In Augustus is Gauteng maar vaal. Daarom was ek baie dankbaar vir ŉ geskenk wat ek uit die bloute ontvang het:10 dae of so in die omgewing van die Tuinroete – ek hoef net petrol te betaal. En ek weet die suikerkanne blom.
Daar is swart kraaie langs die pad. Ek het in die koerant gelees dat hulle ‘n verpesting begin raak in die Wes-Kaap. Hulle sit en wag by die ooie, eet dadelik aan die nageboortes, pik sommer die nuwe lammetjie se oë ook uit.
My vertaling is onbeholpe, soos my gevoel, my frustrasie met my onvermoë om die impak van hierdie (en al die soortgelyke) voorvalle in poësie te verwoord. Ek het nie eers sy rymskema in die sonnet behou nie.
Oor en oor skeur ek beginne op, smyt hulle in die snippermandjie. In perverse volharding met die onbevredigende, skryf ek net twaalf reëls.