My gedagtes gaan terug. Meer as ’n jaar is verby. Tóé was Coligny nie rustig nie. Daar was nog steeds die son en die wind, die hemelruim. Maar daar was ook oorlog in die lug... ’n dwarrelwind van anargie en haat wat dié Noordwes-dorpie geplunder het. In ’n oogwink is die wêreldoog na hierdie plattelandse dorpie aan die suidpunt van Afrika gedraai. Van die rustigheid wat ek nou ervaar, was daar geen sprake nie.
Dit was nie God se skuld nie. Hy was nie gou-gou iewers heen en het vir ’n oomblik van Coligny vergeet nie. God was nog steeds teenwoordig. Dit was die mens met sy selfsug en eie-ekkigheid wat die rustigheid versteur het. Dis mos wat gebeur, elke keer, as die mens God wil speel... wil oordeel... wil vinger wys. Tydens die onrus en klipgooiery was dit somer, maar die harte was ysig koud! Die nydigheid, die haat, die gegluur het ’n ander soort koudheid deur jou liggaam laat ril. My gedagtes spring terug na die heel begin... na ’n tuin wat in Genesis voorgestel word. Die Bybel leer ons dat die mens ook dáár die Goddelike rustigheid met dieselfde hovaardigheid van ek wil baas wees verwoes het.
Maar dis rustig in Coligny, nou. Wel, so rustig soos dit seker kan wees. Die sekuriteit is opgeskerp, die buurtwag het hul beurte aangepas en vermeerder. ’n Deur word nie maklik oop vergeet nie. Die winkels is met dik staal gepantser. Dít alles gebeur egter meer agter die skerms. Oor die algemeen ervaar ’n mens ’n kalmte. Die twee gemeenskappe, Coligny en die aangrensende informele buurt Scotland, waar Faki Mosweu gebly het, die kind wat so tragies oorlede is, kom heel goed oor die weg.
Dis egter ou nuus. Die gemeenskap van Coligny het moeite gedoen om uit te reik. Water is aangery, watertenks is opgerig. Later het die regering nog tenks kom oprig. ’n Sokkerveld is deur ’n sakeman – wat groot skade gely het deur die onluste – geskraap om die kinders en ouers ’n sosiale uitkomgeleentheid te bied. Verskeie gebedsgroepies is deur die jaar gestig, en byna elke kerk in die dorp het gebedsgeleenthede gehad waar die gemeenskap aan die Here God opgedra is.
Hier waar ek nou op die kerkterrein staan en die dwarrelwind besig is om sy krag te verloor, lyk dit nie asof daar ooit iets ’n jaar gelede gebeur het nie. Besighede is oop. Mense loop op straat en kinders ry op hul fietse iewers heen. Alles lyk normaal. ’n Mens hoop maar net dit sal so bly.
“Skielik raak die gemeenskaplike gevoel oor die gebrek aan dienslewering (onder wit, bruin én swart) ’n rassekwessie. Skielik gaan dit nie meer oor dienslewering nie. In ’n oogwink kry alles ’n raskleur. En die politici spring in en wurg politieke munt uit die ongelukkige situasie. Skielik is die vreedsaamheid daarmee heen. Skielik is jou veilige hawe nie meer veilig nie. Skielik is alles geweldig onseker!
Vreedsaamheid maak plek vir vrees, onsekerheid, bitterheid, ongelukkigheid. Wetsgehoorsame burgers weet nie wat om te doen nie. Wat is jou regte? Skielik het die kriminele element alle regte… en jy kan maar net staan en toekyk. Jou veilige hawe, jou tuiste, jou sekuriteit brand, word geplunder, beroof, besteel, gebreek… en jy mag net kyk – die polisie het skynbaar nie die vermoë om jou te beskerm nie. Hulle is nie opgelei (of goed genoeg opgelei) vir die situasie nie, ook nie na behore toegerus nie. Coligny brand!