Op ’n soortgelyke manier as wat baie (benoude?) sosiaal-wetenskaplikes aan wetenskaplike metodes glo waarmee die fantasmagoriese moeras van menslike gedrag bestudeer kan word, praat kreatiewe skryfkunde-dosente met oortuiging van “verstegniek” – asof daar ’n soort tegnologie en ambag is wat skrywers kan bemeester om uiteindelik as gekwalifiseerde loodgieters van die woord ’n praktyk te begin in die diens van gesonde metafisiese, of ten minste emosionele, riolering. Hy sê: Aan hom wat oorwin en my werke tot die einde toe bewaar, sal Ek mag oor die nasies gee (Op. 2:26). Hy sal die nasies met n ysterstaf regeer (Op. 19:15) en ons sal saam met Hom in hierdie regering van geregtigheid deel (Op. 2:26-27). En dit kom uit die sestigerjare, lank voor die eietydse obsessie met voortdurende aanlyngebeure om die leegte te bestry. (Dus glad nie ’n generasieding nie; eerder ’n hoop op die later, die môre wat beter, meer opwindend sal wees as vandag.