Nicaragua - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Nicaragua (Spaans: República de Nicaragua, is 'n demokratiese republiek in Sentraal-Amerika. Dit is die grootste nasie in die mos, maar ook die minste digbevolkte met 'n demografiese soortgelyke grootte as sy kleiner bure. Die land word in die noorde begrens deur Honduras en in die suide deur Costa Rica. Die westelike kuslyn lê aan die Stille Oseaan, terwyl die oostekant van die land aan die Karibiese See lê.
Die land se naam is afgelei van 'Nicarao', die naam van die Nahuatl-sprekende stam wat die oewers van Lago de Nicaragua bewoon het voor die Spaanse verowering van die Amerikas; en die Spaanse woord Aguawat water beteken, as gevolg van die groot mere soos Lago de Nicaragua (Cocibolca) en Lago de Managua (Xolotlán), asook strandmere en riviere in die streek.
Nicaragua was meer as twee dekades lank besig met 'n burgeroorlog, wat gelei het tot die omverwerping van Anastasio Somoza deur die Marxistiese Sandinista-guerilla's in 1979. Voorheen onder leiding van die diktatoriale Somoza-gesin van 1937 tot 1979, is die regering deur die Sandinistas in beheer geneem ná 'n gewilde opstand. Die Verenigde State, onder president Ronald Reagan, besorg oor die noue verbintenis met Nicaragua met die Sowjetunie en Kuba, sowel as die hulp aan linkse rebelle in El Salvador, het in 1981 begin om teenrevolusionêre militêre magte, oftewel Contras, te ondersteun. Sandinista-bewind eindig in 1990 en ietwat meer demokratiese regimes het gevolg. Die voormalige Sandinista-president Daniel Ortega het Nicaragua se 2006-presidentsverkiesing egter gewen in 'n tyd toe verskeie ander links-regerende regimes in Latyns-Amerika verskyn het.
Nicaragua is een van die armste lande van die halfrond, wat deels voortspruit uit die herstel van 'n burgeroorlog en onregverdige bewind.
Die Stille Oseaan Laaglande
Hierdie laaglande, geleë in die weste van die land, bestaan ​​uit 'n breë, warm, vrugbare vlakte. Hierdie vlakte is 'n aantal groot vulkane van die Marrabios-bergreeks, waaronder Mombacho net buite Granada en Momotombo naby León. Die laaglandgebied loop van die Golf van Fonseca tot by die Stille Oseaan-grens van Nicaragua met Costa Rica suid van Nicaragua-meer. Lake Nicaragua is die tweede grootste varswatermeer in Latyns-Amerika (die twintigste grootste ter wêreld),6 en is die tuiste van die wêreld se enigste varswaterhaaie (Nicaraguaanse haai).7 Die Stille Oseaan-laaglandstreek is die grootste, met ongeveer 90 persent van die bevolking.8
Benewens sy strand- en oordgemeenskappe, is die Pacific Lowlands ook die bewaarplek vir 'n groot deel van die Spaanse koloniale erfenis van Nicaragua. Stede soos Granada en León is volop in koloniale argitektuur en artefakte. Granada, wat in 1524 gestig is, is die oudste stad wat deur Europeërs in Sentraal-Amerika gestig is en die tweede op die Amerikaanse kontinent (na Cumaná in Venezuela, wat in 1515 gestig is).
Die sentrale streek
Dit is 'n hoogliggende gebied weg van die Stille Oseaan, met 'n koeler klimaat as die Stille Oseaan. Ongeveer 'n kwart van die land se landbou vind in hierdie streek plaas, met koffie wat teen die hoër hellings gekweek word. Eike, denne, mos, varings en orgideë is volop in die wolkwoude van die streek.
Die voëllewe in die woude van die sentrale streek sluit die Resplendent Quetzal, goudvinkies, kolibries, kaaie en toucanette in.
Die Atlantiese laagland
Hierdie groot reënwoudstreek, met verskeie groot riviere daardeur, is baie yl bevolk. Die Rio Coco vorm die grens met Honduras in die noorde. Die Karibiese kuslyn is baie meer skynbaar as die algemeen reguit Stille Oseaan eweknie. Lagoons en deltas maak dit baie onreëlmatig.
Bosaras Biosfeerreservaat van Nicaragua is in die Atlantiese laagland geleë en beskerm 1,8 miljoen hektaar Mosquitia-woud - byna sewe persent van die land se gebied, wat dit die tweede grootste biosfeer in die Westelike Halfrond maak, en die grootste reservaat noord van die Amasone in Brasilië.9
Die tropiese ooskus van Nicaragua verskil baie van die res van die land. Die klimaat is oorwegend tropies, met 'n hoë temperatuur en hoë humiditeit. In die omgewing van die belangrikste stad Bluefields word Engels wyd gepraat saam met die amptelike Spaans. Die bevolking daar lyk baie meer soos in baie tipiese Karibiese hawens as in die res van Nicaragua.
'N Groot verskeidenheid voëls kan waargeneem word, insluitend arende, kalkoene, takkane, papegaaie en ara. Die dierelewe in die omgewing bevat verskillende soorte ape, mierspesies, witstert- en tapirs.
2.100 jaar oue menslike voetspore is in vulkaniese modder naby Managua-meer bewaar
In die pre-Columbiaanse tyd, in wat nou bekend staan ​​as Nicaragua, was die inheemse bevolking deel van die Tussengebied, tussen die Mesoamerikaanse en Andes-kulturele streke, en binne die invloed van die Isthmo-Colombiaanse gebied. Dit was die punt waar die Mesoamerikaanse en Suid-Amerikaanse inheemse kulture mekaar ontmoet het. Dit word bevestig deur die antieke voetspore van Acahualinca, tesame met ander argeologiese bewyse, hoofsaaklik in die vorm van keramiek en standbeelde van vulkaniese klip, soos dié wat op die eiland Zapatera in die meer Nicaragua-meer gevind word en petrogliewe op die eiland Ometepe. Die Pipil na 500 B.C.E. na Nicaragua van Sentraal-Mexiko gemigreer.10
Aan die einde van die vyftiende eeu is die weste van Nicaragua bewoon deur verskeie inheemse volke wat deur kultuur verwant is aan die Mesoamerikaanse beskawings van die Aztec en Maya, en volgens taal aan die Mesoamerikaanse taalgebied.11 Hulle was hoofsaaklik boere wat in dorpe gewoon het, georganiseer in klein koninkryke.
Intussen is die Karibiese kus van Nicaragua deur ander volke, meestal Chibcha-taalgroepe, bewoon. Hulle het in Sentraal-Amerika saamgevoeg en ook na die huidige Noord-Colombia en nabygeleë gebiede gemigreer.12 Hulle het 'n lewe geleef wat hoofsaaklik op jag en versameling gebaseer is. Die mense in die ooste van Nicaragua, wat deur waters saamgevoeg is, het met ander inheemse bevolking in die Karibiese Eilande handel gedryf en beïnvloed. Ronde riethutte en kano's, albei tipies van die Karibiese Eilande, word gereeld in oostelike Nicaragua vervaardig en gebruik.
In die westelike en hooglandgebiede, beset die gebied tussen Nicaragua-meer en die Stille Oseaan, is die land Niquirano is regeer deur hoofman Nicarao, of Nicaragua. Die ryk heerser het in gewoon Nicaraocali, webwerf van die huidige stad Rivas. Die Chorotega het in die sentrale streek van Nicaragua gewoon. Sonder vroue in hul partye, neem die Spaanse veroweraars Niquirano en Chorotega-vrouens en -vennote, en begin met die multi-etniese mengsel van inheemse en Europese voorrade wat nou bekend staan ​​as mestizo, wat die grootste deel van die bevolking in die weste van Nicaragua uitmaak.11 Binne drie dekades na Europese kontak, het 'n geskatte Indiese bevolking van een miljoen gedaal. Volgens wetenskaplikes en geskiedkundiges is ongeveer die helfte van die inheemse bevolking in die weste van Nicaragua dood weens die vinnige verspreiding van nuwe aansteeklike siektes wat deur die Spanjaarde, soos pokke en masels, teen wie die Indiërs geen immuniteit gehad het nie. Die inheemse bevolking van die Karibiese kus het die epidemies vrygespring weens die afgeleë omgewing. Hulle samelewings het gevolglik meer kultureel ongeskonde voortgesit.11
In 1502 was Christopher Columbus die eerste Europeër wat bekend geword het aan wat nou Nicaragua is, terwyl hy suidwaarts langs die Sentraal-Amerikaanse landmuis vaar. Op sy vierde reis vaar Columbus langs en verken die muskietkus in die ooste van Nicaragua. Dit was egter eers in 1524 dat Conquistador Francisco Hernández de Córdoba die eerste permanente Spaanse nedersettings gestig het, waaronder twee van die belangrikste dorpe van Nicaragua: Granada aan die meer Nicaragua-meer, León oos van die Managua-meer en ook Nueva Segovia in die noorde van Nicaragua. Gevestig as 'n kolonie van Spanje in die koninkryk van Guatemala in die 1520's, het Nicaragua 'n deel van die Mexikaanse Ryk geword en daarna sy onafhanklikheid verkry as deel van die Verenigde Provinsies van Sentraal-Amerika in 1821 en as 'n onafhanklike republiek in eie reg in 1838.
Die muskietkus gebaseer op Bluefields aan die Atlantiese Oseaan is deur die Verenigde Koninkryk en sy voorgangers van 1655 tot 1850 as protektoraat geëis; dit is in 1859 na Honduras afgevaardig en in 1860 na Nicaragua oorgeplaas, hoewel dit tot 1894 outonoom gebly het. Jose Santos Zelaya het daarin geslaag om met die Britse koningin Victoria te onderhandel vir die anneksasie van hierdie streek aan die res van Nicaragua. Ter ere van hom het die hele streek die naam Zelaya genoem, hoewel dit later onder die Sandinista-regering verander is en in twee outonome streke verdeel is.
Nicaragua word deur die Spaanse Koninkryk as 'n baie belangrike kolonie beskou, aangesien dit 'n natuurlike roete gehad het waarin dit goedere van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan sou kon vervoer. Dit was egter destyds nie van groot waarde vir die ontginning van minerale nie. Alhoewel daar hoë konsentrasies goud was, was hulle kleiner in vergelyking met die hoeveelhede in die ander Spaanse kolonies. Gedurende die vroeë jare van die kolonie het Nicaragua baie goedere opgelewer wat 'n mate van welvaart besorg het, en daar was 'n toenemende begeerte om 'n kanaal langs die San Juanrivier te bou, deur die meer van Nicaragua en oor Rivas.
Duitse migrasie na Nicaragua het in die 1840's begin. Hier is stigterslede van die Deutsche Club in Nicaragua
In die 1800's ervaar Nicaragua 'n golf van immigrasie, hoofsaaklik uit Europa. In die besonder het gesinne van Duitsland, Italië, Spanje, Frankryk en België oor die algemeen na Nicaragua verhuis om ondernemings te stig met geld wat hulle uit Europa gebring het. Hulle het baie landboubesighede soos koffie- en suikerrietplantasies opgerig, asook koerante, hotelle en banke.
In die laat 1800's het die Amerikaanse regering met president Jose Santos Zelaya onderhandel om grond te huur sodat dit 'n kanaal deur Nicaragua kon bou. Luis Felipe Corea, die minister van Nicaragua in Washington, het aan die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Hay, geskryf dat hy die steun van so 'n kanaal deur die Zelaya-regering uitgespreek het. Die Sánchez-Merry-verdrag met Nicaragua is onderteken ingeval die onderhandeling van 'n kanaal deur Colombia deurval, hoewel dit later deur John Hay verwerp is. Uiteindelik is die Spooner Act (wat 'n kanaal deur Panama voorgestel het) voorgelê voordat Corea 'n konsep van die Nicaragua-kanaal voltooi het. Benewens die vroeëre voltooiing van die Panamakanaal-voorstel, het teenstanders van die Nicaraguaanse kanaal voorgestel dat Momotombo 'n bedreiging van vulkaniese aktiwiteite inhou, soos op 'n Nicaraguaanse stempel, hoewel dit ver van die terrein af was. Hulle het die oprigting van 'n kanaal deur die eiland van Panama verkies.
Baie van die vroeë politiek van Nicaragua na onafhanklikheid is gekenmerk deur die wedywering tussen die liberale elite van León en die konserwatiewe elite van Granada. Hierdie wedywering het soms in 'n burgeroorlog verspoel. Aanvanklik deur die liberale in 1855 uitgenooi om hul stryd teen die konserwatiewes mee te doen, het 'n Amerikaanse gebore avonturier met die naam William Walker die liberale oorlog so maklik gewen dat dit gelyk het of hy skaars geveg het. As gevolg hiervan het hy die kans gesien om die land oor te neem. Walker het homself in 1856 aangestel as president. Vanweë die moontlikheid van sy uitbreidingsplanne, het verskeie Sentraal-Amerikaanse lande hom verenig om hom in 1857 uit Nicaragua te verdryf, ironies genoeg gesteun deur die Amerikaanse nyweraar Cornelius Vanderbilt, wat Walker vroeër geborg het. Walker is in 1860 in die naburige Honduras tereggestel.13 'N Tydperk van drie dekades van konserwatiewe bewind het gevolg.
José Santos Zelaya het 'n liberale opstand onder leiding van die verdeeldheid in die konserwatiewe geledere gelei wat hom in 1893 aan bewind gebring het. Zelaya het in 1894 die jarelange geskil met die Verenigde Koninkryk oor die Atlantiese kus beëindig en die Moskito-kus in Nicaragua opgeneem.
Nicaragua het ook lang periodes van militêre diktatuur ervaar, waarvan die langste die grootste van die 20ste eeu die heerskappy van die Somoza-familie was. Die Somoza-gesin het aan bewind gekom as deel van 'n Amerikaanse-ingenieurswese-verdrag wat in 1927 die stigting van die nasionale wag bepaal om die klein individuele leërs wat lank in die land regeer het, te vervang.14 Die enigste Nicaraguaanse generaal wat weier om hierdie verdrag te onderteken (el tratado del Espino Negro) was Augusto César Sandino wat op pad is na die noordelike berge van Las Segovias, waar hy meer as vyf jaar teen die Amerikaanse mariniers veg.15
Nadat die Amerikaanse mariniers in Januarie 1933 aan Nicaragua onttrek het, het Sandino en die nuutverkose regering van Sacasa 'n ooreenkoms bereik waardeur hy sy guerilla-aktiwiteite sou staak in ruil vir amnestie, 'n toekenning van grond vir 'n landboukolonie en die behoud van 'n gewapende groep van 100 mans vir 'n jaar.16
Daar volg 'n groeiende vyandigheid tussen Sandino en Anastasio Somoza Garcia, hoof van die nasionale wag, wat Somoza aangespoor het om die moord op Sandino te beveel. 17 Uit vrees vir die toekomstige gewapende opposisie van Sandino, het Somoza hom uitgenooi na 'n vergadering in Managua, waar Sandino op 21 Februarie 1934 deur die nasionale wag vermoor is. Na die dood van Sandino was die teregstelling van honderde mans, vroue en kinders.18
Met die dood van Sandino en die gebruik van sy troepe, die National Guard, om Sacasa te dwing om te bedank, het Somoza in 1937 beheer oor die land oorgeneem en enige potensiële gewapende weerstand vernietig.19 Somoza is op sy beurt in 1956 deur Rigoberto López Pérez, 'n Nicaraguaanse digter, vermoor. Luis Somoza Debayle, die oudste seun van die laat diktator, het amptelik na Nicaragua die dood oorgeneem.
Luis Somoza, wat deur sommige onthou word omdat hy matig was, was slegs 'n paar jaar aan bewind voordat hy aan 'n hartaanval gesterf het. Toe kom president Rene Schick, wat die meeste Nicaraguans 'niks meer as 'n marionet van die Somozas' beskou nie.20 Die broer van Somoza, Anastasio Somoza Debayle, wat sy vader in beheer van die Nasionale Wag opgevolg het, het beheer oor die land gehad en het amptelik die presidentskap oorgeneem ná Schick.
In 1961 keer 'n jong student, Carlos Fonseca, terug na die historiese figuur van Sandino en stig hy die Sandinista National Liberation Front (FSLN), wat 'n opstandbeweging was. Somoza se volkome haat teen die FSLN en swaarhandige behandeling van enigiemand wat hy vermoed het as 'n Sandinista-simpatiseerder het baie gewone Nicaragane die idee gegee dat die Sandinistas baie sterker is as wat die geval was. Min het iemand destyds besef dat hierdie klein groepie Nicaragua se geskiedenis so drasties sou verander.
Nicaragua het ekonomiese groei gedurende die 1960's en vroeë 1970's grootliks as gevolg van industrialisasie ondervind, en het ondanks sy politieke onstabiliteit een van Sentraal-Amerika se mees ontwikkelde lande geword. Vanweë sy stabiele en hoë groei-ekonomie, het buitelandse beleggings gegroei, hoofsaaklik van Amerikaanse ondernemings soos Citigroup, Bank of America, Sears, Westinghouse en Coca Cola.
'N Noukeurige inspeksie onthul die verwoesting wat die aardbewing in 1972 veroorsaak het
Die hoofstad Managua het egter op 23 Desember 1972 'n groot aardbewing opgedoen, wat tot 10.000 lewens geëis het, 300,000 dakloos gelaat het en die karakter van die hoofstad vir altyd verander het. In sommige opsigte herstel Nicaragua nog steeds van die ramp af. 21
Sommige Nicaraguaanse historici wys op die aardbewing in 1972 wat Managua verwoes het as die laaste spyker in die kis vir Somoza. Sowat 90 persent van die stad is verwoes, en Somoza se kwaai korrupsie, verligting van die verligting (wat daartoe gelei het dat Roberto Clemente, die ster van Pittsburgh Pirates, persoonlik op 31 Desember 1972 na Managua gevlieg het - 'n vlug wat geëindig het in 'n tragiese vliegongeluk en sy dood)22. Die weiering om Managua te herbou, het ontevredenheid onder die geledere van jong Nicaraguane gevloei wat nie meer iets te verloor gehad het nie.23
In 1973 (die jaar van heropbou) is baie nuwe geboue gebou, maar die vlak van korrupsie in die regering het verdere groei verhinder, en die toenemende spanning en opstande teen die regering het die groei in die laaste twee jaar van die Somoza-dinastie vertraag.
Somoza het monopolieë verkry in nywerhede wat die sleutel tot die heropbou van die land bewerkstellig het, en nie ander lede van die hoër klas toegelaat het om die winste te deel wat uit die wedergebore ekonomiese aktiwiteit voortvloei nie. Dit het Somoza verder verswak, omdat selfs die ekonomiese elite huiwerig was om hom te ondersteun. In 1976 is 'n sintetiese katoenmerk, een van die ekonomiese pilare van die tydperke van Nicaragua, ontwikkel. Dit het die prys van katoen laat daal, wat die ekonomie in groot moeilikheid geplaas het.
Die Sandinistas het hierdie ekonomiese probleme gebruik om hulself in hul stryd teen Somoza te dryf deur baie middel- en hoërklas-Nicaraguane te lei om die Sandinistas te sien as die enigste hoop om die land van die Somoza-regime te bevry.
Die moord in Januarie 1978 op Pedro Joaquin Chamorro, die redakteur van La Prensa, die belangrikste en invloedrykste koerant in Nicaragua, en 'n ywerige teenstander van Somoza, is die vonk wat die uiterste algemene ontevredenheid teen Somoza tot gevolg gehad het. Daar word gesê dat die intellektuele beplanners en oortreders van die moord op die hoogste vlak van die Somoza-regime was. Daar word egter ook gedink dat Sandinistas die moord kon beplan en uitgevoer het met die opset om chaos aan te lok en die steun van die bevolking in 'n rewolusie te bekom.
Na die moord op Chamorro het daar na raming 30.000 mense in die strate van Managua onluste gemaak. Motors is aan die brand gesteek en verskeie geboue wat aan die Somoza-familie behoort, is aangeval. Buite die hoofstad het onrus in 'n aantal stede en dorpe opgevlam, veral in gebiede waar die nasionale wagte tydens die teeninspanningspoging kleinboere vermoor het. Die regering het met verdere geweld reageer en die sensuur van die krygswet weer ingestel. Gedurende 1978 was daar sewe masjiengeweeraanvalle en pogings tot bomaanvalle op La Prensa, toe onder die bestuur van die weduwee van Chamorro, Violeta Barrios de Chamorro.
Op 4 Junie 1979 word 'n algemene staking deur die FSLN geroep om te hou totdat Somoza geval het en 'n opstand in Managua geloods is. Op 16 Junie is die vorming van 'n voorlopige regering in Nicaragua in ballingskap, bestaande uit 'n vyf-lid Junta of National Reconstruct, in Costa Rica aangekondig en georganiseer. Die lede van die nuwe junta was Daniel Ortega Saavedra, Moisés Hassan Morales, Sergio Ramírez Mercado, Alfonso Robelo Callejas en Violeta Barrios de Chamorro, die weduwee van La Prensa 'redakteur Pedro Joaquín Chamorro Cardenal. Aan die einde van daardie maand, met die uitsondering van die hoofstad, was die grootste deel van Nicaragua onder FSLN-beheer, waaronder León en Matagalpa, die twee grootste stede in Nicaragua na Managua.
Die Sandinistas, ondersteun deur 'n bevolking wat desperaat is vir verandering, elemente van die Katolieke Kerk en streeks- en internasionale regerings, het in Julie 1979 die mag oorgeneem. Somoza sou die land verlaat en uiteindelik in Paraguay beland, waar hy in September 1980 vermoor is, na bewering deur lede van die Argentynse Revolutionary Workers Party.24
Die voorlopige regering in ballingskap het op 9 Julie 'n regeringsprogram vrygestel waarin hulle belowe het om 'n effektiewe demokratiese regime te organiseer, politieke pluralisme en universele stemreg te bevorder en ideologiese diskriminasie te verbied - behalwe vir diegene wat die 'terugkeer van Somoza se bewind' bevorder. Anastasio Somoza Debayle het op 17 Julie 1979 bedank, die mag aan Francisco Urcuyo Maliaños oorhandig en eerste na Miami gevlug. Daar word bedoel dat Urcuyo op sy beurt die regering na die rewolusionêre junta sou oordra. Hierdie ooreenkoms is geïgnoreer deur Urcuyo, wat van plan was om aan bewind te bly tot aan die einde van Somoza se presidensiële termyn in 1981. Twee dae later het Urcuyo die mag verlaat en na Guatemala gevlug.
Op 19 Julie 1979 het die FSLN-leër Managua binnegegaan, wat die Nicaraguaanse rewolusie kulmineer. Die opstand het ongeveer 50.000 dood en 150,000 Nicaraguans in ballingskap gelaat. Die vyf-lid-junta het die volgende dag die hoofstad in Nicaragua binnegegaan en die mag oorgeneem en herhaal sy belofte om te werk vir politieke pluralisme, 'n gemengde ekonomiese stelsel en 'n nie-belynde buitelandse beleid. 25
Teen 1980 het daar konflik begin ontstaan ​​tussen die Sandinista en nie-Sandinista-lede van die regerende junta. Violeta Chamorro en Alfonso Robelo het in 1980 bedank uit die regerende junta, en gerugte het begin dat lede van die Ortega-junta die mag onder mekaar sal konsolideer. Hierdie aantygings het versprei, en gerugte het versterk dat dit Ortega se doel was om Nicaragua te omskep in 'n staat wat volgens die Kubaanse kommunisme gemodelleer is. In 1979 en 1980 het voormalige Somoza-ondersteuners en voormalige lede van die wyd diskrediteerde en veragte Nasionale Garde onreëlmatige militêre magte gevorm, terwyl die oorspronklike kern van die FSLN begin splinter. Gewapende opposisie teen die Sandinista-regering het uiteindelik in twee hoofgroepe verdeel: Die Fuerza Democratica Nicaraguense (FDN), 'n Amerikaanse gevolmagtigde leër wat in 1981 gestig is deur die CIA, die Amerikaanse staatsdepartement, en voormalige lede van die Somoza-era in die Nicaraguaanse nasionale wag; en die Alianza Revolucionaria Democratica (ARDE), 'n groep wat sedert die FSLN bestaan ​​het en gelei is deur 'n Sandinista-stigter en voormalige opperbevelvoerder van die FSLN, Eden Pastora. Alhoewel onafhanklike en dikwels met mekaar in stryd was, het hierdie guerrilla-orkeste saam met 'n paar ander algemeen bekend geword as 'Contras' (kortweg vir 'contrarrevolucionarios' of 'teen-rewolusionêre'). Ondanks die algemene naam het die twee primêre groepe, ARDE en FDN, selde met mekaar saamgewerk en (deels weens die wrede en kwaadwillige terreurtaktieke van die FDN) mekaar verag.
Na die aanvaarding van sy amp in 1981 het die Amerikaanse president Ronald Reagan die FSLN veroordeel vir samewerking met Kuba in die ondersteuning van Marxistiese rewolusionêre bewegings in ander Latyns-Amerikaanse lande soos El Salvador. Sy administrasie het die CIA gemagtig om rebelle te begin finansier, bewapen en op te lei, waarvan sommige die oorblyfsels van Somoza se nasionale wag was. Dit is verkort kontras, 'n etiket wat die anti-kommunistiese magte gekies het om te omhels. Eden Pastora en baie van die inheemse guerilla-magte, wat nie met die "Somozistas geassosieer was nie", het ook die Sandinistas teëgestaan.
Die kontras is buite kampe in die buurlande Honduras in die noorde en Costa Rica in die suide bedryf. Soos tipies in guerrilla-oorlogvoering, was hulle besig met 'n veldtog van ekonomiese sabotasie in 'n poging om die Sandinista-regering te beveg en die skeepvaart te ontwrig deur onderwatermyne in die Corinto-hawe van Nicaragua te plant. Die VSA het ook probeer om ekonomiese druk op die Sandinistas uit te oefen, en die Reagan-administrasie het 'n volledige handelsembargo opgelê.
Die jare 1979 tot 1990 was jare van uiterste ontbering vir Nicaragua. Die Sandinista-regering het alle aspekte van mense se lewens beheer. Die invoer is drasties verminder weens die gebrek aan buitelandse valuta en die handelsembargo wat die Verenigde State opgelê het. Elektrisiteit en water is gerantsoeneer wat mense op die randjie laat bly het. Voedselrantsoene is opgelê en kunsmatige voedseltekorte is geskep. Die Sandinistas het beslag gelê op grond en eiendom van die hoër klasse en baie van hulle het oorsee gevlug gedurende hierdie periode. Jong mans is so jonk as 14 jaar by die Sandinista-leër opgestel en gedwing om teen die Kontras te veg.
Sensurering van media is ingestel. La Prensa, Die toonaangewende koerant van Nicaragua was sterk gesensor en as 'n artikel nie goedgekeur is nie, sou die koerant 'n leë gebied hê waar gesensureerde artikels uitgevee is voordat dit gedruk word.
Die ekonomiese situasie in die land het al hoe onheilspellender geword en inflasie gedurende hierdie periode buite beheer. Vervoer was 'n ramp, net soos die land se situasie as geheel.
Tydens die verkiesing in 1984 is ander partye behalwe vir die FSLN toegelaat, maar mense is daartoe gelei dat die FSLN geweet het vir wie mense stem, en hierdie vrees het daartoe gelei dat die FSLN weer aan bewind sou kom.
Nederlaag van die FSLN
Die mense se hoop op 'n beter Nicaragua is nooit met die FSLN verwesenlik nie. 'N Demokratiese verkiesing vir veelpartye is in 1990 gehou, waar die Sandinistas verslaan is deur 'n koalisie van anti-Sandinista (van links en regs van die politieke spektrum) onder leiding van Violeta Chamorro. Die nederlaag het die Sandinistas geskok, omdat talle stembuspeilings voor die verkiesing 'n sekerheid van die Sandinista-oorwinning aangedui het en hul saamtrekke voor die verkiesing skare van honderdduisend mense gelok het.
Violeta Chamorro was die eerste vrou wat in die volksmond verkies is tot president van 'n Latyns-Amerikaanse volk en eerste vrouepresident van Nicaragua. Daniel Ortega het by die uittog-stemming oortuig dat die uitslag van die verkiesing wettig was en dat hy 'n belangrike rol speel in sy besluit om die volk se stem te aanvaar en die verkiesing te staak eerder as om die verkiesing nietig te maak. Ortega het nietemin belowe dat hy 'desde abajo' (van onder) sou regeer,26 met ander woorde, as gevolg van sy wydverspreide beheer oor instellings en Sandinista-individue in alle regeringsagentskappe, sou hy steeds beheer en regering kon behou, selfs sonder om president te wees.
Die periode van oorgang tussen die Sandinista-regering en Violeta Chamorro het 'la piñata' genoem. Dit was 'n buitengewone laagtepunt in Nicaragua se geskiedenis waarin die uittredende Sandinista-regering 'n blinde oog gekeer het om die regeringseiendom te steel en die infrastruktuur van die regering in die steek gelaat het. .
Chamorro het 'n ekonomie geheel en al in puin gelê. Die inkomste per capita van Nicaragua is gedurende die tagtigerjare met meer as 80 persent verminder, en 'n groot staatskuld het tot $ 12 miljard gestyg. Tot die verrassing van die VSA en die Contra-magte het Chamorro nie die Sandinista People's Army afgebreek nie, hoewel die naam na die leër van Nicaragua verander is. Chamorro se grootste bydrae tot Nicaragua was die ontwapening van groepe in die noordelike en sentrale dele van die land. Dit het die land meer as tien jaar lank ontbreek.
By die daaropvolgende verkiesings in 1996 is Daniel Ortega en die Sandinistas van die FSLN weer verslaan, hierdie keer deur Arnoldo Alemán van die Constitutional Liberal Party (PLC).
Enrique Bolaños Geyer, voormalige president van Nicaragua
In die verkiesing in 2001 het die PLC die FSLN weer verslaan, met Enrique Bolaños wat die Presidensie gewen het. President Bolaños het egter daarna bewerings van geldwassery, diefstal en korrupsie teen voormalige president Alemán voorgelê. Die oudpresident is tot 20 jaar gevangenisstraf gevonnis vir verduistering, geldwassery en korrupsie.27 Die liberale lede wat lojaal teenoor Alemán en ook lede van die kongres was, het kwaad gereageer, en saam met die Sandinista-parlementslede die presidensiële magte van president Bolaños en sy ministers ontneem en gevra dat hy bedank en gedreig word.
Die Sandinistas het beweer dat hul steun aan Bolaños verlore gegaan het toe die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Colin Powell, aan Bolaños gesê het dat hy afstand van die FSLN moet hou. Die FSLN het weereens verwoesting, chaos en gewelddadige protes teen die Bolaños-administrasie aangewakker, hoofsaaklik op die strate van Managua. 28 Hierdie "slow motion coup" is deels afgeweer as gevolg van die druk van die Sentraal-Amerikaanse presidente wat nie die beweging wat Bolaños verwyder het, sou erken nie; die VSA, OAS en die Europese Unie het ook die "slow motion coup" gekant. 29 Die voorgestelde grondwetlike veranderinge wat in 2005 teen die Bolaños-administrasie ingestel sou word, is tot Januarie 2007 uitgestel na die toetrede van die nuwe regering. 'N Dag voordat hulle afgedwing sou word, het die Nasionale Vergadering hul handhawing tot Januarie 2008 uitgestel.
Wetgewende en presidensiële verkiesings het op 5 November 2006 plaasgevind. Daniel Ortega het met 37,99 persent van die stemme na die presidentskap teruggekeer. Hierdie persentasie was voldoende om die presidentskap reg te wen as gevolg van 'n verandering in die kieswet wat die persentasie verlaag het om 'n afloopverkiesing te vermy van 45 persent tot 35 persent (met 'n oorwinning van 5 persent).30
Die politiek van Nicaragua vind plaas binne 'n raamwerk van 'n presidensiële verteenwoordigende demokratiese republiek, waardeur die president van Nicaragua beide staatshoof en regeringshoof is, en 'n meervoudige veelpartystelsel. Uitvoerende mag word deur die regering uitgeoefen. Wetgewende mag berus by sowel die regering as die Nasionale Vergadering. Die regbank is onafhanklik van die uitvoerende gesag en die wetgewer.
Nicaragua's is 'n landbou-ekonomie wat histories gebaseer is op die uitvoer van kontantgewasse soos piesangs, koffie, suiker, beesvleis en tabak. Die landbou vorm 60 persent van die totale uitvoer wat jaarliks ​​ongeveer US $ 300 miljoen oplewer.31 Daarbenewens is Nicaragua's Flor de Caña rum is bekend as een van die beste in Latyns-Amerika, en die tabak en beesvleis word ook goed beskou.
Gedurende die tyd wat die Sandinistas in die 1980's aan bewind was, is 'n groot deel van die land se infrastruktuur beskadig of vernietig. Inflasie was gemiddeld 30 persent gedurende die 1980's. Nadat die Verenigde State in 1985 'n handelsembargo opgelê het, het die inflasiekoers van Nicaragua dramaties gestyg. Die jaarlikse koers van 220 persent is in die jaar daarna verdriedubbel en het in 1988 die hoogte ingeskiet tot meer as 13.000 persent, die hoogste koers vir enige land in die Westelike Halfrond daardie jaar. Sedert die einde van die Sandinista-bewind bykans twee dekades gelede, is meer as 350 staatsondernemings geprivatiseer, wat inflasie van 13 500 persent tot 9,6 persent verminder en die buitelandse skuld in die helfte verminder het.
Alhoewel bronne effens verskillende gegewens oor die land se bruto binnelandse produk (BBP) lewer, is Nicaragua een van die armste lande in die Westelike Halfrond, saam met Bolivia, Honduras en Haïti.3233 Volgens die CIA World Factbook, inflasie was van 2000 tot 2006 gemiddeld 8,1 persent. Nicaragua is die 39ste hoogste vir inflasie ter wêreld. Die Wêreldbank dui ook op gematigde ekonomiese groei vanaf 1995 tot 2004 met 'n gemiddeld van 5 persent. In 2005 het die ekonomie met 4 persent gegroei, met die totale BBP op $ 4,91 miljard. Die afname in inflasie, ekonomiese groei en privatisering het nie gehelp met Nicaragua se vele sosiale kwessies nie. 48 persent van die bevolking in Nicaragua leef onder die armoedegrens, werkloosheid is 3,8 persent en nog 46,5 persent is onder werkloos (2006 est.).
Soos in baie ander ontwikkelende lande, is 'n groot deel van die ekonomies armes in Nicaragua vroue. Daarbenewens het 'n relatiewe hoë persentasie van Nicaragua se gemiddelde huise 'n vrou as hoof van huishoudings: 39 persent van stedelike huise en 28 persent van huise in die platteland.
Die land is nog steeds besig met 'n herstellende ekonomie en voer steeds hervormings aan, waarop steun van die IMF voorwaardelik is. In 2005 het ministers van finansies van die voorste agt geïndustrialiseerde lande (G-8) ingestem om sommige van Nicaragua se buitelandse skuld te vergewe, as deel van die HIPC-program. Volgens die Wêreldbank was die BBP van Nicaragua ongeveer $ 4,9 U