Ek het gedink die geheimsinnige taal is Afrikaans, maar noudat ek hierdie woorde neerskryf besef ek dat ek eweneens besig is met die vertaling van 'n esoteriese ongeskrif wat 'n tong roer in die mond van die groot Rivier Vergeet.
'n Paar maande gelede het ek 'n vrou op die lyf geloop vir 'n weeklange woordelose avontuur (nou verwyder Google Translate die mistiek van onbegrip en die oseaan tussen ons demp die kreune wat lyflik betekenis gegee het aan die bewegings van my hande).
Byna Romantiek, sou ek van daardie week kon sê, maar omdat sy onder die teken van die Kreef gebore is, het ek, 'n ou verwonde, met my linkeroog die hemel dopgehou en die patrone probeer ontrafel waarin ons klein lewens geweef is in die materiaal van die nag.
Wanneer ek blyk die taal te ken, is daar goeie rede om my doof te hou. Volledig Romantiek, sal ek dan sê, 'n sentimentle herinnering alleen. 'n As-dit-maar-ooit-so-was van 'n taal. Die skraal taal van die geheue waarmee ons dieselfde verhaal oor en oor skryf op watter plasenta ook al daarvoor ontvanklik is.
Aan die einde van daardie week: 'n hotel en 'n lughawe. Hoeveel dit ook al sê, so min! Hier en daar 'n spoor van die posture en gebare waarmee ons 'n soort joga beoefen het van aangryp en losmaak: