1761 N Pratt Road, Red Oak, TX 75154 (MLS #14172320) :: The Rhodes Team
1761 N Pratt Road
MLS #: 14172320
1761 N Pratt Road Red Oak, TX 75154 Boekuittreksels | Liefdesverhale blog | Page 2
Lees ’n uittreksel uit Elsa Winckler se verhaal Ridderspoor en rose
December 30, 2016 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Lees ‘n kort uittreksel uit hierdie stomende verhaal:
“Sjoe,” giggel Ella en gryp die naaste vel papier om haar koel te waai. “Ek het lanklaas soveel manlike manne bymekaar gesien. Dis die ene . . .”
“Testosteroon?” skerts Corinne half uitasem, lig haar hare op met haar een hand en trek haar notaboek nader met die ander. Ook sy is die ene gloede. “Dié dat ek hulle uitgestuur het,” lag sy en begin kyk deur die telefoonnommers van haar verskaffers op haar foon. “Dis onmoontlik om te werk met daardie spul in die omtrek.”
“Die een wat agter jou aan in die gang af is . . .”
“Alan,” prewel Corinne, terwyl haar wysvinger oor die name op die lysie gly.
“So, jy het darem sy naam gehoor,” sê Ella. “Wat het in die kombuis gebeur? Jou wange was rooi en jy het ’n trui aangehad toe jy terugkom.” Haar oë rek. “Hy’t jou gesoen!” roep sy opgewonde uit.
“Ella!” raas Corinne ontsteld. Doug se piksoen was soos dié van ’n broer, maar net die gedagte aan Alan se lippe op hare, laat haar die trui weer styf om haar lyf draai. Goeiste aarde tog. Hulle was sentimeters van mekaar af, dit sou so maklik gewees het om op haar tone te staan en met haar lippe aan syne te raak.
Help! Ontsteld soek sy rond op die toonbank. “Niemand het niemand gesoen nie. Hierso,” sê sy en gee ’n boek met telefoonnommers van nog verskaffers aan Ella.
“Begin bel jy hierdie name, ek bel dié op my selfoon. Ons het ’n bestelling om aan te werk. Daar is g’n tyd om oor ’n soenery te staan en praat nie.”
Ella trek die boek nader. “Jou wange gloei al weer,” terg sy voordat sy aan die werk spring.
Corinne druk ’n hand teen haar warm gesig. Sy het dalk iets onder lede. Seker ’n vreemde virus. Hierdie waansinnige geklop van haar hart is ’n heel ongewone ervaring. Sy moet iets makeer, haar hele lyf kan tog nie so vreemd koorsig reageer en dit net omdat sy naby ’n aantreklike man gestaan het nie.
Sy gryp ’n stuk papier en begin haar ook koel waai. Net die gedagte aan die man se geur, sy nabyheid, maak haar van voor af warm. Hy het die mooiste blou oë en ag aarde, daai kuiltjie in sy wang is genoeg om elke vrou se bene lam te maak.
“Wel, as ek so na jou kyk, is daar net een afleiding. Jy het ten einde laaste ’n man raakgeloop wat jou liggies aanskakel!” giggel Ella.
Corinne laat val haar papierwaaier en kyk verdwaas na Ella. “Waarvan praat jy tog?”
“Kyk na jou, jou oë blink, jy kan nie op jou werk fokus nie – en dit het alles begin vandat die Sutherland-broers in die winkel was.”
Corinne waai Ella se aanmerking weg. “Ek weet nie van watter liggies jy praat nie. Ek was nogal uit die veld geslaan oor die vyf mans in die winkel, maar selfs jy was ’n paar minute sprakeloos. Hulle is . . . ’n fees vir die oog, maar ek dink ek het iets onder lede.”
Ella stik in ’n giggel.
“Ek voel effens koorsig, maar dit het niks met die mans te doen nie,” kap Corinne vieserig terug.
Nou lag Ella kliphard. “Niemand het van mans in die meervoud gepraat nie, my liewe Corinne. Uhm . . . ek dink die koorsigheid is te wyte aan een baie spesifieke man. Die een wat netnou agter jou aangeloop het kombuis toe.”
Corinne trek haar asem verstom in. “Maar dis tog nie moontlik nie, is dit? Hy is ’n beeld van ’n man, ja, hulle almal is – en dis nie asof ek nog nooit mooi mans gesien het nie! ’n Mens kan nie so vinnig . . . kan ’n mens? Dis seker net . . .”
“. . . omdat hy jou liggies aanskakel. Is dit nie wonderlik nie? Net vanoggend het jy nie gedink daar is ’n man wat dit sal regkry nie, en kyk nou vir jou!”
Corinne druk haar hand teen haar hart. Sy het nog altyd geglo in haar instink, in haar eerste reaksies op situasies en op mense. Maar hierdie keer is sy onwillig . . . nee, bang is die woord as sy nou baie eerlik is, om na instink te luister. Want wat daardie stemmetjie vir haar sê, doen geen ordentlike vrou vroeg in die oggend nie! Die gevoelens wat deur haar bruis, is oorweldigend, intens, allesoorheersend en . . . en sjoe, stomend.
Ridderspoor en rose deur Elsa Winckler is een van twee verhale in die nuwe omnibus, Ultrasatyn 2. Koop dit nou! Loot | Takealot | Raru | Graffiti | Amazon Kindle
Lees ’n uittreksel uit Grenslose liefde deur Malene Breytenbach
October 14, 2016 October 14, 2016 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Vyf jaar ná Carly O’Neill in diens van Dokters Sonder Grense vir Colin Mackenzie met sy betowerende Skotse aksent ontmoet het, kruis hul paaie weer. Colin het die titel van Hertog van Seaforth geërf, asook die Strahan-kasteel, wat hy in ’n psigiatriese kliniek omskep. Toe Carly as verpleegster daar kom werk, rumoer haar hart van voor af. Maar met sy nuwe titel is Colin verhewe bo ’n gewone vrou soos sy. Boonop blyk dit dat hy op trou staan …
Lees ‘n uittreksel uit ons Oktober boek van die maand, Grenslose liefde deur Malene Breytenbach:
Carly volg Duncan Urqhart by die gebou in. Hulle loop deur ’n reuseportaal. Sy kyk verstom om haar rond toe sy binnekom. Dié plek lyk nie na ’n kliniek nie, eerder na die Middeleeuse kastele wat sy op foto’s en in films gesien het. Die meubels is van donker hout, en ’n paar groot tapisserieë hang teen die mure. Oral pryk die heraldiese wapen van die Mackenzies en daar is selfs ’n wapenrusting in die portaal. Teen die mure is spiese en claymores, die slagswaarde wat die Skotte gebruik het om teen mekaar te veg.
Die vloer is yskoud.
Daar is verskeie skilderye van Skotse here wat in volledige Skotse drag met kilt en sporran pryk. Die een naaste aan haar is van Colin Mackenzie. Dit lyk soos die foto wat sy op die internet gesien het. Sy blou oë kyk haar direk aan en dit voel asof hy in haar hart en siel kan inkyk. Binnekort sien sy hom weer in lewende lywe.
Hulle loop deur die portaal en groot saal, dan deur ’n deur in ’n heel ander opset in. Hier is ’n ontvangstoonbank waar daar ’n jongerige vrou met donker hare by ’n rekenaar sit. Op die vloere is liggroen matte en skilderye van landskappe hang teen die muur. Agter teen die muur staan ’n ry staalkabinette.
“Jessie, ek het ons nuwe verpleegster, Carly O’Neill, gebring,” sê Duncan.
Hy stel hulle voor. “Jessie Hart is die ontvangsdame en algemene sekretaresse.”
Die vrou kyk met vriendelike grys oë na Carly. “Welcome. I hope you will be happy here with us.”
Carly hou sommer dadelik van haar. “Dankie, dit is vir my baie opwindend om hier te wees,” antwoord sy in Engels.
Jessie Hart staan op en loop om die toonbank. “Dis ook ’n hele gesukkel vir ’n buitelander om by ons te kom werk, nè? Soveel reëlings en rompslomp. Maar ons is bly jy is hier. Ons ander Suid-Afrikaanse verpleegster is Dudu Khumalo. Sy kom van Durban af en dit was net so ’n gedoente vir haar om hier te kan kom werk. Maar dokter Mackenzie sê die verpleegsters met wie hy in Suid-Afrika saamgewerk het, is die beste en hardwerkendste wat hy ken.”
Sy draai na Duncan. “Dankie, meneer Urqhart, ek sal vir verpleegster O’Neill na dokter Mackenzie neem.”
Hy lig sy hand na sy voorkop in ’n groet. “Goed. Ek sien jou seker die een of ander tyd weer, juffrou O’Neill? Lekker werk.”
“Dankie, meneer Urqhart.”
Sy en Jessie Hart loop in ’n gang af.
“Ons spreekkamers is hier,” sê Jessie. “Julle drie verpleegsters deel een groot kantoor en dokters Fraser en Mackenzie het natuurlik elkeen ’n kantoor. Ander personeellede is elders.”
Hulle kom by ’n bruin houtdeur waarop die naam Dr Colin Mackenzie in geelkoperletters aangebring is.
Carly se hart rumoer in haar keel.
Jessie klop, ’n stem antwoord, en hulle gaan binne.
Colin Mackenzie sit in sy wit jas agter ’n lesse naar met ’n skootrekenaar oop voor hom. Hy kyk op toe hulle inkom, staan op en glimlag.
Carly se hart tol behoorlik. Sy kon daardie tanzanietoë in al die jare nadat sy hom ontmoet het, nie vergeet nie. Hier kyk hulle weer oor ’n kort afstand na haar. Hy kom agter die lessenaar uit en steek sy hand uit. Dit omvou hare warm en stuur skokke deur haar arm en lyf. Sy kyk op na hom. Die mooi mond met wit, reëlmatige tande glimlag vir haar. Hy lyk nie so bruingebrand soos toe sy hom laas in Afrika gesien het nie, maar sy skouers is steeds ongelooflik breed en sy rooibruin hare, soos die pels van ’n vos, blink.
Sy probeer wegsteek dat hy haar van voor af oorweldig.
“Welkom,” sê hy. “Uiteindelik is jy hier.”
Sy glimlag. “Ja, uiteindelik, en baie bly om hier te wees.”
Hy beduie dat hulle op twee gestoffeerde donkergroen gemakstoele by ’n lae houttafel moet gaan sit, en hy gaan sit oorkant hulle. Die vertrek is in rustige lig- en donkergroen en wit gemeubileer. ’n Groot skildery van ’n Hooglandse toneel met langhaarbeeste oorheers een muur. Daar is ook kaste teen die mure.
“Jy moet jou tuismaak,” sê hy. “Jessie sal jou gaan wys waar jy bly en jou aan die ander personeellede voorstel. Jy kan jou eers vandag orienteer en die plek leer ken, en dan kan jy môre inval. As jy enigiets nodig het, sal Jessie jou help. Kom môreoggend agtuur eerste na my toe. Ek sal jou voorstel aan die pasiënte met wie jy ons gaan help. Jy sal sien ons doen dinge ontspanne en informeel hier. Ons pasiënte moenie voel dat hulle in ’n gestig is nie. Hulle mag in die tuine rondloop en ons verblyf is meer soos in ’n hotel. Ons neem ook nie baie mense in nie. Tans sal jy hoofsaaklik met vier pasiënte werk.”
Carly luister met haar hande in haar skoot saamgevou. Dwing haarself om hom direk in die oë te kyk al voel sy ongemaklik. Geen man buiten dié een het haar nog ooit laat voel asof sy op dun ys loop wat onder haar kan padgee nie. Sy het verwag om weer uitgeboul te word, maar die effek wat hy op haar het, is selfs erger as wat sy voorsien het.
“Dit klink goed.” Sy hoop sy kom bedaard voor.
“Die feit dat jy sielkunde gestudeer het, is natuurlik ’n aanwins,” sê hy. “Ons ander aansoekers het nie dié ekstra kwalifikasie gehad nie. Daarom het ons dit reggekry om vir jou die pos aan te bied.”
Hy vra uit oor haar reis en persoonlike omstandighede. “Dit lyk nie asof daar iets of iemand is wat jou sommer na Suid-Afrika sal terugroep nie. Jy beplan nie om skielik te trou of so iets nie, nè?” Sy oë terg haar.
“Nee, niks van die aard nie. Ek sal hier werk so lank soos ek kan.”
Lees ’n uittreksel uit Onbeteuelde liefde deur Susan Pienaar
September 22, 2016 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Internasionale model Isabella Santarelli keer terug na haar geboorteland, Suid-Afrika, met die droom om ’n opleidingskamp vir saalperdruiters op hul familieplaas te begin. Haar pa betrek die hulp van die buurplaas se eienaar, Nicholas Burger, ’n veearts en renperdteler.
Isabella en Nicholas stamp koppe, maar kan ook skaars hul oë én hande van mekaar afhou. Is Nicholas se gevoelens opreg of sleep hy net vlerk om Isabella se familieplaas te bekom? Lees Susan Pienaar se jongste liefdesverhaal Onbeteuelde liefde om uit te vind!
Hier is ‘n kort uittreksel as lusmaker:
Isabella tel die pot met spaghetti van die warm stoofplaat af op en sit dit op ’n koue plaat neer. Hoe moet sy kosmaak terwyl Nicholas heeltyd in haar pad is en boonop na haar staar wanneer hy reken sy sien dit nie? Waar bly haar pa so laat uit vanaand? Nicholas is mos sý gas, nie hare nie.
Haar pa moet haar darem vooraf sê wanneer hy iemand vir ete genooi het. Plaas sy nie vroeër vir Liesbeth gesê het sy kan maar vroeg loop nie. Nou is sy alleen saam met Nicholas en die oorheersende en namelose iets wat hy uitstraal. Gelukkig was sy klaar met die mengelslaai toe hy opgedaag het, want haar hande bewe nou só . . . Hoekom affekteer die man haar soos niemand nog voorheen gedoen het nie?
Sy gooi ’n bietjie sout by die tamatiepastasous, stel die plaat laer en roer haar skouers ongeduldig. Sy moet die vergiettes van die boonste rak afhaal om die spaghetti te dreineer – dit gaan pap word as dit langer in water staan.
“Die kombuiskaste is outyds, gemaak vir mense van ses voet lank,” het haar ma destyds gekla.
Soms klim sy op ’n stoel, maar nie vanaand nie. Sy gaan dit nie nader aan Nicholas en die stoele waag nie, want dan spring hy weer op om te help. Die bak staan teen die rak se rand en as sy op haar tone staan . . . Sy strek en vries onmiddellik met haar vingerpunte teen die staalbak. Die ligte aanraking van Nicholas se harde lyf teen haar rug verskerp al haar sintuie. Hy ruik na skeer- of badseep en sy asem laat die fyn haartjies in haar nek roer. Dit voel sowaar asof die spanning uit haar dreineer. Sy sug liggies. Mm, hoe maklik sal dit nie wees om terug te leun en . . .
“Wag, laat ek help. Ek is baie langer as jy.” Sy asem ruik na ment en kielie haar oor en slaap. Sy staan doodstil. Nicholas se lyf druk haar liggies teen die kas vas en sy linkerhand rus op die naaste rak. Regs versper die yskas haar weg, agter hulle staan ’n tafel waarop groente gekerf word, en links kan sy nie verbykom nie tensy Nicholas padgee.
Hy lig die bak oor haar kop en sy hoor hoe hy dit op die kerftafel agter hulle neersit. Die aanraking teen haar rug is ligter en sonder om aan spasie te dink, draai sy om – vas teen sy gespierde lyf.
Hy staan onbeweeglik.
Sy sluk swaar. Hoe lanklaas het sy so teenaan ’n man gestaan? Die gedagtes flits deur haar. Nee tog, sy moet haar sawwigheid laat staan. Sy probeer agteruit tree, maar sy hande vou om haar skouers.
“Ek dog modelle moet ’n sekere lengte wees,” sy oë gly oor haar gesig, “maar kyk nou vir jou. Ek is ’n hele kop langer as jy.”
Sy lek oor haar droë lippe. “Dis nie meer nodig . . . ek bedoel . . . hulle het destyds lang meisies verkies . . . dit u-hm . . . het verander . . .” Dis moeilik om te dink met Nicholas se aantreklike gesig en manslyf so heerlik naby haar.
Hy bring ’n hand na haar gesig sodat sy palm rus op haar wang terwyl sy vingers in die hare teen haar slaap verstrengel raak. Sy kantel haar gesig in sy hand in, toe sy ander hand agter om haar nek vou en hy haar nader aan hom trek. Lieflike skokgolfies rol deur haar lyf, maar op hierdie oomblik dink sy nie, ontspan sy net. Sy oë kyk so intens ondersoekend in hare, asof hy tot in haar siel wil speur. Haar hart raak week. Hy is darem só sexy . . .
Sy heuningbruin oë verdonker van begeerte. Dan is sy in sy arms en sy mond dringend op hare. Haar arms gly om sy lyf. Mmm, sy is soos droë grond wat die eerste lentereën indrink, ’n blom wat oopgaan in die son se strale . . . Sy verlustig haar in sy soene . . . tong teen tong, en hy trek haar stywer teen sy harde lyf vas . . . Dit moet nooit ophou nie . . .
Die voordeur klap toe. Nicholas los haar. “Jy gaan na ’n man se kop toe, mooie Isabella,” sê hy sag en streel met ’n vinger oor haar lippe.
“Jammer ek is laat.” Haar pa kyk beurtelings van haar na Nicholas. “En as julle twee nou so vasgekeer daar staan?”
Sy hoop maar sy lyk gewoon. “Nicholas het die vergiettes vir my bo uit die kas gehaal. Ek kon dit nie bykom nie.”
Elsa Winckler lees voor uit Liefde deur ‘n lens
July 15, 2016 July 15, 2016 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
“Sy lippe vang hare vas. Wow. Dit is nou nie asof sy mans elke dag soen nie, maar dit is beslis nie ’n soen wat sê ons is mos familie en dis Kersfees nie. Ek wil jóú graag soen, is wat hierdie soen sê.”
Wil jy graag weet wie laat hierdie dame so snak na haar asem? Luister dan na ‘n uittreksel uit Liefde deur ‘n lens, voorgelees deur die skrywer self:
Vind meer uit oor hierdie liefdesverhaal