Ek onthou die eerste keer dat ek hondopleiding met die konsep van geweld gekorreleer het. Ek het joga in Indië gestudeer en het nog nie 'n geruime tyd opgelei nie. Eendag het die naburige bure 'n nuwe hondjie aangeneem, wat hulle Raju noem. Hulle het haar in die agterplaas gesit waar sy begin blaf en onophoudelik wankel. Periodiek sal die man of vrou 'n kop uit die agterdeur steek en aan die pup skree om te hou. Toe die blaf en blaas voortgaan, sal hulle die deur uitlê en haar op die leiband laat sak. Raju sou uiteindelik ophou en hulle sou binnekant gaan, die deur in die frustrasie agter hulle klap. Binnekort het die hele luidrugtige siklus van blaf, geskree, die leiband getrek, en binne en buite van die huis ingegaan, met beide honde en menslike emosies wat intensief was.
'N Paar dae het geslaag en ek het uiteindelik besluit genoeg was genoeg. Die arme hondjie se blaf het vinnig besig om 'n hindernis in die buurt te word. Ek het meegevoel vir die dier sowel as die mense betrokke. Dit was tyd om my ervaring as 'n dogter afrigter te gebruik. Daarbenewens het dit vir my gebeur dat verskeie aspekte van my joga studies gebruik kan word om in hierdie situasie te help. Daar is immers baie ooreenkomste tussen die leerbeginsels wat vir mense werk en dié wat vir honde werk.
Dus het ek langsaan gegaan en met die familie gepraat. Ek het verduidelik dat die hondjie blaf omdat sy niks anders gehad het om te doen nie en daarop gewys dat, as honde sosiale diere is, het sy metgesel nodig. Ek het voorgestel hulle bring haar in die huis sodat sy by die familie kan wees. Hulle het dit gedoen en kyk, met die toevoeging van 'n paar ander sosialiseringsoefeninge en opleidingswenke, het die blaf tot 'n verdraaglike vlak afgeneem. En natuurlik het beide die hondjie en haar mense voordeel getrek uit die ontluikende familiebande.
Dit was 'n relatief maklike proses. 'N Medelydende, nie-gewelddadige benadering, tesame met die integrasie van sommige holistiese perspektiewe, het die hondjie, haar familie en selfs die hele omgewing bevoordeel. Ek het besef hoe verskillend hierdie episode was van die metodes wat ek lankal geleer is om 'n hond te laat ophou om te blaf - soos skree en dreig, op die hok slaan en op die leiband ruk. In retrospek was sommige van die metodes wat ek geleer is, nou heeltemal gewelddadig.
Toe ek teruggekeer het na die Verenigde State, het my broer Tom 'n jong hond uit 'n skuiling aangeneem en my hulp gevra om haar op te lei. Haar naam was Donder. In die eerste sessie met Donder het ek haar leiband getrek om haar aandag te kry. Dit was niks ernstigs nie - net 'n soort "let op" pop op die lyn. Hierdie lieflike, sensitiewe dier het haar ore teruggesteek, haar kop gedraai, haar lippe gelik en alles gedoen wat sy kon sê: "Goed, ek onderwerp. Moet asseblief nie weer dit doen nie. "In 'n flits het 'n skok deur my lyf gehardloop en 'n besef het my getref. Hoe vinnig het ek my ervaring in Indië vergeet. Sonder om te dink, het ek outomaties die primêre metode gebruik wat ek altyd gebruik het om 'n hond te "regmaak".
Wat het ek gedoen? Ek het skielik geweet dat 'n dier beskadig kan word as die kraag geruk word, maar ook op 'n minder oop manier kan ek myself selfs in die proses benadeel. 'N Venster het oopgemaak en gesonde verstand het deur my bewustheid begin hardloop.' Duh - dit was nooit nodig om 'n leiband te maak om gedrag te vorm nie, Paul. 'Soms is dit soms nie so algemeen nie. Ten spyte daarvan dat ek duisende honde opgelei en talle toekennings in mededingende gehoorsaamheid ontvang het, het ek onherroeplik geweet dat die opleidingsmetodes wat ek nog altyd gebruik het, verkeerd was vir my.
Daardie episode het 'n nuwe reis begin. Duisende mense het sedertdien deur my klasse gekom. In baie gevalle het hulle dieselfde verligting uitgespreek wat ek gevoel het, om te weet daar is 'n ander manier - 'n gewelddadige manier om hul honde te kry om te doen wat hulle van hulle vra.
Die goeie nuus is dat nie-aversive hondopleiding meer gewild raak. Daar word egter beraam dat slegs twintig persent van professionele honde-opleiers in die Verenigde State streng, nie-aversiewe metodes van hondeopleiding leer. Die meeste afrigters gebruik 'n kombinasie van beide aversive metodes en beloning-gebaseerde metodes. Dit beteken dat daar sowat veertig miljoen honde in die land is wat steeds deel uitmaak van menslike geweld as deel van die opleidingsproses. Die punt is dat die meerderheid van die bevolking eenvoudig nie weet dat gewelddadige opleidingsmetodes beskikbaar is nie.
Die leiding neem in 'n sagte, bemagtigende manier
Nie-gewelddadige hondopleiding stel jou in staat om 'n vennootskap met jou hond te skep met behulp van sagte oortuiging gebaseer in vriendelikheid, respek en deernis. Hierdie sagte oortuiging is waaroor die gewelddadige hondopleiding gaan. Met hierdie metode gebruik jy sagmoedigheid met 'n buigsame, maar nie-kompromieuse houding. Die gesproke woord is eintlik vol mag - en deel van hierdie krag is in die stilte voor, na en tussen die gesproke woorde gebaseer.
Gedurende die geskiedenis was daar baie wat die mag van sagte oorreding, insluitend St Francis of Assisi, Mahatma Gandhi en Martin Luther King, Jr., welsprekend uitgespreek het. Een van my gunsteling voorbeelde kom uit die plantwêreld. Die beroemde plantkundige, Luther Burbank, was die eerste om 'n kaktus sonder dorings te ontwikkel. Hy het aan die groot yogi Paramahansa Yogananda gesê hoe hy dit gedoen het: "Ek het dikwels met die plante gepraat om 'n vibrasie van liefde te skep. "Jy het niks om te vrees nie," sê ek vir hulle. "Jy het nie jou verdedigende dorings nodig nie. Ek sal jou beskerm. '"[Yogananda, Paramahansa, Outobiografie van 'n Yogi, Self Realiseringsgenootskap, 1946, bladsy 411.]
Nonviolence is nie 'n nuwe konsep nie, maar dit is nou wortel op 'n dieper vlak as ooit tevore. Net soos dit nie meer aanvaarbaar is vir baie mense om 'n kind te straf deur spanking nie, ontwikkel ons ook as 'n spesie om geweld in ander arena's uit te skakel. Vir baie jare was daar 'n beweging na die gebruik van nie-gewelddadige, "wreedvrye vrye" produkte - soos skoonheidsmiddels wat nie dierprodukte insluit of dierproewe betrek nie. Nou is dit tyd om geweld in die opleiding van honde en ander diere heeltemal uit te skakel.
Vandag is baie mense bekend met die konsep van nie-gewelddadige dieropleiding as gevolg van die sukses van die boek Die man wat na perde luister, die best-selling biografie van Monty Roberts. Roberts behoort aan 'n lyn van dieropleiers, gaan terug in die middel van die negentiende eeu na John Rarey, 'perd fluisterer'. In plaas van om wilde perde te breek, gebruik hierdie afrigters benaderings waarin die perd vrywillig besluit om saam met hulle te werk.
Heeldere, kinder- en minder dominante metodes van dieropleiding is ook al dekades gebruik om dolfyne, walvisvisse, olifante en ander diere op te lei. Karen Pyror was een van die pioniers in die opleiding van mariene soogdiere. Later het sy nie-gewelddadige benaderings opgeneem in die opleiding van ander diere, insluitend honde, wat sy in haar baanbrekende boek aandui. Moenie die hond skiet nie.
Pryor is een van 'n aantal gedragsmense wat ons nuwe maniere getoon het om hondgedrag te vorm. 'N Behandeling, 'n speelding of 'n kras agter die ore, tesame met geduld en konsekwentheid, en - voila - gedrags sukses. Die punt van my boek, Die hond Whisperer, is dat ons mense 'n gelyke rol in die gedrag gee en vergelyking neem. Die feit dat ons 'n hond kan kry om te sit of gaan lê wanneer ons vra, is nie die hele prentjie nie. In hierdie filosofie, wat beslis nie nuut is nie, is hoe belangrik dit is. Ons begeerte om gedragsresponse aan te spreek wat ooreenstem met ons beperkte siening van wat reg, verkeerd of eenvoudig is, regverdig nie gewelddadige metodologie nie. Die einde regverdig nooit die middele nie. En dalk maak dit nie reg nie.
Reageer teenoor reaksie op jou hond
Soms is alles wat nodig is om die skale na gewelddadigheid tydens opleiding te skuif, bloot om bewus te wees van die voor die hand liggend. 'N paar jaar gelede het 'n egpaar my geroep om 'n konsultasie te doen vir 'n hond wat aggressiewe gedrag vertoon het. Toe ek by die huis aankom, was Lucky in die kelder gesluit. Ek het geleer die vrou was 'n psigiater en die man was 'n sielkundige. Hierdie paartjie het meer geweet oor operante en klassieke kondisionering as wat ek ooit kon weet in hierdie leeftyd. Tog het ek daar 'n gedragswysigingsprogram vir hulle en hul hond opgestel, wat in beginsel soortgelyk was aan dié wat hulle elke dag van die week ontwerp en implementeer vir mense! Gelukkig het die gloeilamp in hul koppe afgegaan en het hulle gou besef hulle het nie hul kundigheid met hul eie hond gebruik nie. Hulle kon my voorstelle met goeie resultate implementeer. 'N Paar weke later toe ek teruggekyk het, was Lucky goed op pad om 'n goedgemaakte lid van die samelewing te word.
Soos hierdie paartjie, ons het almal blokke in ons bewustheid. Dit is asof ons soms vergeet om die kolletjies te verbind. Dikwels is dit net 'n kwessie om die sneller te vind om te ontspan en onthou wat ons reeds weet. Om dit te doen, moet ons breek voordat ons optree, en leer om eerder te reageer as om te reageer. "Reageer" dui op 'n emosioneel-gebaseerde knie-jerk gedrag aan 'n spesifieke situasie. Aan die ander kant beteken 'n "antwoord" dat ons al ons wysheid, kreatiwiteit, intuïsie en emosie tot die situasie bring. Hoekom leer om eerder te reageer as om te reageer? Vir een ding, as jy stop en oorweeg wat jy met jou hond te doen het, kan jy fokus op hoe om die probleem eerder as die simptoom te hanteer.
Kom ons sê 'n hond blaf by die posdraer na die huis toe. Die knie-reaksie reaksie is om te reageer op die simptoom, wat is die blaf, eerder as die oorsaak. Die meeste mense dink nooit aan wat veroorsaak dat die hond blaf nie; Hy mag dalk opgewonde wees, hy kan bang wees, hy kan dalk net hallo sê. In wese sien hy dat hy sy werk doen. In die meeste gevalle hanteer mense die blaf deur op die hond te skree, hom met 'n koerant te slaan, of hom aan die leiband te knik om hom te laat ophou.
Ongeag die rede waarom die hond aanvanklik blaf, assosieer hy nou die posdraer na hom toe as 'n gevaar as gevolg van die slegte dinge wat met hom gebeur het toe hy by daardie persoon geblaf het. So nou het die hond 'n toenemende aggressieprobleem teenoor mense in uniforms wat na die huis loop. Verbeel jou daarenteen dat elke keer as die posdraer opgedaag het en die hond begin blaf het, het jy hom met 'n frase soos "Who's that" onderbreek en hom dan behandel. Jy sal die blaf beëindig en die hond sal die posdraer met iets positiefs geassosieer het. Dus, deur hierdie nie-gewelddadige, positiewe benadering te gebruik, het jy opgehou om te blaf en in die proses het jy die hond meer sosiale gemaak.
Elke hond verdien respek. En dit respek sluit in om oorwegend te wees. Jy moet jou bes doen om uit te vind hoekom 'n hond doen wat hy doen voordat hy reageer. Andersins is dit maklik om per ongeluk die handvatsel te vlieg en te reageer op 'n manier wat die hond kan benadeel en die gedragsprobleem werklik kan saamstel. Reageer blokke respek; reageer respekteer.
Oorweging sluit ook in die erkenning dat elke hond op sy of haar eie tarief leer. Mense vra my dikwels hoe lank dit duur om 'n hond op te lei. Die antwoord is: dit neem so lank as wat dit neem. Op baie maniere is die opleiding van 'n hond soos om 'n kind te verhoog. Geen ouer sal ooit verwag dat 'n kind leer om binne drie maande of ses maande of selfs drie jaar perfek op te tree nie. Tog verwag baie mense dat 'n hond leer om met 'n paar dae se opleiding of na slegs 'n paar sessies betroubaar te gaan sit of loop. Dit gebeur net nie so nie.
Almal kyk anders na die wêreld. En ons kyk anders na honde. Vir baie van ons is 'n hond 'n geliefde, gekoesterde wese met haar eie duidelike persoonlikheid. Ons honde is lede van ons gesinne en ons lewensmaat. Hulle leer ons geduld en liefde, en laat ons toe om hierdie eienskappe terug te sien wanneer ons na hulle kyk. Ja, vir sommige, honde is spieëls van ons mees voorbeeldige menslike eienskappe. Hul teenwoordigheid verhoog ons gevoelens van selfwaarde en help om ons emosioneel en fisies te genees. In hul rol as dienshonde help hulle ons om te staan ​​en sien, beide figuurlik en letterlik. Hulle vertel ons wanneer die foon lui of wanneer iemand by die deur is. Hulle voorspel epileptiese aanvalle en kan selfs siektes ruik - en soveel meer.
Vir ander is 'n hond 'n uitbreiding van machismo; As 'n hond groot is, taai en beteken, moet dit beteken dat die hond se eienaar ook so is. Ten slotte, in sommige mense se oë, is honde eenvoudig besittings, wat wegwerpbaar is. Baie mense gee bloot aan honde met gedragsprobleme, soos die uitskakeling in die huis of oormatige blaf, en laat hulle af by die skuiling. In die Verenigde State alleen is desensibilisering, onkunde en bygeloof belangrike oorsake dat meer as vier miljoen honde jaarliks ​​doodgemaak word - om nie die wreedheid en die lyding van ontelbare ander te noem nie.
Mense het uit my klasse geval, want soos een man dit gestel het, "Ek moet werk met 'n meer 'hands-on'-benadering." Lees "ruk en skud" in die kommentaar. "Hy is 'n rottweiler", het 'n ander man gesê nadat hy sy hond letterlik in sy gesig geslaan het. "Hy kan dit vat." Ek het die man vir hierdie misbruik gerapporteer. Ek was jammer vir die arme hond.
Geweld is enige gedrag of gedagte wat skadelik is en staak groei - emosioneel, fisies en geestelik. Geweldloosheid is die teenoorgestelde - enige gedrag of gedagte wat selfbewustheid, gesondheid, groei en veiligheid in hierdie gebiede bevorder en bevorder. Alle honde is individue met hul eie unieke persoonlikhede, net soos ons mense. En elke situasie waarin die twee van ons interaksie is, is uniek vir daardie tyd en plek. Dit is aan elkeen van ons om vas te stel wat gewelddadig is en wat nie op daardie oomblik in die tyd is nie. Dit geld vir gedrag gerig op diere, die omgewing en, soos gesonde verstand dikteer, onsself. Dit verg baie oefening.
Hier is 'n paar voorbeelde, 'n gemoedstoestand, om die verskille te verduidelik, en u te help om die geweldloosheid / geweldlyn in die sand te trek. Om 'n hond te onderbreek wat op die eetkamertafel klim of 'n elektriese koord kou, kan jy hom met geluid en beweging aflei, en vra hom om iets anders te doen. Kan jy die verskil sien wat hom onderbreek en hom skrik? In dieselfde aar kan jy jou hond aanmoedig om te sit, of jy kan hom dwing en intimideer deur te ruk, slaan, skok of skud. Jy kan 'n omgewing skep sodat jou hond deur haar suksesse leer, of jy kan hom straf. Beteken dit dat daar geen woede in die opleiding van honde is nie? Kom ons se dit, ons is mense en woede is 'n menslike emosie. Ons word nou en dan kwaad.
Maar daar is 'n verskil tussen etiese woede en gewelddadige woede. Etiese woede is woede waarin emosie gepas en met volle bewustheid van die gevolge van daardie uitdrukking uitgedruk word. Dit beteken om jouself uit te druk sonder om skade te veroorsaak. In sy beste uitdrukking is woede 'n positiewe verandering. Gewelddadige woede het geen gevolg vir gevolg nie. In daardie seldsame tye wanneer jy jouself kwaad word, neem beloning-gebaseerde honde-opleiding die geweld uit daardie woede. Dit beteken dat jy in geen geval jou hond ooit benadeel nie. En dit neem bewustheid.
'N Nie-gewelddadige benadering slaan nie in nie. Dit is 'n proaktiewe benadering waarin die gewelddadige beginsels van liefde, respek en deernis in jou gedagtes hoofsaaklik is. 'N Nie-gewelddadige benadering beteken ook nie die rol van 'n slagoffer te aanvaar nie, alhoewel daar tye is wanneer ons onsself in gevaar moet stel om 'n geliefde te beskerm of te sorg of vir 'n groter voordeel. Byvoorbeeld, Gandhi het beoefen wat hy vreedsame weerstand in Indië se stryd om onafhanklikheid noem. Die punt is dat 'n verbintenis tot geweld nie die gebruik van ons goeie ou gesonde verstand, sowel as wysheid, humor en ander nie-verslawende konflikoplossingsmetodes, verhinder nie. Ons is die intelligente, medelydende, intuïtiewe, kreatiewe spesie, is ons nie? Sekerlik kan ons uitvind hoe om 'n hond se gedrag te vorm sonder die gebruik van aversiewe metodes.
Verskillende opleidingsmetodes is nie net skadelik vir diere nie; Ek glo dat hulle ten minste deel van die rede is dat diere soms gewelddadige gedrag teenoor mense uitbeeld. Volgens onlangse statistieke was daar verlede jaar 4.5 miljoen hondebyte in die Verenigde State, en 75 persent van die slagoffers was kinders. Trouens, hondbyte is die grootste oorsaak dat kinders na die hospitaal geneem word.
Die siklus van geweld
Dus, waarom bly mense steeds hul honde beseer of bedreig? Daar is drie hoofredes: 1). Dit is altyd so gedoen, 2) die sin of behoefte van die persoon om fisies beheer te hê oor 'n situasie, of 3) wat die hond wil straf. As 'n mens met 'n hond afwegende metodes gebruik, want "dit is altyd so gedoen", het gewoontes en vertroudheid aangepak. Veranderende dinge kan 'n bedreiging vir die status quo wees. Om minder veilige individue te verseker, kan dit ook beteken dat hulle moet erken dat hulle in die verlede gewelddadig was. Dit sou wees om in 'n spieël te kyk en hulself te sien as anders as wat hulle gedink het hulle was. Skrikwekkend! Die ander redes waarom mense steeds skadelike opleidingsmetodes gebruik - hulle moet in fisiese beheer wees en die hond wil straf - word gewoonlik geassosieer met woede en frustrasie. Soos ek vroeër gesê het, het woede geen plek in honde opleiding nie. Dit sluit af en beperk wysheid, kreatiwiteit en intuïsie. Beide die persoon en die hond ly. Om aan te haal uit die Bhagavad Gita: "Van onvoltooide begeerte kom frustrasie; van frustrasie, woede; van woede, ondergang. "
Die neiging om oorheersingstegnieke te gebruik - gewelddadige geweld of die bedreiging van geweld - word vroeg in die lewe ingebring. Byvoorbeeld, wanneer 'n kind 'n ander persoon sien wat dominante gedrag toon, leer sy dat ons "wen" deur groter, sterker en harder te wees. In nie-gewelddadige hondopleiding is daar geen "wen" nie, want daar is geen kompetisie nie.
As ons afwykende opleidingsmetodes gebruik in plaas van nie-gewelddadige alternatiewe, kan ons ons honde en onsself in 'n afwaartse spiraal van aggressie verswak en ons onsself tot die hoër aspekte van wie ons as mense is. Daar was 'n onlangse berig in die koerant oor 'n veertienjarige meisie wat pas 'n takbok vir sport doodgemaak het. 'N Bygaande foto het die dooie dier aan die kap van haar pa se motor vasgebind. Die meisie is gevra, "Hoe het jy gevoel toe jy die hert geslag het?" Sy het gesê: "Wel, toe ek my eerste een verlede jaar doodgemaak het, het ek my sleg gevoel. Nou is dit makliker en ek dink glad nie daaraan nie. "Onderwys is die sleutel tot bewustheid.
Studies het getoon dat mense wat gewelddadig teenoor diere is, dikwels daardie gedrag uitbrei en gewelddadig teenoor ander mense word. In die laaste dekade het 'n aantal nuusskrifte dieselfde storie in die storie ná verhaal herhaal. 'N Kind wat geweld teenoor diere vertoon het, het tot mense se moord geraak.
Beloningsgebaseerde hondopleiding, deur sy gewelddadige benadering, bevorder medelye en moedig ons ware natuur aan as sensitiewe, empathiese, liefdevolle wesens. Dit dien as 'n brug en bevorder menslike tot dierlike en menslike tot menslike geweld.
Die Dog Whisperer: 'n Medelydende, Nieviolente Benadering tot Dog Training
deur Paul Owens.
Hierdie artikel is uitgevra met toestemming van die uitgewer, Adams Media Corporation.
Paul Owens het in 1972 honde begin oefen en het verskeie toekennings in mededingende gehoorsaamheid verdien. Hy is 'n gesertifiseerde evalueerder vir die Delta Vereniging se Animal Assisted Therapy Program en 'n lid van die National Association of Dog Obedience Instructors (NADOI) en die Vereniging van Troeteldier Dog Trainers
(APDT). Sy spesialiteit is in die evaluering en gedragsverandering van aggressiewe honde. Paulus het joga en stresbestuur (vir mense) in die Verenigde State en Indië vir meer as 25 jaar bestudeer, geoefen en geleer. In 1991 het hy die nie-winsgewende opvoedkundige organisasie Raise with Praise, Inc. gestig. Paulus het deur die jare geleer en geraadpleeg vir duisende gesinne en individue wat die verhouding tussen honde en mans verbeter. Vir meer inligting, besoek sy webwerf by www.raisewithpraise.com.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > Kuns van nie-geweld en honde opleiding