Die hoofwerk in die simfoniekonsert Donderdagaand was Sibelius se Simfonie No. 1, maar die wêreldpremière van Stefans Grové (1922 – 2014) se Boesmangebede: ’n Concerto vir Tjello, Klavier en Orkes oortref in belangrikheid. Die werk is Grové se laaste voltooide komposisie en duur 18 minute. Dit is aan die soliste Anzél Gerber (tjello) en Ben Schoeman (klavier) opgedra. Die uitvoering is aangevul deur Aviva Pelham as verteller wat die drie gebede deur die Sandigter Dia!Kwain voor elk van die drie dele pragtig duidelik voorgedra het. Die eerste deel, “Gebed aan die son”, met sy onstuimige motief is feitlik deurentyd perkussief. Dit werk uitstekend vir die klavier, maar minder só vir die tjello. Albei instrumente kry egter in die middeldeel, “Gebed aan die maan”, deeglik geleentheid om herhaaldelik met ’n kort motief te sing.
Kamermusiekuitvoerings het vanweë die intieme aard ’n besondere aantrekkingskrag vir gehore. Die Odeion-teater is sekerlik een van die geskikste konsertsale vir so ’n uitvoering en dit is verblydend dat ’n groot gehoor vir dié konsert opgedaag het. Anzél Gerber en Ben Schoeman, albei bekend en met indrukwekkende CV’s, het ’n interessante program saamgestel.
In die slotwerk, Martinu se Variasies op ’n Tema van Rossini, het albei kunstenaars geskitter en ’n hoogtepunt van kunstenaarskap en tegniese virtuositeit gelewer.
Die kunstenaars is staande toegejuig en het die gehoor met ’n pragtige verwerking van Rubinstein se Rêve Angélique beloon. Dit het reg laat geskied aan albei musici se talent en vermoëns en was ’n gepaste einde vir ’n geslaagde uitvoering van ’n intelligente programkeuse.
In Bloemfontein is ’n konsert met Gérard Korsten op die podium nie ’n konsert nie, dit is ’n gebeurtenis. Voeg nog ’n Suid-Afrikaner met ’n loopbaan in die buiteland as solis by, en die verwagting van ’n dubbele beloning word vir musiekliefhebbers gewek. Dit het hulle inderdaad gekry. Ook die program was ’n bederf soos min – Rachmaninoff se immergewilde Klavier-concerto nr. 2 in C mineur, op. 18 en Brahms se grootse Simfonie nr. 1 in C mineur, op. 68.
’n Mens het weer onder die indruk gekom van Schoeman se volrondheid as kunstenaar. Sy vertolkingskuns is ongetwyfeld geskoei op ’n indiepte ontleding en begrip van ’n werk, maar hy het ook die vermoë om sy emosies vlug te gee sodat die luisterervaring in elke aspek van die kompleksiteite van dié werk ten volle bevredig is.
Dit het nooit gevoel of daar ’n aks energie verlore gaan aan wat nie onmiddellik noodsaaklik was vir die musikale narratief nie. Gerber se klankkleur is omvangryk – meestal stroopsoet, maar sy huiwer nie om haar op die metaal van die snare te beroep nie. Net so is Schoeman se vingerwerk delikaat en veerlig, maar skram hy nie weg van ’n meer robuuste aanslag nie. Sáám was die duo soos soos een lewende wese: ’n gedeelde begrip van hoe die musiek vloei en fyn op mekaar ingestel. ’n Mens kan hare kloof en wonder oor, byvoorbeeld, die “Finale” van die Strawinski waar dit voorgekom het of hulle mekaar momenteel verloor het teen die einde. Daar was ook drama toe Gerber se C-snaar van die tjello se brug afgespring het. Ná vinnige herstelwerk is hulle egter weer vort, sonder enige onderbreking in musikale kontinuïteit. Uiteindelik is dit die lirisisme in die vertolkings wat uitstaan, iets wat ’n mens aan kan dink as ’n stille ekstase. Dis die beste saamgevat in Rachmaninoff se “Vocalise” – ’n sielvolle toegif. Read original article >