Generaal Paulus aan Hitler: Laat ons oorgee! - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Duitse genl Friedrich Paulus, opperbevelhebber van die Duitse 6de leër in Stalingrad, versoek dringend toestemming van Adolf Hitler om sy posisie daar oor te gee, maar Hitler weier.
Die Slag van Stalingrad het in die somer van 1942 begin toe Duitse magte die stad, 'n groot industriële sentrum en 'n gewaardeerde strategiese staatsgreep, aangerand het. Maar ondanks herhaaldelike pogings en nadat hulle die Sowjette middel Oktober tot by die Wolga gestoot het en Stalingrad omsingel het, kon die 6de Leër, onder Paulus, en 'n deel van die 4de Panzer-leër nie verby die onwrikbare verdediging van die Sowjet-62ste leër nie.
Die Sowjette het daarna 'n gewaagde strategiese stap gemaak, die vyand omsingel en terselfdertyd knypbewegings van noord en suid geloods, selfs terwyl die Duitsers Stalingrad omsingel het. Die Duitsers moes teruggetrek het, maar Hitler wou dit nie toelaat nie. Hy wou hê dat sy leërs moet uithou totdat hulle versterk kan word. Teen die tyd dat die nuwe troepe in Desember opgedaag het, was dit te laat. Die Sowjet -posisie was te sterk, en die Duitsers was uitgeput.
Teen 24 Januarie het die Sowjette Paulus se laaste vliegveld oorskry. Sy posisie was onhoudbaar en oorgawe was die enigste hoop op oorlewing. Hitler wou nie daarvan hoor nie: "Die 6de leër sal sy posisies tot die laaste man en die laaste ronde beklee." Paulus het uitgehou tot 31 Januarie, toe hy uiteindelik oorgegee het. Van meer as 280 000 mans onder Paulus se bevel was die helfte reeds dood of sterwend, ongeveer 35 000 is van die voorkant ontruim en die oorblywende 91 000 is na die Sowjet -krygsgevangenekampe getrek. Paulus het uiteindelik heeltemal uitverkoop aan die Sowjette, by die Nasionale Komitee vir Vrye Duitsland aangesluit en Duitse troepe aangespoor om oor te gee. Hy het in Neurenberg getuig vir die Sowjets en is vrygelaat en het die res van sy lewe in Oos -Duitsland deurgebring.
LEES MEER: Slag van Stalingrad: definisie, datums en betekenis
Oorgawe van Stalingrad
Op 31 Januarie 1943 het Rooi Leërs soldate veldmaarskalk Paulus van die Duitse Sesde Leër by sy hoofkwartier in die middel van Stalingrad gevange geneem. Dit simboliseer die einde van die Duitse verset in die stad. Meer as 90 000 Wehrmacht -soldate is gevange geneem, en meer as 90% van hulle sou in Sowjet -gevangenskap sterf. Dit was een van die belangrikste nederlae wat ooit deur die Nazi -staat gely is.
Hoe kon so 'n ramp vir die Duitsers ooit plaasgevind het? Veral omdat die Duitse opmars oor die suidelike steppe van Rusland net 'n paar maande tevore, in die somer van 1942, so goed gelyk het. In Operation Blue, wat op 28 Junie 1942 van stapel gestuur is, het die Duitsers oor byna die hele suidelike front vorentoe gegaan, met veral die 1ste Panzer -weermag suid van Kharkov goeie vordering gemaak deur voordeel te trek uit die Sowjets en die onlangse rampspoedige offensief in daardie gebied. Maar omdat hy gretig was om nog vinniger winste te behaal, het Hitler die doelwitte van die offensief verander kort nadat dit begin het.
Dit was amper soos die Tolstoy -kortverhaal van hoeveel grond 'n mens nodig het, sê Antony Beevor. & lsquoHitler het die omvang van die veldtog wat hy begin het, steeds verhoog, deur op 1 Junie te sê dat as ons die olievelde in die Kaukasus sou vang, ek die oorlog net so kon sluit, sodat die belangrikste doel vir hom die Kaukasus was. Maar toe raak hy afgelei, probeer om die plan halfpad te verander en wou die twee dele van die operasie wat in volgorde uitgevoer sou word om saam te plaas, en gevolglik het hulle nie genoeg krag gehad vir al hul doelwitte nie. Die hele leërgroep A sou die hele Kaukasus verower, terwyl leërgroep B, wat hoofsaaklik die sesde leër onder generaal Paulus was, na Stalingrad sou vorder. Om dit nie eers te vang nie, maar om die wapenfabrieke en alles dergeliks te vernietig en ook die spesifieke flank te beveilig. Later het hy [Hilter] besef dat die veldtog in die Kaukasus eenvoudig opraak. Die grootte en omvang van die hele landskap was so groot, en hy het eenvoudig nie genoeg manne om dit deur te voer nie, en die weerstand word sterker deur die Sowjet -leërs. Stalingrad, wat nog nooit werklik in die operasionele plan vir Operation Blue verskyn het nie, het skielik 'n belangrike oorwinning geword. & Rsquo
Die Duitsers het teen die middel van die somer die Volga bereik, die reuse-rivier wat hulle as die oostelike grens van hul ryk beskou het. Toe, op 23 Augustus, het hulle die kragtigste enkele bombardement geloods wat nog op die Oosfront op Stalingrad gesien is, 'n stad wat soos 'n lint langs die westelike oewer van die Volga en rsquos versprei het.
Hy [Hitler] het nie bereik wat hy van die Kaukasus wou hê nie, en Antony Beevor het gesê dat die sesde leër beveel is om Stalingrad te verower, en dit is waar sy obsessie met die stad wat Stalin se naam dra, 'n lokval geword het. Dit was die aas en dit was altyd die groot ramp in 'n oorlog wanneer 'n bevelvoerder 'n obsessie het met 'n spesifieke doelwit en die breër prentjie uit die oog verloor. & Rsquo
Terwyl die sesde leër vorentoe gestoot het in 'n poging om Stalingrad te verower, eis Hitler groter vordering in die suide. Dit lyk asof Operasie Blue tot stilstand gekom het en Hitler was woedend, veral met die probleme waarmee Field Marshal List en Army Squad Army in die Kaukasus geveg het. Die Duitse leier was so kwaad dat hy op 9 September List uit bevel verwyder het en die bevel van Army Group A persoonlik oorgeneem het. Hitler het duidelik vergeet dat die groot oorwinnings in Frankryk in 1940, en in die vroeë dae van Operasie Barbarossa in 1941, gewen is deur sy generaals toe te laat om hul eie oordeel op die slagveld te vertrou. En paradoksaal genoeg, net soos Hitler geëis het dat sy generaals hul inisiatief opoffer, begin Stalin meer op sy eie bevelvoerders vertrou en 'n gesindheidsverandering bewerkstellig wat binne 'n paar maande 'n groot oorwinning vir die Rooi Leër met Operasie Uranus en die omsingeling van die Duitse Sesde Leër in Stalingrad.
Teen September 1942 het 'n wrede hand-aan-hand-geveg in Stalingrad gevoer. Terwyl hulle van huis tot huis en van straat tot straat baklei, het die Duitsers gevind dat al die taktiese voordele wat hulle in die stryd oor die steppe gehad het, verlore geraak het in die nabye omgewing van die stad. Tanks en die gemeganiseerde strategie van Blitzkrieg het hier niks getel nie. Rooi leërsoldate van die 62ste leër, onder bevel van Vasily Chuikov en ndash, het 'n Sowjet -bevelvoerder bekend vir sy genadeloosheid en ndash die Duitsers aangepak in ontmoetings wat te wreed was. Ons het messe gehad, en rsquo sê Suren Mirzoyan, een van die soldate van die Rooi Leër wat die Duitsers van naby af geveg het. Weet u dat as u 'n ryp tamatie druk, sap uitkom? Ek het hom ['n Duitse soldaat] met 'n mes gesteek en alles rondom was in bloed. Ek het net een ding gevoel en doodmaak, doodmaak. 'N Dier en hellip As jy fisies nie sterk genoeg was nie, sou die Duitsers jou ingesluk het. Elke meter van Stalingrad beteken moontlike dood. Die dood was in ons sakke. Die dood was altyd op ons trappe. & Rsquo
& lsquo Hand -to -combat, posisionele oorlogvoering & rsquo sê Joachim Stempel, 'n Duitse offisier by die Sesde Leër in Stalingrad, en ek wil nie sê dat dit heeltemal vreemd was nie, maar dit was elemente van ons opleiding wat baie op die rand was. Ons was 'n offensiewe weermag, opgelei vir aanval, en ons kon ons natuurlik verdedig, maar ons het nie die ervaring gehad van die Russiese soldate, wie se opleiding, wie se aard en die hele psige om aan hul geboorteland gebonde te wees nie. in die mengsel gegooi. Ons het dit nie gehad nie, en ek dink dat ons meer slagoffers gehad het omdat ons so na aan die natuur was as die Russe. & Rsquo
Met die bekendstelling van Operasie Uranus & ndash het die Sowjet -offensief wat daarop gemik was om die Sesde Leër en ndash in November 1942 te omsingel en die daaropvolgende mislukking van die Duitse hulpverlening, die soldate van die Sesde Leër geweet dat hulle gedoem was. Na 'n ellendige Kersfees en Nuwejaar, waarin hulle hul eie perde wou eet, het die Duitsers in Stalingrad hulle tot hul onvermydelike lot oorgelaat.
Hitler het egter 'n laaste gebaar gemaak in 'n poging om aan te toon dat die opoffering van die Sesde Leër by Stalingrad amper 'n soort epiese, Wagneriese kwaliteit gehad het. Op 30 Januarie 1943, met die Rooi Leër net 'n paar meter van die Duitse hoofkwartier by die Univermag -winkel in die middel van Stalingrad, maak Hitler generaal Paulus, die bevelvoerder van die Sesde Leër, 'n veldmaarskalk. Die boodskap aan Paulus was duidelik. Aangesien geen Duitse veldmaarskalk hom ooit toegelaat het om gevang te word nie, het Hitler van Paulus verwag om selfmoord te pleeg. Maar Paulus het nie gekies om homself dood te maak nie, en is die volgende dag lewendig gevange geneem.
Die notule van die Hitler & rsquos -situasiekonferensie van 1 Februarie bestaan ​​nog steeds en toon die woede en onbegrip wat die Fuehrer gevoel het. & lsquoWat my so seer maak, & rsquo sê Hitler, en lsquois dat die heldhaftigheid van soveel soldate uitgeskakel word deur 'n enkele karakterlose swakkeling & hellip What is & lsquolife & rsquo. die individu moet in elk geval sterf. Dit is die nasie wat voortleef na die individu & hellip & rsquo i
Maar met die nederlaag in Stalingrad, het dit minder waarskynlik as ooit tevore gelyk asof die & lsquonation & rsquo wat Hitler geskep het, nog baie langer sou voortleef, want nou sou die Duitsers met hul stadige terugtog begin en tot by Berlyn gaan.
ek aangehaal in generaal Walter Warlimont, Binne Hitler & rsquos se hoofkwartier, 1939-45, Presido Press, 1964, pp. 303-6
2 Februarie 1943 | Nazi -magte gee oor in Stalingrad
Georgii Zelma/Duitse federale argief 'n Sowjet -soldaat wat in Januarie 1943 sy landsvlag oor die sentrale plein van Stalingrad waai.
Op 2 Februarie 1943 het die res van die Nazi -magte uit die Slag van Stalingrad oorgegee en sodoende een van die felste en bloedigste gevegte in die oorlogsgeskiedenis beëindig. Dit was 'n deurslaggewende oorwinning vir die Sowjets, wat, nadat hulle twee jaar deur Nazi -magte teruggedruk is, die vloed van die oorlog gedraai het en later in die jaar na Duitsland begin vorder het.
'N Associated Press -artikel in die New York Times op 3 Februarie het gesê: Afgesien van die groot territoriale vordering van die Russe, word die vernietiging van as -troepe en toerusting as nog belangriker beskou in die geallieerde stryd om die Nazi's op hul knieë te dwing . " Dit het 'n bevel gepubliseer deur die Sowjet -premier, Josef Stalin, gelukgewens met die Sowjet -troepe vir hul suksesvolle uitvoering van die likwidasie van die omsingelde vyandelike troepe by Stalingrad. "
Die oorlog tussen Nazi-Duitsland en die Sowjetunie het in Junie 1941 begin, toe die Nazi's 'n nie-aggressiewe verdrag verontagsaam en 'n verrassingsinval begin het. Nazi -magte het diep in die Sowjet -gebied gevorder, maar die harde winter het hulle verhinder om Moskou te bereik. In Junie 1942 besluit die Nazi-leierskap om sy tweede offensief nie teen Moskou nie, maar teen die industriële stad Stalingrad en die olie-ryk Kaukasus-streek te begin.
Die Nazi -magte het vinnig gevorder en in Augustus begin 'n massiewe bomaanval wat 'n groot deel van die stad verwoes het. Nazi-grondmagte het in September die stad binnegedring, maar het teëgekom teen harde weerstand van Sowjet-manne wat bereid was om hand-aan-hand te veg te midde van die ruïnes van die uitgebombardeerde stad.
In November het die Sowjets versterkings gekry en 'n teenaanval begin, Operation Uranus, wat dae later die Roemeense magte vernietig het wat die Nazi's verdedig het en die noordelike en suidelike flanke. Met die ineenstorting van die flanke kon die Sowjet -magte aan die agterkant van die Nazi -lyn bymekaarkom en meer as 250 000 man van die Nazi -6de leër omsingel.
Gedurende die volgende twee maande het die omsingelde Nazi -magte te kampe gehad met intense koue, hongersnood en kwynende voorrade terwyl hulle desperaat probeer om vas te hou. Intussen is Nazi -magte buite die sak gedryf deur 'n Sowjet -offensief, wat die Nazi -sak verder van die steun geïsoleer het. Die Sowjette het Paulus die geleentheid gebied om in Januarie oor te gee, maar Hitler het hom nie toegelaat nie. Duitse kommunikasies het aanvanklik al hoe meer terughoudend geword en toe die mans begin voorstel as martelare wat, terwyl hulle slegs met geweerkolwe en bajonette baklei het, die Russe verhinder het om suksesse elders uit te brei, " die Associated Press geskryf.
Op 30 Januarie bevorder Hitler Friedrich Paulus, bevelvoerder van die Sesde Leër, tot veldmaarskalk. In die Duitse geskiedenis het geen veldmaarskalk ooit Hitler oorgegee nie, aangeneem dat Paulus óf tot die dood sou veg óf selfmoord sou pleeg, maar Paulus het nie een daarvan gekies nie. Op 31 Januarie het hy sy troepe in die suidelike deel van die stad oorgegee en op 2 Februarie het hy sy oorblywende troepe oorgegee. Daar was slegs 91 000 Nazi -soldate wat nog gelewe het. Hulle is almal gevange geneem en van hulle het ongeveer 5000 die Sowjet -arbeidskampe oorleef om huis toe te keer.
Die Oosfront van die Tweede Wêreldoorlog was die grootste en mees vernietigende teater van enige oorlog wat ooit gevoer is. Die sterkte van die Nazi- en Sowjetmagte aan die voorkant verdwerg die grootte van die magte aan die Westelike Front, of die Middellandse See, die Stille Oseaan en die Afrikaanse teaters. Baie handboeke in die Verenigde State wat die Tweede Wêreldoorlog aanspreek, is egter geneig om te fokus op die optrede van Amerikaanse en Britse magte teen die asmagte aan die Westelike Front ten koste van gebeure op die veel groter Oosfront.
Waarom, dink jy, word sommige gebeurtenisse weggelaat of verdraai en word dit in geskiedenistekste verdun, en hoe dink u kan dit u begrip van die geskiedenis beïnvloed? Hoe dink jy kan opvoeders en studente werk om meer volledige en akkurate weergawes van die verlede te ontbloot?
Generaal Paulus aan Hitler: Laat ons oorgee! - GESKIEDENIS
Oberst Herbert Selle, Duitse leër, afgetree
Vertaal en verwerk deur mnr. Karl T. Marx
Geneem uit die Military Review - Deel XXXVII - Oktober 1957 - nommer 7
Argief Fort Leavenworth, Kansas.
Sedert generaal (Friedrich) Paulus op 21 November 1942 in die kessel gevlieg het (slegs twee dae nadat die Russe hul knypers toegemaak het) het hy planne beraam om uit te breek en sy troepe te verenig met die gevegte aan die Don-Chir-front. Hierdie kursus het nie onmoontlik gelyk nie.
Duitse troepe het dit al met groot sukses bereik en die gees rondom Stalingrad was van so 'n aard dat elke mens sy uiterste bes sou gedoen het om uit te kom en met buitemagte kontak te maak.
Generaal Paulus het 'n vergadering gehou met al sy korpsbevelvoerder en daar is vinnig ooreengekom om Hitler te kontak om toestemming te verkry om:.
HET DIE SESDE LEEWEUR DEURBREEK BY DIE SUIDWESTE SECTOR, VAN DIE KESSEL, Deur GENOOT TANKE EN TROPE TE KONSENTRERE OM HIERDIE MOONTLIK TE MAAK, EN STAAN EEN PANZER (TANK) AANGELYD, MAAK ASSEBLIEF IN EERSTE KOPPELING IN EERSTE KOPPELING IN EERSTE KOPPELING IN EERSTE KOPPELING IN EERSTE KOPPEL EERSTE IN EERSTE KOMPETIES MET DUITSE TROOPS IN DIE DON-CHIR-GEBIED.
Almal was dit eens en almal was vol vertroue dat hierdie redelik eenvoudige maatreël goedgekeur sou word. Ongeveer 100 swaar tenks, gereed vir aksie, was reeds in tou. Troepe begin marsjeer na hul springplekke en toon 'n nuwe mate van vertroue en hoop. 'N Ander keel sou gebreek word, miskien nog 'n glorieryke Kharkov.
Maar op 23 November het 'n telegraafboodskap van Hitler die sesde leër beveel om binne die omringing te bly en te wag vir verligting van buite.
Von Seydlitz voer pleidooi aan.
Hierdie bevel tref die generaals en diegene wat hul vlaktes ken, soos 'n bliksemstraal. Hoop en waagmoed is verlam en menige man het 'n werklike, harde toets van gehoorsaamheid teenoor gemeenheid en die sterk dryfkrag vir selfbehoud ondergaan. Generaal von Seydlitz wou die bevel ignoreer en die uitbreek begin. Op 25 November het hy aan generaal Paulus 'n memorandum oorhandig waarin hy op 'n skokkende wyse die debakel van die sesde leër sou voorspel as dit die bevele van Hitler gehoorsaam en nie in die komende dae na die weste of suidweste uitbreek nie. Enkele sinne van hierdie aangrypende, indrukwekkende memorandum kan aangehaal word:* (hier vir die eerste keer gepubliseer.)
Om die gees van die vyand te onderskat in 'n situasie wat vir hom so gunstig is en om nie te glo dat hy in staat is tot die enigste regte aksie nie, het altyd 'n nederlaag in die oorlogsgeskiedenis behels. Dit sou dus 'n ongekende va-banque prop wees wat nie net die katastrofe van die Sesde Leër sou veroorsaak nie, maar ook die grootste gevolge sou hê vir die finale resultaat van die hele oorlog. Die bevel van Hitler om die igel (omsingeling) te behou en te wag vir verligting van buite, is op 'n absoluut onwerklike basis gegrond.
Dit kan nie deurgevoer word nie en die gevolge daarvan moet die debakel wees. Dit is egter ons heilige plig om ons verdeeldheid te bewaar en te red; daarom moet 'n ander bevel gegee word of 'n ander besluit deur die weermag self geneem word. Ons weermag het slegs 'n alternatief vir die deurbraak na die suidweste of ruïne binne 'n paar weke; ons is moreel verantwoordelik vir die lewe of dood van ons soldaat. Ons gewete teenoor die Sesde Leër en ons land beveel ons om die bevele van Hitler te weier en vir onsself vryheid van aksie te aanvaar. Die lewens van ongeveer honderdduisend Duitse soldate is op die spel. Daar is geen ander manier nie. & Quot
Generaal Paulus en sy stafhoof - ondanks alle twyfel en twyfel - kon nie saamstem met generaal von Seydlitz se hartstogtelike standpunte nie. Na 'n lang innerlike stryd het hulle besluit om aan Hitler se bevele te voldoen. As gevolg hiervan is alle voorheen bevelde bewegings van tenks en troepe gestaak, en bevele het begin om die einigelung te begin, die proses om soos 'n reier op te rol en te wag dat die vyand aanval.
Bestellings sonder ondersteuning.
Hitler se bevele. was tipies van die man, tipies van sy wenslike, onrealistiese denke.
Uitgrawings, loopgrawe, swaar graftoerusting, winteruniforms, spesiale onderklere, swaar handskoene en spesiale olie vir vragmotors bedoel met Einigelung-egel. Dit beteken 'n sagte grond om te grawe, nie 30 sentimeter sneeu nie grond so hard soos rots nie. Dit het baie winterklere, voorraad, gereedskap beteken - en van al hierdie dinge het die sesde leër feitlik niks gehad nie.Swerms Russiese vegvliegtuie volg die paar Duitse noodvliegtuie byna tot by die sneeubedekte vliegvelde. Ammunisie het afgeneem, so ook voorraad. Rantsoene moes weer en weer gesny word. En daar was net twee tydelike vliegvelde oor. 'Hitler se besluit, is later verneem, is geneem nadat Reichmarshall Goring hom verseker het dat sy lugmag gereed sou wees en Stalingrad van alle benodigde voorrade kon voorsien. Goring se stafhoof, generaal Jeschonnek, het teen sulke onmoontlike, nee, kriminele beloftes afgereken, maar is verwerp. (Generaal Jeschonnek het selfmoord gepleeg ná die tragiese einde van Stalingrad.)
Ons in Stalingrad het harde en harde syfers, feitelike syfers, bereken oor so 'n gespogde lugbrug. Ons sou 1 000 landings per dag benodig om 750 ton benodigde goedere te bekom. Tyfly 1,000 vliegtuie per dag sou nog 1000 vliegtuie benodig vir vervangings as gevolg van uitputting. Ons het gereedskap en petrol, honderde werktuigkundiges, herstelwinkels nodig gehad - en ons het nog net twee klein vliegvelde oor. (Na 14 Januarie 1943 was daar net een.)
Holle lug beloftes.
Die tragedie van Stalingrad is grootliks 'n tragedie van die Duitse lugmag, aangesien Hitler se besluit gebaseer was op Goring se spog dat hy die beleërde troepe sou voorsien. In plaas van 1000 vliegtuie per dag was daar aanvanklik 50 tot 70, en dan nooit meer as 26 vliegtuie per dag nie, dikwels slegs 15. Die grootste hoeveelheid proviand, ammunisie en petrol wat gedurende een dag ingevlieg is, was 105,5 ton. Nadat die pitomnik -vliegveld op 14 Januarie verlore geraak het, het baie min vlieëniers dit gewaag om op die oorblywende veld by Gumrak te land. Al wat hulle kon doen, nadat hulle van swerms Russiese vegters ontsnap het, was om hul pakkies te laat val en dan stert te draai. Stadig begin honger sy werk met verwurging. En ver weg, in 'n spoggerige uniform, het Herr Reichmarshall Goring geëet en gejammer en gespog oor sy onoorwinlike lugarmada - totdat selfs Hitler besef het dat sy seëngenoot hom op hom gelê het, dat die belofte van 'n Stalingrad -lugbrug 'n wrede hoax was, en dat 300 000 mans gedoem is, tensy iets vinnig gedoen en gedoen word. Dit het nou min saak gemaak toe Reichmarshall Goring nie meer geraadpleeg is nie, en selfs nie toegelaat was om die teenwoordigheid van sy eenmalige metgesel in Augustus te deel nie. Die Sesde Leër het honger gesterf, gesterf, doodgevries en amper op die staatskaping gewag. Napoleon het seker geglimlag in sy graf in die verre Parys. Hy ken die Russiese steppe - hy ken die lang, spoorlose woestyne, die sneeu en die koue van Rusland.
Aan die begin van Desember 1942 was daar nuwe hoop. Op 12 Desember begin kolonel -generaal Hoth met sy vierde tenkleër van Rostov op die Donrivier om Stalingrad te verlig. (Figuur 1.) Ons personeeloffisiere het egter geweet dat hierdie vierde tenkleër slegs een sterk tenkafdeling en twee ernstig geteisterde tenkafdelings bevat. Ten spyte hiervan het hulle aanvanklik geslaag in hul noordwaartse stoot en 55 myl opgedoen. Weer het generaal Paulus toestemming gevra om uit te breek om kontak met generaal Hoth te maak. Hiermee was hy in volle ooreenkoms met kolonel -generaal von Manstein, hoofkommandant van die weermaggroep Don. Manstein het in daardie dae alles moontlik gedoen om die deurbraak van die Sesde Leër te bewerkstellig. Maar weereens is toestemming geweier, en hierdie keer was daar byna 'n opstand teen die sesde weermaghoofkwartier. Generaal Paulus was egter nogmaals gehoorsaam. Dit moes 'n harde stryd gewees het vir hierdie heer-soldaat om die bevel te gehoorsaam.
Die vierde tenkleër was nou slegs 30 myl van die suidwestelike omtrek van Stalingrad af. As generaal Paulus aangeval het, as hy die bevele van Hitler geïgnoreer het, as hy 'n skakel met Hoth gehad het en dan na Hitler gehaas het om sy kop te bied omdat hy uitbreek en 300.000 man sou red, sou die einde dalk anders gewees het. Maar hy het nie. Op 23 Desember het kolonel -generaal
von Manstein was genoodsaak om die elite van Hoth se "tenkleër", die 6de Panzerdivisie, aan die voorkant van u aanval terug te trek om 'n formidabele situasie te bemeester as gevolg van 'n Russiese deurbraak aan die voorkant van die Italiaanse leërkorps (Figuur 1 en 2). Hierdie Italiaanse ineenstorting bedreig die hele gebied tot by die Swart See. Kolonel -generaal Hoth het geen ander alternatief gehad as om terug te val nie, en Stalingrad aan sy lot oor te laat.
Nou nog 'n haastige en duur toevlugsoord. Om sake te vererger, stuur Hitler op Oujaarsdag sy spesiale en persoonlike groete aan die Sesde Leër plus sy hernude versekering dat alles gedoen word om Stalingrad te verlig!
Slegs onder vriende het ons ons gedagtes en oortuigings uitgespreek. Ons het nie meer vertroue in alles wat Hitler gesê of gedoen het nie; sy bevele aan ons was blykbaar dié van 'n man wat versot was op 'n onversadigbare dryfkrag vir mag en 'n volledige gebrek aan begrip van die werklikhede van oorlog. Hy het nie 'n gevoel van waarde, van massa en Ziel nie.
Lewe binne die kessel.
Om 'n omsingelde leër van ongeveer 300 000 mans lewendig te hou, is 'n taak wat geen verskaffingsgenie, afgesny van aanvullende bronne, ooit opgelos het nie. Bepalings by Stalingrad was nog nooit volop nie, en dit het nou 'n kwessie geword om rantsoene tot die minimum te beperk. Hier was weereens geen manier om uit te vind hoe om te rek, hoe om te sny, hoe om voort te gaan, op rotsbodem -rantsoene nie, totdat Hitler se dikwels beloofde druk na ons toe alle druk sou verlig en voedsel en voorraad baie sou bring.
Die aangeleentheid het opgelos in die vraag of ons meer moet eet en vroeër moet opgee of minder moet eet en moet aanhou totdat die laaste blikkie kos leeg is.
Daar is besluit om minder te eet, en dit is werklik 'n understatement. Vanaf Januarie 1943 het elkeen van ons 'n daaglikse rantsoen van ongeveer drie broodjies (75 gram om presies te wees) en 'n daaglikse groentesoesie van twee pond vir 15 mans ontvang. Aartappels en vleis was nie beskikbaar nie, behalwe die "vleis" wat ons uitgehaal het met byle van die bevrore perdekadvers wat rondom ons lê. Die perde van die omsingelde infanterie -afdelings is lankal geslag vir hul vleis.
Water was nêrens beskikbaar op die Russiese steppe nie - ons moes dit verkry deur sneeu te smelt. Stadig word die eens trotse Sesde Leër 'n leër van loopskelette sonder verligting.
Oorgawe word vereis.
Gedurende die eerste week in Januarie 1943 het Russiese offisiere onder 'n vlag van wapenstilstand ons noordelike front genader om om oorgawe te vra. Sommige van ons het gevoel dat die voorwaardes eerbare voorwaardes bevat, wat selfs ons beamptes toelaat om hul arms te hou.
Ons het toe nie geweet dat 'n mens nie vertroue in hul beloftes kan hê nie.
Aan die ander kant het die aanbod geëindig met dreigemente van 'n volledige uitwissing van die sesde leër binne 'n baie kort tyd.
Alhoewel die aanbod onder verskillende personeelkomponente bespreek is, het generaal Paulus weinig anders as om te weier - Hitler het al te gereeld geskreeu oor die vasstelling van "sy" leërs. Die "Fuhrer" het natuurlik geweier, aangesien hy ook 'n vorige versoek van generaal Paulus geweier het om die sesde weermag vryheid van optrede toe te staan. Weer het generaal von Seydlitz aangeraai om te staak - selfs teen Hitler se bevele.
Beplan finale verdediging.
Op 9 Januarie het die stafhoof my bygewoon. Hy het geglo dat die Russiese aanval teen einde Januarie sou begin en dat dit teen die Marinovka -opvallende in die Karpovka -vallei gerig sou word in 'n poging om die taamlik gunstige terrein met sy natuurlike verdediging en voorbereide uitgrawings van ons af te weer.
Van toe af sou hulle ons dan probeer om ons op die steppe te ry waar daar geen versterkings, heuwels, geen rivieroewers sou wees nie - slegs sneeu en ys en plat platteland. Ek is beveel om te herken en 'n geskatte lyn met die sektorbevelvoerders uit te werk suidwaarts van die oostelike oewer van die Rossoshka-rivier naby Nizhne-Alekseyevskiy in die rigting van Rogachik aan die Karpovka-rivier, ingeval die Russiese aanval daarin sou slaag om die Duitse Marinovka-aanslag te verpletter.
Ek het gedink aan die bou van vestings in sneeu, ys en huilende winde met niks anders as ligte toerusting in die hande van troepe wat half lewendig was. Dit was te laat.
Die volgende dag, 10 Januarie, het die Russiese aanval begin - ten volle 15 tot 20 dae vroeër as wat die Gerrnand -opperbevel verwag het.
Die bevel was egter reg wat die punt van aanval betref. Dit het die Duitse 76ste divisie noord van die Karpovka -rivier getref, eers 'n gekonsentreerde, swaar artillerie -bombardement en daarna die tenks.In 'n kort tydjie het Russiese voorry -elemente die 76ste bevelpos bereik en daar was geen punt meer om my missie oor 'n nuwe verdedigingslyn. Ons moes terugtrek.
Stadig kom daar histerie op in die wilde gevegsgeveg wat gevolg het. Meer en meer word die kessel opgedoen, met Duitse troepe wat oor die steppe na die sentrum struikel, weg van die tenkspook, vurige en moorddadige omtrek. Stalingrad self was nou die enigste hoop. Sy verwoeste huise, fabrieke en reuse -woonstelle beteken skuiling en 'n mate van verligting van die huilende, skeurende winde van die steppe en die dodelike, koue koue.
Honderde gewonde mans het langs die paaie wat amper nie sigbaar was nie, jammerlik na ons motor gekyk. Sommige het hul krukke omhoog gehou in 'n laaste, smekende gebaar. Sommiges staar net gelate. Ek het die motor gestop en daarin geslaag om 12 gewonde mans binne, op die dak, op die loopplank en modderwagte te plaas, terwyl ek op die motorkap sit en myself in 'n balans balanseer terwyl die bestuurder langs die ysige pad stamp. Ons stop by die veldhospitaal in Gumrak en daar laat ek die dankbare mans in die sorg van ons medici.
Trek terug in die niet.
Op 14 Januarie is die vliegveld by Pitomnik vinnig ontruim, grootliks as gevolg van paniekerige paniek onder die agterste personeel wat Russiese tenks voorgestel het waar daar geen was nie. Vrees het oral getref, wat 'n begryplike drang tot selfbehoud veroorsaak het wat enige dissipline of orde uitgewis het. Generaal Paulus en die stafhoof was woedend oor hierdie onsedelike gedrag en oor die ongegronde ontruiming in die gesig van 'n vyand wat eintlik nog 'n kilometer ver was.
Op 'n manier het die paniekerige troepe byeengekom by die harde, beslissende woord van bo en onmiddellik weer die onnodig verlate Pitomnik -vliegveld herbeset. Die Russe was egter nou by ons keel - het ons van voorbereide posisies in die niet gestoot, in huilende leegte, in 'n woestyn van sneeu. Daar was niks meer om vas te hou nie. Selfs die grond het in klip verander en wou ons nie toelaat nie.
Suid van die dorp Gonchara het ek generaal Strecker ontmoet, bevelvoerder van die XI Army Corps. Ons was ou vriende en ek was baie lief vir hom. Hy was 'n ware leier, 'n ware soldaat-bevelvoerder, vereer deur sy troepe vir wie hy 'n vader en raadgewer was. Die generaal het my ontmoet in die bunker van sy stafhoof, 'n kolonel Grosskurth, wat aan die leidende lede van die geheime versetbeweging behoort het-soos ek later geleer het. Op een of ander manier het ek gevoel dat die generaal alleen by my wou wees.
Hy het my beduie om buite te kom. Toe begin hy: "Wat gaan jy doen as die einde gekom het?" - 'Ek kan nie nou sê wat ek gaan doen nie, generaal, maar heel waarskynlik skiet ek myself: antwoord ek. Sy antwoord: 'Ek het dieselfde bedoelings, as en wanneer omstandighede dit toelaat. Maar u weet dat generaal Paulus so 'n kursus uitdruklik verbied het. "
'Ja, ek weet, generaal, maar in 'n situasie soos ons s'n kan hy niks meer verbied nie.' "Glo u dat ons op hierdie katastrofiese manier moet voortgaan totdat ons in duie stort?" 'Ja, ek glo so:' het ek geantwoord, 'tensy ons moeite doen. Hierdie situasie verg ongewone denke en pogings. "
Die generaal knik instemmend en draai dan sy oë om asof hy die grys lug wil deurskemer. Stadig praat hy: 'Dit is baie moeilik om die korrekte antwoord en daad te vind. 'N Weermag staan ​​en val met die ouderdom van gehoorsaamheid. Tog vra hierdie desperate situasie onafhanklike denke en optrede. "
'Hierdie knaende gevoel van verkeerd wees deur reg te wees, deur te gehoorsaam volgens die boek en volgens tradisie, is die deurslaggewende punt,' antwoord ek. 'Net hier in Stalingrad word blinde gehoorsaamheid 'n verwoestende houding, met niks anders as om te wag op die volgende uitspraak van die verre Hitler wat nie glo wat hy' moet sien nie, maar net sien wat hy wil glo. Maar wie sal opstaan ​​en die sein gee? " My gewaagde woorde het geen antwoord gegee nie. Die generaal skud my hand en dan draai hy stadig om na sy bunker te gaan.
Uit weermagverslae het ons vasgestel dat die Duitse front van ons weg was tot 'n afstand van 130 myl. (Figuur 2.) Hierdie feit beteken nog minder hulp van vliegtuie, veral mediese voorraad, aangesien ons vliegtuie nou sonder strenger begeleiding sou moes vlieg en meer en meer blootgestel sou word aan die toenemende aanvalle deur Russiese vliegtuie. Ons het 'n eiland geword in 'n siedende see.
Sal ons ooit weer Duitsland sien? Miskien nooit. Swoeg en wag, hoop teen bitterheid met bitterheid, moedelose wanhoop - so was die emosionele barometer gedurende die volgende paar weke. Die laaste spore van rang het verdwyn.
Uitgeteerde, holoog, vriesende mans hou vas aan herinneringe wat nou sterk verlig is teen die ellende en hopeloosheid daaroor. Daar was 'n golf van selfmoorde deur mans wat die dood verkies het bo 'n kommunistiese gevangenis.
Sommige van ons het bitter woede uitgespreek oor hierdie deur Hitler gemaakte doodsstrik. Een personeellid het ontplof: 'Nou is daar net 150,000 man oor, maar hierdie 150,000 is almal ryp fortreaeon & quot. Daar was lang gesprekke oor die innerlike motiewe van verraad, en of daar nie verraad van bo was teen die mans wat stadig verrot het nadat hulle toestemming geweier is om deur die ysterring daaroor te breek nie. Sommige van die beamptes het my aangespoor om met generaal Paulus te praat, wetende dat ek sy vertroue geniet. Hulle het gevoel dat ek hom moes vertel van die toenemende wrok teenoor die niks-doen-houding, hierdie hopelose wag op die lokval. Eers huiwer ek, maar toe ek uiteindelik vir generaal Paulus in die gesig staar en versigtig my gedagtes oor die moreel van die troepe, die lyding en die gebrek aan wil om voort te sit, weerhou, weier hy om te luister en laat ek sy bunker verlaat sonder 'n ander woord.
Die Russiese tenks het vanuit die noorde, suide en weste aangeval. Russiese infanteriste kyk verbaas toe hulle net 'n paar Duitse soldate na hulle staar - soldate met niks anders as gewere.
Bo ons het swaar Martinbombers hul besigheid aangegaan sonder inmenging.
Al hierdie trotse afdelings wat die Russe nou oor die eindelose eteppe gejaag het, was stil, hul gewere stil, hul oorblyfsel omhels die grond in lang, uitgedunde lyne wat weinig meer kon doen as om te wag vir die volgende aanval en oorval te word. So was dit oral. Die Russe het hul daaglikse doelwitte gestel, in die vroeë oggendure begin en daar aangekom voordat die dag verby was - verbaas oor die paar Duitse soldate wat in die pad staan.
Dikwels het hul gewere in posisie gestaan ​​ten aanskoue van ons lyne-sonder meer opposisie as 'n eensame masjiengeweer wat hamer, en dan skielik stop toe 'n gekonsentreerde vuurvuur ​​sy merk vind.
Toe begin die Russe met hul spervuur, slaan waar hulle hulle voorstel dat ons lyne moet wees, en slaan gereeld op 'n ry dooie mans, bevrore, stywe vorms, wat selfs in die dood veroorsaak dat die vyand versigtig is en ammunisie mors.
Hoop, gerugte en planne.
Baie van ons het planne bespreek oor hoe om te ontsnap voordat die onvermydelike einde sou kom.
Sommige het proviand gered sodat hulle kon voortgaan sodra hulle deur die Russiese lyne gesteel het. Ander trek Russiese uniformstukke aan om die opsporing moeiliker te maak. Ons Russiese "Matkas''wat in ons kombuise gewerk het, het aangebied om ons deur die steppe te vergesel en om ons te wys hoe om Russiese buiteposte te vermy. Ontsnapping het by baie 'n obsessie geword. Ons het ophou skeer, en ons buitekant was alles behalwe militêr.
'N Mens het nooit geweet of sy buurman 'n generaal of 'n boer was nie. Ons het 'n ongedierte, onversorgde, ranglose, honger en verlate mannetjie geword, voorheen bekend as die sesde Duitse leër.
En dan gerugte - altyd van die soldaat wat hoor, wat sien, wat weet. Daar was fantoomleërs wat na Stalingrad beweeg het. Daar was 'n landser (die Duitse ekwivalent van die Amerikaanse GI) wat geleer het van Duitse tenks wat die Russe weggejaag het van Kalach. Hy het dit gehoor van 'n ander landser wie se vriend so 'n kennisgewing op die bord van die hoofkwartier in Gumrak gesien het. Wat hy nie geweet het nie, was dat daar nie meer 'n hoofkwartier in Gumrak was nie en dat daar nie meer 'n dorpie met die naam Gumrak was nie, slegs 'n hoop messelwerk, puin en stof.
Daar was nog steeds gevoelens om 'n laaste, desperate deurbraak teen die suidwestelike front te probeer. Sommige van die bevelvoerders was van mening dat die Russiese front in hierdie sektor slegs dun gehou word en dat 'n konsentrasie Duitse troepe vir 'n laaste, mal storm die ystermuur om ons sou breek en ons in daardie rigting kon ontsnap. Hierdie plan het egter tot niet geword, hoofsaaklik weens 'n gebrek aan troepe wat gereed was om te veg, en ook omdat dit onmoontlik was om troepe uit ander sektore vir hierdie onderneming te onttrek sonder dat die Russe betyds daarvan geleer het om die aldus uitgeputte sektore te verpletter, 'n ekstra en waarskynlik die belangrikste faktor teen die poging was die lae moraal van die troepe. Hulle het hul veggees verloor. Die generaals was nou feitlik sonder 'n leër - die leër was doodmoeg, honger, desperaat en het geloof verloor.
Fout word erken.
Toe ek generaal Paulus volgende keer ontmoet, het hy sigbaar verouder. Sy gesig was 'n asgrys kleur, daar was diep vore, tekens van besorgdheid en ellende. Sy eens opgerigte koets het toegegee aan 'n slordige houding. Sy hande hang slap aan sy sye en sy oë toon niks anders as hopeloosheid nie. Hy skud my hand.
'Wat sê u nou alles, kolonel?' 'Niks, meneer, wat die ander, ouer stafoffisier nie saam met my sou sê nie.'
'Meneer, u moes nie gehoorsaam gewees het nie. Nou het u ons kans gemis. Einde November moes u met u destydse ongeskonde sesde leër toegeslaan het. En na die geveg moes jy na Hitler gegaan het en hom jou kop aangebied het. Jy sou 'n ander York geword het. "
Die generaal kyk my soekend aan, dan, in 'n bevestigende gebaar, lê sy hand op my regterskouer en antwoord: & quot; ek weet, en ek weet ook dat die geskiedenis my al veroordeel het.
Dit is opmerklik hier dat, ondanks gerugte van die teendeel, generaal Paulus nooit Stalingrad verlaat het om voor Hitler te verskyn nie, en Hitler nooit na ons toe gekom het om self te gaan kyk nie.
Elke tragiese situasie het sy oomblikke van komiese verligting.Die "dilettante van Angerburg" (ons bynaam vir Hitler en sy hoofkwartier in die verre ooste van Pruise) het die slegte smaak om 'n uitslag van promosies op ons bevelvoerders te stort.
Ons skud ons koppe in ongeloof. In plaas van leërs het Hitler promosies aan offisiere gestuur, net 'n paar tree van die Russiese konsentrasiekampe af. Paulus het kolonel -generaal geword, vermoedelik omdat hy gehoorsaam was aan Hitler se bevele. Sy bevordering tot 'n veldmaarskalk twee weke later was niks anders as 'n lomp uitdaging om selfmoord te pleeg toe die tyd van ondergang aangebreek het nie. Want nooit in die geskiedenis van die Duitse weermag is 'n veldmaarskalk gevange geneem nie. Maar generaal Paulus het Hitler nie hierdie guns bewys nie; hy het in Russiese gevangenskap gegaan, met die kentekens van 'n Duitse veldmaarskalk op sy skouers.
Op hierdie tydstip wou die stafhoof alles waag in 'n laaste gekonsentreerde poging voor die poorte van Stalingrad.
Oos van die dorp Pitomnik wou hy sterk nuwe posisies voorberei om die Russiese opmars te stop. Die 'front' sou in die besneeuwde woestyn van die gebied opgespoor moes word, en al wat ek kon vind om versterkings op te gooi, was twee vragmotor met grawe, grawe en byle. 'N Handjievol ingenieurs het as gidse gedien in die bleek winternag toe die uitgeteerde infanterie hulself in hierdie geïmproviseerde lyne begin insleep het. Ons het
lank die punt van die moontlike verbygesteek het, goeie kanse gemis het, hulle laat verbygaan het bloot omdat die Fuhrer ander planne gehad het. Ons voorlyne het keer op keer in duie gestort.
Ons gesprekke het sterker geword. Die sameswering het met rasse skrede gegroei. Ons het gepraat oor die verre Duitsland, ons gesinne, ons het briewe geskryf, sonder om te weet hoe om dit uit te haal, aangesien slegs 'n paar gewaagde vlieëniers hul vliegtuie neergesit het. Die meeste van hulle het pas hul voorsieningsbomme losgemaak en teruggejaag na hul tuisvliegvelde. Ons het gepraat oor hierdie oorlog wat niemand wou hê nie en hoe dit 'n oorlog geword het deur en vir die Nazi -party.
Teen hierdie tyd ontmoet ek generaal von Seydlitz, bevelvoerder van die LI German Army Corps, saam met wie ek in vredestyd in dieselfde korps gedien het. Die generaal nooi my in sy bunker. Hy het van sy stafhoof, kolonel Clausius, my jarelange vriend en kameraad, geweet dat ek kritiek op die gebeure het en dat die feit hom moontlik vry en sonder twyfel kon laat dink. Hy stap onophoudelik in die bunker en praat terselfdertyd met my. Hy woed redelik teen die 'allerhoogste', sy gevoel vir waardes, sy voorkeure vir diegene met 'n Nazi -wending eerder as militêre kennis.
Hy veroordeel die bevele van die Sesde Leër, hy kon nie verstaan ​​waarom 'n suksesvolle generaal soos Paulus sy dryfkrag, waagmoed en energie verloor het nie.
Ek onthou sy laaste woorde aan my so goed: "Vir Duitsland - teen Hitler & quot. Ek het nog nooit vermoed dat ek so sterk was toe ek generaal von Seydlitz teëgekom het nie. Tog was hy reg. Hitler het Rusland binnegegaan asof alles 'n uitgemaakte saak was, en hy het gehuil vir weggegooide winterklere, selfs vroue -jasse, om sy vriesende Duitse soldate wat in die genadelose Russiese winter vasgevang was, aan te trek.
Laaste versoek geweier.
Op 22 Januarie het generaal Paulus Hitler draadloos gevra om in te stem tot die kapitulasie of die deurbraak in klein groepies in die rigting van die Calmucks-steppe en daar by die eenhede van die Eerste Panzer-leër aan die Terek-front aan te sluit. Maar Hitler weier die laaste versoek van die bevelvoerder van 'n sterwende leër.
Ons het gepraat oor ons vrouens, ouers, kinders, dorpe en vriende. Soms het ons 'n grap gemaak oor 'n Stalingrad -skild wat Hitler beslis met sy eie artistieke hande sou ontwerp. Dit het nie meer saak gemaak nie - Russiese tenks het reeds ver van ons af rondgeloop. Kaptein Fricke het met my gepraat oor sy jong vrou, oor hul onlangse wittebrood, en hoe hy deur Siberië heen en weer sou loop om haar weer te sien. Hy het haar nie weer gesien nie. Daar was 'n majoor sonder 'n bataljon, want sy bataljon het 'n rukkie gelede net verdwyn, in bloed en stof gestamp. Sy hart is deur hierdie tragedie geraak, en hy sit in 'n hoek en kyk leeg voor hom uit.
Skielike bevele om te vertrek.
Teen hierdie tyd lui my telefoon. My vriend Adam het gepraat. 'U vlieg môre as 'n koerier,'
"Ja, en wanneer terug?"
'Man, weet u nie wat dit beteken nie? Jy kom nie terug nie. "
Ek was vir 'n oomblik gevoelloos, toe vind 'n vreemde reaksie plaas. Ja, en wat sou die ander sê as ek nou vertrek?
Kamerade is nie net 'n woord vir 'n eerbare man nie. As dit mans in uniform in 'n tragiese lot soos ons s'n saamgesweer het, het dit sterk, baie persoonlike implikasies. Ek het oorgekyk na die majoor wie se bataljon verlore was. Hy kyk my smekend aan, sy oë flikker.
Adam het weer gepraat. 'U moet môreoggend om tienuur by die bevelvoerende generaal en sy stafhoof aanmeld.' En toe begin die reaksie, 'n onstuimige oplewing in die rigting van 'n nuwe lewe, God dank vir hierdie laaste kans uit my eie graf, in die sonlig, in die lewe.
Die volgende oggend, terwyl ek besig was om gereed te maak, het my ordelike Blueher in my bunker gekom.
'Meneer, ek het 'n vrou en twee klein kinders by die huis.' Toe bars hy in stuiptrekkings. 'Ek weet, Blueher, maar ek kan u niks belowe nie - nogtans. Berei in elk geval u rugsak voor. Jy kom langs die vliegveld. " Blueher se oë brand. Daar was hoop.
Ek het 'vir die laaste keer' vir generaal -majoor Schmidt, die stafhoof, gekonfronteer. Ek was geskok oor sy voorkomsverandering. Hierdie ridderlike heer het dae lank kot geskeer. Sy diepgesette oë kyk leeg na my. Sy uniform moes skoongemaak word. Sy hande is voor hom gevou, wat op sy lessenaar rus, asof hy na binne bid. Ons het lank gepraat, en uiteindelik het hy opgestaan ​​met sy laaste woorde aan my: 'Vertel waar u ook al dink dat dit wys en moontlik is dat die sesde Duitse leër deur die allerhoogste verraai is en in die steek gelaat is.' As hy 'n paar maande tevore hierdie standpunt ingeneem het, sou soveel tragedie afgeweer kon word.
Gumrak -vliegveld was reeds onder Russiese artillerievuur. Op pad daarheen het ek verby lang rye Roemeense troepe gegaan, 'n jammerlike prentjie, oorblyfsels van die uitgebrande 1ste Kavallerie en 20ste Infanteriedivisies.
Dood, sterwend, gewond en diegene wat nog onaangeraak is, lê langs die pad, 'n baie makabere raamwerk vir my laaste indrukke voordat ek die veld bereik het. Kolonel Rosenfeld, voorheen 'n bekende polisieboks, het my ontvang en my in 'n tydelike bunker gevra om op donkerte te wag wanneer vliegtuie na die land gestuur kan word.
Die name van Paulus en Stalingrad word altyd verbind, die Duitse bevelvoerder wat gely het
een van die grootste militêre nederlae in die geskiedenis en die tot dusver onbekende Russiese stad waar dit was
nederlaag plaasgevind het.
Friedrich Paulus is in 1890 gebore in die nou tydsvenster wat hom na die
Eerste Wêreldoorlog as junior offisier en na die Tweede as generaal. Sy geboorteplek was
Breitenau, 'n klein dorpie diep in Hesse. Sy voorouers was van basiese landvoorraad
maar sommige het minderjarige staatsamptenare geword Paulus se vader was die kassier van 'n goedgekeurde
skool. Hy het 'n goeie gesondheid, 'n goeie liggaamsbou en 'n edel geboorte van daardie voorvaders geërf
maar hy was nog lank nie 'n 'von' 'n voorvoegsel nie, maar hy word dit gereeld toegeskryf. Hy
gou gely onder sy gebrek aan sosiale status. Nadat hy goed presteer het op skool, het hy aansoek gedoen
'n kadetskap in die keiserlike vloot, maar is geweier. Teleurgesteld wend hy hom tot die studie van die regte
aan die Universiteit van Marburg, maar is vinnig hiervan vrygelaat toe die Duitse leër begin het
brei in 1910 uit en om die sosiale spektrum waaruit nuwe offisiere gekom het, te verbreed. Hy was
aanvaar as 'n offisierskadet deur 'n provinsiale eenheid, die IIIde infanterieregiment, 'n eenheid wat ook
dra die vorige titel van 'Markgraf Ludwig's 3rd Baden Regiment'. Binne twee jaar het hy
was luitenant en toe ontmoet hy sy toekomstige vrou, Elena Rosetti-Solescu, 'n pragtige vrou
jong vrou een jaar ouer as sy, uit 'n welgestelde en aristokratiese Roemeense gesin. Haar twee
broers in die regiment van Paulus gedien het, en dit was deur hulle dat Paulus sy bruid ontmoet het
terwyl almal saam met verlof in die Swartwoud was. Hul eerste kind, 'n dogter, is gebore
in 1914, die jaar waarin Paulus oorlog toe gegaan het.
Die IIIde Infanterieregiment was deel van die 28ste Infanteriedivisie, 14de Korps, 7de Leër.
Die 7de leër was nie deel van die groot rit deur België van die Schlieffen -plan nie, maar
het die meer alledaagse taak uitgevoer om uit die Ryn deur die Vogezen uit te stoot
konfronteer die regterkantse Franse magte aan die grens en hou hulle daar deur bestendige optrede
om te verhoed dat die Franse hoë bevel magte na hul bedreigde linkerflank oorgeplaas het. Die
French het op hul beurt hul eie plan vir 'n gewelddadige algemene offensief in Lorraine gehad, en daar
gevolg deur die 'Battles of the Frontier' waarin die Franse aanvalle tot linte gesny is.
Paulus se posisie op hierdie tydstip was adjudant van die 3de bataljon van sy regiment. In Oktober
1914, na die Slag van die Marne, en die uitbreiding van die Westelike Front na die
aan die kus, het die weermag hom noord van Arras bevind, waar die vier jaar lange slootoorlog was
begin. Paulus se regiment was moontlik in aksie teen Britse troepe op die
Vermelles -sektor laat in Oktober, maar die bronne is teenstrydig en dit kan wees dat die Franse
was sy enigste teenstanders in hierdie gejaagde aanvangsfase.
Paulus moes die front in November verlaat weens siekte en hy het nooit weer na syne teruggekeer nie
eerste regiment. Sy volgende pos was as regimentsteambeampte by 'n baie meer gesogte
eenheid, die 2de Pruisiese Jager -regiment. Dit was deel van die Alpenkorps, ongeveer 'n formasie
die sterkte van 'n vergrote afdeling, wat normaalweg nie gebruik is vir roetine -houers nie
maar was gereserveer vir gevegte in 'n bergagtige land of vir gebruik as skoktroepe. Paulus
het vir die res van die oorlog by die Alpenkorps gebly en na die korps verhuis
sy hoofkwartier in 1917 en personeel deurgaans verrig. Hy het nooit beveel nie
eenheid van enige grootte te eniger tyd in die oorlog.
Die Alpenkorps het in 1915 en vroeg in 1916 in Roemenië en Masedonië gedien, maar in Junie van
daardie jaar is in die latere stadiums van die Slag van Verdun tot gewelddadige optrede gewerp, wat 'n
besonder suksesvolle opmars teen die dorpie Fleury. Die Alpenkorps het 2 000 geneem
Franse gevangenes, maar twee derdes van sy eie krag van 12 000 mans het tydens die slagoffers gesterf
hierdie periode. Die korps het tot Mei 1917 in sektore gebly wat die Franse in die gesig staar totdat hulle teruggetrek is
vir 'n ruskans. Die volgende groot aksie was tydens die reeks groot Duitse offensiewe in die
lente van 1918. Op 9 April het die Alpenkorps deelgeneem aan die aanval op die hoofsaaklik Britte
sektor op die Lys. Na 'n verdere rus in België was die korps weer in aksie, ter verdediging
hierdie keer teen die Britse teenoffensief op die Somme wat op 8 Augustus begin het.
Die korps moes onttrek word na 'n besonder harde geveg by Epehy en het die eindstryd deurgebring
weke van die oorlog in Serwië.
Die wapenstilstand het gevind dat Paulus die rang van kaptein beklee en slegs met die roetineversierings
van die Ysterkruis Klasse I en II. Min is bekend oor die volgende paar jaar, behalwe dat hy
het daarin geslaag om in die klein naoorlogse leër te bly wat die Geallieerdes Duitsland toegelaat het om te behou.
Hy dien 'n tydperk van twee jaar as bevelvoerder van die geweermaatskappy in die 13de Infanterieregiment
in Stuttgart (die bevelvoerder van die Machine-Gun Company was kaptein Erwin Rommel)
maar Paulus spandeer baie meer tyd aan personeel as by troepe.
Dit was reeds duidelik dat hy nie die kommando -eienskappe gehad het nie. Na een oefening waarin hy
moes 'n regiment beveel, het die regeringspersoneel gesê: 'Hierdie offisier het beslisheid nie.
'N Persoonlike verslag van sy bevelvoerder in hierdie tydperk gee 'n besonder duidelike
en selfs profeties, waardering vir Paulus se persoonlikheid en talente:
'N Tipiese personeelbeampte van die ou skool. Lang, en uiterlik, sorgvuldig goed
versorg. Beskeie, miskien te beskeie, vriendelike, met uiters hoflik maniere, en
'n goeie kameraad, angstig om niemand te beledig nie. Uitsonderlik talentvol en geïnteresseerd in
militêre aangeleenthede, en 'n noukeurige lessenaar, met 'n passie vir oorlogspele en
planne op die kaartbord of sandtafel te formuleer. Hierin toon hy aansienlike talent,
elke besluit deeglik en noukeurig oorweeg voordat die goedkeuring gegee word
Sy loopbaan in die 1930's het hom toenemend na die gebied van gemeganiseerde magte geneem. Hy
was bevelvoerder oor een van die vroegste gemotoriseerde bataljons in 1934 en word in die daaropvolgende jaar
Personeelhoof by die nuwe Panzer -hoofkwartier in Berlyn. Hy het goed aangepas by die nuwe idees
kom na vore oor mobiele oorlogvoering. Hy was geen vurige Nazi nie en het niks daarmee te doen nie
die totstandkoming van die Party of sy aan bewind kom. Maar afkomstig van die middelklas self,
hy het waarskynlik Hitler se 'man-van-die-mense'-agtergrond goedgekeur, sy antwoorde op die ou,
rigiede aristokratiese klas, en die beleid wat werk en voorspoed na Duitsland gebring het
nuwe lewe vir die weermag.
Paulus se opkoms het voortgegaan. Hy was 'n generaal-majoor in 1939 en beklee die pos van hoof van
Personeel in die nuutgestigte 10de leër in Leipzig op die vooraand van die aanval op Pole.
Paulus sou presies een jaar in sy nuwe pos deurbring. Sy weermagbevelvoerder was generaal
Walther von Reichenau, 'n stomp, kragtige, ambisieuse man en 'n baie bekwame slagveldbevelvoerder.
Kultureel het Paulus min met sy kaptein gemeen, maar professioneel was hulle 'n nabye
perfekte kombinasie. Reichenau het roetinewerk gehaat, en verkies om saam met sy voorste eenhede te wees.
Paulus het alle roetine aangeleenthede vlot laat verloop. Die 10de weermag is spoedig herbenoem,
en as 6de leër 'n goeie reputasie opgebou. Dit het sonder groot moeite deur Pole geloop
en is daarna na die weste oorgeplaas vir die groot offensief van 1940. Op 10 Mei het die drie korps
onder bevel gevorder oor die smal nek van laer -Holland en tot in België.
Min teenstand is bereik totdat die Britse ekspedisiemag op die lyn van
die rivier Dyle. Daarna was dit moeiliker om te veg, om die Britte heeltemal terug te stoot tot by die
buitewyke van Duinkerken. Die hoogtepunt vir Paulus was sy teenwoordigheid toe Reichenau en King
Leopold het die oorgawe van die Belgiese leër op 28 Mei onderteken.
Die 6de weermag was nie nodig vir verdere operasies voordat Frankryk drie weke oorgegee het nie
later. Dit het deel geword van die mag wat vir Operation Sealion, die inval in die suide, bestem was
Engeland. Die rol van die 6de leër was om aan te val by Le Havre en die linkerflank van die
landing, in die Brighton-Worthing-omgewing. Paulus het die planne voorberei en daar was 'n repetisie
middel Augustus in St. Malo. Maar hierdie deel van die inval behels die langste seeoorgang en,
Aangesien daar onvoldoende landingsvaartuie beskikbaar was, is die 6de weermag se aandeel in die operasie gekanselleer.
Paulus ontvang nou 'n nuwe pos en word adjunk -stafhoof en hoof van die
Operasie -afdeling by Oberkommando des Heeres (OKH, die hoofkwartier wat almal lei
operasies van die Duitse leër) 'n aansienlike vooruitgang vir Paulus. OKH was by
Fountainebleau toe Paulus op 3 September 1940 aansluit, maar spoedig na Zossen naby verhuis
Berlyn toe die planne om Engeland binne te val, heeltemal laat vaar is.
Paulus kry onmiddellik die taak om uiteensettingsplanne op te stel vir 'n onderneming wat tot sy eie en dié van Duitsland sou lei. Hitler het beveel dat planne voorberei moet word vir 'n inval in
Rusland die volgende lente. Paulus was een van die eerstes wat by die reuse -projek betrokke was.
Hy beïndruk Halder, die hoof van die algemene staf, as sakeloos en intellektueel skerp.
Die feit dat Rusland 'n nasie was waarmee Duitsland nog 'n nie-aggressiewe ooreenkoms gehad het
wat Duitsland oor die verowering van Pole gedeel het, het Paulus en
daar is geen rekord van sy morele of militêre beswaar nie. Sy vrou besef waaroor
projek wat hy aan die werk was, het sy vroeër haar siening oor die immoraliteit van indringing verklaar
Pole en het nou dieselfde standpunt oor die Russiese onderneming uitgespreek. Paulus het vir haar gesê dat hy geen sê gehad het nie, dit was bloot 'n politieke aangeleentheid en hy moes as soldaat sy bevele gehoorsaam. Dit
was die standaard antwoord van die professionele beampte.
Die hele winter het Paulus en sy personeel gewerk aan die beplanning vir Operasie Barbarossa. Die
doel was die vinnige vernietiging van die Russiese leër wat tussen Pole en
Moskou. Drie weermaggroepe sou die aanval uitvoer. Die belangrikste doelwit sou teen
Moskou, 600 myl ver. Die twee weermaggroepe sou Leningrad in die
norrh en die Oekraïne in die suide. Paulus se ou 6de leër, nog onder Reicheneau, deel uitmaak van
von Rundstedt se weermaggroep suid. Nadat Hitler sy besluit om Rusland binne te val, bevestig het
en daadwerklike voorbereidings begin, het die beplanningsfase van Paulus se werk verlig. Paulus was
einde April 1941 na Rommel in Noord -Afrika gestuur om daar te bly en meer as
twee weke Hy het 'n aanval op die beleërde Britse garnisoen by Tobruk waargeneem, wat misluk het en
albei bestudeer Rommel se styl van bevel en raadpleeg hom oor toekomstige planne. Paulus
het teruggekeer na OKH en berig dat Rommel te eiesinnig was en dat, tensy dit beperk word
verdere versterking vereis en sodoende die komende Russiese operasie in gevaar stel. Paulus speel mee
die idee om vir 'n veldopdrag te vra noudat die planne vir Barbarossa amper voltooi was.
Daar word vermoed dat hy dit self oorweeg het om Rommel se plaasvervanger, maar sy vrou, te adviseer
het hom daarteen gewaarsku en gesê dat sy loopbaan nie in Noord -Afrika sal floreer nie.
Die inval in Rusland het op 22 Junie 1941 begin met dramatiese vooruitgang deur die Duitse selfoon
kolomme. Dit was die begin van 'n rustiger tyd vir Paulus, want OKH het nie verder beplan nie
groot bedrywighede elders. Daar is gehoop dat Barbarossa die oorlog tot 'n einde sou bring. Paulus
het veral met belangstelling gekyk na die vordering van die 6de leër. Dit het aan die groot stryd deelgeneem
wat gelei het tot die vang van meer as 'n halfmiljoen Russe in Kiev. Hy en sy ou weermagbevelvoerder, Reichenau, het briewe uitgeruil. Reichenau was duidelik in sy element, dikwels met die hoof van sy leidende eenheid. In Augustus is Paulus op 'n toer na die verskillende hoofkwartiere in Rusland gestuur om namens OKH die mededingende eise vir hulpbronne deur die bevelvoerders te beoordeel.
Paulus se loopbaan het vroeg in Desember skielik van rigting verander. Barbarossa het grond
in die omstandighede van die Russiese winter tot stilstand gekom. Moskou en Leningrad het uitgehou, en die weermag
Groep Suid het nie die Kaukasus bereik nie. Sy bevelvoerder, veldmaarskalk von Rundstedt,
wou hom terugtrek na 'n korter lyn om van die winter af te sien, maar Hitler het geweier
toestemming. Rundstedt bedank en Reichenau word bevorder om die vakature te vul. Reichenau
gevra dat sy ou kollega, Paulus, die nuwe bevelvoerder van die 6de leër moet word,
eerder as een van die ervare bevelvoerders van die voorste linies. Hitler en Halder, hoof van
die Algemene Staf en Paulus se direkte meerdere, het ingestem en op 5 Januarie 1942 die man wat
het in vredestyd twee jaar bevel gegee oor 'n geweerkompanie en toe kortliks 'n bataljon, maar
was nog nooit 'n leër in 'n oorlog nie, het die direkte verantwoordelikheid gekry vir 'n leër van meer
as 'n kwartmiljoen mans. Dit was 'n noodlottige onoordeelkundige afspraak. Selfs voor Paulus
sy hoofkwartier bereik, sy ou bevelvoerder en beskermheer, Reichenau, die bevelvoerder
Chief, Army Group South, het 'n hartaanval gekry en is vervang deur veldmaarskalk von
Bock, wat die leiding geneem het oor die weermaggroep op dieselfde dag dat Paulus sy eie bereik het
Die nuwe bevelvoerders het 'n depressiewe situasie gevind. Hulle troepe was onvoorbereid op 'n Rus
winter, was onder hewige aanval van 'n herleefde Russiese leër. Die planne wat Paulus
vir Barbarossa voorberei het, het nie so 'n situasie voorgestel nie. Hitler het beveel dat nr
verdere onttrekkings moet plaasvind. Von Bock het die bevele aan sy weermag oorgedra
bevelvoerders. Paulus het 'n konvensionele verdedigingsgeveg gevoer, maar hy het wankelrig begin.
Von Bock het geoordeel dat hy 'n Russiese aanval by Kharkov nie goed hanteer het nie, met te min
krag word vertoon. Von Bock het OKH oorreed om Paulus se stafhoof te vervang en a
nuwe man, generaal-majoor Arthur Schmidt, het aangekom, hy was 'n vaste Nazi
Paulus se stafhoof tot die einde toe.
Maar Kharkov is aangehou, en dit was die Russe wat die grootste verlies gely het tydens hul eindstryd
aanval is in Mei afgeslaan. Paulus is bekroon met die Ridderkruis en ontvang
gunstige publisiteit tuis. Die weer het verbeter en goeie planne was aan die gang
hervatting van die Duitse opmars in die komende somer. Paulus se seun, Ernst, 'n junior tenk
beampte, is in Kharkov gewond en na Duitsland teruggekeer vir hospitaalbehandeling
dus afwesig wees toe die 6de weermag weer vorentoe marsjeer en die oorlog so sou oorleef.
'N Tweede seun, Friedrich, sou in Februarie 1944 by die Anzio -strandhoof in Italië vermoor word.
Die planne vir die somer van 1942 was van die allergrootste belang en die resultate daarvan verteenwoordig
die waterskeiding tussen Duitsland se jare van oorwinning en van nederlaag. Hierdie tydperk het ook die
verwydering van invloed op die hoogste vlak van die 'ou garde' van professionele Duits
bevelvoerders en hul vervanging deur generaals wat meer voldoen aan Hitler, en die koms van
Hitler self om die leiding oor die weermagoperasies te beheer. Dit was 'n tyd toe die laaste oorblyfsels
van gesonde verstand het plek gemaak vir oormatige optimisme.
Die ou Barbarossa -plan van 1941 is laat vaar, daar was nie genoeg troepe oor nie
na die winter verloor om op alle fronte voor te loop. Die vernietiging van die Rooi Leër het gebly
die enigste realistiese hoop en die suide, die minste van die sektore van 1941, was waar
aandag gedraai. Verskeie variasies van plan is oorweeg, maar Plan Blue het uiteindelik na vore gekom.
Nadat hy sy bestaande posisies skoongemaak het om 'n gunstiger wegspringlyn te kry, Army Group
Suid sou in twee dele verdeel word. Weermaggroep A onder veldmaarskalklys moes stoot
suid-ooswaarts om die Russiese magte naby Rostov te omsingel en dan voort te gaan om die
Kaukasus -olievelde. Weermaggroep B, wie se hoofkomponent Paulus se 6de leër was, moes
druk oos tot by die Volga -rivier by Stalingrad, maar nie om die stad te verower nie
verhoed dat Russiese reserwes na die Kaukasus beweeg. Veldmarskalk von Bock maak beswaar daarteen
die verdeling van Army Group South en is ontslaan weens sy pyne, generaal von Weichs
het sy plek in bevel geneem oor die leërgroep B. Hitler en sy adviseurs het steeds geglo dat die
tot dusver onweerstaanbare Wehrmacht kan alles voor dit die Russiese verdediging van Moskou vernietig
die afgelope winter saam met die resultate van die meer onlangse Slag van Kharkov
was van mening dat dit so duur was dat die Russiese leër 'n uitgeoefende mag was. Die 6de leër
het op 28 Junie 1942 vorentoe beweeg. Dit was die grootste Duitse leër aan die Oosfront met
5 korps (een van hulle Panzer) met 14 afdelings, 2 infanterie, 2 panzer en 1 gemotoriseerd.
Daar was 350 myl om na Stalingrad te gaan. Aanvanklik het alles goed afgeloop. Die Russiese frontlyn is gevee
weg en die pansers jaag oor die steppe, net om te wag totdat brandstofkonvooie opkom
op. Die infanterie drom agterna. Die Russe het meestal weggesmelt en 'n standpunt vermy
Paulus se poging om hulle te omsingel het slegs een keer geslaag toe hy na 'n stryd van drie dae op die
River Don, 40.000 Russe is gevange geneem. Dit was warm, vermoeiende werk. Paulus gevang
dysentry, maar sy pligte doeltreffend uitgevoer het. Daar was konstante kommer oor voorraad
en oor die groot, blootgestelde linkerflank wat met elke kilometer van die opmars oopgaan.
Hitler verander nou die planne en versterk die noordelike ry na Stalingrad en
doelwitte te vergroot. Die 4de Panzer -weermag is van die Kaukasus -ry afgelei en gestuur
noordwaarts in die rigting van Stalingrad met bevele om by Paulus se 6de leër aan te sluit en die
stad Stalingrad, nie net die Russiese kommunikasie onderbreek deur na die rivier die Volga te ry nie.
Hitler wou die Russe die groot tenkfabriek in Stalingrad ontneem en ook wen
die sielkundige oorwinning om die stad in te neem wat die naam van die teëstander gedra het
het hom geweier om Moskou die vorige somer te verower. Op hierdie manier het Paulus en sy leër
is in die Stalingrad -begraafplaas ingesuig.
Nadat hy op 21 Augustus die Donrivier oorgesteek het, vertrek Paulus die laaste 60 kilometer na Stalingrad.
Twee dae later bereik sy 14de Panzer Corps die Volga, noord van die stad. Maar die infanterie
was nog steeds agter die rug en die tenks het nie brandstof gehad nie. Die Panzer Corps se bevelvoerder
geglo dat hy in gevaar was en toestemming gesoek het om terug te trek, was hy geïsoleer by die
punt van 'n lang gang veel dieper in Rusland as wat 'n Duitser selfs in 1941 sou waag.
Paulus ontslaan die bevelvoerder van die korps en beveel die afdelingsbevelvoerder wat vervang het
hom op die Volga gaan staan, waar ondersteuning hom gou bereik het. 'N Paar dae later het die hoof van
Generaal Hoth se Panzer Army, afgelei van die Kaukasus -offensief, kom uit die suide
en bereik die Volga suid van die stad. Die twee leërs het op 3 September vergader en die
Russe in Stalingrad was 'omsingel', met die Duitsers aan hul voorkant en flanke en die
wye rivier Volga agter.
Hitler se vasberadenheid om Stalingrad in te neem, is gekoppel aan die van die Russiese hoëkommando
die stad te hou. Stalin het beveel dat die burgerlikes nie ontruim moes word nie. Soldate en burgerlikes
ewe die stad voorberei op verdediging. Marshal Zhukov, die beste van Stalin se bevelvoerders, en syne
Personeel het van die Moskou front af beweeg. Die plaaslike partyvoorsitter was Nikita Chroesjtsjof,
wat eendag die leier van die hele Rusland sou word. Die beslissende stryd van die Tweede Wêreld
Oorlog sou binnekort plaasvind met Paulus in die middel van die verhoog. Hy was die senior van die
twee weermagbevelvoerders teenwoordig en sou dus in algehele bevel op die front van Stalingrad wees
van eerste tot laaste.
Hy val op 21 Augustus, sodra sy leër gekonsentreer is, eenvoudig aan
aanstootlik vir alle sektore. Elke Duitse bomwerper wat beskikbaar was, is in die nag gestuur om die stad te aanval
van 23 Augustus het 'n paar spanne drie uitstappies gemaak. Die Luftwaffe het sonder verset Stalingrad gebombardeer
van einde tot einde. Die Russe sou baie van die ruïnes in klein vestings verander. Nege
Duitse infanteriedivisies val toe in die sentrum aan, met 5 panzer en 4 gemotoriseerde afdelings
op die flanke. Die Russe staan ​​en baklei, en die stad hou vas. Twee dae later herhaal Hitler sy bevele: Stalingrad moet ingeneem word.
September was 'n belangrike maand vir die hele Duitse leër, met die afloop van seniors
beamptes wat Hitler se beleid uitgedaag het, duur voort. Veldmaarskalklys, die bevelvoerder van
Weermaggroep A, wat in die Kaukasus ver suid van Stalingrad geveg het, was angstig oor die
versuim om die doelwitte van die somer en die laat van die seisoen te bereik. Hy is afgedank.
Op 12 September vlieg Paulus uit Stalingrad en ontmoet sy eie leërgroep
bevelvoerder, von Weichs, en die twee het na Hitler gegaan en die lang, blootgestelde gewys
noordelike flank van Paulus se bevel, die lang rye kommunikasie en die gebrek aan
reserwes en versterkings vir Stalingrad. Die twee generaals was nie so sterk nie
hulle mening as List uitgespreek het, was blykbaar tevrede met Hitler se beloftes van ondersteuning en syne
die oortuiging dat die Russe amper klaar was, en dat hulle teruggekeer het na die voorkant. Later in die maand,
Halder, stafhoof by OKH, het Hitler ook aangespoor om te reageer op die erns van die
situasie in die suide van Rusland. Maar Hitler wou nie luister nie en Halder is ook afgedank. Syne
vervanging, generaal Zeitzler, is nooit toegelaat dat die invloed van Halder Hitler in werklikheid
nou die direkte beheer van die bedrywighede oorgeneem. Hy was so vasberade as ooit om mee voort te gaan
die inname van Stalingrad ondanks al die waarskuwings van die professionele persone.
Terug by Stalingrad het Paulus agtergekom dat die verowering van die stad lank sou wees
en duur affêre, en die winter kom nader. Hy wou sy offensief stop en terugtrek
14de Panzer Corps om 'n reservaat te vorm. Maar Hitler het daarop aangedring dat die 6de leër al sy s
sterkte om Stalingrad in te neem. Paulus het nie verder protesteer nie, maar het die taak aangepak by
Stalingrad. Sou Hitler geluister het as die generaal minder beleefd, beskeie en
intellektueel en meer van 'n Reichenau of Rommel? Niemand kan sê nie. Dit is seker dat daar
nou was niemand in die omgewing van Hitler magtig genoeg om hom te oorreed om die offensief af te skaf nie.
Paulus se nominale sterkte is in hierdie tyd eintlik verhoog. Twee formasies van Roemeens
troepe - die 3de en 4de leër - is gestuur om die statiese fronte aan weerskante van te hou
Stalingrad, wat Duitse troepe vrylaat om in die stad te veg. 'N Nuwe' Roemeens-Duitse leër
Group 'was beoog om die Roemeense troepe en die Duitse 4de Panzer en
6de leërs. Paulus self is eintlik oorweeg vir 'n nuwe personeelpos in Berlyn
op hierdie tydstip, maar as gevolg van sy Roemeense vrou en familielede, aan die voorkant gehou,
bestem om adjunk -bevelvoerder van die nuwe groep te wees, wat in die uitslag nooit
tot stand gekom het. 'N Ander moontlike ontsnappingsroete vir Paulus was sy eie gesondheid
ly aan aanhoudende disenterie en 'n algemene afname in gesondheid. Hy is aangemoedig om siek te word
in Duitsland vertrek, maar het geweier.
Die aanvalle op Stalingrad het voortgegaan. 'N Groot offensief het op 13 September begin, Paulus
beveel dat die stad in twee gesny moet word deur 'n rit deur die sentrum na die rivieroewer. Dit was
suksesvol, maar het groot ongevalle gely. Professionele historici het later geoordeel dat dit sou
dit was beter om van die een kant af aan te val en teen die oewer van die Wolga op te sny
van die Russe in die stad uit hul nagtelike voorraad voorraad oor die rivier. Twee panzer
korpsbevelvoerders protesteer oor die manier waarop hul tenks in die stad gebruik word en voeg by
hul stemme vir die waarskuwings oor die algemene gevaar van die situasie. Paulus het hulle ontslaan. Die
gevegte het kwaad geword, dit word dikwels beskryf as 'n stedelike weergawe van Verdun. Dit was
naby-kwartaal, kamer-tot-kamer, kelder-tot-kelder, ruïne-tot-ruïne geveg. Paulus se eenhede vermors
weg met 'n koers van 20 000 slagoffers per week. Teen die einde van Oktober, slegs 'n tiende van
Stalingrad het nog steeds gehou, in die noorde van die stad. Maar die balans van krag het verander
die vroeëre Duitse meerderwaardigheid was verby. Stalingrad was die eerste prioriteit vir Russiese reserwes.
Voldoende Russiese troepe is die stad ingevoer om die geveg daar aan die gang te hou, maar die
die res is so geheimsinnig moontlik in die noorde en suide geplaas vir 'n beplande
teenslag. Paulus ontvang slegs vyf bataljons aanrandingspioniers, ingevlieg as
spesialiste in straatgevegte. Einde Oktober het Paulus weermaggroep B gewaarsku dat die
Russe het op sy flanke saamgedrom, en Hitler is ingelig. Vroeg in November het die
die winter het aangebreek. In die middel van die maand. Hitler het 'n laaste boodskap aan Paulus gestuur om 'n laaste poging aan te spoor
om die vaslegging van Stalingrad te voltooi.
Op 19 November het die Russe toegeslaan (operasie Uranus). Die aanvalle het swak gehou
sektore noord en suid van die stad, hoofsaaklik beman deur Roemeense magte in die noorde en deur
'n mengsel van verdere Roemeniërs en eenhede van die 4de Panzer -leër in die suide. Die Rus
Die plan was eenvoudig om al die Duitse magte in die Stalingrad -gebied te omsingel. Hulle
het gou deur die dun verdediging gebreek, veral in die noorde. Selfs die laagste private in
die Duitse leër kon sien dat die 6de leër in Stalingrad in ernstige gevaar was. Dit was
die lewensbelangrike oomblik. Beslissende optrede kon nou die situasie gered het. As Paulus opgetree het
met vrymoedigheid 'n paar eenhede noord en suid gestuur om die Russe vas te hou terwyl hulle die grootste deel terugtrek
van sy mag uit die ruïnes van Stalingrad, dan sou baie van sy leër gered gewees het.
Hy moes vinnig opgetree het deur sy bevele te gee en óf Hitler 'n sein gestuur het,
'In afwagting van u goedkeuring, het ek. ', of hy kon gevlieg het om dit te eis
sy optrede gesanksioneer word of dat hy mag bedank. Stadig om die gevaar te begryp,
Paulus het niks gedoen nie. Op die derde dag van die Russiese offensief het Zeitzler Hitler formeel adviseer
dat Paulus bevele moet kry om hom terug te trek. Terwyl Hitler besluit het,
G ring, deur middel van Jeschonnek, sy stafhoof, het belowe dat die Luftwaffe kan hou
Paulus verskaf. Hitler aanvaar Gring se versekering, nie dié van sy senior weermagadviseur nie.
Hy het Paulus en sy manne beveel om as 'n 'fort' in Stalingrad te bly totdat die
volgende lente. Zeitzler het Paulus die dag van die besluit ingelig en Hitler het gevolg
'n persoonlike bevel op 22 November, die vierde dag van die krisis.
Die Russe het die ring op 23 November gesluit en Paulus bevind hom afgesny met die
volle krag van sy eie 6de leër wat die gevegte in Stalingrad en ook met
deel van Hoth se 4de Panzer Army en die oorblyfsels van sommige van die Roemeense afdelings uit
die flanke. Daar was ook 'n massa voorraad en agterste wiele, 'n Luftwaffe FLAK
afdeling en twee vliegveldorganisasies, 'n volledige vegter Gruppe, deel van 'n Stuka Gruppe
en ander lugeenhede. Daar was byna tussen 250 000 en 300 000 mans in 'n gebied
30 myl lank by 20 myl breed, met die voorkant nog in Stalingrad, maar die grootste deel van die agterkant aan
die oop steppe.
Paulus is nou deur ondergeskikte generaals aangespoor om Hitler vir volledige vryheid uit te stuur
van aksie. Hitler het op 24 November geantwoord met 'n opdrag: 'Maak 'n sak. Aanwesig
Volga -front en huidige noordelike front word ten alle koste gehou. Voorrade kom per lug. ' Hierdie
sou uiteindelik die doodsvonnis van die 6de leër bewys. Die enigste offisier in Stalingrad
generaal von Seydlitz-Kurzbach, die oudste, om enige onafhanklikheid van optrede te toon
van die korpsbevelvoerders, wat Paulus in 'n memorandum aangemoedig het om onmiddellik terug te trek
voordat ontsnapping onmoontlik geword het: 'Die volledige uitwissing van 200 000 vegtende mans en
hul hele toerusting is op die spel. Daar is geen ander keuse nie. Maar Paulus, altyd gehoorsaam daaraan
meerderes, geweier om na hom te luister.
Nadat hulle die ring gesluit het, het die Russe die sak van Stalingrad amper geïgnoreer en daarop konsentreer
om die Duitse magte in die Don -buiging so ver as moontlik terug te druk om die
gaping tussen Paulus en enige hulpverlening.
Die res was stadig in 'n katastrofe. Die Luftwaffe het nooit 'n voldoende koers van
aanbod, met die gevolg dat Paulus se mag geleidelik afgeneem het in sy vermoë om homself te verdedig, laat
alleen uitbreek. Veldmaarskalk von Manstein is aangestel in nog 'n nuwe weermaggroep,
Weermaggroep Don, met bevele van Hitler om weer 'n skakel met Paulus te maak, maar dit was amper 'n
maand voordat hierdie poging kon begin, op 12 Desember 1942. Von Manstein het 'n gesant gestuur
per vliegtuig om Paulus aan te spoor om alles in sy vermoë te doen om 'n uitbraak te probeer vind en die hulpverlening te ontmoet. Almal
die dag draai die argumente in Paulus se hoofkwartier, met Russiese skulpe wat daar naby beland het. Dit
was die laaste kans vir Paulus. Uiteindelik, soos altyd, die intellektuele stafoffisier eerder as die
genadelose man van optrede, weier hy om te beweeg en haal Hitler se bevele aan wat die huidige posisies by het
Stalingrad moet gehou word. Die dapper offensief van Von Manstein breek uit en alle hoop is weg
Die Russe was gereed om teen 8 Januarie 1943 met Stalingrad te onderhandel- Hulle het Paulus gestuur
ultimatum, wat die alternatief bied van eerbare oorgawe of volledige uitwissing. Geen gewere nie
op 9 Januarie afgedank terwyl die voorwaardes oorweeg is. Daar word aanvaar dat Paulus Hitler geraadpleeg het
daar was 'n direkte radioskakel. Paulus weier om oor te gee en volg weer sy bevele aan
die brief sonder inagneming van die plaaslike omstandighede. Die Russe val die volgende dag aan. Die finaal
Die pyn van Paulus se troepe het drie weke geduur. Die Russe vorder van wes na oos,
druk die Duitsers terug in die stad. Hulle het die eerste week die helfte van die sak gevang
en dan weer stilgehou om oorgawe te eis. Weer weier Paulus. Teen die einde van die maand,
dit was amper alles verby. Stalingrad is in geïsoleerde Duitse posisies ingedeel. Die verdedigers,
veral die Duitse troepe, het ten spyte van die ontsettende ontberings kwaai geveg. Die laaste
gewonde is op 24 Januarie per lug ontruim.
Selfs Hitler moes nou al besef het dat daar geen hoop was nie. Hy het Paulus die
Oakleaves graad van die ridderkruis op 15 Januarie en bevorder Paulus toe tot veldmaarskalk.
Omdat hy weet dat geen Duitse soldaat van daardie rang ooit oorgegee het nie, het hy van Paulus verwag
pleeg selfmoord na 'n laaste stand. Op 31 Januarie het Russiese troepe die gebou bereik
wat Paulus sy hoofkwartier gehad het. 'N Jong Russiese offisier het ingekom en geëis
namens sy meerderes, dat die Duitsers hulle oorgee. Na 'n lang tyd met Paulus s'n
personeel, is die Rus uiteindelik na Paulus gelei, wat lusteloos op 'n bed gelê het. Deur 'n
tolk, het die Rus die oorgawe geëis. Paulus knik net. Die nuusprentfilm
van Paulus wat die oorgawe onderteken, toon 'n lafhartige, angstige man aan die einde van sy tou.
'N Paar eenhede het tot 3 Februarie gehou, maar toe was dit verby. Van die oorspronklike garnisoen, 42,000,
meestal gewond, per lug ontruim. Die Russe het 107 800 gevangenes 16 800 getel
in die gevegte en 91 000 in die finale oorgawe. Daar was vier en twintig generaals onder hulle.
Die aantal Duitsers wat as vermoor aangehaal word, wissel tussen 72 000 en 100 000. Die groot
massa gevangenes het onuitspreeklike ellende en ontbering gely. Slegs 6 000 het ooit teruggekeer huis toe,
etlike jare na die oorlog.
Die onophoudelike Russe het Paulus amper elf jaar lank aangehou. Hy is onder watter mag gehou
word 'naby huisarres' in Moskou genoem en is nie streng behandel nie, hoewel hy wel was
onderworpe aan dieselfde druk as wat op al die gevangene generaals uitgeoefen is om 'n
beweging wat Hitler verloën. Paulus het hierteen vasgehou tot ná die bomaanval in Julie 1944,
toe hy uiteindelik die beweging ondersteun. Hitler was woedend dat die mees senior
Die Duitse offisier in gevangenskap moet hom op hierdie manier aanspreek. Paulus se vrou is aangemoedig om afstand te doen
sy naam het sy geweier. Sy oorlewende seun is aangehou, maar het die oorlog oorleef.
Paulus het sy vrou nooit weer gesien nie. Sy sterf in Wes -Duitsland in 1949. Paulus word vrygelaat
November 1953, maar slegs in die kommunistiese Oos -Duitsland in Dresden. Twee jaar
later het hy amyelstrofiese laterale sklerose (motorneuronsiekte) opgedoen en is hy dood in 'n
Dresden-kliniek op 1 Februarie 1957 op die ouderdom van sewe en sestig.
Die geskiedenis gee 'n eenvoudige en onvriendelike uitspraak oor Friedrich Paulus: begaafde stafoffisier, sonder inspirasie
bevelvoerder, 'n onbetwisbare generaal van die tipe 'bestellings-is-bevele'. Hy was 'n man wat
geniet die intellektuele aspekte van die oorlogsberoep, wat hy nooit die Nazisme bevraagteken het nie
was bereid om byna alles te doen wat Hitler beveel het. Ten slotte, toe die lot van 'n kwart van 'n
miljoene mans in sy hande rus, het hy 'verstar' en niks gedoen nie, maar het gebeurtenisse hul gang laat gaan
volledige vernietiging van sy leër en die ellendige dood van die meeste van sy soldate.
Schmidt het op 10 Augustus 1914 as 'n jaar vrywilliger by die weermag aangesluit, met die rang van Leutnant op 8 Mei 1915. 
Schmidt beklee verskeie posisies in die Heer, insluitend die bedryfshoof in die vyfde weermag (25.08.39–12.10.39) en die agtiende weermag (05.11.39–01.10.40).  Op 25 Oktober 1940 dien hy as stafhoof in die 5de leërkorps, 'n pos wat hy beklee het tot 25 Maart 1942, toe hy na die Führerreserve verhuis het Oberkommando des Heeres (OKH).  Op 26 Januarie 1942 word die Duitse Kruis in goud aan hom toegeken. 
Schmidt is op 15 Mei 1942 aangestel as stafhoof van generaal Friedrich Paulus in die sesde leër, en vervang kolonel Ferdinand Heim na die teenaanval op maarskalk Semyon Timoshenko tydens die Tweede Slag van Kharkov.  Die Britse historikus en skrywer Antony Beevor bied die volgende beskrywing van Schmidt aan:
[Hy was] 'n skraal personeel met 'n skerp voorkoms en skerp tong uit 'n handelsmerkfamilie van Hamburg. Schmidt, vol vertroue in sy eie vermoëns, het baie steun in die sesde leër se hoofkwartier gelê, hoewel hy ook sy ondersteuners gehad het. Paulus het grootliks op sy oordeel staatgemaak, en gevolglik het hy 'n groot, sommige sê 'n buitensporige, rol gespeel in die bepaling van die verloop van gebeure later daardie jaar. 
Omsingeling van die sesde leër by Stalingrad Edit
Ondanks luitenant-kolonel Niemeyer se openhartige en pessimistiese inligtingsessies in die gebied, het Schmidt die opbou en vermoëns van Sowjet-magte by Stalingrad ernstig onderskat na die aanvanklike suksesse, 'n mislukking wat hy-anders as Paulus-daarna nie probeer verskoon het nie.  Omdat hy Hitler se 'Führer -instruksie' van 30 Junie 1942 ignoreer dat asformasies nie met hul bure moet skakel nie, het Schmidt 'n offisier van die sesde leër, luitenant Gerhard Stöck, gemagtig om 'n radio te ontvang en saam met Roemeense magte in die noorde -wes van Stalingrad om te help met die insameling van intelligensie.  Baie valse berigte oor die massa Sowjetmagte is uit die Roemeense sektor ontvang, dus toe Stöck op 19 November om 05:00 'n offensief was, was dit 'n offensief (wat die begin van die operasie was) Uranus, die Sowjet -omsingeling van die as -magte) sou begin, maar Schmidt, wat woedend was toe hy deur valse alarms versteur is, is nie ingelig nie,  hoewel hy twintig minute later wakker geword het toe dit duidelik geword het dat dit geen vals alarm was nie. 
Paulus en Schmidt het besef dat die sesde leër op 21 November omsingel is. Hulle ontruim hul hoofkwartier by Golubinsky te midde van 'n vreugdevuur van brandende lêers en winkels, en vlieg dieselfde dag na Nizhne-Chirskaya, en ontbreek net aan Hitler se bevel dat "Sesde leër vasstaan ​​ten spyte van die gevaar van tydelike omsingeling."  By Nizhne-Chirskaya op 22 November het Schmidt aan die bevelvoerder van die 8ste lugkorps, generaal Martin Fiebig, gesê dat die sesde weermag weer per lug voorsien moet word. Hy het gesê dat "die Luftwaffe nie genoeg vliegtuie het nie."  Later die dag het Schmidt en Paulus 'n konferensie gehou wat bygewoon is deur generaal Hermann Hoth en generaal-majoor Pickert,  waartydens Schmidt 'baie gepraat het'.  Hy beklemtoon weer dat voordat die sesde leër na die suide kan uitbreek: "Ons moet brandstof en ammunisie deur die Luftwaffe laat aflewer."  Toe hy meegedeel is dat dit onmoontlik is, het hy geantwoord dat "meer as 10 000 gewondes en die grootste deel van die swaar wapens en voertuie moes agterbly. Dit sou 'n einde wees aan Napoleon."  Schmidt het volgehou dat die weermag, wat 'n "egel" -verdediging sou aanneem, moet weer voorsien word, maar dat die situasie nog nie so desperaat was nie, aangesien daar baie perde oor was wat as voedsel kon dien.  Paulus het die hele tyd stilgebly die enigste keer dat hy tydens die konferensie gepraat het "was om met sy stafhoof saam te stem". 
Op die middag van 22 November vlieg Schmidt saam met Paulus na die nuwe sesde leërkwartier in Gumrak.  Daardie aand is die Sowjet -omsingeling van asmagte bevestig in 'n sein wat Paulus aan Hitler gestuur het.   Schmidt het sy korpsbevelvoerders gekontak en, in weerwil van Hitler se bevel om vas te staan, het hulle dit met Schmidt eens dat 'n uitbreek na die suide wenslik was.  Paulus en Schmidt het die aand begin beplan vir die uitbreek, ten spyte daarvan dat hulle nog 'n boodskap van Hitler ontvang het dat hulle vas moet staan ​​en op verligting moet wag.  Op 24 November het die sesde leër egter 'n verdere Führer -bevel ontvang wat van die weermaggroep B oorgedra is, wat hulle beveel om vas te staan. Schmidt het gesê:
Vroeg op 24 November, terwyl Paulus en ek die nodige maatreëls voorberei het vir 'n uitbreek na die suide, het ons 'n 'Führer -besluit' van Army Group [. ] Daar word gesê dat die sesde leër in Stalingrad sou bly en wag om verlig te word. Ons het met verbasing op hierdie bevel gereageer, aangesien ons 'n soort gesprek met die weermaggroep verwag het en redelik seker was van die uitbreek. Ek en Paulus het afsonderlik tot dieselfde gevolgtrekking gekom. Dit was nou onmoontliker as ooit om teen 'n bevel van die opperbevel of leërgroep op te tree. 
Hierdie besluit om vas te staan ​​in 'n "egel" -verdediging het die lot van die sesde leër verseël. Toe Schmidt aan die bevelvoerder van die 51ste korpsgeneraal Walther von Seydlitz-Kurzbach se memorandum van 25 November aan Paulus voorgelê is, waarin hy planne vir 'n uitbreek uiteensit, het Schmidt gesê:
"Ons hoef nie die kop van die Führer vir hom te breek nie, en generaal von Seydlitz hoef ook nie die kop van [generaal Paulus] te breek nie." 
Op 18 of 19 Desember is majoor Eismann deur veldmaarskalk Erich von Manstein gestuur om Paulus en Schmidt oor die operasie in te lig Donnerschlag, Army Group Don se plan, wat nie deur Hitler goedgekeur is nie, dat die sesde leër moet uitbreek en homself kan inkorporeer in Manstein's Army Group.  Beevor verklaar dat dit onduidelik is wat op die vergadering gebeur het, behalwe dat Paulus, wat nog steeds in die kommandoketting geglo het, geweier het om uit te breek sonder 'n duidelike bevel om dit te doen van 'n meerdere, iets wat die polities behendige Manstein geweier het om te gee.  
Schmidt as bevelvoerder in die Kessel Redigeer
Ondervraging van gevange Duitse offisiere het Sowjet -bevelvoerders laat besef dat Schmidt die werklike bevelvoerder van die verdedigende magte was weens Paulus se senuwees. Volgens Beevor:
[Sowjet -bevelvoerders] was toenemend oortuig dat Paulus feitlik 'n gevangene in sy eie hoofkwartier was, onder toesig van sy stafhoof [Schmidt]. Dyatlenko het geen twyfel gehad dat Schmidt "die oë en hand van die Nazi -party" in die Sesde Leër was nie, omdat gevange offisiere berig het dat "Schmidt die leër en selfs Paulus self beveel het". 
Ander historici, soos Mitcham, stem saam:
Namate die situasie in Stalingrad versleg het, het Paulus se selfvertroue afgeneem, en hy het hom (en die 6de leër) meer en meer deur sy stafhoof laat lei totdat Arthur Schmidt die stryd om die Duitse kant feitlik gevoer het. Schmidt was nie 'n man met groot taktiese vaardighede, waagmoed of inisiatief nie, maar eerder gekenmerk deur 'n hardnekkige optimisme, volharding en 'n bereidheid om sonder twyfel die bevele van sy meerderes te gehoorsaam. Hierdie kenmerke van Paulus en Schmidt sou dodelik wees vir die vasgekeerde garnisoen van Stalingrad. 
Die besluit om nie te onderhandel met die Sowjet -gesante wat op 8 en 9 Januarie 1943 'n ultimatum aan Paulus gestel het nie, is byvoorbeeld deur Schmidt geneem, nie Paulus nie, soos kolonel Wilhelm Adam aan een van die gesante, kaptein Nikolay Dyatlenko, tydens sy ondervraging na die geveg.  Die gesante is selfs op Paulus afgedank en ontken dat hy dit beveel het, so dit is moontlik dat Schmidt die bevel uitgevaardig het.  Toe generaal Hans-Valentin Hube die Kessel [die omringde sak van die asmagte in Stalingrad] op die oggend van 9 Januarie met Hitler se boodskap om vas te staan, "het dit generaal Schmidt se onversetlike posisie by die hoofkwartier van die sesde leër versterk." 
Daar word beweer dat baie van die redes vir Schmidt se opkoms oor Paulus daarin lê dat Schmidt, anders as Paulus, 'n toegewyde Nazi was, en Paulus, bang vir Hitler en bewus van sy verantwoordelikheid vir die katastrofiese posisie van die sesde leër, Schmidt as 'n kode vir die Führer wat hy kon versoen. Volgens Pois en Langer:
[Paulus] se stafhoof, Arthur Schmidt, 'n toegewyde Nasionaal -Sosialis tot die einde toe, het Hitler blykbaar vir Paulus verteenwoordig was Hitler in Stalingrad. Agressief ideologies sou sy aggressie in 'n passiewe aard vertaal word, aangesien hy as die alter ego van sy opperhoof funksioneer [. ] Teen middel Desember sou Paulus, selfs al was illusies amper verdwyn, Schmidt steeds nie weerspreek toe hy sy tragies absurde hipoteses aan besoekers van die beleërde en honger sesde leër voorgehou het nie. 
Hitler het die Ridderkruis op 6 Januarie 1943 aan Schmidt toegeken - op dieselfde dag as wat Paulus vir generaal Kurt Zeitzler beduie het: "Weermag honger en bevrore, het geen ammunisie nie en kan nie meer tenks beweeg nie"  - en maak hom Generalleutnant op 17 Januarie.  Op 19 Januarie het majoor Thiel [ who? ] is deur VIII Air Corps gestuur om die aanloopbaan by Gumrak te beoordeel en te kyk of verdere landing met Luftwaffe -toevoervliegtuie moontlik sou wees. Nadat hy tot die gevolgtrekking gekom het dat hulle dit nie sou doen nie, het Paulus beide vir Schmidt en Paulus gesê, berispe hom oor die oorspronklike belofte dat lugtoevoer aan die sesde leër moontlik sou wees, en hom gevra: 'Kan u u voorstel dat die soldate op 'n perdekadaver val, oopgesplit het sy kop en die brein verslind? "  Schmidt spreek Thiel in dieselfde trant aan:
"[.] hier probeer jy die Luftwaffe, wat die ergste verraad gepleeg het, wat ooit in die Duitse geskiedenis gepleeg het, probeer regverdig [.] 'n Hele leër, hierdie wonderlike 6de leër, moet so na die honde gaan." 
Thyssen sê dat dit lyk asof beide Paulus en Schmidt Fiebig se uitsprake op 21 en 22 November vergeet het dat die Luftwaffe nie die sesde leër in die Kessel. 
Schmidt en Paulus het hul hoofkwartier in die Kessel onder die Univermag -winkel op die Rooi Plein van die stad.  Die sein wat op die aand van 30 Januarie vanaf die hoofkantoor van die sesde weermag gestuur is, wat verklaar dat soldate 'vir die laaste keer na die volkslied luister met wapens in die Duitse saluut', was volgens Beevor baie meer waarskynlik deur Schmidt geskryf is as deur Paulus.  Toe die magte wat die hoofkantoor van die sesde weermag verdedig, op die oggend van 31 Januarie oorgegee het, het Schmidt oorleweringsvoorwaardes bespreek met offisiere van generaal Shumilov se hoofkwartier, terwyl Paulus onbewus in 'n kamer langsaan gewag het. : 207–208,212–215 Beevor sê: "Of dit 'n slenter was om Paulus in staat te stel om afstand te neem van die oorgawe, of 'n verdere voorbeeld van Schmidt wat gebeurtenisse hanteer omdat Paulus in 'n senuwee -ineenstorting was, is nie duidelik nie."  Schmidt is saam met Paulus en kolonel Adam na die Don Front -hoofkwartier in Zavarykino geneem, waar hulle ondervra is.  Toe hulle bagasie na skerp metaalvoorwerpe gesoek is, het Schmidt, met verwysing na Paulus, na die Sowjet -offisiere geklap:
"'N Duitse veldmaarskalk pleeg nie selfmoord met 'n skêr nie." 
Voor Paulus se ondervraging het Paulus vir Schmidt gevra hoe hy moet reageer, waarop Schmidt geantwoord het: 'Onthou dat u 'n veldmaarskalk van die Duitse leër is', blykbaar (volgens die Sowjet -ondervraer) deur die intieme "du" aanspreekvorm, hoewel kaptein Winrich Behr, wat vertroud was met die verhouding tussen die twee mans, dit as onwaarskynlik beskou het. 
Van al die senior Duitse offisiere wat by Zavarykino gehou is, was Schmidt die een keer die meeste wat die Sowjetunie nie gehou het nie.Hy het blykbaar tydens die middagete 'n rommelbediende tot trane laat afneem, waarvoor 'n Sowjet -offisier, luitenant Bogomolov, hom om verskoning laat vra het.  Anders as baie Duitse krygsgevangenes, soos Paulus self en von Seydlitz-Kurzbach, het Schmidt geweier om met die Sowjette saam te werk, ondanks die poging van die NKVD om hulself te vereer deur hom kaviaar en sjampanje in 'n luukse spoorwegwa te bedien.  Saam met die meeste Duitse offisiere is Schmidt na kamp 48 by Voikovo verplaas, hoewel hy deur die NKVD van Paulus weggehou is, blykbaar omdat hy as 'n slegte invloed op hom beskou is. 
Na Voikovo is Schmidt in die Lubyanka -gevangenis aangehou. Hy het daar gebly tot 1955, toe 'n besoek aan Moskou deur die Wes-Duitse kanselier Konrad Adenauer tot sy vrylating gelei het, saam met die oorblywende hooggeplaaste Duitse gevangenes. 
Na sy vrylating bly Schmidt bitter vyandig teenoor die Duitse offisiere wat saam met die Sowjets in die Nasionale Komitee vir 'n Vrye Duitsland saamgewerk het.  Hy is op 5 November 1987 in Karlsruhe oorlede.
Die nalatenskap en waarskuwing van veldmarschal Von Paulus in Stalingrad: selfs eerbare mense kan 'n leuen glo en mense tot die dood lei
Sewens-en-sewentig jaar gelede het die bevelvoerder van die omsingelde Duitse Sesde Leër by Stalingrad, veldmaarskalk Friedrich Paulus, sy bevelbunker verlaat en die Rooi Leër oorgegee. In die ruïnes van Stalingrad lê die meeste van die vriesende, ondervoedde soldate van sy eens elite -leër. Ongeveer 90 000 oorlewendes van sy leër het in die komende dae aan die Rooi Leër oorgegee. Van die Duitsers wat gevange geneem is, het slegs ongeveer 5 000 huis toe gegaan. Die meeste sou tussen 1943 en 1955 aan die wonde of aan siektes, mishandeling en hongersnood in Sowjetkampe sterf toe die grootste deel van die oorlewendes vrygelaat is.
Friedrich Paulus was een van hulle, en sy verhaal is interessant, nie net omdat hy die bevelvoerder van die sesde leër was nie, maar omdat hy nie die soort mens was wat 'n mens sou verwag het om 'n leër van 13 afdelings met 'n sterkte van byna 285 000 manne aan die spits van die groot Duitse offensief van 1942.
Paulus is in 1890 gebore en het by die Imperial Army aangesluit in 1910. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het hy aan die Westelike Front gedien en die oorlog as kaptein voltooi. Na die ineenstorting van die weermag en orde tydens die Duitse burgeroorlog, dien hy as adjudant van 'n regering wat deur Freikorps geborg is. Na die Verdrag van Versailles is Paulus as een van die 4000 offisiere in die nuwe Reichsheer.Hy het as stafoffisier en kompanjebevelvoerder gedien, en kortliks onder bevel van 'n bataljon. Hy sou ook dien in die personeel wat die nuwe Panzer Forces vir die Wehrmacht. Paulus was 'n apolitiese professionele soldaat, hy was nie 'n Nazi nie, maar hy, soos baie ander militêre manne, het Hitler beskou:
'' N uitstekende leier vir die Duitse volk, 'n man wat baie bygedra het tot die ontwikkeling van die staat. Nadat hy gesien het hoe hy die strategieë ontwikkel wat Pole, Frankryk en die grootste deel van Europa verower het, was Paulus ontsteld oor Hitler se begrip van die tegniese aspekte van oorlogvoering. Hy het hom as 'n genie beskou. "
Paulus word in 1938 tot kolonel bevorder en dien as stafhoof by Heinz Guderian's XVI gemotoriseerde korps. Maar Guderian het bedenkinge gehad oor Paulus se gebrek aan bevelervaring, beslistheid en taaiheid. Na sy toewysing by die gemotoriseerde korps, is Paulus bevorder tot die rang van Majormajor (die ekwivalent van 'n Amerikaanse brigadier -generaal)om as stafhoof by die 10de weermag te dien onder bevel van generaal Walter Reichenautydens die inval in Pole. Hy het in daardie posisie voortgegaan toe die 10de weermag die 6de leër herontwerp is vir die inval van Frankryk en die Lae Lande.
Na die Slag van Frankryk is hy bevorder tot Generalleutnanten aangestel as adjunkhoofstaf, Operasies, van die Oberkommando Des Heeres,die Duitse Algemene Staf. In hierdie hoedanigheid het hy gedien as een van die belangrikste beplanners van Operasie Barbarossa.
Sy vrou, Elena, 'n afstammeling van een van die koninklike huise in Roemenië, was gekant teen Hitler en die oorlog. Sy het dit vir haar man gesê 'Hy was veels te goed vir mense soos Keitel en die ander' lakeie 'wat Hitler omring het.Sy protesteer teen die onreg van die oorlog teen Pole, maar hy het in die dreun van Hitler se genialiteit eenvoudig opdragte gevolg. Toe hy kaarte en dokumente met betrekking tot Barbarossaprotesteer sy weer vir hom. Toe hy haar ignoreer, het sy gesê:
"Wat gaan van ons almal word? Wie sal tot die einde toe oorleef? "
Aangesien hy in Hitler se onoorwinlikheid geglo het, het Paulus haar kommer geïgnoreer en vir haar gesê dat die oorlog oor ses weke verby sou wees. Elena se woorde sou profeties wees.
Maar Elena se kommer was goed geregverdig. In Desember 1941 het die Duitse Aanval by die hekke van Moskou tot stilstand gekom en 'n verwoestende teenaanval van die Rooi Leër het 'n krisis in die Wehrmachtwat heeltemal onvoorbereid was vir die Russiese Winter. Slegs heroïese verset en improvisasie deur Duitse eenhede, en die steeds onvolmaakte toepassing van operasionele oorlogvoering deur die Rooi Leër, het die Duitse front gered. Terwyl die gevegte van Leningrad tot die Krim gedurende die winter voortgeduur het, het die lyne gestabiliseer, en beide kante het begin met hul planne vir die komende jaar.
Tydens die winterdebakel het Hitler baie bevelvoerders afgedank, wat baie leë vakatures gelaat het. Reichenau,'n toegewyde Nasionaal -Sosialistiese en fanatiese vegter het die bevel oor Army Group South oorgeneem van veldmaarskalk Gerd Von Rundstedt, wat deur Hitler afgedank is. Reichenau, wie Paulus se beskermheer was, het Paulus bevorder Generaal der Panzertruppenen aangewys as bevelvoerder van die 6de leër.
Die twee mans was nie dieselfde nie en Paulus het nooit meer bevel gegee as 'n bataljon nie, en dit nie in vredestyd nie. Ses dae later het die atletiese Reichenau egter 'n hartaanval gekry, gevolg deur 'n kopbesering tydens 'n mediese ontruimingsvlug terug na Duitsland. Reichenau, die fanatiese Nazi sterf, en Paulus herroep die berugte Kommissaris bevel, sowel as die berugste bevele van Reichenau, die Ernstbevel in die operasiegebied van die sesde weermag. Daardie bevel lui:
'Die belangrikste doel van hierdie veldtog teen die Joods-Bolsjewistiese stelsel is die volledige vernietiging van sy magsbronne en die uitwissing van die Asiatiese invloed in die Europese beskawing ... In hierdie oostelike teater is die soldaat nie net 'n man wat in ooreenstemming veg nie. met die reëls van die kuns van oorlog, maar ook die genadelose standaarddraer van 'n nasionale opvatting ... Om hierdie rede moet die soldaat ten volle leer om die noodsaaklikheid van die ernstige, maar regverdige vergelding wat die submenslike Joodse spesies moet bereik, te waardeer. .… "
Paulus demonstreer morele moed wat ongewoon is vir senior Duitse offisiere, maar hy verbied ook samewerking met die Einsatzgruppendoodsgroepe, wat Reichenau uit sy pad gegaan het om te ondersteun. Dit was ongewoon vir enige bevelvoerder aan die Oosfront, veral 'n man soos Paulus wat geglo het in Hitler se onoorwinlikheid. Paulus het goed gevaar in sy eerste geveg met die Rooi Leër, toe hy probeer het om die komende Duitse offensief by Kharkov te ontwrig toe die sesde leër meer as 200 000 Sowjet -troepe omsingel en gevange neem.
Die Sesde Leër het 'n sleutelrol gespeel in die Duitse someroffensief, Operasie Blau. Paulus beveel dit goed, maar raak betrokke by die stryd om Stalingrad. Die geveg het voortgegaan te midde van fanatiese en vaardige Sowjet -verset. Hitler het Paulus egter nie toegelaat om die Slag af te breek nie en het hom tot kolonel Genera bevorder om sy vertroue te versterk. Net so, in 'n interessante, maar belangrike voetnoot van die veldtog, wat onbekend was vir Hitler en sy bevelvoerders, het Stalin geweet van Operasie Blau.
Stalin het geleer om sy magte te bewaar nadat die rampe van 1941 sy magte onttrek het en die Duitse bewegings waargeneem het besluit om Stalingrad in 'n vesting te verander. Hy het 'n strategiese onttrekking uitgevoer om sy magte te bewaar, sodat die meerderheid van die Duitse leërgroep suid tot diep in die Kaukasus kon vorder om die olievelde van die streek te verower.
Hierdie beweging verdeel egter die Duitse leërs en laat die flanke van die sesde leër beskerm deur pateties toegeruste Italiaanse, Roemeense en Hongaarse leërs. Nie een van hierdie eenhede kon nie ooreenstem met die mannekrag, mobiliteit of vuurkrag van die Rooi Leër nie, en niemand was voorbereid op die aanslag wat teen hulle gerig sou word nie.
Stalin het die Duitse weermaggroep Suid toegelaat om voort te gaan, en het die sesde leër gedwing om straat vir straat te bou, gebou vir gebou, fabriek vir fabriek om Stalingrad te verower. As die Duitsers hul operasionele leer gevolg het, sou Stalingrad omseil en omring gewees het, maar hulle het dit nie gedoen nie, sou Hitler dit nie toelaat nie. As gevolg hiervan het Paulus die Sowjette toegelaat om hul verdediging te behou deur die verdedigers van die Rooi Leër in die stad nie van die Wolga af te sny nie, selfs deur nie op te tree om met die Vierde Panzer Armywat onder sy bevelvoerder Hermann Hoth deur die Sowjetfront suid van die Stalingrad gebreek het toe die geleentheid hom voordoen.
Tog het die Sesde Leër die grootste deel van die stad verower toe die Rooi Leër laat in November begin het Operasie Uranus, wat bedoel was om die swak vasgemaakte flanke te vernietig en die sesde leër te omring deur 'n diep omhulsel, wat voorheen die sterkte van die Duitse was Blitzkrieg.Die operasie het die Duitsers totaal verras en binne ses dae het die sesde leër van die spits van die Duitse aanval gegaan na 'n leër wat afgesny en omring was deur 'n Sowjet -leërgroep. Die Italiaanse, Hongaarse en Roemeense leërs op sy flanke is verpletter.
Planne is gemaak om die Sesde Leër te verlig, maar dit was afhanklik van die Sesde Leër wat aanval op die hulpmagte van die Vierde Panzerleër. Hitler het toestemming geweier en Paulus gehoorsaam, in die vertroue van Hitler se belofte dat Goering Luftwaffesou sy troepe voorsien kon word. Op Nuwejaarsdag bevorder Hitler Paulus tot kolonel -generaal. Paulus was nou oortuig dat sy leër gedoem was, maar hy het die breër strategiese situasie vasgestel solank hy die Rooi Leër in Stalingrad kon laat belê, dit sou hulle verhinder om die veel groter deel van die weermaggroep suid te omsingel, nou onder leiding van Erich von Manstein om afgesny te word. Volgens een beampte het Paulus opgemerk:
'Wat sou van die oorlog word as ons leër in die Kaukasus ook omring was? Die gevaar is werklik. Maar solank ons ​​aanhou veg, moet die Rooi Leër hier bly. Hulle het hierdie magte nodig vir 'n groot offensief teen Army Group 'A ' in die Kaukasus en langs die steeds onstabiele front van Voronesh na die Swart See. Ons moet hulle hier tot die laaste hou sodat die oostelike front gestabiliseer kan word. Slegs as dit gebeur, is die kans goed dat die oorlog goed gaan vir Duitsland. "
Maar die handskrif was teen die muur. Duitse magte in die suide moes hulself uit 'n nog groter omsingeling red. Die uitstekende generaalskap van Veldmaarskalk Erich Von Manstein het 'n volledige ramp voorkom en die Rooi Leër 'n dwingende nederlaag toegedien, maar die Sesde Leër was gedoem. Op 7 Januarie het Paulus generaal Konstantin Rokossovsky ruim oorgawe -voorwaardes gebied. Paulus het toestemming gevra vir oorgawe wat deur Hitler geweier is.
Op 22 Januarie het Paulus weer sy Fuhrer versoek:
… Vir indiening aan die Führer en aan die opperbevelhebber, weermaggroep Don. ... Die Russe vorder op 'n ses kilometer lange voorkant van beide kante van Voporonovo na die ooste, [in die rigting van Stalingrad] deels met vlieënde kleure. Daar is geen moontlikheid om die gaping te beperk nie ... Alle bepalings is opgebruik. Meer as twaalf duisend onbewaakte [gewonde] mans in die sak. Watter bevele moet ek aan die troepe gee, wat geen ammunisie oor het nie? ... Onmiddellike besluit is nodig, aangesien simptome van ontbinding op sommige plekke opgemerk word. Die troepe het egter steeds vertroue in hul bevelvoerders. " Paulus
Op 25 Januarie het die Rooi Leër die laaste vliegveld in die sak van Stalingrad oorrompel; nou was daar geen ontsnapping nie.
Aan 'n Luftwaffe -beampte wat deur Berlyn gestuur is om Paulus aan te moedig oor nuwe lugvragte, het Paulus gesê:
'Waarom het die Luftwaffe ooit belowe om ons te voorsien? Wie is die man wat verantwoordelik is om te verklaar dat dit moontlik was? As iemand my vertel het dat dit nie moontlik was nie, moes ek dit nie teen die Luftwaffe gehou het nie. Ek kon uitgebreek het. Toe ek sterk genoeg was om dit te doen. Nou is dit te laat.… "
Paulus stuur Hitler vir toestemming om oor te gee, met empatie die omstandighede in die sak. Geen kos, geen medisyne, geen ammunisie, geen brandstof om net weer ontken te word nie.
Op 30 Januarie, die 10de herdenking van Hitler se oorname van mag, is die troepe in Stalingrad behandel op 'n radio -uitsending uit Berlyn, nie Hitler nie, maar Göring. Die woorde van die Reichsmarschal val hol op die ore van die gedoemde manne:
'... Wat 'n herkuliese arbeid ons Führer gedoen het ... uit hierdie pulp, hierdie menslike pulp ... om 'n nasie so hard soos staal te smee. Die vyand is taai, maar die Duitse soldaat het al hoe harder geword ... Ons het die Russe se steenkool en yster weggeneem, en sonder dat hulle nie meer op groot skaal wapens kan maak nie ... Styg uit al hierdie reuse -gevegte soos 'n magtige monument is Stalingrad ... Eendag sal dit erken word as die grootste geveg in ons geskiedenis, 'n stryd van helde ... Ons het 'n magtige epos van 'n onvergelykbare stryd, die stryd van die Nibelungs. Ook hulle het tot die laaste gestaan ​​... My soldate, duisende jare het verbygegaan, en duisende jare gelede het in 'n klein pas in Griekeland 'n ongelooflike dapper en dapper man gestaan ​​met driehonderd soldate, Leonidas met sy driehonderd Spartane ... Toe val die laaste man ... en nou staan ​​net die inskripsie: 'Wanderer, as u na Sparta sou kom, vertel die Spartane dat u ons hier gevind het soos die wet ons beveel het.' ... Eendag sal mense lees: 'As u kom Duitsland, vertel die Duitsers dat julle ons in Stalingrad sien lê het, soos die wet ons beveel het ... ''
Die soldate het geweet dat hulle deur Berlyn verlaat is. Tog het Paulus, altyd lojaal uitgestuur:
Op die tiende herdenking van u aanvaarding van mag, roem die Sesde Leër sy 'Führer'. Die hakekorsvlag wapper steeds bo Stalingrad. Mag ons stryd 'n voorbeeld wees vir die huidige en komende geslagte, dat hulle selfs in 'n hopelose situasie nooit hoef te kapituleer nie, want dan sal Duitsland as oorwinnaar uitkom.
Groet my Führer Paulus, Generaloberst
Maar dit was 'n leuen. Minder as 24 uur later op 31 Januarie met tenks en troepe van die Rooi Leër buite sy bevelbunker, het Paulus oorgegee, enkele ure nadat Hitler hom tot veldmaarskalk bevorder het. Die promosie was veronderstel om Paulus aan te moedig om selfmoord te pleeg aangesien geen Duitse veldmaarskalk ooit sy leër oorgegee het nie.
Kolonel Adam, 'n hulp van Paulus, het aangeteken hoe Paulus sy promosie ontvang het:
31 Januarie 1943 - 07:00 Dit was nog donker, maar die dag het amper ongemerk aangebreek. Paulus het geslaap. Dit was 'n geruime tyd voordat ek kon uitbreek uit die doolhof van gedagtes en vreemde drome wat my so bedruk het. Maar ek dink nie ek het baie lank in hierdie toestand gebly nie. Ek gaan rustig opstaan ​​as iemand aan die deur klop. Paulus word wakker en gaan sit regop. Dit was die hoofbevelvoerder. Hy gee die kolonel -generaal 'n stuk papier en sê: 'Baie geluk. Die rang van veldmaarskalk is aan u toegeken. Die versending het vanoggend vroeg gekom - dit was die laaste een. '
'' N Mens kan nie help om te voel dat dit 'n uitnodiging tot selfmoord is nie. Ek gaan hulle egter nie so 'n guns doen nie. 'Sê Paulus nadat hy die versending gelees het. Schmidt vervolg: 'Terselfdertyd moet ek u meedeel dat die Russe voor die deur is.' Met hierdie woorde maak hy die deur oop en 'n Sowjet -generaal en sy tolk kom die kamer binne. Die generaal kondig aan dat ons sy gevangenes is. Ek het my rewolwer op die tafel neergesit. "
Paulus het oorgegee, en in stryd met Hitler se wense het hy nie selfmoord gepleeg nie. In die volgende paar dae het die ander geïsoleerde sakke van Duitse verset ook oorgegee. Ongeveer 95 000 Duitsers, Italianers en Roemeniërs het hulle by Stalingrad oorgegee. Minder as 6 000 sou terugkeer huis toe na byna 'n dekade van gevangenisstraf en dwangarbeid.
In Hitler se hoofkwartier was die toneel skrikwekkend. Hitler het gepraat oor die verraad en lafhartigheid van Paulus, en sy lakeie in die weermag was dit eens. Paulus moes homself geskiet het en die garnisoen vorm 'n krimpvarkie en weerstaan ​​tot die laaste koeël.
Alhoewel hy oorgegee het, het Paulus nie die Sowjetunie of die Duitse verset ondersteun nie, totdat hy verneem het van die teregstelling van sy vriend Veldmaarskalk Erich von Witzleben en ander vir hul deelname aan die poging om Hitler te vermoor. Toe hy van hul dood te wete kom, sluit hy aan by die Kommunistiese-geïnspireerde Bund Deutsche Offiziere, 'n 'anti-fascistiese' groep wat 'n beroep op die burgers van die Derde Ryk teen die Hitler-bewind uitgesaai het.
Na die oorlog het hy in die Neurenbergproewe getuig dat hy toegegee het dat die Duitse oorlog in die ooste krimineel was, maar geweier het om mans soos Wilhelm Keitel en Afred Jodl as oorlogsmisdadigers te bestempel. Hy het 'n pos beklee as die burgerlike hoof van militêre geskiedenis vir die nuwe Oos -Duitse regering. Hy sterf op 1 Februarie 1957 aan ALS, nadat hy sy vrou nog nooit gesien het sedert hy in Januarie 1942 die bevel oor die sesde leër geneem het nie, sy is in 1949 oorlede. Sy seun Alexander is in 1944 in Anzio vermoor. Sy ander seun, Ernst, het oorleef. die oorlog en het in 1970 selfmoord gepleeg.
Paulus se lot is 'n objektiewe les vir militêre personeel, staatsamptenare of polisiebeamptes wat self polities is, en dat eerbare mense verlei kan word en kan glo in persoonlikheidskultusse. Uiteindelik offer baie hul lewens, hul reputasie en selfs hul gesinne op.
Sonder om enige name te noem, moet die Amerikaners wat aanbid in die kultus van Trump ag slaan. soos Paulus, sal hul lojaliteit verraai word, en selfs as hul leier hulle verlaat.
Nadat hy die universiteit sonder 'n graad verlaat het, het hy in Februarie 1910 as 'n offisierskadet by die 111ste Infanterieregiment aangesluit. Hy trou op 4 Julie 1912 met Elena Rosetti-Solescu.
Toe die Eerste Wêreldoorlog begin, was Paulus se regiment deel van die stuwing na Frankryk, en hy sien aksie in die Vosges en rondom Arras in die herfs van 1914. Na 'n verlof weens siekte, het hy by die Alpenkorps as personeelbeampte, wat in Masedonië, Frankryk en Serwië dien. Teen die einde van die oorlog was hy 'n kaptein.
Na die wapenstilstand was Paulus 'n brigade -adjudant by die Freikorps. Hy is gekies as een van slegs 4 000 offisiere om te dien in die Reichswehr, die verdedigende leër wat die Verdrag van Versailles tot 100 000 man beperk het. Hy is by die 13de Infanterieregiment in Stuttgart aangestel as kommandant van die kompanie. Hy het meer as 'n dekade lank in verskillende stafposte gedien (1921–1933) en daarna kortliks bevel oor 'n gemotoriseerde bataljon (1934-1935) voordat hy in Oktober 1935 as stafhoof van die Panzer -hoofkwartier aangewys is. Dit was 'n nuwe formasie onder leiding van Oswald Lutz wat die opleiding en ontwikkeling van panzerwaffen of tenkmagte van die Duitse leër gelei het.
In Februarie 1938 word Paulus aangestel as Chef des Generalstabes in Guderian se nuwe XVI Armeekorps (Motorisiert), wat Lutz se bevel vervang het. Guderian beskryf hom as 'briljant slim, pligsgetrou, hardwerkend, oorspronklik en talentvol', maar het reeds twyfel oor sy beslissendheid, taaiheid en gebrek aan kommando -ervaring. Hy bly in daardie pos tot Mei 1939, toe hy bevorder word tot generaal -majoor en stafhoof word vir die Duitse Tiende Leër, waarmee hy diens in Pole sien. Die eenheid is herdoop tot die Sesde Leër en was betrokke by die lenteaanvalle van 1940 deur Nederland en België. Paulus word bevorder tot luitenant -generaal in Augustus 1940. Die daaropvolgende maand word hy aangewys as adjunkhoof van die Duitse generaalstab (OQu I). In hierdie rol het hy gehelp om die planne vir die inval van die Sowjetunie op te stel.
Oorgawe by Stalingrad
Op Feb. 2, 1943, het die res van die Nazi -magte uit die Slag van Stalingrad oorgegee en sodoende een van die felste en bloedigste gevegte in die oorlogsgeskiedenis beëindig. Dit was 'n deurslaggewende oorwinning vir .. 1943: Duitsers gee oor in Stalingrad Die Sowjetregering het die finale nederlaag van die Duitse 6de leër in die hawe van Stalingrad, in die suide van Rusland, aangekondig. In 'n verklaring laat vanaand gesê.
In die Slag van Stalingrad (23 Augustus 1942 - 2 Februarie 1943) het Duitsland en sy bondgenote die Sowjetunie geveg om beheer oor die stad Stalingrad (nou Volgograd) in Suid -Rusland. Dit word gekenmerk deur hewige nabye gevegte en direkte aanvalle op burgerlikes tydens lugaanvalle, en is een van die bloedigste gevegte in die geskiedenis van oorlogvoering, met 'n geskatte 2 miljoen totale slagoffers. [20 Amerikaners in die algemeen bly onbewus daarvan dat hierdie jaar die 70ste herdenking was van die laaste oorgawe van die Duitse magte by Stalingrad - die beslissende slag van die Tweede Wêreldoorlog. Sowat 400 000 Duitsers. Die volgende oggend, soos bespreek, het die tragedie van Stalingrad tot 'n einde gekom. Die Univermag winkel was Generalfeldmarschall Friedrich Paulus oorgegee aan die Russe. Bron: Stalingrad -herinneringe en herbeoordelings - Joachim Wieder en Heinrich Gra , vermiste, of gevange Duitse oorgawe by Stalingrad Duitse gevangenes en generaals. / Filmverslaggewing van die voorste linies / Ons leërs het die Duits-fasciste wat naby Stalingrad omring is, vernietig / Dokumentêr van die laaste dae van die vyand omring naby Stalingrad Panning ELS's vuurgeveg op besneeuwde terrein
2 Februarie 1943 oorgawe Nazi -magte by Stalingrad - Die ..
Paulus het op 31 Januarie 1943 in Stalingrad oorgegee, dieselfde dag waarop hy in kennis gestel is van sy bevordering tot veldmaarskalk deur Hitler. Hitler het verwag dat Paulus selfmoord sou pleeg, en herhaal aan sy personeel dat daar geen presedent is dat 'n Duitse veldmaarskalk ooit lewend gevange geneem kan word nie
Duitse oorgawe in Stalingrad. Duitse oorgawe by Stalingrad Opstelvoorbeelde. Top Tag's. vroueregte -opvoeding universiteit van florida reflektiewe opstel die verhaal van 'n uur opsomming alexander pous martin luther king jr oor myself hillary clinton ek glo profiel tydsbestuur viva kritikus. Woorde. aan
Die weermag het oorgegee tussen 31 Januarie en 2 Februarie 1943. Duitse slagoffers is 147 200 gedood en gewond en meer as 91 000 gevange geneem, insluitend veldmaarskalk Paulus, 24 generaals en 2500 offisiere van mindere rang. Slegs 5.000 sou na die oorlog na Duitsland terugkeer
Slag om Stalingrad eindig Die laaste Duitse troepe in die Sowjet -stad Stalingrad gee hulle oor aan die Rooi Leër, wat een van die belangrikste gevegte van die Tweede Wêreldoorlog beëindig het. Op 22 Junie 1941, ondanks die bepalings.
Na maande van hewige gevegte en swaar ongevalle, gee die Duitse magte (wat nou slegs ongeveer 91 000 soldate oorleef het) oor aan Stalingrad aan die Wolga. Sowjet-magte het 'n teenoffensief geloods teen die Duitsers wat middel November 1942 by Stalingrad was. Hulle het 'n hele Duitse leër omsingel, meer as 220 000 soldate, Russiese soldate, dring deur die sneeu en slaag dooie Duitse soldate en stukkende toerusting. Duitsers gee hulself oor onder die wit vlag in die stad self. Die .. Jy sal nooit verstaan ​​nie. CriticalPast is 'n argief van historiese beeldmateriaal. Die vintage beeldmateriaal in hierdie video is vir navorsingsdoeleindes opgelaai en word in ongeredigeerde vorm aangebied.
BBC OP HIERDIE 2 1943: Duitsers gee hulself oor by Stalingra
2 Februarie is die 75ste herdenking van die Duitse oorgawe in Stalingrad. Hoewel die stryd van vyf maande steeds 'n simbool van die Tweede Wêreldoorlog is, verdien die praktiese belangrikheid daarvan om die Nazi's te verslaan meer aandag. 1
Op 31 Januarie 1943 is die ultimatum van die Sowjetkommando van 'n onmiddellike skietstilstand en die totale oorgawe van die suidelike groepering van Duitse troepe in Stalingrad aanvaar. Om 13:00 is veldmaarskalk Paulus deur Sowjet -soldate gevange geneem.
Ed - 2 Februarie 2017 Op hierdie dag, in 1943, gee die laaste Duitse eenhede in Stalingrad oor aan die Sowjets. Hulle het verder geveg, selfs nadat die meerderheid van die 6de leër by die Rooi Leër oorgegee het.Hierdie oorgawe was ondanks die feit dat Hitler uitdruklik 'n Duitse soldaat of offisier verbied het om oor te gee
Die Duitse genl Friedrich Paulus, bevelvoerder van die Duitse 6de leër in Stalingrad, versoek dringend toestemming van Adolf Hitler om sy posisie daar oor te gee, maar Hitler weier
Hier is 'n lys van die lot van baie van die generaals in die 6de Armee Duitse Slagorde by Stalingrad, plus twee Roemeense leërs en een Kroaties regiment, die Hongaarse 2de leër en die lot van die Italiaanse generaals wat in die daaropvolgende geveg gevang is. D ..
Oorgawe van Stalingrad Na hul oorwinning het die Sowjette hierdie massiewe gedenkteken in Stalingrad gebou Op 31 Januarie 1943 het Rooi Leërs soldate veldmaarskalk Paulus van die Duitse Sesde Leër by sy hoofkwartier in die middel van Stalingrad ingeneem. Dit simboliseer die einde van die Duitse verset in die stad
Dink u dat die Duitse 6de leër op 2 Februarie 1943 by Stalingrad oorgegee het? Wel, nie alles nie - meer as 11 000 Duitse troepe het weke daarna geveg! Hierdie. Die groot oorgawe - Stalingrad - YouTube. Movietone se dramatiese nuusverhaal van Duitse kapitulasie by Stalingrad, na die omsingeling van die Sesde Leër. U kan hierdie verhaal lisensieer. Duitsers wat in 1942 na Stalingrad aangekom het, moes die Nazi -misdade gesien het en baie van hulle het deelgeneem aan gruweldade teen die burgerlike bevolking. Hulle het geweet wat hulle gedoen het. Die Russe het dit ook geweet en Duitsers het geweet dat die Russe dit geweet het. Daarom was die besluit om oor te gee vir die Duitsers so ernstig. Diegene wat oorgegee het, sou aan 'n verhoor deur die militêre tribunaal onderwerp word en moontlik tereggestel word. Met minder as 20 000 troepe in die stad en minder as 100 tenks, was Stalin se generaals uiteindelik ...
Slag van Stalingrad - Wikipedi
Duitse krygsgevangenes in die USSR. In die eerste maande van Operasie Barbarossa is min Duitsers gevange geneem deur die Rooi Leërmagte. Na die Slag van Moskou en die terugtrekking van die Duitse magte het die aantal gevangenes in die Sowjet -krygsgevangenekampe vroeg in 1942 gestyg tot 120 000. Die Duitse 6de Weermag het oorgegee in die Slag van Stalingrad, 91 000 van die oorlewendes het krygsgevangenes geword.
25 Augustus 1942. 'n Duitse soldaat rus by Stalingrad. 1942. Duitsers vuur die 105 mm -haubits leFH 18 in die omgewing van die graanhysbak af. September 1942. Duitse soldate en offisiere drink water by Stalingrad. Dit was voordat die gety omgedraai het. Kyk na die vertroue en aggressie op die gesig van die soldate
Met hierdie oorgawe het die Duitsers misluk en 91.000 Duitsers is gevange geneem. As gevolg hiervan sou die Amerikaners, Britte en Kanadese na die Slag van Stalingrad op die strande van Frankryk wees. Met meer as 500 000 doodgemaak of gevange geneem in Stalingrad
Russiese ongevalle by Stalingrad word geraam op 'n miljoen dooies, insluitend byna al die mans wat Stalin gepleeg het om die aanvanklike aanval af te weer. Na syne oorgawe, het 'n verbitterde Paulus hom teen Hitler en Nazisme gekeer
Dit is geneem na die Duitse oorgawe, deur die Sowjets in Stalingrad. Hierdie foto is geneem om die moraal van die Sowjets te versterk, aangesien dit hul eerste groot oorwinning vir die Geallieerdes was gedurende die oorlog. Dit sal ook ander Sowjet -eenhede inspireer om te veg dat hulle die Duitsers met genoeg deursettingsvermoë en wilskrag kan verslaan
Op die oomblik was die fokus op die oorgawe in Stalingrad, wat sedert die 6de leër 'n somber stemming oor die hoofkwartier gehad het. Hitler het Paulus die skuld gegee dat hy toegelaat is dat hy gevange geneem word eerder as om 'n meer 'eerbare' weg te neem. Sy adjudant, majoor Engel, het die somber stemming in sy dagboek aangeteken: 1 Februarie 194 Daar was nie meer verbande nie en ammunisie was krities laag. Die soldate het honger gely. Dit was duidelik dat dit 'n stryd van wanhoop was, maar Hitler het steeds geweier om sy manne toe te laat om oor te gee. Hy het in plaas daarvan gekies om die leier van die geveg, Paulus, te bevorder tot veldmaarskalk, 'n ereposisie
Onthou ek die laaste oorgawe in Stalingrad - Rusland Beyon
Oorgawe by Stalingrad ISO -lêer is beskikbaar in die Amerikaanse weergawe in ons biblioteek. Surrender at Stalingrad is 'n Atari 800 -emulatorspel wat u kan aflaai om pret saam met u vriende te hê. Oorgawe by die lêergrootte van Stalingrad - 18.4KB is absoluut veilig, want dit is getoets deur virustotal.com
Oorgawe in Stalingrad: einde van die Duitse sesde leër, 1943. Maker: onbekend Gebore: aktief: USSR Medium: gelatien silwerafdruk Grootte: 8 x 10 in Ligging: USSR Voorwerpnr. 2008.121 Publikasie: Ander versamelings: Notas: The Red Banner is gehys in 'n herowerde deel van Stalingrad
Laai Surrender_at_Stalingrad ROM af vir Atari 800 / A800. Surrender_at_Stalingrad -speletjie is slegs beskikbaar om aanlyn te speel en gratis af te laai by Romsget.Surrender_at_Stalingrad ROM vir Atari 800 -aflaai benodig 'n emulator om die spel vanlyn te speel. Surrender_at_Stalingrad is Engels (VSA) en is die beste eksemplaar wat aanlyn beskikbaar is
Top -10 gewilde ROMS [GBA] Pokémon - Fire Red weergawe (V1.1) [GBA] Pokemon - Emerald weergawe [SNES] Super Mario World [GBA] Pokémon - Ruby weergawe (V1.1
4 Februarie 1943. Paulus ontmoet ander Duitse generaals, gevange geneem in Stalingrad. 1. Generalleutnant Alexander Edler von Daniels. 2. Generalleutnant Hans-Heinrich Sixt von Arnim. 3. Generaloberst Walter Heitz. 4. Oberst Wilhelm Adam. 5. Generalfeldmarschall Friedrich Paulus. Die skietery gaan aan. Generaals het in groepe ingedeel en gesels
Die oorgawe van die 6de weermagstaf - Stalingra
- Generalleutnant van die 113de ID onder VIII Armee Korps, oorgegee in Stalingrad, 1943, sterf in Sowjet -ballingskap, 1952
Die stryd om Stalingrad het 'n primitiewe slaghout geword in verwoeste huise, kelders en bunkers. Tussen 'n half en 'n miljoen Russiese mans het hul lewens verloor, en 150,000 Duitsers. Van die 110 000 ..
In Februarie 1943 het Von Paulus die oorblywende honger en verwoeste Duitse magte in Stalingrad oorgegee. Uiteindelik het hy Hitler se bevele om tot die laaste man en koeël te veg, getart. Die Duitse nederlaag was verwoestend. Hulle het 'n halfmiljoen verloor, óf vermoor óf gevang
Vyf en sewentig jaar gelede was die oorgawe van Nazi-Duitsland se Sesde Leër die einde van die Slag van Stalingrad. Dit was 'n belangrike keerpunt in die oorlog, en dit is nog steeds belangrik vir baie Russe om ...
Veldmaarskalk Friedrich Paulus, bevelvoerder van die Wehrmacht 6de leër, en sy adjudant Wilhelm Adam (links) word na die Sowjet -64ste leër se hoofkwartier begelei na die Duitse oorgawe in Stalingrad, 31 Januarie 194
Nee. Na Stalingrad was die Duitse krygsgevangenes reeds besig om te sterf van hongersnood en verskeie siektes. Erge diarree was deel van die aaklige proses. Terwyl die Sowjet -militêre en mediese owerhede deur Stalin die taak gehad het om soveel mense as moontlik te red.
Die Slag van Stalingrad, wat van Augustus 1942 tot Februarie 1943 geduur het, was die grootste slag van die Tweede Wêreldoorlog - en in die geskiedenis van oorlogvoering. Miljoene is dood, gewond, vermis of gevange geneem in wat miskien die brutaalste geveg in die moderne geskiedenis was
Oorgawe by Stalingrad: Einde van die Duitse Sesde Leër, 1943 Maker: onbekend. Gebore: Aktief: USSR. Medium: gelatien silwer druk. Grootte: 8 x 10 in. Ligging: USSR. Voorwerpnr. 2008.121. Publikasie: Ander versamelings: Notas: Die Rooi banier word in 'n herowerde deel van Stalingrad gehys. GEEN REPRODUKSIEVERGOEDING, MAAR KREDIET MOET SOVIET GEGEE WORD. 1943 Duitse troepe oorgee by Stalingrad - Die honger Duitse troepe by Stalingrad het oorgegee nadat hulle sedert November omring was. Meer as 90 000 Duitse troepe sterf aan hongersnood of blootstelling, terwyl byna 100 000 in die laaste maand in die geveg sterf. Die oorgawe is uitdruklik deur Hitler verbied. Hy het 'n vroeëre kans gekry om op 8 Januarie deur die Sowjet -streekbevelvoerder, maarskalk Rokossovsky, oor te gee. Maar Hitler herhaal sy bevel aan die 6de leër dat oorgawe nie sou wees nie. Die Duitse oorgawe by Stalingrad in Februarie 1943 was die strategiese keerpunt van die tweede wêreldoorlog. Na Stalingrad het Hitler geen hoop gehad om aan die oostelike front te wen nie, en dit het beteken. Oorgawe by Stalingrad 1943 Die BBC se Paul Winterton mag eers Stalingrad binnegaan toe die geveg verby was. Sy kalm aflewering het skaars die verskrikking van wat hy gesien het, verberg
Slag van Stalingrad -geskiedenis, opsomming, ligging, sterftes
Arthur Schmidt (25 Oktober 1895 - 5 November 1987) was 'n offisier in die Duitse weermag van 1914 tot 1943. Hy bereik die rang van Generalleutnant tydens die Tweede Wêreldoorlog, en is veral bekend vir sy rol as stafhoof van die Sesde Leër in die Slag van Stalingrad in 1942-43, tydens die laaste fases waarvan hy die de facto-bevelvoerder geword het, wat 'n groot rol gespeel het in die uitvoering van Hitler se bevel.
Vervaardiger: onbekend Gebore: Aktief: USSR Medium: gelatien silwer afdruk Grootte: 8 x 10 in Ligging: USSR Voorwerpnr. 2008.082 Publikasie: Ander versamelings: Notas: Prent wys: Die rooi banier word in 'n herowerde deel van Stalingrad gehys. GEEN VERGOEDING VOOR REPRODUKSIE & LT MAAR KREDIET MOET SOVIET NUUSBRIEFBEELD GEGEE WORD Om ons argief wat deur versamelings georganiseer is, te sien, besoek: ONS KOLLETIES Vir.
Hy is op 3 Desember 1942 gevange geneem naby die dorpie Dmitrievka, wes van Stalingrad. Helmuth Ludwig: Ek moet byvoeg dat dieselfde vervoervliegtuie (soos ek van die kommandant van die kompanie gehoor het) 'n paar soldate van Waffen SS en Sturmabteilung (SA) kom, wat waarskynlik die moraal in die omgewing versterk en verhoog.
Stalin stem onwillig saam. Selfs nadat hy op 6 Julie 'n strategiese terugtog goedgekeur het, is sommige Sowjet -formasies deur die opeenvolgende Duitse knypers afgesny. Terwyl sommige van die gevange Russe voortgeveg het, het ander oorgegee met slegs tekenweerstand. Woedend het Stalin op 28 Julie bestelnommer 227 uitgereik
659 keer bekyk. 1. Hitler het sy magte in Stalingrad beveel om te veg tot die laaste man en die laaste ronde. 'N Eeu en 'n half vroeër beweer 'n meer gerespekteerde Duitse bevelvoerder, maarskalk Blücher dat hy oorgegee het aan die Franse in Lübeck, ek kapituleer, want ek het nie brood nie ook nie ammunisie nie.
Paulus het op 31 Januarie 1943 oorgegee en die oorblywende 91 000 man van die sesde en vierde leër het op 2 Februarie oorgegee, minder as 6 000 van hulle sou in ballingskap oorleef. Paulus, Friedrich: oorgawe by Stalingrad Duitse veldmaarskalk Friedrich Paulus gee oor tydens die Slag van Stalingrad, 31 Januarie 1943. Vierde Air Fleet -vliegtuie het die dag altesaam 1600 soorte gevlieg en 1000 ton bomme laat val vir die verlies van slegs drie masjiene
Die Sowjet -bevel het die Duitse generaal van Stalingrad 'n baie ruim oorgawe -aanbod aangebied. Rantsoene, medisyne, repatriasie na enige land wat hulle na die oorlog gekies het. Dit is deur generaal Paulus ontken. Paulus beweer dat hy Hitler se bevele volg. 2, 1943, deur Volgograd gerol, terwyl Stalingrad in 1961 herdoop is, terwyl 50 vliegtuie en 1 500 soldate. 2 Februarie 1943: Die Sowjette aanvaar Duitsland se oorgawe in die Slag van Stalingrad In die vyf maande lange Slag van Stalingrad, 1942-43, het meer as 'n miljoen mense gesterf. Volgens die Duitse dokumentêre film Stalingrad (1993) het meer as 11 000 soldate geweier om hul wapens neer te lê by die amptelike oorgawe. Sommige het aangeneem dat hulle gemotiveer is deur 'n oortuiging dat stryd beter as 'n stadige dood in Sowjet -gevangenskap was
Regie deur Géza von Radványi. Met O.E. Hasse, Eva Bartok, Hannes Messemer, Mario Adorf. Na Stalingrad is gevegsbataljons van Duitse gevangenes na konsentrasiekampe geneem. By die 5110/47 kom die militêre mediese Fritz Böhler. Hy probeer om die omstandighede van gevangenes te verbeter, wat soms sy lewe in gevaar stel Steam Community: Company of Heroes 2. Op hierdie dag gee die laaste van die Duitse magte wat by Stalingrad veg, oor, ondanks Hitler se vroeëre verklaring dat oorgawe buite die kwessie is. Die troepe sal hulself teen die Stalingrad op 75 verdedig: Vyf maniere waarop die legendariese stryd die Tweede Wêreldoorlog op 2 Februarie 1943 tot 'n rampspoedige einde gekom het met die Duitse offensief in die suide van Rusland met die oorgawe van die 6de weermag deur Matfey Shaheen 3 Februarie 2018 250 Beskou
Duitse oorgawe by Stalingrad Duitse gevangenes
Die Duitse supremo by Stalingrad was Friedrich Paulus, en hy was die bevelvoerder wat oorgegee het Vind die perfekte oorgawe Stalingrad stock foto. Groot versameling, wonderlike keuse, 100+ miljoen hoë kwaliteit, bekostigbare RF- en RM -beelde. Nie nodig om te registreer nie, koop nou Nadat Paulus gevange geneem is in Stalingrad, is Paulus saam met baie ander Duitse generaals in die dorp Suzdal gevange gehou. Paulus saam met sy personeel in Suzdal. Daar is gehoop dat hy met die Sowjets sou saamwerk en hom sou uitspreek teen die Nazi -regime. Van die byna 350 000 soldate wat Paulus na Stalingrad gevolg het, het skaars 91 000 oorleef om hulle aan die Sowjette oor te gee. Drie dae van rou oor die sesde arm
Van die byna 350 000 soldate wat Paulus na Stalingrad gevolg het, het skaars 91 000 oorleef om hulle aan die Sowjette oor te gee. Drie dae van rou vir die sesde leër. Nadat Stalin die nuus van Paulus se oorgawe en die Sowjet -oorwinning in Stalingrad aan die wêreld bekend gemaak het, het daar 'n gevoel van vooruitsig oor die Derde Ryk geval. Geallieerde oorwinning in Noord -Afrika maak dit moontlik om 'n inval in Italië te begin. Italië gee oor, maar Duitsland neem die geveg oor, maar toe Paulus Hitler toestemming vra om oor te gee, verwerp Hitler hierdie versoek amper uit die hand en beveel hom om Stalingrad by die laaste man te hou. Nadat 'n swaar Russiese offensief die laaste noodstrook afgesny het, het die Russe Paulus weer 'n kans gebied om oor te gee
Wat oorgebly het van die Duitse Sesde Leër in Stalingrad gee oor op 31 Januarie 1943. Meer as 333,000 Duitse soldate is gestuur om die stad in te neem en slegs 90,000 bly lewe. Friedrich Paulus, bevelvoerder van die Sesde Leër, word die eerste veldmaarskalk in Duitsland geskiedenis om ooit oor te gee Dit was Wes -Duitsland se eerste film oor die onderwerp, gemaak op die tydstip toe die laaste Duitse krygsgevangene uit die Sowjetunie teruggekeer het. Die film handel oor die lewens van Wehrmacht -soldate en hul bondgenote uit Roemenië voor en na hul oorgawe in Stalingrad, waarop hulle gevange geneem is
1943 (1): Oorgawe by Stalingrad Duitse nederlaag by Stalingrad was 'n keerpunt in WW2 en word beskou as een van die bloedigste gevegte in die moderne geskiedenis. Grand Assault Next Year - Veldmaarskalk Smuts (1943) Aangedien Marshal Smuts lewer 'n toespraak in Guildhall met die belofte van groot aanslag volgende jaar 02 Feb 1943: Duitsers oorgawe by Stalingrad. Odell. Hier is 'n nuttige oefening om môre te probeer ter ere van hierdie belangrike gebeurtenis in die moderne geskiedenis: Folx, probeer asseblief die Stalingrad toets môre op soveel vroue as wat u kan, en rapporteer die resultate hier: tel elke antwoord op 'n skaal van 0-10 en meld statistieke, dankie
As Stalingrad gevange geneem is, kon dit 'n heel ander wêreld gewees het waarin ons vandag leef. Dankie aan almal wat teen hierdie euwel geveg het; ons moderne wêreld is dit aan u verskuldig. Darren, Adelaide, Australië. 27/02/2013 09:19. 14. 1. Ek het nog nooit verstaan ​​waarom Russe sou veg en sterf om die Jood -Bolsjewiste se Tweede Wêreldoorlog - Tweede Wêreldoorlog - Stalingrad en die Duitse terugtog, somer 1942 -Februarie 1943, te beskerm: Die Duitse 4de Panzer -leër, nadat hulle afgelei is na die suide om Kleist se aanval op Rostov laat in Julie 1942 te help (sien hierbo Die Duitsers se somer -offensief in die suide van Rusland, 1942), is twee weke later na Stalingrad herlei. Stalingrad was 'n groot industriële stad wat wapens en. .
Duitse oorgawe in Stalingrad Opstelvoorbeelde - aflaai
Kry 128.000 sekondes videoklip op 1940's - nuusverhaalverhaal: oorgee met 29,97 fps. Video en 4K en HD vir alle NLE -weergawes. Kies 'n groot soortgelyke scener. Videoklipp-ID 4091812. Laai videor af op oorgawe In November vergader die Sowjets en maak 'n teenaanval. Hulle het die Duitse leër in Stalingrad vasgekeer. Kort voor lank het die Duitsers kos begin opraak. Uiteindelik het die meerderheid van die Duitse weermag oorgegee, swak van gebrek aan voedsel en bevriesing van die koue winter. Hitler was kwaad vir generaal Paulus omdat hy oorgawe oorgegee het by Stalingrad vir Atari 400 800 XL XE deur DKG, DKG, skermkiekie, storting, advertensies, kommersieel, instruksie, katalogusse, rome, hersiening, skanderings, wenke, vide
. Rekening en lyste Rekeningopgawe en bestellings. Car 11 Oktober 2015 - Movietone se dramatiese nuusverhaal van Duitse kapitulasie by Stalingrad, na die omsingeling van die Sesde Leër. U kan hierdie verhaal via AP lisensieer.
6de weermag (Wehrmacht) - Wikipedi
Wat was die laaste eenheid wat by Stalingrad oorgegee het? Ek wil weet wat die laaste eenheid was sedert my oom my 'n paar weke gelede vertel het dat dit deel was van die Kroaties 369ste inf. op die vliegveld van Stalingrad, 14 of 15 dae nadat Paulus 2 Februarie die 70ste herdenking van die Nazi -oorgawe in Stalingrad was. Om die dag te vier, moet alle neo-nazi-kutters tjank, tjank en revisionistiese snert uitpomp. Net soos elke ander dag van hul patetiese klein lewens
Slag van Stalingrad eindig - HISTOR
a. Dit was die eerste geallieerde oorwinning. b. Dit het die Franse oortuig om by die Geallieerdes aan te sluit. c. Dit het die moraal versterk om die VN op see te wen. d. Dit het getoon dat 'n einde aan tirannie moontlik is. Getty Images bied exklusiva royaltyfria analoga-gereed en premium HD- en 4K-videor van hoogsta kwaliteit Surrender at Stalingrad, 1943. Foto, Tweede Wêreldoorlog, Eastern Front (1941-1945), 1943. Drie Duitse soldate kom uit 'n gebou met hande opgesteek om 'n soldaat van die Rooi Leër met 'n opgeweerde geweer in die gesig te staar. Die Rooi Leër het meer as 800,000 Duitsers, Italianers, Roemeniërs en Hongare op die front van Stalingrad gevang (1942-1943) Op hierdie dag | 02 Feb 1943: Nederlaag by Stalingrad en veldmaarskalk Paulus se oorgawe bundnisberlinerstadtfuhrer On This Day, Third Reich, WWII 2 February, 2021 25 February, 2021 German POWs at Stalingrad, 1943 | Bron: Engelse Wikipedia
Duitse nederlaag by Stalingrad - Verenigde State Holocaust
Daar word nou verwag dat Stalingrad, hopeloos geïsoleer, soveel Sowjet -magte as moontlik sou vasbind - 'n missie wat die Sowjets aanvanklik wou ontken deur te onderhandel oor 'n oorgawe. Toe Paulus weier, begin die laaste offensief. Op 10 Januarie het meer as 7 000 gewere en mortiere op elke uithoek van die sak binne bereik begin skiet. Op 2 Februarie 1980 is besonderhede van ABSCAM, 'n FBI -operasie om politieke korrupsie te ontbloot, aan die publiek bekend gemaak. FBI -agente het hulle voorgedra as verteenwoordigers van Abdul Enterprises, 'n fiktiewe onderneming wat besit word deur 'n Arabiese sjeik Friedrich Wilhelm Ernst Paulus (23 September 1890 - 1 Februarie 1957) was 'n offisier in die Duitse weermag van 1910 tot 1943 en behaal die rang van Generalfeldmarschall tydens die Wêreld Oorlog II. Hy is veral bekend daarvoor dat hy die aanval van die Sesde Leër op Stalingrad tydens Operasie Blue in 1942 beheer het. Paulus het gehoop om 'n bevel van Hitler te ontvang om uit te breek of oor te gee. In die oggend van 19 Januarie 1943 ontvang Willy Langkeit die bevele van die 14.Panzer Division en van A.O.K. 6 om uit die DOK -skakel van Stalingrad -omsingeling te vlieg vir 'Surrender is Rolled Out': The End at Stalingrad 'Surrender is Rolled Out': The End at Stalingrad book. Deur John Erickson. Bespreek The Road to Berlin. Klik hier om na die ouerproduk te gaan. Uitgawe 1ste uitgawe. Eerste publikasie 1983. Afdruk Routledge. Bladsye 44. eBook ISBN 9780429314353
Bevryding van Stalingrad - Duitsers oorgee Pt 2 (1943
Stalingrad het dus geval en die Duitsers het die stad verower. Maar teen watter prys? In ons tydlyn het Duitsland 80% van die slagoffers tydens die Tweede Wêreldoorlog op die Oosfront gely, 'n goeie deel van die mense in Stalingrad - ongeveer 850,000 slagoffers, asook 'n groot hoeveelheid militêre toerusting. Die film fokus op die lewens van Wehrmacht -soldate en hul bondgenote van Roemenië voor en na hul oorgawe in Stalingrad, waarop hulle gevange geneem is. Kry 'n 128.000 tweede 1940's - nuusverhaalverhaal: oorhandig beeldmateriaal teen 29.97fps. 4K- en HD -video is onmiddellik gereed vir enige NLE. Kies uit 'n wye verskeidenheid soortgelyke tonele. Videogreep -ID 4091812. Laai nou beeldmateriaal af. Op 19 November, terwyl die Sowjet -magte van die Suidwesfront se weermaggroep in Stalingrad, onder generaal Nikolai F. Vatutin, hul swak brughoofde op die westelike oewer van die Wolga, troepe van die Donfront, vasgehou het, onder bevel van generaal Konstantin K. Rokossovsky, val die Derde Roemeense en Agtste Italiaanse leërs aan, wat in 'n verdedigende houding aan die Donrivier was, noordwes van Stalingrad Stalin het aangevoer dat deur Jodl in die Tweede Wêreldoorlog vir Duitsland oor te gee, die deur na 'n nuwe steek-in-die-rug-mite sedert hy deur Dönitz, 'n burgerlike staatshoof, afgevaardig is
6 Mei 1942 - Oorgawe van alle Amerikaanse magte op Filippyne 4 Junie 1942 - Amerikaanse vlootoorwinning in die Slag van Midway, in Junie, dui op 'n keerpunt in die Stille Oseaan -oorlog - 4 Japannese draers het massamoord op Joodse mense in Auschwitz begin 21 Junie, 1942 - Rommel vang Tobruk op 9 Julie 1942 - Duitsers beweeg na Stalingrad in die USS Vind die perfekte na die oorgawe van Stalingrad stock foto. Groot versameling, wonderlike keuse, 100+ miljoen hoë kwaliteit, bekostigbare RF- en RM -beelde. U hoef nie te registreer nie, koop nou. Die stryd duur voort tot 31 Januarie 1943 Duitse troepe gee oor in Stalingrad Duitse troepe by Stalingrad het honger oorgegee. Hulle was sedert November omring deur die Sowjette. 90 000 Duitsers sterf aan hongersnood of blootstelling. 100,000 sterf in die geveg die laaste maand. Oorgawe was deur Hitler verbied. Maar Paulus het geen.
'N Duitse krygsgevangene begelei deur 'n Sowjet -soldaat, Stalingrad, 1943
'N Duitse krygsgevangene begelei deur 'n Sowjet-soldaat met 'n PPSh-41, 1943.
Op hierdie foto word gesien hoe 'n soldaat van die Rooi Leër 'n Duitse soldaat na die Slag van Stalingrad in ballingskap marsjeer. Die Duitsers is bymekaargemaak voordat hulle doodgetrek het. Die Slag van Stalingrad was een van die bloedigste gevegte wat ooit in die geskiedenis van oorlogvoering geveg is, met meer as 2 miljoen slagoffers.
Op 20 Januarie 1943 breek die 65ste Sowjetleër deur die Duitse verdedigingslinies rondom Stalingrad en bereik op 22 Januarie Gumrak, die laaste Duitse vliegveld wat toegerus is om vervoervliegtuie te vervoer wat voorraad in die ketel vervoer en die gewondes ontruim. Die lot van die 6de leër is verseël. Toe die sesde leër eers afgesny is, was dit ook moeilik om gevoelloos te bly vir die honger en lyding wat die Duitse soldate ondervind het.
Toe die soldate van die 6de leër einde Januarie/begin Februarie 1943 in ballingskap gegaan het, was hulle nader aan die dood as aan die lewe. Die verskaffingsituasie van die 6de weermag was sedert die somer van 1942 reeds moeilik as gevolg van die verminderde vervoer moontlikhede tydens die opmars. Reeds in September 1942 was die daaglikse broodrantsoen 300 gram, dit wil sê ongeveer drie dun skywe. Toe die 6de weermag dan uit die lug voorsien moes word, sak die daaglikse broodrantsoen tot Kersfees 1942 tot 100 gram, slegs soldate wat nog kon veg, het steeds 200 gram gekry.
In die loop van Januarie 1943 het die situasie weer versleg - uiteindelik het slegs die vegtende manne rantsoene kosrantsoene ontvang, wat minder as 100 gram brood was. Die gewondes en siekes was nie meer geregtig op rantsoene nie. Na ongeveer 'n maand van die 110 000 Duitsers wat gevange geneem is, het slegs 35 000 nog geleef, en slegs ongeveer 5 000 het na die oorlog teruggekom huis toe.
'N Verwoestende nederlaag
Die slag van Stalingrad het in Julie 1942 begin en het vyf maande geduur en was die bloedigste slag in die geskiedenis. Ongeveer 2 miljoen soldate en burgerlikes het omgekom in die gevegte daar, baie van honger en blootstelling. Die laaste groep Nazi -troepe onder marskalk Friedrich Paulus het uiteindelik op 2 Februarie 1943 oorgegee in die eerste oorgawe deur die Nazi's sedert die oorlog begin het.
Skrywer: Alistair Walsh (met AFP, dpa, AP)
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die Wehrmacht van Nazi -Duitsland van plan om die industriële stad Stalingrad - vernoem na die destydse Sowjet -leier Joseph Stalin - te verower voordat dit verder gegaan het om sy beoogde doel te bereik: die Kaukasus -olievelde. Gegewe die naam van die stad, gee beide Adolf Hitler en Joseph Stalin 'n groot simboliese betekenis aan die Slag van Stalingrad wat die strategiese belangrikheid daarvan oortref het.
As gevolg van die baie lang toevoerroetes, was die aanval van die Duitse Sesde Leër op Stalingrad van die begin af riskant. Onder leiding van generaal Friedrich Paulus begin die aanval middel Augustus 1942, ongeveer 'n jaar nadat Nazi-Duitsland die eerste keer die Sowjetunie binnegeval het.
Generaal Friedrich Paulus het oorgegee, ondanks Hitler se bevele
Destyds het Hitler beweer: "Die Russe is uitgeput." Sy beoordeling was uiters onakkuraat. Ondanks hewige weerstand het die Wehrmacht wel daarin geslaag om die grootste deel van Stalingrad teen middel November 1942 te verower. Teen hierdie tyd het Sowjet-magte egter 'n tweeledige aanval geloods om die Duitse troepe te omsingel.
Einde November het die Rooi Leër die hele sesde leër van Duitsland en elemente van die 4de Panzerleër omring - saam byna 300 000 Duitse soldate. Hitler het op sy beurt geëis dat hulle hul posisie beklee. Net so het Stalin in Julie vir sy magte gesê 'om nie 'n sentimeter te beweeg nie'.
Beide partye het hardnekkig hul standpunte beklee. Duitse magte is omsingel. En gou het hul situasie begin versleg. In die loop van 'n paar weke het die Duitse Luftwaffe probeer om die nodige voorraad te verskaf. Maar dit was nie genoeg nie.
Met die opmars van die Rooi Leër het die voorraad verder begin afneem. Toe begin die winter, met temperature tot -30 grade Celsius (-22 grade Fahrenheit). Gevolglik het baie Duitse soldate gesterf, nie as gevolg van gevegte nie, maar as gevolg van hongersnood en onderkoeling. 'N Duitse hulpoperasie, na baie vertragings, het aangebreek om die omsingeling te probeer verbreek - en dit het misluk.
Paulus was op die laaste oomblik ongehoorsaam aan Hitler
Ondanks hierdie haglike omstandighede, gehoorsaam generaal Paulus Hitler se bevel om te "staan ​​en veg", en verwerp 'n Sowjet -aanbod om hom oor te gee op 8 Januarie 1943. Op 29 Januarie stuur Paulus die volgende boodskap aan Hitler: "Op die 10de herdenking van u aanname mag kry die sesde leër sy 'Führer'. Die hakekorsvlag wapper steeds bo Stalingrad. Mag ons stryd 'n voorbeeld wees vir die huidige en komende geslagte dat hulle selfs in 'n hopelose situasie nooit moet kapituleer nie, want dan sal Duitsland wen. Groet my Führer! "
Maar toe die Rooi Weermag op 31 Januarie die hoofkwartier van Paulus, in 'n kelder onder 'n winkel, bestorm, word hy lewend gevange geneem. Paulus het sy offisiere ook verbied om selfmoord te pleeg om gevangenskap te vermy, sodat hulle dieselfde lot as gewone Duitse soldate sou deel.
Op hierdie stadium is die omringde Duitse troepe in twee omsingelde kampe verdeel, een in die noorde van Stalingrad, die ander in die suide. Einde Januarie het troepe in die suidelike helfte oorgegee. Op 2 Februarie 1943 het diegene in die noorde die voorbeeld gevolg. Hitler was woedend toe hy van die oorgawe verneem.
Dit was die sentrum van Stalingrad nadat die Duitsers oorgegee het
'N Verskriklike dodetal
Meer as 'n halfmiljoen Sowjette het gesterf in die Slag van Stalingrad, onder wie talle burgers. Dit was omdat Stalin geweier het om nie-vegters gedurende die konflik te ontruim. Meer as 40 000 sterf tydens Duitse lugaanvalle tydens die vroeë dae van die geveg. Van die 75 000 burgerlikes wat in Stalingrad gebly het tot die Duitse oorgawe, het baie gesterf aan hongersnood en onderkoeling.
Na raming het tussen 150 000 en 250 000 Duitsers in Stalingrad gesterf. Van die 100 000 Duitsers wat as Sowjet -krygsgevangenes geneem is, het slegs ongeveer 6 000 tot 1956 na Duitsland teruggekeer - onder wie generaal Friedrich Paulus.
Vir die Duitse Wehrmacht was Stalingrad nie die stryd wat die hoogste dodetal vereis het nie, en dit het ook nie die grootste strategiese betekenis gehad nie. Maar "die sielkundige impak van Stalingrad was geweldig en in die sin speel dit 'n deurslaggewende rol in die oorlog", sê Jochen Hellbeck, 'n historikus aan die Rutgers Universiteit in New Jersey.
'Dit het hierdie belangrike betekenis gekry omdat albei kante dit as deurslaggewend verklaar het toe die geveg begin het,' het hy gesê. Hellbeck het getuienisse van Duitse en Russiese oorlogsveterane van Stalingrad op sy webwerf "Facing Stalingrad" versamel. Hy sê nadat die Rooi Weermag as oorwinnaar in Stalingrad uit die stryd getree het, wou hy aan die wêreld wys dat hy 'die beste weermag ter wêreld' geslaan het.
Stalingrad, wat in 1960 die naam van Volgograd geword het, spog met baie herinneringe aan hierdie bloedige stryd. Die stad Stalingrad -museum is een van Rusland se mees besoekte instellings. Die nalatenskap van Stalingrad blyk ook uit die Russiese kontroversie rondom die onlangse Britse komedie, "The Death of Stalin".
In Rusland word Stalin verantwoordelik gehou vir die dood van miljoene Sowjet -burgers, maar word dit ook vereer omdat hy Nazi -Duitsland verslaan het. Die Russiese minister van kultuur, Vladimir Medinsky, het die satiriese film verbied om in die land se bioskope vertoon te word, en gesê: "Baie mense [.] Sal die film beskou as 'n bespotting van die Sowjet -verlede." En hy het bygevoeg dat dit veral onsmaaklik sou wees om die film een ​​dag voor die jaarlikse seremonie te wys ter herdenking van die Slag van Stalingrad op 2 Februarie.
Duitse soldate wat oorleef het, is as krygsgevangenes geneem
Nie een van die twee is gereed vir 'n groot versoeningsgebaar nie
Is daar nou versoening tussen beide kante, 75 jaar later? Daar is beslis klein gebare. Altesaam sterf meer as 700 000 soldate en burgerlikes in die Slag van Stalingrad.
Tot op hede word lyke en massagrafte ontdek tydens konstruksiewerk in en om Volgograd. Danksy die samewerking tussen die Duitse Oorlogsgrafte -kommissie en die Russiese owerhede, word oorskot na amptelike militêre begraafplase soos die in Rossoschka buite Volgograd oorgeplaas. Hier word Duitse Wehrmacht -soldate en Rooi Leërsoldate begrawe in 'n enkele begraafplaas, hoewel geskei deur 'n pad.
Daar is nog 'n lang pad voor daar 'n soort versoeningsgebaar sal wees soos die handdruk tussen die Duitse kanselier Helmut Kohl en die Franse president Francois Mitterand in 1984 op die voormalige slagvelde van Verdun. Die historikus Jochen Hellbeck meen Duitsers en Russe is nog nie gereed vir hierdie stap nie. Hy sê Russe het steeds voorbehoude en in Duitsland is daar "geen bereidwilligheid en geen gevoel wat ooreenstem met die gevoel vir die westelike bure, die Franse, Britte of Amerikaners nie."
Hellbeck meen versoening vereis dat beide kante mekaar se manier van onthou van die verlede moet aanvaar. 'U kan nie eenvoudig besluit dat beide Duitsers en Russe die Slag van Stalingrad moet herdenk as 'n sinnelose slagting nie,' het hy gesê en bygevoeg dat die geveg beslis 'n groot belang vir die Sowjet -kant het. Tog bly hy optimisties: "Ek hoop dat ek eendag sal sien hoe Duitse en Russiese leiers hande oor die grafte van Stalingrad skud."