromaniseer: Daitōa Sensō).
Alhoewel die Japannese regering steeds die term "China -voorval" in formele dokumente gebruik,  die woord Shina word deur China as neerhalend beskou en daarom parafraseer die media in Japan dikwels ander uitdrukkings soos "The Japan – China Incident" (Japannees: 日 華 事變/日 支 事變, geromaniseer: Nikka Jiken/Nisshi Jiken), wat al in die 1930's deur die media gebruik is.
Die naam "Tweede Sino-Japannese Oorlog" word nie algemeen in Japan gebruik nie, aangesien die oorlog wat dit in 1894 tot 1895 teen China gevoer het, gelei is deur die Qing-dinastie, en word dus die Qing-Japannese Oorlog genoem (Japannees: 日 清 戦 争, geromaniseer: Nisshin – Sensō), eerder as die Eerste Sino-Japannese Oorlog.
Die oorsprong van die Tweede Sino-Japannese Oorlog kan teruggevoer word na die Eerste Sino-Japannese Oorlog van 1894–1895, waarin China, toe onder die bewind van die Qing-dinastie, deur Japan verslaan is, gedwing is om Taiwan aan Japan af te staan, en erken die volle en volledige onafhanklikheid van Korea in die Verdrag van Shimonoseki. Japan het ook die Diaoyudao/Senkaku -eilande vroeg in 1895 geannekseer as gevolg van sy oorwinning aan die einde van die oorlog (Japan beweer dat die eilande in 1895 onbewoon was).    Die Qing -dinastie was op die rand van ineenstorting as gevolg van interne opstande en buitelandse imperialisme, terwyl Japan deur sy effektiewe moderniseringsmaatreëls as 'n groot mag voorgekom het. 
Republiek van China Redigeer
Die Republiek van China is in 1912 gestig na die Xinhai -rewolusie wat die laaste keiserlike dinastie van China, die Qing -dinastie (1644–1911), omvergewerp het. Die sentrale gesag het egter verbrokkel en die gesag van die Republiek het toegegee aan dié van plaaslike krygshere, meestal van die voormalige Beiyang -leër. Dit was 'n baie afgeleë moontlikheid om die nasie te verenig en die invloed van vreemde moondhede te verdryf.  ​​Sommige krygshere het hulself selfs met verskillende vreemde moondhede in hul gevegte met mekaar verbind. Die krygsheer Zhang Zuolin van Mantsjoerije uit die Fengtiaanse kliek het byvoorbeeld openlik met die Japannese saamgewerk vir militêre en ekonomiese hulp. 
Een-en-twintig eis wysig
In 1915 het Japan die een-en-twintig eise gestel om verdere politieke en kommersiële voorregte uit China af te dwing, wat deur Yuan Shikai aanvaar is.  Na die Eerste Wêreldoorlog het Japan die invloedsfeer van die Duitse Ryk in die Shandong-provinsie verkry,  wat gelei het tot landwye anti-Japannese protesoptredes en massademonstrasies in China. Onder die Beiyang -regering bly China gefragmenteerd en kon dit nie buitelandse invalle weerstaan ​​nie.  Met die doel om China te verenig en die plaaslike krygshere te verslaan, het die Kuomintang (KMT, alternatiewelik bekend as die Chinese nasionalistiese party) in Guangzhou die Noordelike ekspedisie van 1926 tot 1928 gelanseer met beperkte hulp van die Sowjetunie. 
Jinan -voorval Redigeer
Die National Revolutionary Army (NRA) wat deur die KMT gevorm is, het deur die suide en sentrale China gevloei totdat dit in Shandong nagegaan is, waar konfrontasies met die Japannese garnisoen tot gewapende konflik toegeneem het. Die konflikte staan ​​gesamentlik bekend as die Jinan -voorval van 1928, waartydens die Japannese weermag verskeie Chinese amptenare doodgemaak en artilleriedoppe in Jinan afgevuur het. Tussen 2 000 en 11 000 Chinese en Japannese burgerlikes is vermoedelik tydens hierdie konflikte doodgemaak. Die betrekkinge tussen die Chinese nasionalistiese regering en Japan het erg versleg as gevolg van die Jinan -voorval.  
Hereniging van China (1928) Redigeer
Toe die Nasionale Revolusionêre Leër Beijing nader, besluit Zhang Zuolin om terug te keer na Mantsjoerije, voordat hy in 1928 deur die Kwantung -leër vermoor word.  Sy seun, Zhang Xueliang, neem oor as die leier van die Fengtiaanse kliek in Mantsjoerije. Later in dieselfde jaar het Zhang besluit om sy trou aan die nasionalistiese regering in Nanjing te verklaar onder Chiang Kai-shek, en gevolglik is China nominaal herenig onder een regering. 
1929 Sino-Sowjet-oorlog Redigeer
Die konflik tussen Julie en November 1929 oor die Chinese Eastern Railroad (CER) het die spanning in die noordooste verder verhoog wat gelei het tot die Mukden-voorval en uiteindelik die Tweede Sino-Japannese Oorlog. Die oorwinning van die Sowjet -Rooi Leër oor die magte van Zhang Xueliang het nie net die Sowjet -beheer oor die CER in Mantsjoerië weer bevestig nie, maar het ook Chinese militêre swakhede aan die lig gebring wat die Japannese offisiere van die Kwantung -leër vinnig opgemerk het. 
Die prestasie van die Sowjet -Rooi Leër het die Japannese ook verstom. Mantsjoerye was sentraal in Japan se beleid in Oos -Asië. Beide die konferensies van die keiserlike oostelike gebiede van 1921 en 1927 bevestig Japan se verbintenis om die dominante mag in die noordooste te wees. Die oorwinning van die Rooi Leër in 1929 het hierdie beleid tot in sy wiele geruk en die probleem van Mantsjoery heropen. Teen 1930 het die Kwantung -leër besef dat hulle te kampe het met 'n Rooi Leër wat net sterker word. Die tyd om op te tree het naby gekom en Japanse planne om die Noordooste te verower, is versnel. 
Kommunistiese Party van China Redigeer
In 1930 het die Sentrale Vlakteoorlog in China uitgebreek, waarby streekbevelvoerders betrokke was wat tydens die Noordelike Ekspedisie in bondgenootskap met die Kuomintang geveg het, en die Nanjing -regering onder Chiang. Die Kommunistiese Party van China (CPC) het voorheen openlik teen die Nanjing -regering geveg ná die massamoord in Sjanghai in 1927, en hulle het uitgebrei tydens hierdie burgeroorlog. Die Kuomintang -regering in Nanjing het besluit om hul pogings te vestig op die onderdrukking van die Chinese kommuniste deur middel van die omsingelingsveldtogte, volgens die beleid van "eers interne pasifikasie, dan eksterne weerstand" (Chinees: 攘外 必先 安 內).
Die interne oorlogvoering in China bied uitstekende geleenthede vir Japan, wat Mantsjoerije as 'n onbeperkte voorraad grondstowwe beskou het, 'n mark vir sy vervaardigde goedere (nou uitgesluit van die markte van baie Westerse lande as gevolg van tariewe in die depressie), en 'n beskermende bufferstaat teen die Sowjetunie in Siberië. [ aanhaling nodig ] Japan het Mantsjoerije regstreeks binnegeval ná die Mukden-voorval in September 1931. Japan het aangekla dat sy regte in Mantsjoerije, wat tot stand gebring is as gevolg van sy oorwinning aan die einde van die Russies-Japannese Oorlog, stelselmatig geskend is en dat daar "meer meer as 120 gevalle van inbreuk op regte en belange, inmenging met sake, boikot van Japannese goedere, onredelike belasting, aanhouding van individue, konfiskering van eiendom, uitsetting, eis om besigheid te staak, aanranding en battery, en die onderdrukking van inwoners van Korea ". 
Na vyf maande se geveg het Japan in 1932 die marionetstaat Manchukuo gevestig en die laaste keiser van China, Puyi, as sy marionetheerser geïnstalleer. Militêr te swak om Japan direk uit te daag, het China 'n beroep op die Volkebond gedoen om hulp. Die ondersoek van die liga het gelei tot die publikasie van die Lytton -verslag, waarin Japan veroordeel is omdat dit Mantsjoerije binnegedring het, wat Japan tot die Volkebond laat onttrek het. Geen land het teen lopende sensuur teen Japan aksie geneem nie.
Onophoudelike gevegte het gevolg op die Mukden -voorval. In 1932 het Chinese en Japannese troepe die voorvalstryd van 28 Januarie geveg. Dit het gelei tot die demilitarisering van Sjanghai, wat die Chinese verbied het om troepe in hul eie stad in te sit. In Manchukuo was daar 'n voortslepende veldtog om die anti-Japannese vrywilligersleërs te verslaan wat ontstaan ​​het uit wydverspreide woede oor die beleid van nie-verset teen Japan.
In 1933 val die Japannese die Grootmuurstreek aan. Die Tanggu-wapenstilstand wat in die nadraai daarvan gevestig is, het Japan beheer oor die Jehol-provinsie gegee, asook 'n gedemilitariseerde gebied tussen die Groot Muur en die streek Beiping-Tianjin. Japan het ten doel gehad om nog 'n buffersone te skep tussen Manchukuo en die Chinese nasionalistiese regering in Nanjing.
Japan het die interne konflikte van China toenemend benut om die sterkte van sy onstuimige teenstanders te verminder. Selfs jare na die Noordelike Ekspedisie was die politieke mag van die Nasionalistiese regering beperk tot net die gebied van die Yangtze River Delta. Ander dele van China was in wese in die hande van plaaslike Chinese krygshere. Japan het verskillende Chinese medewerkers gesoek en hulle gehelp om regerings te vestig wat vriendelik is vir Japan. Hierdie beleid is die Spesialisasie van Noord -China (Chinees: 華北 特殊化 pinyin: huáběitèshūhùa ), meer algemeen bekend as die outonome beweging van Noord -China. Die noordelike provinsies wat deur hierdie beleid geraak is, was Chahar, Suiyuan, Hebei, Shanxi en Shandong.
Hierdie Japannese beleid was die doeltreffendste op die gebied van die binnelandse Mongolië en Hebei. In 1935, onder Japannese druk, onderteken China die He - Umezu -ooreenkoms, wat die KMT verbied het om partybedrywighede in Hebei uit te voer. In dieselfde jaar is die Chin -Doihara -ooreenkoms onderteken om die KMT uit Chahar te verdryf. Teen die einde van 1935 het die Chinese regering dus noordelik China in die steek gelaat.In die plek daarvan is die Japannese gesteunde outonome raad van Oos-Hebei en die politieke raad van Hebei-Chahar gestig. Daar in die leë ruimte van Chahar is die Mongoolse militêre regering gevorm op 12 Mei 1936. Japan het al die nodige militêre en ekonomiese hulp verleen. Daarna het Chinese vrywilligersmagte voortgegaan om die Japannese aggressie in Mantsjoerije, en Chahar en Suiyuan, te weerstaan.
1937: Volskaalse inval in China Edit
In die nag van 7 Julie 1937 het Chinese en Japannese troepe vuur in die omgewing van die Marco Polo (of Lugou) brug, 'n belangrike toegangsroete na Beijing, uitgeruil. Wat as verwarrend begin het, het sporadiese skermutselinge gou geëskaleer tot 'n grootskaalse geveg waarin Beijing en sy hawestad Tianjin aan die Japannese magte geval het (Julie-Augustus 1937). Op 29 Julie het ongeveer 5.000 troepe van die 1ste en 2de korps van die East Hopei -leër gemuterniseer en hulle teen die Japannese garnisoen gewend. Benewens Japannese militêre personeel, is ongeveer 260 burgerlikes wat in Tongzhou woon, in ooreenstemming met die Boxer -protokol van 1901, tydens die opstand dood (hoofsaaklik Japannese, insluitend die polisiemag en ook etniese Koreane). Die Chinese het toe 'n groot deel van die stad aan die brand gesteek en vernietig. Slegs ongeveer 60 Japannese burgerlikes het oorleef, wat sowel joernaliste as latere historici van eerstehandse getuienisverslae voorsien het. As gevolg van die geweld van die muitery teen Japannese burgers, het die Tungchow -muitery die openbare mening in Japan sterk geruk.
Slag van Sjanghai Redigeer
Die Imperial General Headquarters (GHQ) in Tokio, tevrede met die winste wat in die noorde van China verkry is na die Marco Polo Bridge-voorval, het aanvanklik onwilligheid getoon om die konflik in 'n grootskaalse oorlog te vererger. Die KMT het egter bepaal dat die 'breekpunt' van Japannese aggressie bereik is. Chiang Kai-shek het die leër en lugmag van die sentrale regering vinnig gemobiliseer en onder sy direkte bevel geplaas. Na die skietery op 'n Japannese offisier wat op 9 Augustus 1937 probeer het om die militêre lughawe van Honqiao binne te gaan, het die Japannese geëis dat alle Chinese magte uit Shanghai sou terugtrek, terwyl die Chinese geweier het om aan hierdie eis te voldoen.  In reaksie hierop het beide die Chinese en die Japannese versterkings na die Sjanghai -gebied marsjeer.
Op 13 Augustus 1937 val Kuomintang -soldate Japannese mariene posisies in Sjanghai aan, met Japannese leërtroepe en mariniers wat op hul beurt die stad binnegedring het met vlootgeweer by Zhabei, wat gelei het tot die Slag van Sjanghai. Op 14 Augustus is Chinese magte onder bevel van Zhang Zhizhong beveel om die Japannese vestings in Sjanghai te vang of te vernietig, wat tot bitter straatgevegte gelei het. In 'n aanval op die Japannese kruiser Izumo, Het Kuomintang -vliegtuie per ongeluk die Internasionale Skikking van Sjanghai gebombardeer, wat tot meer as 3 000 burgerlike sterftes gelei het. 
In die drie dae van 14 Augustus tot en met 16, 1937, het die Imperial Japanese Navy (IJN) baie soorte gestuur van die destyds gevorderde langafstand G3M medium-swaar landgebaseerde bomwerpers en verskillende vliegtuie met die verwagting dat die Chinese lugmag. Die Imperial Japanese Navy het egter onverwagte weerstand ondervind deur die verdedigende Chinese Curtiss Hawk II/Hawk III en P-26/281 Peashooter-vegvliegtuie wat swaar (50%) verliese van die verdedigende Chinese vlieëniers opgedoen het (14 Augustus is daarna deur die KMT herdenk as China s'n Lugmagdag).  
Die lug van China het 'n toetsgebied geword vir gevorderde tweevliegtuig- en nuwe-generasie eenvliegtuigontwerpe. Die bekendstelling van die gevorderde A5M "Claude" -vegters in die operasionele teater van Shanghai-Nanjing, begin op 18 September 1937, het die Japannese gehelp om 'n sekere vlak van lug superioriteit te bereik.   Maar die paar ervare Chinese veteraanvlieëniers, sowel as verskeie Chinese-Amerikaanse vrywillige vegvlieëniers, waaronder majoor Art Chin, majoor John Wong Pan-yang en kapt Chan Kee-Wong, selfs in hul ouer en stadiger tweevliegtuie,   was meer as in staat om hulself te weerstaan ​​teen die slanke A5M's in hondegevegte, en dit was ook 'n uitputtingsstryd teen die Chinese lugmag.   Aan die begin van die geveg was die plaaslike krag van die NRA ongeveer vyf afdelings, oftewel ongeveer 70 000 troepe, terwyl die plaaslike Japannese magte uit ongeveer 6.300 mariniers bestaan ​​het.  Op 23 Augustus het die Chinese lugmag die Japannese troepelandings by Wusongkou in die noorde van Sjanghai aangeval met Hawk III-vegaanvalvliegtuie en P-26/281 vegvliegtuie, en die Japannese het die meeste van die aanval onderskep met A2N- en A4N-vegters van die vliegdekskepe Hosho en Ryujo, terwyl hy verskeie van die Chinese vliegtuie neergeskiet het terwyl hy 'n enkele A4N in die hondegeveg met luitenant Huang Xinrui in sy P-26/281 verloor het, het die Japannese weermag versterkings daarin geslaag om in die noorde van Sjanghai te land.   Die Imperial Japanese Army (IJA) het uiteindelik meer as 200 000 troepe, saam met talle vlootvaartuie en vliegtuie, toegewy om die stad te verower. Na meer as drie maande se intense gevegte, het hul slagoffers die aanvanklike verwagtinge ver oortref.  Op 26 Oktober het die Japannese weermag Dachang, 'n belangrike sterkpunt in Sjanghai, ingeneem en op 5 November het bykomende versterkings van Japan vanaf Hangzhoubaai geland. Uiteindelik het die NRA op 9 November 'n algemene terugtog begin.
Slag van Nanjing en Nanjing Massacre Wysig
Die IJA bou voort op die hard gewenste oorwinning in Sjanghai en verower die hoofstad KMT Nanjing (Desember 1937) en Noordelike Shanxi (September-November 1937). By hierdie veldtogte was ongeveer 350 000 Japannese soldate betrokke, en aansienlik meer Chinese.
Geskiedkundiges skat dat tussen 13 Desember 1937 en einde Januarie 1938 'n geskatte 40 000 tot 300 000 Chinese (meestal burgerlikes) na die val daarvan vermoor of gewond is. Historikus David Askew van die Japanse Ritsumeikan-universiteit het egter aangevoer dat minder as 32 000 burgerlikes en soldate gesterf het en dat daar nie meer as 250 000 burgerlikes in Nanjing kon oorgebly het nie, waarvan die oorgrote meerderheid hul toevlug geneem het in die Nanjing-veiligheidsone, 'n buitelandse veiligheidsgebied gelei deur John Rabe, 'n amptenaar van die Nazi -party.  Meer as 75% van die burgerlike bevolking van Nanjing het reeds uit Nanjing gevlug voordat die geveg begin het, terwyl die grootste deel van die res hul toevlug geneem het in die Nanking Safety Zone, wat slegs behoeftige paria -klasse soos Tanka -mense en Duo -mense agtergelaat het. [ aanhaling nodig ]
In 2005 het 'n geskiedenishandboek wat deur die Japanese Society for History Textbook Reform opgestel is en wat in 2001 deur die regering goedgekeur is, groot oproer en protesoptogte in China en Korea veroorsaak. Dit verwys na die Nanjing -bloedbad en ander gruweldade soos die Manila -slagting as 'n 'insident', wat die kwessie van troosvroue verlig en slegs kort verwys na die dood van Chinese soldate en burgerlikes in Nanjing.  'n Afskrif van die 2005 -weergawe van 'n hoërskoolhandboek met die titel Nuwe geskiedenishandboek gevind dat daar geen melding gemaak word van die "Nanjing -bloedbad" of die "Nanjing -voorval" nie. Die enigste sin wat na hierdie gebeurtenis verwys het, was inderdaad: "hulle [die Japannese troepe] het daardie stad in Desember beset".  Vanaf 2015 [opdatering] ontken sommige regse Japannese negatiwiste dat die slagting plaasgevind het en het hulle suksesvol beywer vir die hersiening en uitsluiting van inligting in Japannese skoolboeke. 
Aan die begin van 1938 het die leierskap in Tokio steeds gehoop om die omvang van die konflik te beperk tot gebiede rondom Sjanghai, Nanjing en die grootste deel van Noord -China. Hulle het gedink dat dit krag sou behou vir 'n verwagte kragmeting met die Sowjetunie, maar teen hierdie tyd het die Japanse regering en GHQ effektief beheer oor die Japanse weermag in China verloor. Met baie oorwinnings wat behaal is, het die Japanse veldgeneraals die oorlog in Jiangsu eskaleer in 'n poging om Chinese weerstand uit te wis, maar is hulle verslaan tydens die Slag van Taierzhuang (Maart - April 1938). Daarna het die IJA sy strategie verander en byna al sy bestaande leërs in China ontplooi om die stad Wuhan aan te val, wat die politieke, ekonomiese en militêre middelpunt van die rump China geword het, in die hoop om die vegkrag van die NRA te vernietig en te dwing die KMT -regering om vrede te onderhandel.  Op 6 Junie verower hulle Kaifeng, die hoofstad van Henan, en dreig om Zhengzhou, die aansluiting van die Pinghan- en Longhai -spoorweg, te neem.
Om Japannese vordering in die weste en suide van China te voorkom, het Chiang Kai-shek, op voorstel van Chen Guofu, beveel dat die digte op die Geelrivier naby Zhengzhou geopen moet word. Die oorspronklike plan was om die dijk in Zhaokou te vernietig, maar as gevolg van probleme op die plek, is die Huayuankou -dijk op die suidelike oewer op 5 Junie en 7 Junie vernietig deur opgrawings, met oorstromingswater oor die oostelike Henan, sentrale Anhui en die noordelike sentrale deel Jiangsu. Die vloede het duisende vierkante kilometer landbougrond bedek en vernietig en die monding van die Geelrivier honderde myl na die suide verplaas. Duisende dorpe is oorstroom of verwoes en etlike miljoene inwoners is gedwing om uit hul huise te ontruim. 400 000 mense, waaronder Japannese soldate, het verdrink en nog 10 miljoen het vlugtelinge geword. Riviere is gevul met lyke terwyl Tanka -bootbewoners verdrink het van die boot omgeslaan het. Skade aan plantasies het ook die bevolking geraak wat later honger veroorsaak het. Desondanks het die Japannese Wuhan op 27 Oktober 1938 ingeneem, wat die KMT gedwing het om terug te keer na Chongqing (Chungking), maar Chiang Kai-shek weier steeds om te onderhandel en sê dat hy slegs gesprekke sal oorweeg as Japan instem om tot die grense voor 1937 terug te trek. . In 1937 marsjeer die Japanse keiserlike leër vinnig in die hartjie van die Chinese gebied.
Met toenemende Japannese ongevalle en koste, het die keiserlike hoofkwartier probeer om Chinese weerstand te breek deur die lugtakke van hul vloot en leër te beveel om die eerste massiewe lugaanvalle van die oorlog op burgerlike teikens te begin. Japannese plunderaars het die nuutgestigte voorlopige hoofstad van Chomqing en die meeste ander groot stede in die onbewoonde China in die Kuomintang getref, wat baie mense dood, beseerd of dakloos gelaat het.
1939–40: Chinese teenaanval en dooiepunt Edit
Vanaf die begin van 1939 het die oorlog 'n nuwe fase begin met die ongekende nederlaag van die Japannese in die Slag van Suixian - Zaoyang, die eerste Slag van Changsha, die Slag van Suid -Guangxi en die Slag van Zaoyi. Hierdie uitkomste het die Chinese aangemoedig om hul eerste grootskaalse teenoffensief teen die IJA vroeg in 1940 te begin, maar vanweë die lae militêre-industriële kapasiteit en beperkte ervaring in moderne oorlogvoering, is hierdie offensief verslaan. Daarna sou Chiang geen gevaarlike veldtogte meer waag nie, gegewe die swak opgeleide, onder-toegeruste en ongeorganiseerde toestand van sy leërs en teenkanting teen sy leierskap, beide binne die Kuomintang en in China in die algemeen. Hy het 'n aansienlike deel van sy bes opgeleide en toegeruste troepe in die Slag van Sjanghai verloor en was soms aan die genade van sy generaals, wat 'n hoë mate van outonomie van die sentrale KMT -regering gehandhaaf het.
Tydens die offensief het Hui -magte in Suiyuan onder generaals Ma Hongbin en Ma Buqing die keiserlike Japanse leër en hul marionet Binne -Mongoolse magte gelei en die beplande Japannese opmars na die noordweste van China verhinder. Ma Hongbin se pa, Ma Fulu, het in die Boxer Rebellion teen Japannese geveg. Generaal Ma Biao het daartoe gelei dat Hui, Salar en Dongxiang kavalerie die Japannese in die Slag van Huaiyang verslaan het.          Ma Biao het in die Boxer Rebellion teen die Japannese geveg.
Na 1940 het die Japannese geweldige probleme ondervind met die administrasie en garnisonering van die besette gebiede, en probeer om hul besettingsprobleme op te los deur 'n strategie in te stel om vriendelike marionetregerings te skep wat gunstig is vir Japannese belange in die verowerde gebiede, veral die Nanjing -nasionalistiese regering onder leiding van voormalige KMT -premier Wang Jingwei. Wreedhede wat deur die Keiserlike Japanse leër gepleeg is, sowel as die Japanse weiering om enige werklike mag te delegeer, het die marionette egter baie ongewild en grotendeels ondoeltreffend gelaat. Die enigste sukses wat die Japannese behaal het, was om 'n groot Chinese samewerkende weermag te werf om openbare veiligheid in die besette gebiede te handhaaf.
Japannese uitbreiding Redigeer
Teen 1941 het Japan die meeste oostelike kusgebiede van China en Viëtnam gehad, maar guerrilla -gevegte het in hierdie besette gebiede voortgeduur. Japan het groot slagoffers gely weens onverwagte hardnekkige Chinese weerstand, en geen van die partye kon vinnig vordering maak in die manier van Nazi -Duitsland in Wes -Europa nie.
Teen 1943 het Guangdong hongersnood beleef. Namate die situasie vererger het, het die Chinese landgenote in New York 'n brief ontvang waarin gesê word dat 600 000 mense in Siyi deur honger dood is. 
Chinese weerstandstrategie Wysig
Die basis van die Chinese strategie voor die ingang van die Westerse geallieerdes kan soos volg in twee periodes verdeel word:
Eerste periode: 7 Julie 1937 (Slag van Lugou -brug) - 25 Oktober 1938 (einde van die Slag van Wuhan met die val van die stad).
Tweede periode: 25 Oktober 1938 (na die val van Wuhan) - Desember 1941 (voor die geallieerdes se oorlogsverklaring teen Japan).
Eerste periode (Julie 1937 - Oktober 1938) Redigeer
Anders as Japan, was China onvoorbereid op totale oorlog en het dit min militêre-industriële krag, geen gemeganiseerde afdelings en min gepantserde magte.  Tot in die middel van die dertigerjare het China gehoop dat die Volkebond teenmaatreëls teen Japan se aggressie sou bied. Boonop was die regering van Kuomintang (KMT) vasgevang in 'n burgeroorlog teen die Kommunistiese Party van China (CPC), terwyl Chiang Kai-shek aangehaal is: 'die Japannese is 'n vel siekte, die kommuniste is 'n siekte van die hart ". Die Tweede Verenigde Front tussen die KMT en die CPC was nooit werklik verenig nie, want elke span was besig om voor te berei vir 'n kragmeting met die ander sodra die Japannese verdryf is.
Selfs onder hierdie uiters ongunstige omstandighede het Chiang besef dat China, om ondersteuning van die Verenigde State en ander buitelandse lande te verkry, moet bewys dat dit in staat is om te veg. Omdat hy geweet het dat 'n haastige toevlugsoord buitelandse hulp sou ontmoedig, besluit Chiang om 'n standpunt in Sjanghai te neem en die beste van sy Duits-opgeleide afdelings te gebruik om die grootste en mees geïndustrialiseerde stad van China teen die Japanners te verdedig. Die geveg het meer as drie maande geduur, aan albei kante was daar groot slagoffers en geëindig met 'n Chinese terugtog na Nanjing, maar het bewys dat China nie maklik verslaan sou word nie en het sy vasbeslotenheid aan die wêreld getoon. Die stryd het 'n enorme morele versterking vir die Chinese geword, aangesien dit die Japannese roem dat Japan Sjanghai binne drie dae en China binne drie maande kon oorwin, beslis geweier het.
Daarna het China begin met die Fabian -strategie van 'handelsruimte vir tyd' (vereenvoudigde Chinees: 以 空间 换取 时间 tradisioneel Chinees: 以 空間 換取 時間). Die Chinese weermag sou gevegte onderneem om die Japanse opmars na die noordelike en oostelike stede te vertraag, sodat die tuisfront, met sy professionele persone en belangrike nywerhede, weswaarts in Chongqing kon terugtrek. As gevolg van die strategieë van die verskroeide aarde van Chinese troepe, is opsetlik damme en damme gesaboteer om massiewe oorstromings te veroorsaak, wat duisende sterftes en nog vele meer toevlug gesoek het.
Tweede periode (Oktober 1938 - Desember 1941) Redigeer
Gedurende hierdie tydperk was die belangrikste Chinese doelwit om die oorlog so lank as moontlik in 'n uitputtingsoorlog uit te trek en sodoende Japannese hulpbronne te put terwyl Chinese militêre kapasiteit opgebou word. Die Amerikaanse generaal Joseph Stilwell noem hierdie strategie 'wen deur oortref'. Die NRA het die konsep van 'magnetiese oorlogvoering' aangeneem om opkomende Japannese troepe na bepaalde plekke te lok waar hulle aan groot hindernisse, hindernisaanvalle en omringings blootgestel is. Die prominentste voorbeeld van hierdie taktiek was die suksesvolle verdediging van Changsha in 1939 (en weer in 1941), waarin die IJA swaar ongevalle aangerig het.
Plaaslike Chinese weerstandsmagte, wat afsonderlik deur beide die kommuniste en KMT georganiseer is, het hul weerstand in besette gebiede voortgesit om die vyand te pla en hul administrasie oor die uitgestrekte landgebied van China moeilik te maak. In 1940 het die Chinese Rooi Leër 'n groot offensief in Noord -China geloods, wat spoorweë en 'n groot steenkoolmyn vernietig het. Hierdie konstante teistering en sabotasie -operasies het die keiserlike Japannese leër diep gefrustreer en daartoe gelei dat hulle die 'Three Alls Policy' gebruik (almal doodmaak, alles plunder, alles verbrand) (三光 政策, Hanyu Pinyin: Sānguāng Zhèngcè, Japannees Aan: Sankō Seisaku). Dit was gedurende hierdie tydperk dat die grootste deel van die Japanse oorlogsmisdade gepleeg is.
Teen 1941 het Japan 'n groot deel van die noorde en kus China beset, maar die KMT -sentrale regering en weermag het teruggetrek na die westelike binneland om hul weerstand voort te sit, terwyl die Chinese kommuniste in beheer bly van die basisgebiede in Shaanxi. In die besette gebiede was die Japannese beheer hoofsaaklik beperk tot spoorweë en groot stede ("punte en lyne"). Hulle het nie 'n groot militêre of administratiewe teenwoordigheid op die uitgestrekte Chinese platteland gehad nie, waar Chinese guerrilla's vrylik rondgedwaal het.
Die Verenigde State het China in 1937 sterk ondersteun en Japan gewaarsku om weg te kom.  Die Verenigde State het Japan egter steeds ondersteun met die uitvoer van petroleum en metaal, tot die Japannese inval in Frans -Indochina, wat die VSA genoop het om die skroot- en olie -embargo teen Japan op te lê (en die bevriesing van Japannese bates) in die somer van 1941.   Terwyl die Sowjets voorberei het vir oorlog teen Nazi-Duitsland in Junie 1941, en alle nuwe Sowjet-gevegsvliegtuie wat nou na die oorlogsfront bestem was, het Chiang Kai-shek Amerikaanse steun gesoek deur middel van die Lend-Lease Act belowe in Maart 1941.   
Nadat die Lend-Lease Act aangeneem is, het Amerikaanse finansiële en militêre hulp begin vloei.  Claire Lee Chennault was bevelvoerder oor die 1st American Volunteer Group (met die bynaam die Flying Tigers), met Amerikaanse vlieëniers wat Amerikaanse oorlogsvliegtuie met die Chinese vlag geverf het om die Japannese aan te val. Hy was aan die hoof van die vrywilligersgroep en die uniforme van die Amerikaanse weermag se lugmagte wat dit in 1942 vervang het. met vegvliegtuie vir die nasionalistiese Chinese lugmag en artillerie en pantser vir die Chinese weermag deur die Sino-Sowjet-verdrag Operasie Zet het ook voorsiening gemaak vir 'n groep Sowjet-vrywillige gevegsvliegtuie om van die laat af by die Chinese lugmag aan te sluit in die stryd teen die Japannese besetting 1937 tot 1939. Die Verenigde State het in 1941 die belangrikste olievoorrade van Japan afgesny om Japan te druk om 'n kompromie aangaande China aan te gaan, maar Japan val eerder Amerikaanse, Britse en Nederlandse besittings in die westelike Stille Oseaan aan. 
Verhouding tussen die nasionaliste en kommuniste Edit
Na die Mukden-voorval in 1931 was die Chinese openbare mening sterk krities teenoor die leier van Mantsjoerije, die "jong maarskalk" Zhang Xueliang, omdat hy nie teen die Japannese inval was nie, alhoewel die sentrale regering van Kuomintang ook verantwoordelik was vir hierdie beleid, wat Zhang gegee het 'n bevel om te "improviseer" sonder om ondersteuning te bied. Nadat Zhang en sy Noordoos -leër Manchurië aan die Japannese verloor het, het hulle die plig gekry om die Rooi Leër van die Chinese Kommunistiese Party (KKP) in Shaanxi te onderdruk na hul Lang Maart. Dit het groot slagoffers vir sy noordoostelike leër tot gevolg gehad, wat geen ondersteuning in mannekrag of wapens van Chiang Kai-shek gekry het nie.
Op 12 Desember 1936 ontvoer 'n diep ontevrede Zhang Xueliang Chiang Kai-shek in Xi'an, in die hoop om 'n einde te maak aan die konflik tussen KMT en CPC. Om die vrylating van Chiang te verseker, het die KMT ingestem om die Chinese burgeroorlog tydelik te beëindig en op 24 Desember die oprigting van 'n Verenigde Front tussen die CPC en KMT teen Japan. Die alliansie wat heilsame gevolge vir die beleërde CPC het, het ingestem om die New Fourth Army en die 8ste Route Army te vorm en onder die nominale beheer van die NRA te plaas. In ooreenstemming met die KMT-grensgebied Shaan-Gan-Ning en die grensgebied Shanxi-Chahar-Hebei is geskep. Hulle is beheer deur CCP. Die Rooi Leër van die CPC het saam met KMT -magte geveg tydens die Slag van Taiyuan, en die hoogtepunt van hul samewerking kom in 1938 tydens die Slag van Wuhan.
Ondanks Japan se bestendige territoriale winste in die noorde van China, die kusstreke en die ryk Yangtze -riviervallei in Sentraal -China, was die wantroue tussen die twee antagoniste skaars bedek. Die ongemaklike alliansie het teen einde 1938 begin verbreek, deels as gevolg van die aggressiewe pogings van die Kommuniste om hul militêre krag uit te brei deur Chinese guerrillamagte agter Japanse linies op te neem. Chinese milisie wat geweier het om hul trou te verander, word dikwels as 'medewerkers' bestempel en deur CPC -magte aangeval. Die Rooi Leër onder leiding van He Long val byvoorbeeld 'n brigade van Chinese militia onder leiding van Zhang Yin-wu in Hebei in Junie 1939 aan en vee dit uit.  Vanaf 1940 begin openlike konflik tussen nasionaliste en kommuniste meer gereeld in die besette gebiede buite Japannese beheer, met 'n hoogtepunt in die New Fourth Army Incident in Januarie 1941.
Daarna het die Tweede Verenigde Front heeltemal gebreek en die leier van die Chinese kommuniste, Mao Zedong, het die voorlopige plan uiteengesit vir die uiteindelike magsoorname van die CPC uit Chiang Kai-shek. Mao het sy laaste strewe begin om die CPC -mag onder sy gesag te konsolideer, en sy leerstellings het die sentrale beginsels geword van die CPC -leerstelling wat geformaliseer is as 'Mao Zedong -gedagte'. Die kommuniste het ook die meeste van hul energie begin fokus op die opbou van hul invloedsfeer oral waar geleenthede gebied word, hoofsaaklik deur middel van landelike massa -organisasies, administratiewe, grond- en belastinghervormingsmaatreëls ten gunste van arm boere terwyl die nasionaliste probeer het om die verspreiding van kommunistiese invloed te neutraliseer deur militêre blokkade van gebiede wat deur CPC beheer word en terselfdertyd teen die Japannese veg. 
Ingang van die Western Allies Edit
Na die aanval op Pearl Harbor het die Verenigde State oorlog teen Japan verklaar, en binne enkele dae het China by die Geallieerdes aangesluit in 'n formele oorlogsverklaring teen Japan, Duitsland en Italië.  Namate die Westerse geallieerdes die oorlog teen Japan betree, sou die Sino-Japannese oorlog deel word van 'n groter konflik, die Stille Oseaan-teater van die Tweede Wêreldoorlog. Byna onmiddellik het Chinese troepe nog 'n beslissende oorwinning behaal in die Slag van Changsha, wat die Chinese regering baie aansien van die Westerse Geallieerdes besorg het. President Franklin D. Roosevelt het na die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, die Sowjetunie en China as die 'Vier Polisiemanne' ter wêreld verwys. Soviet Unie. 
Kennis van Japannese vlootbewegings in die Stille Oseaan is aan die Amerikaanse vloot verskaf deur die Sino-American Cooperative Organization (SACO) wat deur die Chinese intelligensiehoof Dai Li bestuur is.  Weer in die Filippyne en die Japannese oseaan is beïnvloed deur die weer wat naby Noord -China ontstaan ​​het.  Die basis van SACO was in Yangjiashan geleë. 
Chiang Kai-shek het steeds voorrade uit die Verenigde State ontvang. In teenstelling met die Arktiese toevoerroete na die Sowjetunie wat die grootste deel van die oorlog oop gebly het, was seeroetes na China en die Yunnan -Viëtnam -spoorweg sedert 1940 gesluit. Tussen die sluiting van die Birma -pad in 1942 en Buitelandse hulp, wat heropen as die Ledo-pad in 1945, was grootliks beperk tot wat oor "The Bump" ingevlieg kon word. In Birma, op 16 April 1942, is 7 000 Britse soldate tydens die Slag van Yenangyaung omring deur die Japannese 33ste Divisie en gered deur die Chinese 38ste Divisie.  Na die Doolittle Raid het die Keiserlike Japanse leër 'n massiewe sweep deur Zhejiang en Jiangxi van China, nou bekend as die Zhejiang-Jiangxi-veldtog, uitgevoer met die doel om die oorlewende Amerikaanse lugmanne op te spoor en vergelding toe te pas op die Chinese wat hulle gehelp het en die vernietiging van lugbasisse. Die operasie het op 15 Mei 1942 begin, met 40 infanteriebataljons en 15-16 artilleriebataljons, maar is in September deur Chinese magte afgeweer.  Tydens hierdie veldtog het die Keiserlike Japanse leër 'n spoor van verwoesting agtergelaat en ook cholera-, tifus-, pes- en dysenteriepatogene versprei. Chinese skattings beweer dat soveel as 250 000 burgerlikes, waarvan die oorgrote meerderheid behoeftige Tanka -bootmense en ander paria -etnisiteite was wat nie kon vlug nie, moontlik aan siekte gesterf het.    Dit het veroorsaak dat meer as 16 miljoen burgerlikes diep binne -in China ontruim het. 90% van Ningbo se bevolking het reeds gevlug voordat die geveg begin het. 
Die grootste deel van die Chinese nywerheid is reeds deur Japan gevang of vernietig, en die Sowjetunie het geweier dat die Verenigde State China deur Kazakstan in Xinjiang voorsien, aangesien die Xinjiang-krygsheer Sheng Shicai in 1942 met Chiang se goedkeuring anti-Sowjet geword het. Om hierdie redes het die Chinese regering nooit die nodige voorrade en toerusting gehad om groot teenaanvalle te bestry nie. Ondanks die ernstige tekort aan matériel, was die Chinese in 1943 suksesvol in die afweer van groot Japannese offensiewe in Hubei en Changde.
Chiang is in 1942 aangewys as die geallieerde opperbevelhebber in die China-teater. Die Amerikaanse generaal Joseph Stilwell het 'n tyd lank as stafhoof van Chiang gedien, terwyl hy terselfdertyd die Amerikaanse magte in die China-Birma-Indiese teater beveel het. Om baie redes het die verhouding tussen Stilwell en Chiang gou verbreek. Baie historici (soos Barbara W. Tuchman) het voorgestel dat dit hoofsaaklik te wyte was aan die korrupsie en ondoeltreffendheid van die Kuomintang (KMT) -regering, terwyl ander (soos Ray Huang en Hans van de Ven) dit as 'n meer ingewikkelde situasie beskryf het . Stilwell het 'n sterk begeerte gehad om die totale beheer van Chinese troepe te aanvaar en 'n aggressiewe strategie te volg, terwyl Chiang verkies het om 'n geduldige en goedkoper strategie om die Japannese uit te wag. Chiang het steeds 'n verdedigende houding behou ten spyte van die geallieerde pleidooie om die Japannese blokkade aktief te verbreek, omdat China reeds miljoene oorlogsgevalle gely het en geglo het dat Japan uiteindelik sou kapituleer in die lig van Amerika se oorweldigende industriële produksie. Om hierdie redes het die ander Geallieerdes geleidelik vertroue verloor in die Chinese vermoë om aanvallende operasies vanaf die Asiatiese vasteland uit te voer, en eerder hul pogings teen die Japannese in die Stille Oseaan -gebiede en die Suidwes -Stille Oseaan -gebied gekonsentreer, met behulp van 'n eilandhoppestrategie. 
Jarelange verskille in nasionale belang en politieke standpunt tussen China, die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk bly in plek. Die Britse premier, Winston Churchill, was huiwerig om Britse troepe, waarvan baie deur die Japannese in vroeëre veldtogte gelei is, te wy aan die heropening van die Birmaweg, Stilwell, daarenteen, was van mening dat die heropening van die pad noodsaaklik is, aangesien alle Chinese vastelandse hawens was onder Japannese beheer. Die beleid van die geallieerdes oor die 'Europa eerste' pas nie by Chiang nie, terwyl die latere Britse aandrang dat China al hoe meer troepe na Indochina stuur vir gebruik in die Birma -veldtog, deur Chiang beskou word as 'n poging om Chinese mannekrag te gebruik om die Britse koloniaal te verdedig besittings. Chiang het ook geglo dat China sy leërafdelings van Birma na die ooste van China moet herlei om die lugbase van die Amerikaanse bomwerpers te verdedig, wat hy hoop Japan deur bombardemente sou verslaan, 'n strategie wat die Amerikaanse generaal Claire Lee Chennault ondersteun, maar wat Stilwell ten sterkste teëgestaan ​​het. Boonop het Chiang sy steun aan die Indiese onafhanklikheid uitgespreek tydens 'n ontmoeting met Mahatma Gandhi in 1942, wat die verhouding tussen China en die Verenigde Koninkryk verder versuur het. 
Amerikaanse en Kanadese gebore Chinese is gewerf om as geheime bedrywighede in die Japannese besette China op te tree. Hulle mandaat was om hul rasse -agtergrond as 'n vermomming te gebruik, om by plaaslike burgers in te skakel en 'n veldtog van sabotasie te voer. Aktiwiteite fokus op die vernietiging van die Japanse vervoer van voorrade (sein dat bomwerper vernietig word van spoorweë, brûe).  Chinese magte het Noord -Birma aan die einde van 1943 binnegeval en die Japanse troepe in Myitkyina beleër en Mount Song verower.  Die Britse en die Gemenebest -magte het hul operasie onderneem in missie 204 wat probeer het om hulp te verleen aan die Chinese nasionalistiese leër.  Die eerste fase in 1942 onder bevel van SOE het baie min bereik, maar lesse is geleer en 'n tweede meer suksesvolle fase, wat in Februarie 1943 onder Britse militêre bevel begin is, is uitgevoer voordat die Japannese Operasie Ichi-Go-offensief in 1944 ontruiming gedwing het . 
Die Verenigde State het die Chinese teater gesien as 'n manier om 'n groot aantal Japannese troepe te bind, sowel as 'n plek vir Amerikaanse vliegbase om die Japannese tuiseilande te tref. In 1944, met die agteruitgang van die Japannese posisie in die Stille Oseaan, het die IJA meer as 500 000 man gemobiliseer en operasie Ichi-Go, hul grootste offensief van die Tweede Wêreldoorlog, geloods om die Amerikaanse lugbase in China aan te val en die spoorlyn tussen Mantsjoerije en Viëtnam te verbind. . Dit het groot stede in Hunan, Henan en Guangxi onder Japannese besetting gebring. Die mislukking van die Chinese magte om hierdie gebiede te verdedig, het Stilwell aangemoedig om die algemene leiding oor die Chinese leër te bekom, en sy daaropvolgende kragmeting met Chiang het daartoe gelei dat hy deur generaal -majoor Albert Coady Wedemeyer vervang is. In 1944 het China verskeie oorwinnings teen Japan in Birma behaal wat tot selfvertroue gelei het. Nasionalistiese China het soldate ook sedert 1942 na Xinjiang herlei om die provinsie terug te neem van die Sowjet -kliënt Sheng Shicai, wie se marionetleër ondersteun is deur die Sowjet -Rooi Leër se 8de Regiment in Hami, Xinjiang sedert die Sowjet -inval in Xinjiang in 1934 toe die Sowjette noordelike Xinjiang beset het en die Islamitiese rebellie in Xinjiang in 1937 toe die Sowjette die suide van Xinjiang beset het, asook die hele Xinjiang onder Sheng Shicai en Sowjet -kommunistiese beheer geplaas het. Die gevegte het toe begin 1944 toegeneem met die Ili -rebellie met Sowjet -gesteunde Uyghur -kommunistiese rebelle, wat veroorsaak het dat China vyande op twee fronte beveg het, met 120 000 Chinese soldate wat teen die Ili -opstand geveg het. Die doel van die Japannese operasie Ichigo was om Amerikaanse vliegvelde in die suide van China wat die Japannese tuiseilande bedreig het met bombardemente te vernietig en om spoorweë in Beijing, Hankou en Canton -stede van noordelike China in Beijing met die suidelike China se kus aan Canton te verbind. Japan is ontsteld oor Amerikaanse lugaanvalle op Japannese magte in die Hsinchu -vliegveld van Taiwan deur Amerikaanse bomwerpers in die suide van China, en het korrek afgelei dat Suid -China die basis kan word van 'n groot Amerikaanse bombardement teen die Japanse tuiseilande, sodat Japan besluit het om alles te vernietig en te vang. lugbase waar Amerikaanse bomwerpers in Operasie Ichigo opereer het. Chiang Kai-shek en die owerhede van die Republiek van China het doelbewus 'n wenk geïgnoreer en van die hand gewys dat die Franse weermag die Franse weermag in Chongqing aan die Chinese regering oorgedra het wat die Franse in die koloniale Franse Indochina opgetel het op die dreigende Japannese offensief om die drie stede te verbind. Die Chinese weermag het geglo dat dit 'n valse wenk was wat deur Japan geplant is om hulle te mislei, aangesien slegs 30.000 Japannese soldate die eerste maneuver van operasie Ichigo in die noorde van China oor die Geelrivier begin het, sodat die Chinese aangeneem het dat dit slegs 'n plaaslike operasie in die noorde van China sou wees. 'N Ander belangrike faktor was dat die gevegsfront tussen China en Japan sedert 1940 staties was en gestabiliseer het, en so vier jaar geduur het tot Operasie Ichigo in 1944, sodat Chiang aangeneem het dat Japan dieselfde postuur sou bly en agter die lyne sou bly in besette gebiede voor 1940 van Noord -China, versterk slegs die marionette van die Chinese regering van Wang Jingwei en benut hulpbronne daar. Die Japannese het inderdaad van 1940 tot 1944 so opgetree, met die Japannese wat slegs 'n paar mislukte swak pogings aangewend het om die voorlopige hoofstad van China in Chongqing aan die Yangtze -rivier te verower, wat hulle vinnig laat vaar het en voor 1944 opgegee het. om die transkontinentale spoorweë in Beijing, Hankow, met mekaar te verbind. China was ook vol vertroue deur sy drie oorwinnings agtereenvolgens wat Changsha teen Japan verdedig het tydens die Slag van Changsha (1939), Slag van Changsha (1941) en Slag van Changsha (1942). China het Japan ook verslaan in die Indië-Birma-teater in Suidoos-Asië met X Force en Y Force en die Chinese kon nie glo dat Japan sorgeloos inligting in Franse hande laat glip het nie, en glo dat Japan doelbewus verkeerde inligting aan die Franse oorgedra het om Chinese troepe van Indië af te lei en Birma na China toe. China het geglo dat die Birma -teater vir Japan baie belangriker is as die suide van China en dat die Japannese magte in die suide van China slegs 'n verdedigende houding sou aanneem. China het geglo dat die aanvanklike Japannese aanval in Ichigo 'n gelokaliseerde punt en afleiding in die noorde van China was, sodat Chinese troepe wat 400 000 in Noord -China tel, doelbewus onttrek het sonder 'n geveg toe Japan aanval, met die veronderstelling dat dit net 'n gelokaliseerde operasie was waarna die Japannese sou onttrek. Hierdie fout het gelei tot die ineenstorting van Chinese verdedigingslinies, aangesien die Japannese soldate wat uiteindelik honderde duisende tel, die aanval van Noord -China na Sentraal -China na die suidelike China se provinsies aangehou het, terwyl Chinese soldate doelbewus onttrek het wat tot verwarring en ineenstorting gelei het, behalwe in die Verdediging van Hengyang, waar 17 000 Chinese soldate in getal was, het maande lank teen meer as 110,000 Japannese soldate aangehou in die langste beleg van die oorlog, wat 19,000-60,000 sterftes op die Japannese veroorsaak het. In Tushan in die provinsie Guizhou is die nasionalistiese regering van China genoodsaak om vyf leërs van die agtste oorlogsone wat hulle vir die hele oorlog tot by Ichigo gebruik het, te ontplooi om die kommunistiese Chinese te bevat om in plaas daarvan teen Japan te veg. Maar op daardie stadium het Japannese soldate se dieetgebreke en die toenemende ongevalle wat Japan gely het, Japan gedwing om Operasie Ichigo in Guizhou te beëindig, wat veroorsaak dat die operasie ophou. Na operasie Ichigo het Chiang Kai-shek 'n plan begin om Chinese troepe uit die Birma-teater teen Japan in Suidoos-Asië te onttrek vir 'n teenoffensief genaamd "White Tower" en "Iceman" teen Japannese soldate in China in 1945. 
Teen die einde van 1944 het Chinese troepe onder bevel van Sun Li-jen wat uit Indië aanval, en diegene onder Wei Lihuang wat van Yunnan aanval, kragte saamgesnoer in Mong-Yu, die Japannese suksesvol uit Noord-Birma verdryf en die Ledo Road, China vitale toevoer slagaar.  In die lente van 1945 het die Chinese aanvalle geloods wat Hunan en Guangxi herower het. Aangesien die Chinese weermag goed vorder met opleiding en toerusting, beplan Wedemeyer om in die somer van 1945 Operasie Carbonado te begin om Guangdong terug te neem en sodoende 'n kushawe te verkry, en vandaar noordwaarts na Sjanghai te ry. Die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki en die Sowjet -inval in Mantsjoerije het Japannese oorgawe versnel en hierdie planne is nie in werking gestel nie. 
Voor die aanvang van die grootskaalse oorlogvoering van die Tweede Sino-Japannese Oorlog, het Duitsland sedert die tyd van die Weimarrepubliek baie toerusting en opleiding verskaf om eenhede van die Nasionale Revolusionêre Leër van China te kraak, insluitend luggevegsopleiding met die Luftwaffe aan 'n paar vlieëniers van pre-nasionalistiese lugmag van China.  'n Aantal buitelandse moondhede, waaronder die Amerikaners, Italianers, Japannese wat opleiding en toerusting verskaf aan verskillende lugmagseenhede van die vooroorlogse China. Met die uitbreek van 'n grootskaalse oorlog tussen China en die Keiserryk van Japan, het die Sowjetunie die voorste ondersteuner van China geword weerstandsoorlog deur die Sino-Sowjet-nie-aggressieverdrag van 1937–41. Toe die Keiserlike Japannese die Franse Indochina binnedring, het die Verenigde State die olie- en staalembargo teen Japan ingestel en alle Japannese bates in 1941 bevries     en daarmee saam die Lend-Lease Act China het op 6 Mei 1941 'n begunstigde geword, van daar af kom die belangrikste diplomatieke, finansiële en militêre ondersteuner van China uit die VSA, veral na die aanval op Pearl Harbor.   
Oorsese Chinese Edit
Meer as 3200 oorsese Chinese bestuurders en motorvoertuigmeganika het China in die oorlog aangeval om militêre en logistieke toevoerlyne te ondersteun, veral deur Indo-China, wat van absolute belang geword het toe die Japannese alle toegang tot die oseaan tot die binneland van China afgesny het met die vang van Nanning na die Slag van Suid -Guangxi.  Oorsese Chinese gemeenskappe in die VSA het geld ingesamel en talent gekweek in reaksie op die aggressie van die keiserlike Japan in China, wat gehelp het om 'n hele eskader van Boeing P-26 Model 281-vegvliegtuie te koop wat aangekoop is vir die dreigende oorlogsituasie tussen China en die Ryk van Japan, het meer as 'n dosyn Chinese-Amerikaanse vlieëniers, waaronder John "Buffalo" Huang, Arthur Chin, Hazel Ying Lee, Chan Kee-Wong et al., die oorspronklike kontingent van buitelandse vrywillige vlieëniers gevorm om by die Chinese lugmag (sommige provinsiale krygsheerlugmagte, maar uiteindelik almal geïntegreer in die gesentraliseerde Chinese lugmag, wat dikwels die Nasionalistiese lugmag van China) in die 'patriotiese oproep tot plig vir die vaderland' om te veg teen die keiserlike Japanse inval.     Verskeie van die oorspronklike Chinese-Amerikaanse vrywillige vlieëniers is in 1936 na die Lagerlechfeld-vliegbasis in Duitsland gestuur vir lugvaartuie deur die Chinese lugmag. 
Voor die oorlog was Duitsland en China in noue ekonomiese en militêre samewerking, en Duitsland het China gehelp om sy bedryf en weermag te moderniseer in ruil vir grondstowwe.Duitsland het militêre adviseurs soos Alexander von Falkenhausen na China gestuur om die KMT -regering te help om sy weermag te hervorm.  Sommige afdelings het opleiding begin volgens Duitse standaarde en sou 'n relatief klein, maar goed opgeleide Chinese Sentrale Weermag vorm. Teen die middel van die dertigerjare het ongeveer 80 000 soldate opleiding in Duitse styl ontvang.  Nadat die KMT Nanjing verloor en na Wuhan teruggetrek het, besluit die regering van Hitler om sy steun aan China in 1938 terug te trek ten gunste van 'n alliansie met Japan as sy belangrikste anti-kommunistiese vennoot in Oos-Asië. 
Nadat Duitsland en Japan die anti-kommunistiese Anti-Komintern-verdrag onderteken het, het die Sowjetunie gehoop om China aan die gang te hou om 'n Japannese inval in Siberië te weerhou en homself te red van 'n tweefrontoorlog. In September 1937 onderteken hulle die Sino-Sowjet-nie-aggressie-verdrag en keur Operation Zet goed, die vorming van 'n geheime Sowjet-vrywillige lugmag, waarin Sowjet-tegnici sommige van China se vervoerstelsels opgegradeer en bestuur het. Bomwerpers, vegters, voorrade en adviseurs het aangekom, waaronder die Sowjet -generaal Vasily Chuikov, toekomstige oorwinnaar in die Slag van Stalingrad. Voor die Westerse bondgenote het die Sowjette die meeste buitelandse hulp aan China verleen: sowat $ 250 miljoen krediete vir ammunisie en ander voorrade. Die Sowjetunie het Japan in Mei - September 1939 in die gevegte van Khalkhin Gol verslaan, wat die Japannese onwillig gemaak het om weer teen die Sowjets te veg.  In April 1941 eindig die Sowjet -hulp aan China met die Sowjet -Japannese neutraliteitspakt en die begin van die Groot Patriotiese Oorlog. Hierdie verdrag het die Sowjetunie in staat gestel om terselfdertyd te veg teen Duitsland en Japan. In Augustus 1945 het die Sowjetunie die neutraliteitsverdrag met Japan nietig verklaar en Mantsjoerije, Binne -Mongolië, die Koerieleilande en Noord -Korea binnegeval. Die Sowjette ondersteun ook die Chinese Kommunistiese Party. In totaal het 3,665 Sowjet -adviseurs en vlieëniers in China gedien,  en 227 van hulle het gesterf daar. 
Westerse bondgenote Redigeer
Die Verenigde State het oor die algemeen vermy om tot 1940 tussen Japan en China te kies, en het China in hierdie tydperk feitlik geen hulp verleen nie. Byvoorbeeld, die silwerkoopwet van 1934 wat deur president Roosevelt onderteken is, het chaos in die Chinese ekonomie veroorsaak wat die Japannese oorlogspoging gehelp het. Die koring- en katoenlening van 1933 het veral Amerikaanse produsente bevoordeel, terwyl dit in mindere mate beide Chinese en Japannese gehelp het. Hierdie beleid was te wyte aan die Amerikaanse vrees om winsgewende handelsbande met Japan te verbreek, benewens die Amerikaanse amptenare en besighede se opvatting van China as 'n moontlike bron van groot wins vir die VSA deur oortollige Amerikaanse produkte te absorbeer, soos William Appleman Williams sê. 
Vanaf Desember 1937 het gebeurtenisse soos die Japannese aanval op USS Panay en die Nanjing -slagting het die openbare mening in die Weste skerp teen Japan geswaai en hul vrees vir Japannese uitbreiding verhoog, wat die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Frankryk aangespoor het om leningshulp te bied vir oorlogsvoorsieningskontrakte aan China. Australië het ook verhinder dat 'n Japannese maatskappy in staatsbesit 'n ystermyn in Australië kon oorneem en ysterertsuitvoer in 1938 verbied.  In Julie 1939 het onderhandelinge tussen die Japannese minister van buitelandse sake, Arita Khatira, en die Britse ambassadeur in Tokio, Robert, egter onderbreek. Craigie, het gelei tot 'n ooreenkoms waardeur Groot -Brittanje Japannese verowerings in China erken het. Terselfdertyd het die Amerikaanse regering 'n handelsooreenkoms met Japan vir ses maande verleng en dit daarna volledig herstel. Ingevolge die ooreenkoms het Japan vragmotors vir die Kwantung Army,  masjiengereedskap vir vliegtuigfabrieke, strategiese materiaal (staal en yster tot 16 Oktober 1940, petrol en petroleumprodukte tot 26 Junie 1941),  en verskeie ander broodnodige voorrade.
In 'n verhoor op Woensdag 19 April 1939, het die waarnemende voorsitter Sol Bloom en ander kongreslede 'n onderhoud gevoer met Maxwell S. Stewart, 'n voormalige navorsingspersoneel en ekonoom van die Amerikaanse kongres se huis van verteenwoordigers oor buitelandse sake, wat 'n aanklag van Amerika se neutraliteit ondervra het. Act en sy 'neutraliteitsbeleid' was 'n massiewe klug wat Japan net bevoordeel het en dat Japan nie die vermoë gehad het nie en China nooit sou kon binnedring sonder die groot hoeveelheid grondstof wat Amerika na Japan uitgevoer het nie. Amerika het in die jare 1937–1940 veel meer grondstof na Japan uitgevoer as na China.     Volgens die Amerikaanse kongres was die VSA se derde grootste uitvoerbestemming Japan tot 1940 toe Frankryk dit ingehaal het omdat Frankryk ook in oorlog was. Die militêre masjien van Japan het al die oorlogsmateriaal, voertuigtoerusting, staal, yster, koper, olie wat hulle in 1937–1940 van die Verenigde State wou verkry, toegelaat om lugbomme, vliegtuigtoerusting en vliegtuie van Amerika te koop tot by die somer van 1938. Uitvoer van noodsaaklike oorlog uit die Verenigde State na Japan het met 124% toegeneem, tesame met 'n algemene toename van 41% van alle uitvoere van 1936 tot 1937 toe Japan China binnegeval het. Die oorlogsekonomie van Japan is aangevuur deur uitvoer na die Verenigde State teen meer as twee keer die tempo wat onmiddellik voor die oorlog voorafgegaan het.  41,6 persent van die yster, 59,7 persent van die yster en 91,2 persent van die motors en die onderdele van Japan is uit die Verenigde State ingevoer, omdat Japan groot leërs van 800 000 soldate in China moes voorsien.  Volgens die 1939 -verslae van die jaarlikse nasionale konvensie van die Amerikaanse legioen, is daar in 1936 1,467,639 ton metaalskroot uit alle vreemde lande na Japan uitgevoer, terwyl Japan se afhanklikheid van die Verenigde State van Amerika sedert 1937 grootliks toegeneem het vir oorlogsmateriaal en voorrade teen China.   Die VSA het in 1937 massief bygedra tot die Japanse oorlogsekonomie met 20,4% sink, 48,5% enjins en masjinerie, 59,7% yster, 41,6% varkyster, 60,5% olie, 91,2% motors en onderdele, 92,9% van koper van Japan is in 1937 uit die VSA ingevoer volgens 'n verhoor deur die Senaatskomitee oor buitelandse betrekkinge van die Amerikaanse kongres.     Van 1937 tot 1940 het die VSA 'n totaal van $ 986,7 miljoen na Japan uitgevoer. Die totale waarde van militêre voorrade was $ 703,9 miljoen. Tydens die Japanse oorlog teen China is 54,4% van Japan se wapens en voorrade deur Amerikaners verskaf. 76% van die Japanse vliegtuie kom in 1938 uit die VSA, en alle smeerolie, masjiengereedskap, spesiale staal, hoëproefvliegtuigpetrol kom uit die VSA, net soos 59,7% van Japan se yster en 60,5% van Japan se petrol in 1937. Japan het wapens vryelik by Amerikaanse maatskappye gekoop, selfs al het die Amerikaanse regering die verkoop van wapens aan Republikeinse Spanje belet. Van 1937 tot 1940 is Japannese bomwerpers met Amerikaanse olie aangevuur en Japanse wapens is gemaak van Amerikaanse yster. Amerika het in 1937 54,4% van sy oorlogsmateriaal aan Japan verskaf toe Japan China binnegeval het, wat in 1938 tot 56% toegeneem het. Japan het op sigself skraal en skaars hulpbronne gehad en kon nie oorlog teen China vervolg het of van 'n ryk gedroom het sonder groot invoer nie.  Nederlands -Oos -Indië, die Britse Ryk en die Verenigde State van Amerika was die grootste uitvoerders van oorlogsvoorrade vir Japan se weermag teen China in 1937, met 7,4% van die Nederlanders, 17,5% van die Britte en 54,4% van die Verenigde State van Amerika. Olie, yster en rubber is almal verkoop deur Frankryk, Nederland, Brittanje en die VSA na die inval in China in 1937 aan Japan.   In 15 September 1939 het Amerikaanse oliemaatskappye kontrakte onthul om drie miljoen vate petroleum aan die Japannese vloot.
Japan het die noordelike deel van Frans-Indochina (die huidige Viëtnam, Laos, Kambodja) binnegeval en beset in September 1940 om te keer dat China die 10 000 ton materiaal wat maandeliks deur die Geallieerdes deur die Haiphong-Yunnan Fou-spoorlyn afgelewer is, ontvang.
Op 22 Junie 1941 val Duitsland die Sowjetunie aan. Ten spyte van nie-aggressie-ooreenkomste of handelsverbande, het Hitler se aanval die wêreld in 'n waansin van herstrukturering van politieke vooruitsigte en strategiese vooruitsigte laat beland.
Op 21 Julie het Japan die suidelike deel van Frans -Indochina (Suid -Viëtnam en Kambodja) beset, in stryd met 'n 'gentlemen's agreement' om nie in die suidelike Franse Indochina in te trek nie. Van basisse in Kambodja en Suid -Viëtnam kan Japannese vliegtuie Malaya, Singapoer en Nederlands -Oos -Indië aanval. Aangesien die Japannese besetting van Noord -Franse Indochina in 1940 reeds voorraad van die Weste na China afgesny het, word die skuif na die suidelike Franse Indochina beskou as 'n direkte bedreiging vir die Britse en Nederlandse kolonies. Baie hoofpersone in die Japannese regering en weermag (veral die vloot) was teen die stap, aangesien hulle voorsien het dat dit weerwraak uit die Weste sou meebring.
Op 24 Julie 1941 het Roosevelt Japan versoek om al sy magte uit Indochina te onttrek. Twee dae later begin die VSA en die Verenigde Koninkryk 'n olie -embargo twee dae daarna het Nederland by hulle aangesluit. Dit was 'n beslissende oomblik in die Tweede Sino-Japannese Oorlog. Die verlies aan olie-invoer het dit vir Japan onmoontlik gemaak om op lang termyn sy bedrywighede in China voort te sit. Dit het Japan die geleentheid gebied om 'n reeks militêre aanvalle teen die Geallieerdes te begin, insluitend die aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941.
In die middel van 1941 het die Amerikaanse regering die stigting van die American Volunteer Group (AVG), oftewel Flying Tigers, gefinansier om die teruggetrokke Sowjet-vrywilligers en vliegtuie te vervang. In teenstelling met die algemene opvatting, het die Flying Tigers eers in die werklike geveg begin nadat die Verenigde State oorlog teen Japan verklaar het. Onder leiding van Claire Lee Chennault, het hul vroeë gevegsukses van 300 doodgemaak teen 'n verlies van 12 van hul nuut ingevoerde haai geverfde P-40-vegters swaar gewapen met 6X50 kaliber masjiengewere en baie vinnige duiksnelhede hulle groot erkenning gegee in 'n tyd toe die Chinese Lugmag en bondgenote in die Stille Oseaan en SE-Asië het groot verliese gely, en kort daarna sou hul "boom en zoom" hoë-snelheid tref-en-trap verskillende luggevegstaktieke deur die Amerikaanse weermag se lugmag aanvaar word. 
Die Sino-Amerikaanse koöperatiewe organisasie    was 'n organisasie wat geskep is deur die SACO-verdrag wat in 1942 deur die Republiek van China en die Verenigde State van Amerika onderteken is wat 'n onderlinge intelligensie-versamelingsentiteit in China tussen die onderskeie nasies gestig het teen Japan. Dit werk saam in China saam met die Office of Strategic Services (OSS), Amerika se eerste intelligensie -agentskap en voorloper van die CIA, terwyl dit ook as gesamentlike opleidingsprogram tussen die twee nasies dien. Onder al die oorlogsopdragte wat Amerikaners in China opgestel het, was SACO die enigste een wat 'n beleid van 'totale onderdompeling' met die Chinese aanvaar het. Die "Rice Paddy Navy" of "What-the-Hell Gang" het in die teater van China-Birma-Indië gewerk, advies en opleiding gegee, weervoorspellings voorspel en landingsgebiede vir USN-vloot en genl Claire Chennault se 14de AF, gered, geredende Amerikaanse flyers, en onderskep Japannese radioverkeer. 'N Onderliggende missiedoelwit gedurende die laaste oorlogsjaar was die ontwikkeling en voorbereiding van die kus van China vir geallieerde penetrasie en besetting. Die Foochow (Fujian -provinsie) is ondersoek as 'n moontlike opvanggebied en springplank vir die toekomstige militêre landing van die Geallieerdes van die Tweede Wêreldoorlog in Japan.
In Februarie 1941 is 'n Sino-Britse ooreenkoms gesluit waardeur Britse troepe die Chinese "Surprise Troops" -eenhede van guerrillas wat reeds in China werksaam was, sou help en China Brittanje in Birma sou bystaan. 
'N Brits-Australiese kommando-operasie, Mission 204, is in Februarie 1942 geïnisieer om opleiding aan Chinese guerrillatroepe te verskaf. Die missie het twee operasies uitgevoer, meestal in die provinsies Yunnan en Jiangxi. Die eerste fase het baie min bereik, maar 'n tweede meer suksesvolle fase is uitgevoer voor onttrekking. 
Kommando's wat saam met die Free Thai Movement gewerk het, werk ook in China, meestal op pad na Thailand. 
Nadat die Japannese die Birma -pad in April 1942 geblokkeer het en voordat die Ledo -pad vroeg in 1945 klaar was, moes die meerderheid Amerikaanse en Britse voorraad aan die Chinese per vliegtuig oor die oostelike punt van die Himalaja -berge, bekend as die Bult, afgelewer word . Om oor die Himalaja te vlieg, was uiters gevaarlik, maar die lugbrug het daagliks tot Augustus 1945 voortgegaan, ten koste van mans en vliegtuie.
Die Chinese Kuomintang ondersteun ook die Viëtnamese Việt Nam Quốc Dân Đảng (VNQDD) in sy stryd teen die Franse en Japanse imperialisme.
In Guangxi organiseer Chinese militêre leiers Viëtnamese nasionaliste teen die Japannese. Die VNQDD was aktief in Guangxi en sommige van hul lede het by die KMT -weermag aangesluit.  Onder die sambreel van KMT -aktiwiteite het 'n breë alliansie van nasionaliste ontstaan. Met Ho aan die voorpunt, is die Viëtnam Doc Lap Dong Minh Hoi (Vietnamese Independence League, gewoonlik bekend as die Viet Minh) gestig en gevestig in die stad Jingxi.  Die pro-VNQDD-nasionalis Ho Ngoc Lam, 'n KMT-weermagoffisier en voormalige dissipel van Phan Bội Châu,  is aangewys as die adjunk van Phạm Văn Đồng, later as Ho se premier. Die voorkant is later verbreed en herdoop tot die Viëtnam Giai Phong Dong Minh (Vietnam Liberation League). 
Die Viëtnam Revolutionary League was 'n vakbond van verskillende Viëtnamese nasionalistiese groepe, bestuur deur die pro Chinese VNQDD. Die Chinese KMT -generaal Zhang Fakui het die liga tot verdere Chinese invloed in Indochina, teen die Franse en Japannese, geskep. Die verklaarde doelwit was om eenheid met China onder die drie beginsels van die mense, geskep deur KMT -stigter Dr. Sun en verset teen Japannese en Franse imperialiste.   Die Revolutionary League is beheer deur Nguyen Hai Than, wat in China gebore is en nie Vietnamees kon praat nie [ aanhaling nodig ]. Generaal Zhang het die kommuniste van Viëtnam en Ho Chi Minh skerp geblokkeer om die liga te betree, aangesien Zhang se hoofdoel die Chinese invloed in Indochina was.  Die KMT gebruik hierdie Viëtnamese nasionaliste tydens die Tweede Wêreldoorlog teen Japannese magte.  Franklin D. Roosevelt het deur generaal Stilwell privaat dit duidelik gemaak dat hulle verkies dat die Franse nie die Franse Indochina (hedendaagse Viëtnam, Kambodja en Laos) herwin nadat die oorlog verby was nie. Roosevelt het Chiang Kai-shek beheer oor die hele Indochina gebied. Daar is gesê dat Chiang Kai-shek geantwoord het: "Onder geen omstandighede nie!" 
Na die oorlog is 200 000 Chinese troepe onder generaal Lu Han deur Chiang Kai-shek na die noorde van Indochina (noord van die 16de parallel) gestuur om die oorgawe van die Japanse besettingsmagte daar te aanvaar, en het in Indochina gebly tot 1946, toe die Franse terugkeer.  Die Chinese gebruik die VNQDD, die Viëtnamese tak van die Chinese Kuomintang, om hul invloed in Frans -Indochina te vergroot en druk op hul teenstanders uit te oefen.  Chiang Kai-shek het die Franse met oorlog gedreig in reaksie op die maneuver van die Franse en Ho Chi Minh se magte teen mekaar en hulle gedwing om tot 'n vredesooreenkoms te kom. In Februarie 1946 het hy ook die Franse gedwing om al hul toegewings in China af te staan ​​en afstand te doen van hul ekstraterritoriale voorregte in ruil daarvoor dat die Chinese hulle uit die noorde van Indochina onttrek en Franse troepe toelaat om die streek weer te beset. Na Frankryk se instemming met hierdie eise, het die onttrekking van Chinese troepe in Maart 1946 begin.    
Rebellie het in die Xinjiang-provinsie in 1937 plaasgevind toe 'n pro-Sowjet-generaal Sheng Shicai die provinsie binnegeval het, vergesel van Sowjet-troepe. Generaal Ma Hushan van die KMT 36th Division het die inval verset.
Generaal Ma Hushan verwag hulp van Nanjing, terwyl hy boodskappe met Chiang uitruil oor die Sowjet -aanval. Maar beide die Tweede Sino-Japannese oorlog en die Xinjiang-oorlog het gelyktydig uitgebreek en Chiang en Ma Hushan elk op hul eie gelaat om die Japannese en Sowjet-magte te konfronteer.
Die regering van die Republiek van China was terdeë bewus van die Sowjet -inval in die Xinjiang -provinsie, en die Sowjet -troepe wat in Xinjiang en Gansu rondbeweeg, maar dit was genoodsaak om hierdie maneuvers vir die publiek as 'Japannese propaganda' te vermy om 'n internasionale voorval te vermy en vir voortgesette militêre optrede voorrade van die Sowjetunie. 
Omdat die pro-Sowjet-goewerneur Sheng Shicai Xinjiang beheer het, wat in Turfan saam met Sowjet-troepe was, moes die Chinese regering ook troepe daar laat staan.
Generaal Ma Buqing was op daardie stadium in virtuele beheer oor die Gansu -gang.  Ma Buqing het vroeër teen die Japannese geveg, maar omdat die Sowjet -bedreiging groot was, verander Chiang Ma se posisie in Julie 1942 deur Ma opdrag te gee om 30 000 van sy troepe na die Tsaidam -moeras in die Qaidam -kom van Qinghai te verplaas.   ​​Chiang noem Ma as herwinningskommissaris, om die suidelike flank van Sheng Shicai in Xinjiang, wat aan Tsaidam grens, te bedreig.
Nadat Ma sy posisies in Gansu ontruim het, het Kuomintang -troepe uit Sentraal -China die gebied oorstroom en die Sowjet -besette Xinjiang geïnfiltreer, dit geleidelik herwin en Sheng Shicai gedwing om met die Sowjets te breek. Die Kuomintang het Ma Bufang verskeie kere beveel om sy troepe na Xinjiang te marsjeer om die pro-Sowjet-goewerneur Sheng Shicai te intimideer. Dit het gehelp om beskerming te bied vir Chinese wat hulle in Xinjiang vestig. 
Die Ili-rebellie het in Xinjiang uitgebreek toe die Kuomintang Hui-offisier Liu Bin-Di dood is terwyl hy in November 1944 teen Turkse Uyghur-rebelle veg. Die Sowjetunie ondersteun die Turkse rebelle teen die Kuomintang, en Kuomintang-magte veg terug. 
Japan het probeer om uit te reik na Chinese etniese minderhede om hulle teen die Han -Chinese bymekaar te bring, maar slegs met sekere Manchu-, Mongoolse, Uyghur- en Tibetaanse elemente.
Die Japannese poging om die Moslem -Hui -mense aan hul kant te kry, het misluk, aangesien baie Chinese generaals soos Bai Chongxi, Ma Hongbin, Ma Hongkui en Ma Bufang Hui was. Die Japannese het probeer om Ma Bufang te nader, maar kon geen ooreenkoms met hom maak nie.  Ma Bufang het uiteindelik die anti-Japannese Imam Hu Songshan ondersteun, wat gebid het vir die vernietiging van die Japannese.  Ma word in 1938 voorsitter (goewerneur) van Qinghai en beveel 'n groepsleër. Hy is aangestel as gevolg van sy anti-Japannese neigings,  en was so 'n belemmering vir Japannese agente wat die Tibetane wou kontak dat hy 'n 'teëstander' genoem is deur 'n Japannese agent. 
Hierdie Slag van die Revolusionêre Oorlog is in reuse met swaarde gevoer
Geplaas op 06 Junie 2021 23:56:53
As 'n rewolusie begin, kom daar uiteindelik 'n tyd vir almal kante begin kies. Vir die suidelike kolonies in die Amerikaanse rewolusie het die tyd om te kies gekom in 1776. Beide die lojalistiese en die patriotiese leërs het begin om soldate vir hul onderskeie doelwitte te werf - sou die kolonies hulself van tirannie bevry of sou die oproerige Amerikaners in hul plek?
In die maande wat gevolg het op die begin van die rewolusie, het die Britte gehoop om dapper Skotte te werf wat nog steeds getrou was aan die kroon in Noord -Carolina. Die patriotte sou dit nie net laat gebeur nie.
Nadat die skietgevegte by Lexington en Concord die poeiervat wat uiteindelik die Verenigde State van Amerika sou word, afgeskakel het, het patriot en lojalistiese leiers gesukkel om hul ondersteuners te ondersteun, of hulle geld, wapens of soldate voorsien. In 1776, byna 'n volle jaar na die "Shot Heard 'Round the World, het die goewerneur van Noord -Carolina 'n milisie van lojalistiese Skotte opgerig om by 'n mag van Britse gereelde in die Carolinas aan te sluit, toe gelei deur genl Henry Clinton. Hulle het daarin geslaag om die mans groot te maak, maar die plaaslike korrespondensiekomitee - die patriot -skadu -regering en intelligensie -netwerk - het die plan ingelig en was vasbeslote om te verhoed dat die twee groepe aansluit.
Die lojalistiese goewerneur van Noord -Carolina het daarin geslaag om 'n leër van ongeveer 6000 sterk op te rig, wat geen geringe prestasie was nie. Hierdie militêre mag was veronderstel om 2 000 gereelde mense te ontmoet en dan na die see te marsjeer ter voorbereiding op die stryd teen die patriotte. Maar toe die Britte nie 'n afspraak maak nie, het lojaliste begin om die leër te verlaat, eerder as om patriotiese milisies elke stryd te beveg.
Historiese merker wat die aandag vestig op die ligging van 'n ontmoeting met Tories, of Britse lojaliste, net voor die slag van Moore 's Creek Bridge in Februarie 1776, tydens die Amerikaanse Revolusie. (Wikimedia Commons)
Toe die Komitee van Korrespondensie die lojalistiese planne in die wiele ry, het hulle 'n soortgelyke plan van hulle laat werk. Die Kontinentale Kongres het 'n mag van gereelde mense van die kontinentale weermag ingesamel, terwyl Noord -Carolina magte van patriotiese milisie opgehef het - elk haastig. Hulle doel was om die gemengde Britse mag te ontmoet voordat dit die kus kon bereik. Na 'n bietjie maneuver ontmoet die twee mekaar by Moore's Creek Bridge, 'n geveg oor 'n spruit wat die Britte probeer vermy het.
Vir beide kante beteken dit 'n oorlogsraad om te bepaal of gevegte op daardie plek werklik die beste manier was. Hulle het albei besluit dat dit so was, maar die patriotte het dit 'n stappie verder geneem. Nadat die nag geval het, het hulle die brug gesaboteer en ingevet en dit bedek met 'n laag varkvet wat die Skotse lojalistiese milisie nie sou vergeet nie - diegene wat in elk geval sou oorleef.
Hoe die brug waarskynlik gelyk het tydens die geveg in 1776 (Pender County Public Library)
Die Skotse troepe het die brug genader en besluit om hulself vroeg in die mis te identifiseer. Die enigste antwoord wat hulle ontvang het, was 'n patriot -wag wat 'n skoot afgevuur het om die patriot -leër te waarsku dat die Britte aan die gang was. Die stryd was om die patriotte aan die gang, en die Skotse skerpskutters en die leiding het ook besluit dat dit die tyd en plek is. 'N Mag van 100 of meer swaardvegters het van hul berge afgespring en met die brug afgestorm.
Toe die Skotte binne 30 treë van die brug kom, het 'n liggaam van kolonialiste wat agter grondwerke aan die ander kant geskuil het, op die lojaliste oopgegaan, deur formasies geskeur en die leër se geledere verwoes. Die leiers van die swaardvegtermilisie is deur die muskietvuur aan flarde geskeur en die Skotte trek haastig terug. Die hele leër het verdwyn en gebreek en nooit weer 'n geveg gevoer nie.
Moores Creek National Battlefield, Noord -Carolina, Verenigde State. Die foto toon die herstelde grondwerke van die patriotiese milisie in die Slag van Moores Creek Bridge (Wikimedia Commons)
Selfs as die Skotse dienspligtiges werklik na die Atlantiese kus sou gaan, sou daar geen versterkings gewees het nie. Die Britse magte wat veronderstel was om met hulle in verbinding te tree, kon eers tot Mei 1776, drie maande later, by die Carolinas uitkom. Wat die Skotse lojaliste in Noord -Carolina betref, was hul steun vanaf daardie tydstip slegs uitgesproke. Nooit weer sou hulle die oproep tot wapens vir die Britte beantwoord nie.
Hierdie verliese het die gevolgtrekking van die oorlog versnel, maar was nie alleen daarvoor verantwoordelik nie, het Wellerstein en Carr gesê. Ander wanopvattings vorm ook 'n bekende verhaal rondom die bombardemente.
Byvoorbeeld, het Wellerstein gesê, daar is nie veel besin oor die gebruik van die bom nie. Ander historici is dieselfde mening, insluitend Carr. Hy het 'n referaat aangehaal deur die historikus Barton Bernstein, 'n professor aan die Stanford Universiteit, vanaf 2005.
'Hy het gesê dat dit nie net 'n besluit was nie, maar die implementering van 'n aanname,' het Carr op 16 Julie telefonies van Los Alamos gesê. '
Die omvang en momentum van die oorlog bepaal die gebruik van die bomme, het Carr gesê. Elke dag sterf honderde Amerikaners in 'n geveg. Elke aanval van 500 vliegtuie wat deur die Amerikaanse weermag se lugmag oor Tokio geloods is, het honderde vlieëniers in die gedrang gebring. Tydens spitsgevegte aan die Oosfront het tienduisende Sowjet -troepe en burgerlikes daagliks gesterf. En duisende Amerikaners sou na verwagting sterf tydens 'n inval in die Japannese vaderland, waarvan beplanning plaasgevind het ondanks die atoombomaanvalle.
"Skielik het jy 'n wapen wat onweerstaanbaar is. Daar is geen teenmaatreël vir 'n atoombom nie. Een vliegtuig uit die niet kan 'n stad binne 'n oomblik vernietig," het Carr gesê. 'Dit was wapens wat gemaak is om te veg en 'n doel te dien, en ek dink dit is wat gebeur het.'
Amerikaanse krygshowe in beroep Japan: verkragting, ras en sensuur
Wat verklaar die gebrek aan rekords oor die aantal verkragtings in die besetting van Japan deur Amerikaanse soldate? Ek kyk kortliks na die situasie van verkragting tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Europese teater waarvoor redelike dokumentasie is om beter te verstaan ​​waarom die name en syfers versteek of verlore gaan. Daarna ondersoek ek die situasie na die oorlog, met veral aandag aan toestande in Japan aan die begin van die Amerikaanse besetting. Ek sluit af deur die bietjie dokumentasie wat ek ontdek het oor 'n teregstelling vir verkragting tydens die skryf, te ontleed Swart bril soos Clark Kent, my herinnering oor my oom wat selfmoord gepleeg het nadat hy vir my bandopnames oor sy ervarings as parlementslid in die 8de weermag in Tokio gelos het.
Ons burgerlike regstelsel het hoofsaaklik ten doel om die regte van eiendom, gemeenskap en individu te beskerm, miskien in die volgorde. Verkragting is kort na moord die ernstigste oortreding van die individu. In die burgerlike lewe kan verkragting weens 'n aantal redes onderaanmeld word, waaronder beskerming van reputasie, verwarring oor wat verkragting is, of die sielkundige probleme om 'n verkragtingsverhoor te hanteer.
Voordat die Uniform Code of Military Justice in 1950 ingestel is, is burgerlikes wat as soldate ingehuldig is, van die meeste van hul individuele regte ontneem, insluitend behoorlike proses en opgeleide regsverteenwoordiging. Ongeag die UCMJ, het dissipline en gehoorsaamheid vir die weermag egter voorrang bo hierdie regte. Verkragting in die weermag kan ondergemeld word, om die gewone burgerlike redes, maar ook om verlies aan mannekrag te voorkom, om huismisdadigers te vermy en om orde te behou. Hierdie militêre redes word meestal tydens 'n oorlog aangevoer wanneer mannekrag van kardinale belang is, ten minste bivak en orde uiters belangrik. Maar hulle is ook van toepassing, as dit minder dringend is, tydens militêre besettings en by die basering van troepe oorsee.
Die besluit of 'n verkragting aangemeld moet word en of die misdryf teregstaan, word geneem deur militêre bevelvoerders wat 'n enorme diskresie behou, veral in die vroeë ondersoeke en ondersoeke, soos die voorlopige ondersoek. As 'n beampte besluit dat die aanmelding van 'n verkragting nadelig is vir militêre doelwitte, mag hy dit nie rapporteer nie. 'N Onlangse voorbeeld is 'n geval waarin die weermag 'n Amerikaanse soldaat ontslaan het wat daarvan beskuldig word dat hy 'n 12-jarige Irakse meisie verkrag en vermoor het, eerder as om hom te probeer. 1
Colliers tydskrifvoorblad wat Amerikaanse-GI's in die trellis van Japan uitbeeld
Tog is militêre wetgewing, veral 'n uitgebreide toevlug tot krygsraad, 'n belangrike deel van die Amerikaanse militêre dissipline. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is soveel as een uit elke agt Amerikaanse soldate in die hof gedaag weens misdade wat tydens die diens gepleeg is. 2 Dit is moeilik om rekords oor hierdie sake te verkry. Volgens Robert J. Lilly, die skrywer van Deur geweld geneem: verkragting en Amerikaanse GI's in Europa tydens die Tweede Wêreldoorlogverkragting wat deur minder howe [behalwe die regteradvokaat en rsquoshof] hanteer word en sake wat deur ander agentskappe as die Amerikaanse weermag ondersoek is, verskyn nie eers in die rekords van die tak van die JAG nie, die enigste rekords van misdrywe wat deur die weermag gehou word. 3 Onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog het selfs lede van die kongres van die 1946 Militêre Saakkomitee gekla dat die algemene weermagpraktyk is om so min as moontlik inligting oor krygshowe uit te gee. & Rdquo 4 Dit was veral waar in gevalle van verkragting. Die komitee het gesê: 'Oormatige en uiteenlopende sinne', en het gesê:
Die tragiesste [van hierdie buitensporige sinne] is natuurlik
is die doodvonnisse nie versag nie, waaroor dit so is?
moeilik om inligting te bekom. 5
Robert Lilly skat dat ongeveer 17 000 verkragtings tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Europese teater plaasgevind het, maar die regter -advokaat -generaal rapporteer 'n totaal van 854 sake. 6 Lilly & rsquos se verduidelikings vir die teenstrydigheid sluit in: die tydsduur wat die Europese tak van die JAG geneem het om 7 maande oop te maak-die kantoor word onmiddellik en permanent oorweldig, die groot aantal verkragtings wat deur minder howe hanteer word, met min dokumentasie, baie klagtes onbewerk om te verhoed dat die soldate in die verleentheid gestel word of die loopbane van offisiere besmet word, vooroordeel van die weermag rakende die slagoffer van verkragting en 'n militêre kultuur wat min simboliese waarde in die dissipline van soldate vir verkragting plaas. Gedurende 'n tydperk van hoë voorkoms van verkragting kan daar eenvoudig te veel sake wees om te verwerk.
R.A.A. vroue wat wag op GI -beskermhere
Na die oorlog bly die wette wat verkragting deur die weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog beheer het, van krag. Spesifieke faktore vir beroep het moontlik verkragting meer algemeen gemaak. Soldate, vers van die geveg, het moontlik wraak gehad, en in die afwesigheid van militêre optrede was verkragting 'n maklike uitweg. Lust, drank en buit is die soldate & rsquo pay & rdquo volgens 'n & ldquored-faced major & rdquo aangehaal deur John Dos Passos in 'n artikel geskryf vir Life tydskrif, 7 Januarie 1946 oor die GI's wat naoorlogse Duitsland beset het. Sommige soldate het die onderskeid tussen prostitusie en verkragting vervaag. Die Christelike eeu op 5 Desember 1945 het die Amerikaanse proefmaarskalk, luitenant -kolonel Gerald F. Bean, aangehaal en gesê dat verkragting vir die militêre polisie geen probleem bied nie, want 'n bietjie kos, 'n stukkie sjokolade of 'n seepstokkie blyk te wees maak die verkragting onnodig. & rdquo
Onmiddellik nadat die Japannese in 1945 oorgegee het, het die Japannese ministerie van binnelandse sake planne beraam om Japannese vroue in die middel- en hoërklasse teen Amerikaanse troepe te beskerm. Vrees vir 'n Amerikaanse leër wat buite beheer was, het daartoe gelei dat hulle vinnig die eerste & ldquocomfort -vroue- en rdquo -stasies opgerig het vir gebruik deur Amerikaanse troepe. 7 Teen die einde van 1945 het die Japannese ministerie van binnelandse sake die Recreation Amusement Association (R.A.A.) georganiseer, 'n ketting van prostitusiehuise met 20.000 vroue wat die besettingsmagte in Japan bedien het. 8 (Baie meer vroue bekend as panpan het hom tot prostitusie gewend in die stryd om te oorleef te midde van die naoorlogse verwoesting.) Burritt Sabin van die Japan Times berig in 2002 dat slegs enkele dae voor die R.A.A. sou oopmaak, het honderde Amerikaanse soldate by twee van hul fasiliteite ingebreek en al die vroue verkrag. 9 Die situasie het MacArthur en Eichelberger, die twee voorste militêre manne van die Amerikaanse besettingsmagte, daartoe gelei om van Marines en hul eerste besprekingsonderwerp te maak. 10 Yuki Tanaka merk op dat 1300 verkragtings slegs in die Kanagawa -prefektuur tussen 30 Augustus en 10 September 1945 aangemeld is, wat dui op die alomteenwoordigheid van die verskynsel in die vroeë besetting. 11
Die historikus Takemae Eiji berig dit
. . . Amerikaanse troepe het hulself verower soos veroweraars, veral in die vroeë weke en maande van besetting. Wangedrag wissel van swartbemarking, klein diefstal, roekelose bestuur en wanordelike gedrag tot vandalisme, aanranding, moord en verkragting. . . . In Yokohama, Chiba en elders het soldate en matrose straffeloos die wet oortree, en voorvalle van roof, verkragting en soms moord is wyd in die pers berig. 12
GI's wat vroue fotografeer
Twee weke na die besetting het die Japannese pers verslag begin doen oor verkragtings en plundering. 13 MacArthur het gereageer deur alle media onmiddellik te sensureer. Monica Braw, wie se navorsing aan die lig gebring het dat selfs vermelding van die atoombomaanval op Hiroshima en Nagasaki, en veral die uitwerking van die bom op burgerlikes, gesensor is, beweer dat deurlopende sensuur gedurende die besettingsjare voortduur. "Dit [sensuur] het alle kommunikasiemiddele gedek en reëls opgestel wat so algemeen was dat dit alles dek. Dit bevat nie onderwerpe wat verbode is nie, geen straf vir oortredings nie, hoewel dit duidelik was dat daar sulke strawwe was, en alles verbied bespreking selfs oor die bestaan ​​van die sensuur self. " 14
Sensuur was nie beperk tot die Japannese pers nie. MacArthur het prominente Amerikaanse joernaliste soos Gordon Walker, redakteur van die Christian Science Monitor, en Frank Hawley van die New York Times uit Japan gegooi omdat hy sy bevele nie gehoorsaam het nie. Selfs interne militêre verslae is gesensor. 15
Vyf maande nadat die besetting begin het, het een uit elke vier Amerikaanse soldate VD opgedoen. 16 Die voorraad penisillien in die VSA was laag. 17 Toe MacArthur reageer deur prostitusie en broederskap onwettig te maak, het die aantal gerapporteerde verkragtings die hoogte ingeskiet, wat toon dat prostitusie en die maklike beskikbaarheid van vroue voorvalle van verkragting onderdruk het. John Dower, in syne Omhelsing van nederlaag: Japan in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog, noem die skrywer Yoshimi Kaneko se bewering dat hoewel die Amerikaanse/Japannese geborgde bordele oop was en die aantal verkragtings en aanrandings op Japannese vroue ongeveer 40 per dag was, maar nadat dit gesluit was, die getal tot 330 per dag gestyg het. 19 Yuki Tanaka teken ongeveer dieselfde tyd twee groot voorvalle van massaverkragting aan. 20 Op 4 April het vyftig GI's by 'n hospitaal in Omori ingebreek en 77 vroue verkrag, een 'n vrou wat pas geboorte gegee het, en die twee dae oue baba vermoor deur dit op die vloer te gooi. Op 11 April het veertig Amerikaanse soldate die telefoonlyne van een van Nagoya & rsquos se stadsblokke afgesny en gelyktydig 'n aantal huise binnegegaan en baie meisies en vroue tussen die ouderdomme van 10 en 55 jaar gekoop. & Rdquo
As hierdie voorvalle enigsins aanduidend is, hoe moet ons die feit verstaan ​​dat berigte in Amerikaanse argiewe oor verkragting in die naoorlogse Japan yl is: generaal Eichelberger het drie dokumente gedurende die eerste jaar van die Japannese besetting uitgereik en die troepe aangemoedig oor hul gedrag, met verwysing na plundering, verkragting en roof. 21 Generaal Eisenhower het in 1946 'n verslag bestel oor troepegedrag oor Japan en die Filippyne. (Die National Archives het die voorblad van die verslag, maar nie die verslag nie.) 22 Albert Hussey, een van die opstellers van die Japannese grondwet, noem die opkoms van & ldquo -institusionele verkragting. & rdquo Onder die dekking van keuring vir geslagsiektes is jong vroue wat van die werk af kom, in die metro of in die strate gearresteer, gedruk om verhoudings te hê en/of ondersoek te word deur Japannese dokters in die teenwoordigheid van soldate. 23 Verkragting duur voort tydens die besetting soos aangedui deur die pleidooi in die NY Times 21 April 1952, van 'n prominente vroueleier, me. T. Uyemura, tot mev. Ridgway, vrou van MacArthur se plaasvervanger, generaal Ridgway, wat haar man vra isoleer die immorele Amerikaanse troepe. 24
Daar is min krygshowe weens verkragting tydens die besetting. Die regter -advokaat -generaal en rsquos -beoordelingsraad vir die jaar 1946, toe die R.A.A. gesluit, toon slegs 6 krygshowe. 25 Die terugkeer van algemene gevangenes uit die 8ste weermagopslag in Tokio, waar alle GI -gevangenes opgesluit was voordat hulle na die VSA terugbesorg is, bevat 6 soldate wat in die lente van 1946 weens verkragting gevonnis is. -1949) toon slegs twee krygshowe wat gedurende dieselfde tydperk gelys is. 27
Die Franse navorser Bertrand Roehner het die tekste van honderde voorskrifte van die opperbevelhebber van die geallieerde magte aan die Japannese regering (genaamd SCAPs, SCAPINS of SCAPINs) beskikbaar gestel wat onthul dat baie meer seksuele geweld plaasgevind het as wat ooit erken is, 'n klein venster na wat agter MacArthur en rsquos se muur van sensuur aangegaan het. 28
Die SCAPIN van 31 Augustus 1949 illustreer byvoorbeeld 'n ander taktiek wat MacArthur gebruik het om berigte oor verkragting en ander misdade deur besettingsmagte te onderdruk. Dit toon dat vyf Japannese tot harde arbeid gevonnis is en gerugte versprei het wat die besettingsmagte afbrekend gemaak het toe Amerikaanse soldate daarvan beskuldig word dat hulle Japannese vroue verkrag het. 29 Takamae Eiji merk op 'n ander voorbeeld van hierdie beleid:
Toe Amerikaanse valskermsoldate in Sapporo beland, het 'n orgie van plundering, seksuele geweld en dronk bakleiery ontstaan. Bendeverkragtings en ander seksuele gruweldade was nie gereeld nie. Slagoffers van sulke aanvalle, vermy as uitgeworpenes, wend hulle soms in wanhoop tot prostitusie, ander neem hul lewe eerder as om hul gesinne te skaam. Militêre howe het relatief min soldate vir hierdie oortredings gearresteer en nog minder skuldig bevind, en restitusie vir die slagoffers was skaars. Japanse pogings tot selfverdediging is swaar gestraf. In die enigste geval van selfhulp wat generaal Eichelberger in sy memoires opneem, toe plaaslike inwoners 'n waaksaamheidsgroep stig en wraak neem op dienspligtiges, het die agtste weermag gepantserde voertuie in die geveg in die strate bestel en die ringkoppe, wat lank ontvang is, gearresteer. tronkstraf. 30
My oom, Don Svoboda, het my onwetend aan hierdie onderwerp voorgestel. Hy pleeg selfmoord in 2004 en laat klankbane agter wat vertel van die bou van 'n galg in Tokio en die 8ste weermag van die Army, waar hy as M.P. in 1946. In 'n poging om te ontdek of 'n teregstelling wat hy dekades tevore gesien het, iets met sy selfmoord te doen het, het ek onderhoude gevoer met baie veterane wat in die voorraad diens gedoen het. Vyf van hulle onthou dat 'n seuntjie in ldquoa en rdquo wat in Mei weens verkragting tereggestel is, nie een van hulle onthou dat sy naam twee was nie. 31 Geen rekords van die agtste weermag bevat teregstellings nie, en Truman nóg MacArthur het gedurende 1946, die jaar waarin die soldate die ophanging onthou, enige militêre teregstellingspapiere onderteken. 32 Boonop spreek geen rekords van die gebruik, of selfs die bou van die baie groot galg wat al die veeartse onthou het nie, insluitend soldate wat pas in 1952 onderweg was na Korea, net voordat dit afgebreek is. 33
As krygshowe weens verkragting te min gerapporteer het, het verhore, tronkstraf en teregstellings weens verkragting miskien ook so gebeur.In die besonder sou die teregstelling geheim hou 'n logiese uitbreiding van die gebruik van sensuur deur MacArthur en rsquos. Het MacArthur teregstellings beveel om 'n boodskap aan die troepe te stuur om verkragting onder beheer te kry, maar dit vir die publiek en die pers verberg? Die parlementslede het aanvaar dat die uitvoering (s) goedgekeur is. Het MacArthur die teregstellingspapiere onderteken en dan vernietig? Is die teregstellings buite-geregtelik hanteer deur een van MacArthur & rsquos se ondergeskiktes? James Zobel, die MacArthur Memorial -argivaris, verwys na die regterhand van MacArthur & rsquos, generaal Willoughby, hoof van die intelligensie in Japan, as 'n & ldquoburner. & Rdquo 34 'n Indeks by die National Archives bevat 'n brief van 'n heer Leon Guess & ldquoconcerning the number of Negersoldate wat tereggestel is as gevolg van krygshowe van 7 Julie 1946, omtrent die tyd wat dit sou neem voordat nuus van 'n teregstelling in Mei teruggekeer het na die Verenigde State, maar daar was slegs die indeksnotasie, geen brief nie, die enigste ontbreek in die lêer. 35
J. Robert Lilly, wat uitgebrei geskryf het oor die teregstellings van swart soldate tydens die Tweede Wêreldoorlog, het ontdek dat ondervraging van die families van dooie soldate nie noodwendig bepaal het of 'n soldaat tereggestel is nie, omdat die weermag soms weens ander oorsake sterftes aangemeld het. 36 In die poging om die tereggestelde mans op te spoor, het ek gevind dat die opskrywing van soldate wat in die besette Japan gesterf het, ook vrugteloos was. Geen soldate is in Japan begrawe nie, en diegene wat tereggestel is, word nie onderskei van diegene wat per ongeluk of van natuurlike oorsake gesterf het nie. 37 Boonop is baie van die 202 Amerikaners wat in Japan veras is, onder die wat as onbekend gelys is. 38 'n Ondersoek van kapelane en rsquo en dokters en rsquo -rekords rakende teregstellings toon ook geen relevante materiaal aan nie. 39 E -pos en skryf aan die historikus by die 8ste Army Public Affairs -kantoor in Yongsan, Korea, is stil. 40 lêers oor die teregstelling teregstelling tydens die besetting wat by die Nasionale Argief geraadpleeg is, bevat soms lyste van die inhoud, maar geen inhoud nie, 'n situasie wat bevestig is deur Roehner en rsquos se ervarings by die argiewe in die VSA en in Japan. 41
Alhoewel Roehner beweer dat 'n soort & ldquoomerta & rdquo beroepsrekords wêreldwyd omring, is daar ander moontlike verklarings vir sommige van die weglatings. 42 Die brand in die nasionale argief van 1973 bied een moontlike verklaring vir die gebrek aan dokumentasie rakende soldate en rekords-ten minste word dit meestal aangehaal. 43 Die Bush -administrasie en besparings op die finansiering van die Nasionale Argief maak dit baie moeilik vir argivarisse om die groot besittings te verwerk of selfs vertroud te raak. Baie van die besettingslêers in die Nasionale Argief word by die Tweede Wêreldoorlog of Koreaanse Oorlog ingedien, maar soms aan die begin van administratiewe lêers gemerk op 1950, wat dit moeilik maak om op te spoor.
Volgens my oom was die meeste van die ernstige oortreders in die 8ste weermag swart. Alice Kaplan skryf in Die tolk, 'n boek wat die teenstrydighede in die vonnisoplegging tussen swart en wit dienspligtiges wat aan verkragting in die Europese teater skuldig bevind is, bespreek, dat swart troepe wat tydens die Tweede Wêreldoorlog 8,5 persent van die gewapende magte uitgemaak het, daarvan beskuldig word dat hulle 79 persent van alle kapitaalmisdade gepleeg het. 44 Lilly berig dat hoewel 57% van die soldate wat beskuldig is van seksuele misdrywe in Europa wit was, die meeste van die veroordeelde swart was, ongeveer 66%. 45 & ldquoDit is heel moontlik dat die klagte teen swart soldate die weermag was gekies op te teken, wat dus indirek 'n onvolledige en onakkurate rekening skep, en hy skryf. 46 Dit was ook meer waarskynlik dat hulle verhoor sou word weens vooroordeel van die bevelvoerder, baie bevelvoerders was Suidlanders. 47 Hoewel wit en swart soldate tydens die oorlog skuldig bevind is aan verkragting in albei teaters, is slegs swart dienspligtiges tereggestel vir hierdie misdaad. Rassevooroordeel in 'n tyd toe lynch gereeld in die burgerlike lewe in die suide voorkom en die weermag geskei is, is sensuur en rsquos & ldquoelephant in die kamer. & Rdquo
Amptelike syfers oor verkragting en teregstelling vir verkragting moet aan geleerdes beskikbaar gestel word. Die VSA is in twee oorloë gewikkel waarin kwessies oor geregtigheid hewig betwis word. Amerikaanse burgers moet die werklike koste ken van die vroeëre besetting wat so dikwels as 'n model vir die toekoms van Irak en Afghanistan aangebied word.
John Dower (onder andere) het gesê dat "in die geval van Japan daar na die Tweede Wêreldoorlog nie 'n enkele voorval van terrorisme teen Amerikaanse magte was nie." 48 Hierdie gevolgtrekking moet hersien word in die lig van die getuienis van verkragting, teregstelling en onderdrukking van bewyse van geweld in die vroeë besetting. Selfs nie die besetting en rsquos Amerikaanse sterftes is beskikbaar nie. 49 Roehner het geen inligting oor hierdie sterftes gevind uit die Unit Historical Summary -verslae in die Quartermaster & rsquos Grav Registrasie -pelotongeskiedenis nie en die toepaslike bladsye ontbreek. 50 Hy het wel ontdek dat die amptelike syfer van die Britse Gemenebes-besettingsmagte en die BCOF-amptelike syfer vir sterftes in Japan gedurende 1945-1961 drie tot vier keer hoër was as die van Britse magte elders gedurende vredestyd. 51 Aangesien die sterkte van die BCOF -troepe ongeveer 40 000 en die Amerikaanse troepe 200 000 was, ekstrapoleer Roehner dat ongeveer 4,100 Amerikaners moontlik tydens die besetting gesterf het, aangepas vir die verskillende dienstye tussen die BCOF en Amerikaanse troepe, en ander veranderlikes. 52
Die Amerikaanse regering het met Japannese samewerking belangrike inligting oor misdaad en straf tydens die besetting onderdruk: dit het die aantal verkragtings en die identiteit van die oortreders verberg en die vervolgings, arrestasies en teregstellings vir verkragting en ander misdade verberg. Daar is rede om te glo dat die inligting nie net polities gelaai is in terme van die verhouding tussen die VSA en Japan nie, maar dat dit rasbeskuldig is. Spesifiek, die uiterste straf van swartes wat aangekla word van verkragting en mdashin in verskeie sake, insluitend teregstelling en mdash, is 'n herinnering aan die Jim Crow -regter uit 'n vroeëre era.
Dit is 'n hersiene en uitgebreide weergawe van 'n referaat wat aangebied is by The American Society for Legal History, Ottawa, November 2008.
Terese Svoboda is die skrywer van tien boeke prosa en poësie, mees onlangs die memoires Black Glasses Like Clark Kent: A GIs Secret from Postwar Japan, wenner van die Graywolf Nonfiction Prize in 2007. Haar tweede roman, A Drink Called Paradise, handel oor die gevolge van Amerikaanse atoomtoetse op die eilande in die Stille Oseaan.
Aanbevole aanhaling: Terese Svoboda, "U.S. Courts-Martial in Occupation Japan: Rape, Race, and Censorship," The Asia-Pacific Journal, Vol 21-1-09, 23 Mei 2009.
1 Barrouquere, Brett. & ldquoJudge Upholds Irak -aanklagte van verkragting en Cleveland Plain -handelaar. 26 Augustus 2008 Ontvang 2008-11-11. & ldquoGreen is eervol ontslaan uit die weermag met psigiatriese probleme toe bewerings van Amerikaanse militêre betrokkenheid by die moorde opgeduik het. Hy is as 'n burger gearresteer. & Rdquo
2 Turner, Lisa L. & ldquo Die Artikels van Oorlog en die UCMJ & ndash wydverspreide hofsake in die Tweede Wêreldoorlog het gelei tot die inwerkingtreding van die Uniform Code of Military Justice. & Rdquo Aerospace Power Journal, Fall, 6 September 2000.
3 Lilly, Robert. Deur geweld geneem: verkragting en Amerikaanse GI's in Europa tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hampshire: Palgrave, 2007. bl. 34.. Die gebrek aan dokumentasie van enige van die mindere howe is op 3 April 2009 telefonies opgemerk deur Frederick L. Borch van die JAG Legal Center en School Library in Charlottesville, VA.
4 Verenigde State. Huis van Verteenwoordigers Komitee oor Militêre Sake. Ondersoeke na die Nasionale Oorlogspoging, Verslag van die Komitee vir Militêre Sake, Huis van Verteenwoordigers, 79ste Kongres, Tweede Sessie, Kragtens H. Res. 20: 'n Resolusie wat die komitee oor militêre aangeleenthede magtig om die vordering van die nasionale oorlogspoging, Junie 1946, te bestudeer, GPO, 1946. p. 40.
6 Lilly, Robert. Deur geweld geneem: verkragting en Amerikaanse GI's in Europa tydens die Tweede Wêreldoorlog. bl. 11.
7 Yoshimi, Yoshiaki. Troos vroue. Columbia University Press, 2002. p. 49.
8 Talmadge, Eric. & ldquoGIs Besoek gereeld Japan & rsquos & lsquoComfort Women & rsquo & rdquo, Washington Post, 25 April 2007. Takamae Ejii. Binne GHQ. The Allied Occupation of Japan and Its Legacy, Londen: Continuum, 2002, p. 68-69. Teen die einde van 1945 het 90 persent van die RAA -troosvroue na bewering geslagsiektes opgedoen.
9 Sabin, Burritt. & ldquoThey Came, They Saw, They Democratized. & rdquo Japan Times 28 April 2002. Ook Manchester, William. Amerikaanse keiser: Douglas MacArthur 1880-1965. Boston: Little, Brown, 1978. pp. 468-469.
10 Tanaka, Yuki. Japan & rsquos Comfort Women: Seksuele slawerny en prostitusie tydens die Tweede Wêreldoorlog en die Amerikaanse beroep. Routledge, 2001. p.123
11 Tanaka, Yuki. Hidden Horrors: Japanese War Crimes in WWII. Boulder, Colorado: Westerview Press, p. 103. Daar is 47 prefekture in Japan.
12 Takamae Ejii. Binne GHQ, p. 67.
13 Roehner, Bertrand M. Verhoudings tussen geallieerde magte en die bevolking van Japan 15 Augustus 1945-31 Desember 1960. Parys: Universiteit van Parys, 2007. Hersien 2 September 2008. bl. 54.
14 Braw, Monica. Die atoombom onderdruk, Amerikaanse sensuur in Japan 1945-1949. Lund Studies in International History 23 1986. p. 47. Sien ook Takamae Ejii. Binne GHQ, p. 67.
18 Tanaka, Yuki. Japan se Comfort Women, p. 162.
19 Dower, John. Omhels nederlaag, p. 579, vn 16.
21 Eichelberger, luitenant -generaal. Brief aan bevelvoerder, agtste weermag Stockade. 20 Sep 1946. Algemene korrespondensie lêers ca. 1947 Adjudant Algemene Afdeling, IX Corps Verre Ooste Kommando, Departement van Verdediging Rekord Groep 338 Nasionale Argief in College Park, MD. Sien ook Roehner. bl. 108. Sien ook MacArthur, Douglas. Brief aan alle eenheidsbevelvoerders. 22 Junie 1946. Inskrywing A-1 135 Lêer 250.1 Beroepslêers 1945-1950 Algemene Korrespondensie Departement van Verdediging. Verre Ooste -kommando. Agtste weermag. Provost Marshal Section. Rekordgroep 338 National Archives in College Park, College Park, MD. Sedert ek my brief van 10 Junie aan u gepubliseer het rakende die gedrag van ons troepe, het ek 'n toenemende aantal berigte ontvang van misdade wat deur Amerikaners gepleeg is. & Rdquo Sien ook brief aan bevelvoerende generaal, agtste leër. 8 Nov 1946. Inskrywing A-1 135 Lêer 250.1 Beroepslêers 1945-1950 Algemene Korrespondensie Departement van Verdediging. Verre Ooste -kommando. Agtste weermag. Provost Marshal Section Record Group 338 National Archives in College Park, College Park, MD. MacArthur kla in die brief dat minder as 50% van die aangemelde verkragtings, aanrandings en rooftogte ondersoek is en slegs een derde van die inbrake. Dit is nadat nog 'n brief van die kommandant -generaal ontvang is wat wangedrag van besettingstroepe teen Japanse burgers vir die maand September 1946 aangemeld het.
22 Roehner. bl. 72. Sien ook p. 236 waar Roehner skryf: & ldquoDie verslag is waarskynlik verwyder in die tydperk van streng sensuur en is nie daarna vervang nie. & Rdquo
23 Hussey Papers, National Diet Library. Tokio, Japan. Reel 9. 1946. Ek is Roehner dank verskuldig vir hierdie inligting.
25 Verenigde State. Kantoor van die JAG. Behoud, menings en resensies: v.1-81 + 2 indeksvolumes. GPO, 1924 & ndash 1949 en 1944 & ndash 1949. Sien ook Holdings, menings en resensies. Takkantoor van die JAG, SW Pacific Area. Washington: Kantoor van JAG, 1946.
26 & ldquo Terugkeer van algemene gevangenes & rdquo A1-149 8de Army Stockade 1946 Algemene Korrespondensie, 1946-1951 Provost Marshal Section, Verre Ooste Command, Department of Defense, Record Group 554 National Archives at College Park, College Park, MD. Die 8ste weermag se historiese verslag van JAG toon 5 verkragtings wat in 1946 verhoor is. Maandelikse beroep historiese verslae lêer 108-DE (4)-. 0.2 Central Records Depot March 1946-June 1946. Record Group 407 National Archives at College Park, College Park, MD .
27 Verenigde State. Kantoor van die JAG. JAG & rsquos Corps Board of Review and Judicial Council Holdings, Menings en Resensies. Washington, DC: Kantoor van die regter-advokaat-generaal, 1949-1951.
28 Roehner aan skrywer, e-pos 3 April 2009. Sien ook sy betrekkinge tussen die geallieerde magte en die besetting van Japan, pp. 10-258.
30 Takamae, Eiji, Inside GHQ. bl. 67.
31 M., Vincent, Jack W., Leroy S. en John J. Telefoniese onderhoude. 13 Apr 2007. Ook M., William. & ldquoRe: Name. E -pos aan outeur. 21 Julie 2007. Sien ook McMillen, Joanne. & ldquoInterview met Billy Fyffe. & rdquo Oos -Oklahoma History Collection, Midwest City Rotary Club. 24 Junie 2004.
32 Zobel, James. & ldquoRe: Mei. & rdquo E -pos aan outeur. 21 Junie 2007.
33 Corey, A.G. Telefoniese onderhoud. 10 Julie 2005.
34 Zobel, James. Telefoniese onderhoud. 31 Maart 2006.
35 Rasse-insidentdossier 291.2 Kruisverwysingsindeks na die reeks sentrale desimale korrespondensie lêers, 1940-1945, '1940-1945 en sentrale desimale korrespondensie lêers, 1940 & ndash 1945 oorlogsdepartement. Die adjudant -generaal se kantoor. Rekordgroep 407 Nasionale Argief in College Park, College Park, MD.
36 Lilly, J. Robert en Thomson, J. Michael. & ldquoUitvoerende Amerikaanse soldate in Engeland, Tweede Wêreldoorlog: The Power of Command Influence and Sexual Racism & rdquo Northern Kentucky University, Salmon P. Chase College of Law. 1995. bl. 16. Sien ook Kaplan, Alice. Die tolk. New York: Free Press/Simon en Schuster, 2005. pp. 168-170.
37 Heilhecker, Larry. & ldquoRe: Clark Cemetery. & rdquo E -pos aan outeur. 24 Mei 2007. Ook 'n lys van afgestorwenes PHILCOM is vasbeslote om in & ldquoDishonorable & rdquo -status te wees, waarvan die sake verwerk word en wanneer die ontbindingsrigtings op 'n later datum uitgereik sal word Lêer 314.6 Korrespondensie mis Lêer 1939-1954 Kantoor van die Quartermaster General Record Group 92 National Archives in College Park, College Park, MD.
38 & ldquoGraves Registrasie WWII. & Rdquo Japan en Filippynse erwe. USAF Mausoleum Yokohama No. 2 Kantoor van die Quartermaster General Record Group 92 National Archives in College Park, College Park, MD.
39 Buehner, Andrew J. & ldquoChaplain Oscar W. Schoech Missionary to War Criminals. & Rdquo Concordia Historical Institute Quarterly. Vol 57, No.1 (1984). Ook Mahar, William. & ldquoRe: Soek. & rdquo E -pos aan outeur. 24 Julie 2007.
40 Outeur & rsquos -navrae Oktober 2004, Desember 2005.
41 Roehner, bl. 235. 'n Volledige bespreking van ontbrekende dokumente kan gevind word in my memoires, Black Glasses Like Clark Kent.
42 Roehner, & ldquoRe: Baie geluk. & Rdquo E -pos aan die skrywer. 9 Augustus 2007.
43 National Personal Records Centre, St. Louis. Die brand van 1973 by die National Personal Records Center ". Toegang verkry 2008-11-11.
44 Kaplan, Alice. Die tolk. New York: Free Press/Simon en Schuster, 2005. 156.
45 1% is Mexikaans/Amerikaans. Lilly, J. Robert. & ldquoDoodstrafgevalle in militêre howe van die Tweede Wêreldoorlog: lesse geleer uit Noord -Afrika en Italië. Noord -Kentucky Universiteit. Salmon P. Chase Law College. 1995. bl. 16, en Kaplan 2004. & rdquo p. 16.
47 MacGregor, Jr., Morris J. & ldquoSegregation & rsquos Gevolge. & Rdquo Defense Studies Series: Integration of the Armed Forces 1940 & ndash 1965. 1979. Hoofstuk 5. 2 Mei 2001. 15 Okt 2007. Besoek 2008-11-11.
48 Wallis, David. & ldquoVrae vir John W. Dower: Beroepsbesetting. & rdquo The New York Times. 30 Maart 2003. 9. Sien ook Roehner, p. 25.
49 Selfs navrae oor hierdie gebrek aan die Statistical Abstract van die Verenigde State is stil. Skrywer en rsquos e-pos 3-29-09.
Kyk die video: Battlefield S5E5 -The Battle of Arnhem, Operation Market Garden (Desember 2021).
USS Childs (DD-241) tydens die presidensiële hersiening van 1927
Copyright 2021 \ Tweede Wêreldoorlog: Amerikaanse militêre planne vir die inval in Japan, Thomas Fensch (redakteur) ...