Ouerskap - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Ouerskap is die proses om kinders groot te maak deur hul fisieke, emosionele, sosiale, intellektuele, morele en spirituele ontwikkeling te bevorder en te ondersteun van kleins af tot volwassenheid. Dit word gewoonlik in 'n kind se gesin gedoen deur die moeder en vader (die biologiese ouers). Waar ouers nie in staat is om of versorg nie, kan die naasbestaandes, soos ouer broers en susters, tante en ooms of grootouers, die verantwoordelikheid aanvaar. In ander gevalle kan kinders deur aanneemouers, pleegouers, peetouers of in inrigtings (soos groephuise of weeshuise) versorg word.
Die verhoudings in die gesin vorm die basis vir hoe kinders hulself en die groter wêreld waarneem. Die gesin is die plek waar die individu die betekenis van die lewe leer, sy 'hele persoonlikheid' ontwikkel, sowel as fisies, sielkundig, emosioneel en geestelik ontwikkel deur elkeen van die verhoudings wat in die gesin bestaan. Die ouers se rol in die gesonde ontwikkeling van 'n kind kan nie oorskat word nie.
Die woord "ouerskap"
Die woord ouerskap het veral aandag getrek vanweë die noodsaaklikheid om die proses van opvoeding van 'n kind tuis deur ouers duideliker te maak as die formele opvoeding van 'n kind se onderwyser-student-verhouding op skool. 'N Ouer se metodes om 'n kind op te voed, verskil van die onderwyser. Op skool gee onderwysers algemene geletterdheid en wetenskaplike kennis aan die kind; tuis gee ouers 'n algemene algemene lewenswysheid soos wat ouers dit self verstaan.
Die term "ouerskap" is 'n afgeleide van die woord "ouer" wat as werkwoord geneem word. As mense "vir ouer" 'n kind sê, beteken dit "om 'n ouer te wees" of "om ouerlike pligte uit te voer." In die algemeen erken die meerderheid ouers dat hierdie pligte in die basiese behoeftes van 'n kind voorsien - die kind se behoefte aan veiligheid en ontwikkeling. Dit impliseer veiligheid en ontwikkeling van die liggaam, gees en siel van die kind. Met ander woorde, dit is fisiese, intellektuele, emosionele en geestelike sekuriteit en ontwikkeling.
Ouerskap word gewoonlik in 'n kind se gesin gedoen deur die moeder en vader (die biologiese ouers). As ouers nie in staat is om of versorg nie, kan dit deur naasbestaandes onderneem word, soos ouer broers en susters, tante en ooms, of grootouers. In ander gevalle kan kinders deur aanneemouers, pleegouers, peetouers of in instellings soos groephuise of weeshuise versorg word. Daar is ook omstandighede, soos in 'n kibboets, waar ouerskap 'n beroep is, selfs wanneer biologiese ouers naby is. Ouers se patria verwys na die openbare beleidskrag van die staat om die regte van die natuurlike ouer, wettige voog of informele versorger te gebruik, en om op te tree as die ouer van enige kind of individu wat beskerming benodig (soos die kind se versorger is gewelddadig of gevaarlik).
Gesigte van moeder en kind; detail van beeldhouwerk by Soldier Field, Chicago, Illinois, Verenigde State Vroulike eend en eendjies.
A moeder is die natuurlike of sosiale vroulike ouer van 'n nageslag.
In die geval van 'n soogdier, insluitend 'n mens, dra die moeder haar kind dood (eers 'n embrio, dan 'n fetus) in die baarmoeder vanaf die bevrugting totdat die fetus voldoende ontwikkel is om gebore te word. Die moeder gaan dan in kraam en baar. Sodra die kind gebore is, produseer die moeder melk, 'n proses genaamd laktasie, om die kind te voed. By nie-soogdiere, soos voëls, lê die moeder eiers. Die eiers kan dan deur een van die ouers versorg word, of deur albei in rotasie, en op hulle sit om hulle warm te hou vir 'n aansienlike periode voordat hulle uitbroei, op welke punt een of albei die kuikens voed (dikwels deur heropening) tot hulle is oud genoeg om die nes te verlaat. Selfs dan volg die kleintjie die moeder (of albei ouers) vir 'n geruime tyd, vir beskerming en om oorlewingsvaardighede aan te leer.
Menslike moeders speel gewoonlik 'n baie belangrike rol in die grootmaak van kinders. Dit is 'n standaardpraktyk in geïndustrialiseerde lande dat 'n moeder voorgeboortelike of "voorgeboortelike sorg" tydens haar swangerskap ontvang om haar te help met die verskillende probleme wat opduik.
Die titel "moeder" kan gegee word aan 'n ander vrou as 'n biologiese ouer wat hierdie rol vervul. Dit is meestal 'n aannemende moeder of 'n stiefma (die biologies verwante vrou van 'n kind se vader). Die term "moeder" kan ook verwys na 'n persoon met stereotipiese eienskappe van 'n moeder, soos koestering en ander-gesentreerdheid.
In sommige samelewings word enkelmoederskap, die toestand van 'n ongetroude moeder, as 'n ernstige sosiale kwessie behandel.
A Vader is tradisioneel die manlike ouer van 'n kind. Soos moeders, kan vaders gekategoriseer word volgens hul biologiese, sosiale of wettige verhouding met die kind. Histories was die vaderskap van biologiese verhoudings bepalend vir vaderskap. Die bewys van vaderskap was egter intrinsiek problematies en daarom is sosiale reëls, soos die huwelik, dikwels bepaal wie as die vader van die kind beskou sou word.
Hierdie metode vir die bepaling van vaderskap het sedert die Romeinse tyd in die beroemde sin voortgeduur: Mater semper certa; pater est quem nuptiae demonstrant ("Moeder is altyd seker; die vader is wie die huwelik vertoon"). Die historiese benadering is gedestabiliseer met die onlangse opkoms van akkurate wetenskaplike toetsing, veral DNA-toetsing. As gevolg hiervan het die wet op vaderskap veranderinge ondergaan.
Godsdienstige sienings oor ouerskap
Viktor Vasnetsov, Vaderskap
Baie van die wêreldgedeeltes beskryf die uiteindelike wese, die Skepper van die wêreld, God as 'n ouer. Hindoeïsme vergelyk die verhouding tussen mense en God met dié van 'n vader wat sy seuns opvoed: "God! Gee ons wysheid soos 'n vader aan sy seuns gee. Lei ons, o baie opgeroep, op hierdie pad. Mag ons in die lig leef (Rig Veda 7.32.26)."
Die Joodse en Christelike geskrifte noem God die Hemelse Vader van God. Voorbeelde sluit in: "Ons Vader wat in die hemele is, laat u Naam geheilig word (Matthew 6.9). "En ook:" Julle is kinders van die Here julle God "(Deuteronomium 14.1).
In die Lotus Sutra, die Boeddha word Vader van die Wêreld genoem.
Ek sê vir jou, Shariputra, ek is ook soos hierdie: ek is die mees eerbiedwaardige onder baie heiliges, die Vader van die wêreld ... Ek sê vir jou, Shariputra, julle mans is al my kinders, en ek is julle Vader. Vir eeue vir ewig, is u verskroei deur veelheid ellende, en ek het u almal gered (Lotus Sutra, 3).
Soortgelyke stellings word in Islam, in die vedas, en die Confuciaanse klassieke.
Anas en Abdullah het gesê dat God se boodskapper gesê het: 'Alle menslike wesens is God se kinders, en diegene wat God liefhet, is diegene wat sy kinders vriendelik behandel'. (Hadith van Baihaqi).
In baie godsdienstige tradisies word Ultimate Reality ook erken as die goddelike moeder van die mensdom: 'Ek is die Vader en die moeder van die wêreld' (Bhagavad Gita 9.17).
Dikwels word God se Vaderskap en Moederskap geïdentifiseer met die hemel en die aarde, wat saamwerk in die skepping en koestering van die mensdom en die heelal. Daar is heilige Skrifbeskrywings van God se liefde in terme wat gesê kan word dat dit sowel vaderlike liefde insluit: Skepper, Onderwyser, Gids en Verlosser - en moederlike liefde - Verpleegster, deernis en onderhouer.
Die doeltreffendheid van die gesin vir persoonlike groei is van so 'n aard dat sommige godsdienstige tradisies eervolle en liefdevolle verhoudings in die gesin gelykstel met 'n patroon vir 'n persoon se regte verhouding met God. In die Talmud word daar byvoorbeeld geskryf: 'As iemand sy vader en moeder eer, sê God:' Ek beskou dit asof ek onder hulle gewoon het en hulle my geëer het '(Kiddushin 30b).1 Confucius het gesê: 'Dit is waarlik goeie gedrag teenoor ouers en ouer broers as die stam van goedheid' (Analyse 1.2).2 Jesus het sy dissipels aangemoedig om as 'n liefdevolle vader met God te verwys en hom 'Abba' genoem.
Aspekte van ouerskap
Verskaffing van fisieke sekuriteit en ontwikkeling
Die primêre verantwoordelikheid van 'n ouer is om fisieke sekuriteit te bied en die veiligheid van hul kind te verseker. Ouers bied fisiese veiligheid: skuiling, klere en voeding; hulle beskerm hul kind teen gevare; en sorg vir die liggaamlike gesondheid en welstand van die kind.
Die ontwikkeling van 'n kind fisies verwys na die verskaffing van toestande wat lei tot die gesonde groei van 'n kind, soos die oefen van die liggaam van 'n kind deur sport en fisieke speletjies; die kind te help om gesondheidsgewoontes te ontwikkel; en om gereelde mediese well-kind ondersoeke te onderhou.
Voorsien intellektuele veiligheid en ontwikkeling
Intellektuele sekuriteit verwys na die toestande waarin 'n kind se verstand kan ontwikkel. As die waardigheid van die kind gerespekteer word, en die kind liggaamlik en emosioneel veilig voel, kan hy leer. Die ouer is verantwoordelik om 'n atmosfeer van vrede en geregtigheid in die gesin te skep, waar niemand se waardigheid oorskry word nie. Die ideale omgewing is 'n koesterende omgewing, vry van vrees, bedreiging en mondelinge mishandeling.
Intellektuele ontwikkeling beteken dat die kind die geleentheid bied om op verskillende maniere 'n menigte dissiplines te leer. Tradisioneel was die fokus op lees, skryf en wiskunde, maar addisionele "intelligensies" kan net so belangrik wees vir die akademiese ontwikkeling van 'n kind.3 Ouers wat daarna streef om hul kind holisties te ontwikkel, sal hul kind geleenthede bied om die volgende intelligensies te ontwikkel:
Liggaamlike kinestetiese intelligensie
Verskaffing van morele en geestelike ontwikkeling
Die meeste ouers voed hul kinders op in hul eie godsdienstige geloof, geestelike tradisies, oortuigings en kulturele norme, etiek en waardesisteme. Elke kind kan as heilig beskou word, met 'die vonk van hemelse vuur wat die gewete genoem word'.4
Gehoorsaamheid aan ouers kan slegs gegrond word op vertroue in ouers, wat gewen word deur hul onverbiddelike toewyding aan die beste belang van die kind. As gevolg hiervan sal dankbaarheid, empatie en 'n hoë etiese standaard later ontwikkel. Om te verseker dat kinders hul ouers se standaarde kan aanvaar, moet hulle regtig deur hulle geliefd voel en aanvaar word. Ouers moet sorg dat 'n kind onvoorwaardelik geliefd voel.5
Verskaf emosionele sekuriteit en ontwikkeling
Om emosionele sekuriteit aan 'n kind te bied, beteken om sy / haar siel te beveilig. Dit is om 'n veilige, liefdevolle omgewing te bied, om 'n kind 'n gevoel van geliefdheid, behoefte en verwelkoming te gee deur emosionele ondersteuning, aanmoediging, gehegtheid, streling, omhelsing, ensovoorts. Ouers koester die emosionele ontwikkeling van hul kind deur geleenthede vir speel en sosiale aktiwiteite te bied.
Emosionele ontwikkeling behels die koestering en liefdevolle kind, sowel as die gee van 'n kind die geleentheid om ander lief te hê, om te sorg vir ander en om hulle te dien. Die vermoë om lief te hê is 'n kwaliteit van ontwikkelde siel. 'N Kind word gewoonlik nie selfsugtig as hy of sy weet wat 'n vreugde dit is om 'n ander persoon lief te hê nie. Die gesin is die skool van liefde, die plek waar 'n kind karakter ontwikkel en die patroon vorm vir toekomstige verhoudings.6 Om vaardighede in 'n kind te kan liefhê, is hierdie vaardighede van uiterste belang:
Modelleer empatie en deernis vir jonger en ouer, swakker en sieker
Om na die kind se hart te luister en sy gevoelens te laat weet, word verstaan
Moedig die kind aan om vir ander te sorg, help jonger broers en susters, grootouers of bure
Leer 'n kind om partytjies vir ander mense te organiseer, speel met jonger sibbe, ens.
Modelleer en onderrig sosiale vaardighede en etiket
Ander ouerlike pligte
Ouers is ook verantwoordelik vir die finansiële ondersteuning van hul kinders. Hulle kan dit direk op 'n daaglikse basis voorsien, of die ouer wat nie toesig hou nie, kan geld in die vorm van kinderonderhoud aan die voog gee. Behalwe die betaling van noodsaaklikhede, soos kos, klere en skuiling, is ouers ook verantwoordelik om hul kinders se gesondheidsorg en opvoeding te betaal.
Ouers is wetlik verantwoordelik vir mediese en wettige besluite rakende die welstand van hul kinders. Hulle kan ook aanspreeklik gehou word vir oortredings wat deur hul kinders gedoen is as hulle te jonk is om self regsverantwoordelikheid te neem.
Ouerskap oor die leeftyd
Swangerskap en voorgeboortelike ouerskap
Tydens swangerskap word die ongebore kind beïnvloed deur baie besluite wat sy of haar ouers neem, veral keuses wat verband hou met hul lewenstyl. Die moeder se besluite oor gesondheid en dieet kan óf 'n positiewe óf 'n negatiewe uitwerking op die kind hê.
Baie mense glo dat ouerskap met die geboorte begin, maar die moeder begin 'n kind grootmaak en koester voor die geboorte. Wetenskaplike bewyse dui daarop dat die ongebore baba vanaf die vyfde maand klank kan hoor, bewus is van beweging en moontlik korttermyngeheue uitbeeld. Daar is bewyse dat die ongebore baba vertroud kan raak met die stemme van sy of haar ouers. Navorsing het ook aangedui dat eksterne syfers vir die ongebore baba se slaapgewoontes teen die sewende maand beïnvloed.
Die ouer van 'n baba is 'n groot verantwoordelikheid. Babas benodig deurlopende sorg, insluitend (maar nie beperk nie tot) voeding, bad, doeke en gesondheidsorg vervang.
Op hierdie stadium van die lewe is die kind in staat om van sy versorger te ontvang; hulle is hulpeloos sonder die liefdevolle besorgdheid van volwassenes. Babas moet veral onvoorwaardelike liefde van hul ouers ontvang.
Ouerskapverantwoordelikhede vir voorskoolse kinders sluit (maar is nie beperk nie tot) voeding, bad, toiletopleiding, die veiligheid daarvan en die versorging van hul welstand in. Daar word van ouers verwag om besluite te neem oor kindersorg en voorskoolse onderrig.
Op hierdie ouderdom begin kinders hul verhouding met maats hê, gewoonlik met hul broers en susters. As hulle geen broers en susters het nie, kan ouers moontlik geleenthede vind om met ander kinders interaksie te hê met goeie toesig by volwassenes, soos betroubare dagsorg of voorskool, speeldatums met kinders van bure, uitgebreide familie of vriende. Hierdie belangrike verhoudings met broers en susters is lewenslange opleiding. Daar is dikwels sprake van broers en susters, en ouers is die sleutel om harmonie te handhaaf deur hul liefde vir al hul kinders te bevestig.
Laerskool en middelbare skooljare
Ouerskapverantwoordelikhede gedurende die skooljare sluit in (maar is nie beperk nie tot) voeding, hulpverlening met opvoeding, veiligheid en welstand daarvan, en 'n liefdevolle en koesterende huislike omgewing. In die besonder word opvoedkundige aangeleenthede beduidend namate die kind van kleuterskool, primêre onderwys en middelbare skoolvlakke beweeg.
In hierdie ouderdomsgroep word portuurgroepverhoudinge, hetsy vriendskap, wedywering of konflik, 'n groter belang vir die kind. As ouers 'n sterk fondament van ouerliefde gelê het, en kinders reageer het op liefdesliefde, is hulle beter in staat om harmonieuse verhoudings met hul maats te ontwikkel, en om krag in hul gesin te vind om die storms van teleurstellings en probleme met minder suksesvolle sosiale situasies.
Tydens adolessensie begin kinders hul eie identiteit vorm en toets en ontwikkel hulle die interpersoonlike en beroepsrolle wat hulle as volwassenes sal aanneem. Terwyl hulle hoërskool besoek en die werkwêreld begin betree, kyk adolessente na maats en volwassenes buite die gesin vir leiding en modelle vir hoe hulle op te tree. Nietemin bly ouers 'n invloed op hul ontwikkeling. Ouers moet moeite doen om bewus te wees van hul tienerjare se aktiwiteite, leiding, leiding en konsultasie te gee. Adolessensie kan 'n tyd van groot risiko wees vir kinders, waar nuutgevonde vryhede kan lei tot besluite wat lewensgeleenthede drasties oopmaak of afsluit.
'N Kwaliteit verhouding tussen ouer en kind is 'n belangrike bepaling van die gedragsgesondheid van kinders. Daar is gevind dat daaglikse interaksie met ouers die risiko van depressie, selfmoord, promiskuïteit, dwelmmisbruik en skoolafwesigheid aansienlik verminder.7 Tieners wat voel dat hulle 'n goeie verhouding met hul ouers het, is minder geneig om aan riskante gedrag deel te neem. Selfs kinders wat gesukkel met sosiale geleenthede, kan steeds gesonde, goed gebalanseerde lewens lei. Sulke veerkragtigheid en herstel van gesondheid word toegeskryf aan die teenwoordigheid van 'n volwassene wat persoonlike sorg en leiding aangebied het. Daarmee is die selfbeeld en gevoel van plek van die kind weer gevestig. Van daar af kon die kind die wêreld navigeer.
Dit raak al hoe meer gereeld dat jong volwassenes langer as in vorige geslagte in hul ouerhuis bly, en dat baie mense terugkeer na 'n tydperk van onafhanklikheid. Dit is belangrik vir ouers om nie hul volwasse kinders as 'kinders' te sien nie, maar om met hulle as volwassenes te praat, maar terselfdertyd openlik te bespreek soos finansies, huishoudelike take, toepaslike gedrag, ensovoorts. Eerlike kommunikasie en onderhandeling kan nodig wees. Veral as daar 'n ondersteunende omgewing is, is dit waarskynlik dat jong volwassenes tuis bly of terugkeer huis toe. In baie kulture van die wêreld is dit gereeld dat drie generasies saam woon.
Gedurende hierdie tyd neem die jong persoon loopbaan- en ander keuses: hulle kan opleiding in die kollege of ander kursusse volg, 'n loopbaan begin met aansienlike werksverwante verantwoordelikhede, of 'n romantiese verhouding, moontlik 'n huwelik, aangaan. Die ervarings wat 'n jongmens in hul eie gesin gehad het, liefde van hul ouers ontvang, met hul broers en susters en die huweliksverhouding van hul ouers waargeneem, speel almal belangrike rolle in die bepaling van hoe 'n kind met sy of haar eggenoot en kinders sal verband hou. .
Ouerskap eindig nie as 'n kind die huis verlaat en onafhanklik woon nie. 'N Ouer is vir ewig 'n ouer, hoewel rolle uiteindelik omgekeer kan word omdat volwasse kinders na hul ouer ouers omsien.
Ouers metodes en praktyke
Ouerskap gebruik tipies belonings, lof en dissipline of straf as instrumente vir gedragsbeheer. Die meeste kenners op die gebied van kinderontwikkeling is dit nou eens dat lyfstraf nie 'n doeltreffende instrument vir gedragsmodifikasie is nie, en dat baie ouers nie-fisieke benaderings tot kinderdissipline gebruik het. In sommige jurisdiksies is lyfstraf (slaan of sweep) deur die wet verbied.
Vier hoof ouerskapstyle is geïdentifiseer in navorsing oor vroeë kinderontwikkeling: gesaghebbend, outoritêr, permissief en verwaarloosend.8
gesaghebbende ouerskap word gekenmerk deur hoë verwagtinge van nakoming van ouerreëls en -voorskrifte, 'n oop dialoog oor die reëls en gedrag, en is 'n kindgesentreerde benadering wat gekenmerk word deur 'n warm, positiewe invloed.
outoritêre ouerskap word gekenmerk deur hoë verwagtinge van nakoming van ouerreëls en -aanwysings, die gebruik van meer dwangstegnieke om nakoming te verkry, min ouer-kind-dialoog. Dit is 'n ouergesentreerde benadering wat gekenmerk word deur koue affekte.
permissiewe Ouerskap word gekenmerk as min gedragsverwagtinge vir die kind, en is 'n kindgesentreerde benadering wat gekenmerk word deur warm invloed.
nalatig ouerskap is soortgelyk aan permissiewe ouerskap, maar is 'n ouergesentreerde benadering wat gekenmerk word deur koue affekte.
Uitkomste wat met elke tipe ouerskap verband hou, het tradisioneel 'n sterk voordeel vir gesaghebbende ouerskap getoon. Daar is gewys dat hierdie kinders meer selfdissipline, emosionele selfbeheersing, meer vriende en beter skoolprestasie het. Onlangse navorsing het egter 'n aantal waarskuwings geïdentifiseer. Byvoorbeeld, outoritêre ouerskap kan meer effektief wees in sekere kontekste en in sosiale groepe anders as in vroeë navorsing. Die belangrikste is dat ouerskap deel uitmaak van 'n tweerigtingverhouding tussen ouer en kind. Die karakterisering van 'n ouerskapstyl as gevolg van die ouer laat die wesenlike invloed van die kind op die ouer-kind-dinamiek weg.
Daar is baie pogings aangewend om begrip van ouerskap te ontwikkel, en om instrumente en opvoedkundige programme te ontwikkel om ouers te help om hul kinders beter te laat groei. 'N Paar voorbeelde volg.
Alfred Adler, 'n pionier op die gebied van kindervoorligting, het ouerskapinstrumente en opvoedingsprogramme ontwerp in 'n poging om geestesgesondheidsprobleme in die latere lewe te voorkom. Hy het geglo dat mense in die eerste plek hoofsaaklik sosiale wesens is - die ouer-kind-verhouding is die belangrikste sosiale verhouding. Ander sleutelbegrippe wat die basis vorm van die Adleriaanse ouerskapsfilosofie is:
Mense gedra hulle volgens hul eie subjektiewe siening van die werklikheid. Ouers moet hulself in hul kinders se skoene steek om ander, insluitend kinders, te verstaan.
Wedersydse respek tussen mense is 'n hoeksteen van die lewe in 'n demokrasie; dit sluit mans en vroue, rasse, etniese groepe en tussen ouers en kinders in
Die "gesaghebbende benadering" (in teenstelling met outokraties en permissief) in ouerskap is effektief en bevat onder andere natuurlike en logiese gevolge, die erkenning van die doelwitte van gedrag, gesinsvergaderings en probleemoplossingsvaardighede, die belangrikheid van aanmoediging, om 'n paar te noem
Die koesterende ouermodel voorsien 'n gesinsmodel waar daar van kinders verwag word om hul omgewing te verken met beskerming van hul ouers. Hierdie model is gebaseer op die aanname dat kinders inherent weet wat hulle nodig het en toegelaat moet word om dit te ondersoek. Ouers is verantwoordelik om hul kind tydens hierdie verkenning te beskerm, insluitend die beskerming van hul kind teen hulself deur leiding te gee. 'N Kind moet opgetel word as die kind huil omdat die ouer wil hê dat die kind veilig en gevoed moet wees. 'N Kind wat groot word en glo dat daar in die behoeftes daarvan voorsien word, sal meer selfvertroue hê as hy uitdagings ondervind.
Die streng vadermodel van ouerskap is een wat sterk waarde heg aan dissipline as 'n manier om te oorleef en te floreer in 'n harde wêreld.
Idees wat by hierdie model betrokke is, sluit die volgende in:
Dat kinders leer deur beloning en straf, soos in operatiewe kondisionering
Dat kinders meer selfstandig en meer selfdissiplineerd raak deur streng ouers te hê
Dat die ouer, veral die vader, bedoel is om belonings vir goeie gedrag te bepaal en om slegte gedrag te straf
Hierdie model van kinderopvoeding sou dus behels dat 'n kind hulself laat huil om te slaap. Om 'n kind op te tel wanneer hy slaap, kan die ouers se afhanklikheid bevorder, en dit is nie 'n bewys van dissipline nie. In sy boek Waag dit om te dissiplineer, James Dobson bepleit die streng vadermodel. Navorsers het egter outoritêre opvoeding gekoppel aan kinders wat onttrek, nie spontaneïteit het nie en minder bewyse van gewete het.9
Aanhangsel-ouerskap, 'n frase wat deur kinderarts William Sears geskep is, is 'n ouerskapsfilosofie gebaseer op die beginsels van die gehegtheidsteorie in die ontwikkelingsielkunde. Volgens gehegtheidsteorie is 'n sterk emosionele band met ouers gedurende die kinderjare, ook bekend as 'n veilige gehegtheid, 'n voorloper van veilige, empatiese verhoudings in volwassenheid.
Aanhangsel-ouerskap beskryf 'n ouerskapsbenadering wat deels deur inspirasie-teorie geïnspireer is. Aanhangselsteorie, wat oorspronklik deur John Bowlby voorgestel is, sê dat die baba die neiging het om nabyheid aan 'n ander persoon te soek en veilig te voel wanneer die persoon teenwoordig is. Ter vergelyking het Sigmund Freud voorgestel dat gehegtheid 'n gevolg was van die behoefte om aan verskillende dryfvere te voldoen. In gehegtheidsteorie heg kinders hul ouers aan omdat hulle sosiale wesens is, nie net omdat hulle ander mense nodig het om dryfvere te hê nie en gehegtheid is deel van normale kinderontwikkeling.
Ouerskap van verbintenis poog om sterk emosionele bande te skep en vermy liggaamlike straf, met dissipline wat bewerkstellig word deur interaksies wat die emosionele behoeftes van 'n kind erken. Die begrip "kinderopleiding" impliseer 'n spesifieke tipe ouerskap wat fokus op holistiese begrip van die kind. Die filosofie 'Taking Children Seriously' beskou lof en straf as manipulerend en skadelik vir kinders en pleit vir ander metodes om met hulle ooreenkoms te bereik. Dissipline deur 'time-out' en ouerlike toesig word aangemoedig. Hierdie benadering beskou liefde, konsekwentheid, struktuur, motivering en aanspreeklikheid as fundamenteel tot ouerskap.
Ouers in die gehegtheid probeer om die biologiese en sielkundige behoeftes van die kinders te verstaan ​​en om onrealistiese verwagtinge van kinder gedrag te vermy. By die opstel van grense en grense wat toepaslik is vir die ouderdom van die kind, word verbintenisouderdom in ag geneem met die fisiese en sielkundige ontwikkelingsfase wat die kind tans ervaar. Op hierdie manier kan ouers probeer om die frustrasie wat voorkom as hulle verwag dat dinge wat hul kind nie kan doen nie, te vermy. Die ouerskap van die aanhangsel is van mening dat dit vir die kind van kardinale belang is dat hy / sy behoeftes aan volwassenes kan kommunikeer en dat daar onmiddellik aan die behoeftes voldoen word.
Ouer as afrigter
Life Coaching put uit die velde van sielkunde, berading, maatskaplike werk, konsultasie, bestuur, spiritualiteit, en tog is dit sy eie unieke beroep. Die doel van afrigting is om uitnemendheid by ander te ontlok. Daar is gevind dat die afrigtingsmodel veral effektief is in adolessente vir ouerskap.10 Op hierdie stadium streef hulle na onafhanklikheid, 'n natuurlike ontwikkelingsfase. Hierdie model moedig ouers aan om ratte oor te skakel van die 'onderrig- ​​en' bestuur'-rol wat gedurende die jonger jare gebruik is, na 'n afrigtingsrol. Afrigting hou die onafhanklikheid en vindingrykheid van die ander in ag, terwyl dit terselfdertyd ondersteuning verleen en die beste in die ander ontlok. Afrigting gee eer aan die uniekheid, kreatiwiteit en vindingrykheid van elke individu. Tieners reageer goed op hierdie benadering, want hulle verlang om gehoor en verstaan ​​te word - twee belangrike elemente in afrigting.
Die ouer as afrigter-model leer ouers probleemoplossingsvaardighede, asook maniere waarop ouers hul kinders kan ondersteun in besluitneming en uitdagings. Die ouer as afrigtersmateriaal bied praktiese oplossings vir ouers om hul verhouding met hul kinders te verbeter en te versterk.
Christelike ouerskap is gewild onder Evangelies en fundamentalistiese Christenouers wat dit as Bybelse beginsels op ouerskap toepas. Inligting oor Christelike ouerskap kan gevind word in publikasies, Christian Parenting-webwerwe,11 en in seminare om ouers te help om Christelike beginsels op ouerskap toe te pas. James Dobson en sy gids, veral invloedryk, was Waag dit om te dissiplineer.12
Sommige Christelike ouerskapmodelle is streng en outoritêr, maar ander is 'op grasie gebaseer' en deel metodes wat beywer word vir gehegte ouerskap en positiewe ouerskapsteorieë.
↑ I. Epstein, Die Babiloniese Talmoed (New York: Soncino Press, 1948).
↑ Arthur Waley, Die analise van Confucius (New York: Random House, 1938).
↑ George Washington, Reëls vir lewensvatbaarheid in gesprek onder mans, in Die boek die deugde, onder redaksie van William J. Bennet (New York: Simon en Schuster, 1993, ISBN 978-0684835778).
↑ Ross Campbell, Hoe om u kind regtig lief te hê (Victor Books, 1977, ISBN 978-0781439121).
↑ Betsy en Farley Jones, Kinders van vrede (Holy Spirit Association, 1997, ISBN 0910621845).
↑ www.cpc.unc.edu, National Longitudinal Study of Adolescent Health. 15 Februarie 2017 herwin.
↑ Diana Baumrind, ouerlike dissiplinêre patrone en sosiale vaardigheid by kinders. Jeug en samelewing, 9(1978): 238-276.
↑ E. E. Maccoby & J. A. Martin, "Sosialisering in die konteks van die gesin: ouer-kind-interaksie."
↑ Diana Haskins, Ouer as afrigter (Portland, OR: White Oak Publishing, 2001, ISBN 978-1883697778).
↑ Tydskrif vir gesinne aanlyn, Hompeage. 15 Februarie 2017 herwin.
↑ James Dobson, Waag dit om te dissiplineer (Bantam, 1982, ISBN 978-0553255287).
Baumrind, Diana. "Ouer dissiplinêre patrone en sosiale vaardigheid by kinders." Jeug en samelewing. 9(3)(1978): 238-276.
Bavolek, S.J. Handboek vir die inventaris vir ouerouderdom vir volwassenes. Eau Claire, WI: Family Development Associates, Inc., 1984.
Bennet, William J. (red.). Die boek die deugde. New York, NY: Simon en Schuster, 1996. ISBN 978-0684835778
Bobel, Chris. Die paradoks van natuurlike moederskap. Temple University Press, 2001. ISBN 1566399076
Campbell, Ross. Hoe om u kind regtig lief te hê. David C. Cook, 2004 ISBN 978-0781439121
Clarke-Stewart, A.K., F.A. Goosens, en V.D. Allhusen. 'Meting van baba-moederhegting: is die vreemde situasie genoeg?' Maatskaplike ontwikkeling. 10 (2001): p143-169.
Devine, Tony, Joon Ho Seuk, en Andrew Wilson (red.).Kweek hart en karakter: onderrig vir die belangrikste lewensdoelwitte. Character Development Foundation, 2000. ISBN 1892056151
Dobson, James. Waag dit om te dissiplineer. Bantam, 1982 ISBN 978-0553255287
Epstein, Isadore. Die Babiloniese Talmoed. New York, NY: Soncino Press, 1948.
Gardner, Howard E. Frames of Mind: The Theory of Multiple Intelligences. Basiese boeke, 1999. ISBN 978-0465025091
Granju, Katie Allison, en Sears, William. Ouerskap van aanhegsels, instinktiewe versorging vir u baba en jong kind. Atria, 1999. ISBN 067102762X
Haskins, Diana. Ouer as afrigter. Portland, OR: White Oak Publishing, 2001. ISBN 978-1883697778
Holigrocki, R.J., P.L. Kaminski, en S.H. Frieswyk. Inleiding tot die assessering van interaksie tussen ouer en kind. Bulletin van die Menninger-kliniek. 63 (3)(1999): 413-428.
Hunt, Jan. Die natuurlike kind: ouerskap uit die hart. New Society Uitgewers, 2001. ISBN 0865714401
Internasionale Opvoedkundige Stigting. Opvoeding vir ware liefde. International Education Foundation, 2006. ISBN 1891958070
Jones, Betsy en Farley. Kinders van vrede. Holy Spirit Association, 1997. ISBN 0910621845
Lerner, Brenda Wilmoth, en K. Lee Lerner (red.). Primêre bronne van sosiale kwessies: Familie in die samelewing. Thomson Gale, 2006. ISBN 978-1414403205
Liedloff, Jean. Die kontinuumkonsep: op soek na verlore geluk. Addison Wesley Publishing Company, 1986. ISBN 0201050714
Maccoby, E.E., & J.A. Martin. "Sosialisering binne die konteks van die gesin: ouer-kind-interaksie." in Handboek vir Kindersielkunde, 6de druk, onder redaksie van P.H. Mussen. New York, NY: Wiley, 1983. ISBN 0471272876
Seidel, Dietrich F., en Jennifer P. Tanabe. Eenwording Insigte in huwelik en gesin: Die geskrifte van Dietrich F. Seidel <