Rationalisering is wat dit in sielkunde is, voorbeelde uit die lewe - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Rationalisering is 'n manier om die responsmeganismes van die eksterne en interne wêreld te verduidelik vanuit 'n rasionele vasgestelde posisie wat ontwikkel is tydens 'n botsing met psigo-emosionele oorlading. Die mees relevante oomblikke is die situasies van die afwesigheid van die bewuste komponent, wanneer die situasie 'n onbewuste of onbeheerbare aard het. Dit verwys na die verdedigingsmeganisme as gevolg van die gebruik van slegs 'n deel van die inligting wat deur die werklikheid van die werklikheid beskou word en die resultaat van die analise aanpas sodat die gedrag 'n beheerde en eintlik toepaslike handeling is.
Rationalisering is 'n verdedigingsmeganisme wat 'n poging om onbegryplike of onaanvaarbare gedrag te verduidelik, onverklaarbaar deur bewussyn verklaar, of wangedrag regverdig, 'n fout in 'n poging om selfbeeld en positiewe selfbeeld te bewaar. Die opkoms van hierdie soort verdediging korreleer met die klem op obsessiewe en individualistiese persoonlikheidstrekke. Nietemin, as die mees algemene vorm van beskerming teen frustrasie in numeriese terme van voorkoms, is rasionalisasie gebruik deur almal wat in 'n ligte of diepgaande vorm vloei. Die basiese begeerte vir voorspelbaarheid van emosionele en effektiewe reaksies op die stabiliteit van die omringende stelsel, asook die belangrikheid van sosiale wenslikheid, is as gevolg van die opkoms van rasionalisasie as die mees sosiaal aanvaarbare en evolusionêre relevante manier om die psige te beskerm.
Rationalisering in sielkunde
Rationalisering in sielkunde is 'n term wat deur S. Freud, en later 'n hele konsep, ontwikkel is deur A. Freud. Die rasionalisering was gerig op die vermyding van intrapersoonlike konflik deur die gebeure uit die oogpunt van bewuste keuse te verduidelik, terwyl aksies en keuses in werklikheid nie deur die beheersende deel van bewussyn uitgevoer is nie, maar onder leiding van onbewuste motiewe.
Rationalisering is 'n verdedigingsmeganisme wat jou toelaat om onaangename of ongewenste gedagtes en gevoelens weg te steek, nie net van die samelewing nie, maar ook van jouself. As die mees algemene meganisme om die psige te beskerm teen frustrerende oomblikke, het rasionalisering niks te doen met doelbewuste misleiding of pogings om dit te regverdig nie. Die hele meganisme van aksie vind buite die beheer van bewussyn plek, maar dit kan 'n rasionaal wees en het baie aansienlike argumente. In die konstruksie van rasionaliseringskonsepte is daar egter slegs 'n klein fraksie van die waarheid, en die res word vervang deur fantasie en die vervanging van begrippe wat 'n bedreiging vir 'n persoon se persoonlikheid inhou.
Die wêreld van die rasionalisator is eenvoudig, skraal, voorspelbaar, die persoon self is selfversekerd, met verhoogde selfbeeld en bewaarde selfbeeld. Met hierdie benadering word 'n lewende verbinding met die werklikheid gebreek en nuwe bronne van ondervinding is nie beskikbaar nie, wat dikwels deur pynlike sensasies kom. Die identiteit van 'n persoon is verarm, waardeur alle negatiewe (relatief tot 'n persoon se oortuigings), maar moontlik heelwat nuttige (evolusionêre) vaardighede, gevoelens en begeertes uitgesny word.
Rationalisering in die sielkunde is 'n redelike wye verskeidenheid manifestasies van die konsep - van die beskermingsmeganisme van die psige van 'n normale persoon (nie beduidend van die lewensverloop en ontwikkeling nie) tot die simptome van 'n psigiatriese kliniek, as een soort misleiding (wanneer die bewyse gebaseer op logiese konstruksies daarop gemik is om te handhaaf pasiënt konsepte).
Die moeilikheid om met hierdie tipe geestesreaksie te werk, hang af van die stadium van rasionalisasie-oortuigings. In sommige gevalle is dit redelik maklik om 'n persoon te wys op die vindingrykheid van die argumente wat hy noem, waarna werk begin met traumatiese ervarings wat weggesteek word onder die nie-ware verduidelikings van die situasie. En daar is gevalle waar 'n logiese uitdaging en die gee van feite geen resultate gee nie. In hierdie verpersoonliking is die oomblikke van rasionalisasie nou geassosieer met die onmiddellike veiligheid van die mens, of hulle is op die proef van diep traumatiese ervaring. Met so 'n sterk weerstand is dit nie sinvol om die verdediging te breek nie, aangesien daar 'n hoë waarskynlikheid bestaan ​​dat die psige nie oor die nodige hulpbronne beskik nie, om die ervaring wat ervaar moet word, te integreer as die veiligheidspoort verwyder word. In hierdie konteks het dit die eerste keer gewas om op die soektog na hulpbronne te werk en die traumatiese gebied noukeurig te benader, met die klem op die kliënt se gereedheid om hul eie ervarings te hanteer.
Maniere van rasionalisering het twee manifestasies: 'n Persoon veroordeel homself of soek verklarings in faktore wat nie met sy persoon verband hou nie (omstandighede, aksies van ander). In watter rigting (relatief tot die innerlike wêreld of eksterne faktore) nie rationalisering dra nie, is dit die moeite werd om na die realiteit te luister om die oomblik te vang wanneer hierdie meganisme ernstige volumes verkry en ondeurdringbaar word deur eenvoudige gesprek en aanduiding van feite. U moet ook aandag gee aan die langtermyn gebruik van rasionalisasie vir pynverligting in die plek van herhaalde gevalle of relatiewe tot die hele wêreld as 'n manier van wees. In sulke gevalle is dit die moeite werd om na die psigoterapeute te kyk. Die belangrikste werk by die verwydering van rasionalisering kom neer op die vermoë om te wys dat die werklike wêreld nie so vreeslik is nie en dat ware dade en begeertes nie tot globale rampe sal lei nie. Die mens kan 'n gelukkige mens leef, met foute, negatiewe emosies, aggressiewe gedagtes. Mens moet net sien dat baie op hierdie manier leef en hul eie manier vind om die omliggende ruimte te organiseer sodat die wêreld of die persoon self nie met homself walg nie.
Rationalisering in sielkunde - lewens voorbeelde
Rationalisering in die lewe lyk soos 'n soeke na betekenisse en verduidelikings, selfs in daardie oomblikke wanneer jy in 'n situasie moet vertrou, 'n kans moet neem of gevoel moet benadruk. Dit is een van die maniere om angs te vermy en 'n denkbeeldige gevoel van troos te handhaaf. Een van die algemene voorbeelde sal lyk soos 'n soeke na betekenis in die reis met onbegryplike mense in 'n onbekende land wanneer dit kom by die uitbreiding van u uitkyk, u kommunikasie en emosionele ervaring. Angs uit die afwagting van die nuwe, laat jou kyk hoe dit vir iemand nuttig sal wees vir sy werk of die verbetering van sy vaardigheid. In die afwesigheid van rasionalisering van angs en erkenning van die feit van sy teenwoordigheid, sal 'n persoon waarskynlik moontlike risiko's analiseer, voorbereid wees vir veral ontstellende oomblikke, of 'n gebeurtenis weier indien hy tans nie alle moontlike probleme kan hanteer nie.
Rasionalisering kan ook hom manifesteer in die verduideliking van sy eie gedrag wat in stryd is met etiese of morele standaarde. Byvoorbeeld, nadat ons geslaag het om op die sypaadjie te lê, verduidelik ons ​​dit deur die feit dat dit waarskynlik 'n alkoholis is, en wanneer ons omkoopgeld gebruik, is ons geregverdig deur die feit dat almal dit en in die algemeen sonder hierdie geld doen om nie nuwe stewels te koop nie, maar al winter. Die begeerte om hul eie mislukkings deur eksterne faktore te verduidelik, is daarop gerig om die verantwoordelikheid vir die versuim om eksterne faktore te verskuif en sodoende 'n gevoel van waardigheid en selfbeeld te handhaaf. U kan 'n hele stelsel van bewyse bou dat die berisping verkry is as gevolg van die slegte bui van die hoof, en ook dat almal wat tot die begroting gekom het omkoopgeld of krotisisme gehad het. In sulke stories lyk 'n persoon soos 'n onskuldige slagoffer van 'n verskriklike wêreld om, eerder as 'n lui persoon wat die sperdatums vir die projek voltooi het of nie vir eksamens voorberei het nie.
Selfs met 'n uiterlike positiewe daad, kan ons rationalisering in die gesig staar as ons die persoon se ware motiewe vra. In die geval dat hulle negatief of censuries blyk te wees of in konflik kom met interne idees oor hulleself, sal 'n mens 'n graan van waarheid en harmoniese rasionalisasie gee.
Hierdie meganisme maak dit moeilik om die werklikheid op te let, dit te ontleed en gevolgtrekkings te maak en ervaring op te doen vir die latere lewe. Om in die illusoriese wêreld van sy eie welsyn en voorspelbaarheid van die wêreld te leef, staar 'n persoon onvermydelik gebeure wat sterker lyk as hierdie verdedigingsmeganisme, en dan blyk die blaas te wees, want die vaardigheid om die negatiewe te oorkom, is nie uitgewerk nie. En wanneer die verdedigingsmure ineenstort, blyk dit dat jy moet leer om jouself te aanvaar as onvolmaak, en soms vreeslik, om die feit te aanvaar dat jy 'n lang tydjie op die psigoterapie-uitgrawings kan verduidelik en leer om in 'n onvoorspelbare wêreld te woon waar jy geen beheer het nie. oor alles wat aangaan.