Geskryf deur Emma Long
Trump op die Values ​​Voter Summit, 'n konferensie vir sosiale konserwatiewes, in Desember 2019. Pete Marovich / EPA
"Hy volg die radikale agenda van links, neem u gewere weg, vernietig u tweede wysiging, geen godsdiens, niks nie, maak die Bybel seer, maak God seer ... Hy is teen God," het president Donald Trump gesê. het ondersteuners gesê tydens 'n onlangse reis na Ohio.
Trump het gepraat oor Joe Biden, die Demokratiese uitdager vir die Withuis. Maak nie saak wat Biden, 'n Katoliek, het nie openlik en gereeld gepraat oor hoe sy geloof hom gehelp het om die gesin se tragedie die hoof te bied, en hy dra rosary krale wat aan sy oorlede seun, Beau, behoort het.
Trump se verklaring weerspieël 'n strategie wat dividende in die 2016-verkiesing betaal het, en hy hoop duidelik dat dit weer sal gebeur: 'n beroep op die land se evangeliste met behulp van 'n politieke agenda toegedraai in die taal van geloof.
Alhoewel 'n baie komplekse term wat nie maklik is om te definieer nie, glo evangeliste gewoonlik in die letterlike waarheid van die Bybel. Hulle glo dat die enigste manier tot redding deur geloof in Jesus Christus is, en dat redding slegs deur individuele aanvaarding van God kan kom - dikwels deur 'n bekering of 'wedergebore' ervaring.
studies stel voor 'n kwart Amerikaners beskou hulself as evangelies, alhoewel ramings wissel. Agt uit tien wit evangeliste het Trump in 2016 ondersteun oor Hillary Clinton.
Van hands-off tot voor en middel
Diegene wat die algemene 19de-eeuse naam evangelies tydens die tweede wêreldoorlog wou laat herleef, was net so polities aktief soos hul meer hedendaagse afstammelinge. Hulle het voor kongreskomitees getuig, veldtogte vir die skryf van briewe gereël en hoofartikels en artikels in godsdienstige publikasies gepubliseer om die beleid van die dag te ondersteun of te kritiseer.
Maar hoewel hul politiek dikwels na regs neig, het hierdie stigters van die moderne evangeliese beweging grotendeels afgesien van die partypolitiek - as my eie deurlopende navorsing is besig om te verken. 'Ons is verheug,' het Clyde Taylor, sekretaris van openbare sake van die National Association of Evangelicals (NAE), een van die belangrikste evangeliese organisasies in die middel van die 20ste eeu, aan lede gesê vroeg in 1953, dat die organisasie "nooit toegelaat het om verstrengel te raak met die politieke invloede en partye van Washington nie."
Dit alles het in die 1980's verander toe noue verbande tussen die evangelies-beïnvloedde godsdienstige reg en die administrasie van Ronald Reagan bewustelik ontwikkel deur konserwatiewe aktiviste, beide sekulêr en godsdienstig, wat voordele gesien het om groter bande tussen geloof en politiek te skep.
Sedert die laat tagtigerjare het godsdienstige konserwatiewe gebou netwerke van politieke, wettige en sosiale aktivisme wat hul agenda aggressief en suksesvol in die hoofstroom Amerikaanse politiek gedryf het.
Gegewe die fokus op ondersteuners van die evangeliese Trump, is dit egter maklik om die 19% van die wit evangeliste en die gekleurde evangeliste wat Trump nie in 2016 gesteun het nie, oor die hoof te sien. John Fea, professor in die geskiedenis van die Messiah College, is die mees produktiewe en hoë profiel. , en Randall Balmer, professor in godsdiens aan die Dartmouth College.
Maar daar is ander, soos die Rooi Brief Christene, 'n groep wat poog om 'Jesus se teenkulturele leringe uit te leef' en wie se fokus op sosiale geregtigheid geneig is om te sien dat hulle meer gereeld met die politieke links verbonde is. In Desember 2019, selfs die voorste evangeliese publikasie Christianity Today gepubliseer 'n wyd berigende hoofartikel wat Trump se beskuldiging ondersteun.
Alhoewel hierdie verdeeldheid diep binne die evangeliese gemeenskap kom, het dit skaars 'n rimpel in die Amerikaanse kultuur veroorsaak. Waarom was die politieke impak van hierdie anti-Trump-evangeliste relatief klein?
Eerstens het die "evangeliese linkse" altyd gesukkel om politieke impak te bewerkstellig deur dikwels entoesiastiese ondersteuning te lok, maar nie groot getalle nie. Tweedens, die anti-Trump-kategorie is so groot en uiteenlopend, en gebaseer op soveel verskillende kwessies, dat dit maklik is vir een groep om onder die groter gehuil van protes te val.
En derdens, evangeliste is 'n uiteenlopende groep wat oor baie sake nie saamstem nie. Dit is belangrik dat dit binne die evangeliese gemeenskap is, en die evangeliese linkse is waarskynlik nie groot genoeg of voldoende samehangend om 'n groot impak op die verkiesing in November te hê nie.
Die opbou van die retoriek
As kommentators sê dat Trump die taal van evangeliste praat, beteken dit nie die taal van die teologie en die geloof nie, maar die taal van die verpolitiseerde godsdiens wat 'n groot deel van die 'kultuuroorloë' in Amerika word genoem. .
Trump het hierdie taal begin gebruik tydens die 2016-veldtog en het gedurende sy ampstermyn voortgegaan. Hy het deurgaans beweer dat mense van die geloof 'onder beleg' is, 'n taal wat 'n duidelike weergawe van 'n algemene refrein van evangeliese leiers weerspieël.
Hy het ook belowe om "totaal vernietig" die Johnson-wysiging wat nie-winsgewende organisasies soos kerke belet om spesifieke kandidate te onderskryf of teëstaan ​​- hoewel hy dit nog nie gedoen het nie. En hy het die eerste sittende president geword adres die jaarlikse optog teen aborsie in Maart vir die lewe in 2020.
In hierdie lig is Trump se bewering dat Biden 'n bedreiging vir die Amerikaanse getroues inhou 'n deel van 'n veel langer geskiedenis van die politisering van die konserwatiewe Christendom. Dit word toenemend geassosieer met kwessies soos vryemarkkapitalisme, steun aan die staat Israel, aborsie, wapeneienaarskap en godsdiensvryheidsregte. Die retoriek, beloftes en simboliek het die realiteit van beleidsverandering ver oortref, maar dit lyk nie veel nie.
Evangeliste wat voel dit "Amerika word 'n moeiliker plek vir hulle om te woon," glo Trump hoor hul vrese, neem dit ernstig op en reageer daarop. En sulke simboliek werk: in Maart het 81% van die wit evangeliste gesê dat die Trump-regering dit gehad het hul kiesafdeling gehelp.
Namate die verkiesing in November met Trump nader agter in die stembusse, verwag dat hy hom meer en meer sal wend tot diegene binne sy kiesafdeling, beide sekulêr en godsdienstig, op wie hy vertrou en steun steun. Daar sal waarskynlik meer eise wees van godsdiensvryheid wat bedreig word en dat godsdiens meer sal saamsmelt met kwessies soos wapenbeheer, aborsie en ekonomiese beleid.
Maar evangeliste kan dalk ag gee op 'n waarskuwing uitgereik in 1950 teen daardie tyd, NAE-president, Stephen Paine, dat evangeliste versigtig moet wees vir die toenemende betrokkenheid by die regering. Hulle het gewaag dat die staat 'die plek sou vul wat die Here moes wees' en dat amptenare hulle vertel het wat hulle wou hoor, terwyl hulle nie die regte antwoorde gegee het nie. Nie die staat of die geloof het voordeel getrek uit hul mengsel nie, het hy betoog. Dit is 'n waarskuwing wat duidelik weergalm in die 2020-veldtog.
Emma Long, senior lektor in Amerikaanse studies, Universiteit van East Anglia
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Waarom Donald Trump nogtans 'n beroep op baie evangelies doen