Sparaxis: plant en versorg in die oop veld, groei in die tuin - Miscellanea
Sparaxis, 'n meerjarige meerjarige plant, is 'n lid van die Iris-familie. Onder natuurlike omstandighede word hierdie plant in suidelike Afrika, in die Kaapstreek, aangetref. En een van die spesies is in Kalifornië bekendgestel. Daar is ses variëteite van hierdie plant. Dit is opmerklik dat sommige wetenskaplikes hulle as verskillende spesies beskou, terwyl ander kenners beweer dat dit variante van een spesie is. Sparaxis het ongeveer 20 soorte. Die naam van die soort bevat 'n Griekse wortel, wat vertaal word as 'die splitsing van die skutblare'.
Kenmerke van sparaxis
Die hoogte van sparaxis kan wissel van 0,15 tot 0,6 m. Gladde kaalblaarplate het 'n bandagtige, lansetvormige vorm. Die sterblomme het 'n ryk kleur en word ongeveer 50 mm in deursnee. Die skutblare is aan die punte verdeel, wat duidelik blyk uit die naam van die genus. Die pistolkolom steek verby 'n kort blomdekbuis, wat 'n tregtervormige vorm het. Swak gedraaide stigmas is stewig.
Plant sparaxis in oop grond
Die beste plek om sparaxis te verbou, is in die suidelike streek: die lente is warm, die somer is warm, die herfs kom laat en die winter is relatief warm en sag. As hierdie blomgewas in die middel van die breedtegraad verbou word, word die knolle in die laat herfs van die grond verwyder en gestoor, en met die aanvang van die lente word dit weer in oop grond geplant. Die aanplant van knolle in middelbreedtes en kouer gebiede word aanbeveel vanaf vroeg tot middel Mei, nadat die grond baie goed opgewarm is. In die suidelike streke, waar dit in die winter nie kouer as 1 graad is nie, word knolle in die laaste dae van Oktober voor die winter geplant.
'N Ruimte wat geskik is om te plant, moet goed verlig wees, oop wees en beskerm word teen rukwinde. As sparaxis op 'n skaduwee geplant word, sal dit die groei en ontwikkeling van die plant uiters negatief beïnvloed. Dit sal die beste groei op vrugbare leem, maar dit kan in ander grond geplant word, solank dit goed gedreineer is.
Die bolle moet 50–80 mm in die grond begrawe word (afhangend van die grootte daarvan). Die afstand tussen die gate en tussen die rye moet ongeveer 8-10 sentimeter wees. Die geplante knolle benodig oorvloedige water. Die struike wat in Mei geplant is, sal in Augustus begin blom en eindig met die eerste ryp.
Sparaxis sorg in die tuin
Sparaxis wat op die middelste breedtegraad gekweek word, moet op dieselfde manier versorg word as die gewildste blomgewas, gladiolus. Sulke blomme moet betyds natgemaak word, gekruid word en die grondoppervlak tussen die bosse ook losgemaak word. Tydens 'n droogte moet die luggedeelte vroeg in die oggend of saans teen sononder uit 'n spuitbottel benat word, want as die sonstrale die waterdruppels op die blare tref, kan dit brandwonde voorkom. Dit is ook baie belangrik om blomme wat dadelik begin vervaag het, dadelik te verwyder, danksy dit word dit gestimuleer om nuwe knoppies en stingels te vorm.
Aan die begin van die groei moet die bosse voldoende natgemaak word. Na elke besproeiing moet die grondoppervlak losgemaak word, en indien nodig, moet alle onkruide uitgetrek word. Gedurende langdurige droogtes moet water binne 7 dae 2 of 3 keer uitgevoer word en terselfdertyd volop wees. Dit moet uitsluitlik met vaste water natgemaak word, wat goed in die son moet opwarm. Besproeiing en bespuiting van sparaxis word aanbeveel vroegoggend of saans teen sononder. As water in die grond stagneer of water voortdurend oormatig volop is, kan dit die ontwikkeling van swamsiektes veroorsaak.
Tydens die vorming van knoppe moet die bosse gevoer word met 'n oplossing van komplekse minerale kunsmis vir blomplante (20 gram word vir 1 emmer water geneem). Gedurende die seisoen moet die plant drie of vier keer gevoer word. As dit vervaag, moet alle voeding gestaak word. Op warm dae word aanbeveel om die luggedeelte van die plant met 'n louwarm, afgesette water uit 'n spuit te benat. As dit nie gedoen word nie, word die uitdunning van die blare waargeneem, sowel as die krimp van die knoppe (dit kan glad nie vorm nie), omdat die plant aan 'n te lae lugvog ly.
Voortplanting van sparaxis
Hierdie kultuur kan voortplant word deur saad sowel as deur kinders. Die maklikste manier om voort te plant, is vegetatief. Wanneer 'n plant in oop grond geplant word, moet kinders van sy knolle geskei word. Breekpunte moet met steenkoolpoeier besprinkel word, en dan kan die kinders in vooraf voorbereide gate geplant word. U moet die kinders nie in die herfs skei voordat u die knolle vir die winter opberg nie, dit is die feit dat dit waarskynlik binne ses maande baie droog sal word.
Dit is ook moontlik om so 'n blom uit sade te kweek, maar hierdie metode word gekenmerk deur sy kompleksiteit en duur. 'N Kissie word geneem, waarvan die diepte ongeveer 10 sentimeter moet wees, en gevul met 'n klam grondmengsel versadig met voedingstowwe. Saad word in hierdie houer gesaai, waarna dit op 'n baie warm plek met 'n hoë humiditeit herrangskik word. Na 20-30 dae moet die eerste saailinge verskyn, waarna dit uitgedun moet word, terwyl 'n afstand van 20 mm tussen die plante gehandhaaf moet word. Nadat die saailinge ongeveer 7-8 sentimeter hoog is, moet dit in die tuin geplant word, terwyl die grond al baie goed moet opwarm. Bosse wat uit sade gekweek word, sal eers na 3 jaar vir die eerste keer blom.
Nadat die bosse verdof het, sal verdere versorging direk afhang van hoe u hierdie gewas verbou: as meerjarige of eenjarige. As dit op middelbreedte en kouer klimaat gekweek word, moet die knolle uit die grond verwyder word nadat die sparaxis vervaag het en die gedeelte bokant die grond geel word. Nadat die grondreste van hulle verwyder is, word dit na 'n droë en goed geventileerde kamer oorgedra om droog te word, terwyl die bogrondse gedeelte nie afgesny hoef te word nie. Nadat die blare baie goed droog is, moet dit versigtig afgeruk word, dan word die gloeilampe op 'n koel (van 5 tot 9 grade) gebêre. Gedurende die winter word aanbeveel om 'n stelselmatige inspeksie van die plantmateriaal uit te voer. In hierdie geval sal u vrot of gedroogde knolle betyds kan identifiseer en verwyder. As daar baie min tyd oor is voordat dit in oop grond geplant word, moet die plantmateriaal op hitte oorgedra word (van 25 tot 27 grade). Kinders moet van die bolle geskei word voordat hulle geplant word. Die plantmateriaal van hierdie plant kan vir 2 of 3 jaar geberg word.
As u sparaxis in die suidelike streke verbou, waar dit in die winter nie kouer as 1 graad is nie, hoef u dit nie vir die winter uit te grawe nie. In hierdie geval word hierdie gewas meerjarig gekweek. As u nog steeds bang is dat die bosse kan uitvries, kan dit vir die winter met spar takke bedek word.
As die nodige sorg aan sparaxis voorsien word, sal dit nie deur siektes of plae geraak word nie. As die vloeistof egter voortdurend in die grond stagneer, sal dit lei tot verrotting op die knolle en in die geval sterf die plant gewoonlik.
As die blare van die bos vervaag en vervaag het, is dit waarskynlik te wyte aan 'n gebrek aan yster. Om van chlorose ontslae te raak, moet produkte wat yster in 'n gecheleerde vorm bevat, in die grond gevoeg word.
Sparaxis reageer uiters negatief op gebrek aan sonlig sowel as koue.
Tipes en variëteite van sparaxis met foto's en name
Hierbo is reeds gesê dat dit in sommige gevalle uiters moeilik is om te verstaan ​​watter sparaxis u voorlê, naamlik spesies of variëteite. Hieronder word die vorms van hierdie kultuur beskryf wat die gewildste by tuiniers is.
Sparaxis driekleur, of Ixia driekleur
Die bos kan ongeveer 0,4 meter bereik. Die hoogte van die voetstukke bereik ook 0,4 m, hulle dra van 5 tot 7 stukke sierlike blomme, wat twee- of eenkleurig kan wees. Aan die onderkant van die blomblare het die blomme 'n kenmerkende swart ring wat hulle van die ryk geel middelpunt skei. Die vorm van die blaarplate is xiphoid.
Sierlike Sparaxis (Sparaxis elegans)
Die hoogte van hierdie dwergplant is nie meer as 0,15 m nie. Die kleur van die blomme is wit of oranje. Onder die gewilde tuinier is 'sparaxis-mengsel', 'n variëteitsmengsel wat plante van verskillende kleure bevat.
Die hoogte van 'n relatief groot plant, wat onderskei word deur die pretensieloosheid, is ongeveer 0,6 m. Op die vertakte regop blompyle word die vorming van oop bloeiwyses waargeneem, wat blomme insluit wat 60 mm in deursnee is, hulle kan geel gekleur word, ligte room, wit of 'n witterige geel kleur.
Hierdie spesie is lank. Die plaatplate het 'n gordelagtige vorm. Die blomme is groot, langwerpig, hulle kan wit, pers en diep geel gekleur wees. Die blomme het 'n baie aangename aroma, en daarom word hierdie spesie ook geurige sparaxis genoem. Die gewildste onder tuiniers is variëteite soos:
Superba... Die hoogte van die bos is ongeveer 0,25-0,3 m. Die blomvormige bloeiwyse bevat 5 tot 7 blomme wat 50 mm in deursnee bereik, hulle kan oranje, pers, wit of geel kleur hê, en hul middel is swart of geel.
Here van die vuur... Skarlakenrooi blomme het 'n swart middel.
Elegante... Geurige blomme met donker pers kleur het 'n swart middelpunt en die meeldrade is wit.
sonnige dag... Die suurlemoenroomblomme het 'n wasige rand aan die onderkant van die blomblare. Die geelagtige middel het ook vae grense. In die onderste gedeelte van die blomblare in die middel is daar strepe van ligpers.
Maan kleur. Baie mooi wit-lila blomme is versier met strepe van bloedrooi, bloedrooi of donker pers kleur. Die middelkleur is geel en die meeldrade donker.
Acidantera: groei en versorging, soorte en variëteite
Skrywer: Natalya Kategorie: Tuinplante Gepubliseer: 14 Februarie 2019 Laaste hersiening: 13 Januarie 2021
Plant en versorging van acidantera
Plant acidantera in die grond
Versorging van acidantera in die tuin
Acidantera oorplanting, oorwintering
Acidanthera tropies (Acidanthera aequinoctialis)
Acidanthera (Latyn Acidanthera) - 'n soort kruidagtige meerjarige plante uit die Iris-familie. Die naam van die soort is afkomstig van twee Griekse woorde wat vertaal word as 'skerp' en 'blom' en die puntige lobbe van die blomdek van die acidantera beskryf. Daar is ongeveer 40 spesies in die geslag wat in die trope van die vasteland van Afrika groei. In kultuur word hoofsaaklik acidantera tweekleurige, of acidantera Muriel, of gladiolus Muriel, of sosatiestokkie Muriel, of mooi geblomde gladiolus, of geurige gladiolus, gekweek - 'n gewilde tuinplant, wat in 1886 in kultuur bekendgestel is en voorheen onderskei is as 'n aparte soort .
Nou word hierdie spesies in die geslag Gladiolus gerangskik, sowel as wilde soorte acidanthera, wat nou ook gladioli genoem word. Om egter nie verwarring te bewerkstellig nie, word gladiolus Muriel nog steeds acidantera genoem in die alledaagse lewe en in die blomliteratuur.
Landing: vanaf die tweede dekade van Mei in oop grond. Vir distillasie teen Januarie - einde Augustus in 'n pot.
Berging: een maand nadat dit by 25 ˚C gegrawe is, dan voordat dit by 10 C geplant het.
Bloei: in die tuin - Augustus-September.
Beligting: ligte gedeeltelike skaduwee.
Die grond: los, goed gedreineer, neutraal of effens suur.
Gieter: tydens groei en blom - volop en gereeld, dan word water geleidelik verminder.
Topversiering: in die tuin: op saailinge - stikstofkunsmis, dan twee keer per maand met fosfor en potas.
Voortplanting: saad en vegetatief (knolle).
Peste: blaaspootjie, spinnekop, plantluise.
Siektes: fusarium, skurfte, grys, droë, dodelike, harde en sklerosiale verrotting.
Freesia (lat. Freesia), of freesia - een van die mees bekoorlike bolplante wat in die tuin en tuis gekweek word. Freesia is 'n soort kruidagtige bolagtige vaste plante van die Iris-familie (Iris), wat ongeveer 20 spesies insluit. Die bekendste is die hibriede freesia, wat verskyn het as gevolg van die kruising van verskeie spesies ongeveer 'n eeu gelede. Die oorspronklike land van plante is Suid-Afrika, waar hulle aan nat oewers en tussen struike groei. Hulle is vernoem na Friedrich Vries, 'n Duitse plantkundige en geneesheer.
Freesia is elegant, sierlik en fyn, dit straal 'n aangename geur uit, wat herinner aan die reuk van lelie van die vallei, en hiervoor word dit soms "Kaapse lelie van die vallei" genoem. Danksy al hierdie eienskappe is dit nou die toppunt van gewildheid onder blomkwekers.
Tipes en variëteite van sparaxis
Sparaxis driekleur (Sparaxis driekleur) kom onder die naam voor Sparaxis driekleur of Ixia driekleur ... Met sy stamme bereik dit 'n hoogte van ongeveer 'n halwe meter. Dit is die mees algemene spesie onder Russiese tuiniers. Die blaarplate en die blomdraende stam is ewe lank. Die blare is xiphoid. Die blare omring die stomp met groot grasie. 5-7 knoppe bloei daarop, waarvan die blomblare 'n monochromatiese of tweekleurige kleur kan hê.
Die blomme van die plant word gekenmerk deur baie sierlike buitelyne. Die kroonblare in die kroontjie is in verskillende skakerings geverf (sneeuwit, rooi, bloedrooi of geel), terwyl die middel altyd in 'n kontrasterende toon bly. Sparaxis driekleur word gekenmerk deur die teenwoordigheid van 'n ring van houtskool swart of diep bruin kleur, wat dien om die agtergrond op die blomblare van die versadigde kern te skei. In hierdie geval verskil die oorgange nie glad nie, maar het hulle duidelike kante.
Hierdie spesie het 'n groot aantal variëteite met dekoratiewe eienskappe en word gewoonlik as 'n mengsel verkoop:
Lord of Fire of Fire King, 'n kenmerkende kenmerk is die ryk, skarlakenrooi kleur van die kroonblare en die swart kern.
Gestreep die driekleurige sparaxisvariëteit met blomme, waarin die blomblare opvallend van kleur is, daarin is die oorstromings van 'n helder oranje tint vergelykbaar met vlammetonge, terwyl daar 'n kontras is met 'n heldergeel sentrale deel.
Laaggroeiende mengsel (mengsel), plante verenig, waarvan die stamme nie meer as 15 cm bereik nie, terwyl die voetstukke versier is met blomme van rooi, geel en sneeuwit kleure.
Sparaxis bulbifera (Sparaxis bulbifera) algemeen bekend as Harlekynblom , is 'n meerjarige meerjarige plant. Hierdie spesie is inheems aan die Kaapprovinsie van Suid-Afrika en genaturaliseer in die Azore en Australië. Stingels styg tot 15-60 cm lank, die kleur van die blomblare is wit, geel of roomkleurig.
Sparaxis elegant (Sparaxis elegant) in hoogte kan dit wissel van 10-15 cm, maar sommige monsters bereik 30 cm. Die kleur van die blomblare is in blomme van 'n ryk oranje tint wat effens ligter word na die basis.Dan, in die kroontjie in die middelste gedeelte, is 'n donkerpers ring sigbaar, waarna 'n pers-pers middelste middel is, terwyl die meeldrade 'n sneeuwit kleur het.
Sparaxis grandiflora dit word gekenmerk deur sy lengte en donkergroen blaarskakering. Hul buitelyne is gordelagtig, sappig. Hulle omring die blomstingels grasieus. Stokkies versier bloeiwyses wat bestaan ​​uit blomme van verskillende kleure, hier kan die kroonblare sneeuwit, pers, lila of geel en geelwit wees. Dit word gekenmerk deur 'n baie sterk aroma. Vir hierdie kenmerk word die spesie dikwels geurige Sparaxis genoem. Die gewildste is onder die variëteite:
Superba wat 'n hoogte van 25-30 cm kan bereik. Die bloeiwyse, wat 'n aaragtige vorm aanneem, word gevorm deur 5-7 knoppe. Die blom is volledig uitgebrei en bereik 'n deursnee van 5 cm. Die kroonblare van hierdie variëteit kan gekenmerk word deur 'n wit of geel kleur, maar daar is ook oranje, pers kleure. Die kern is altyd swart of geel. Die blom het 'n stervormige opening.
Sonnige dag of sonnige dag - die naam word gegee as gevolg van die kleur van die blomme, wat 'n suurlemoenroomkleurige kleur kry en aan die onderkant van die blomblare 'n vae rand het. Die grense van die middel van die geel kleurskema het ook nie duidelikheid nie. Aan die onderkant van elke blomblaar in die middel is daar 'n patroon van ligte pers strepe.
Maanlig of Maanlig - 'n verskeidenheid sparaxis, vernoem vanweë die blomme met wit-lila blomblare, waarvan die oppervlak asof dit geverf is met strepe donkerpers, skarlakenrood of diep pienk kleure. Die kern is geel en die meeldrade is donker van kleur.