Hondsdysplasia in honde: Tekens en diagnose
Wat om te weet oor hondsdiptplasie in hondjies en volwassenes
Hipdysplasie by hondjies is 'n progressiewe, degeneratiewe siekte van die heupgewrigte, en is die mees algemene oorsaak van agterliggende lameness by honde. Hondsdropdysplasie word meestal in groot rasse soos Duitse Herderhonde, Sint Bernards, en Groter Switserse Berghonde gesien, maar enige groottehonde mag geraak word en beide mans en vrouehonde word met gelyke frekwensie geraak.
Die oorsaak van hondheupdysplasie is nie bekend nie.
Die toestand is vermoedelik 'n genetiese skakel, en honde wat aan hipdysplasie ly, moet nie geteel word nie. Puppies van ouers wat heupdysplasie het, sal twee keer meer geneig wees om die siekte te ontwikkel as hondjies wat met normale heupe aan ouers gebore word. Egter selfs honde met normale ouers kan hipdysplasie ontwikkel.
Wat is hondsdysplasie van hondsdolheid?
Die bekken cradles die kop van die femur (dijbeen) in 'n bekeragtige sok van been wat die heup vorm. Puppies word normaalweg normaal gebore, maar soos die hondjie volwasse word, word die heupgewrig-aanpassing progressief erger.
Soos 'n jong troeteldier groei, as die belyning nie net reg is as gevolg van beenafwykings of laxiteit van die ligamente en spiere wat die gewrig bymekaar hou nie, veroorsaak die wangedrag slytasie op die gewrig. Pups wat aan dysplasie ly, het gewoonlik 'n baie vlakke sok en / of los spiere en tendons. Dit laat die gewrig los om te werk, wat abnormale spanning plaas en op die bene dra wanneer hulle saam wryf en verdere gesamentlike degenerasie en pyn veroorsaak.
Bene reageer op stres deur dikker te word, wat die fiksheid nog erger maak. Soos die hond volwasse is, stel hierdie skade aan artritiese veranderinge en pynlike gewrigte voor.
Tekens van hipdysplasie
Erge heupdysplasie kan so gou as vier maande sigbaar word, maar meer tipies word in die nege tot twaalf maande oue pup gesien.
Die pynlike toestand veroorsaak verkrapping en bevordering van ledemate, probleme om te styg, hardloop of spring. Dysplastiese hondjies kan 'n vreemde wavergang vertoon wanneer hulle loop, en 'bunny hop' wanneer dit hardloop, wat help om gewrigspanning te verminder. Trappe kan 'n uitdaging vir hierdie honde bewys, en seer heupe kan aggressie veroorsaak wat veroorsaak dat die pup snap of flinch wanneer dit aangeraak word.
Daar is egter grade van erns. Sommige pups kan min toon tot geen tekens nie en ligte gevalle kan ongediagnoseer word totdat die hond middeljarige of ouer bereik. Hoe vinnig of in watter mate degenerasie voorkom, word gedeeltelik bepaal deur die pup se aktiwiteitsvlak. Terwyl gesonde, normale heupe waarskynlik nie nadelig geraak sal word deur harde werk of uitbundige spel nie, ontwikkel die hond met ligte tot matige heupdysplasie meer ernstige tekens vinniger wanneer oormatige spanning op hierdie gewrigte geplaas word. Gelukkig ly slegs 'n relatief klein persentasie troeteldiere die ergste, verlammende vorm van die siekte.
Genetika is verantwoordelik vir ongeveer 25 persent van 'n pup se kans om hipdysplasie te ontwikkel, en selfs honde met normale ouers kan die toestand ontwikkel. Hipdysplasie word beskou as "poligeneet" deur veeartse wat beteken dat die genetiese komponent van die siekte beïnvloed kan word deur lewenstyl, voeding, gewig en aktiwiteitsvlak.
Hoe word hipdysplasie gediagnoseer?
Buite tekens kan na 'n probleem dui, maar vir 'n afdoende diagnose word X-strale uitgevoer terwyl die hondjie onder narkose is. Die hondjie word op sy rug geplaas en die veearts soek na die tipiese artritiese veranderinge en subluxasie (laxheid) van die beenpas. Sommige veranderinge kan nie duidelik wees nie totdat die pup twee jaar oud is, en kenners sê daar kan groot veranderinge wees van ses tot nege maande tot 'n jaar.
Daarom kan OFA-sertifisering nie voor die ouderdom van twee by honde gedoen word nie. Die Ortopediese Stigting vir Diere (OFA) bied 'n konsultasiediens aan raszuivere honde-eienaars en telers. OFA hersien röntgenfoto's wat deur 'n eienaar verskaf word om die hond se konformasie te evalueer en, as normaal, sertifiseer daardie feit.
Die PennHip-toetsmetode, ontwikkel deur dr. Gail Smith, 'n veeartsenykundige ortodokundige spesialis aan die Universiteit van Pennsylvania, plaas ook die troeteldier op sy rug, maar pas dan 'n metaal- en akrielvorm, 'n "afleider" tussen die dier se heupe.
Hierdie stut plaas die agterpote van die pup soos 'n padda, om te herhaal wat gebeur wanneer dit staan. Die gevolglike X-straal help om die troeteldier se laxity score of "afleidingsindeks" te meet en laat veeartse toe om die mate van gesamentlike losheid te bepaal, selfs voordat die beenveranderinge van die skade voorkom. Wat hulle ook al oor vier maande se luiheid of losheid het, sal hulle vir die res van hul lewe hê.
Bekende boere het honde ouers getoets voordat hulle geteel het om seker te maak hulle het nie heupdysplasie en verminder die kans op die toestand by hondjies nie. Honde kan gesertifiseer word sonder hipdysplasie deur toepaslike X-strale te stuur na OFA-register of die PennHip-register. OFA kos minder omdat daar net een X-straal geneem word. Dit word geëvalueer deur drie radioloë wat die heupe regverdig, goed of uitstekend toets. PennHip-evaluering gebruik rekenaaranalise om die X-strale te vergelyk met al die ander honde van die ras in die register.
Bestuur van hipdysplasie
Daar is geen geneesmiddel vir hipdysplasie nie. Behandeling is daarop gemik om pyn te verlig en gesamentlike funksie te verbeter. Hoe goed behandeling werk hang af van die erns van die probleem.
Dikwels word ligte tot matige gevalle van hipdysplasie beheer met sagte oefening, 'n gesonde dieet en orale pynverligters soos gebufferde aspirien of Rimadyl soos voorgeskryf deur die veearts. Matige oefening help om die hondjie se spiertonus te handhaaf en te verbeter, wat pynlike slytasie op die gewrig verlig.
Moedig jou dysplastiese hondjie aan om kort wandelings met jou te neem. Swem is ideaal oefening, maar spring en langdurige hardloop moet ontmoedig word. Laat hom leun; vetsug verhoog gesamentlike spanning en kan die toestand erger maak. Massering kan hom ook help om beter te voel.
Erge gevalle van heupdysplasie kan baat vind by chirurgie wat die been herbou of verwyder of die spiere en tendons verander om pyn te verminder. Sulke prosedures kan nie die gesamentlike funksie ten volle herstel nie, maar kan die hond beter beweeg en die pup se langtermyn lewenskwaliteit verbeter. Lees meer oor hip dysplasie behandeling opsies hier.