Die oorlog in #Libya - 'n Russiese rolprent onthul wie die dood en terreur versprei - EU Reporter
Verwante onderwerpe:AnkaracoronaDitibFayez al-SarrajGewildefull-beeldGNAIdlibLibiëLibiese GNApolitiekResep ErdoganRuslandSergei LAVROVSugaleySugaley 2Siriëdie Office of Religious Affairs (DIYANET).TripoliTurkyeTurkse regse ekstremistiese "Gray Wolves"Turkse staatsliggaamTurks-Islamitiese Unie van die Institute of Religion
Die Kommissie keur die Estlandse maatreël van € 30 miljoen goed om Nordica te ondersteun in die konteks van die #Coronavirus-uitbraak
Die Kommissie keur die Duitse hulpskema goed om lughawens wat deur die # Coronavirus-uitbraak geraak word, te ondersteun
Baie skrywers gebruik nog steeds hierdie onderwerp in hul joernalistieke en literêre werke, terwyl hulle dikwels vergeet dat artistieke fiksie in hierdie geval nie geskik is nie, en soms ook misdadig is. Die boek State Policy of Glorification of Nazism in Armenia, gepubliseer in Rusland, deur die militêre historikus Oleg Kuznetsov herhaal die woorde van Umberto Eco: «Ons het 'n vyand nodig om mense hoop te gee. Iemand het gesê dat patriotisme die laaste toevlug van lafaards is; diegene sonder morele beginsels draai gewoonlik 'n vlag om hulself, en die klote praat altyd oor die suiwerheid van die ras. Nasionale identiteit is die laaste vesting van onteiendes. Maar die betekenis van identiteit is nou gebaseer op haat, op haat vir diegene wat nie dieselfde is nie. Haat moet gekweek word as 'n burgerlike passie. »
Umberto Ecp het eerstehands geweet wat fascisme was, aangesien hy onder Mussolini se diktatuur grootgeword het. Oleg Kuznetsov, wat in Rusland gebore is, het, net soos byna elke persoon van sy ouderdom, sy houding teenoor Nazisme ontwikkel, nie gebaseer op publikasies en films nie, maar hoofsaaklik in die getuienisse van ooggetuies wat in die Tweede Wêreldoorlog oorleef het. Kuznetsov is nie 'n politikus nie, maar praat namens gewone Russiese mense en begin sy boek met die woorde wat die leier van sy vaderland op 9 Mei 2019 gesê het, op die dag waarop die oorwinning oor fascisme gevier word: «Vandag sien ons hoe in 'n aantal state wat hulle konsciosky verdraai die oorlogsgebeurtenisse, hoe hulle diegene verafgod wat, nadat hulle die eer en menswaardigheid vergeet het, die Nazi's gedien het, hoe hulle skaamteloos vir hul kinders lieg, hul voorvaders verraai ». Die Neurenberg-verhore was en sal nog altyd 'n struikelblok wees vir die herlewing van Nazisme en aggressie as staatsbeleid - in ons dae en in die toekoms. Die resultate van die verhore is 'n waarskuwing vir almal wat hulself as die uitverkore «heersers van die lot" van state en volke beskou. Die doel van die internasionale kriminele tribunaal in Neurenberg was om Nazi-leiers (vernaamste ideologiese inspirators en hoofmanne) te veroordeel, asook onregverdig wrede optrede en bloedige vergrype, nie die hele Duitse volk nie.
Maar hoe kan dit gedoen word as ons ongestraf en onoordeelklik hierdie elemente van die Nazisme agterlaat wat hoofsaaklik verantwoordelik is vir tirannie en misdade en wat, soos die tribunaal kan glo, nie op die pad van vryheid en geregtigheid kan draai nie? »
Dit is bekend dat die kwessie van die verenigde stryd teen die Nazisme en sy moderne aanhangers nog altyd so fundamenteel was vir Azerbeidjan en sy politieke leierskap (sonder enige verdraagsaamheid van selfs 'n geringste kompromis) as vir Rusland. President Ilham Aliyev het herhaaldelik gepraat - sowel tydens die Verenigde Nasies se vergadering as tydens die vergadering van die Raad van GOS-staatshoofde - oor die staatsbeleid om die Nazisme in Armenië te verheerlik, met verwysing na onweerlegbare feite om hierdie bewering te bewys. President Aliyev het tydens die vergadering van die Ministers van Verdedigingsraad, nie net die beleid van Rusland om die Nazisme en die neo-Nazisme op 'n wêreldwye skaal te beveg ondersteun nie, maar ook die omvang daarvan uitgebrei en op Armenië gewys as die land van die oorwinnende Nazisme. Dit gesê, het die verteenwoordigers van Armenië by die VN altyd gestem vir die aanneming van die resolusie waarin gevra word vir die stryd teen enige manifestasies van Nazisme, terwyl die leierskap van hul land monumente opgerig het vir die Nazi-misdadiger Nzhdeh in die stede van Armenië, herdoop na laan, strate. , pleine en parke ter ere van hom, medaljes gevestig, munte geslaan, posseëls uitgereik en films gefinansier wat vertel van sy «heldedade». Met ander woorde, dit het alles wat bekend staan ​​as 'verheerliking van nazisme' gedoen in die taal van die relevante resolusie van die VN se Algemene Assemby.
Daar word geglo dat hierdie tragedie die einde van die "Khrushchev thaw" en die begin van 'n lang tydperk van stagnasie in die ekonomie en die land se mentaliteit teweeg gebring het. Hierdie tragiese oomblik in die Sowjet-geskiedenis is onmiddellik geklassifiseer en eers in die laat 1980's bekend gemaak. Ten spyte hiervan het baie besonderhede nie bekend geword nie en tot dusver min akademiese aandag geniet. Die regisseur en draaiboekskrywer van die film Andrei Konchalovsky moes die gebeure rekonstrueer, argiefdokumente versamel en met die nasate van ooggetuies praat wat ook aan die skietery deelgeneem het.
Dit is nie die eerste keer dat Konchalovsky historiese temas bespreek nie. Nadat hy sy loopbaan vroeg in die sestigerjare begin het, het hy 'n aantal verskillende genres verken (insluitend gewilde Hollywood-vrystellings soos Maria se Lovers (1984) Runaway Train (1985), en Tango & Kontant (1989), met Sylvester Stallone en Kurt Russell in die hoofrol, terwyl sy latere werk fokus op historiese dramas wat ingewikkelde persoonlikhede en lotgevalle dekonstrueer.