Die UIF kantoor is maar soos die meeste anders staatsdienskantore wat veronderstel is om die publiek te dien. Effens vuil, plek-plek afgeskilfer, bedompig met ‘n ligte mensreuk. Rye en rye verweerde stoele waarop mense met moedelose gesigte musical chairs speel tot dit hulle beurt is om hul vorms in te handig. Vorms wat nagegaan en getjap moet word sodat hulle ‘n werkloosheidversekeringsgeldjie kan ontvang om hopelik die maand te kan deursien.
Hulle is almal hier, van die huishulp wat vertel hoe onregverdig haar madam, vir wie sy al sewentien jaar werk, met haar was. Tot die stroewe ex-yuppie wat net voor hom uitstaar en met niemand praat nie, oogkontak vermei. ‘n Groepie naaldwerksters wat in die “Chonk” se klerefabriek gewerk het, dis nou tot die fabriek na Lesotho verskuif is omdat die arbeidswetgewing in SA te streng is. Die net-voor-aftree-ouderdom oom in sy verweerde pak wat selfbewus hier tussen die warm lywe sit, skaam-kwaad dat werkloosheid hom ook oorgekom het. Nou, op hierdie ouderdom, nou na al sy jare van lojale diens? Langs hom ‘n madala in sy konstruksie overall wat sy veiligheidshelm om en om draai in sy verweerde hande, na die grond staar en heeltyd sy kop liggies skud. En natuurlik ek. Ek sit ook hier toe mister Boere-bling die vertrek inkom.
Met selfvertroue stap hy in, kyk rond en gaan sit dan op die oop stoel aan die einde van die slangetjie mense wat wag. Blink punt skoene, nou broek, laag oopgeknoopte hemp, swaar juweliersware, flashy. Kyk hy rond, maak oogkontak met my en besluit ek is die een wat sy storie moet aanhoor al is daar drie rye mense tussen ons. Dit terwyl ek juis nie in daai rigting wil kyk nie – ongemaklik oor die vrou wat haar baba sonder enige inhibisie in die openbaar borsvoed.
“Ek het my eie panel-beaters gehad jy weet.”
Verwens weer my ouers wat my so goed groot gemaak het dat ek na hom luister en hom nie doodeenvoudig ignoreer nie.
“Ek het nie hierdie ou UIF-geldjie nodig nie” vertel hy vir almal in die vertrek om te hoor.
“Maar dis ‘n beginsel saak” reken hy en gee my ‘n intense kyk met.
“Gereken ek het al die jare UIF betaal, waarom sal ek dit nie kom terugeis nie. Die regering gaan dit tog net steel of uitmors.” Kyk rond om te sien wie nog luister.
“Dis nou nie of ons eintlik baie geld ontvang nie, nê. Net genoeg om my Hummer se tenk vol te maak en ‘n bottel of twee whiskey te koop. Nie dat ek cheap whiskey drink nie, moet ek jou sê.”
Genadiglik was ek naby aan voor en kon sonder skuldgevoelens sy monoloog onderbreek toe dit my beurt is. Vort sonder om weer in sy rigting te kyk.
Eers nog sake in die stad gaan doen voor ek weer by die UIF-kantoor moes verby ry huistoe. Hom in die ry by die bushalte sien staan, gestop om hom ‘n saamry geleentheid aan te bied. Maar eers toe ek die derde keer my toeter druk besef sy wegkyk om my nie raak te sien nie is doelbewus.