Die mens self is ook Spur. Die mens se denkaktiwiteit bind hom op so 'n wyse aan dit wat hy ondersoek, dat hy self daardeur bepaal word. Sy middele, waaronder taal tel, ontwikkel egter ook konvensies, wat, afgesien van die nodigheid daarvan, verbintenis met die werklikheid kan belemmer. Wanneer dit gebeur, is taal nie "die huis van die Syn" (Heidegger 2010:1), soos Heidegger se bekende uitspraak aandui nie, maar by uitstek 'n instrument van magsverhouding. Hiermee word bedoel dat die gebruik van taal nie gerig word tot die verstaan van die mens se verhouding tot die Syn nie, maar tot die mens se beskikking oor die werklikheid. Dit sou afbreuk doen aan die kompleksiteit van die verhouding, waaraan beter reg geskied kan word vanuit 'n gelatenheid waarbinne die werklikheid deur taal gehuisves word, tuis word in taal, eerder as om daardeur vervreem te word.
Die mens, daarteenoor, is beperk, en so ook die taal waarmee hy die werklikheid probeer beskryf - die werklikheid "übersteigen allen Vermögen der Menschlichen Vernunft" (Kant 1944: 5). Dit behoort die mens egter nie te verhinder om die dele en die geheel saam te probeer bedink nie, of soos Kant dit in die eerste voorrede tot die Kritik der Reinen Vernunft stel: "zu Grundsätzen ihre Zuflucht zu nehmen" (Kant 1944:5). Uit hierdie skeptiese posisie wil ek aantoon dat die onvoldoende wese van die rede om die werklikheid ten volle te begryp juis daaraan aansporing moet gee om sy aktiwiteit voort te sit. Die besef van onvolmaaktheid word juis geprikkel enersyds van buite die rede en andersyds vanuit 'n deeglike omgang daarmee.