Teenoor die duisternis en hartseer van 'n geliefde se dood deur selfmoord
Geskryf deur Steffany Barton
In hierdie uittreksel van die begin van haar boek, skrywer Steffany Barton verduidelik haar perspektief op selfmoord, een waarvan sy gekom het sedert 'n dierbare vriend van haar sy lewe geneem het. Steffany se soeke na antwoorde en begrip was 'n lang, dikwels pynlike, maar uiteindelik lonende reis.
Ek is 'n ma. Ek is opgelei en gelisensieer as 'n geregistreerde verpleegster. Ek is 'n vrou en 'n skrywer en 'n openbare spreker. Ek is 'n dogter wat haar ma verloor het en 'n vriend wat beroof is. Ek is 'n persoon, nie veel anders as enigiemand wat hierdie woorde sal lees nie, wat die meeste gebruik van wat ek het.
En wat ek het, is 'n diepe gevoel van deernis vir diegene wat verlies ervaar het. Ek het 'n diepgaande sensitiwiteit vir die emosionele impak wat die dood het, en ek het 'n sterk begeerte om die onuitdrukte emosies wat oorlewendes van selfmoord in die dae en jare wat so 'n traumatiese verlies volg, in woorde te bring.
Die pyn en die voortdurende hartseer van 'n dood deur selfmoord
Deel van wie ek is, buite my professionele graad en kollege-onderwys, is 'n geestelike student en onderwyser. Ek weet dat ons meer as atome en molekules is; Ons is energie in beweging, lig wat vrylik uitdruk. Aangesien energie nie vernietig kan word nie, verander dit net, ek het verstaan ​​dat wanneer 'n liggaam vernietig word, die energie wat daarin vervat is eenvoudig verander. Dit eindig nie.
Diegene wat selfmoord pleeg, het 'n gees, 'n energie, wat nog een of ander manier iewers uitgedruk word. En alhoewel ek hierdie energie kan aanskou, kan dit baie soos 'n wynproeester subtiele aantekeninge en nuanses in 'n glas vinwyn onderskei, my begeerte om hierdie boek te skryf, is om te praat met diegene wat nog leef, of dalk meer waarlik, diegene wat sukkel, skraap deur, bestaande, met die pyn en ewige verdriet van 'n dood deur selfmoord.
Ek glo nie dat selfmoord 'n lotgevoel is nie, 'n lot is onvermydelik. Ek glo ook nie dat ons magteloos is om in te gryp wanneer 'n selfmoord wens uitgespreek word nie. Inteendeel, ek glo dat elkeen van ons die vermoë het om ons lot te kies en ons lot te verander. Selfs na 'n dood deur selfmoord en miskien veral na hierdie soort verlies, kan ons met 'n gewilligheid van hart en openheid van verstand 'n nuwe uitkyk op die lewe kry en 'n sagte manier om die gewonde hart te verwelk en 'n gevoel van vrede.
Praat oor selfmoord is feitlik Taboo
Selfmoord is gewelddadig en onvriendelik vir diegene wat agterbly. Ons as 'n kultuur verleen weg van die dood omdat dit ongemaklik is; praat oor selfmoord is feitlik taboe. Maar diegene wat agtergelaat word, moet desperaat aanvaar word, gehoor en verstaan ​​of ons 'n kulturele klimaat moet skep waar selfmoord voorkom kan word.
Selfmoord het 'n skandelike en stille epidemie geword. Volgens die CDC, in 2010 selfmoord as die 10ste voorste oorsaak van die dood in Amerikaners gerangskik; een persoon sterf deur middel van self-ingevlote beteken elke 13-minuut. Daarbenewens het die voorkoms van selfmoord die afgelope dekade met 1.7 persentasie toegeneem.
Hierdie getalle is hoog-veel te hoog. Iets ontbreek. Ons betaal lippediens aan selfmoordvoorkoming, oa terapie en noodintervensie, maar die getalle styg steeds. Kan selfmoord voorkom word?
Selfmoordvoorkoming begin by geboorte
Ons omhels alle kinders as geskenke aan ons planeet, wat gaste in ons lewens verwelkom het. Ons beliggaam mildheid teenoor ons Aarde; ons groei ons geduld met mekaar en onsself. Ons leer ons kinders dat die lewe 'n reis is, 'n groot onderneming en 'n epiese taak wat voltooi is, en slegs geneem kan word, een klein stap op 'n slag. Ons waardeer stilte, want stilte is waardevol.
Ons eer siklusse en seisoene, want daar is wysheid en ritme in die deurlopende siklusse van die natuur en die veranderende seisoene van die lewe. Ons omhels ons broosheid, ons krag, ons triomf en ons kwesbaarheid. Ons wys ons kinders dat dit sukkel om te sukkel, maar buitengewoon om 'n manier te oorkom. Ons lag as ons die drang voel, en ons huil om los te laat.
Ons leer hierdie dinge omdat ons bereid is om te lewe volgens ons persoonlike waarheid. Wanneer ons aanvaar wie ons is, wanneer ons tot die lewe kom gewillig om die storms te weer te gee, die duisternis en die dagbreek te sien, het ons die mag om die getye op die skrikwekkende neiging van selfmoord te verander.
Leer oor die lewe nadat hy deur die dood geraak het
En tog glo ek dat enigiemand wat deur die dood geraak word, oor die lewe kan leer. Die dood herinner ons om niks vanselfsprekend te aanvaar nie. Die dood bied ons die geleentheid om voorraad van ons eie lewens te neem, om eerlik te wees oor waar ons op ons eie reis is, om ons doelwitte, ons prioriteite, te stel om waar te wees aan wie ons is.
Diegene wat na 'n dood deur selfmoord agtergelaat word, word uitgedaag om 'n diep vlak van moed en geloof te vind, aangesien hulle leer om te aanvaar dat hulle onskuldig in die selfmoord is en nie skuldig maak aan die dood van die ander nie. Vir baie wat agtergelaat word, nooi die dood 'n meer geestelike benadering tot die lewe, 'n bereidwilligheid om verder as wat meetbare feite en in die wêreld van emosie, gees en siel te sien.
As 'n selfmoord plaasgevind het, kan dit nie voorkom word nie
Wanneer is selfmoord nie voorkombaar nie? As selfmoord plaasgevind het. Ek wil 'n enkele waarheid aan die lig bring: diegene wat selfmoord pleeg, kon nie gestaak word nie, of die selfmoord sou nie plaasgevind het nie.
'N Selfmoord wat gepleeg word, is 'n selfmoord wat nie verhinder kon word nie. By die aanvaarding van hierdie skuld word die skuld weggespoel, die oorlewendes wat deur skaamte gevange geneem word, sal eens en vir altyd vry wees.
Ek glo dat wanneer die oorlewendes agtergelaat word, diegene wat selfmoord pleeg omhels vir die waarheid van wie hulle is, kan vrede en genesing begin.
Viering van die lewe!
Dit is nie gepas om van die geliefdes aan die ander kant te dink as perfekte engele nie, en dit is ook nie reg om in 'n negatiewe lig aan hulle te dink nie. Daar is goed en sleg, liefde en vrees, triomf en stryd, maklike tye en moeilike tye wat elkeen van ons gaan.
Daar is geen "perfekte" lewe nie, en ons stop nooit om te leer en te groei en te verander nie. Ons kan die skuld, die skaamte en die vrees van die dood regmaak en 'n viering van die lewe aan die lig bring!
My doelwit is om die verlorees te help om 'n stem te ontdek en om gereedskap vir genesing te ondersoek deur die proses van lewe te verstaan. Dit beteken om ons emosies te aanvaar, te kies om pro-aktief en verantwoordelik te wees in ons geestelike groei, om selfbewus te wees en bereid is om selfversorging te gee.
'N Nuwe manier om die lewe te ervaar
Selfmoord is nie 'n onvermydelike lot nie. Maar in die geval van hierdie omstandighede van die dood kan daar 'n nuwe manier wees om hoop te vind en die lewe te ervaar vir diegene wat agterbly.
Die pad sal nie altyd glad wees nie; die waters mag nie kristal helder wees nie. Antwoorde kom selde netjies verpak, toegedraai in 'n netjiese boks. Maar dit is 'n reis wat die moeite werd is om te neem. Die lewe is 'n geskenk - 'n brose, sterk skat. Ons moet die hele lewe, almal, oral met sagte liefde en die grootste omsigtigheid hanteer.
Ons sal die duisternis in die gesig staar, en ons sal lig kry.
Teenoor duisternis, Lig vind: Lewe na selfmoord
deur Steffany Barton.
Steffany Barton, RN, is 'n professionele medium, wat 'n persoonlike en professionele passie het om diegene wat deur selfmoord geraak is, te help. Vir meer oor Steffany Barton gaan asseblief na http://www.angelsinsight.com
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Teenoor die duisternis en hartseer van 'n geliefde se dood deur selfmoord