Ek het al heelwat fantasieverhale gelees waarin die karakters of in ’n wêreld leef wat die skrywer totaal nuut geskep het, soos JK Rowling se Hogwarts, of waar die karakters in die ‘gewone’ wêreld leef maar spesiale kragte het en kontak maak met ’n ‘ander wêreld’ of mense vanaf so ’n ‘ander wêreld’.
In die boeke is dit gewoonlik ’n Amerikaanse of Britse tiener wat die wonderwêreld van die magiese, die bonatuurlike en die fantasmagoriese betree het. Toe begin ek wonder. . .
Sê nou net dit is ’n gewone Suid-Afrikaanse tiener wat in ’n gewone Suid-Afrikaanse dorp bly en oor gewone dinge soos huiswerk en ouens bekommer, wat skielik met fantasie en buiteruimelike wesens te doen kry.
Sê nou net Bospoort was eintlik nie net ’n gewone dorp nie, maar ’n Poort na ’n ander galaksie? En sê nou net Kali was nie net ’n gewone tiener nie, maar een met spesiale Magte en Kragte – iets wat sy van haar ouers en voorouers geërf het?
Kali, die hoofkarakter, is aanvanklik maar ietwat van ’n tjankbalie wat nie baie beheer oor haar emosies het nie, maar deur die boek ontwikkel sy en besef sy dat sy verantwoordelikhede het waarvan sy nie kan ontsnap nie.
Deur Zak leer ken sy vir Nomsa, wie se voorouers by die Zimabwe ruïnes gewoon het, en vir Tara, die Ierse ousus van die McGonigal clan. Sy ontmoet ook vir Leonardo, die arrogante Italianer van wie sy aanvanklik niks hou nie. ’n Viervoet-karakter is die minlike Kristoffel, die vetse Corgi-brak in Bospoort, wat Kali se lieflingseuntjiehond is.
Ek verkies om in die eerstepersoon te skryf, omdat dit dan vir my makliker is om binne-in die Kali-karakter te klim – as’t ware Kali te word. Deur haar oë sien en hoor ek die ander karakters, en ervaar ek wat gebeur. Ek glo ook die leser vereenselwig hulle makliker met die hoofkarakter as die verhaal vanuit die ‘ek’ perspektief vertel word.
Die verhaal speel in Bospoort af, hoofsaaklik by Kali-hulle se huis, by die skool en in die Bewakers se Raadsaal. Dele van die verhaal speel ook by die rotspoel buite die dorp af. Ek het die naam Bospoort gekies om te pas by die idee dat daar ’n Poort buite die dorp is.
Ek as skrywer weet natuurlik presies hoe Kali-hulle se huis binne en buite lyk, waar die swembad is, waar die Raadsaal is. Om die waarheid te sê, moet ek meer weet van hoe die plekke lyk as wat ek dalk in die verhaal te kenne sal gee.
Ek het ook na foto’s van die eiland Poveglia gekyk, hoe die ‘oog’ van ’n storm lyk, en hoe kastele binne lyk.
Spanning word geskep deur die gebeure – byvoorbeeld die vreemde dinge wat Kali ervaar wat sy nie kan verduidelik nie – wat eintlik die proses is waardeur sy uiteindelik ’n Bewaker met bepaalde Kragte en Magte word. Die vroue wat verdwyn verhoog ook die spanning, asook die konflik tussen Kali en Chantelize, en Kali en Leonardo. Later in die boek begin daar ook liefdesdriehoeke ontwikkel, wat ook tot die spanning bydra.
Dan, in boek 3, is daar ’n nuwe, onverwagse wending in die verhaal – Zak is moontlik ook een van die Ander, en sy ouers is beslis spioene vir die Ander. Kali word ook al hoe meer gedwing om ’n keuse tussen Zak en Leonardo te maak.
Wat ’n reeks vir my so lekker maak, is dat die skrywer nie finaal afskeid hoef te neem van die karakters aan die einde van boek een nie – daar is steeds die vooruitsig om ’n langer pad met jou geliefde karakters te stap en te kyk waarheen hulle jou lei.
Kali is van die begin af baie ingestel op reuke – die emosies wat sy aan dinge heg, is vir haar soos reuke – as iets goed gebeur, ruik sy dinge soos perskes, en as sy iets negatiefs beleef, ruik sy iets soos stink sokkies. (Later in die reeks praat Leonardo daaroor – die verskynsel om sintuie te ‘meng’ is sinestesie.)
Verskillende mense sal waarskynlik verskillende temas in die boek opmerk, maar ek dink die waarde en krag van vriendskap is waarskynlik die sterkste tema in die boek – iets wat in die leefwêreld van die tiener baie belangrik is.
Ontdekking speel ook ’n groot rol in die boek. Kali ontdek dinge oor haar ouers wat sy nie geweet het nie. Sy ontdek dinge van haarself wat sy nie geweet het nie – en dit sluit meer in as bloot haar nuwe Kragte en Magte. Sy ontdek ook dat daar ’n Kali ontluik wat sterker en dapperder is as arme banggat Kali. Deur die loop van die reeks gaan sy al hoe verder op hierdie ontdekkingstog en ontdek sy al hoe meer haar innerlike krag.
’n Subtema kan ook wees dat die lewe nie altyd ’n reguit pad is nie en onverwagse draaie met jou kan loop – dat daar dinge kan gebeur waarvan jy nie hou nie, maar wat jy na die beste van jou vermoë moet hanteer. Liefde wat die sement in verhoudinge is, is nog ’n subtema – die liefde tussen ouers en kinders, tussen vriende, tussen mens en dier en dan ook romantiese liefde tussen verliefdes.
Ek kan niks skryf wat ek nie sien en hoor nie. Visualisering is vir my baie waardevol. Ek hoor en sien as’t ware die gebeure soos ’n movie in my kop afspeel.
Wat die einde van die laaste boek betref: ek het tot laat in die reeks nog nie geweet hoe die reeks moet eindig nie. Ek het ook nie geweet wie Kali gaan kies nie – Leonardo of Zak? Toe, tydens ’n besoek aan ’n skool in die Kaap, vra ek vir die meisiesklas wat dink hulle moet in die laaste boek gebeur, en toe die een meisie antwoord, was dit vir my ’n bevestiging van wat ek reeds self begin dink het. Dit was nie ’n maklike besluit nie, maar die storie het hierdie spesifieke einde aan my dikteer.