Die Langste Nag | Bileam se Donkie
Hiep Hiep Hoera, die Bikerskerk is nou hier… →
Posted on Junie 21, 2012 by Ewald Schmidt
Soos almal nou alreeds bewus is, is vandag die kortste dag in die Suidelike Halfrond. Maar terwyl ons daarmee worstel, geniet die ouens in Skotland se noordelike dele vanaand 'n sonsonder hier net voor elf… Ek weet, want vandag 5 jaar gelede was ek en my geliefde daar, om vir ons susters in Engeland en Ierland te gaan hallo sê. Toe verdwaal ons sommer maar Skotland toe ook om 'n droom waar te maak- 'n Bucket List item kan jy maar sê… Vanaand 5 jaar gelede was ons by 'n Backpackers Lodge in Invermorton of so iets, halfpad langs Loch Ness op, op die pad na Inverness toe. Daardie aand het ons in 'n dakkamer met 'n skuins venster geslaap, op 'n wankelrige dubbelbed. Maar slaap was moeilik. Want onder ons het 'n groep Kanadese fees gevier langs 'n bonfire- dit was mos "Summer Solstice" en die moeite werd om te vier.
Hierdie foto van Loch Ness is tienuur die aand geneem! Die geraas onder in die werf het tot tweeuur aangehou, ek het nooit geweet Kanadese kan soos Aussies drink nie! En net na drieuur het die son weer begin opkom. Die hele aand was dit nooit donker nie…
Vanaand dink ek daaraan terug terwyl dit die langste dag hier is. Ek sien op e-nuus die koue wolke wat so oor die binneland saampak vanaand. Ons voel dit hier by ons. Die ysbere raak nou erg parmantig. Selfs in die Bosveld lê die gesin nou onder ons -5 grade slaapsakke voor die televisie.
Vandag was nou regtig die kortste dag in die jaar. Maar ons het seker 'n keuse- dit kan of 'n baie kort dag wees met minder geleenthede as gewoonlik. Of ons het 'n heerlike lang nag voor, om lekker te kan rus en ander nokturniese vermaaklikhede aan te pak. Ons het seker elke dag darem 'n keuse oor wat ons gesindheid gaan wees vandag.
Vandag was interessant. Vanoggend het ons gemeente se Bejaarde- Aksie hulle maandelikse byeenkoms gehad. Ek het vir hulle geopen met Psalm 118, wat baie mooi vertel dat ons lewens vir die Here kosbaar is, en dat Hy hoor in elke nood. Kort daarna sou hierdie waarhede ook getoets word in my bediening.
By die Aksie se byeenkoms was 'n egpaar wat vir ons gesing het. Die man het 'n fantastiese stem, sy vroutjie dalk so effentjies skril vir my ore… en tog, as hulle saam sing, was dit baie mooi. Ek het die ouer mense dopgehou. Hulle is so dankbaar as iemand vir hulle iets doen, hulle gee glad nie om vir 'n vals nootjie hier en daar nie. Ek het by myself gedink: Dit is darem baie beter om 'n Duet saam met iemand op die lewenspad te sing, as om dit Solo aan te pak. Dit is my belewenis- ek is so dankbaar vir die een wat langs my op die koue wintersaand in die bed gaan lê- soos selfs die Spreukedigter gesê het: een alleen kry koud in die bed… Twee bly warm. Ek dink ek gaan vanaand vroeg in die bed klim, met groot waardering dat ek dit nie alleen hoef te doen nie.
Ek was vanaand ook by 'n huis, waar die man pas gehoor het die toetse was positief. Hy het kanker. Maandag moet 'n deel van sy derms uitgesny word, maar daar is ook reeds uitsaaiings na die lewer toe. Ek weet: hier lê 'n geweldige stryd voor… Die man het niks vreemd gevoel nie, tot hy een oggend bloed begin passeer het. Dit is baie, baie moeilik in sulke tye om my werk te doen. Ja ek weet. ons het mos die vaste sekerheid van die ewige lewe, Jesus het die dood reeds oorwin, om te sterwe is vir ons wins en die lewe Christus… Al hierdie dinge is waar. En moeilik wanneer jy die nuus van die groot K kry. Ons sterflikheid kom onderstreep hoe kosbaar die lewe eintlik is. Dat ons nie 'n dag op onnodige nonsens moet mors nie. Dat die lewe te kort is om tyd te mors met beuselagtighede, en derglike ekskreta…
So vandag is die kortste dag, met die minste sonskyn. Die langste nag lê voor. Maar van more af draai die dae, is elke dag weer 'n hele paar sekondes langer. Al kom die belofte van die groot koue, sê die daglengte dat hierdie ook verby gaan. dat daar aan die anderkant van hierdie koue weer vars bloeisels in 'n nuwe seisoen voorlê.
Vanaand is ek dankbaar vir mooi herinneringe in my lewe. Ek is dankbaar vir die regte persoon wat saam met my op die lewenspad wals. Ek is dankbaar dat almal in my gesin op die oomblik gesond is. Ek is dankbaar dat die langste nag verby gaan. en dat die koudste winter ook weer die knie buig voor nuwe lewe.
Posted in Donkie se diepste gedagtes, Reisverhale	| Tagged Loch Ness
5 thoughts on "Die Langste Nag"
Junie 21, 2012 om 7:45 nm
*mens sal nie somer waardeer as mens nie winter moes trotseer nie …..*
Junie 21, 2012 om 8:37 nm
sjoe – pragtig geskryf!! ons as familie het ook deur die "k" ding gegaan met my pa. en ja – ek kan ook vereenselwig met my ander helfte wat so mooi pas. ek het baie baie lank gewag vir hom en die wag was oor en oor die moeite werd. 🙂
Junie 22, 2012 om 2:31 nm
Jip, veral op die koudste dae…is dit die regte tyd om seëninge te tel en dankbaar te wees.
Junie 23, 2012 om 8:24 vm
Baie mooi geskryf.
Junie 23, 2012 om 7:01 nm
20 / 21 Junie is my merker elke jaar, in groot dankbaarheid, want dan weet ek nou loop ons afdraande terug somer toe. Dalk moet ek volgende jaar dié tyd Ierland toe gaan 😉