Die boewebende is geen vyftig tree van die groot bouvallige toring af nie. Hulle kyk op na die swartman. Hy staan swart gesilhoeëteer teen die blou lug, waar ‘n paar enkele dik, wit wolke krul. Baum sien nou dat die kluisenaar ‘n geweer by een van die Gurkhas geskraap het. Hy het hom veiligheidshalwe nooit ‘n geweer laat dra nie, maar nou is dit nodig. Die bonkige gestalte op die muur hef opeens sy assegaai omhoog: “Boeda!” skree hy en sy assegaai blink in die son. Baum het sy geweer reeds aan sy skouer en ‘n harde knal laat die ganse oerwoud weergalm. Die stewige gestalte stort die hoogte af en val met ‘n plofgeluid aan Baum se voete neer.
Hande gryp die Swart Luiperd vas. Hy spartel egter soos ‘n besetene, tref die Draakman onder die kakebeen dat hy wegsteier en vlak onderkant die platform van die Draak teen die rots te lande kom, en roerloos bly lê, asof ‘n muil hom geskop het.
Die leier Draakman storm nou vorentoe, met sy pistool in sy hand. Hy mik na die Swart Luiperd se agterkop. Die Draak op die verhoog is mal van opgewondenheid.
Een enkele oomblink lank lyk dit of daardie kloue die duiker nie sal raakslaan nie, maar dan sien almal dit. Die knypers ontsluit die bene van die duiker en trek hom weer afwaarts na ‘n bek wat nou instinkmatig oop en toe gaa. Borrels water kom bo die oppervlak te voorskyn. Na etlike sekondes word ide helderheid van die water deur die bloed vertroebel. Met sy jagmes in sy hand duik die Swart Luiperd oorboord. Die manne kan sien dat daar groot probleme is. Die water isreeds deur die bloed rooi bevlek.
Voorblad van Die Swart Luiperd no 7 (Die galg in die oerwoud) Sirkel publikasies geskryf deur Braam le Roux
‘n Oomblik lank is dit asof ‘n paniekerige vrees hom wil beetpak, asof die Swart Luiperd besef dat die einde van sy lang, avontuurlistige loopbaan aangebreek het. Hy trek hom egter manmoedig op die wal uit. Hy sal veg tot die einde, maar toe hy orent kom, is die eerste oerreptiel by. Hy gryp met die kort voorkloue na die Swart Luiperd. Leon ontduik egter daardie gevaarlike poot. ‘n Tweede een is egter gou by, en met iets soos ‘n triomfkreet swaai die dier verrassend vinnig met sy agterkant na die Luiperdman toe, en slaan hom met die kort, skurwe, krokodilagtige stert in die maag. Dis ‘n geweldige hou en soos ‘n vrot vel trek die Swart Luiperd deur die lug en plas in die modderpoel. Wanhopig gryp hy na die naaste bossies, maar dit is of duisende slymerige arms hom omlaag trek, vinnig, asof hy in ‘n maalstroom te lande gekom het.
Leon (Die Swart Luiperd) sal nou gou moet speel. Hy sal die twee rooi maskers wat agter hom aanklouter hier by die bek van die skeur kan doodsteek, maar hy weet dat hulle met pistole gewapen is.
Plotseling kan die Swart Luiperd ook die dowwe gestamp van die kaalvoete op die grond hoor. Die voetgeklap val ritmies saam met die primitiewe musiek. Daar is ook skielik die gebrom van stemme.
Vir die eerste maal het die Luiperdman nie raad nie. Donker wil mal word van angs en ingehoue vrees. Dit is asof hy instinktief weet dat hy en sy baas nie teen so ‘n oormag bestand kan wees nie. Maar dit is asof hy weet vlug sal nie help nie. Daar is vanaand ‘n hele kordon van hierdie grys gestaltes wat gereed staan om op hulle af te storm...
Die Luiperdman sien hoe ‘n hele swerm van die wolwe aan die oorkant van die meer saamdrom en na hom gluur.
Dan tref iets die Swart Luiperd teen sy kop. Dit word dof voor hom. Hy kan sy aanvallers nie meer sien nie. Hy is bewus daarvan dat hy grond toe val. Hy kry egter die gewaarwording dat sy liggaam hoog val en dan teen die grond plof.
Die tweede gorilla storm egter nou op die liggaam van die professor af wat egter nou weer begin beweeg. Die volgende oomblik sien hulle egter hoe die Luiperdman deur die lug trek, byna asof hy skielik vlerke gekry het. Hy Iand netjies in ‘n hoë boom wat net vlak langs die arena staan. Die Inkas trek hulle asems hoorbaar op toe die Luiperdman die volgende oomblik op die grond in die arena te lande kom, feitlik tussen die gorilla en die professor wat nog op die grond lê.
Bokant die toppe van die bome kom ‘n ding aangevlieg. Toe dit reg bokant hulle is, sien Perold dat dit ‘n helikopter is. Hy sien dadelik ook die figuur in rooi drag agter die stuurstang.
Die Luiperdman neem ‘n tree agteruit waar hy netnou sy byl in die skaduwees van ‘n bos sien lê het. Hy kry die byl beet en staar dan weer na Gogli wat nou met sy rug na die Luiperdman toe staan. Die Luiperdman tree versigtig oor die klaargekapte hout wat om hom lê
Skielik storm hy agter ‘n rots uit. Gogli spring om, met sy gevaarlike haakmes flitsend in sy hand. Die Swart Luiperd is egter op hom. Met sy linkervuis tref hy die Kiokoejoe op sy bors en dit laat die inboorling agteruit steier.
Die volgende oomblik is die Swart Luiperd by die touleer. Hy lig die byl ver bokant sy kop en kap dan na die leer. Die hele hut ruk, maar met die tweede kap ruk die basleer bo los en dit val byna op die Luiperdman.
Die vliegtuig kom weer onheilspellend aangedreun. Dit skeur deur die lug toe dit andermaal duik. Tot die Luiperdman se verbasing skiet die masjiengeweer weer. Hy sien hoe die koeëls die reeds deursifte ltk van Percy ruk en hy kners op sy tande by die aanskouing van soveel wreedheid.
Toe die vliegtuig weer opwaarts skiet, dreun hy rakelings hier oor die Luiperdman en dan sien Leon die loods. Hy erken hom dadelik as die kommisaris op Katza-Katza, Willie Cross. Hy onthou ook nou dat Percy die naam Wilfred in sy vrees en nood uitgeroep het. Een siedende oomblik sien die Luiperdman sy gelaatstrekke; hy sien die dun lippe wat opmekaar gepers is, en die oë wat soek om te moor
Syd gil nou ook en trap met sy voete voor die kuil vas. Die Luiperd man skiet egter soos ‘n pyl uit ‘n boog vorentoe. Die volgende oomblik sou Syd oor die rand van die kuil verdwyn het, maar die Luiperdman pak hom om sy lyf en ruk hom terug. Die Krokodilman die naaste aan hom kry terselfdertyd ‘n hou teen die kakebeen. Twee krokodilmanne pak die Luiperdman, maar met ‘n blitsige beweging van sy lyf gooi hy hulle dat hulle daar trek.
Kebita hardloop voor. Hulle kan hoor hoe die vlamme die beeld van die gras - tier gulsig verslind, maar daar is geen tekens agter hulle dat die krygers agtergekom het dat Tyros aan die brand is nie.
Net toe Luiperdmsn met sy vrag en sy Masai-maat by die spruit aankom, hoor hulle die krete. Die Luiperdman staan egter nie om te luister nie. Hy hardloop met die preister oor sy skouer deur die water, en aan die ander kant grom twee luiperds hom tegemoet.
Hy voel versigtig met sy vingers oor die rotse by hom en al voelende beweeg hy in die rigting van die vreemde skuifgeluid. Hy voel selfs bo sy kop in die hoop om ‘n uitstekende rots beet te kry waaraan hy hom kan optrek al is dit net vir ‘n paar oomblikke. Hy gee versigtig ‘n tree vorentoe al voelende met sy hande. Skielik gewaar hy lig daar voor by die gat waar hy ingekruip het...
Hy skraap die geweer uit die wag se hande en toe die hiëna reeds na hom spring, trek hy die skoot af. Dit is ‘n dóodskoot maar die dier se sprong is so geweldig dat hy die Luiperdman, wat al die tyd op sy een been gestaan het, skoon van sy balans af ruk sodat by half onder die dooie dier in val.
Hy hoor die luiperds daarbinne woes knor en grom en klouter die naaste hoë boom in om te kyk wat agter die muur gaande is. Daar die Tiere, die vure ekstra hoog gelaai het met houtstompe, is die omgewing liggenoeg vir die Luiperdman om te sien wat binne aangaan.