G'n niemand se rolmodel nie | Netwerk24
Suid-Afrikaners kan gerus oor die algemeen ook 'n bietjie minder wroeg, sê Piet Matipa.Foto: Felix Dlangamandla
"Dis akward," sê hy ná 'n slukkie rosé uit die glas voor hom op die tafel. "Dis báie akward."
Hy is nie gewoond daaraan om aan die verkeerde kant van die kamera en bandopnemer te wees nie, verduidelik dié voormalige misdaadverslaggewer en deesdae gewilde en soms omstrede rubriekskrywer.
Matipa, wat sowat drie jaar gelede een van die draaiboekskrywers van die gewilde sepie 7de Laan geword het, sal maar aan dié ongewone aandag gewoond moet raak.
Sy eerste boek, Dwarsklap: Skakerings van swart in die nuwe Suid-Afrika, is pas deur Penguin Random House uitgegee en die kanse is goed dat hy nou nuwe aanhangers gaan kry wat meer van hom wil weet.
Sy mees omstrede rubriek was sekerlik die een oor sy weersin in wit yskaste. "Ek haat wittes," was die eerste sin van dié rubriek.
Toe ontplof mense. "Dit was die eerste rubriek waaroor almal hul s**t verloor het, heeltemal verloor het. 'n Vrou het gesê my ma moes my doodgelê het toe ek 'n baba was.
"Iemand anders het gesê hy gaan my doodmaak. Op Google was daar 'n suggestion dat Piet Matipa wit mense haat. Die mense was kwaad, maar hulle het geen rede gehad om kwaad te wees nie.
Mense raak te opgewerk oor alles. Ons moet net f***** chill. Chill, chill, chill . .
"Néé," protesteer hy. "Ek wil nie 'n rolmodel vir enigiemand wees nie. Ek móénie 'n rolmodel vir enigiemand wees nie. Ek het 'n stoute seun geword hoe ouer ek geraak het," skerts die 28-jarige Matipa.
"Tien jaar terug het ek myself die Here se witbroodjie in 'n onderhoud genoem. Nou noem ek myself die Here se stoute seun."
"Daai storie oor die weeshuis is teen dié tyd al so boring, want dis al soveel keer vertel. Dit was lekker, ek het 'n baie lekker tyd daar gehad. Daar was hier en daar drama, maar ek is nie ge-scar of iets nie. Ek het dit net geniet."
Sy drie jaar as misdaadverslaggewer by Beeld, susterskoerant van Die Burger in Johannesburg, was nie altyd so prettig soos sy skool- en universiteitsdae nie.
Hy gaan maar net aan
En die draaiboekskrywery? "Ek kan wyn koop aan die einde van die maand, want hulle betaal my," sê hy met 'n glimlag.
Hy is darem nie 'n alkoholis nie, skerm hy skertsend. Hy is wel bang vir hysers. Nou die dag het hy dit vir die eerste keer in sewe jaar in een gewaag. Hy kook ook glad nie en het onlangs vir die eerste keer in sy lewe kruideniersware gekoop.
En o ja, sy gunstelingkleur is geel. Sy "karretjie" is geel en ook die omslag van sy boek. Sien, sê hy, sy lewe ís vervelig.
Hy het koffie gedrink om wakker te bly. "Ek het wyn probeer, maar dit werk nie. As ek wyn drink, wil ek net dans – in my onderbroek."
"Dis eintlik 'n skisofreniese boek. Ek spring van een ding na die ander. Ek is nie baie blatant oor dinge nie.
"Ek het nie eintlik vreeslike issues nie. Ek wil mense net 'n ander perspektief gee. Al issue wat ek eintlik het, is die onverdraagsaamheid in die gaygemeenskap. Maar dit is nie iets waaroor ek elke aand wroeg nie. Dis eintlik 'n chill boek."