Eric Nobbs met streepsak vol stories het SA’ners se harte bewoonEric Nobbs in ‘Lui maar op, Belinda’. (Foto: Verskaf/kykNET) Vriend Dana bel my nou. “Het jy gehoor Eric Nobbs is dood?” Sjoe, dis baie slegte nuus, veral toe ek uitvind dit is waar. Ek het Eric in 2009 in Johannesburg ontmoet vir ‘n onderhoud. Die artikel het in Vrouekeur verskyn. Verlede jaar het ek weer ‘n keer met hom gesels, maar die keer net telefonies. Ons wou hom so graag hier na Kaapsehoop gebring het vir een van sy wonderlike eenmanvertonings, maar nou sal dit nie kan gebeur nie. Ek deel graag die artikel wat ek ná ons ontmoeting geskryf het. Eric, mag jy sag rus. Jy het so hard gewerk en jou talent was sonder weerga. Ek het elkeen van jou rolle geniet. Desré Nobbs, ons is so jammer oor jou verlies. ’n Onderhoud met Eric Nobbs in ’n besige koffiewinkel, verander gou in ŉ heerlike kuiergeleentheid. Voor my sit die man wat soms sulke bombastiese rolle speel soos dié van Frans Roos in Gautengeleng, of die outokratiese bullebak-pa, in Sophia Mentz beredder haar boedel. Tog is Eric vriendelik, eintlik vrek snaaks en hy het behoorlik ŉ streepsak vol stories om te vertel. Ek hou veral van die een toe hy in 1991 sy televisiedebuut gemaak het. Dit was vir ŉ reeks, Klagstaat, wat deur Brigadierfilms vervaardig is. Elkeen van die episodes was ŉ verhaal op sy eie en dis alles gebaseer op ware polisiedossiere wat net gedramatiseer is. Eric het in vyf episodes elke keer ŉ skurk gespeel. Op ŉ dag het Albie Venter hom gebel met die goeie nuus dat hulle vir hom ŉ rol as ŉ polisieman het. Maar o wee, die SAP het in daardie tyd die teks van elke episode, sowel as die rolverdeling met ŉ vergrootglas deurgegaan voordat die stempel van goedkeuring daarop afgedruk is. En Eric Nobbs het nie die toets geslaag nie. “Hoe kan ŉ man wat al vyf keer die rol van ŉ skelm vertolk het hierdie keer ŉ polisieman speel?” het hulle gebrom. Mense sal dink alle polisiemanne is skurke. “Kan jy glo, toe is ek die rol kwyt vanweë hulle rigiede beleid. Albie Venter het natuurlik vreeslik sleg gevoel, maar dit is nou maar hoe dit was in daardie tye. Daar was ook die keer met Boetie gaan Border toe. Daar was een toneel waar ek die f-woord in ŉ close-up-toneel gesê het, en toe moes daardie skoot verwyder word voordat die Sensuurraad die fliek sou goedkeur vir verspreiding. Al het jy nog steeds gehoor hoe ek die woord sê, mag dit net nie van naby gewys het nie. Dis so skynheilig. Ek wil nooit weer teruggaan na daardie dae nie!” Op die oomblik is Eric te sien in die eenmanvertoning Doppers en Filistyne. Daarin speel hy die komiese Stoffel Kruger. Eric sê hy het as ŉ jong seun eendag by ŉ vriend gekuier wie se ma die volledige versameling van Langenhoven se werke in die huis gehad het. Hy het ŉ boek uitgetrek, dit was toe Doppers en Filistyne, en hy is daar weg met die boek. Eendag sal hy daarvan ŉ toneelstuk maak, het hy toe al besluit. Later in sy studiejare by die Pretoriase Technikon het hy ŉ gedeelte daarvan verwerk, en dit vir sy praktiese eksamen gedoen. Uiteindelik het hy in1994, toe hy en sy vrou Desré verskuif het na George, in die Wes-Kaap, Doppers en Filistyne verwerk in ŉ eenmanvertoning. “Doppers is ideaal vir die tye wat ek nie ander werk het nie. As akteur gaan ŉ mens mos maar deur sulke kolle wat jy nie werk het nie. Dan stof ek vir Doppers af want dit is tegnies ŉ baie maklike stuk. Jy het nie verskriklik baie ligte nodig nie en geen klank nie. So dan klim jy in jou kar en gaan doen dit en dan het jy weer ŉ paar rand om van te lewe. “Ek het nou al nege eenmanstukke gedoen. Kan jy dink enigeen kan so stupid wees om homself nege keer deur daardie pyn te sit? Ek onthou die eerste keer wat ek Doppers en Filistyne gedoen het. Dit was op 31 Mei 1994 op die Olyffees op Prins Albert. Ek was voor die tyd so senuagtig, ek het naar geword. Toe het Desré in die kleedkamer ingekom. ‘Is jy ŉ man of ŉ muis?’ het sy gevra, en ek is uiteindelik op die verhoog. Die stuk wat my gewoonlik so tussen 60 en 70 minute vat om te doen, het ek daardie dag in 55 minute gedoen. Ek het aanmekaar gepraat want ek was so bang ek vergeet iets en dan verloor ek my plek. Met ŉ eenmanvertoning is dit nogal ŉ vreeslike ding wat kan gebeur. Maar nadat ek die stuk so paar keer gedoen het, het ek die nodige selfvertroue gekry om dit gemaklik te doen. Eric Nobbs (Foto: Facebook) “Deesdae beskou ek Doppers as my veiligheidsraamwerk. Ek verkoop die stuk aan skole, kerke of ander organisasies wat dan ŉ fondsinsamelingsprojek daarmee van stapel kan stuur. Ek beplan om later weer van die ander eenmanstukke wat ek vroeër gedoen het, One man’s life en Broekbrein ook op sulke toere te neem. Wat vir Eric nogal ŉ groot probleem is, is die mense wat buiten die feeste, nie meer teater toe kom nie. Musikale blyspele doen altyd goed, maar dit is omdat dit nooit feeste toe gaan nie. Wanneer daar dan vir ŉ ruk nie ŉ fees is nie, kry iemand soos hy, wat afhanklik is van sy inkomste in die teater, swaar. Eric is vanjaar by die KKNK te sien in Doppers en Filistyne. Wanneer die fees klaar is, wag daar ŉ ander heerlike projek waaroor hy baie opgewonde is. Hy speel die rol van Ingrid Jonker se pa, Abraham in die film wat gemaak gaan word oor haar lewe. Die rolprent word in die Kaap geskiet. “Dis maar ŉ ou onsimpatieke karakter, maar die geleentheid om weer met nuwe jong akteurs saam te werk, is altyd vir my lekker. Wanneer ŉ mens ouer word, verloor jy mettertyd jou waagmoed. Seker maar omdat jy die gevolge van sekere dinge besef. Dan is dit vir my juis so lekker as die jong mense sulke lekker kanse waag.” Nog een van Eric se mooi stories is die een oor sy ontmoeting met sy vrou Desré. Die twee was in 2009 aan die begin van April 28 jaar getroud gewees. Eric het eintlik met haar kamermaat uitgegaan, en toe sy eendag nie by die koshuis was toe hy haar vir middagete kom oplaai het nie, het hy vir Desré saamgeneem. Dit was ŉ heerlike middag, maar uiteindelik het die twee baklei. Vir die volgende vier jaar was hulle vier keer weer op ŉ afspraak, maar dinge wou net nie uitwerk nie. Die jaar daarna het Eric in ŉ verhoogstuk gespeel, Pavanne van Andre P. Brink. Vir sy rol as die Suid-Amerikaanse terroris, is sy rooiblonde hare, sy snor en wenkbroue pikswart gekleur. Desré was daardie aand in die gehoor en het ook die partytjie ná die vertoning bygewoon. “Ons het altyd na daardie partytjies verwys as bun fights. Jy is eintlik vrek moeg en wil net huis toe gaan, maar dan is daar van jou verwag om met die gaste te meng. Daardie aand het Desré, wat ses voet lank is, so oor die koppe van almal teenwoordig in my oë gekyk. Ek spot nou nog en sê dit is die swart hare en die blou oë wat die ding gedoen het. Vroulike blondines het die meeste pret, maar mans met swart hare en blou oë, is gewoonlik die grootste hit onder vroue.” Eric en Desré woon in ŉ plaasgemeenskap op Hoogekraal, naby George. Toe hulle die eiendom gekoop het, het die groot erf die moontlikheid gebied om later daar ŉ teetuin te ontwikkel. Nou brom Eric oor die groot stuk gras wat hy twee maal per week moet deurdraf, want die tuindienste laat hom chronies in die steek. Desré is die bestuurder van die Ster-Kinekor-teaters in die Garden Route Mall. Omdat sy in die aande laat by die huis kom, is Eric verantwoordelik vir die huishouding. Hy doen die inkopies en kook ook kos. Eric sê hy hou baie daarvan om kos te maak, en een van sy oupas, en een van sy broers was sjefs. Nou is hy van plan om by sy ma te leer hoe om koek te bak, sodat hy eendag, wanneer die teetuin realiseer, die mense kan trakteer op sy eie tuisgebak. Omdat ŉ akteur nie rêrig kan aftree nie, weet Eric ook hy sal so lank as moontlik fiks en gesond moet bly. Daarom oefen hy gereeld in die gimnasium. As jou lyf fiks bly, is jou brein veel beter in staat om die woorde te onthou, meen hy. Eric lag lekker vir my vraag: Wat is daar wat die mense nie van Eric Nobbs weet nie? “Dis die heel eerste keer wat ŉ joernalis my daai vraag vra. My eerste instinktiewe antwoord is om te sê: Dit wat hulle nie móét weet nie. Maar nee wat, daar is nie regtig spoke in my kas nie. Die lewe van Suid-Afrikaanse akteurs is so verskriklik normaal, dis amper boring. Veral wanneer jy dit vergelyk met die spul daar in Hollywood. Om ŉ akteur te wees, is maar net nog ŉ werk. Daar is manne wie se koppe so nou en dan uithaak. Myne het ook al uitgehaak, maar gelukkig het die pers nie daarvan gehoor nie. Ek probeer maar altyd om onder die radar te vlieg. Ongelukkig beteken dit ook jy kan nooit jouself wees wanneer jy in die publieke oog is nie. Dis lekker as die pers aandag aan my skenk, maar dan moet dit beslis verband hou met my loopbaan.” Vir Eric lê die grootste bevrediging in daardie oomblikke op die verhoog waar alles presies verloop soos wat hy aanvanklik beplan het. Dit gebeur nie aldag nie, maar die slag wat dit wel gebeur, is dit so ŉ groot lekkerte, jy wil dit net weer probeer regkry. “Soms sal iemand ná ŉ vertoning bly om vir jou te vertel hoe die stuk hom of haar geraak het. Wanneer iemand so iets met jou deel, dan besef jy weer: Dit is hoekom ek dit doen. My bankbestuurder sal dalk nie daarmee beïndruk wees nie, maar daardie erkenning maak dit vir my die moeite werd. As daar dus net een mens is wat met ŉ fees na jou toe kom en vir jou sê hoe jy hulle beïnvloed het, is dit soos ŉ hoek wat in jou geanker word. “Jammer, jy kan nog nie loop nie, ons is nog nie klaar met jou nie,” is die gevoel wat ŉ mens kry. “Wanneer ŉ mens eers daardie dinge begin ervaar, dan besef jy al die ander dinge is materiële dinge. Vat nou maar die film oor die Bucket List. As daardie ouens nie geld gehad het nie, sou daardie lys nooit gerealiseer het nie. So indien jy nie die geld het om dinge te doen soos om Everest te gaan klim of in ŉ jet te vlieg nie, moet jy juis jou geluk vind daar waar jy dit kan kry. “Ag, en as ek eendag dalk die R30 miljoen-Lotto wen, sal ek en Desré die helfte van die geld in ŉ belegging sit, en die ander R15 miljoen sal ons vat en die aarde plat gaan reis. Van bakboord tot stuurboord. Ek sou graag eendag wou sê: Ek het die aarde bewoon, en ek het elke plek gesien!”