Jan | 2019 | MaanKind
Nou ja, die lewe werk maar snaaks. Op 18 het sussie weer gejeuk en gaan staan en trou. Vandag is ek bly, want op 21 het ek reeds altwee my kinders gehad en al was ek waarskynlik maar onkundig oor die lewe en as ouer, het my kinders dit blykbaar nie te erg teen my gehou nie, en het ek ek darem so mettertyd met die lewe opgevang. Privaatheid in ‘n huis met twee kleintjies? Volgende vraag…
Die behoefte aan A room of my own was maar altyd daar, maar ons huis was altyd baie gewild onder die kinders en later tieners. Ek is lief vir kinders en dit was goed dat hulle maters kon kom speel. Die swembad en die vol yskas waaruit hulle onbeperk kon eet, het natuurlik ook ‘n rol gespeel. Dit was blykbaar nie so in alle kinders se huise nie. ‘n Liewe vriendin het ek juis so leer ken. Sy het een goeie dag aan die deur geklop en gesê sy wil die vrou agter die yskas ontmoet … Yskas? Ja, toe sy gister haar seun by my dogters kom haal het, het hy haar in die kombuis ingevat en triomfantlik die yskas oopgemaak en gesê sy moet mooi kyk, want so moet ‘n yskas lyk … Nietemin. My huis was altyd vol kinders en maats.
Met al die kinders het ek nog minder privaatheid gehad. My ontsnappingsroete was altyd badkamer toe, in die goeie ou dae toe ek nog sonder ‘n bril in die bad kon lê en lees (in die dae voor leesbrille en lensvervangings). Een dag net toe ek weer met my toon warm water bygetap het, was daar so tentatiewe kloppie en het die badkamerdeur saggies oopgegaan. Een van die kinders se vriendinne het saggies ingekom, op die toilet kom sit, mooi geglimlag en gesê: “Ek kom sit bietjie by Tannie, dat Tannie nie so alleen is nie … ”
Met ons gastehuis sien ek dat niks oor die jare verander het nie. Jong mammas kan steeds nie in privaatheid stort nie. Elke keer as ek die gastewoonstelle se storte blinkvryf nadat daar kindertjies was, vryf ek taai handjies aan die buitekant af, al op een hoogte, reg rondom.
So het die kinders die huis verlaat en het die huis net aan ons twee behoort, maar kort daarna het ons Kaap toe verhuis. Hier het ons drie wooneenhede, maar die enigste ruimte wat net myne is, is die kol hier bo in ons studio waar my lessenaar staan. Hier pak ek my seeskatte (klippe en goeters) uit, hang ek my toorgoed op en as dit deurmekaar is, is dit nou maar so.
‘n Krisis ken geen kleur
Vandag is ek trots mens.
Wat neem dit om ‘n hele gemeenskap saam te snoer? Om mense van alle kleure, geslagte, ouderdomme, heiden en mohammedaan, priester en pagan bymekaar kry en hulle te kry om saam te trek as ‘n span? Gee hulle ‘n krisis. ‘n Ramp. Dan vra niemand waaraan jy glo/nie glo nie, vir watter party jy stem of by watter krip jy water drink nie.
Tydens die verwoestende brande in die Overstrand, waar in ons buurdorp Bettysbaai 31 huise en 2 kerke afgebrand het, en 28 huise gedeeltelik gebrand het, het baie mense ook heelwat skade aan buitestrukture gehad. Die mense is uiters getraumatiseerd wat moes ontruim, sonder om te weet of hulle huise veilig sou wees, of nie. Party is veilig, maar almal is vuil en vol rook. Die brandwerkers moet gevoed word, hulle moet fisiek versorg word (seer spiere, geswikte enkels, blase, ens. Hulle moet slaap. As hulle ‘n skof in gietende reën gewerk het, moet hulle droë klere kry.
Minute nadat ek op ons dorpsgroepe vra vir iets, hetsy ‘n selfoon om een wat in die vuur beland het te vervang, verbande, energiedrankies, roomysbakke, sokkies en enige diverse ding, dan daag dit by die Stadsaal op wat as tydelike rampbestuursentrum ingerig is, vanwaar alles beheer en bestuur word. Daar is jong en ou hande, mense klim eenvoudig in en help. Hulle kook, hulle pak, hulle sorteer, hulle dra rond, hulle versorg. Hulle maak hulle hande vuil en hulle voel wonderlik daaroor.
So leer ek my dorp se mense ken, hulle diepste menswees. Tydens so ‘n ramp leer ek baie van mense. ‘n Paar goedjies wat my opgeval het:
Mense is inherent goed. Hulle gee graag.
Mense is gewillig, almal kan nie leiding neem nie, maar is te dankbaar om van hulp te wees en voer enige opdrag uit.
Elke een doen wat hy kan. Party reël, ander gee/vra/help/bring/sorg/ry aan/kook/samel in.
Besighede gee elk sy kundigheid of sy produk, sonder om te huiwer. Supermarkte, bakkery, hardeware, apteke, jy noem dit, hulle gee.
Daar is nie die geringste sprake van ons-hulle, op geen gebied nie. Jou dorp is my dorp, jou seun is my seun.
Die plein nuuskieriges en beterweteriges kry jy oral. (almal van “buite”)
Die mense wat die meeste Like en vertel hoe wonderlik is almal en hoe trots hulle is en hoe hulle sal bid, lig nooit self ‘n vinger nie.
Met adrenalien wat loop, loop mens ver.
Bokkies en skilpaaie en klein diertjies word met net soveel liefde versorg en hervestig.
Daardie pragtige professionele jong vroue wat met perfekte grimering jou voorskrif uitdeel by ons twee apteke, huiwer nie een om hulle hare in ‘n ponytail te bind en op die vloer te gaan sit om ‘n seer voet te versorg nie, tot laataand. Die raadslid werk die hardste van almal, kry die minste slaap.
Vreemdelinge gee geld, meestal anoniem.
Jong kinders, tieners, jongmense, oumense, almal help.
Die minister (Ivan Meyer) kom en bou ‘n bruggie, vorm ‘n simboliese sirkel, skep eenheid.
Maar die grootste enkele ding is dat mens besef hoe nietig en nutteloos allerhande klein kwessies is wat in die nuus is, die belaglikheid van enige ons/hulle, die absurdheid van allerhande klein geveggies op Facebook, die getoutrekkery en kantkiesery en opswepery oor goed wat jou nie regtig raak nie. Wanneer jy gekonfronteer word met die mens in sy naakte menswees, sien jy dinge in perspektief. Die essensie van die lewe het niks te doen met dit waarmee ons onsself groot dele van die dag mee besig hou nie.
Mens lees gedurig dat mense sê hoe naar die mensdom is, dat die mens wreed is, dat hulle menswees wil bedank. Maar hoor my lied, ek is trots mens vandag.
“Life is beautiful. Suffering is due to unconscious following.”