Aan die voet van die wêreld se troon van hooggeregte - Skemerkelkresepte, spiritualieë en plaaslike kroeë - 2022
Aan die voet van die wêreld se troon van hooggeregte
"Het meer toegang tot Adrià en die ElBulli -kombuis verleen as enige ander skrywer in die restaurant se geskiedenis," het die stofomslag van Lisa Abend Die towenaars se leerlinge verkondig. En op 'n unieke manier wat haar 'n ervaring van 'n leeftyd gegee het-na aanleiding van die 35 toneelstukke wat die 30-gang-etes by El Bulli gebeur. Hier, in hierdie onderhoud oor haar boek, het ons die skrywer gevra vir 'n paar insigte oor die invloedrykste sjef ter wêreld.
Die boekbaadjie sê dat jy in 'n vorige lewe professor in Europese geskiedenis aan Oberlin was. Professor tot korrespondent vir Time, dit is 'n dramatiese oorgang. Hoe het u belangstelling in Spanje en die Spaanse taal begin?
Ek het 'n bietjie Spaans gestudeer op die universiteit, maar my verhouding met Spanje het regtig begin toe ek in die buiteland in Córdoba gestudeer het. Córdoba is vir my geld een van die mooiste stede in Europa, en met sy geskiedenis - dit was eens die setel van die Kalifaat, sowel as 'n belangrike sentrum vir die Middeleeuse Joodse kultuur en leer - dit is 'n fassinerende plek om na te dink as wel. Ek het heeltemal verlief geraak.
Hoe het die idee om die boek te maak, in die eerste plek by u opgekom?
Die eerste keer dat ek na El Bulli gegaan het, was vir 'n verhaal oor Ferran. Ek stap in die kombuis en word getref deur die aanskoue van ongeveer 15 jong kokke in twee reguit lyne wat dennepitte uit dennebolle verwyder. Toe ek ongeveer 'n uur of wat later terugkom, nadat ek met Ferran 'n onderhoud gevoer het, was hulle nog steeds besig. Dit het my laat wonder: "Wie is hierdie mense, bereid om hierdie soort vervelige arbeid te doen? " En dit was die saad. Ek het eers gedink dat dit net 'n artikel sou wees, maar later het ek besef daar is soveel verhale dat dit 'n boek vereis.
Wat vertel 'n boek oor Ferran se toneelstukke ons oor die mees gesogte sjef ter wêreld?
Eerstens hoop ek dat dit ons herinner dat Ferran 'n mens is, met al die swakhede wat dit impliseer. Hy is miskien een van die invloedrykste sjefs in die geskiedenis, maar hy is nie altyd die perfekte mentor of baas nie. Daar is 'n neiging om hom te mitologiseer, maar ek dink sy prestasie as sjef en kunstenaar word beter verstaan ​​as ons onthou dat hy 'n regte persoon is. Tweedens, deur op die verhale van die stagiaires te fokus, het ek gehoop om lig te werp op waarom mense, insluitend Ferran, kies om professioneel te kook in hierdie tyd en ouderdom - wat hulle daaruit kry, die verskillende betekenisse wat dit inhou.
Hoe het die stagiere die druk hanteer?
Een of twee van hulle het dit baie moeilik gehad en het uiteindelik vertrek voordat die seisoen verby was. Maar die meeste van hulle sit hul koppe neer en hanteer die spanning met grasie. Natuurlik was daar baie stoom tydens hul afstande. Daar is 'n kroeg in Roses, genaamd L'Hort, wat nou al jare lank die El Bulli -kroeg is.
Miskien het u meer as enige ander Amerikaanse joernalis 'n voorste sitplek gehad om na die opkoms van die Spaanse avant -garde -kombuis te kyk. Het u in die vroeë dae 'n idee gehad van hoe belangrik en invloedryk Ferran sou wees?
Ek sou graag ja wou sê, maar ek was nie regtig gefokus op kombuis toe Ferran met die moontlikhede daarvan begin eksperimenteer het nie (wat in die 1990's was).
Sien u 'n verband tussen Ferran en tradisionele Katalaanse kookkuns?
Daar was punte in sy loopbaan waar Ferran klassieke Spaanse of Katalaanse geregte gedekonstrueer het - sy pa amb tomàquet (brood met tamatie) kom by my op. Maar hy het vir my gesê dat hy hierdie soort letterlike dekonstruksie nou 'n bietjie beperk vind. Maar hy bly beslis met Catalaanse bestanddele. Espardenyes (seekomkommers) was byvoorbeeld groot die seisoen toe ek daar was - hy het dit gekombineer met 'n stuk rabarber wat gedraai het om te lyk soos dit lyk.
Wat van kook en kos, wens u dat u geweet het voordat u alles ingegaan het?
Ek wens ek het tyd in 'n klassieke Franse kombuis deurgebring; dit sou die proses van onderskeid tussen El Bulli se werk makliker gemaak het.
Wat is die mees skokkendste van die El Bulli -kombuis?
Ek weet nie of dit normaal is nie, maar dit het my verbaas met sy banaliteit: hulle gebruik klei van kinders om modelle van die verskillende disse te maak. Dit is 'n manier vir die stagiaires om die regte grootte van die woord te leer ken, 'n stuk gedraaide rabarber of 'n bolvormige gnocco.
Wat is die een vaardigheid wat onontbeerlik is in die El Bulli -kombuis?
Die vermoë om verveling te bemeester. Baie van die werk - om byvoorbeeld die kiem uit koring te druk - is merkwaardig vervelig.
Wat is een wenk om by die invloedrykste sjef ter wêreld te werk?
Dieselfde as vir enige groot sjef: werk hard.
In watter deel van die ervaring word beskryf Die towenaars se leerlinge word dit gefiksionaliseer in die draaiboek vir die film?