Nietemin, ek wil ‘n punt maak oor Derrida se différance en identiteit aan die hand van Ken Seigneurie se perspektief op sg. postmoderne tegnieke wat tipies in romans gebruik word – in hierdie geval oorlogsromans in die Arabiese wêreld: Die volgende Christelike fondament wat in hierdie vervalproses verwerp word, is die Bybelse leer oor heiligmaking. ’n Lewe van selfkruisiging, vervulling met die Heilige Gees, en die handhawing van streng morele standaarde is nie vir die postmoderne mens aanvaarbaar nie. Die verheerlikte Here Jesus sê self dat al die plae (of vloeke) van die boek Openbaring oor diegene sal kom wat by die boek Openbaring byvoeg (Op. 22:18-19). Hartlik geluk daarmee! Die titel Sulamiet sluit aan by die gedig “Belydenis van ‘n Sulamiet” wat die Sulammitiese vrou in die Bybelboek “Hooglied” oproep, maar vind ook neerslag in jou vertaling van Paul Celan se “Doodsfuga” (“Todesfuge”). 6. Hierdie onderskeid sluit aan by die onderskeid wat Roland Barthes maak tussen kardinale funksies, wat die hoofmomente van keuse en verandering in ‘n teks aandui (wat korreleer met event II), en katalisators, wat die gewone informerende handelinge in ‘n teks bevat (en korreleer met event I) (Barthes, 1977:91-97).