Plaaslike geskiedenis is in die reël op 'n klein en afgebakende onderwerp afgestem. Dit gee maklik daartoe aanleiding dat die geskiedskrywer so emosioneel by sy onderwerp betrokke raak dat hy in verwondering bly vassteek by 'n bepaalde interessante plaaslike insident of tydstip van hoogbloei. Ware historiese perspektief, ook in die kleiner kring, is egter eers moontlik wanneer die wisselwerking tussen kontinuïteit en verandering - die boustene van geskiedskrywing - deur deeglike navorsing vasgestel en op 'n begryplike wyse aan die leser oorgedra word. Daar kan geredeneer word dat dit vir die plaaslike historikus in die eerste plek daarom gaan om liefde en waardering vir die eie omgewing te bevorder en dat dit gevolglik sin maak om selektief ten opsigte van die skoonheid van die kulturele erfenis en die trotse hoogtepunte in die verlede te wees. Die geskiedskrywer is egter meer as dit aan sy leser verskuldig. Op grond van sy navorsing beskik die geskiedskrywer oor kennis en insigte waaraan die plaaslike publiek 'n behoefte het omdat dit hulle toerus om kultuurgetrou in hulle eie omgewing te funksioneer. Die waardes wat in 'n bepaalde gemeenskap geld, is nie uit die lug gegryp nie maar is gewortel in sy geskiedenis.
Dit is ten slotte belangrik dat 'n gemeenskap homself en sy instellings verstaan. In 'n snel veranderende wêreld gaan historiese perspektief dikwels verlore, en daarmee saam begrip vir die belangrikheid van gevestigde instellings en gebtuike. Afgesien van die emosionele gevare daaraan verbonde het dit ook praktiese implikasies, onder meer ten opsigte van sinvolle plaaslike beplanning en onrwikkeling.
Die plaaslike historikus het ongetwyfeld 'n konstruktiewe verpligting ten opsigte van sy gemeenskap se verlede - en hede en toekoms.
•	Opsomming: Transkei het in die 20ste eeu 'n heenkome aan trekarbeiders, oues van dae, vroue en kinders begin bied. Die teenstrydigheid is egter dat die geleidelike armoede van die streek en sy swart bevolking ekonomiese ...