Hoe het die Sowjetunie amptelik die behoefte aan buitelandse reis- en emigrasiebeperkings geregverdig? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe het die Sowjetunie amptelik die behoefte aan buitelandse reis- en emigrasiebeperkings geregverdig?
Soos oor hierdie vraag bespreek, het die Sowjetunie die reis en emigrasie van sy burgers na die buiteland sterk gereguleer, terwyl die grens in sommige gebiede sterk versterk is met masjiengewere om te voorkom dat ongemagtigde burgers uit die land ontsnap.
Maar wat was die amptelik die rede vir hierdie beleid, hetsy in interne of eksterne media? Het die Sowjet -propaganda op een of ander manier verduidelik waarom 'n mens nie die land kan verlaat nie?
Daar was geen algemene regverdiging nie, en formeel is reis nie verbied nie.
Emigrasie. Hieroor het ek een regverdiging gehoor: In die Sowjetunie was baie dinge gratis vir almal (onderwys op alle vlakke, medisyne en ander sosiale voordele). In teorie word van elke persoon verwag om 'n bydrae tot die samelewing te lewer '. Die argument was dus: as u emigreer, gee u nie terug wat die samelewing aan u spandeer het nie. Op 'n stadium, toe beperkte emigrasie onder druk uit die buiteland moontlik was, het hulle 'n enorme bedrag geld gevra om toestemming te gee om te emigreer.
Eenvoudige reis, byvoorbeeld vir vakansie. Daar word nie van Sowjet -burgers verwag om 'n buitelandse valuta te besit nie. Enige valutaspekulasie was 'n ernstige misdaad. (Die straf hang af van die bedrag, maar dit kan doodsvonnis wees). 'N Persoon kon dus nie net sê:' Ek wil vakansie hou in die buiteland nie '. Hy/sy moes geldwisseling vra. U moes dus 'toestemming om te reis' aansoek doen, en 'n paar (baie klein) aantal toestemmings is inderdaad verleen. Wie kon reis en met watter doel streng gereguleer is en die reëls op verskillende tye anders was.
Niemand sal dit waag om te beweer dat hy/sy buitelandse valuta besit nie. En baie min mense sou waag om te sê dat hulle familielede in die buiteland het of dat 'n buitelandse agentskap hulle genooi het. En as u dit sê, sal die saak ondersoek word, en u kan uiteindelik toestemming verkry of nie. Een algemene rede om 'n aansoek te weier, was "daar is geen waarborg dat die persoon sal terugkeer nie". (Sien afdeling 1 van my antwoord). Byvoorbeeld, hulle sou gewoonlik nie toelaat dat 'n ongetroude persoon na 'n wetenskaplike konferensie op hierdie grond reis nie.
In teorie was daar dus geen volledige verbod nie, en daarom is geen regverdiging gegee of nodig nie. Oor die algemeen het die Sowjets nooit die beginsel aanvaar dat "alles toegelaat word wat nie uitdruklik verbied is nie". Die algemene beginsel van die Sowjet -samelewing was die teenoorgestelde: "U moet toestemming kry vir elke beweging". Dit was 'n totalitêre samelewing.
Op die grenspatrollie. Ja, daar was inderdaad 'n groot leër in diens (die sogenaamde binnetroepe, vroeër was dit KGB-troepe). Die amptelike doel van hierdie leër was om die grens te beskerm teen die spioene, terroriste en saboteurs wat van buite binnedring :-) Hulle het NOOIT die amptelike doel van die grenspatrollie in amptelike publikasies genoem nie.
EDIT 2. Daar was 'n hele genre van avontuurfiksie vir kinders, oor heerlike grenstroepe (пограничники) wat die spioene vang. Dit was 'n soort openbaring om later te besef wat die belangrikste funksie van hierdie troepe was.
WYSIG. Een algemene opmerking oor die vrae "oor die Sowjetunie". Sowjetunie bestaan ​​ongeveer 70 jaar en die situasie het verander. My antwoord spreek die situasie van 1960 tot die middel 80's aan, waarvan ek persoonlike ervaring het. Verslapping van beperkings het in 1989 begin.
Die amptelike standpunt was dat daar geen beperking op vryheid in die USSR was nie, insluitend bewegingsvryheid. Op grondvlak en wette was dit so.
Maar daar was baie instruksies wat deur baie staatsdepartemente opgestel is (nie gepubliseer nie!) Hulle was nog kragtiger as die wet, want hulle was NA die wet bepaal. Byna elke staatsorgaan kan sulke onderrig ontwikkel.
En hierdie instruksies het die beweging oor grense gereguleer. En die gevolg van regulering was praktiese onmoontlikheid om die regte in die wet te verwesenlik.
Een van die laaste verklaarde teikens van Gorbi was die "wetstaat" - die staat waar mense onderhewig is aan wette, nie aan onbekende nie, en dikwels selfs geheime, instruksies.
Reis as 'n toeris was nie amptelik verbied nie, maar die ding was dat jy nie alleen kon reis nie. U moet altyd 'n georganiseerde toer kry, met 'n gids, ens. Die grootste probleem was egter om 'n toerbewys te kry. Dit was makliker vir toere na sosialistiese lande, en baie moeiliker vir toere na kapitalistiese lande. U moes ook iets uitblink, gewoonlik by die werk om 'n toer te ontvang, want die aantal toewysings per organisasie was beperk (en verskil vir verskillende ondernemings). Miskien is daar ook toere verkoop, maar baie duur.
Baie mense het toegang tot die geheime dokumente gehad, sodat hulle geen toestemming gehad het om te reis nie (maar meer betaal vir geklassifiseerde toegang).
Revolusies van 1989
Die Revolusies van 1989 vorm deel van 'n revolusionêre golf in die laat 1980's en vroeë 1990's wat gelei het tot die einde van die kommunistiese bewind in Sentraal- en Oos -Europa, die einde van die tydperk van die Koue Oorlog en die verwydering van die ystergordyn tussen Oos- en Wes -Europa. Die tydperk word dikwels ook die Val van kommunisme  en soms die Val van Nasies of die Herfs van Nasies,      'n toneelstuk oor die term Spring of Nations wat soms gebruik word om die rewolusies van 1848 te beskryf.
Einde van die Sowjetunie as 'n supermoondheid en die ontbinding daarvan
Ontbinding van die Warskou -verdrag, Comecon en Oosblok
Vorming van die Russiese Federasie en die onafhanklikheid van 15 state van die voormalige Sowjetunie
Oordrag van mag na die veelparty-regerings in Pole, Hongarye, Oos-Duitsland, Tsjeggo-Slowakye, Roemenië, Bulgarye, Mongolië en Albanië
Oprigting van 'n nie-kommunistiese regering in Kambodja
Baie kommuniste herskep hulself tot aanhangers van sosiale demokrasie en demokratiese sosialisme
Ontbinding van Tsjeggo -Slowakye
Ontbinding van Joego -Slawië en begin van die Joego -Slawiese oorloë
Skepsis oor kommunisme regoor die wêreld hou verband met afnemende steun vir verskillende kommunistiese en linkse partye, veral in Europa en Asië
Die ineenstorting van die kommunisties-gedomineerde regerings in Afghanistan, Angola, Benin, Kongo-Brazzaville, Ethiopië, Mosambiek, Somalië en Suid-Jemen
Die verspreiding van die Westerse kultuur en vryemarkkapitalisme na voorheen verseëlde kommunistiese lande, waaronder Rusland en Oos-Europa
Uitbreiding van Westerse media en internet in die voormalige sosialistiese en kommunistiese lande
Einde van die Afghaanse burgeroorlog
Emigrasie van die Sowjet-, Oosblok -Jode na Israel
van die Chinese demokrasiebeweging
Begin van die spesiale tydperk in Kuba
Begin van die Noord -Koreaanse hongersnood
Die Verenigde State word die enigste supermoondheid ter wêreld
Val van Stalinisme
Ineenstorting van kommunisme
Ineenstorting van sosialisme
Val van sosialisme
Herfs van Nasies
Val van Nasies
Hierdie revolusies het in 1988 in Pole begin,   met die massa -stakingsbeweging van die Poolse werkers op 21 April in Hongarye, Oos -Duitsland, Bulgarye, Tsjeggo -Slowakye en Roemenië voortgesit en geëindig toe Kambodja 'n nuwe grondwet uitgevaardig het, waarin kommunisme is laat vaar, op 24 September 1993. 
Een van die kenmerke wat die meeste van hierdie ontwikkelings gemeen het, was die uitgebreide gebruik van veldtogte van burgerlike verset, wat gewilde teenkanting toon teen die voortbestaan ​​van eenpartyregering en bydra tot die druk op verandering.  Roemenië en Afghanistan was die enigste lande wie se burgers en opposisiemagte geweld gebruik het om hul kommunistiese regimes omver te werp.  Protesoptredes op die Tiananmen -plein (April - Junie 1989) kon nie groot politieke veranderinge op die vasteland van China stimuleer nie, maar invloedryke beelde van moedige verset tydens die protes het gehelp om gebeurtenisse in ander dele van die wêreld te versnel. Op 4 Junie 1989 het die vakbond Solidariteit 'n oorweldigende oorwinning behaal tydens 'n gedeeltelik vrye verkiesing in Pole, wat gelei het tot die vreedsame val van die kommunisme in die land in die somer van 1989. Ook in Junie 1989 begin Hongarye sy deel van die fisiese Yster gordyn.
Die opening van 'n grenspoort tussen Oostenryk en Hongarye tydens die Pan-Europese piekniek op 19 Augustus 1989 het 'n vreedsame kettingreaksie aan die gang gesit, aan die einde wat Oos-Duitsland herenig het met Wes-Duitsland en die Oosblok verbrokkel het. As gevolg van die inkonsekwente optrede van die Oos-Europese heersers tydens die Pan-Europese piekniek, is die hakie van die Oosblok gebreek. Nou weet die media-ingeligte Oosblok-burgers dat die Ystergordyn nie meer styf is nie en dat die mag van die owerhede toenemend gebreek word. Dit het gelei tot massademonstrasies in die stede soos Leipzig en daarna tot die val van die Berlynse muur in November 1989, wat as die simboliese poort tot die Duitse hereniging in 1990 gedien het.
Die Sowjetunie het vanaf Maart 1990 tot sy ontbinding in Desember 1991 'n semi-presidensiële republiek met meer partye geword, wat gelei het tot elf nuwe lande (Armenië, Azerbeidjan, Wit-Rusland, Georgië, Kazakstan, Kirgistan, Moldawië, Tadzjikistan, Turkmenistan, Oekraïne en Oesbekistan ), wat in die loop van die jaar hul onafhanklikheid van die Sowjetunie verklaar het, terwyl die Baltiese state (Estland, Letland en Litaue) hul onafhanklikheid in September 1991 herwin het na die Sangrevolusie. Die res van die Sowjetunie, wat die grootste deel van die gebied uitgemaak het, het voortgegaan met die stigting van die Russiese Federasie in Desember 1991. Albanië en Joegoslavië het tussen 1990 en 1992 die kommunisme laat vaar. Teen 1992 het Joegoslavië in vyf nuwe lande verdeel, naamlik Bosnië en Herzegovina, Kroasië, Masedonië, Slowenië en die Federale Republiek Joego -Slawië, wat later in 2003 herdoop is tot Serwië en Montenegro en uiteindelik in 2006 in twee state, Serwië en Montenegro, verdeel is. Serwië is daarna verder verdeel met die wegbreek van die gedeeltelik erkende staat Kosovo in 2008. Tsjeggo -Slowakye ontbind drie jaar na die einde van die kommunistiese bewind en verdeel vreedsaam in die Tsjeggiese Republiek en Slowakye op 1 Januarie 1993.  Die impak van hierdie gebeure is gevoel in die vele sosialistiese state. Marxisme-Leninisme is verlaat in die lande soos Ethiopië (1991), Suid-Jemen (1990, verenig met Noord-Jemen), Angola (1991), Benin (1990), Kongo-Brazzaville (1991), Mosambiek (1990), Somalië (1991), Afghanistan (1992), Angola (1992), Mongolië (1992) en Kambodja (1993).
Die politieke hervormings was uiteenlopend, maar in slegs vier lande kon kommunistiese partye 'n monopolie op mag behou, naamlik China, Kuba, Laos en Viëtnam. Noord -Korea het verander na Juche vanaf 2009. Baie kommunistiese en sosialistiese organisasies in die Weste het hul leidende beginsels oorgedra na sosiale demokrasie en demokratiese sosialisme. Die Kommunistiese partye in Italië en San Marino het swaargekry en die hervorming van die Italiaanse politieke klas het in die vroeë 1990's plaasgevind. Daarteenoor, en ietwat later, in Suid -Amerika, het 'n pienk gety in 1999 in Venezuela begin en die politiek in die ander dele van die kontinent deur die vroeë 2000's gevorm. Die Europese politieke landskap het drasties verander, met verskeie voormalige Oosbloklande wat by die NAVO en die Europese Unie aangesluit het, wat 'n sterker ekonomiese en sosiale integrasie met Wes -Europa en die Verenigde State tot gevolg gehad het.
Russiese aggressie in Georgië en Oekraïne
Die Russies-Georgiese oorlog van 2008 en die Russiese anneksasie van die Krim in 2014, wat die territoriale integriteit van onderskeidelik Georgië en Oekraïne geskend het, het getoon dat Rusland bereid is om 'n militêre veldtog te volg om sy politieke doelwitte te bereik en die swakhede van die Westerse verdedigingstelsel.
Beskryf die gebeure rondom Rusland se optrede teen Georgië en die Oekraïne
Die spanning tussen Georgië en Rusland het toegeneem tydens die afskeidings konflikte in Suid-Ossetië en Abchazië, wat gelei het tot die oorlog tussen Suid-Ossetië van 1991-92 en die oorlog van 1992-1993 in Abchazië. Die strategiese belangrikheid van die Transkaukasiese streek het dit 'n veiligheidsaspek vir Rusland gemaak. Ondersteuning vir die Abchhaz uit verskillende groepe in Rusland, waaronder gereelde militêre eenhede, en ondersteuning vir Suid -Ossetië deur hul etniese broers wat in die federale onderwerp van Rusland in Noord -Ossetië gewoon het, was krities in die de facto afskeiding van Abchazië en Suid -Ossetië uit Georgië.
Die konflik tussen Rusland en Georgië het in 2000 begin toeneem, toe Rusland Georgië 'n visumregime opgelê het. In 2001 word Eduard Kokoity, wat deur Rusland onderskryf word de facto president van Suid -Ossetië. Die Russiese regering het ook in 2002 begin met die massiewe verspreiding van Russiese paspoorte aan die inwoners van Abchazië en Suid-Ossetië. Nadat Georgië in 2006 vier vermeende Russiese spioene gedeporteer het, het Rusland 'n volskaalse diplomatieke en ekonomiese oorlog teen Georgië begin. In 2008 het Abchazië en Suid -Ossetië formele versoeke om erkenning by die Russiese parlement ingedien.
Teen 1 Augustus 2008 het Ossetiese separatiste Georgiese dorpe begin beskiet. Om hierdie aanvalle te beëindig, is die Georgiese leër na die Suid -Ossetiese konfliksone gestuur. Russiese en Ossetiese magte het geveg teen Georgiese magte in en om Suid -Ossetië en Russiese en Abchaziese magte het 'n tweede front geopen. Op 17 Augustus kondig die Russiese president Dmitri Medvedev aan dat die Russiese magte die volgende dag uit Georgië sou begin trek, maar 'n paar dae later erken hy Abchazië en Suid -Ossetië as onafhanklike state. In ooreenstemming met die Georgiese standpunt erken baie internasionale akteurs Abchazië en Suid -Ossetië as besette Georgiese gebiede.
Die oorlog in 2008 was die eerste keer sedert die val van die Sowjetunie dat die Russiese weermag teen 'n onafhanklike staat gebruik is, wat bewys dat Rusland bereid is om 'n volskaalse militêre veldtog te voer om sy politieke doelwitte te bereik. Die versuim van die Westerse veiligheidstelsel om vinnig te reageer op Rusland se pogings om die bestaande grense met geweld te hersien, het sy swakhede onthul. Kort na die oorlog het Russiese president Medvedev 'n vyfpunt-Russiese buitelandse beleid onthul, wat impliseer dat die teenwoordigheid van Russiese burgers in
ander lande sou 'n leerstellige grondslag vorm vir inval indien nodig.
Ondanks die feit dat Rusland sedert 1991 'n onafhanklike land is, het Rusland Oekraïne as deel van sy belange beskou. Na die ineenstorting van die Sowjetunie het beide state noue bande behou, maar politieke, militêre en ekonomiese spanning het byna onmiddellik begin. Die demokratisering van die Oekraïne in die nadraai van die Oranje Revolusie in 2004 en toenemend noue bande met die NAVO en die EU word gestaak met die verkiesing van pro-Russiese Janoekowitsj in 2010. Toe Janoekowitsj weier om 'n ooreenkoms met die EU te onderteken, het protes bekend as die Euromaidan-beweging gestop het uitgebreek en uiteindelik Yanukovich se regering omvergewerp.
In die nadraai van die gebeure is die Oekraïense gebied Krim in Maart 2014 geannekseer. Sedertdien word die skiereiland as twee geadministreer de facto Russiese federale onderdane - die Republiek van die Krim en die stad Sevastopol. Die anneksasie is voorafgegaan deur 'n militêre ingryping deur Rusland in die Krim en gevolg deur die oorlog in Donbass. Baie lede van die internasionale gemeenskap het die anneksasie veroordeel, met 'n paar sanksies teen Rusland.
1992-1993 Oorlog in Abchazië: 'N Oorlog tussen Georgiese regeringsmagte en Abkhaz -afsonderlike magte, Russiese weermag en Noord -Kaukasiese militante. Etniese Georgiërs wat in Abchazië gewoon het, het grootliks aan die kant van die Georgiese regeringsmagte geveg. Die separatiste wat veg vir die outonomie van Abchasië, het steun ontvang van duisende militante van die Noord -Kaukasus en Kosakke en van die magte van die Russiese Federasie wat in en naby Abchazië gestasioneer is.
Statebond van Onafhanklike State: 'N Streekorganisasie wat gestig is tydens die ontbinding van die Sowjetunie. Nege uit die 15 voormalige Sowjetrepublieke is lidlande en twee is geassosieerde lede (Oekraïne en Turkmenistan). Georgië het sy lidmaatskap in 2008 teruggetrek, terwyl die Baltiese state (Estland, Litaue en Letland) verkies het om nie deel te neem nie. Die organisasie het min supranasionale magte, maar het ten doel om meer as 'n suiwer simboliese organisasie te wees wat nominaal koördinerende magte het op die gebied van handel, finansies, wetgewing en veiligheid.
1991–92 Suid -Ossetië Oorlog: 'N Oorlog wat gevoer is as deel van die Georgies-Ossetiese konflik tussen Georgiese regeringsmagte en etniese Georgiese milisie aan die een kant en die magte van Suid-Ossetië en etniese Ossetiese milisie wat wou hê dat Suid-Ossetië aan die ander kant van Georgië moes afskei. Die oorlog eindig met 'n skietstilstand wat deur Rusland bemiddel is, wat 'n gesamentlike vredesmag opgerig het en Suid-Ossetië verdeel tussen die mededingende owerhede gelaat het.
Oranje Revolusie: 'N Reeks protesoptredes en politieke gebeure wat van einde November 2004 tot Januarie 2005 in die Oekraïne plaasgevind het, in die onmiddellike nasleep van die afloopstem van die Oekraïense presidentsverkiesing in 2004, wat beweer word dat dit bederf word deur massiewe korrupsie, intimidasie van kiesers , en direkte verkiesingsbedrog. Kiev, die Oekraïense hoofstad, was die fokuspunt van die veldtog van burgerlike verset, en duisende betogers het daagliks betoog. Landwyd is die demokratiese revolusie beklemtoon deur 'n reeks dade van burgerlike ongehoorsaamheid, insittendes en algemene stakings wat deur die opposisiebeweging gereël is.
Oorlog in Donbass: 'N Gewapende konflik in die Donbass -streek in die Oekraïne. In Maart 2014 het protesoptogte deur pro-Russiese en anti-regeringsgroepe begin in die Donetsk- en Luhansk-oblaste van die Oekraïne, saam die Donbass genoem, in die nasleep van die 2014 Oekraïense rewolusie en die Euromaidan-beweging. Hierdie betogings het toegeneem tot 'n gewapende konflik tussen die separatistiese magte van die self-verklaarde Donetsk- en Luhansk People 's-republieke en die Oekraïense regering.
Russies-Georgiese oorlog: 'N Oorlog tussen Georgië, Rusland en die Russies gesteunde selfverklaarde republieke van Suid-Ossetië en Abchazië. Die oorlog het in Augustus 2008 plaasgevind na 'n tydperk van verslegtende betrekkinge tussen Rusland en Georgië, albei voorheen saamgestelde republieke van die Sowjetunie. Die gevegte het plaasgevind in die strategies belangrike Transcaucasia -streek, wat aan die Midde -Ooste grens. Dit word beskou as die eerste Europese oorlog van die 21ste eeu.
Euromaidan: 'N Golf van betogings en burgerlike onrus in die Oekraïne wat die aand van 21 November 2013 begin het, met openbare protesoptredes in Maidan Nezalezhnosti (Onafhanklikheidsplein) in Kiev, wat nader Europese integrasie eis. Die omvang van die betogings het uitgebrei, met baie oproepe om die bedanking van president Viktor Janoekowitsj en sy regering.Die protesoptogte het gelei tot die omverwerping van Yanukovich se regering.
Agtergrond van Russies-Georgiese konflik
Die spanning tussen Georgië en Rusland, wat nog vóór die ineenstorting van die Sowjetunie toegeneem het, het 'n hoogtepunt bereik tydens die afstigtingskonflikte in Suid -Ossetië en Abchazië. Van 1922 tot 1990 was die Suid -Ossetiese Outonome Oblast 'n outonome oblast (administratiewe eenheid) van die Sowjetunie wat in die Georgiese Sowjet -Sosialistiese Republiek ontstaan ​​het. Sy outonomie is egter in 1990 deur die Georgiese Hoogste Raad ingetrek. In reaksie hierop verklaar Suid-Ossetië onafhanklikheid van Georgië in 1991. Die eskalasie van die krisis het gelei tot die oorlog tussen Suid-Ossetië van 1991-92. Die separatiste is bygestaan ​​deur voormalige Sowjet -militêre eenhede, nou onder Russiese bevel. In die nasleep van die oorlog het sommige dele van die voormalige Suid-Ossetiese outonome oblast onder die beheer van Georgië gebly, terwyl die Tskhinvali-separatistiese owerhede (die selfverklaarde Republiek van Suid-Ossetië) in beheer was van 'n derde van die gebied van die Suid-Ossetiese Outonome Oblast.
Abchasië, aan die ander kant, geniet outonomie binne Sowjet -Georgië toe die Sowjetunie aan die einde van die tagtigerjare begin ontbind het. Prikkelende etniese spanning tussen die Abchaas, die streek se etniese etnisiteit, en Georgiërs, die grootste enkele etniese groep op daardie tydstip, bereik 'n hoogtepunt in die oorlog van 1992-1993 in Abchazië, wat gelei het tot verlies van beheer in Georgië. van die grootste deel van Abchazië, die de facto onafhanklikheid van Abchazië, en die massa -uittog en etniese reiniging van Georgiërs uit Abchazië. Ondanks die skietstilstandooreenkoms van 1994 en jare lange onderhandelinge, was die geskil onopgelos.
Die gebied Transkaukasië lê tussen die Russiese gebied van die Noord -Kaukasus en die Midde -Ooste en vorm 'n buffersone tussen Rusland en die Midde -Ooste en grens aan Turkye en Iran. Die strategiese belangrikheid van die streek het dit 'n bekommernis oor veiligheid vir Rusland gemaak. Beduidende ekonomiese redes, soos die teenwoordigheid of vervoer van olie, beïnvloed ook die Russiese belang in Transkaukasië. Verder het Rusland die kus van die Swart See en die grens met Turkye as strategiese eienskappe van Georgië van onskatbare waarde beskou. Rusland het meer gevestigde belange in Abchazië as in Suid -Ossetië, aangesien die Russiese militêre teenwoordigheid aan die Swartsee -kus as van kardinale belang vir Russiese invloed in die Swart See beskou is. Voor die vroeë 2000's was Suid -Ossetië oorspronklik bedoel as 'n instrument om 'n greep op Georgië te behou. Ondersteuning vir die Abchhaz uit verskillende groepe in Rusland, soos die Konfederasie van Bergmense van die Kaukasus, Kosakke en gereelde militêre eenhede, en ondersteuning vir Suid -Ossetië deur hul etniese broers wat in die federale onderwerp van Rusland in Noord -Ossetië gewoon het, was krities in die de facto afskeiding van Abchazië en Suid -Ossetië uit Georgië.
Vladimir Poetin het in 2000 president van die Russiese Federasie geword, wat 'n groot invloed op die Russies-Georgiese betrekkinge gehad het. Die konflik tussen Rusland en Georgië het in 2000 begin toeneem, toe Georgië die eerste en enigste lid van die Gemenebes van Onafhanklike State (GOS) geword het waarop die Russiese visumregime opgelê is. In 2001 het Eduard Kokoity, 'n vermeende lid van georganiseerde misdaad, geword de facto president van Suid -Ossetië. Hy is deur Rusland onderskryf omdat hy die vreedsame herintegrasie van Suid -Ossetië in Georgië sou ondermyn. Die Russiese regering het ook in 2002 begin met die massiewe verspreiding van Russiese paspoorte aan die inwoners van Abchazië en Suid -Ossetië. Hierdie beleid het 'n grondslag gelê vir die toekomstige aanspraak van Rusland op hierdie gebiede. In 2003 het Poetin begin kyk na die moontlikheid van 'n militêre oplossing vir die konflik met Georgië. Nadat Georgië in 2006 vier vermeende Russiese spioene gedeporteer het, het Rusland 'n volskaalse diplomatieke en ekonomiese oorlog teen Georgië begin, vergesel van die vervolging van etniese Georgiërs wat in Rusland woon.
In 2008 het Abchazië en Suid -Ossetië formele versoeke om erkenning by die Russiese parlement ingedien. Dmitry Rogozin, Russiese ambassadeur by die NAVO, het gewaarsku dat die NAVO -lidmaatskapstrewes in Georgië die onafhanklikheid van Abchazië en Suid -Ossetië sal ondersteun. Die Russiese staatsduma het 'n resolusie aangeneem waarin hy die president van Rusland en die regering versoek om die erkenning te oorweeg.
Teen 1 Augustus 2008 het Ossetiese separatiste Georgiese dorpe begin beskiet, met 'n sporadiese reaksie van Georgiese vredesmagte in die streek. Om hierdie aanvalle te beëindig en die orde te herstel, is die Georgiese leër na die Suid -Ossetiese konfliksone gestuur. Georgiërs het binne enkele ure beheer oor die grootste deel van Tskhinvali, 'n separatistiese vesting, oorgeneem. Georgië het later gesê dat dit ook reageer op Rusland wat nie-vredes-eenhede na die land verhuis het. In reaksie hierop beskuldig Rusland Georgië van " aggressie teen Suid-Ossetië " en het op 8 Augustus 'n grootskaalse land-, lug- en see-inval in Georgië van stapel gestuur met die doel van die vredeshandhawing " operasie. Russiese en Ossetiese magte het etlike dae lank geveg teen Georgiese magte in en om Suid -Ossetië totdat hulle teruggetrek het. Russiese en Abchaziese magte het 'n tweede front geopen deur die Kodori -kloof wat deur Georgië gehou is, aan te val. Russiese vlootmagte het 'n deel van die Georgiese kus geblokkeer. Dit was die eerste oorlog in die geskiedenis waarin kuberoorlogvoering saamgeval het met militêre optrede. 'N Aktiewe inligtingsoorlog is tydens en na die konflik gevoer.
Russies-Georgiese oorlog, 2008: Die oorlog het 192 000 mense verplaas en terwyl baie na die oorlog na hul huise teruggekeer het, het 20 272 mense ontheem gebly vanaf 2014. Rusland het Abchazië en Suid -Ossetië sedert die oorlog in stryd met die skietstilstandooreenkoms van Augustus 2008 beset.
Op 17 Augustus het die Russiese president Dmitri Medvedev (wat in Mei sy amp aangeneem het) aangekondig dat die Russiese magte die volgende dag uit Georgië sou begin trek. Die twee lande het krygsgevangenes uitgeruil. Russiese magte onttrek in Oktober uit die buffersones aangrensend aan Abchazië en Suid -Ossetië en die gesag daaroor is oorgedra na die moniteringsmissie van die Europese Unie in Georgië. Die Russiese minister van buitelandse sake, Sergey Lavrov, het gesê dat 'n militêre teenwoordigheid in Abchazië en Suid -Ossetië noodsaaklik is om te verhoed dat Georgië weer beheer kry. Georgië beskou Abchazië en Suid-Ossetië as Russies besette gebiede. Op 25 Augustus 2008 stem die Russiese parlement eenparig ten gunste van 'n mosie waarin president Medvedev word aangemoedig om Abchazië en Suid -Ossetië as onafhanklike state te erken, en 'n dag later onderteken Medvedev dekrete waarin die twee state erken word. In 2011 het die Europese Parlement 'n resolusie aangeneem waarin Abchazië en Suid -Ossetië erken word as besette Georgiese gebiede.
Die erkenning deur Rusland is veroordeel deur baie internasionale akteurs, waaronder die Verenigde State, Frankryk, die sekretaris-generaal van die Raad van Europa, die NAVO en die G7 op grond daarvan dat dit die territoriale integriteit van Georgië, die resolusies van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad, geskend het , en die skietstilstandooreenkoms. Alhoewel Georgië geen beduidende olie- of gasreserwes het nie, huisves sy gebied 'n deel van die Baku-Tbilisi-Ceyhan-pypleiding wat Europa voorsien. Die pyplyn omseil beide Rusland en Iran. Omdat dit die Westerse afhanklikheid van olie uit die Midde -Ooste verminder het, was die pypleiding 'n belangrike faktor in die ondersteuning van Georgië in die Verenigde State.
Die oorlog in 2008 was die eerste keer sedert die val van die Sowjetunie dat die Russiese weermag teen 'n onafhanklike staat gebruik is, wat bewys dat Rusland bereid is om 'n volwaardige militêre veldtog te voer om sy politieke doelwitte te bereik. Die versuim van die Westerse veiligheidstelsel om vinnig te reageer op Rusland se pogings om die bestaande grense met geweld te hersien, het sy swakhede onthul. Oekraïne en ander post-Sowjet-state het 'n duidelike boodskap van die Russiese leierskap ontvang dat die moontlike toetreding tot die NAVO 'n buitelandse inval en die opbreek van die land sou veroorsaak. Die bou van die Nabucco-pypleiding wat deur die EU geborg word (wat Sentraal-Asiatiese reserwes met Europa verbind) in Transkaukasië is afgeweer. Die oorlog het die vooruitsigte van Georgië om by die NAVO aan te sluit, uitgeskakel. Die Georgiese regering het die diplomatieke betrekkinge met Rusland verbreek.
Die oorlog in Georgië het getoon dat Rusland selfgeldend is in die hersiening van internasionale betrekkinge en die ondermyning van die hegemonie van die Verenigde State. Kort na die oorlog het Russiese president Medvedev 'n vyfpunt-Russiese buitelandse beleid onthul. Die Medvedev -leerstelling impliseer dat die teenwoordigheid van Russiese burgers in die buiteland 'n leerstellige grondslag sou vorm vir inval indien nodig. Medvedev se verklaring dat daar gebiede was waarin Rusland bevoorregte belange gehad het, het Rusland se besondere belangstelling in die voormalige Sowjetunie beklemtoon en die feit dat Rusland bedreig sou voel deur die ondergang van plaaslike pro-Russiese regimes.
Ondanks die feit dat Rusland sedert 1991 'n onafhanklike land is, het Rusland Oekraïne as deel van sy belange beskou. Na die ineenstorting van die Sowjetunie het albei state noue bande behou, maar spanning het byna onmiddellik begin. Daar was verskeie konflikpunte, veral die belangrikste kernarsenaal van die Oekraïne, wat die Oekraïne ingestem het om te laat vaar op voorwaarde dat Rusland 'n versekering teen dreigemente of die gebruik van geweld teen die territoriale integriteit of politieke onafhanklikheid van die Oekraïne sou aflê. 'N Tweede punt was die verdeling van die Swartsee -vloot. Oekraïne het ingestem om die hawe van Sevastopol te huur, sodat die Russiese Swartsee -vloot dit saam met die Oekraïne kon beset. Verder het Oekraïne en Rusland gedurende die 1990's en 2000's verskeie gasgeskille gehad. Rusland is ook verder vererger deur die Oranje Revolusie van 2004, waarin pro-Westerse Viktor Joesjtsjenko aan bewind gekom het in plaas van die pro-Russiese Viktor Janoekowitsj. Oekraïne het ook voortgegaan om sy samewerking met die NAVO uit te brei.
Pro-Russiese Janoekowitsj is uiteindelik in 2010 verkies en Rusland het gevoel dat baie bande met die Oekraïne herstel kon word. Voor die verkiesing het Oekraïne nie die huurkontrak van die Swart See -vlootbasis by Sewastopol hernu nie, wat beteken het dat Russiese troepe teen die Krim in 2017 sou moes verlaat. Janoekowitsj het egter 'n nuwe huurkontrak onderteken wat ook troepe laat oefen op die Kerch -skiereiland. Baie in die Oekraïne het die uitbreiding as ongrondwetlik beskou omdat die Oekraïne se grondwet bepaal dat geen permanente buitelandse troepe in die Oekraïne sou kom nadat die verdrag van Sevastopol verstryk het nie. Boonop is Yulia Tymoshenko, die belangrikste opposisiefiguur van Janoekowitsj, in die tronk gesit op grond van wat baie beskou het as opgehefde aanklagte, wat tot verdere ontevredenheid met die regering gelei het.
'N Ander belangrike faktor in die spanning tussen Russies en Oekraïne was dat Oekraïne geleidelik nouer bande met die Europese Unie was. Die EU het jare lank noue betrekkinge met die Oekraïne bevorder om die land aan te moedig om 'n meer pro-Europese en minder pro-Russiese rigting in te neem.
In 2013 het Rusland die Oekraïne gewaarsku dat as dit voortgaan met 'n lang beplande ooreenkoms oor vrye handel met die EU, dit finansiële krisis en moontlik die ineenstorting van die staat in die gesig staar. Sergey Glazyev, adviseur van president Vladimir Poetin, het voorgestel dat, in stryd met die internasionale reg, die Oekraïne die ooreenkoms sou onderteken, Rusland die bilaterale verdrag wat die lande se grense omlyn, ongeldig sal ag. Rusland sal nie meer die status van die Oekraïne as 'n staat waarborg nie en kan moontlik ingryp as pro-Russiese streke van die land 'n beroep op Rusland doen. In 2013 wou Viktor Janoekowitsj nie die ooreenkoms met die Europese Unie onderteken nie en kies hy nouer bande met Rusland.
Politieke onrus en anneksasie van die Krim
Na die besluit van Janukowitsj, volg maande se protesoptredes as deel van die Euromaidan -beweging. In Februarie 2014 het betogers die regering van Viktor Janoekowitsj, wat in 2010 demokraties verkies is, verdryf. Die betogers het saam met die stad self beheer geneem oor die regeringsgeboue in die hoofstad Kiev. Janoekowitsj het uit Kiëf na Kharkiv in die ooste van die Oekraïne gevlug, waar hy tradisioneel meer steun gehad het. Na hierdie voorval het die Oekraïense parlement gestem om die 2004 -grondwet van die Oekraïne te herstel en Janukowitsj van die bewind te verwyder. Politici uit die tradisioneel pro-Russiese oostelike en suidelike streke van die Oekraïne, insluitend die Krim, verklaar egter steeds lojaliteit aan Janoekowitsj.
Dae nadat Janoekowitsj uit Kiev gevlug het, het gewapende mans wat teen die Euromaidan -beweging gekant was, beheer oor die Krim -skiereiland begin neem. Kontrolepunte is ingestel deur ongemerkte soldate met groen uniforme en toerusting in die militêre graad in die hoofstad van die Outonome Republiek Krim, Simferopol, en die onafhanklike bestuurde hawestad Sevastopol, die tuiste van 'n Russiese vlootbasis. Na die besetting van die Krim -parlement deur hierdie ongemerkte troepe, met bewyse wat daarop dui dat dit Russiese spesiale magte is, het die Krim -leierskap aangekondig dat hulle 'n referendum oor afstigting van die Oekraïne sal hou. Hierdie sterk betwiste referendum is gevolg deur die anneksasie van die Krim middel Maart deur die Russiese Federasie. Oekraïne en die grootste deel van die internasionale gemeenskap het geweier om die referendum of die anneksasie te erken. Op 15 April verklaar die Oekraïense parlement die Krim tot 'n gebied wat tydelik deur Rusland beset is.
Sedert die Krim geannekseer is, het die Russiese regering sy militêre teenwoordigheid in die streek vergroot, met die Russiese president, Vladimir Poetin, wat gesê het dat daar 'n Russiese militêre taakspan daargestel sal word. In 2014 het die Oekraïense grenswagdiens aangekondig dat Russiese troepe uit die gebiede van die Kherson -oblast begin terugtrek. Hulle beset dele van die Arabat Spit en die eilande rondom die Syvash, wat geografies deel uitmaak van die Krim, maar administratief deel is van die Kherson -oblast. Een so 'n dorpie wat deur Russiese troepe beset was, was Strilkove, geleë op die Arabat Spit, wat 'n belangrike gasverspreidingsentrum gehuisves het. Russiese magte het verklaar dat hulle die gasverspreidingsentrum oorgeneem het om terreuraanvalle te voorkom. Gevolglik het hulle hulle aan die suide van Kherson onttrek, maar hulle het die gasverspreidingsentrum buite Strilkove bly beset. In Augustus 2016 het die Oekraïne berig dat Rusland sy militêre teenwoordigheid langs die grenslyn verhoog het. Grensoorgange is toe gesluit. Beide kante het mekaar beskuldig van moord en skermutselings, maar dit is nog onduidelik watter beskuldigings waar is, en Rusland en Oekraïne ontken die bewerings van die teenstander.
Onbekende gewapende mans op patrollie by die Simferopol Internasionale Lughawe: In September 2015 beraam die Verenigde Nasies se Menseregtekantoor dat daar 8000 slagoffers was as gevolg van die konflik oor die anneksasie van die Krim, en het opgemerk dat die geweld aangevuur is deur die teenwoordigheid en voortdurende toestroming van buitelandse vegters en gesofistikeerde wapens en ammunisie van die Russiese Federasie. "
Benewens die anneksasie van die Krim, het 'n gewapende konflik in die Donbass-streek in die Oekraïne, bekend as die War in Donbass, in Maart 2014 begin. Protes deur pro-Russiese en anti-regeringsgroepe het in die Donetsk- en Luhansk-oblaste in die Oekraïne plaasgevind. , saam algemeen die Donbass genoem, in die nasleep van die Euromaidan -beweging. Hierdie betogings, wat gevolg het op die anneksasie van die Krim deur die Russiese Federasie en wat deel uitmaak van 'n groter groep van gelyktydige pro-Russiese protesoptogte in die suide en oostelike Oekraïne, het gelei tot 'n gewapende konflik tussen die separatistiese magte van die selfverklaarde Donetsk en Luhansk Mense se republieke, met die steun van Russiese militêre magte en die Oekraïense regering. Sedert die aanvang van die konflik was daar 11 skietstilstand wat elk onbepaald sou wees. Vanaf Maart 2017 duur die gevegte voort.
Daar was 'n verskeidenheid internasionale reaksies op die Russiese anneksasie van die Krim. Die Algemene Vergadering van die VN het 'n nie-bindende resolusie 100 voor, 11 teen en 58 onthoudings aangeneem in die vergadering van 193 lande wat die Krim se referendum ongeldig verklaar het.
Baie lande het ekonomiese sanksies teen Rusland, Russiese individue of maatskappye ingestel waarop Rusland in natura gereageer het.
Die Amerikaanse regering het sanksies opgelê teen persone wat hulle meen dat hulle die soewereiniteit van die Oekraïne oortree of bygestaan ​​het. Die Europese Unie het die gesprekke met Rusland oor ekonomiese en visumverwante aangeleenthede opgeskort en uiteindelik strengere sanksies teen Rusland bygevoeg, insluitend die vries van bates. Japan het sanksies aangekondig, wat onder meer die opskorting van gesprekke rakende militêre, ruimte-, beleggings- en visumvereistes insluit. Die NAVO veroordeel Rusland se militêre eskalasie in die Krim en verklaar dat dit 'n oortreding van die internasionale reg is, terwyl die Raad van Europa sy volle steun uitgespreek het vir die territoriale integriteit en nasionale eenheid van Oekraïne. China het aangekondig dat dit die onafhanklikheid, soewereiniteit en territoriale integriteit van die Oekraïne respekteer. 'N Woordvoerder herhaal China se oortuiging van nie-inmenging in die binnelandse aangeleenthede van ander nasies en dring aan op dialoog.
Amerikaanse immigrasiebeleid na die oorlog
Immigrasie was sedert die stigting van die land 'n belangrike element van die Amerikaanse ekonomiese en kulturele lewenskrag. Hierdie tydlyn gee 'n uiteensetting van die evolusie van die Amerikaanse immigrasiebeleid na die Tweede Wêreldoorlog.
Namate die Koue Oorlog verdiep, konsolideer die Amerikaanse regering sy immigrasiewette en naturalisasiewette in een omvattende federale beleid. Die McCarran-Walter-wet beëindig beleid wat uit die laat negentiende eeu voortspruit wat bedoel is om Asiatiese immigrante uit te sluit. Die wetsontwerp handhaaf egter die kwotasisteem wat gebaseer is op etnisiteit vir nuwe immigrante wat wit Europeërs bevoordeel het, en beperk die beperkinge om een ​​sesde van 1 persent van elke groep wat reeds in die Verenigde State was, toe te laat. President Harry Truman maak 'n veto teen die wetsontwerp, met verwysing na diskriminasie teen Asiatiese immigrante en ontken die "absurditeit, die wreedheid om die isolasionistiese beperkings van ons 1924 -wet in hierdie jaar van 1952 oor te dra." Die kongres oorheers hom om dit te slaag.
Die naoorlogse tydperk veroorsaak 'n uitbarsting van onwettige immigrasie na die Verenigde State uit Mexiko, met 'n geskatte drie miljoen ongedokumenteerde Mexikane in die land wat meestal in landbou -werk werk teen aansienlik laer lone as wat Amerikaanse werkers ontvang. Onder toenemende openbare druk om op te tree, voer die Immigrasie- en Naturalisasiediens onder president Dwight D. Eisenhower 'n landwye sweep uit van ongedokumenteerde Mexikaanse immigrante in die suidweste van die Verenigde State. Die sweep, wat amptelik 'Operation Wetback' genoem word, magtig 1 075 grenspatrollie -agente, saam met die plaaslike wetstoepassing, om barrios in Kalifornië, Arizona en Texas te rig.
Hongarye se mislukte opstand teen Sowjetbeheer veroorsaak 'n uitbarsting van vlugtelinge. Die Eisenhower-administrasie gebruik 'n bepaling in die immigrasiewet van McCarran-Walter wat die toelating van vreemdelinge tydelik onder noodtoestande toestaan.Eisenhower gebruik paroolbevoegdhede - presidensiële gesag om eensydig in noodgevalle op te tree - ingesluit in die immigrasiewet om ongeveer dertigduisend Hongaarse vlugtelinge op te neem. Teen 1960 word meer as tweehonderdduisend Hongaarse immigrante in die land aanvaar, en Eisenhower se gebruik van paroolbevoegdhede is 'n presedent wat in latere dekades gebruik is om tienduisende vlugtelinge van regoor die wêreld asiel in die Verenigde State toe te staan.
Fidel Castro en sy guerrillamagte het die regering van Fulgencio Batista in Kuba in Januarie 1959 omvergewerp en 'n nuwe kommunistiese orde op die been gebring, wat gelei het tot 'n massale uittog van Kubane na die Verenigde State as politieke vlugtelinge. Die eerste golf behels politieke ondersteuners van Batista, sowel as lede van Kuba se elite- en middelklas, wat grootliks hulself in die Miami-Dade County in Florida vestig. Die Verenigde State stel uiteindelik die Kubaanse aanpassingswet van 1966 in om die status van permanente inwoners aan Kubaanse vlugtelinge toe te laat wat na 1959 aankom. Ongeveer een miljoen Kubane emigreer tussen 1959 en 1990 na die Verenigde State.
Te midde van toenemende druk van arbeidsaktiviste en welsynsorganisasies, laat die Amerikaanse regering sy Mexikaanse gaswerkerprogram na twee en twintig jaar verstryk. Die Bracero -program, wat in 1942 in 'n bilaterale ooreenkoms ingestel is te midde van afwagting op 'n tekort aan arbeid in die Tweede Wêreldoorlog, het Mexikaanse werkers kontrakte gegee om in die Amerikaanse landbousektor te werk. Tydens sy werking is ongeveer 4,5 miljoen kontrakte geteken vir werkers om na die Verenigde State te kom. Alhoewel die program bepaal dat braceros geregtig is op sekere bepalings - insluitend gelyke lone aan inheemse werkers, gratis huisvesting, bekostigbare etes en versekering - word hierdie reëls deur baie werkgewers oortree. Daar word berig dat baie van die plaaswerkers 'n fraksie van die lone van Amerikaanse arbeiders ontvang. Lee G. Williams, die laaste direkteur van die program onder die Departement van Arbeid, verwys na die stelsel as 'wettige slawerny'. Die einde van die Bracero -program lei tot 'n versnelling van onwettige immigrasie oor die grens.
Te midde van die burgerregtebeweging skuif die regering die federale immigrasiewetgewing weg van die kwotastelsel en die standaarde van die twintigerjare, wat deur president Lyndon B. Johnson as "on-Amerikaans in die hoogste sin" beskou word. Die Wet op Immigrasie en Naturalisasie van 1965 [PDF] stel in plaas daarvan 'n stelsel van voorkeure op, met die klem op gesinshereniging. President Johnson, wat die wetsontwerp onderteken het aan die voet van die Statue of Liberty, verklaar dat die wetgewing "nie 'n revolusionêre wetsontwerp is nie en nie die lewens van miljoene beïnvloed nie." Die wetsontwerp - deur die gesinsvoorkeur wat genaturaliseerde Amerikaanse burgers in staat stel om familielede te borg om na die land te emigreer - bepaal egter die koers om die demografie van die land dramaties te verander.
In reaksie op toenemende oproepe om Joodse vlugtelinge uit die Sowjetunie te help, besluit die Kongres om 'n menseregte-gewysigde wysiging van die handelswet van 1974 in te stel. Die Jackson-Vanik-wysiging vereis dat nie-markekonomieë gratis emigrasie bied om handel te dryf met die Verenigde State. State onder status van 'bevoorregte nasie'. Die wysiging kry sterk steun in die kongres en maak uiteindelik voorsiening vir die emigrasie van meer as vyfhonderdduisend mense - baie Sowjet -Jode, Christene en Katolieke - na die Verenigde State totdat dit in 2012 herroep is.
Suidoos -Asië is in die sewentigerjare oproerig namate die Viëtnam -oorlog afneem, die Rooi Khmer neem beheer in Kambodja en Laos val onder die beheer van die Pathet Lao. Nadat Saigon deur die People's Army of Vietnam gevange geneem is, neem die Gerald Ford -administrasie die Indochina Migration and Refugee Assistance Act [PDF] in om ongeveer 130,000 Suidoos -Asiatiese vlugtelinge te help. Die stap kry breë steun onder advokate vir burgerregte, godsdienstige groepe en georganiseerde arbeid, en die aantal "bootmense" uit Suidoos -Asië wat na die Verenigde State immigreer, swel teen die vroeë 1980's. Hierdie nuwe toestroming, wat grootliks deur uitvoerende paroolmag ingebring is, laat die regering 'n breë opknapping van die land se toelatingstelsel vir vlugtelinge oorweeg.
Aangesien die vlugtelinge in Suidoos -Asië groter word, stel die Kongres 'n wetsontwerp op om die Amerikaanse vlugtelingbeleid te sistematiseer, wat staatgemaak het op ad hoc -gebruik van presidensiële paroolmag. President Jimmy Carter onderteken die Wet op Vlugtelinge van 1980, 'n wysiging van die immigrasiewet van 1965 wat die limiet van vlugtelingvisums van 17,500 tot 50,000 per jaar verhoog, wat hierdie getalle vrystel van die algehele immigrasieplafon, en formeel die kantoor van die hervestiging van vlugtelinge instel. Daarbenewens wysig die wet die definisie van 'vlugteling' om dit meer universeel te stel en dit in ooreenstemming te bring met die VN-vlugtelingkonvensie, 'n stap wat jarelange kritiek op die Verenigde State se voorkeur vir die toelating van vlugtelinge uit kommunistiese lande aanspreek.
Die Kongres keur die Wet op Hervorming en Beheer van Immigrasie goed om die beraamde drie tot vyf miljoen immigrante in die land aan te spreek. Die beleid verplig werkgewers amptelik om die immigrasiestatus van hul werknemers te bevestig en verbied die praktyk van bewustelike aanstelling van immigrante sonder dokumentasie, hoewel die administrasie se hantering van boetes laks bly. Boonop verleen die wet sekere status aan sekere seisoenwerkers en ongemagtigde immigrante wat voor 1982 in die Verenigde State aangekom het. Die belangrikste nalatenskap van die IRCA is egter die bepaling daarvan om immigrante sonder papiere wat voor 1982 aankom, die geleentheid te bied om voor Mei 1988 vir permanente verblyf aansoek te doen. , 'n maatreël wat uiteindelik 3 miljoen mense regstatus verleen, waarvan 2,3 miljoen Mexikane is. Onwettige immigrasie vloei steeds voort na die IRCA se oorgang.
President George H. W. Bush onderteken die immigrasiewet van 1990, wat die wet van 1965 uitbrei om 'n toename in die totale aantal immigrantevisums moontlik te maak. Alhoewel immigrasie gebaseer op gesinshereniging 'n voorkeurkategorie bly, word prioriteit ook aan hoogs geskoolde en opgeleide werkers gebied. Die wet skep vyf kategorieë werk-gebaseerde (EB) visums sowel as die tydelike H1B-visum vir buitelanders wat op universiteit is, en bepaal die aantal ongeskoolde werkers wat na die land emigreer. Die wet skep ook 'n lottery vir die verspreiding van visums onder lande uit onderverteenwoordigde lande. Nadat die wetgewing aangeneem is, het die aantal jaarlikse immigrantevisums 'n styging van vyfhonderdduisend tot sewehonderdduisend toegeken.
Bill Clinton se administrasie begin Operation Gatekeeper om onwettige immigrasie oor die grens tussen San Diego en Tijuana, wat bekend is vir ongemagtigde grensoorgange van Mexiko, af te weer. Clinton verdubbel die aantal grenspatrollie-agente langs die suidwestelike grens en gee $ 50 miljoen* toestemming om 'n veiligheidsheining van veertien myl te bou en ongemagtigde kruisings ooswaarts na woestyne en berge te skuif. Kort na die bekendstelling daarvan verklaar die regering dat dit 'n sukses is, maar kritici bestempel dit as 'n "militarisering" van die grens, en menseregtegroepe verbind dit met die dood van meer as vyfduisend mense wat probeer om die meer verraderlike oostelike terrein in Kalifornië en Arizona oor die volgende vyftien jaar.
*In 'n vorige weergawe is gesê dat Clinton $ 50 miljard vir 'n grensheining gemagtig het.
Die verbrokkeling van die Sowjetunie lei tot 'n verlies aan Sowjet -ekonomiese steun aan Kuba, wat lei tot 'n styging in die aantal Kubane wat in die vroeë 1990's na die Verenigde State vlug. In 1994 dreig Fidel Castro om 'n massa -uittog toe te laat as Washington nie optree teen die onwettige vertrek uit Kuba nie. Beide lande onderteken migrasieooreenkomste in 1994 en 1995 waarin verklaar word dat die Amerikaanse kuswag nie meer Kubaanse migrante sal toelaat om op see onderskep te word nie, maar sonder geloofwaardige asielaansprake, sal diegene wat dit op Amerikaanse bodem haal, gewoonlik 'n weg na burgerskap toegelaat word. Die beleid word beklemtoon tydens die 1999-saak van die vyfjarige Elian Gonzalez, wat in die kuswater gevind is nadat sy ma en tien ander sterf het in die poging om na die Verenigde State oor te gaan. Familielede in Miami word die toesig van Gonzalez geweier en hy word daarna na sy pa in Kuba terugbesorg.
Om die kwessie van die geraamde 2,1 miljoen minderjariges wat as kinders onwettig na die Verenigde State gebring word, aan te spreek, stel die Kongres die Wet op Ontwikkeling, Verligting en Onderwys vir Vreemdelings (DROOM) in, 'n beleid wat 'n weg na burgerskap sou bied. jong immigrante as hulle aan sekere voorwaardes voldoen, insluitend die voltooiing van 'n Amerikaanse hoërskool of twee jaar diens in die weermag. Die wet gaan deur verskeie hersienings en verdwyn in die kongres gedurende die volgende dekade, wat daartoe lei dat state hul eie weergawes van die DREAM-wet opstel om in die staat onderrig aan hierdie immigrante te bied. In 2012 kondig president Obama 'n uitgestelde aksieprogram aan wat hierdie groep immigrante van deportasie belet en belowe om die DROOMwet deel te maak van omvattende immigrasiehervorming.
In reaksie op die terreuraanvalle van 11 September 2001, aanvaar die Kongres die Wet op Binnelandse Veiligheid van 2002, wat die organisasie van die federale regering se immigrasiefunksies hersien. Die wet ontbind die immigrasie- en naturalisasiediens en skep die departement van binnelandse veiligheid, wat alle immigrasie -aangeleenthede inhaal. DHS verdeel immigrasiedienste om handhawingsfunksies - wat deur die immigrasie- en doeane -handhawingsagentskap hanteer word - van naturalisasie- en visumfunksies te verdeel. Die George W. Bush -administrasie stel grensveiligheid 'n topprioriteit, versterking van skerm- en veiligheidsmaatreëls op lughawens, sodat agente makliker immigrante met vermoedelike bande met terrorisme kan aanhou en deporteer en strengere visumaansoekprosedures instel. Die regering stel ook 'n program in-wat in 2011 opgeskort is-waarin mans uit oorwegend Moslem-lande verplig word om vooraf te registreer en ekstra ondersoeke te ondergaan terwyl hulle na en van die Verenigde State reis.
Aan die agterkant van die presidentskap van George W. Bush, bestuur die administrasie 'n program wat op ongedokumenteerde misdadigers gerig is deur plaaslike wetstoepassers toe te laat om data met die immigrasie- en doeane -handhawingsagentskap te deel. Die program, Secure Communities, word eers geïmplementeer in Boston en ses provinsies in Noord -Carolina en Texas, met die doel om landwyd uit te brei teen 2013. Na die verkiesing van president Barack Obama in November, brei hy dit uit, met byna 1600 jurisdiksies wat teen einde 2011 ingeskryf is. Veilige gemeenskappe word toenemend omstrede namate kritici dit daarvan beskuldig dat hulle 'n te wye net gegooi het om ongedokumenteerde misdadigers aan te keer-om groot getalle oortreders op 'n lae vlak te deporteer en vertroue in plaaslike gemeenskappe te verswak. Spanning tussen plaaslike en federale owerhede is ook groot oor wat beskou word as botsende boodskappe van die Departement van Binnelandse Veiligheid oor die vraag of die program vrywillig of verpligtend is.
Gefrustreerd deur 'n gebrek aan federale optrede om immigrasie te reguleer, onderteken goewerneur van Arizona, Jan Brewer, die SB1070, 'n beperkende immigrasiewet wat dit onwettig maak om immigrante sonder dokumentasie te huur, te huisves of te vervoer. Dit laat wetstoepassers ook toe om die immigrasiestatus van mense tydens roetine -onderbrekings na te gaan (bekend as die "papiere, asseblief" -maatreël), wat die vrees vir burgerregte -advokate vir verhoogde rasprofiel veroorsaak. Die wet het landwye omstredenheid, en minstens sewe ander state probeer om hul eie weergawes van SB1070 deur te druk. Die Amerikaanse federale regering lê 'n regsgeding teen die staat Arizona in, met verwysing na federale jurisdiksie oor immigrasie -aangeleenthede, en die saak word uiteindelik voor die Hooggeregshof van die Verenigde State gebring. Die hof beslis 'n gemengde uitspraak in 2012, wat die omstrede bepaling van "papiere, asseblief" handhaaf, maar verskeie van die belangrikste maatreëls van die wet skrap.
Op bevel van president Obama begin die departement van binnelandse veiligheid deportasie uitstel en werkvisums (vir twee jaar) verleen aan immigrante sonder dokumentasie wat as kinders na die Verenigde State gebring is. Na raming kom meer as een miljoen "kinderaankomste" in aanmerking vir die sogenaamde uitgestelde aksieprogram, waarna die akroniem DACA verwys. Om in aanmerking te kom, moet 'n individu 'n skoon kriminele rekord hê, minstens vyf jaar in die land woon en 'n student, hoërskool gegradueerde of militêre veteraan wees. Die demografie is soortgelyk aan dié van die DREAM -wet. Republikeinse goewerneurs en wetgewers kritiseer die stap wyd as 'n misbruik van ampte wat bedoel was om guns te trek by Spaanse kiesers.
President Obama se presidensiële herverkiesing in 2012, ondersteun deur sterk steun van Spaanse kiesers, bring 'n hernieude bereidwilligheid in die kongres mee om omvattende immigrasiehervorming aan te pak. Sulke pogings het gefaal sedert 'n kompromiswetsontwerp van 2007 deur senatore John McCain (R - AZ) en Ted Kennedy (D - MA) nie daarin geslaag het om 'n stemming te kry nie. Vroeg in 2013 stel 'n tweeledige groep van agt senatore 'n raamwerk vir wetgewing bekend om 'n weg na burgerskap vir ongedokumenteerde immigrante in die land te skep, wettige immigrasie te vaartbelyn, grensveiligheid te verbeter en handhawing van werkgewers te implementeer. Die deurslaggewende opknappingswetsontwerp slaag die Senaat, maar slaag nie daarin om in die Huis onder leiding van die Republikein voort te gaan nie.
Meer as twee dosyn state, die meeste onder leiding van Republikeinse goewerneurs, dagvaar die Obama -administrasie omdat hulle nie die immigrasiewette van die land toegepas het nie, nadat die president sy voorneme bekend gemaak het om DACA uit te brei en 'n ander program, bekend as DAPA, op te stel om verligting te bied aan die papiere sonder ouers Amerikaanse burgers en permanente inwoners. Die Withuis sê dat die programme soortgelyk is aan dié van vorige administrasies en noodsaaklik is in die lig van die kongres oor immigrasiehervorming. Na raming kom ongeveer vier miljoen mense in aanmerking. Vroeg in 2015 blokkeer 'n federale regter die programme totdat die saak deur die howe kan werk. 'N Hooggeregshof -beslissing word in die somer van 2016 verwag.
Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, kondig planne aan om die aantal vlugtelinge wat jaarliks ​​in die land opgeneem word, te verhoog teen 2017. Die stap kom te midde van konflik in die Midde -Ooste, Afrika en Suid -Asië, wat die grootste wêreldwye migrasiekrisis sedert die Tweede Wêreldoorlog. Die Withuis belowe dat minstens tien duisend Siriërs onder hulle sou vlug uit die vierjarige burgeroorlog, wat meer as elf miljoen mense verplaas het.
'N Week nadat hy sy amp binnegegaan het, onderteken president Donald J. Trump 'n uitvoerende bevel oor die voorkoming van terrorisme wat die vlugtelingprogram vir 120 dae opskort, Siriese vlugtelinge vir onbepaalde tyd verbied en die beperking op die opname van vlugtelinge verminder tot vyftigduisend. Dit verbied ook onderdane van Iran, Irak, Libië, Somalië, Soedan en Jemen om negentig dae lank na die Verenigde State te reis. Duisende protesteer teen die sogenaamde Moslem-reisverbod in stede, veral op lughawens, waar tientalle buitelanders deur immigrasie-amptenare aangehou word. In Februarie lê 'n federale regter 'n landwye beperkingsbevel op die verbod op. Die Trump -administrasie hersien die uitvoerende bevel twee keer, en in Junie 2017 laat die Hooggeregshof toe dat die derde herhaling gedeeltelik van krag word.
Die hooggeregshof stem 5–4 om die derde weergawe [PDF] van die reisverbod van die Trump -administrasie toe te laat, en beslis dat dit binne die bestek van die presidensiële gesag is ingevolge die immigrasiewet en nasionaliteitswet. Die meerderheidsopinie sê ook dat president Trump se vorige aanhitsings oor Moslems nie die bevel ondermyn nie, wat in sy hersiene vorm reisigers uit vyf Moslem-meerderheidslande beïnvloed, sowel as dié uit Noord-Korea en Venezuela. In haar onenigheid skryf regter Sonia Sotomayor dat ''n redelike waarnemer tot die gevolgtrekking sou kom dat die afkondiging deur die anti-Moslem animus gemotiveer is'.
Honderdduisende mense regoor die land protesteer teen 'n nuwe nul-verdraagsaamheidsbeleid oor onwettige grensoorgange wat etlike duisende migrerende kinders, van wie baie asielsoekers uit Sentraal-Amerika is, van hul ouers of voogde skei. Ingevolge die beleid, wat in April deur die prokureur -generaal Jeff Sessions aangekondig is, word alle immigrante sonder papiere wat die Verenigde State binnegaan, gearresteer en daarna strafregtelik vervolg, terwyl minderjariges wat saam met hulle reis, afsonderlik aangehou word. In reaksie op die geskree onderteken president Trump in Junie 'n uitvoerende bevel om geskeidingsskeidings te beëindig, hoewel amptenare van die departement van justisie beweer dat die beleid van nul-verdraagsaamheid bestaan ​​en protes teen die mishandeling van migrante in aanhoudingsentrums voortduur.
Die aantal Sentraal -Amerikaanse migrante wat probeer om die spykers van die Verenigde State te bereik, met Amerikaanse amptenare wat in die eerste helfte van 2019 bykans seshonderdduisend aanhoudings by die suidwestelike grens aangemeld het, ongeveer dieselfde as in die hele 2018. Op 15 Julie het die Trump Die administrasie stel 'n reël uit wat migrante wat deur derde lande reis, asiel in die Verenigde State belet as hulle nog nie asiel in die transito -land gesoek het nie. Dit is die nuutste in 'n reeks stappe deur die administrasie wat daarop gemik is om asielaansoeke te beperk, insluitend die vernouing van die kriteria vir asiel en die vereiste dat asielversoeke by aangewese hawe van invoer moet word. Soos met die vorige maatreëls, sê regte -groepe dat hulle die bevel in die hof sal betwis.
Op 13 Maart verklaar Trump 'n nasionale noodtoestand weens die pandemie van 'n nuwe koronavirussiekte, COVID-19, wat sy beperkende immigrasiebenadering versterk. Alle nie -noodsaaklike reise is verbode en grensamptenare is gemagtig om migrante en asielsoekers onmiddellik te verdryf, met die oorweging van die gewone behoorlike proses. Ander maatreëls sluit in om die hervestiging van vlugtelinge te stop, die asielstelsel effektief af te sluit, alle immigrasiehofverrigtinge te onderbreek en die uitreiking van baie visums vir buitelandse werknemers en groen kaarte op te skort. In die daaropvolgende maande poog die administrasie om baie van hierdie veranderinge vas te lê, terwyl die staatsdepartement aankondig dat die vlugtelingopnames tot 'n maksimum van vyftienduisend mense sal verminder, die laagste vlak in vier dekades.
Familie- en gemeenskapsdinamika
Die Russiese uitgebreide gesinsstruktuur van ooms, tantes, neefs, peetouers, ensovoorts wat in dorpe en stetels was moeilik, indien nie onmoontlik nie, om in die Verenigde State te herskep. Daarom het gesinne meer innerlik gerig en geïsoleer geraak as wat hulle in Rusland was.
Daar was ook 'n afname in die aantal kinders. Onder die Wit-Russiese emigrante na die Eerste Wêreldoorlog was daar twee keer soveel mans as vroue. Dit beteken dat daar 'n hoë persentasie ongetroude mans was sonder kinders of huwelike met vroue van ander agtergronde. Armoede en onstabiele ekonomiese toestande onder emigrante werk ook daarteen om kinders te kry. Selfs onder die Russiese Joodse immigrasie voor die Eerste Wêreldoorlog waarin die aantal mans (56 persent) en vroue (44 persent) meer gebalanseerd was, was die aantal kinders wat getroude paartjies gebore het, ver onder die Amerikaanse norm.Statistieke uit 1969 toon aan dat Russies -Amerikaanse vroue van die eerste generasie en hul afstammelinge gemiddeld 1,7 tot 2,4 kinders gehad het, terwyl vroue van vergelykbare ouderdomme wat Engels, Duits, Iers of Italiaans was, tussen 2,1 en 3,3 kinders gehad het.
Aanvanklik het Russiese immigrante probeer om hul kinders huweliksmaats uit hul eie groep te laat kies. Onder Russiese Jode was die godsdienstige faktor van primêre belang. Daarom was afstammelinge van Joodse immigrante voor die Eerste Wêreldoorlog uit Rusland grotendeels in die huwelik met Jode of nie-Jode met nie-Russiese oorsprong. Nie-Joodse Russe was meer gemoeid met die handhawing van 'n Russiese identiteit in hul gesin, maar huwelike met nie-Russe het gou die norm geword.
Hoewel hul gesinseenhede gemiddeld kleiner was as dié van ander Amerikaners, het Russiese immigrante geneig om meer klem op onderwys te lê. Dit was beslis die geval onder Jode wat 'n sterk leertradisie gebring het wat die Joodse lewe al eeue lank kenmerk. Nie-Joodse Wit-Russe was van plan om hul nageslag van die hoogste moontlike opvoeding te voorsien (in die Russiese taal, indien moontlik), sodat hulle 'n gepaste plek in die Russiese samelewing kon inneem wanneer die kommunistiese regime in duie stort en hulle kan terugkeer huis toe. Selfs toe dit duidelik geword het dat dit onmoontlik was om na 'n nie-kommunistiese Rusland terug te keer, word hoër onderwys steeds as nuttig beskou om aan te pas by die Amerikaanse samelewing. Dit is dus nie verbasend dat teen 1971, onder Amerikaners van nege verskillende agtergronde (Engels, Skots, Wallies, Duits, Italiaans, Iers, Frans en Pools), tussen die 25 en 34 jaar gemiddeld 16 jaar onderrig gehad het, terwyl al die ander het hoogstens 12,8 jaar gehad.
DIE ROL VAN VROUE
In die tradisionele Russiese samelewing was vroue wettig afhanklik van hul mans. Die Bolsjewistiese rewolusie het die status van vroue ingrypend verander. Onder kommunistiese bewind is Russiese vroue gelyke ekonomiese en sosiale verantwoordelikhede gebied, wat gelei het tot 'n hoë persentasie vroue in die arbeidsmag. Die meerderheid dokters en gesondheidswerkers in die algemeen is vroue. In die gesin word daar egter steeds van 'n vrou verwag om huistake te verrig, soos kook, skoonmaak en inkopies doen. Vroue het 'n bepalende rol gespeel in die handhawing van die kulturele identiteit in die gesin, die kennis van Russiese taal en kultuur aan jonger mense oorgedra en deur deelname aan filantropiese werk wat die hele gemeenskap raak. Onder die oudste van sulke organisasies was die Russian Children's Welfare Society Outside Russia wat in 1926 in New York gestig is om weeskinders en arm kinders te help. Vandag is die bekendste die Tolstoy-stigting, wat in 1939 deur Alexandra Tolstoy (1884-1979) gestig is, dogter van die beroemde Russiese romanskrywer uit die negentiende eeu, Leo Tolstoy. Met takke regoor die wêreld bedryf die Tolstoy -stigting steeds 'n Russiese senior huis en kultuursentrum in Nyack, New York, wat tienduisende Russe en ander vlugtelinge gehelp het om hulle in die Verenigde State te vestig.
Feitekontrole en voeg konteks by 'n infografika oor die Sowjetunie
Hierdie pos sal poog om die punte wat in hierdie infografika uiteengesit word, te weerlê of konteks toe te voeg. Ek gee my uitspraak vir elke eis. Ek het 'n soortgelyke weerlegging van 'n soortgelyke infografiek oor Noord -Korea hier gedoen. Ek beveel die Sovjetunie -reeks van Nintendo aan vir 'n inleiding tot hoe die Sowjet -ekonomie funksioneer (die boek Adam Smith Institute is beter geformateer). Alhoewel ek meestal die blog gebruik, vertrou ek op baie ander bronne om hierdie infografika te ontbloot (en sommige inligting is verouderd). Ek beveel ook aan /u /0m4ll3y 's Medium poste oor die USSR (hier, hier, hier en hier)- wat ek baie gebruik het in my weerlegging.
Hierdie mite was oorspronklik hierdie beeld wat afkomstig is van Robert Allen Plaas tot fabriek. Die probleem? Hierdie grafiek eindig op 1970. As die grafiek tot 1991 uitgebrei word, is die Sowjetunie onder Suid-Korea, Japan, Taiwan, Portugal, Finland, Singapoer, Italië, Noorweë en Thailand- dit toon dat kapitalisme en/of liberale demokrasie volhoubare ekonomiese groei.
Verder kan ons 'n grafiek maak wat die groeikoerse van 1950 tot 1989 toon. Dit is 'n billiker vergelyking, aangesien die meeste lande op hierdie stadium begin industrialiseer het, en u vermy ook die Tweede Wêreldoorlogse effekte. As dit verleng word, is die USSR op die 61ste plek (uit 148 lande).
Sommige weerlê dit deur te sê dat, aangesien die Sowjetunie in die 70's minder sentraal beplan was, dit die rede was waarom Allen die grafiek beëindig het. Hulle beweer ook dat liberalisering die Sowjet -ekonomie laat stagneer het. Selfs as dit sy ekonomie effens geliberaliseer het, is daar ander faktore wat die Sowjet -ekonomie gedurende die sewentigerjare laat stagneer het, insluitend verdere toewysing van hulpbronne aan die weermag, toenemende insette en nie produktiwiteit nie, en nog baie meer. Baie lande kan vinnig (en selfs vinniger as die USSR) groei deur hervormings op die vrye mark (bv. 4 Asiatiese tiere).
Selfs as u die stalinistiese sentrale beplanning met hierdie grafiek wil regverdig, het hierdie artikel bewys dat Stalin onnodig was vir die ekonomiese groei van Rusland. Uit die opsomming:
Daarom is ons antwoord op die vraag 'Was Stalin nodig?' 'N definitiewe' nee '. Alhoewel ons nie die menslike tragedie van hongersnood, onderdrukking en terreur in ag neem nie, en ons fokus slegs op ekonomiese uitkomste, en selfs as ons aannames maak wat bevooroordeeld is in die guns van Stalin, onderpresteer sy ekonomiese beleid die kontrafaktuele. Ons glo dat Stalin se industrialisasie nie as 'n suksesverhaal in ontwikkelingsekonomie gebruik moet word nie, maar moet eerder bestudeer word as 'n voorbeeld waar wrede herverdeling gelei het tot laer produktiwiteit en laer maatskaplike welsyn.
Vergelyking van die BBPpc -groei met ander lande
Aangesien ons oor die onderwerp BBP -groei is, laat ons die Sowjet -BBP -groei met ander lande vergelyk.
In die eerste plek is dit onregverdig om die BBPpc van die VSA en die Sowjet te vergelyk omdat dit op baie drasties verskillende punte begin het. Laat ons dus die USSR vergelyk met ander lande wat met soortgelyke beginpunte begin het. Hier is 'n grafiek wat die USSR vergelyk met ander kapitalistiese en gemengde ekonomieë, begin in 1930. Uit hierdie grafiek:
Die USSR was aan die begin voor
Die ekonomie van die USSR het gestagneer (sien era van stagnasie)
Meer ekonomies vrye lande soos Japan, Spanje, Singapoer en Taiwan het die USSR geklop.
Voordat dit in duie stort, was sy BBPpc soortgelyk aan Mexiko en Maleisië.
Hier is nog 'n grafiek wat die USSR vergelyk met die Four Asian Tigers. Alhoewel ek Taiwan en Singapoer in die vorige grafiek ingesluit het, het ek hierdie een spesifiek gemaak om die USSR en die 4 Tigers te vergelyk. Ek het dit in 1950 begin om die gevolge van die Tweede Wêreldoorlog te vermy, en dit was ook toe die 4 lande kapitalistiese beleid begin aanvaar het. Volgens die grafiek:
Hongkong het die USSR in 1969 verbygesteek, en Singapoer het die USSR in 1976 verbygesteek.
Suid -Korea en Taiwan het langer geneem om die USSR in te haal. Let daarop dat Suid -Korea gedurende hierdie tyd onder 'n wrede diktatuur was (en eers onlangs 'n demokrasie geword het). Dit geld ook vir Taiwan.
Soortgelyk aan die eerste grafiek, het die USSR gestagneer.
Uit die twee grafieke kan ons sien dat die USSR matige BBP -groei gehad het.
VERDIKT: Misleidend. Alhoewel die USSR wel 'n vinnige ekonomiese groei gehad het, was dit 'n inhaalgroei. Die grafiek wat gebruik is om die eis te rugsteun, was gedeeltelik misleidend. In vergelyking met ander kapitalistiese lande met soortgelyke beginpunte, lyk dit nie so indrukwekkend nie.
Dit is nogal moeilik om aan te pak, aangesien die USSR werkloosheid gekriminaliseer het (een voorbeeld kan hier gevind word)- ook verskillende bronne gee verskillende skattings van die Sowjet-werkloosheid. Uit die CIA-feiteboek het die Sowjetunie in 1991 ongeveer 1-2% werkloosheid gehad, net voor die ineenstorting van die USSR. Dit word bevestig deur 'n ander studie wat getoon het dat die Sowjet -werkloosheid redelik laag was voor die ineenstorting. 'N Ander studie deur Moskoff het bevind dat terwyl sikliese werkloosheid laag was, wrywingswerkloosheid veral hoog was in die Sentraal -Asiatiese SSR gedurende die tweede helfte van die 20ste eeu.
Ten tyde van die korttermynwerkloosheid was daar ten minste 11 miljoen mense wat elke jaar werk soek in die USSR, wat gemiddeld 30 dae per dag betaal is. In Silvana Malle 's boek Indiensnemingsbeplanning in die Sowjetunie, ten minste 5,8% van die manlike bevolking van die USSR was werkloos. By die gebruik van die Sowjet -definisie van werkloosheid, dit wil sê & quotsocial production & quot, is die situasie erger. Hier is 'n weergawe wat in mans en vroue verdeel is. (Uit die boek Porket 's Werk, werk en werkloosheid in die Sowjetunie).
Die boek van Porket beklemtoon ook oormanse (uit die Nintendo -reeks oor volle indiensneming), 'n verborge vorm van werkloosheid:
Indiensneming in deeltydse poste wanneer 'n voltydse werk verlang word
Indiensneming waar mense gedwing word om in werk te werk waarvoor hulle oorgekwalifiseer is
Indiensneming waar ondernemings meer mense in diens neem as wat hulle nodig het, gegewe hul tegnologiese omstandighede
VERDIKT: Rommel. Daar was werkloosheid in die USSR (alhoewel baie min as gevolg van kriminalisering en vervreemding van werkloses). Selfs as hulle in diens was, het hulle nie sosiaal produktiewe werk gedoen nie (in die vorm van te veel werk). Uit hierdie studie,
In 1981 is die totale tyd bestee aan inkopies en toustande geraam op 37 miljoen uur per jaar of ongeveer 190 uur per volwasse persoon, wat naby is aan die hoeveelheid werkstyd wat per jaar per capita verlore gaan as gevolg van werkloosheid in 'n land soos Denemarke.
Weereens, dit is baie maklik om te ontbloot. Die USSR het dakloosheid en inligting gesensoriseer, soortgelyk aan hoe Noord -Korea dit doen. Hierdie afdeling is gebaseer op die boek van Svetlana Stephenson Die grens oorsteek: onbuigsaamheid, haweloosheid en sosiale verplasing in Rusland (saam met 'n reeks ander bronne). Hier is 'n tydlyn van haweloosheid in die USSR.
1918 'Verklaring van regte van werkende en uitgebuite mense', Wat ook rondlating gewettig het. Gedurende die volgende paar jaar is hierdie regte egter geleidelik uitgewis tydens die Stalinistiese era.
1926 - nomadiese mense, soos Russiese Romani, word met geweld gevestig. Hierdie artikel gaan in detail oor die Romani -vervolging in die USSR.
1930's - alle wetenskaplike navorsing oor haweloosheid en rondlopery is gestaak.
In 1933 is 5 000 Romani uit Moskou na arbeidskampe in Siberië gedeporteer.
1932-werkers wat hul werkplek laat vaar het, sou hulle koepons vir voedsel en ander goedere ontneem en hul reg op 'n woonstel wat deur die onderneming verskaf is, ontneem word. Die propiska stelsel ingestel is - 'n registrasiestempel van u woonplek in u interne paspoort. 'N Verandering van woonplek (selfs binne 'n enkele nedersetting) het die indiening van u paspoort vereis propiska binne vier en twintig uur.
1934 - die 'Voorbeeldhandves van die Landboukoöperasie'Het boere verbied om hul woonplek te verlaat (ja, soos letterlike diensbaarheid).
1960 - in die RSFSR -artikel 209 van die Kriminele Kode word die straf opgelê vir aanhoudende rondlêery of bedel as gevangenisstraf van tot twee jaar of korrektiewe arbeid van ses maande tot een jaar. Herhaaldelike oortreders kan tot vier jaar gevangenisstraf opgelê word. Artikel 198 bevat boetes vir 'oortreding van paspoortreëls'. Die milisie het die mag gehad om enige ongeregistreerde persoon twee keer uit die omgewing te sit, wat hom of haar vier en twintig uur gegee het om by elke geleentheid te vertrek. As mense 'n derde keer teruggekeer het, kan hulle 'n jaar gevangenisstraf opgelê word.
1961 - die besluit 'Oor die versterking van die stryd teen persone wat sosiaal nuttig werk vermy en 'n asosiale, parasitiese lewenswyse lei'Bedreig diegene wat' nie-arbeidsinkomste uit die gebruik van erwe, motors of behuising verkry het 'of ander anti-sosiale dade pleeg wat hulle in staat stel om 'n parasitiese lewenswyse te lei' tot verbanning van twee tot vyf jaar.
1977 - herskryf van die USSR -grondwet. Die reg van elke Sowjet -burger op 'n huis is ingebed. Volgens dieselfde dokument was die reël egter gebaseer op die ontwikkeling van die staats- en sosiale behuisingsfonds. Maar dit was onvoldoende om 250 miljoen Sowjet -mense (290 miljoen ten tyde van die Sowjet -ineenstorting) van dak te voorsien.
Laat 1980's - kosseëls (kaartstelsel) geïmplementeer in die USSR. Let daarop dat hawelose mense nie kon deelneem nie omdat dit 'n adres benodig.
Hierdie artikel gaan redelik goed oor die Sowjet -haweloses. Vanaf die begin van die artikel:
Trouens, daar is hawelose mense in die USSR. Dit kan gevind word in verlate huise, kelders, steenkoolbakke en vullishope, rondom treinstasies of in spesiale aanhoudingsentrums wat deur die uniformpolisie van die Ministerie van Binnelandse Sake (MVD) bestuur word. Hier word hulle 'n maand lank aangehou terwyl hul identiteit nagegaan word en gepoog word om vir hulle werk en woonplek te vind. Hierdie pogings slaag selde.
VERDIKTING: Rommel. Daar was haweloosheid in die USSR. Alhoewel hulle probeer het om dakloosheid te verbied, het dit uiteindelik nie gewerk nie. Yuri Lotman het sulke vreemde lewensreëlings beskryf as "die middelpunt van 'n abnormale wêreld", 'n 'valse huis' en '' 'huis teen' '.
Net omdat 'n land se weermag 'n sterk weermag kan verslaan, beteken dit nie dat die land se ekonomiese stelsel beter is nie. Is feodalisme beter omdat die Russiese Ryk Napoleon verslaan het? Nee- natuurlik nie. Lande met swak ekonomiese stelsels kan steeds militêr goed presteer.
Die VSA het in die Tweede Wêreldoorlog in die Westelike front teen Duitsland geveg (voorbeelde: D-Day, die Slag van die Bulge en die Geallieerde inval in Sicilië). Die VSA het ook 'n groot rol gespeel in die stryd teen die keiserlike Japan. Om die Amerikaanse/Westerse pogings in die Tweede Wêreldoorlog te trivialiseer, is redelik oneerlik.
Boonop het die VSA die USSR gehelp om die Nazi's te beveg deur middel van lening-lease. Hierdie AskHistorians -antwoord gaan oor hoe belangrik Amerikaanse/westerse hulp en hulp vir die Sowjetunie was. Alhoewel dit nie die sleutel tussen oorwinning en nederlaag vir die USSR was nie, het dit beslis 'n groot rol gespeel in die Sowjet -oorlogspoging.
VERDIKTING: Misleidend. Die USSR was beslis 'n belangrike speler in die Oosfront van die Tweede Wêreldoorlog, maar dit het die wêreld nie uit Nazi -Duitsland gered nie.
Ek betwis nie hierdie een nie, want dit is waar- die USSR het aanvanklik die VSA in die ruimtewedloop geklop, maar die VSA het uiteindelik daarin geslaag om die USSR te klop deur die eerste man na die maan te stuur.
Dit is waarskynlik een van die vreemdste omdat die Sowjetunie bekend was vir sy hongersnood (bv. Holodomor en die Kazakse hongersnood). Net omdat dit in die Sowjet -era geëindig het, beteken dit nie dat die Sowjet -era die hongersnood beëindig het nie (Korrelasie =/= Oorsaak). Met behulp van hierdie logika het die Verenigde Koninkryk die siklus van hongersnood in Ierland beëindig. Boonop het baie mense tydens die USSR -era in hongersnood gesterf, en hulle vermy nog 'n hongersnood tydens die Groot Graanroof.
Die Grootgraan roof was die aankoop van 10 miljoen kort ton (9,1 × 106 ton) graan (hoofsaaklik koring en koring) deur die Sowjetunie in Julie 1972 teen gesubsidieerde pryse, wat die wêreldwye graanpryse laat styg het. Oestekorte in 1971 en 1972 het die Sowjetunie genoop om graan in die buiteland te soek, in die hoop om hongersnood of ander krisis te voorkom.
Die Holodomor/1932-33 Sowjet-hongersnood is 'n uiters ingewikkelde onderwerp, so ek gaan net skakel na hierdie bad‍☠️/badhistory-pos oor ontkenning van Holodomor, en hierdie ander pos wat oor die wiki commun‍☠️/kommunisme gaan. Ek het ook 'n ander mega-opmerking oor die Holodomor hier gevind.
VERDIKTING: Rommel. Sowjet -beleid het die intensiteit van die hongersnood vererger. Ek beveel aan dat u die bogenoemde skakels lees vir meer inligting.
Hierdie mite kom uit twee bronne: hierdie grafiek (bonuspunte as hulle die Nintendo -blog noem wat die grafiek ontbloot) en hierdie CIA -studie. Laat ons albei die bronne ontleed.
Ek gaan nie die hele Nintil -blog noem nie, maar ek sal dit hier opsom. Dit is wat hy gevind het:
Die probleem hiermee is dat bronne wat dieselfde probeer doen (USDA en FAO) verskillende resultate kry. FAO se reekse lyk soos 'n USDA -onaangepaste reeks. Maar FAO se reekse lyk ook soos Allen s'n, en Allen s'n is veronderstel om verliese in ag te neem. Iemand maak dus iewers 'n fout. Ons sou miskien die * amptelike * Sowjet -gegewens eerder as die van die FAO kon glo. Maar volgens FAO, het die Goskomstat -opnames twee probleme: die een is dat dit huishoudings met 'n laer inkomste oorsteek, en dat die koëffisiënte wat gebruik word om voedsel kg in kalorieë om te sit, 15-20% laer is as die FAO. Hulle kom tot die gevolgtrekking dat "met sulke groot verskille dit moeilik is om met veel vertroue veel te sê oor die kalorieverbruik". En selfs al neem ons die amptelike verbruiksdata, wat vermoedelik verantwoordelik is vir verliese, maar dit is nog steeds ver van die soortgelyke syfer vir Amerikaanse inname deur USDA, so daar moet verskille in metodologie wees.
Dit is wat Nintil tot die gevolgtrekking gekom het (en ook 'n opsomming van ons wêreldindata):
Was die Sowjet -kalorie -inname hoër as die VSA?
Nee. Deur dit te sê, sê ek dat die FAO verkeerd is, en dat Robert Allen, wat sy berekeninge in FAO -data gebaseer het (en hul vermenigvuldigers gebruik het) dit nie opgemerk het nie. Om dit te sê, moes ek 'n volledige literatuuroorsig ondergaan, en ek het tot hierdie mening gekom. Voordat u my pos gelees het, was u heeltemal geregverdig om te glo dat die kalorie -inname hoër was. Nie meer nie. Tensy 'n amptenaar van die FAO ons vertel waarom hulle hul koëffisiënte gebruik het, blyk dit in stryd te wees met die Sowjetologiese literatuur ...
Hoe weet u dat die FAO verkeerd is?
Hulle syfer vir kalorieë kom uit die gebruik van verkeerde koëffisiënte. Ontleders waarna hierbo verwys is, het daarop gewys. FAO is hiervan bewus, maar hulle behou hul koëffisiënte sonder om presies te sê hoekom die amptelike Sowjet -koëffisiënte verkeerd is. In elk geval, twyfel hulle self u kan betroubare ramings vir Sowjet -data kry,
"Met sulke groot verskille is dit egter moeilik om met veel vertroue veel te sê oor die hoeveelheid kalorieverbruik."
Selfs as u die grafiek teen die nominale waarde neem en aanvaar dat die waardes korrek is, beteken dit steeds nie dat die USSR wat voedsel betref beter presteer as die VSA nie. Sowjette het meer kalorieë nodig as Amerikaners weens die koue klimaat. Uit die gekoppelde studie het Sowjet -vroue 2,400 tot 3,100 kalorieë nodig gehad, en mans 2,800 tot 3,600 kalorieë (dit is te wyte aan beroepsverskille). Daarteenoor wissel skattings van 1,600 tot 2,400 kalorieë vir volwasse vroue en 2,000 tot 3,000 kalorieë vir volwasse mans in die VSA.
Uit hierdie aangepaste grafiek is dit duidelik dat Amerikaners eintlik aan die vereistes voldoen terwyl die USSR dit nie gedoen het nie (let op dat dit daaglikse kalorieë is).
Die berugte CIA -studie
Die meeste noem hierdie persverklaring van Reuters in 1983. Let daarop dat die volledige weergawe hier is. Dit was 'n baie kort persverklaring deur Reuters oor 'n CIA -verslag, eerder as die verslag self.Die verskil is basies dat die gekoppelde dokument nie 'n CIA -verslag is nie, dit is nie 'n CIA -analise of CIA -navorsing nie. Dit is 'n nuusdraad.
Let daarop dat die CIA nooit 'n gevolgtrekking gemaak het oor die voedingsinhoud van die USSR nie, want die CIA -verslag handel oor voedsel aanbod. Tweedens, selfs in hierdie verslag kan u sien dat daar groot ongelykhede in die Sowjetunie is. Die vleisverbruik in Estland was 81 kg per capita per jaar, in Oesbekistan 31 kg. Vrugteverbruik het gemiddeld 40 kg per persoon per jaar, maar in Siberië was dit 12 kg.
Die toestand van voeding in die USSR
Volgens hierdie studie oor vitamienvlakke in die USSR was 93% van die mans vitamien C -tekort, terwyl dit in buurland Finland 2% was.
Plasma -askorbiensuurkonsentrasies was baie verskillend in die twee gebiede. In Pitkäranta het 93% van die mans en in Noord -Karelië slegs 2% van die mans plasmaspiegels gehad wat dui op ernstige vitamien C -tekort. Na intervensie het 46% van die mans in die eksperimentele groep in vergelyking met 5% in die kontrole groep plasma askorbiensuurkonsentrasies van meer as 23 mumol/l (4,0 mg/l).
Ondanks die subsidiëring van voedsel deur iets soos 10% van die BBP, was voedsel steeds duurder as in die Weste
Die verbruiksyfer per capita oorskat waarskynlik die beskikbare bedrae, aangesien die ontoereikende vervoer- en bergingsinfrastruktuur van die Sowjetunie tot gereelde tekorte in winkels gelei het, asook aansienlike verlies aan voedsel en rou produkte as gevolg van bederf. In 1988, op die hoogtepunt van die perestrojka, is aan die lig gebring dat die Sowjet -owerheid vleisverbruikstatistieke opgeblaas het; dit blyk ook dat daar aansienlike ongelykhede in vleisverbruik bestaan, en die inname van die armste sosio -ekonomiese lae het sedert 1970 met meer as 30 persent gedaal. Regeringskenners beraam dat die uitskakeling van afval en bederf in die produksie, berging en verspreiding van voedsel die beskikbaarheid van graan met 25 persent, vrugte en groente met 40 persent en vleisprodukte met 15 persent kon verhoog het.
Uit die boek van Igor Borman Persoonlike verbruik in die USSR en die VSA, hy het bevind dat die USSR 229% van die hoeveelheid aartappels in die Verenigde State verbruik het, maar 39% van die hoeveelheid vleis. Die boek het ook getoon dat die Sowjets nie hul eie "Rasionele Norme" bereik het vir die verbruik van vleis, melkmelkprodukte, eiers, groente, vrugte of bessies nie.
Terwyl die Sowjet -rasionele norm vir vrugte byvoorbeeld 113 kg was, was die werklike verbruik 38. Die werklike verbruik was 113 kg. U kry nog ander aangename feite, soos aartappelverbruik in Tsar -Rusland, 1913 was 113 kg, en na Stalin se industrialisering en kollektivisering en dekades se ontwikkeling het dit in 1976 tot 119kg toegeneem.
Die heersende stelsel van voedselverspreiding is duidelik 'n groot bron van ontevredenheid vir feitlik alle inkomsteklasse, selfs die beste mense en selfs die bevoorregtes hiervan.
Om hierdie gedeelte af te sluit, uit hierdie ander CIA -studie:
Samevattend het ek na die USSR gegaan met 'n stel idees oor wat om te verwag wat ek deur die jare gevorm het uit lees en navorsing oor die Sowjet -ekonomie. Ek het ook 'n versameling beoordelingsfaktore gehad, deels intuïtief en deels afgelei van dieselfde navorsing en leeswerk wat ek toegepas het om gevolgtrekkings te maak en te bespiegel oor moontlike toekomstige ontwikkelings in die Sowjet -ekonomie. My vier maande lange lewe in die land self het hierdie voorveronderstellings egter aansienlik verander en die implisiete oordeelfaktore in baie opsigte verander. Geen lesing oor die Sowjet -ekonomie in Washington kan die somer in Moskou vervang as ek dit deurgebring het nie.
As gevolg van hierdie ervaring dink ek dat ons metings van die posisie van Sowjet -verbruikers ten opsigte van die van die Verenigde State (en Wes -Europa) die USSR in veel groter mate bevoordeel as wat ek gedink het. Die roebel-dollar verhoudings is veels te laag vir die meeste verbruikersgoedere. Kool is nie kool in beide lande nie. Die katoenrok wat die gemiddelde Sowjet -vrou dra, is nie gelykstaande aan die goedkoopste in 'n Sears -katalogus nie, laasgenoemde is van beter gehalte en meer stylvol. Die willekeurige aanpassing van 20 persent wat in sommige van die verhoudings aangebring is, is duidelik te min. Die verskil in verskeidenheid en verskeidenheid goedere wat in die twee lande beskikbaar is, is enorm - veel groter as wat ek gedink het. Toue en tekorte was baie meer bewys as wat ek verwag het. Slordige goedere was duurder. En ek het 'n totaal nuwe indruk gekry van die gedrag van gewone Sowjet -mense teenoor mekaar.
VERDIKTING: Rommel. Die FAO -grafiek is verkeerd, en selfs al was dit korrek, beteken dit nie dat Sowjet -dieet aan hul vereistes voldoen nie.
Dit moet maklik wees. Selfs as u die Holodomor nie as 'n ras-gemotiveerde gruweldaad beskou nie (wat vandag nog bespreek word), is daar baie ander voorbeelde van rassisme in die geskiedenis van die USSR.
Soos vroeër genoem, het die Sowjetstaat Romani hard behandel gedurende sy bestaan. Ek kan voortgaan met voorbeelde soos die bevolkingsoordragte in die USSR. Ongeveer 60% van die Tsjetsjeense bevolking het gesterf weens doelbewuste vergiftiging van die voedselvoorraad (RationalWiki -artikel hier, aangehaal in Fins). Die Europese Parlement het dit as 'n volksmoord erken.
Die USSR het Koreane ook met geweld oorgeplaas uit vrees vir 'n Japanse inval. Hier is 'n samestelling van getuienisverslae wat aan hierdie gruweldade gely het. Op dieselfde manier as die Japannese interneringskampe het die USSR Duitsers met geweld oorgeplaas. Uit hierdie artikel:
Die etniese Duitsers was die grootste en een van die oudste diasporagroepe in die USSR wat aan 'n vreemde staat gekoppel was. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Sowjetregering die Duitse gemeenskappe wat op die gebied wat dit beheer het, wes van die Oeral met geweld hervestig na Kazakstan en Siberië. Dit het hierdie interne gedeporteerdes onder spesiale skikkingsbeperkings geplaas, wat hul bewegingsvryheid en keuse van verblyf baie beperk het.
Vir die Krim -Tatare duur dit lank tot aan die einde van die Sowjetunie. Volgens hierdie artikel vergelyk dit met die behandeling van Israel,
Gedurende die sewentigerjare het die Krim -Tatare en Meskhetian -Turke in Sowjet -Sentraal -Asië hul lot vergelyk met die van die Palestyne. Die Stalin -regime het sowel die Krim -Tatare as die Meskhetiese Turke uit hul tuislande na verspreide nedersettings in Sentraal -Asië gedeporteer. Die ooreenkomste tussen die Sowjet -beleid om die Krim -Tatare en Meskhetiese Turke uit hul tuislande te verdryf en permanent uit te sluit en soortgelyke Israeliese beleid teenoor die Palestyne, is nie heeltemal toevallig nie. Die Sioniste het hul massa -uitsetting van Palestyne in 1948 en die daaropvolgende verbod gegrond op die toestemming dat hulle deels na hul huise kon terugkeer op die Sowjet -model. Die ooreenkomste tussen die twee gevalle van etniese suiwering is grootliks te danke aan hierdie bewuste navolging van Stalin se metodes deur die Sioniste.
Daar is baie voorbeelde wat te lank is om hier op te noem- daarom beveel ek die USSR Population Transfer-artikel aan vir 'n voorgereg (ook die NKVD Mass operasies).
In 1953 het Stalin Jode beskuldig dat hulle 'n sameswering teen hulle gehad het. Dit het gelei tot die valse gevangenisstraf
Volgens hierdie studie het dit gebeur na die plot van die dokters. Antisemitisme was nog steeds hoog in die USSR, wat tot baie vlugtelinge gelei het.
Stalin het vertoonproewe - sowel as massamoord en gedwonge migrasie - gebruik om burgers van die Sowjetunie te skrik en stil te maak
Vroeg in 1953 was Stalin van plan om 'n skouverhoor op te stel van verskeie dokters, waarvan die meeste Joods was en wat valslik daarvan beskuldig is dat hulle teen die staat opgetree het-'n verhoor wat die antisemitisme van Stalin beklemtoon het
Ondanks die vryspraak van die dokters onmiddellik na Stalin se dood, het volgehoue ​​antisemitisme in die Sowjetunie bygedra tot die emigrasie van honderdduisende Jode, waaronder baie dokters, in die daaropvolgende dekades.
Wat van swart mense? Alhoewel hulle nie geteiken of gedeporteer is nie, was dit te wyte aan die feit dat hulle nie as 'n nasionaliteit erken is nie. Volgens In Is daar 'n swart Eurasië?: Ghanese en ander diasporiese Afrikaanse bevolkings in die USSR in vergelykende perspektief (gevind binne Aanvullende geskiedenis: Nuwe aanwysings na historiese navorsing in die 21ste eeu in Ghana) J. Pohl voer aan dat:
Mense van Afrika -afkoms het nie hul Afrikaanse afkoms op lyn vyf van hul interne paspoorte en ander dokumente aangedui nie. In plaas daarvan het die Sowjet -regime hulle uiteenlopend as Russe, Abchaziërs en ander nasionaliteite geklassifiseer. Amptelike diskriminasie van swartes in die USSR kon nie wettig geïnstitusionaliseer word nie, omdat dit nie as 'n wettige kategorie bestaan ​​het nie.
Laastens, laat ons praat oor 'n noemenswaardige gebeurtenis in die 1960's. 500–700 Ghanese en ander Afrikaanse studente protesteer teen rassediskriminasie in die Sowjetunie. "Moskou? Sentrum van diskriminasie "," Hou op om Afrikaners dood te maak! ", En" Moskou, 'n tweede Alabama & quot is in die betogings gebruik.
... rassisme was 'n werklike probleem vir die eerste groepe Afrika -studente, en dat hul kommer oor mondelinge teistering, onuitgelokte aanrandings en rasse -profilering deur die polisie was gebaseer op daaglikse ervaring sowel as mond tot mond ...
Verslae sluit in Sowjet -studente wat skree: "Laat ons die negers lynch!" by universiteite.
'N KGB -ingeligte het berig dat Sowjet -studente uiters swak betrekkinge het met "swartes en mulatjies", waarna hulle met onwelvoeglikhede verwys word, en as sadisties, vuil, hiperseksueel beskou word en die bron is van 'n sifilis -uitbraak.
Na bewering word meisies wat met swart mans uitgegaan het, beskou as "erger as die laagste prostituut".
VERDIKTING: Rommel. Daar was baie rassisme in die USSR, en almal wat anders beweer, is 'n wanindruk.
Alhoewel die USSR -grondwet geslagsgelykheid gewaarborg het, het dit in die praktyk nie gebeur nie.
Voordat ons hierop ingaan, moet ons na hierdie artikel kyk na die ongewone en wrede maniere waarop vroue in die gulag behandel is. Dit geld as seksuele ongelykheid omdat hulle vroue as 'n ander manier beskou het om manlike misdadigers te straf, nie as individuele mense nie. Die meeste van hulle is gearresteer weens die (beweerde) misdade van hul mans of vaders.
Onderteken deur die hoof van die NKVD op 14 Augustus 1937, Operasionele bevel van die geheime polisie nr. 00486, "Oor die onderdrukking van vroue van verraaiers van die moederland en die plasing van hul kinders," verklaar:
Dit bring ons by die tweede verskrikking wat eie is aan die vervolging van vroue. By die inhegtenisneming van 'n ma het die Sowjetstelsel haar kinders as weeskinders verklaar en hulle so ver as moontlik gestuur. Nadat sy weer vryheid gekry het, sou 'n vrou dikwels nie van hul lot te wete kom nie. In die staatsweeshuise het kinders van verraaiers en klasvyande sosiale stigma in die gesig gestaar. Hulle is geleer om skaam te wees en 'n afkeer van hul ouers.
Daar was berigte van verkragting, wat met nog getuienis bevestig is. Uit die Cato -artikel:
'N Vrou met die naam Elena het 'n ontstellende verslag gegee oor hoe vroue op 'n skip wat gevangenes na die Goelag vervoer het, deur verskeie mans verkrag, geslaan en met koue water gedoop is in 'n georganiseerde proses,' Kolyma -tram 'genoem, en die lyke van die vroue wat oorleef het, is oorboord gegooi. Ander soortgelyke verslae bevestig haar verhaal.
Alhoewel die USSR gelyke loon gewaarborg het, bestaan ​​die geslagsloonverskil steeds. Uit die boek McAuley Vroue se werk en lone in die Sowjetunie, hy het uitgevind dat die geslagsloongaping in 1940 tussen 47% en 53% wissel. Teen 1958 blyk dit te verbeter en die loongaping het tot 39,5%afgeneem. Tussen 1960 en 1965 was die geslagsverdienste -gaping (spesifiek vir Leningrad) ongeveer 30,7%.
VERDIKTING: Misleidend. Alhoewel dit verbeter het, was daar ruimte vir verbetering.
Die probleem met hierdie argument is dat die meeste lande uiteindelik daarin geslaag het om hoë geletterdheidsyfers te bereik, en dit was nie 'n kenmerk van enige ekonomiese stelsel nie. Baie lande, kapitalisties en sosialisties, kan hoë geletterdheidskoerse bereik. Kuba toon dit in vergelyking met ander kapitalistiese en kultureel-soortgelyke lande.
Volgens Charles E Clark se boek Uprooting Otherness: The Literacy Campaign in NEP-Era Russia, as die tradisie van selfonderrig deur boere voortgesit is, sou dit 'n soortgelyke geletterdheidsyfer kon bereik (aanhaling uit Wikipedia).
Wat onderwys self betref, ja, dit was gratis. Pseudowetenskap soos Lysenkoism was egter wydverspreid in die USSR. Navorsing is onderdruk in die USSR- voorbeelde is geskiedenis, statistiek, sosiologie, kubernetika, letterkunde (die geval van Alexander Veselovsky) en fisika (hoewel sommige later toegelaat is).
VERDIKTING: Misleidend. Alhoewel die USSR wel (byna) volle geletterdheid bereik het, dui spekulasies daarop dat die tradisie van selfonderrig 'n soortgelyke resultaat kon behaal. Sowjet -onderwys/akademie was nie so goed nie as gevolg van die bekendstelling van pseudowetenskap in sy kurrikulum.
Artikel 201 van die Vryheidsondersteuningswet het Artikel 498A van die Wet op Buitelandse Bystand van 1961 gewysig om te vereis dat die president "nie net die relatiewe behoefte in ag neem nie, maar ook die mate waarin die onafhanklike staat optree:"
Artikel 498A (a) (1): "maak beduidende vordering in die rigting van en is daartoe verbind tot die omvattende implementering van 'n demokratiese stelsel wat gebaseer is op beginsels van die oppergesag van die reg, individuele vryhede en verteenwoordigende regering wat deur vrye en regverdige verkiesings bepaal word."
Alhoewel die algemene menseregte en demokratiese situasie in Oesbekistan baie swak bly, was daar die afgelope jaar klein stappe op die gebied van demokratisering en regstaat.
Die Grondwet van Oesbekistan maak voorsiening vir die skeiding van magte tussen die uitvoerende, wetgewende en geregtelike takke. President Karimov en die gesentraliseerde uitvoerende gesag wat sy outoritêre regime dien, oorheers egter die politieke lewe. Die regering het sedert 1993 nie die bestaan ​​van 'n geregistreerde opposisieparty toegelaat nie.
President Islam Karimov, gekies as president in 'n verkiesing in 1991 wat die meeste waarnemers as gebrekkig beskou het, het sy ampstermyn verleng tot 2000 tydens 'n referendum in Sowjet-styl in Maart 1995. In Januarie 2000 is Karimov verkies tot 'n tweede termyn met 92,5 persent van die stemme . Die OVSE se kantoor vir demokratiese instellings en menseregte (ODIHR) het gesê dat dit nie 'die implementering van 'n waarnemings- of beoordelingsmissie' na die presidentsverkiesing kan regverdig nie, want 'die kiesers van Oesbekistan sal geen werklike keuse hê nie en die verkiesing kan nie as mededingend beskou word nie . " Die OVSE het bevind dat die presidentsverkiesing, waarin selfs die opposisiekandidaat erken het dat hy vir Karimov stem, nie aan internasionale standaarde voldoen nie. Op 27 Januarie 2002 het die Regering 'n raadgewende referendum gehou oor die verlenging van die termyn van die president van vyf tot sewe jaar. Die referendum het met groot marge geslaag en is deur die meeste waarnemers as vry of billik beskou. Die parlement het daarna 'n grondwetlike wysiging aanvaar wat die termyn verleng. Op 4 April het president Karimov aangekondig dat die volgende presidentsverkiesings in Desember 2007 sal plaasvind, wat lei tot 'n verlenging van sy huidige termyn tot net agt jaar.
Op 19 Maart 2003 is Oesbekistan se tweede onafhanklike menseregtegroep, Ezgulik, amptelik deur die regering geregistreer. Dit volg op die registrasie van die Onafhanklike Menseregte -organisasie van Oesbekistan (IHROU) in Maart 2002. Ander menseregtegroepe, soos die Menseregte -organisasie van Oesbekistan (HROU) en Mazlum, het probleme ondervind met registrasie, maar het steeds funksioneer. Freedom House, wat 'n kantoor in Tasjkent in Julie 2002 geopen het en 'n takkantoor in die Fergana -vallei in Junie 2003, het voortgegaan om uitstekende werk te lewer. Benewens die aanbied van mediahulpbronne en 'n veilige ontmoetingsplek, was Freedom House uiters aktief in die opleiding van menseregteverdedigers en het in Julie 2003 'n program begin om regshulp aan plaaslike menseregte -verdedigers te bied.
Terwyl twee groot opposisiepartye, Birlik en die Party of Farmers and Entrepreneurs (PAPU), registrasie geweier is, kon hulle die afgelope jaar meer vryelik funksioneer as in die verlede. Birlik het in Maart en Augustus 2003 nasionale organiserende kongresse belê. PAPU het ook sy tweede organiserende kongres in Augustus 2003 gehou. Oktober. Sy lede staar egter steeds teistering in die gesig, insluitend die inhegtenisneming en verdwyning van een lid in Mei wat na bewering geslaan is en waarvoor daar nog steeds geen rekening is nie. Oesbekiese owerhede ontken dat hy in aanhouding is.
In Mei 2002 verwyder die regering die vereiste dat die pers die goedkeuring van die kantoor van die sensor moet kry om artikels te publiseer. Terwyl voorafgaande sensuur afgeskaf is, word selfsensuur steeds toegepas en die meeste redakteurs en joernaliste spreek steeds kommer uit oor moontlike gevolge van ernstige ondersoekende joernalistiek. In die mees prominente geval is Ruslan Sharipov, voormalige hoof van die Independent Union of Journalists of Oezbekistan, gearresteer en skuldig bevind op aanklagte van sodomie en seks met minderjarige persone, aanklagte wat baie waarnemers as vervaardig beskou of 'n voorbeeld van selektiewe vervolging. 'N Lid van sy verdedigingspan is tydens sy spoor erg geslaan. 'N Paar artikels wat krities is teenoor die regering, verskyn egter in die staats- sowel as in die privaat pers, en 'n duidelike toename in die aantal in 2002 is duidelik. Die paar onafhanklike radio- en televisiestasies word fyn dopgehou deur die regering en oefen oor die algemeen selfsensuur uit. Radio Free Europe/Radio Liberty en die Voice of America mag nie vanuit die land uitsaai nie, ondanks die kontraktuele ooreenkoms van die regering van 1992 om hierdie aktiwiteit toe te laat. Ons het die regering aangemoedig om sy kontraktuele verpligtinge na te kom. Die regering laat beide organisasies toe om korrespondente in die land te hê. Die BBC World Service moes op 'n baie lae FM -frekwensie uitsaai, wat die meeste radio's nie kan ontvang nie. Beperkte aantal buitelandse tydskrifte kan in Tasjkent gevind word, en gemagtigde groepe kan buitelandse tydskrifte verkry deur middel van intekening. Daar is geen private uitgewerye nie, en goedkeuring van die regering is nodig vir alle publikasies.
'N Massamedia -wet, wat in Januarie 1998 in werking getree het, waarborg vryheid van uitdrukking, beskerm die regte van joernaliste en herhaal die verbod op sensuur. Nietemin word verskeie artikels so verwoord dat dit gebruik kan word om regeringskritici te straf. Een bepaling maak joernaliste verantwoordelik vir die waarheid van die inligting in hul nuusberigte, wat moontlik joernaliste aan vervolging onderwerp as 'n regeringsamptenaar nie saamstem met 'n nuusberig nie. 'N Ander een laat die owerheid toe om media te sluit sonder 'n hofuitspraak. Twee TV -stasies is in 1999 gesluit ingevolge hierdie bepaling, slegs een mag in 2000 heropen.Waarnemers meen dat die andersdenkende politieke agtergrond van die eienaar van die tweede stasie die rede was vir die regering se weiering om 'n nuwe lisensie daaraan toe te staan. Die eienaar het in Julie 2001 uit Oesbekistan gevlug om arrestasie te vermy op aanklagte wat verband hou met 'n beweerde vervalste aanbevelingsbrief van 1991. Laastens verbied die wet registrasie van organisasies met die doel om die grondwetlike bevel te ondermyn of omver te werp.
Die regering het in Oktober 2002 die vereiste dat alle internetdiensverskaffers hul verbindings deur 'n staatsdiensverskaffer moet lei, afgeskaf. Daar blyk 'n gereelde toename in internetverskaffers te wees en daar is geen berigte oor sensuur van webwerwe nie.
Artikel 498A (a) (2): "maak beduidende vordering met en is daartoe verbind om die omvattende implementering van ekonomiese hervorming gebaseer op markbeginsels, private eienaarskap en integrasie in die wêreldekonomie, insluitend die implementering van die nodige wetlike en beleidsraamwerke vir sodanige hervorming (insluitend beskerming van intellektuele eiendom en respek vir kontrakte). "
Sedert Oesbekistan in September 1991 onafhanklik geword het, is slegs beperkte vordering gemaak met die oorgang na 'n markekonomie. Die Oesbekiese owerhede het 'n ekonomiese strategie gevolg wat gebaseer is op invoervervanging en uitgebreide staatsbeheer oor die ekonomie. Daar is vordering gemaak met die implementering van 'n paar belangrike maatreëls wat ooreengekom is onder 'n IMF-program gedurende 2002 en vroeg in 2003. Die owerhede het die streng fiskale en monetêre beleid nagekom, geleidelik die toegang tot buitelandse valuta verbeter en hervormings in die landbou ingestel. Daar was egter ook groot terugslae en die algehele prestasie was ongelyk. Die owerheidsrekord oor ekonomiese hervormings is in 2003 gemeng. In die begin van 2003 het Oesbekistan sy grense effektief gesluit vir pendelhandelaars wat goedere uit Kazakstan en Kirgisië inbring. Hierdie stap het mense se toegang tot buitelandse goedere ernstig beperk en het makro -ekonomiese stagnasie en 'n afname in werklike koopkrag veroorsaak, benewens die belemmering van plaaslike ekonomiese samewerking. Op 15 Oktober 2003 kondig Oesbekistan die volle omskakelbaarheid van geldeenhede aan volgens die standaarde van die IMF se artikel 8. Hierdie stap het egter feitlik geen effek nie, aangesien die sluiting van die grense die vraag na buitelandse valuta aansienlik verminder het. Kontanttekorte as gevolg van 'n te streng monetêre beleid, sowel as die regering se loon- en pensioenagterstande, is ook besig om die ekonomiese aktiwiteit te onderdruk.
Inflasie het gedaal van 30% in die eerste ses maande van 2002 tot 10% in dieselfde tydperk van 2003. BBP -groei, wat 4,1% was in die eerste ses maande van die jaar, het skerp gedaal namate die ekonomie tot stilstand gekom het . Daar is groot swakhede in ekonomiese data, insluitend oënskynlike politieke inmenging in die verwerking en verspreiding van data.
Daar moet nog baie gedoen word om die besigheidsklimaat te verbeter en die doel van die regering om 'n markekonomie te skep, te bereik. Die groot surplus van betalingsbalans in Oesbekistan (in hierdie geval 'n teken van 'n dodelike ekonomie) en 'n gemaklike posisie van eksterne reserwes bied ruim ruimte om beslissende stappe te neem om die handelsregime te liberaliseer, insluitend die heropening van grense met buurlande, en ander hervormings.
Oesbekistan is lid van die Internasionale Monetêre Fonds (IMF), die Internasionale Bank vir Heropbou en Ontwikkeling (IBRD), die Asiatiese Ontwikkelingsbank (ADB) en die Europese Bank vir Heropbou en Ontwikkeling (EBWO). In 1998 het dit sy memorandum van buitelandse handelsregime by die sekretariaat van die Wêreldhandelsorganisasie (WHO) ingedien, maar daar is in 2003 min vordering gemaak met die toetreding tot die WTO. Volgens die huidige ekonomiese beleid is geen stand-by-ooreenkoms met die IMF moontlik nie.
'N OPIC -ooreenkoms het in Oktober 1992 in werking getree.' N Bilaterale handelsooreenkoms met die Verenigde State wat bepalings vir intellektuele eiendom insluit, het in Januarie 1994 in werking getree. Oesbekistan het egter in 2003 op die Amerikaanse spesiale 301 "Watch List" gebly weens versuim om tekortkominge in die stelsel van intellektuele eiendomsreg, soos vereis deur die ooreenkoms, en tekortkominge in die handhawing van bestaande wette regstel. Daar is vasbeslote dat Oesbekistan voldoen aan die bepalings van die vryheid van emigrasie van die Jackson-Vanik-wysiging vir normale handelsbetrekkinge (onderhewig aan 'n halfjaarlikse verslagdoeningsvereiste oor die volgehoue ​​nakoming van hierdie bepalings). Die senaat het in Oktober 2000 advies en toestemming gegee vir die bekragtiging van die bilaterale beleggingsverdrag tussen die VSA en Oezbekistan (BIT), maar het kommer uitgespreek oor die beleggingsklimaat. Die Administrasie het die versekering gegee dat inwerkingtreding eers sal begin nadat die beleggingsklimaat verbeter het. In hierdie verband is die administrasie besig om die huidige beleggingsklimaat in Oesbekistan te evalueer. Voorlopige besprekings oor 'n verdrag om dubbele belasting te vermy, het in 1993 begin, maar groot belastinghervorming in Oesbekistan sal nodig wees voordat onderhandelinge kan voortgaan.
Artikel 498A (a) (3): "respekteer internasionaal erkende menseregte, insluitend die regte van minderhede en die regte op godsdiens- en emigrasievryheid."
Alhoewel die algemene menseregtesituasie baie swak bly, het die regering die afgelope jaar 'n paar klein, maar belangrike stappe gedoen om die situasie te verbeter. Die 1992 -wet op burgerskap en die grondwet verbied diskriminasie op grond van geslag, godsdiens, taal of sosiale status, en amptelik gesanksioneerde diskriminasie vind nie plaas nie. Die verkiesings-, godsdiens- en mediawette bevat almal beginselverklarings wat, indien dit in die praktyk gevolg word, die regering se menseregterekord aansienlik sou verbeter.
Oesbekistan se owerhede het voortgegaan om talle ernstige mishandelinge te pleeg, soos marteling van aangehoudenes. Minstens drie sterftes as gevolg van marteling in aanhouding het in 2003 plaasgevind. Willekeurige arrestasies en aanhouding van diegene wat vermoedelik veiligheidsbedreigings is, is algemeen.
Die burgers van Oesbekistan word steeds verhinder om hul reg uit te oefen om hul regering vreedsaam te verander. Vryheid van uitdrukking bly sterk beperk. Die uitdrukking van godsdienstige oortuigings word steeds beperk deur 'n beperkende wet op godsdiens.
Die grondwet van Oesbekistan maak voorsiening vir 'n onafhanklike regbank. Die geregtelike gesag neem egter die leiding van die uitvoerende gesag en het in die praktyk weinig onafhanklikheid. Parlementêre en presidentsverkiesings wat onderskeidelik in Desember 1999 en Januarie 2000 gehou is, het nie aan die standaarde van die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE) voldoen om vry, regverdig, deursigtig of aanspreeklik te wees nie. Die volgende ronde parlementêre verkiesings word in Desember 2004 gehou.
Ten spyte van die herhaling van Oesbekistan van sy verbintenis tot die doelwitte van die verklaring oor die strategiese vennootskaps- en samewerkingsraamwerk in April 2003, is ons bekommerd dat menseregte terugval.
In Julie 2003 en weer in Augustus 2003, het die Verenigde State die Oesbekiese regering aanbeveel dat ses spesifieke stappe gedoen word om 'n verbintenis tot menseregte aan te toon wat vereis word vir sertifisering vir hulp ingevolge die Wet op Koöperatiewe Bedreigingsvermindering, maar nog nie een van die stappe is gedoen nie geneem:
'N Intensiewe en voortdurende dialoog tussen die staatsdepartement en ons ambassade in Tasjkent aan die een kant en die leierskap van Oesbekistan aan die ander kant oor die noodsaaklikheid om menseregteskendings aan te spreek, het 'n paar belangrike, maar beperkte resultate behaal.
Die reaksie van die regering van Oesbekistan op die verslag van die VN se spesiale rapporteur oor marteling was egter eerlik, maar die president veroordeel nie marteling nie, soos in die verslag vereis. In 'n verklaring aan die pers op 19 Maart 2003 het Abdul Aziz Kamilov, staatsadviseur vir buitelandse beleid, erken dat ernstige misbruik plaasvind in Oezbeekse gevangenisse en aanhoudingsgeriewe en het belowe dat die regering "al die hulpbronne wat in sy besit is, sal gebruik "om misbruik te bekamp. Na die verklaring van Kamilov het amptenare van die ministerie van binnelandse sake met buitelandse ambassadeurs en amptenare van die VN vergader om die aanbevelings van die rapporteur te bespreek.
Die regering het ook 'n interministeriële werkgroep byeengeroep, onder voorsitterskap van Akmal Saidov van die Nasionale Sentrum vir Menseregte, om die aanbevelings van die spesiale rapporteur uit te voer. 'N Konsep -aksieplan is in Augustus 2003 vrygestel. Daarna is 'n strategievergadering waarby die regering, ambassades en lede van die internasionale en plaaslike menseregte -gemeenskap betrokke is. Die plan bly egter vaag, die aanvanklike dele van hierdie plan tree eers einde 2004 in werking en die grootste deel van die hervormings begin eers in 2006.
In Januarie 2001 het die regering van Oesbekistan 'n gevangenisooreenkoms met die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis (ICRC) onderteken oor toegang tot alle aanhoudingsgeriewe in Oesbekistan en vir alle aangehoudenes, ongeag hul status (voor aanklagte, voorverhoor en na verhoor). Die ICRC het aan die einde van 2002 begin om gevangenisse te besoek, en teen Augustus 2003 het hy 18 fasiliteite besoek. Die ICRC het goeie samewerking van die Oesbekiese owerhede en voldoende toegang tot geriewe en gevangenes aangemeld.
Die regering het die afgelope ses maande toegelaat dat amptenare van die ambassade die Navoi -gevangenis en die Karshi -gevangenis besoek. Gevangenes wat in die fasiliteit ondervra is en 'n menseregte -aktivis wat onlangs uit die gevangenis vrygelaat is, het berig dat die omstandighede in die gevangenis en die behandeling van gevangenes verbeter het, die resultate wat hulle toeskryf aan die groter toegang tot internasionale waarnemers, veral die Amerikaanse besoeke. Ander rapporteer egter steeds oor swak toestande, mishandeling en besonder harde behandeling van diegene wat vermoed word van ekstremisme in gevangenisse. Hierdie verslae bevat slae, marteling en beperkings op godsdiensvryheid, soos om nie te mag bid of 'n Koran te besit nie.
In Mei 2003 sterf twee persone in aanhouding as gevolg van marteling, net soos een gevangene in Desember, benewens vier gevangenes in 2002. Demarges wat 'n vinnige ondersoek na die Mei -sterftes eis, is op senior vlakke gedoen, en in geen van hierdie het die regering klagtes teen die verantwoordelikes ingedien. Menseregte -waarnemers het geglo dat baie meer gevangenes gesterf het as gevolg van swak gevangenisstoestande wat deur erge mishandeling vererger is. In sommige gevalle het wetstoepassers gesinne gewaarsku om nie te praat oor die dood van hul familielede nie, wat gereeld deur regeringsamptenare aan natuurlike oorsake toegeskryf is.
Prokureurs kan, en soms, 'n beroep op regters doen om bekentenisse te verwerp en bewerings van marteling te ondersoek. In feitlik alle gevalle het die regter egter eenvoudig die bewerings van marteling geïgnoreer of dit as ongegrond afgemaak. Die uitsondering hierop het op 10 Maart plaasgevind toe 'n hof in Fergana City aanklagte teen vyf persone van moord van die hand gewys het op grond van die getuienis wat tydens die aanhouding voor die verhoor gedwing is, ontoelaatbaar was volgens Oezbekiese wet. Die volgende dag is die regter egter na berig word deur verteenwoordigers van die administrasie besoek en bedank. Daar is berigte dat die regter in huisarres geplaas is en dat die aanklaer ook gedissiplineer is.
Na terreurontploffings in Tasjkent in Februarie 1999, het die regering 'n stryd teen politieke Islam geloods waartydens baie nie-politieke Moslems na bewering in hegtenis geneem is. Die aantal persone wat op godsdienstige of politieke gronde gearresteer is, het afgeneem van 'n geskatte hoogte van 4 700 in 1999 tot 600 in 2002. Na raming bly 6 200 politieke gevangenes in die tronk. Aan die einde van 2002 en vroeg in 2003 het die regering van Oesbekistan 923 politieke gevangenes vrygelaat as deel van 'n breër amnestie van 5000 gevangenes. Na verneem word, is gevangenes genoodsaak om 'n bekentenis te onderteken om vrygelaat te word onder amnestie. Daar was bewerings dat sommige gevangenes wat geweier het om dit te doen, fisiek mishandel is.
Na die registrasie van die Onafhanklike Menseregte -organisasie van Oesbekistan (IHROU) in Maart 2002, het die Regering in Maart 2003 'n tweede onafhanklike menseregtegroep, Ezgulik, geregistreer. Ander menseregtegroepe, soos die Human Rights Society of Oezbekistan (HROU) en Mazlum, het probleme ondervind met die registrasie, maar het steeds funksioneer. Terwyl opposisiepartye die afgelope jaar ook meer vryelik kon opereer as in die verlede, is daar nie een geregistreer nie. Birlik het nasionale organiserende kongresse in Maart en Augustus 2003 belê. Die Party of Farmers and Entrepreneurs (PAPU) het ook in Augustus 2003 sy tweede organiserende kongres in Tasjkent gehou. Beide Birlik en PAPU het hul registrasies egter in Oktober van die hand gewys om tegniese redes. Birlik kon op 24 November die gekorrigeerde dokumente weer indien, omdat die brief van die ministerie van justisie waarin die tegniese foute in die aansoek uiteengesit is, na 'n verkeerde adres gestuur is, kon PAPU nie sy dokument voor die vasgestelde sperdatum weer indien nie, en sal dit moet begin die registrasieproses van die begin af. Die opposisieparty Erk hou vol dat die registrasie van 1991 geldig bly. Na 'n mate van inmenging deur die regering, kon Erk in Oktober 'n nasionale kongres hou, maar sy lede staar steeds teistering in die gesig, insluitend die inhegtenisneming en verdwyning van een lid in Mei wat na bewering geslaan is en waarvoor daar nog steeds geen rekening is nie. Oesbekiese owerhede ontken dat hy in aanhouding is.
Die Grondwet maak voorsiening vir godsdiensvryheid en die beginsel van skeiding van kerk en staat, maar in die praktyk het die Regering hierdie reg vir baie groepe ingeperk deur 'n wet op godsdiens af te dwing wat aktiwiteite soos die proselitisering, invoer en verspreiding van godsdienstige literatuur verbied of ernstig beperk. , en bied privaat godsdiensonderrig aan. Die regering het sy harde veldtog voortgesit teen ongemagtigde Islamitiese groepe wat hulle vermoed van ekstremistiese sentimente of aktiwiteite, maar van nie-amptelike moskees wat eenmaal gesluit is, word in toenemende getalle heropen onder die wakende oë van die veiligheidsdienste en goedgekeurde imams. 'N Aantal godsdienstige groepe, waaronder gemeentes van 'n verskeidenheid Christelike belydenisse, veral diegene met etnies-Oezbeeks lidmate, het gesukkel om aan die streng registrasievereistes van die wet te voldoen. Baie van daardie gemeentes het ook teistering aangemeld.
Intensiewe dialoog van die Amerikaanse regering met die leierskap van Oesbekistan oor die noodsaaklikheid om menseregteskendings aan te spreek, het beskeie resultate behaal, en ondanks sy swak rekord het die GOU gunstig gereageer op Amerikaanse betrokkenheid by sommige kwessies. Byvoorbeeld, in Januarie 2001, na uitgebreide bespreking, onderteken die regering van Oesbekistan 'n gevangenisooreenkoms met die ICRC oor toegang tot alle aanhoudingsgeriewe in Oesbekistan en vir alle aangehoudenes, ongeag hul status (voor aanklagte, voorverhoor en voorverhoor). Dit was egter eers in 2002 dat die ICRC regeringsamewerking kon kry om besoeke aan aanhoudingsgeriewe voor die verhoor te doen. In November 2002 het die regering 'n besoek van die VN se spesiale verslaggewer oor marteling aangebied en deelgeneem aan 'n OVSE-tafel rondom marteling. In 'n ander positiewe stap het die Regering 'n inheemse menseregte -NRO in Maart 2002 geregistreer. Boonop is Freedom House toegelaat om 'n tweede kantoor in die Fergana -vallei te open.
Hoewel Oesbekistan openbare verbintenisse tot die nakoming van menseregte aangegaan het, het die opvolging van hierdie verpligtinge ontbreek. Die administrasie sal Oesbekistan se nakoming van menseregteverpligtinge noukeurig monitor en die kwessie van menseregte met die regering van Oesbekistan voortgaan.
Artikel 498A (a) (4): "respekteer die internasionale reg en verpligtinge en hou by die Helsinki -slotwet van die konferensie oor veiligheid en samewerking in Europa en die Handves van Parys, insluitend die verpligtinge om van die dreigement of die gebruik van geweld af te sien en om geskille vreedsaam te besleg. "
Die regering van Oesbekistan het die volkereg en verpligtinge in die algemeen nagekom. Dit het by die OVSE aangesluit in Januarie 1992. 'n OVSE -streekkantoor het in September 1995 in Tasjkent geopen, en die OVSE het talle nasionale of streekseminare in Oesbekistan gehou oor menseregte en ander onderwerpe. In 2003 het Tasjkent 'n OVSE -opleidingskursus aangebied vir grenswagte en doeane -amptenare, wat Tadzjikus sowel as Afghaanse deelnemers insluit. 'N Pilotopleidings- en moniteringsprogram vir gevangenispersoneel is ook in Desember 2003 begin. Die regering bly egter sy verbintenisse ingevolge verskillende ooreenkomste om menseregte te beskerm, soos hierbo uiteengesit, oortree.
In reaksie op die inval van die Somer 2000 in Oesbekiese gebied vanuit die Kirgisiese Republiek en Tadzjikistan deur militante van die Islamitiese Beweging van Oesbekistan, het die Oezbeekse weermag antipersoneelmyne in sommige grensgebiede gelê. Na berig word, is etlike dosyne mense dood en beseer deur hierdie myne.
Artikel 498A (a) (5): "werk saam om vreedsame oplossing van etniese en plaaslike konflikte te soek."
Die regering van Oesbekistan ondersteun plaaslike en internasionale pogings om die konflikte in die naburige Tadzjikistan op te los. Die regering van Oesbekistan is 'n borg van die Tadzjikse vredesooreenkomste van 1998 en het UNHCR toegelaat om Tadzjikse vlugtelinge uit Noord -Afghanistan deur Oesbekistan te repatrieer. Dit het voortgegaan om die Tadzjikse vredesooreenkomste te ondersteun, terwyl Tadzjikistan gekritiseer is omdat dit die magte van die Islamitiese Beweging van Oesbekistan koester. Op 9 September het dit 'n ooreenkoms gesluit wat die grens tussen Oesbekistan en Kazakstan heeltemal afgebaken het. Dit het soortgelyke gesprekke gevoer met Tadzjikistan en die Kirgisiese Republiek.
Artikel 498A (a) (6): "implementeer verantwoordelike veiligheidsbeleid, insluitend-
(A) nakoming van wapenbeheerverpligtinge wat voortspruit uit ooreenkomste wat deur die voormalige Sowjetunie onderteken is
(B) die vermindering van militêre magte en uitgawes tot 'n vlak wat ooreenstem met wettige verdedigingsvereistes
(C) die verspreiding van kern-, biologiese of chemiese wapens, hul leweringstelsels of verwante tegnologieë en
(D) die beperking van konvensionele wapentransport. "
Die regering van Oesbekistan ondersteun internasionale pogings om kern-, chemiese en biologiese wapens uit te skakel en het herhaaldelik sy aanvaarding van die betrokke wapenbeheerverpligtinge van die Voormalige Sowjetunie herhaal. Oesbekistan het in Mei 1992 'n party geword by die Verdrag oor die nie-verspreiding van kernwapens as 'n nie-kernwapenstaat. wat in Desember 1998 in werking getree het. Na aanleiding van 'n konferensie oor 'n Sentraal -Asiatiese Kernwapenvrye Sone in September 1997, wat dit aangebied het, het hy in die herfs in 2002 onderhandel met sy bure, wat 'n voorgestelde teks van 'n ooreenkoms tot gevolg gehad het so 'n sone. Die teks is versprei na die vyf NPT -kernwapenstate, wat hul mening gegee het. Oesbekistan het ook deelgeneem aan die hersieningskonferensie oor die nie-verspreiding van die verdrag in 2000. Oezbekistan het ook erken dat dit 'n opvolger is van die voormalige Sowjetunie se verpligtinge ingevolge die Verdrag oor die Kernmagte (INF).Alhoewel dit nie aktief aan die spesiale verifikasiekommissie deelneem nie, hou dit steeds die verpligtinge van die verdrag na. Oesbekistan was ook 'n oorspronklike staat wat inteken op die Internasionale Gedragskode teen die verspreiding van ballistiese missiele, wat op 25 November 2002 in werking getree het.
Ons weet nie dat die regering van Oesbekistan besig was met die verspreiding van kern-, biologiese of chemiese wapens nie. Oesbekistan is 'n staatsparty by die 1993 -konvensie oor die verbod op die ontwikkeling, vervaardiging, opberging en gebruik van chemiese wapens en die vernietiging daarvan (CWC). Dit het 'n verklaring by die Organisasie vir Verbod op Chemiese Wapens ingedien. Oesbekistan het toegetree tot die 1972 -konvensie oor die verbod op die ontwikkeling, vervaardiging en opberging van bakteriologiese (biologiese) en gifwapens en oor hul vernietiging (BWC), en het vier van die afgelope sewe jaar jaarliks ​​vrywillige BWC -verwante CBM -gegewensverklarings ingedien, insluitend in 2003. Na ons wete het die regering van Oesbekistan geen beduidende vlak van konvensionele wapentransaksies onderneem nie. Dit het stappe gedoen om sy eie uitvoerbeheerstelsel te ontwikkel, en het positief met Amerikaanse koöperasieprogramme gewerk om verspreiding te bekamp en uitvoerbeheer te ontwikkel. Ingevolge die ooreenkoms van die Cooperative Threat Reduction (CTR) ooreenkoms met DOD van Mei 1999, het die Oesbekiese regering saam met kenners van die Amerikaanse departement van verdediging saamgewerk om die gespesialiseerde toerusting en infrastruktuur van die Sowjet-era wat verband hou met chemiese wapens in Nukus af te breek, te verwyder en te vernietig. . Vanaf Mei 2002 het 'n CTR -span sy demilitarisasieprojek by Nukus voltooi. Ingevolge hul ooreenkoms van 2001 oor samewerking op die gebied van demilitarisering van fasiliteite wat verband hou met biologiese wapens en die voorkoming van verspreiding van biologiese wapentegnologie, het die Amerikaanse ministerie van verdediging en die Oezbeekse ministerie van verdediging die toetsfasiliteit op die eiland Vozrozhdeniye ontsmet en die infrastruktuur van die toetsfasiliteit, en werk daaraan om die veiligheid van gevaarlike patogeenversamelings te verbeter wat by wetenskaplike institute in Oesbekistan geberg word om die moontlike verspreiding daarvan te voorkom. Die Oesbekiese regering het die afgelope paar jaar twee keer radioaktiewe materiaal onderskep wat deur Oesbekistan van elders in Sentraal -Asië gestuur is.
Die regering van Oesbekistan het ongeveer 65 000 troepe in sy gewapende magte. Die regering het toegelaat dat Amerikaanse magte op sy grondgebied baseer word vir gebruik in operasies in Afghanistan. Ander koalisiemagte is toegelaat om tydelik in Oesbekistan op te tree. Die regering laat geen ander basering van buitelandse magte op sy grondgebied toe nie.
Oesbekistan het jaarlikse gegewensverklarings vir vertroue en veiligheid (CSBM) ingedien vir 1995-2003, soos bepaal in die OVSE-konvensie. Dit het ook CSBM -inspeksies en evalueringsbesoeke ondergaan volgens die OSSE Wene -dokument, hoewel nie sonder probleme nie.
Artikel 498A (a) (7): "neem konstruktiewe stappe om die internasionale omgewing te beskerm, aansienlike grensoverschrijdende besoedeling te voorkom en om volhoubare gebruik van natuurlike hulpbronne te bevorder."
Oesbekistan het ernstige omgewingsskade opgedoen, onder meer as gevolg van langdurige landbouchemiese besoedeling, as gevolg van die katoenmonokultuur wat tydens die Sowjet -era opgelê is. Die regering vertrou steeds op 'n staatsbestelstelsel vir katoen, graan en rys. Dit dwing boere om vaste hoeveelhede van hierdie gewasse te verbou, wat die watertekort, die agteruitgang van grond en die onverbiddelike agteruitgang van die Aralsee vererger.
Verskeie agentskappe en komitees van die parlement hanteer omgewings- en ekologiese kwessies. Die regering het bilateraal en deur streeksorganisasies internasionale hulp gesoek en gebruik om hierdie kwessies te hanteer. Oesbekistan en sy bure onderhandel steeds oor die probleme van die waterskeiding van die Aralsee, hoewel hulle sukkel om 'n wedersyds bevredigende metode vir langtermyn samewerking te vind. Huidige meganismes vir samewerking sluit in werk onder die organe van die Internasionale Fonds vir die Aralsee (IFAS), en die implementering van die meerjarige ooreenkoms van 1998 oor die deel van water en krag tussen die vier lande van die Syr Darya-stroomgebied (Oesbekistan, Kazakhstan , die Kirgisiese Republiek en Tadzjikistan).
Die Oezbeekse regering het moeite gedoen om die openbare bewussyn en begrip van omgewingsprobleme te verhoog, hoewel die bespreking van probleme wat deur die regering se beleid veroorsaak word, beperk is. Oesbekistan het by die ander Sentraal -Asiatiese state aangesluit om die oprigting van 'n plaaslike omgewingsentrum (CAREC) in Almaty, Kazakhstan, te ondersteun en het vroeg in 2002 'n MOU met die CAREC onderteken om 'n takkantoor in Tasjkent te vestig. Hierdie onafhanklike, nie-winsgewende en nie-politieke organisasie is besig om die burgerlike samelewing te versterk en volhoubare ontwikkeling te ondersteun en bevorder openbare bewustheid en deelname aan plaaslike besluitneming in die omgewing. Boonop het Oesbekistan baie verdrae en konvensies oor die omgewing en volhoubare ontwikkeling onderteken en bekragtig. Dit het byvoorbeeld die Basel -konvensie oor die beheer van die grensoverschrijdende beweging van gevaarlike afval, die Montreal -protokol oor die uitputting van osoon en die Konvensie oor Internasionale Handel in Bedreigde Spesies (CITES) bekragtig. Die GOU erken dat die implementering van sommige van hierdie ooreenkomste versterk kan word. Die staatsdepartement verleen tegniese hulp om CITES te implementeer en konsulteer gereeld met die GOU oor die implementering van ander ooreenkomste.
Artikel 498A (a) (8): "ontken ondersteuning vir dade van internasionale terrorisme."
Die regering van Oesbekistan verleen geen toevlugsoord vir vervolging aan individue of groepe wat internasionale terrorisme gepleeg het of internasionale terrorisme ondersteun het nie. Oesbekistan is 'n party by al die twaalf VN-terreurkonvensies. Oesbekistan werk aktief om die internasionale samewerking wat daarop gemik is om terroriste -organisasies te verslaan, te verhoog. Die regering ondersteun die pogings van die VSA om terrorisme uit te roei en om die Taliban en Al-Qaeda in Afghanistan te verwyder. Die regering het die Verenigde State toegang gegee tot 'n lugmagbasis in Karshi-Khanabad ter ondersteuning van Operation Enduring Freedom.
Artikel 498A (a) (9): "aanvaar verantwoordelikheid vir die betaling van 'n billike deel van die skuld aan Amerikaanse ondernemings wat deur die voormalige Sowjetunie aangegaan is."
In Oktober 1991, kort voor die ontbinding van die Sowjetunie, het Rusland en nege ander Sowjetrepublieke 'n Memorandum of Understanding (MOU) onderteken wat hulself gesamentlik en afsonderlik aanspreeklik verklaar vir die buitelandse skuld van die Sowjetunie. In Desember 1991 het Rusland en sewe ander voormalige republieke, waaronder Oesbekistan, 'n ooreenkoms onderteken wat aan elkeen van die nuut onafhanklike state 'n deel van al die eksterne bates en buitelandse skuld van die voormalige Sowjetunie toegeken het. Vanaf 1992 het Rusland probeer om die beginsel van gesamentlike aanspreeklikheid te vervang deur volle aanspreeklikheid vir die skuld te eis in ruil vir al die eksterne bates. In November 1992 onderteken Oesbekistan 'n 'dubbel-nul opsie'-ooreenkoms met Rusland ingevolge waarvan Rusland die deel van Oesbekistan in die skuld van die voormalige Sowjetunie sal betaal in ruil vir Oezbekistan se deel van die FSU se eksterne bates.
Sien afdeling 498A (a) (9) van die Russiese aanslag oor die skuld aan die Verenigde State wat die voormalige Sowjetunie aangegaan het.
Artikel 498A (a) (10): "werk saam met die Amerikaanse regering om alle bewyse te ontbloot rakende Amerikaners wat as krygsgevangenes genoem word, of andersins vermis word tydens Amerikaanse operasies, wat tydens die Koue Oorlog in die voormalige Sowjet-Unie aangehou is. "
Die Amerikaanse poging om bewyse van Amerikaanse krygsgevangenes en MIA's in die voormalige Sowjetunie te ontbloot, word uitgevoer deur die Gesamentlike Kommissie tussen die VSA en Russies oor krygsgevangenes/MIA's wat in Maart 1992 gestig is. Oesbekistan en het in Februarie 1996 'n suksesvolle besoek van die Kommissie aangebied.
Artikel 498A (a) (11): "beëindig die steun vir die kommunistiese regime in Kuba, insluitend die verwydering van troepe, die sluiting van militêre en intelligensiegeriewe, insluitend die militêre en intelligensiegeriewe in Lourdes en Cienfuegos, en die staking van handelsubsidies en ekonomiese, kernkrag, en ander hulp. "
Ons het geen bewyse om die gevolgtrekking te maak dat die regering van Oesbekistan militêre en intelligensie-, ekonomiese, kern- of ander hulp aan die regering van Kuba verleen nie.
Artikel 498A (b) (1): Het die president vasgestel dat die regering van Oesbekistan ''n konsekwente patroon van growwe skendings van internasionaal erkende menseregte of volkereg' 'aangegaan het?
Nee. Die president het tans nie so 'n besluit geneem nie. Die Amerikaanse regering bly egter bekommerd oor die menseregtesituasie in Oesbekistan. Gebrek aan vryheid van assosiasie, vergadering en pers maak werklike demokrasie onmoontlik, terwyl polisiebeplanning van bewyse, onregverdige verhore en marteling ernstige kommer veroorsaak oor die geloofwaardigheid van die regstelsel in Oesbekistan. Die wet op godsdiens beperk die gewetensvryheid steeds. Ondanks hierdie probleme het die regering van Oesbekistan klein, maar belangrike stappe gedoen om sy menseregte -rekords te verbeter.
Ons sal voortgaan om die prestasie van die menseregte van die Oezbekistan -regering te monitor en hierdie kwessie as 'n belangrike deel van ons bilaterale verhouding te handhaaf. Ons sal ook werk om Oesbekistan se menseregteprobleme beter aan te spreek, nie net deur ons diplomatieke pogings nie, maar ook deur ons hulpprogramme.
Artikel 498A (b) (2): Het die president vasgestel dat die regering van Oesbekistan "versuim het om konstruktiewe stappe te doen om die effektiewe uitvoering van toepaslike wapenbeheerverpligtinge wat voortspruit uit ooreenkomste wat deur die voormalige Sowjetunie onderteken is, te vergemaklik"?
Nee. Die president het tans nie so 'n besluit geneem nie.
Artikel 498A (b) (3): Het die president vasgestel dat die regering van Oesbekistan na die 24 Oktober 1992 "bewustelik na 'n ander land oorgeplaas het -
(A) missiele of rakettegnologie wat nie in ooreenstemming is met die riglyne en parameters van die missieltegnologiebeheerregime nie
(B) enige materiaal, toerusting of tegnologie wat aansienlik sou bydra tot die vermoë van so 'n land om massavernietigingswapens (insluitend kern-, chemiese en biologiese wapens) te vervaardig indien die president bepaal dat die materiaal, toerusting, of sou hierdie land die tegnologie gebruik om die wapen te vervaardig? "
Artikel 498A (b) (4): Is die regering van Oesbekistan "verbied om sodanige hulp te ontvang deur artikel 101 of 102 van die Wet op Uitvoerbeheer op Wapens of artikels 306 (a) (1) en 307 van die Chemiese en Biologiese Wapensbeheer en Warfare Elimination Act van 1991? "
Nee. Die regering van Oesbekistan word nie verbied om hulp te ontvang ingevolge hierdie statute nie.
Artikel 498A (b) (5): Het die president vasgestel en gesertifiseer by die toepaslike kongreskomitees dat die regering van Oesbekistan "hulp verleen vir of handel dryf in 'n mark wat nie op die mark gebaseer is nie (soos omskryf in artikel 498B (k) ( 3)) met die Kubaanse regering? Indien wel, het die president binne 30 dae na so 'n besluit besluit om die hulp van Oesbekistan te weerhou ingevolge die Wet op Buitelandse Bystand, of het die Kongres binne daardie tydperk van 30 dae wetgewing uitgevaardig?
Nee. Die president het nie vasgestel dat die regering van Oesbekistan hulp verleen vir of handel dryf met 'n nie-markgebaseerde handel met die Kubaanse regering nie.
Albanië en Joegoslavië [wysig | wysig bron]
Die Sosialistiese Federale Republiek Joego -Slawië was nie deel van die Warskou -verdrag nie, maar het sy eie weergawe van "Kommunisme" onder leiding van Josip Broz Tito nagestreef. Dit was 'n multi-etniese staat wat Tito kon handhaaf deur 'n leer van "Broederskap en eenheid", maar die spanning tussen etnisiteite begin toeneem met die sogenaamde Kroaties lente van 1970–71, 'n beweging vir groter Kroaties outonomie, wat was onderdruk. In 1974 het grondwetlike veranderinge gevolg wat sommige van die federale moondhede na die konstituerende republieke en provinsies oorgedra het. Na Tito se dood in 1980 het etniese spanning toegeneem, eers in Kosovo met meerderheid Albanese. Aan die einde van die tagtigerjare het die Serwiese leier, Slobodan Milošević, die Kosovo -krisis gebruik om Serwiese nasionalisme aan te wakker en die land te konsolideer en te oorheers, wat die ander etniese groepe vervreem het.
Parallel aan dieselfde proses, was Slowenië sedert 1984 getuie van 'n beleid van geleidelike liberalisering, ietwat soortgelyk aan die Sowjet -Perestroika. Dit het spanning veroorsaak tussen die Liga van Kommuniste van Slowenië aan die een kant en die sentrale Joegoslaviese Party en die Federale Weermag aan die ander kant. Teen die laat tagtigerjare het baie groepe van die burgerlike samelewing gedryf na demokratisering, terwyl hulle die ruimte vir kulturele meerhede vergroot. In 1987 publiseer 'n groep liberale intellektuele 'n manifes in die alternatief Nova revija in hul sogenaamde bydraes vir die Sloweense nasionale program, het hulle gevra vir demokratisering en 'n groter onafhanklikheid van Slowenië. Sommige van die artikels beoog openlik Slowenië se onafhanklikheid van Joego-Slawië en die vestiging van 'n volwaardige parlementêre demokrasie. Die manifes is deur die kommunistiese owerhede veroordeel, maar die skrywers het geen direkte onderdrukking beleef nie, en die tydskrif is nie onderdruk nie (hoewel die redaksie gedwing is om te bedank). Aan die einde van dieselfde jaar het 'n massiewe staking uitgebreek in die Litostroj -vervaardigingsaanleg in Ljubljana, wat gelei het tot die verswakking van die eerste onafhanklike vakbond in Joego -Slawië. Die leiers van die staking het 'n onafhanklike politieke organisasie gestig, genaamd die Social Democratic Union of Slovenia. Kort daarna, middel Mei 1988, is 'n onafhanklike Boere -unie van Slowenië georganiseer. Later in dieselfde maand het die Joego -Slawiese leër vier Sloweense joernaliste van die alternatiewe tydskrif gearresteer Mladinaen hulle daarvan beskuldig dat hulle staatsgeheime onthul het. Die sogenaamde Ljubljana-verhoor het massaprotes in Ljubljana en ander Sloweense stede veroorsaak. Die Komitee vir die Verdediging van Menseregte is gestig as die platform van alle groot nie-kommunistiese politieke bewegings. Al hierdie gebeure het bekend geword as die Sloweense lente. Vroeg in 1989 het verskeie anti-kommunistiese politieke partye reeds openlik gefunksioneer en die hegemonie van die Sloweense kommuniste uitgedaag. Gou het die Sloweense kommuniste, onder druk van hul eie burgerlike samelewing, in konflik gekom met die Serwiese kommunistiese leierskap.
In Januarie 1990 is 'n buitengewone kongres van die Bond van Kommuniste van Joego -Slawië belê om die geskille tussen sy kiesers te besleg. Aangesien hulle heeltemal in die minderheid was, het die Sloweense en Kroaties Kommuniste op 23 Januarie 1990 uit die kongres gestap en sodoende die Joegoslaviese Kommunistiese Party effektief beëindig. Beide partye van die twee westelike republieke het met hul eie opposisiebewegings gratis veelpartyverkiesings beding.
Op 8 April 1990 het die demokratiese en anti-Joegoslaviese DEMOS-koalisie die verkiesings in Slowenië gewen, terwyl die Kroaties-verkiesings op 24 April 1990 die groot oorwinning van die nasionalistiese Kroaties Demokratiese Unie (HDZ) onder leiding van Franjo Tuđman was. Die resultate was in November 1990 baie meer gebalanseerd in Bosnië en Herzegowina en Masedonië, terwyl die parlementêre en presidentsverkiesings van Desember 1990 in Serwië en Montenegro die mag van Milošević en sy ondersteuners gekonsolideer het. Vrye verkiesings op die vlak van die federasie is nooit uitgevoer nie. In plaas daarvan het die Sloweense en Kroaties leiers begin met die voorbereiding van planne vir afstigting van die federasie. In die Sloweense onafhanklikheidsreferendum op 23 Desember 1990 het 88,5% van die inwoners vir onafhanklikheid gestem. ⎡ ] In die referendum oor onafhanklikheid van Kroaties, op 2 Mei 1991, het 93,24% vir onafhanklikheid gestem.
Die toenemende etniese en nasionale spanning is vererger deur die strewe na onafhanklikheid en het gelei tot die volgende Joegoslaviese oorloë:
Die onafhanklikheid van die samestellende (federale) eenhede het in die volgende chronologiese volgorde plaasgevind:
Slowenië (25 Junie 1991)
Kroasië (25 Junie 1991)
Republiek van Masedonië (8 September 1991)
Bosnië en Herzegovina (1 Maart 1992)
Federale Republiek Joegolslavië (29 April 1992) - bestaande uit Serwië en Montenegro. Op 4 Februarie 2003 herdoop tot 'Staatsunie van Serwië en Montenegro'.
Montenegro (3 Junie 2006)
Serwië (5 Junie 2006) verklaar sy opvolging aan die Unie van Serwië en Montenegro as 'n onafhanklike staat.
Kosovo (17 Februarie 2008), slegs gedeeltelik erken.
In die Sosialistiese Volksrepubliek Albanië sterf Enver Hoxha, wat Albanië dekades lank gelei het, op 11 April 1985. In 1989 het die eerste opstande in Shkodra begin en in ander stede versprei. Uiteindelik het die bestaande regime 'n mate van liberalisering ingestel, insluitend maatreëls in 1990 wat voorsiening maak vir vryheid om na die buiteland te reis. Pogings is begin om die bande met die buitewêreld te verbeter. Verkiesings in Maart 1991 het die voormalige kommuniste aan bewind gelaat, maar 'n algemene staking en stedelike opposisie het gelei tot die stigting van 'n koalisiekabinet, insluitend nie-kommuniste. Albanië se voormalige kommuniste is tydens die verkiesing in Maart 1992 gestuur, te midde van ekonomiese ineenstorting en sosiale onrus.
Die land wat nou Rusland is, is sedert die tweede millennium vC bewoon. In die ou tyd het golwe van nomadiese invalle op die suidelike steppe plaasgevind. Die vroegste indringers was die Cimmeriërs, Skithe en Sarmatiërs. Later het die Gote, Huns, Bulgars, Avars en Khazars gekom.
Slawiese volke het oorspronklik oor 'n groot gebied van Oos -Europa gewoon, wat dele bevat van wat nou Pole, Oekraïne en Wit -Rusland is. In die 5de en 6de eeu het die Slawiërs suid en oos versprei, sommige in die suide van Rusland.
Slawiese etniese onderskeid het waarskynlik uitgekristalliseer gedurende 'n tydperk van vrede wat veroorsaak is deur die oorheersing van die Wolga -handelsroete deur die Khazars. Die Khazar -ryk, wat in die laat 6de eeu gestig is, het teen die tweede helfte van die 8ste eeu tot in die weste tot by die Dnjepr gestrek.
Die Slawiërs het die oorheersing van die Khazars aanvaar, aangesien hulle die kort besettings van die indringers wat voorgekom het, verduur het. Die Slawiërs, los gebrei en sosiaal gebind, hoofsaaklik deur uitgebreide families, het veral op boerdery gefokus en die beskerming wat hulle van kragtige krygers soos die Khazars ontvang het, verwelkom.
In ongeveer 830 trek handelaars uit Skandinawië suidwaarts na die noordelike Volga -streek. Hierdie handelaars was bekend as die Rus - die bron van die naam Rusland. Binnekort het die Rus en ander Skandinawiese groepe - saam die Varangians genoem - hul aanval op die belangrikste rivierroetes na die Midde -Ooste uitgebrei.
Volgens oorlewering het die Slawiërs van Novgorod, wat moeg was vir politieke onrus, die Varangiaanse prins Rurik genooi om die stad te regeer.Hy kom in ongeveer 862 aan en vestig die dinastie wat oor verskillende dele van die Oos -Slawiese gebied regeer het tot 1598. Na die dood van Rurik word sy familielid Oleg heerser van Novgorod en voeg in 882 Kiev (Kiev) by sy domeine, wat dit sy hoofstad maak. Dit was die begin van Kyivan (Kievan) Rus, die eerste Oos -Slawiese staat. Tussen ongeveer 930 en 1000 het die Varangiërs 'n handelsroete van die Baltiese See na die Swart See ontwikkel, wat die basis van die Kyivaanse ekonomie geword het.
Die hoofargitek van Kyivan Rus was Vladimir I, wie se bewind ongeveer 980 begin het. Hy het die koninkryk uitgebrei en ook 'n politieke struktuur ontwikkel om die verspreide gebiede te regeer. In 988 word Vladimir 'n Christen in die Bisantynse, of Oosters -Ortodokse, tradisie. Griekse sendelinge het na Rusland verhuis en hulle godsdiens, kuns en argitektuur meegebring. Die sendelinge het ook die Cyrilliese alfabet ontwikkel. Tydens die bewind van Vladimir en sy seun Yaroslav I het Kyivan Rus ontwikkel tot 'n goed georganiseerde, demokratiese, stedelike, kommersiële samelewing. Op die hoogtepunt van sy glorie in die 11de eeu, was Kyivan Rus bevolk deur sewe tot agt miljoen mense. Dit was die grootste en mees bevolkte staat in Europa.
Na die dood van Yaroslav in 1054 het Kyivan Rus 'n lang tydperk van verval beleef. Yaroslav se seuns het die ryk in strydende faksies verdeel. Terselfdertyd het die handelsroete van die Swart See na die Oossee afgeneem. Teen die middel van die 12de eeu het Kyivan Rus die oppergesag verloor aan onafhanklike owerhede, waaronder Novgorod en Vladimir.
Tussen 1238 en 1240 is Kyivan Rus uiteindelik verpletter deur die aanval van die Mongole, wat ook bekend was as Tatare. Die Mongole was onder leiding van Batu, kleinseun van Genghis Khan. Die eens florerende bevolking het omgekom óf het gevlug na die naburige woude.
Die Mongole het 'n koninkryk gevorm met 'n hoofstad by Sarai op 'n sytak van die Volga -rivier. Die invloed van die sogenaamde "Golden Horde" is tot 'n mate byna oral in Rusland gevoel. Hulle het nie probeer om die land te vestig nie, maar het hulde gebring deur Russiese tussengangers. Asiatiese gebruike het deel geword van die Russiese kultuur, maar solank hulle hulde gebring het, was die Russe vry om hul godsdiens en inheemse gebruike te beoefen. Die enigste prins wat die Mongoolse oorheersing vrygespring het, was Novgorod in die noorde. Gedurende hierdie tydperk het Novgorod aangesluit by die Europese handelskonsortium, die Hanze, en floreer.
In die tweede helfte van die 14de eeu het die Mongole begin verswak weens oorlog en interne onenigheid. Die prinsdom Muscovy (Moskou), diep in die bos geleë in die middelpunt van al die belangrikste handelsroetes, het ontwikkel ten koste van die Mongole namate hul mag afgeneem het. Muskowiese vorste, wat die huldeblyk wat deur die Mongole geëis is, doeltreffend versamel het, het hul geldskaal versterk deur beloning en bedrog. As afstammelinge van die Rurik -lyn, het die mense na die Moskowiese vorste gekyk as geregverdigde leiers van alle Russe.
Teen 1480 het Ivan die Grote, grootprins van Muscovy, opgehou om hulde te bring aan die Mongole. Die Mongole het 'n leër teen hom gestuur, maar die leër het onttrek sonder 'n geveg. Ivan het Novgorod in 1478 by sy domeine gevoeg en uiteindelik het Muscovy se bewind na die Arktiese gebied versprei. Om bevry te wees van ernstige Mongoolse dreigemente was vir Ivan gelukkig, want na 1480 het hy gereeld opstand gekry deur familielede en oorlog met die naburige Litaue.
Ivan IV, wat "die Verskriklike" genoem word vanweë sy woeste wreedheid, regeer Muscovy van 1533 tot 1584. In 1547 kroon hy homself as tsaar — die Russiese woord vir Caesar. Russiese soewereine het nou as absolute monarge regeer. Ivan verslaan die Mongoolse state Kazan in 1552 en Astrakhan in 1556, wat die Wolga 'n geheel Russiese rivier maak. In die 1580's het hy Muscovy se bewind na Siberië versprei, maar die uitbreiding na die weste is geblokkeer. Ivan het die Swede tevergeefs verloof, en Kiev lê nog steeds diep in die magtige Pools-Litause koninkryk.
Ivan IV vermoor een van sy seuns. Nog een van sy seuns is op negejarige ouderdom oorlede. Die oorblywende seun, Fyodor, was geestelik ongeskik om te regeer. Tydens die 14-jarige bewind van Fyodor as tsaar, is regeringsake oorheers deur die broer van sy vrou, Boris Godunov. Fyodor het in 1598 kinderloos gesterf en sodoende die Rurik -dinastie beëindig.
Godunov is tot tsaar verkies om Fyodor op te volg. Hy was 'n bekwame heerser, maar kort nadat hy aan bewind gekom het, het droogte, hongersnood en pes die inwoners van Muscovy verwoes. Boere het uit hul dorpe gevlug en hul besittings in onkruid gelaat. In reaksie daarop het Godunov besluit dat die boere verbied is om die boedels te verlaat waarop hulle gebore is. Die kleinboere was dus aan die grond vasgebind, en in Rusland het die diens begin.
Godunov sterf in 1605. Sy opvolger is binne 'n paar maande vermoor. Leierlose Rusland was vol onenigheid. Gedurende die volgende agt jaar het dit burgeroorloë, aanvalle deur Kosakke (kleinboere wat aan die slaaf ontsnap het), Poolse indringers en bedrieërs, en bedrieërs wat voorgee dat hulle seuns van Ivan IV was, probeer om die troon op te eis. Die gefrustreerde Russe in 1610 het die seun van die Poolse koning tydelik as tsaar aanvaar, maar Russiese guerrillamagte het die buitelanders later verdryf.
Die Russiese adel soek 'n nuwe bloedlyn vir die aristokrasie. Hulle het dit gevind by Michael Romanov, 'n jong edelman of bojar. Sy verkiesing as tsaar in 1613 begin met die Romanof -dinastie, wat tot 1917 geheers het.
Petrus en Katarina die Grote
Die Russiese Ryk - en daarmee saam die begin van die moderne Russiese geskiedenis - dateer uit die bewind van Petrus die Grote (1682–1725). Peter verslaan Swede in die Tweede Noordoorlog (Groot Noordelike Oorlog) en kry 'n uitlaat na die Oossee. Hy stig 'n vloot, stel fabrieke voor, hervorm die administratiewe masjinerie en organiseer 'n moderne leër. Hy het sy beamptes en lede van sy hof onderrig opgedwing, van wie baie nie kon lees nie. Hy het 'n nuwe Russiese hoofstad geskep - St. Petersburg — aan die Finse Golf.
Alhoewel Petrus in 1725 oorlede is, het sy werk byna 'n halwe eeu van onbevoegde heersers oorleef. Toe kom Katarina die Grote in 1762 op die troon. Sy het weer die taak van hervorming aangeneem. Sy het ook die Russiese Ryk baie uitgebrei. Haar leërs het Turkye verslaan en Rusland beheer gegee oor die noordelike kus van die Swartsee en die Krim -skiereiland. Tydens haar bewind verkry Rusland ook groot hoeveelhede grondgebied van Pole, wat drie keer verdeel is.
Alexander I en Nicholas I
Die bewind van Alexander I van 1801 tot 1825 begin in die gees van Peter en Catherine, wat albei Westerlinge was. Planne is gemaak vir 'n duma, of verteenwoordigende vergadering, om nuwe wette voor te stel. Alexander het sy program begin uitvoer toe Rusland by die Napoleontiese oorloë betrokke geraak het. Die hervorming is toe laat vaar omdat die regering op verdediging gefokus het.
Alexander se opvolger, Nikolaas I, regeer van 1825 tot 1855 en bestee sy aandag daaraan om Rusland te beskerm teen wat hy beskou as die beskadiging van Westerse idees. Gedurende sy bewind is alle demokratiese hervormings onderdruk.
In 1854 raak Rusland betrokke by die rampspoedige Krimoorlog, wat meer as twee jaar geduur het. Die Russiese volk was moeg vir oorlog, en die diensknegte het teen die grondeienaars opgestaan ​​en hulle landgoed verbrand en geplunder.
Emansipasie van die slawe
Nicholas I word in 1855 opgevolg deur Alexander II. Ontsteld oor die uitkoms van die Krimoorlog, wat die agterstand van Rusland getoon het, het die nuwe tsaar 'n reeks hervormings ingestel. Die belangrikste hiervan was die emansipasie van die slawe in 1861, wat tienduisende miljoene mense vryheid gebied het. 'N Ander hervorming het plaaslike regeringsvergaderings wat deur die mense verkies is, ingestel.
Die lang jare van tirannie en gebrek aan vordering het egter ontevredenheid opgelewer, veral onder die jongmense met universiteitsopleiding. Revolusionêre aktiwiteite, wat aan die broei was sedert 'n onsuksesvolle opstand teen die tsaar in Desember 1825, het vinnig ontwikkel. In 1881 word Alexander II vermoor deur 'n bom wat op sy wa geslinger is. Sy moord het golwe van geweld veroorsaak, waarvan baie op die Joodse bevolking van die ryk gerig was (kyk pogrom). Alexander II word opgevolg deur sy seun Alexander III, 'n Russiese nasionalis en geen vriend van hervormers nie. Onder Alexander III is revolusionêre organisasies heeltemal onderdruk.
Die laaste tsaar
Nikolaas II, seun van Alexander III, kom aan die bewind in 1894. Hy was swak, onbeslis en ongeskik vir die taak om 'n uitgestrekte ryk te regeer. In 1904 het Rusland en Japan oorlog gevoer oor Rusland se ekspansionistiese aktiwiteite in die Verre Ooste. Die oorlog was ongewild in Rusland. Die land het 'n verskriklike nederlaag gely en groter revolusionêre aktiwiteite aangemoedig.
Hoewel dit klein was, is 'n nuwe fabrieksarbeidsklas deur die rewolusionêre georganiseer. Boere het simpatie gehad en gehelp. Mutinies het in die weermag en vloot uitgebreek. Vervaardigers en verhuurders het hervormings geëis wat werkers, kleinboere en soldate tevrede sou stel. Die rewolusie van 1905 bereik sy hoogtepunt met 'n algemene staking en die stigting van 'n Sowjet-, of arbeidersraad, in St. In reaksie hierop het Nicholas gevra dat 'n duma verkies word soos voorgestel deur sy voorvader Alexander I 'n eeu tevore.
In Augustus 1914 het Rusland oorlog gevoer teen Duitsland en Oostenryk oor teenstrydige aansprake op die Balkan. Die boere en werkers het die oorlog aanvanklik sonder protes aanvaar, maar groot militêre mislukkings het ontstaan ​​as gevolg van die onvermoë van die Russiese regering om sy leërs toe te rus. Miljoene Russiese lewens is opgeoffer. Die houding van die publiek teenoor die oorlog en die regering het verander.
Voedseltekorte vroeg in 1917 het massale oproer veroorsaak in die hoofstad Petrograd (die naam wat Sint Petersburg in Augustus 1914 gegee het). Soldate het die regering verlaat en by die mense aangesluit. Die Doema het geëis dat die tsaar uittree. Nikolaas II het op 15 Maart sy troon afgestaan ​​en meer as 300 jaar se heerskappy deur die Romanof -dinastie beëindig. Hy en sy gesin is na Siberië verban en later tereggestel. (Sien ook Eerste Wêreldoorlog.)
In die tweede fase van die Russiese Revolusie, in Oktober 1917, het 'n groep radikale sosialiste genaamd die Bolsjewiste, onder leiding van Vladimir Lenin, as die vooraanstaande mag in Rusland verskyn. In 1918 verander hulle hul naam na die Russiese Kommunistiese Party. Tussen 1918 en 1920 het die Rooi Leër die nuwe regering suksesvol verdedig teen antikommunistiese magte in 'n burgeroorlog.
Die kommunistiese regering het die Unie van Sowjet-Sosialistiese Republieke amptelik gestig op 30 Desember 1922. Die Russiese Sowjet-Federasie Sosialistiese Republiek het die Sowjetunie oorheers vir sy hele 74-jarige geskiedenis. Dit was verreweg die grootste van die republieke, en Moskou, sy hoofstad, was ook die hoofstad van die Sowjetunie. (Vir 'n gedetailleerde geskiedenis van die Sowjet -tydperk, kyk Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke.)
Die presidensie van Jeltsin
Na jare van ekonomiese agteruitgang en politieke onrus, is die Sowjetunie in 1991 ontbind. Boris Jeltsin, leier van die voormalige Russiese republiek, word president van die onafhanklike Russiese Federasie. Rusland het saam met 11 ander voormalige Sowjetrepublieke 'n nuwe organisasie genaamd die Statebond van Onafhanklike State gevorm.
Rusland betree die post-Sowjet-era op die punt van ekonomiese ineenstorting. Produksie het gedaal terwyl inflasie die hoogte ingeskiet het. Vervaardiging wat gedurende die Sowjetjare gerig was op verdediging en swaar industriële produkte, was ondoeltreffend en onvoorbereid vir die vervaardiging van verbruikersgoedere. Daar was 'n tekort aan noodsaaklike alledaagse goedere.
Die regering van Jeltsin het met die moeilike taak begin om die Sowjet-ekonomie wat deur die regering bestuur word, te omskep in een wat op private ondernemings gebaseer is. Onder ander hervormings het die regering beheer oor die meeste nywerhede na die private sektor oorgedra. Privatisering het egter min gehelp om die lewensomstandighede van die gemiddelde Rus te verbeter. Dit het veral baat gevind by 'n uitgesoekte groep individue wat, weens hul politieke verbintenisse, maatskappye kon koop vir baie minder as wat hulle werd was. Hierdie individue, wat 'oligarge' genoem word, het groot dele van die Russiese ekonomie beheer.
Jeltsin se hervormingspogings is bemoeilik deur konflikte met die wetgewer. Die grondwet, wat sedert die Sowjet -era gehou is, het nie gespesifiseer watter tak, wetgewende of uitvoerende gesag, die hoogste mag het nie. Jeltsin se ondersteuners het aangevoer dat die uiteindelike mag by die president rus. Sy teenstanders-onder leiding van harde kommuniste-was van mening dat die wetgewer soewerein was. Politieke verskille het die magstryd nog meer intens gemaak. Nadat Jeltsin die parlement in September 1993 ontbind het, het sy ondersteuners in gewapende opstand opgestaan. Jeltsin het die weermag gebruik om die parlementsgebou in beslag te neem en die wetgewers binne te arresteer. 'N Nuwe grondwet, wat deur Jeltsin ingestel is en in Desember 1993 aangeneem is, het die president groot magte gegee.
'N Ander dringende kwessie in die post-Sowjet-Rusland was etniese betrekkinge. Etniese minderhede maak meer as 'n vyfde van die Russiese bevolking uit. Baie groepe eis meer outonomie, of selfs volledige onafhanklikheid. Die republiek Tsjetsjenië, in die Kaukasus -streek, verklaar onafhanklikheid in 1991, voor die ineenstorting van die Sowjetunie. Einde 1994 het Jeltsin Russiese troepe na Tsjetsjenië gestuur, maar hulle kon die rebelle nie heeltemal onderdruk nie. In 1996 is 'n skietstilstand onderteken en Russiese troepe onttrek.
Die oorlog in Tsjetsjenië en die mislukking van sy hervormings om ekonomiese groei aan te spoor, het Jeltsin se gewildheid laat daal. Tog het die president sy merkwaardige uithouvermoë getoon deur herverkiesing oor sy uitdager van die kommunistiese party in 1996 te wen.
Jeltsin se tweede termyn was onstuimig. Omdat die gesondheid verswak het, het die president voortgesette botsings met die parlement in die gesig gestaar, waaronder oproepe om sy bedanking. In 1998 staar die land 'n ernstige finansiële krisis in die gesig en die ineenstorting van die nasionale geldeenheid, die roebel. Gedeeltelik om sy greep op mag te behou, het Jeltsin vier eerste ministers ontslaan en in 1998 sy hele kabinet afgedank. In 1999 het die Doema tevergeefs probeer om Jeltsin te beskuldig. Ooit onvoorspelbaar, het Jeltsin op 31 Desember 1999 sy uittrede aangekondig.
Poetin slaag in Jeltsin
Vladimir Poetin, Jeltsin se laaste premier, het hom as president gevolg. Hy het sy prioriteite verklaar as die herstel van 'n sterk staat, die herstel van wet en orde en die hervatting van ekonomiese hervorming. As premier het Poetin die Tsjetsjeense rebelle die skuld gegee vir 'n reeks terroristebomaanvalle en 'n nuwe militêre veldtog in Tsjetsjenië geloods. Alhoewel Russiese troepe beheer oor die streek verower het, het Tsjetsjeense rebelle 'n guerrilla -oorlog teen Russiese magte en terroriste -aanvalle teen burgerlikes voortgesit.
Poetin wou die sentrale beheer oor die eiesinnige streke van Rusland herbevestig deur dit in sewe nuwe federale distrikte te herorganiseer, elk onder leiding van 'n verteenwoordiger wat deur die president aangestel is. Hy het ook besluit om die mag van die ongewilde sakelite van Rusland - die berugte oligarge - te verminder deur verskeie media te sluit en kriminele verrigtinge teen talle leiers te begin. Ekonomiese hervormings het 'n sterk herstel van die resessie van die 1990's meegebring. Ondanks die kritiek dat Poetin te veel mag in die presidentskap gekonsentreer het en die vryhede verminder het toe die Sowjetunie uitmekaar was, bly hy gewild en word hy in 2004 herkies.
Alhoewel Poetin se gewildheid gedurende sy tweede termyn steeds hoog was, het die grondwet hom verhinder om nog 'n termyn te kies. Poetin se gekose opvolger, Dmitri Medvedev, is maklik tot president verkies en neem sy amp in Mei 2008. Medvedev stel Poetin as premier aan, wat die voormalige president 'n platform gee om sy invloed in die Russiese politiek uit te brei.
'N Paar maande nadat hy sy amp beklee het, het Medvedev te kampe gehad met 'n groeiende militêre konflik in die buurland Georgië in Rusland. Suid -Ossetië, 'n gebied van Georgië wat aan Rusland grens, het geveg om sy onafhanklikheid te wen. Rusland het duisende troepe gestuur om die rebelle te ondersteun, nie net in Suid -Ossetië nie, maar ook in Abchazië, 'n ander separatistiese streek van Georgië. Selfs nadat 'n wapenstilstand verklaar is, het die spanning hoog gebly.
Intussen het sporadiese gevegte tussen Russiese magte en plaaslike rebelle elders in die Kaukasus -gebied voortgegaan. In 2009 kondig Medvedev die beëindiging van Rusland se teenopstandsoperasies in Tsjetsjenië aan, maar uitbreek van geweld duur voort daar en in naburige republieke. Begin 2010 het selfmoordbomaanvallers wat vermoedelik met die Kaukasus verbind is, meer as drie dosyn mense in die Moskou -metro doodgemaak.
Poetin se presidensiële terugkeer
In die presidentsverkiesing van 2012 is Poetin verkies tot 'n derde termyn as president van Rusland. Een van sy eerste dade was om Medvedev as premier aan te wys, 'n stap wat 'n jaar tevore tussen die twee leiers georkestreer is. Poetin se eerste maande in die amp was gekenmerk deur pogings om protesbewegings teen die regering wat die afgelope paar jaar tot stand gekom het, te beëindig of te marginaliseer.
Poetin het ook 'n aktiewe rol gespeel in die gebeure in die buurland Oekraïne, waar 'n protesbeweging die land se pro-Russiese regering in die begin van 2014 omvergewerp het. Poetin se administrasie erken nie die gevolglike waarnemende regering nie. Gewapende mans (wie se uniforms nie sigbare kentekens gehad het nie, maar vermoedelik Russe was), het beheer oor die belangrikste plekke in die Oekraïense outonome republiek Krim geneem. Kort daarna verklaar die Krim onafhanklikheid van die Oekraïne en word deur Rusland geannekseer. Die Verenigde State en die Europese Unie het gereageer deur sanksies in te stel teen hooggeplaaste amptenare in Rusland en in die selfverklaarde regering van die Krim. Nadat pro-Russiese separatiste regeringsgeboue in die suidooste van die Oekraïne beset het, het Oekraïense magte teruggekap. Alhoewel Poetin ontken het dat Rusland met die rebelle verbind was, het Westerse intelligensie -agentskappe, die NAVO en die Oekraïense regering verskeie gevalle van troepe en matériel wat vanuit Rusland na die Oekraïne gekom het, gedokumenteer. Poetin het later in die openbaar sy steun aan die separatiste verklaar, maar herhaal die bewering dat Rusland nie betrokke was by die konflik wat duisende lewens geëis het nie. Westerse lande het 'n reeks sanksies teen Rusland ingestel wat die beperking van Russiese toegang tot internasionale kapitaalmarkte insluit. Hierdie maatreëls, tesame met die dalende oliepryse, het die Russiese ekonomie vroeg in 2015 in 'n resessie gestuur. Poetin en ander wêreldleiers het uiteindelik 'n vredesplan goedgekeur wat daarop gemik is om die konflik in die suidooste van die Oekraïne te beëindig, hoewel gevegte in die streek voortduur.
Russiese aktiwiteite in die Oekraïne was deel van 'n groter poging om militêre invloed uit te oefen in die lande van die voormalige Sowjetunie en elders. In September 2015 betree Rusland die Siriese burgeroorlog ter ondersteuning van die Siriese president Bashar al-Assad. Rusland het lankal wapens en politieke steun aan Assad verleen. Die daaropvolgende militêre veldtog in Rusland in Sirië het die Assad -regering, wat op die punt was van ineenstorting, toegelaat om momentum terug te kry teen rebellegroepe en Islamitiese Staat in Irak en die Levant (ISIL) magte.
Na die oorwinning van die Republikeinse kandidaat Donald Trump in die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2016, het U.S.intelligensie -agentskappe het tot die gevolgtrekking gekom dat die Russiese regering 'n stelselmatige poging aangewend het om die verkiesing in die guns van Trump te beïnvloed. Die poging behels na bewering die inbraak van e-posse van lede van die Demokratiese Nasionale Komitee en die vrystelling van daardie dokumente deur die media-organisasie WikiLeaks. Amerikaanse owerhede het ondersoek ingestel na moontlike samespanning tussen Russiese amptenare en Trump -veldtogadviseurs. Van sy kant ontken Poetin die bestaan ​​van 'n veldtog om die verkiesing te beïnvloed. In Julie 2017 het die Amerikaanse kongres gestem om strenger sanksies teen Rusland op te lê as straf vir sy inmenging in die 2016 -verkiesing en vir sy militêre optrede in die Oekraïne en elders.
In Desember 2017 verklaar Poetin sy voorneme om herverkiesing as president te soek. Toe die verkiesing in Maart 2018 nader kom, was dit amper seker dat Poetin met groot marge sou wen. Aleksey Navalny, 'n prominente opposisieleier, is verbied om te hardloop. Ander opposisiekandidate het onophoudelike kritiek van staatsmedia ondervind. Soos verwag, het Poetin 'n oorweldigende meerderheid van die stemme geëis. Die onafhanklike moniteringsagentskap Golos het die verkiesing egter gekenmerk deur onreëlmatighede. Met die oorwinning het Poetin 'n vierde presidensiële termyn verseker, wat in 2024 sou verstryk.
Wie verlaat en wie bly? Bewyse oor die keuse van immigrante uit die ineenstorting van die Sowjet -wetenskap
Volgens die wetenskaplikes van die Sowjetunie was die belangrikste kenmerke van die Sowjet -stelsel 'sy hoogheid en sy hoë mate van sentralisering' (Graham & Dezhina, 2008). Die Sowjetunie was op gelyke voet met die Weste wat die wetenskaplike en ingenieursmag betref. Byvoorbeeld, in 1988 het die USSR /Oos -Europa na raming 26,6% van die wêreld se wetenskaplikes en ingenieurs, terwyl Noord -Amerika 25,4% en Wes -Europa 16,7% gehad het. In die sewentigerjare was die USSR/Oos-Europa en Noord-Amerika ook op R & ampD-uitgawes, en elkeen het ongeveer 'n derde van die wêreld se totaal (Salomon, Sagasti, & Sachs-Jeantet, 1994).
Sowjetwetenskap was hoogs gesentraliseer en 'gedepartementaliseerd' (Saltykov, 1997). Elke navorsingsgroep was onder beheer of 'n ministerie van agentskap wat die navorsingsagenda en -bronne beheer het. Wetenskaplikes is versprei onder institute van die Akademie vir Wetenskappe, universiteite, sowel as in industriële en militêre fasiliteite. Die fokus van die analise in hierdie hoofstuk is wetenskaplikes wat in die beste wetenskaplike tydskrifte gepubliseer het, en hierdie wetenskaplikes sou hoofsaaklik by institute van die Akademie vir Wetenskappe gewerk het. Individue wat slegs in universiteite onderrig het, sou as gevolg van die skeiding van onderrig en navorsing in die Sowjetstelsel nie gepubliseer gewees het nie, en navorsers van industriële en militêre fasiliteite sou waarskynlik nie hul werk gepubliseer het nie.
Alhoewel die USSR 'n groot wetenskaplike gemeenskap gehad het, was dit baie "geslote" vir kontak met navorsers buite die Oosblok. Wetenskaplikes kon selde na die buiteland reis, hoewel daar aansienlike kontak met wetenskaplikes in ander kommunistiese lande was. Wat toegang tot tydskrifte en bestaande kennis betref, het wetenskaplikes toegang tot die vele Sowjet -tydskrifte gehad en kon hulle ook herdrukke van Westerse tydskrifte uit Moskou bestel. Daar was egter gewoonlik 'n vertraging in die ontvangs van herdrukke, en dikwels was die herdrukke gesensor. Graham & Dezhina (2008) en Saltykov (1997) beskryf elkeen van die ander kenmerke van die Sowjet -wetenskap in meer besonderhede, insluitend politieke beperkings wat geheimhouding insluit, diskriminasie van etniese groepe en onderdrukking van sekere wetenskaplike velde om ideologiese redes.
Toe die Sowjetunie in 1991 in duie stort, was daar dramatiese dalings in die befondsing vir wetenskap en die lone van wetenskaplikes. Die gemiddelde salarisse van wetenskaplikes was 10-20% hoër as die gemiddelde loon gedurende Sowjet -tye, maar het tot 65% van die gemiddelde loon in 1992 gedaal, en daarna tot 80% gegroei teen 1996 (Saltykov, 1997). Op grond van onderhoude wat met wetenskaplikes in voormalige Sowjetrepublieke oor hierdie tydperk gevoer is, het baie wetenskaplikes egter gesê dat hulle vir 'n tydperk in die negentigerjare glad nie hul salarisse ontvang het nie, of dat hulle slegs 'n klein deel van hul salaris ontvang het, hoewel dit per streek verskil. 1 'n Ander belangrike uitdaging was die verslegtende navorsingstoestande, hoofsaaklik as gevolg van die stygende pryse van elektrisiteit, hitte en water in 1992. Groter stede, veral Moskou, het beter toestande en meer hulpbronne gehad, maar slegs marginaal, en daar was aansienlike variasie.
Ondanks hierdie donker prentjie het die einde van die USSR ook baie vryhede vir wetenskaplikes meegebring, waaronder groter mobiliteit en kontak met die Westerse wêreld, sowel as alternatiewe loopbaanopsies in die private sektor. Baie wetenskaplikes het gekies om na die Verenigde State, Israel of Europa te verhuis om hul loopbane voort te sit. Ander het tuis gebly en geleenthede gesoek om hul navorsing voort te sit, ondanks die ekonomiese onstabiliteit. Sommige het intussen die wetenskap heeltemal verlaat en ander loopbaanopsies nagestreef. Teen 1993 beraam die Russiese regering dat die afname in navorsers in die Akademie vir Wetenskap as 'n aandeel van 1991 se vlakke 6,5% was, 31% in industriële wetenskap en tegnologie en 35,2% in hoëronderwysinstellings (Graham & Dezhina, 2008).
Dit was moeilik om die aantal wetenskaplikes wat geëmigreer het, te skat, maar Graham & Dezhina (2008) noem konserwatiewe ramings van 7000 navorsers wat Rusland van 1993 tot 1996 verlaat het, terwyl hulle oplet dat minder konserwatiewe ramings baie hoër is by 30,000-40,000 navorsers wat emigreer gedurende dieselfde tydperk. Gokhberg en Nekipelova (2002) gebruik data van die Ministerie van Binnelandse Sake (MVD) en die Staatskomitee vir Statistiek (Goskomstat) en skat ongeveer 20 000 individue wat in die 'Wetenskap- en Wetenskaplike Dienste' -sektor werk, het gedurende die 1990's geëmigreer, hoewel baie hiervan individue sou nie navorsingswetenskaplikes gewees het nie. In 1994 het die minister van wetenskap, hoër onderwys en tegnologiebeleid, Boris Saltykov, gesê dat meer as 4500 wetenskaplikes in 1992 alleen vertrek het (Kneen, 1995) en later in 1997 geskryf het dat tussen 11 000 en 12 000 wetenskaplikes en ingenieurs uit Rusland geëmigreer het in die vorige 5-6 jaar, met 'n ewe groot aantal wat in die buiteland werk aan tydelike kontrakte (Saltykov, 1997).
Gedurende die negentigerjare het die Russiese regering maatreëls getref om die wetenskapsektor te hervorm in reaksie op die veranderende omgewing. Volgens Saltykov (1995) beklemtoon die Russiese regering reeds in 1992 'n beleid van "openheid vir die wetenskaplike gemeenskap en 'n pragmatiese benadering tot internasionale wetenskaplike samewerking" tydens onderhandelinge met buitelandse wetenskaplike organisasies en regerings. Graham & Dezhina (2008) beskryf die vele veranderinge in die wetenskapsektor aan die begin van die negentigerjare, en merk op dat die doel was om 'die wetenskap in 'n krisistyd te bewaar'. Sommige van die veranderings gedurende hierdie tydperk sluit in die bekendstelling van ondersteuning vir geselekteerde programme en wetenskaplikes, wat daartoe gelei het dat mededinging om hulpbronne tot stand gekom het deur die stigting van wetgewing oor intellektuele eiendom, wat navorsing en onderrig bymekaarbring en wette wat addisionele vergoeding bied vir verdienste kwalifikasies en vir jongmense. wetenskaplikes. In sommige navorsingsorganisasies het die Russiese regering inderdaad daadwerklike maatreëls getref om jong navorsers te probeer behou, soos deur stabiele finansiering te verskaf en nuwe toerusting aan te skaf.
Boonop was daar in die negentigerjare baie buitelandse subsidieprogramme, wat die meeste daarop gemik was om uitruilings en internasionale samewerking tussen Russiese en Westerse medewerkers te bevorder. Miskien is die bekendste en vroegste hulpprogram vir wetenskaplikes na die einde van die USSR die International Science Foundation (ISF), wat deur George Soros geïnisieer is. Die ISF het in 1993 individuele toelaes van $ 500 aan meer as 26 000 Sowjet-wetenskaplikes verleen. Soos Ganguli (ongepubliseerde manuskrip-a) toon, het hierdie toelaes groot en langdurige gevolge gehad om wetenskaplikes te help om in die wetenskapsektor te bly.
Terwyl finansiering deur die Russiese regering en Westerse programme soos die ISF steeds wetenskaplikes ondersteun en groter moontlikhede vir buitelandse uitruilings bied, het baie uitdagings wetenskap en internasionale samewerking gedurende die 1990's bemoeilik. Uitdagings wat wetenskaplikes in die gesig staar, sluit in politieke onstabiliteit, organisatoriese omset wat langtermynfinansieringsooreenkomste moeilik uitgevoer het, probleme met die oordrag van geld as gevolg van die onderontwikkelde bankstelsel, hoë belasting en doeaneregte, gebrek aan effektiewe intellektuele eiendomsreg, swak infrastruktuur, gebrek aan gedeelde taal (beide taalkundig en kultureel) en eksterne regulasies (OESO, 1994). Emigrasie is dus soms beskou as die enigste opsie om voort te gaan met die wetenskap. Baie uitdagings bestaan ​​vandag, soos swak infrastruktuur en die burokrasie, en pogings om die wetenskap te laat herleef deur navorsing en innovasie by hoëronderwysinstellings te bevorder, word as 'n prioriteit beskou in die voortgesette hervorming van die wetenskap- en tegnologiesektor (Ganguli, ongepubliseerde manuskrip- b Gokhberg, Kuznetsova, & Zaichenko, 2009).
Die ineenstorting van die Sowjet -stelsel en die uittog van wetenskaplikes na die Weste het onteenseglik 'n invloed gehad op die produksie van wetenskaplike kennis. Figuur 1 toon die totale aantal publikasies in die Thomson Reuters WoS -databasis met 'n adres in die voormalige USSR. Daar is 'n noemenswaardige afname in publikasies na die einde van die USSR in 1991. Dit is egter nie duidelik of die 'breindrein' heeltemal vernietigend was vir die Russiese wetenskap nie. Kneen (1995) beskryf Saltykov se perspektief in die vroeë negentigerjare: "In September 1992 het Saltykov opgemerk dat die spontane verlies van wetenskaplike personeel nie 'n heeltemal negatiewe verskynsel was nie. Hy het voorgestel dat die bekwame wetenskaplikes wat na die buiteland gegaan het, later kan terugkeer ...
Figuur 1 . Totale publikasies in (voormalige) USSR -lande, 1975–2000.
Notas: Hierdie figuur toon die neiging in die totale aantal publikasies met 'n adres in die (voormalige) USSR in die Thomson Reuters Web of Science -databasis. Die vertikale lyn dui die einde van die USSR in 1991 aan.
Copyright 2021 \ Hoe het die Sowjetunie amptelik die behoefte aan buitelandse reis- en emigrasiebeperkings geregverdig?...