Navorser ontdek dat bome letterlik met mekaar praat! - Wetenskap
Suzanne Simard het haar hele lewe in die woude deurgebring. Sy het in die bosse van British Columbia rondgehang saam met haar oupa, wat 'n perdeklopper was, waar sy diep aan bome geraak het. Sy het as jong kind daarvan bewus geword dat 'n bos nie net 'n bos is nie. As gevolg hiervan het sy bosbou bestudeer en 'n professor in ekologie geword en baie teorieë getoets oor hoe bome met ander bome kommunikeer. Sy het wonderlike dinge gevind wat die manier sou verander waarop ons verstaan ​​hoe bome met mekaar kommunikeer - hoe bome met mekaar praat.
Onlangs het sy 'n TED-toespraak gemaak en bespreek hoe sy hierdie boeiende verhouding tussen die bome op 'n wonderlike manier ontdek het, wat u hieronder kan sien.
Haar beginpunt vir die ontdekking was om vas te stel dat 'n dennewortel koolstof in vitro na 'n ander kan oordra. Soos sy in haar toespraak vertel het, het Simard besluit om die verband tussen bome te toets en vas te stel of dit 'n tweerigtingverbinding tussen mekaar in die natuur het.
Voordat sy na die bos gegaan het, het sy 80 herhalings van papierberk, Douglasspar en westerse seders gekweek. Sy dink dat die berk en die spar in 'n ondergrondse web verbind is, met die uitsondering van die seder. Daarom het sy begin om ander aanduidings van kommunikasie te vind.
Dit was nie maklik om geld vir hierdie navorsing te kry nie, en daarom kombineer sy basiese gereedskap soos kleefband, plastieksakke, rubbers met regtig hoëtegnologie en gevaarlike goed, 'n Geiger-toonbank om die stralingspeil, mikroskope, 'n massaspektrometer, 'n skitterteller, wat aan haar universiteit geleen is en sy is selfs na Canadian Tyre.
Sy het ook letterlik gevaarlike dinge geneem, spuite vol radioaktiewe koolstof-14 koolstofdioksiedgas en 'n paar hoëdrukbottels van die stabiele isotoop koolstofdioksiedgas.
Die toetsproses is uiters indrukwekkend en dit is absoluut die moeite werd om na haar te luister.
'Ek sit die plastieksakke oor my bome. Ek het my reuse-spuite gekry en die sakke met my spoor-isotoop koolstofdioksiedgasse ingespuit, eers die berk. Ek het koolstof-14, die radioaktiewe gas, in die sak berk ingespuit. En dan, vir spar, het ek die stabiele isotoop koolstof-13 koolstofdioksiedgas ingespuit. Ek het twee isotope gebruik omdat ek gewonder het of daar tweerigtingkommunikasie tussen hierdie spesies plaasvind ... Ek het 'n uur gewag. Ek het gedink dat dit so lank sou duur voordat die bome deur fotosintese die CO2 sou suig, dit in suikers sou verander, dit in hul wortels sou afstuur, en miskien het ek geglo dat ek die koolstof ondergronds na hul bure moes stuur ... '
Die resultaat was ongelooflik. Die papierberk en Douglas-sparre het gekommunikeer. Hulle het radioaktiewe koolstofdioksied, fosfor, allemikalieë, stikstof, verdedigingseine, water en hormone aan mekaar gestuur deur mikorisasienetwerke, sampioenwortels te gebruik!
Die oudste bome, genaamd moederbome, het saailinge ondersteun deur hulle met swamme te besmet en hulle die voedingstowwe te gee wat hulle nodig het om te groei. Die hele bos was in 'n kommunikasie, in swamskakels, wortels en seine, van mikro tot makro. Daar was 'n groot netwerk van boodskapvervoer, wat gebruik word om mekaar te genees en te voed. Hulle praat in wese.
Haar navorsing bewys baie ongelooflike dinge, wat ons voorheen nie eens kon voorstel nie. As u meer inligting wil bekom, kan u haar hier sien praat of die volledige transkripsie hier lees.