| Eenzaamheid word algemeen gebruik om 'n negatiewe emosionele toestand te ervaar wanneer daar 'n verskil is tussen die verhoudings wat 'n mens wil hê en die een beskou een het.
Die onaangename gevoelens van eensaamheid is subjektief; navorsers het eensaamheid gevind, gaan nie oor die hoeveelheid tyd wat mens spandeer met ander mense of alleen nie. Dit is meer verwant aan gehalte van verhoudings, eerder as kwantiteit. 'N Eenzame persoon voel dat hy of sy nie deur ander verstaan ​​word nie en mag nie dink dat hulle betekenisvolle verhoudings het nie.
Vir sommige mense kan eensaamheid tydelik en maklik verlig word (soos 'n goeie vriend wegbeweeg of 'n gade wat na 'n werkrit terugkeer). Vir ander kan eensaamheid nie maklik opgelos word nie (soos die dood van 'n geliefde of die verbrokkeling van 'n huwelik) en kan voortduur wanneer 'n mens nie toegang het tot mense om met te skakel nie.
Van 'n evolusionêre standpunt, ons vertroue op sosiale groepe het ons oorlewing as 'n spesie verseker. Daarom kan eensaamheid gesien word as 'n sein om met ander te koppel. Dit maak dit bietjie anders as honger, dors of fisiese pyn, wat die behoefte aandui om mediese aandag te eet, te drink of te soek.
In welvarende moderne samelewings het egter die alarmseine vir eensaamheid afgeskakel, moeiliker geword as om hongersnood, dors of die behoefte om die dokter te sien, te bevredig. Vir diegene wat nie omring word deur mense wat vir hulle omgee nie, kan eensaamheid voortduur.
Navorsers het gevind sosiale isolasie is 'n risikofaktor vir siekte en voortydige dood. Bevindinge van 'n onlangse hersien van veelvuldige studies het aangedui dat 'n gebrek aan sosiale verband 'n soortgelyke risiko van vroeë dood op fisiese aanwysers soos vetsug veroorsaak.
Eenzaamheid is 'n risikofaktor vir baie fisiese gesondheidsprobleme, van gefragmenteerde slaap en dementia om laer kardiovaskulêre uitset.
Sommige individue kan ook biologies kwesbaar wees om eensaam te voel. Bewyse van tweeling studies het gevind dat eensaamheid gedeeltelik kan word.
veelvuldige studies het gefokus op hoe eensaamheid kan wees as gevolg van sekere geen tipes gekombineer met spesifieke sosiale of omgewingsfaktore (soos ouerlike ondersteuning).
Eenzaamheid is grootliks geïgnoreer as 'n toestand van kommer in geestesgesondheid. Navorsers het nog nie die mate van hoe eensaamheid geestesgesondheid beïnvloed nie. Die meeste studies van eensaamheid en geestesgesondheid het uitsluitlik gefokus op hoe eensaamheid verband hou met depressie.
Alhoewel eensaamheid en depressie gedeeltelik verwant is, is hulle anders. Eenzaamheid verwys spesifiek na negatiewe gevoelens oor die sosiale wêreld, terwyl depressie verwys na 'n meer algemene stel negatiewe gevoelens.
in 'n bestudeer Dit het eensaamheid in ouer volwassenes oor 'n tydperk van vyf jaar gemeet. Eenzaamheid het depressie voorspel, maar die omgekeerde was nie waar nie.
Die aanspreek van eensaamheid
Eenzaamheid kan as 'n depressiewe simptome verwar word, of miskien word aanvaar dat eensaamheid sal wegval sodra depressiewe simptome aangespreek word. Oor die algemeen word "eensame" mense aangemoedig om by 'n groep aan te sluit of 'n nuwe vriend te maak, met die veronderstelling dat eensaamheid dan net gaan weg.
Terwyl die skep van geleenthede om met ander te koppel, 'n platform vir sosiale interaksie bied, is die verligting van die sosiale pyn nie so eenvoudig nie. Lone mense kan bedenkinge hê oor sosiale situasies en as gevolg daarvan wys gedrag verwerp. Dit kan verkeerd verstaan ​​word as onvriendelikheid, en mense rondom die eensame persoon reageer dienooreenkomstig. Dit is hoe eensaamheid 'n aanhoudende siklus kan word.
A bestudeer ondersoek die doeltreffendheid van verskillende tipes behandelings wat daarop gemik is om eensaamheid aan te spreek. Die resultate het aangedui dat behandelings wat daarop gemik was om negatiewe denke oor ander te verander, meer doeltreffend was as diegene wat geleenthede vir sosiale interaksie verskaf het.
Nog 'n belowende manier om eensaamheid aan te pak, is om die kwaliteit van ons verhoudings te verbeter, veral deur die bou van intimiteit met diegene rondom ons. Die gebruik van 'n positiewe sielkunde benadering wat fokus op die verhoging van positiewe emosies binne verhoudings of toenemende sosiale gedrag, kan dieper en meer betekenisvolle bande met ander aanmoedig.
Inderdaad, selfs individue wat met ernstige geestesongesteldheid gediagnoseer is, het verbeterings in hul welsyn en verhoudings aangemeld nadat hulle positiewe emosies gedeel het en meer positief was aktiwiteite met ander. Navorsing met 'n positiewe sielkundige benadering tot eensaamheid bly egter in sy kinderskoene.
Ons gaan voort om die. Te onderskat dodaliteit van eensaamheid as 'n ernstige openbare gesondheid kwessie. Hedendaagse gereedskap soos sosiale media, terwyl dit blyk om sosiale verband te bevorder, bevorder kort interaksies met baie kennisse oor die ontwikkeling van minder maar meer betekenisvolle verhoudings. In hierdie klimaat is die uitdaging om eensaamheid aan te spreek en te fokus op die bou van beduidende bande met diegene rondom ons.
Die groeiende wetenskaplike bewyse wat die negatiewe gevolge van eensaamheid vir fisiese en geestelike gesondheid beklemtoon, kan nie meer geïgnoreer word nie.