Na die aardbewing: Beelde van 'n ramp - Interessant
Na die aardbewing: Beelde van 'n ramp
Hoe vinnig vergeet ons die gevoel van onstabiliteit? Wanneer leer ons om weer op die aarde te vertrou? Bekroonde Chileense romanskrywer Sergio Missana oorweeg die gevolge van die jongste aardbewing in sy land op kort en lang termyn.
EEN KAN ARDEER dat daar geen ervaring meer kineties, meer suiwer met die liggaam ervaar word as dat die aarde skielik onbestendig raak nie. Ek herinner my aan die aardbewing van Santiago in 1985. Tog is my herinneringe - na 25 jaar - byna heeltemal visueel.
Ek onthou dat ek die ossillasie van die grond waarop ek gestaan ​​het, kon sien, water in 'n swembad in golwe en hoë populierbome wat gewelddadig swaai en buig in die windstil aand.
Binnekort sal alle oë fokus op die Chileense sokkerspan wat in die Wêreldbeker-toernooi in Suid-Afrika sal speel.
Die afgelope 27 Februarie het die aardbewing in die middel van die nag getref. Die krag het uitgegaan. Dit was soos om daardie ou ervaring in absolute blindheid te herleef.
Ek woon in 'n canyon in die berge wat uitkyk oor Santiago, in die omgewing met die naam El Arrayán. Die krag het vir vyf dae nie teruggekeer nie. Die hele kommunikasiestelsel - landtelefone, selfone, internet - het ineengestort, dus het ek ure na die aardbewing deurgebring om kontak te maak met my vrou en kinders - wat in Kalifornië was - en ook my familie in Chili, vriende en kollegas, en om na te luister die radio in my motor.
Maar ek het nie die verwoesting in die suide van Chili gevoel voordat ek dit eintlik 'n paar dae na die aardbewing op TV gesien het nie. Nadat die krag tuis gekom het, het ek aanhou kyk.
Natuurrampe is geneig om menslike rampe te word, wat die swaarste vir die armes tref, en dit was geen uitsondering nie. Die aardbewing en tsoenami het 'n gevoel van veiligheid geskud en die groot ongelykhede blootgelê wat aanleiding gegee het tot die makro-ekonomiese suksesverhaal van Chili. Dit het geblyk dat verskeie konstruksiemaatskappye in Santiago en ander stede die reguleringskodes kreatief geïnterpreteer het om 'n dollar te bespaar.
Die amptelike reaksie bevat 'n katalogus van onbekwaamheid: die Chileense vloot het geen tsoenami-waarskuwing uitgereik nie; die regering huiwer voordat hy 'n noodtoestand in Concepción en die hawe van Talcahuano verklaar as plundering eskaleer; reddingspanne is nie betyds na gebiede gestuur waar mense onder puin vasgekeer is nie; ens
Terwyl ek na beeld van apokaliptiese verlatenheid gekyk het, het ek geleidelik verskrik geraak oor die dekking self, deur die meedoënlose dryfveer van die media om die emosionele toonhoogte tot elke prys te verhoog. Die emosionele manipulasie en versterking word uiteindelik sy eie regstelling: dit lewer versadiging, gewoontes en uiteindelik 'n mate van losmaking.
'N Maand na die aardbewing en tsoenami begin dinge weer normaal word. Chileense konsentreer op ander dinge, insluitend die politieke oorgang: na die nuwe konserwatiewe administrasie wat die weermag 'n sleutelrol gegee het om openbare veiligheid te behou, wat ou angstigheid ontroer. En gou genoeg fokus alle oë op die Chileense sokkerspan wat in die Wêreldbeker in Suid-Afrika speel.
En tog bly die angs langer. Die vraag na vaste eiendom - huise en woonstelle naby die grond - het eksponensieel vermenigvuldig. In die Maule-streek, wat die aardbewing en tsoenami die swaarste getref het, word beraam dat 20 persent van die bevolking permanente sielkundige littekens sal hê. In baie kusdorpe kampeer mense nog steeds in die heuwels, en hul lewens verlam deur vrees vir die see.
Na die aanvanklike skok en ongeloof, bly daar 'n vae, maar deurdringende onsekerheid, 'n wantroue in die stabiliteit van die aarde en die gevoel dat die verbygaande werke van heropbou, soos hulle altyd doen, permanent sal word. En daardie ongemak gaan ook verbygaan.
Teen die tyd dat die Chileense voetbalspelers na Suid-Afrika kom, sal mense in kampe in die mees verwoeste gebied 'n baie moeilike winter beleef. Terwyl daar sedert die aardbewing 'n bestendige stroom skenkings was, wag die inwoners steeds op noodbehuising en benodig basiese voorrade.
Ek sal nog tyd hê om te onderrig en ek is van plan om suid te reis om te help, maar ek kan dinge met my eie oë sien.
Het u 'n aardbewing ondervind? Deel asseblief met ons in die kommentaar hieronder hoe dit u beïnvloed het.