5 dinge wat ekonome weet, maar vir die meeste ander mense verkeerd klink - InnerSelf.com
Hoekom moet jy spuit met antibakteriese seep
'N FDA -uitspraak op 2 September verbied die gebruik van triclosan, triclocarban en 17 ander antiseptika teen ...
Ekonome het die moderne wêreld op baie maniere gevorm. Regerings maak beleidskeuses in reaksie op die data wat ons oor dinge soos BBP en inflasie produseer. Maatskappye op sosiale media gebruik ons ​​insigte oor menslike gedrag om kenmerke te skep wat mense aanmoedig om hul platforms te gebruik. En ons is die kern van alles, van die aansporing van hernubare ontwikkelaars om meer windplase te bou tot die regulering van die gedrag van tegnologiereuse soos Google or Facebook.
Tog is dit net een kant van die storie. 'n Eienaardige ding van ons beroep is dat wanneer ons akademiese ekonome grootliks met mekaar saamstem oor iets belangriks, die res van die wêreld dikwels ons gevolgtrekkings heeltemal ignoreer. Is hierdie bevindings te kontra-intuïtief, te onprakties, of iets anders? Hier is vyf voorbeelde sodat jy self kan besluit:
1. 'n Laagste pryswaarborg beteken dat jy uiteindelik te veel sal betaal
Kleinhandelaars maak die hele tyd hierdie soort prysbeloftes: as jy hierdie item iewers anders goedkoper kry, sal ons die prys ooreenstem. Ek sien dit oral van kruideniersware winkels om meubelwinkels om apteke. Alhoewel so 'n waarborg met die eerste oogopslag blykbaar verbruikers bevoordeel, is dekades se bewyse – van bande kleinhandelaars om kruideniersware winkels – wys dat dit meestal 'n subtiele manier is vir kleinhandelaars om saam te werk om hoë pryse te handhaaf.
Wanneer 'n kleinhandelaar 'n lae prys bied, doen hy dit hoofsaaklik om verbruikers te lok deur goedkoper as sy mededingers te wees. Maar deur te verbind tot 'n prysooreenkoms, elke keer as jou mededinger 'n afslag op jou prys bied, weet jou kliënte hulle kan na jou toe kom en voordeel trek uit dieselfde prys. Die mededinger het dus niks om afslag te bied nie en pryse bly hoog. Interessant genoeg, dit is onwettig vir mededingers om met mekaar saam te werk om pryse vas te stel – maar pryspassing doen effektief presies dit, en dit is oral wettig.
2. Behuisingsubsidies wat aan huurders gegee word, bevoordeel dikwels verhuurders
Een van die eerste beginsels wat 'n student in ekonomie leer, is dat mense wat 'n subsidie ​​ontvang nie noodwendig diegene is wat daarby baat nie. Byvoorbeeld, in 'n studeer in Frankryk terug in 2006 is gevind dat eienaars van eiendom meer as driekwart van die behuisingsubsidies wat aan huurders gegee word, in hul sak steek.
Die rede was dat die subsidies gesinne gemotiveer het om in groter huise in te trek, en dat studente in daardie gesinne vroeër onafhanklik moes word. Aangesien die aantal huise op die mark redelik konstant gebly het, was die hoofeffek van hierdie ekstra aanvraag om huurpryse vir beide groter huise en vir studenteverblyf te verhoog – om sodoende belastingbetalersgeld oor te dra aan diegene wat dit die minste nodig gehad het.
Vergelyk dit met 'n studie van die uitwerking van besnoeiings op behuisingsvoordele in die Verenigde Koninkryk in 2011-'12. Huishoudings wat groter huise huur – in die omgekeerde van wat in Frankryk gebeur het – het kleiner huise geëis, en dit het pryse laat daal en eienaars die meeste seergemaak. Aan die ander kant het die armste huishoudings reeds in huurverblyf gewoon wat te klein was vir hul behoeftes en kon dus nie realisties na iets kleiner verhuis nie. Om hierdie rede het hulle geen ander keuse gehad as om die voordele self te absorbeer nie.
In beide die Franse en Britse voorbeelde, in plaas van behuisingsubsidies, moes die regering bloot die huurders geld gegee het en hulle laat besluit het wat om daarmee te doen. Op dié manier sou mense die geskikste verblyf gekies het en enigiets wat oorbly aan ander dinge bestee het, soos beter kos, opvoeding of gesondheidsorg.
3. Bekommernisse oor lewenskoste is nooit 'n geldige rede om belasting op besoedeling te vermy nie
Gas- en brandstofpryse het die hoogte ingeskiet ná die Russiese inval in die Oekraïne. Motoriste moet baie meer betaal om hul tenks vol te maak, terwyl baie huishoudings met hul kragrekeninge sukkel.
Om hierdie krisis te beveg, het Europese lande soos Frankryk aangebied brandstof kortings aan verbruikers. Dit help mense, maar dit is ook goeie nuus vir energieverskaffers. In baie gevalle is die verskaffer Rusland, so dit voer direk in Wladimir Poetin s'n in militêre begroting en doen niks om koolstofvrystellings te help nie.
Die meeste ekonome sal eerder nuwe tariewe op plaas Russiese olie om die koste van finansiering van die oorlog in te prys en besighede en verbruikers te oorreed om waar moontlik na ander energiebronne oor te skakel. Die inkomste wat deur die tariewe verkry word, kan dan gebruik word om mense direk help, hetsy deur ander belasting te verlaag of deur finansiering van sosiale sekerheid.
In die Verenigde Koninkryk doen ons presies die teenoorgestelde hiervan. Verbruikers moet meer nasionale versekering betaal terwyl brandstofbelasting word gesny.
4. Politici is dikwels meer geloofwaardig wanneer hulle delegeer
Om mense te oortuig om jou te vertrou om iets te doen, is een oplossing om te neem uit jou hande die moontlikheid om later van plan te verander. Dit is hoekom sentrale banke is onafhanklik van regerings: sodat beleggers glo dat hulle nie met rentekoerse speel vir verkiesingswins nie.
In die meeste sake is regerings egter huiwerig is om besluitneming aan onafhanklike instellings te delegeer. In Frankryk, byvoorbeeld, verskeie regerings miljarde euro spandeer tussen 2009 en 2017 oor die infrastruktuur wat nodig is om 'n belasting op vragmotors te implementeer, net om heeltemal terug te staan ​​in die aanloop tot die presidensiële verkiesing. As die implementering van die belasting aan 'n onafhanklike agentskap gedelegeer was, sou die fiasko nooit gebeur het nie.
In 'n ander voorbeeld het die Verenigde Koninkryk onlangs die gedeelde welvaartsfonds om EU-toegekende fondse aan sy armste streke te vervang. Die nuwe stelsel is baie meer gesentraliseerd as voorheen en dit is moeilik om te weet hoeveel vorige befondsing ooreenstem. Gesentraliseerde streeksontwikkelingsfondse kan ook geneig wees tot begunstiging en politieke patronaatskap, wat in die VK die geloofwaardigheid van die regering in sy planne om die land te "gelyk maak".
5. Beleggers wat konsekwent die mark klop, doen waarskynlik iets onwettigs
Daar is geen towerformule nie om korttermynveranderinge in die waarde van 'n finansiële bate te voorspel. Sekerlik, sommige beleggings gee meer geld terug as ander, en finansiële borrels bestaan ​​beslis, maar enigiemand wat jou vra om hulle te vertrou om op die lang termyn meer geld te maak as die mark, lieg of weet iets wat die res van die wêreld nie weet nie.
As dit laasgenoemde is, noem ons dit binnehandel. Dit is egter onwettig dit gebeur steeds. Tydens die finansiële krisis van 2008, byvoorbeeld, het polities verbonde beleggers wat geweet het waar die regering sou ingryp, baie meer geld gemaak as ander. Stories oor finansiële genieë kan wees baie meer aanloklik as hierdie soort realiteite, maar dit beteken nie dat hulle waar is nie.
Renaud Foucart, Senior Lektor in Ekonomie, Lancaster University Management School, Lancaster Universiteit