Fenomenologie en afwyking - Verloop van Geskiedenis - 2021
Fenomenologie is 'n filosofiese siening wat die subjektiewe en introspektiewe aard van ons ervaring beklemtoon. 'N Fenomenologiese benadering behels konflikperspektief, interpretasie en mikrososiologie wat afwyking as relatief en situasioneel beskou sonder enige universele standaard waardeur almal gemeet kan word. 'N Fenomenologiese benadering is van mening dat dit wat in een samelewing as afwykende gedrag beskou kan word, nie as sodanig deur 'n ander sosiale groep in 'n ander wêrelddeel gesien kan word nie en dat dit die samelewing self binne 'n spesifieke gebied is wat bepaal wat afwykend is of nie. . 'N Fenomenologiese benadering is ook van mening dat dit wat as afwykende gedrag gesien word, in die komende jare nie as sodanig gesien kan word as gevolg van veranderings in die samelewing nie.
'N Fenomenologiese benadering soos interaksionisme beklemtoon hoe mense die wêreld waarneem en met mekaar omgaan en met 'n belewenis beleef. Fenomenologiese navorsing hou rekening met die deelnemers se subjektiewe reaksies op 'n ervaring en dat die individu belangriker is as die samelewing. 'N Fenomenologiese benadering sluit interaksionisme, etiketteringsteorie en ook oorvleueling met postmodernisme in.
Fenomenoloë probeer verstaan ​​wat 'n verskynsel is. Hulle probeer vasstel wat afwyking is deur te kyk na die manier waarop sommige dade en individue gedefinieer en bestempel word as afwykend.
Beide fenomenologie en interaksionisme beklemtoon die belangrikheid van die wyse waarop die wet afgedwing word. Hulle is gemoeid met die etikettering van individue as afwykend. Hulle konsentreer op die bestudering van die subjektiewe toestande van individue eerder as die struktuur van samelewings as geheel.
'N Benadering bekend as etnometodologie is 'n Amerikaanse sosiologiese perspektief wat poog om die beginsels van fenomenologie toe te pas op die studie van die samelewing. Etnometodoloë is nie bekommerd om die oorsake van afwyking, soos weerspieël deur statistieke of sosiale opnames, te verklaar om ons begrip van afwyking te ontwikkel nie. Hulle wil graag kyk hoe optrede of dade as afwykend en / of krimineel gedefinieer word. Die verwerking van die afwykende deur agentskappe soos die polisie en howe word gesien as die toepaslike studieveld. Etnometodoloë het die jeugdige geregtigheid in Amerika, Cicourel, 1976, bekyk. Hulle kyk ook na hoe die beoordelaars tot hul uitsprake kom en die rol van die voorgangers Atkinson, 1978.
Die proses om 'n jong persoon as misdadiger te definieer, behels 'n reeks interaksies gebaseer op stelle betekenisse wat die deelnemers hou. Die formele norme: wette en organisatoriese reëls - amptelike standaarde wat van toepassing is op 'n gegewe situasie en 'n straf word aan die einde van die proses uitgereik. Die informele norme: wissel van groep tot groep, geen formele sanksies nie; bv iemand wat in 'n groep vriende rook, kan nie gesien word as afwykend deur diegene in die groep wat rook nie, maar nie-rokers, selfs binne daardie vriendskapsgroep, kan sulke gedrag as afwykend sien, selfs al is hulle nie bereid om een ​​of ander vorm van 'uit te reik' nie. straf.
Aaron en Cicourel het jeugmisdaad in twee Kaliforniese stede ondersoek. Hulle het bevind dat persone gestop en ondervra is. Maar iemand uit dele van die middestad wat uit lae-inkomste-agtergronde kom, word outomaties as verdag beskou en as 'n 'tipiese oortreder' bestempel - die taal en voorkoms hiervan. Volgens Aaron en Cicourel is hulle gearresteer en aangekla van 'n misdryf weens hul opvoeding, opvoeding, etnisiteit, familie en sosiale klasagtergrond. Maar Aaron en Cicourel het ook bevind dat ouers van die middelklas suksesvol met die polisie en howe kan onderhandel om 'n 'beter' resultaat te kry.
Cicourel het tot die gevolgtrekking gekom dat sulke gedrag die lig laat sien het dat die betekenisse wat agente van sosiale beheer gehad het, daartoe gelei het dat sommige individue as afwykend gedefinieer is, terwyl ander nie eens in hegtenis geneem is weens soortgelyke oortredings nie.
Daar was egter kritici van Cicourel se werk. Diegene wat dit gekritiseer het, het gesê dat dit subjektief en relatief was en dat dit nie verklaar wie mag in die samelewing het en hoe kragtige groepe misdaad en afwyking definieer nie. Dit is duidelik dat die polisie mag in die Amerikaanse samelewing het, en dat alle polisiemagte baie soortgelyke sienings het oor wat afwykend in 'n gemeenskap is. Tog het georganiseerde bendes mag binne sommige gemeenskappe en hul sienings oor afwykende gedrag is waarskynlik in skrille kontras met die polisie. Watter siening tel? Dit moet afhang van watter kant u as individu u waarskynlik sal aanpak.
Een van die probleme is om afwykende gedrag te definieer.
Binne alle samelewings is daar absolute konsepte waar sommige vorme van gedrag voorgeskryf word (as afwykend beskou) en negatief gesanksioneer word. Moord sou een hiervan wees. Positiwiste beweer egter dat sekere soorte individue inherent (geneties, sosiaal of sielkundig) geneig is tot afwykende gedrag. Die probleem hier is wat doen jy met mense wat afwykende gedrag begaan, maar volgens positiviste nie kan help met wat hulle doen nie? Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog is talle jong manlike Duitsers byvoorbeeld gearresteer vir 'n verskeidenheid van misdade wat gewoonlik rondom die mishandeling gedraai het in die een of ander vorm van mense wat tydens die Nazi-verowerings gevange geneem is. Alhoewel hulle tereggestel is, is baie mense die doodsvonnis gespaar, aangesien die betoog deur die betrokke regters aanvaar is dat die betoog deur die betrokke regters aanvaar is: dat hulle van die vroegste leerjare af opgemaak is om die Jode, sigeuners en ander groepe te verag. die Nazi-bewind. Daarom wat hulle gedoen het, was 'n reageer op hul opvoeding en dat die werklike skuldige party die Nazi-party-opvoedkundiges en propagandiste was wat hierdie gearresteerde persone effektief 'op 'n sekere manier' met die brein afgewas 'het. Dit was 'n argument wat 'n nommer uit die galg gered het.
'N Ander probleem met die definiëring van afwyking is dat geen gedrag in alle samelewings (kruiskultureel) altyd as afwykend beskou is nie. Interpretiviste glo dat afwyking nie gaan oor wat iemand doen nie, maar eerder hoe iemand of die samelewing in die algemeen op daardie gedrag reageer.
Twee vorme van afwyking kan geïdentifiseer word. Een daarvan is afwykende gedrag wat die samelewing self as onaanvaarbaar en onwettig beskou het. Maar ook in sosiale groepe kan afwykende gedrag gevind word waardeur lede van die groep besluit wat afwykend is en wat nie. Gedurende die sewentigerjare is Engelse sokker tydens die wedstryde (toonhoogte-invalle) en na wedstryde met uitspattige bendes geveg deur hooliganisme. Die algemene samelewing het sulke gedrag as afwykend veroordeel, maar binne die bendes was sulke gedrag nie net aanvaarbaar nie, maar ook aangemoedig. As 'n lid van 'n bende 'n groter aanvaarding in die bende wou hê en die hiërargie opskerp, sal hy homself moet betrek by so 'n afwykende gedrag as wat dit in die groep aanvaar is. Wat meer saaklik is, hoe meer afwykend op die gedrag van die bende in terme van sokkerhooliganisme, hoe meer koedoes sou 'n individu in die bende kry.
As 'n individu weet wat hy doen, word die samelewing in sy geheel as afwykend beskou, pleeg hy strafbare afwyking - wetend doen hy dit. Nie-strafbare afwyking is die teenoorgestelde, waardeur 'n individu dalk nie weet dat wat hy doen verkeerd is nie. Byvoorbeeld, iemand op die outistiese spektrum verstaan ​​miskien nie dat dit iemand se kop met 'n brandblusser tref, en dat die samelewing as geheel nie sulke gedrag duld nie. Hy is egter 'skuldig' aan nie-strafbare afwyking as gevolg van die gebrek aan begrip en sy straf sou anders wees as die norm. Iemand wat dieselfde doen, maar nie op die outistiese spektrum is nie, sal nie so reageer dat hy sou weet dat wat hy gedoen het verkeerd is nie.
Volgens Howard Becker skep sosiale groepe afwyking deur die reëls te maak waarvan die oortreding afwykende gedrag uitmaak en deur hierdie reëls op spesifieke mense toe te pas ...