Deur Jana Luther 22 November 2019 00:00
Van die vroegste tye af voel ouer geslagte jonger geslagte laat die taal agteruitgaan. Jong mense? Hulle is onbesorg. Hulle stel belang in wat hulle weet en wat hulle kan doen; is nie bang om hul taal te gebruik nie.
Dis tog wat ons wil hê? Dat 'n mens in jou taal kreatief kan wees; dat jy mooi dinge in jou taal kan doen.
Wanneer iemand 'n taalvraag vra, probeer ek antwoord, maar probeer in die reël vroliker skryf. As woordeboekmaker is ek deurentyd van die rykdom en seggingskrag van Afrikaans bewus. Daarin wil ek my verdiep.
Daarom lees, lees, lees ek, luister ek, swerf op die internet rond.
Blouwildebliksemsfontein. Bekentenis: Ek doen dit nie gereeld nie.
Op 1 November 1993 skryf wyle Johan Spies in sy laaste Taalgereedskap-rubriek: "Ons het al ons regte Afrikaners gehad, daar in 1870, maar ons is nie altyd so seker waar en wanneer ons met regte Afrikaans te doen het nie."
Vergun my dus dié aanhaling van enkele voorbeelde – saamgestring uit verskillende liedtekste, maar die woorde presies soos hulle daar staan:
"Ons gaan groot gaan . . . Die sonsak is oranje . . . Saam die manne gestaan in 'n kring . . . waar die miskiete op 'n streep van die koue verkleim . . . Ek kan nie glo dat jy is so stout nie . . . Te veel keur gekies teen rede en verstand . . . Onthou ek het nie veel nie, maar jy kan alles vat. Tweedehandse woorde . . . Is jy die een wat die vakkel dra? . . . Staan op uit die as uit steek jou vakkel aan. Huis 'n vlag uit jou hart uit. Jys afrikaans . . . di henuwee, di henuwee [die Here weet]."