Lesersbrief: Patrolleer of emigreer?Foto: Verskaf. Andries Opperman is ’n dosent in Chinees en woon in die Moot, Pretoria: Ses jaar gelede keer ek en my vroutjie terug van China. Sy was swanger en ons wou graag die geboorte in ŉ bekende, veilige omgewing hê. Ons wou ook graag ons nuweling in ons eie land grootmaak. Die sesde aand ná ons terugkeer word daar egter in ons huis in Villieria, Pretoria, ingebreek terwyl ons in die kerk was. Op ŉ ander keer slaap ons oor in ŉ gastehuis in Heidelberg. Ons was die enigste gaste en het besluit om uit te gaan vir die aand. Dit reën swaar toe ons terugkeer. Ons hardloop met ons kinders deur die donker reën na ons eenheid. Skaars was die kinders in die bed, of ons hoor ŉ voertuig wegry. Daardie aand is ons bussie gesteel. Ons het met ons kinders verby die diewe gehardloop en dit nie eers besef nie. Vriende van ons word in hul eie huis aangehou. Ons lees van die moord op die veearts om die hoek van ons. ’n Vriend van ons familie word deur sy tuinwerker doodgesteek. Die misdaad in Suid-Afrika vra geen verbeelding nie, en die grusaamheid daarvan oortref enige gedrog wat jy self kan optower. Maar vir eers is ons hier. Vir eers is dit ook ons land. Ons stad. Ons woonbuurt. Maar hoe kan ons net op ons klein stukke erf werk en ŉ gesin grootmaak? Hoe kan ons dit afskort van die onheil wat daar buite woel? Dalk met ŉ elektriese, ondeursigtige heining met lemmetjiesdraad bo-op en ŉ hek wat versterk is. Beslis diefwering en waarskynlik ook ŉ groot hond. Maar hoe raak ek rustig as die kragdrade voor ons huis steeds van die paal gestroop word?. Ek bid: Gee vir ons ons daaglikse brood. Maar ek verwag nie dat my kinders se magies vanself volword nie. Nee, ek vra dat Hy my seën met hande wat kan werk. Met geleenthede. Met gesondheid. Ek bid ook: “Verlos my van die bose” en ek sluit in my gebed die bose in die strate van Villieria en Waverley ook in. Elke berig van ŉ plaasaanval (of selfs oor beurtkrag) laat jou hart klem. Ek google: “South African immigration requirements for New Zealand”. En jy hoef maar net vyf minute by enige braaivleisvuurtjie te kuier om te besef jy is nie die enigste een met hierdie beklemming nie … Nee, ons het nog nie weer ons tassie gepak nie. En soos die tyd verloop, word die roeping al duideliker om, vir solank ons wel hier in Suid-Afrika woon, dit nie halfhartig te doen nie. Ek besef dat, net soos die Here my gebruik om my gesin van brood te voorsien wanneer ek Hom daarvoor vra, so word daar ook van my verwag om te help met die bose in die straat voor my huis. Daar bestaan nog nie ŉ buurtwag in ons woonbuurt nie. Daarom het ek ŉ jare lange vriend in ons straat gevra of hy kans sien om een nag saam met my patrollie te stap. Hy het. Ons het 02:00 opgestaan en die eerste tree gegee die donkerte in. Twee mans en ŉ groot hond. Ons patrolleer nou drie tot vier keer per week en het al meer as 100 km gestap in die strate wat voorheen die bron van my angs en bekommernis was. Dikwels is daar ander mans wat ook die nag trotseer. En ons het gesien wat die nag inhou: Skelms, toordokters, dwelms, drank. Tot nog toe het die Here ons bewaar. Grafika: Verskaf. Ons het een doelwit voor oë: Wees sigbaar! Laat daar eerder rondom die straatvuurtjies gegons word oor die flitse wat in Waverley en Villieria in die nag rondgeswaai word. Ons bid vir brood, en ons werk. Ons bid vir veiligheid, en ons patrolleer. Die bekommernis lig bietjie vir bietjie. Ja, ons patrolliewerk hou gevaar in. Maar hierdie gevaar word met elke patrollie minder, nie meer nie. Ons het tot dusver groot dankbaarheid en ondersteuning ervaar. Ons is egter nie die enigstes wat nie meer passief wil sit en wag vir die ergste nie. Ons is ook nie die eerstes wat betrokke raak by hul plaaslike gemeenskap en buurtwag nie. Ons sal ook nie die laastes wees nie.  Daar het ek met my iPad dag in en dag uit in die openbaar geloop. My kamera was gereeld om my nek. Soms het ek teen middernag deur Shanghai en ander grootstede geloop. Sonder om bang te wees.