Die narratief (feit en fiksie vermeng) in dié gedig is slegs ’n metafoor vir die ‘goue sleutel’ wat jy ontvang as jongmens om kwansuis ’n wonderwêreld en al die goeie dinge mee oop te sluit (dalk is dit ’n gebruik wat verval het?) en gou blyk dit dat daar ook slegte en onvoorsiene dinge kan gebeur, sonder dat jy dit so bedoel het of ooit wou gehad het. Ek noem maar net die (goedaardige!) gespot met uitgewers en stiplesers in “Heil die leser”; of die beeld van die van oos na wes Meksikaans-golwende oggend-ereksies op die aarde se lengtegrade langs in “As die haan kraai”; of die opstuur van clichés oor digterlikheid, oor God en religie, en oor “[d]ie vrye natuur”. En ‘n mond is aan hom gegee wat groot woorde en godslasteringe uitspreek, en aan hom is mag gegee om dit twee-en-veertig maande lank te doen… Dit is ook aan hom gegee om oorlog te voer teen die heiliges en hulle te oorwin, en aan hom is mag gegee oor elke stam en taal en nasie…” (Op. 13:1-7).