Abdij van Saint John by Mustair -tydlyn - Inligting - 2022
Abdij van Saint John by Mustair -tydlyn
Wat nou in die volksmond bekend staan ​​as "The Great Hall" het die gemeenskap oorspronklik gedien as die eerste Universiteit en Abbey Church*. Dit is tussen 1879 en 1882 in die Romaanse styl gebou en is bekend vir die kenmerkende muurskildery van Jesus Christus wat in die apsis geleë is en deur die Benediktynse monnik Clement Frischauf geskilder is.
Clement Frischauf was oorspronklik 'n monnik van Seckau in Stiermark, Oostenryk, wat 31 Desember 1892 bely en later sy geloftes na die Abdij van St. Matthias in Trier oorgedra het. Vir 'n aantal jare werk hy saam met die skilder Dom Adelbert Grenigt, OSB in Monte Cassino, toe Mosteiro De Sao Bento in San Paulo, Brasilië, met skilderye wat sy werk in St. Broer Clement, wat in 1923 na die Verenigde State gekom het, het verskeie jare gewerk aan die versiering van die Church of Saint Anselm in New York. Clement het op 11 Augustus 1931 in St. John's aangekom met die doel om by die gemeenskap aan te sluit. Die hoofstuk het op 10 Junie 1932 gestem om hom as 'n monnik van die St. John's Abbey te ontvang. Die werklike oordrag van sy geloftes na St. John's het plaasgevind op 15 Oktober 1932. Hy het in Maart 1932 begin skilder in die abdij se mure. Hy het ook die hospitaalkapel, die ingang van die portier en die apsis van die Abbey Church geverf ( later die Groot Saal).
Sedert die bou daarvan het die ruimte 'n aantal veranderings en opknappings ondergaan. In Desember 1891 is 'n orrel vir die eerste keer geïnstalleer. Die instrument is gebou en ontwerp deur die William Schuelke van Milwaukee, Wisconsin. Verdere opknappings van die kerk het in die lente van 1897 plaasgevind toe 'n stel van vyf klokkies in die tweeling torings bokant die kerk opgehef is; die klokke is almal 'gedoop' na heiliges en raaisels. Die verwydering van die kenmerkende klokkies en torings bo die kerk is in 1960 aangekondig, meer as sestig jaar na hul oorspronklike installasie.
In 1929 is meer uitgebreide veranderinge aan die binnekant van die kerk aangebring. Dit sluit in die verskuiwing van die altare, baldachin en nagmaalrail om die groeiende studentebevolking aan die universiteit te akkommodeer.
In 1937 is die dak met teëls bedek, en in 1939 is vergulde kruise op die torings aangebring.
In 1942 vier die Abdij en die Universiteit die sestigste bestaansjaar van die kerk. Die seremonie is bygewoon deur biskop Seidenbusch.
Toe die nuwe Abbey- en Universiteitskerk in die vroeë 1960's voltooi is, is die ou kerk formeel omskep in 'The Great Hall'. en oproepe buite die kampus.
In 1988 is die ingang van die Great Hall herontwerp om die Great Hall Plaza te skep. Die grondvlak is verhoog om die ingangstrappe uit te skakel en die gebou toeganklik te maak, en nuwe loopbane en beligting is aangebring.
In 2002 het die universiteit vyf professionele persone van die Upper Midwest Conservation Association opdrag gegee om die muurskildery van Jesus Christus in die apsis skoon te maak en op te dateer. Die proses het ingesluit om vuil en wierook te verwyder, krake te herstel en verf aan te raak.
Die rekord, 1 Desember 1891, p. 273. Die rekord, 1 Mei 1897, bl. 113. Die rekord, Oktober 1909, p. 429-430. Die rekord, 19 September 1929, p. 1. Die rekord, 22 Oktober 1942, bl. 1. Scriptorium, v.2 n.4, 1942, p.10. Die rekord, 14 Februarie 1943, p. 1. Scriptorium, vol. 15 nr. 1, Junie 1956, p.86-87. Die rekord, 12 Februarie 1960, bl. 1. Die rekord, 23 Augustus 1963, p. 4.
Dreizehnter, Patrick. "Die plein [foto] voorberei," Die rekord 21 April 1988, bl. 1.
Perry, Steve. "Nuwe slaapsale beklemtoon veranderinge," Die rekord 22 September 1988, bl. 4. [Sluit plaza -konstruksiefoto in]
Schulzetenberg, Sue. "Herstel sorg vir 'n groot saal,"Die rekord, 17 Januarie 2002, p. 3. Aanbidding en werk, 2015, p. 333.
Connell, Martin. "Hidden In Plain View: Artwork at Saint John & rsquos that Tells a Story," 'n PowerPoint 2016 oor godsdienstige simboliek in die ou Abbey Church, dit wil sê die Great Hall, en ander plekke op die kampus. 'N Vorige weergawe van Connell se PowerPoint is op 5 April 2016 tydens sy video -aanbieding "Lunch and Learn: Hidden in Plain View" by SJU vertoon.
Connell, Marti. "Die reël in die venster," Abbey Banner, Winter 2020-2021, p. 12-13.
*Vir meer gedetailleerde inligting oor die konstruksie van die Great Hall en vroeë dae as die Abbey Church, sien:
'N Gemeenskap wat op 'n verstaanbare en oortuigende wyse wil reageer op die missie van Christus om die erfenis van die geloof aan mans van ons tyd te bied " (Evangelii Nuntiandi, 3).
Aan die begin het die fundamentele kenmerke van die gemeenskap vinnig verskyn: aandrang op die soeke na waarheid deur filosofiese en teologiese werk, 'n lewe wat aan God gewy is, en beklemtoon stil gebed in die gemeenskap en die nagmaal die belangrikheid van gemeenskaplike lewe in intense broederlike liefdadigheid.
Tog is dit onmoontlik om dit alles te lewe sonder die ontdekking van 'n persoonlike band met die Maagd Maria wat ons as ons Moeder ontvang, na die voorbeeld van Johannes (Joh. 19:27): "En om hulle ontwil heilig ek my, dat hulle kan ook in waarheid geheilig word "(Johannes 17:19).
1975: Geboorte van die gemeenskap van Saint John: Sewe studente van die Universiteit van Fribourg in Switserland het vir ds. Marie-Dominique Philippe, 'n Dominikaanse filosoof en teoloog, om hul geestelike vader te wees en 'n stewige teologiese vorming te gee. Op 8 Desember, die plegtigheid van die Onbevlekte Ontvangs, het die eerste broers hulself aan die Heilige Maagd Maria toegewy en is sodoende gebore as die gemeenskap van Sint Johannes.
1978: Eerste kanoniese erkenning: die groeiende groep studente was verbonde aan die Cisterciënzer -abdij van Lérins, wat die broers se lewe in 'n kloostergees gewortel het
1982: Die Contemplative Sisters of Saint John is gestig.
1984: Die Apostoliese Susters van Sint Johannes is gestig.
1986: Erkenning as 'n godsdienstige gemeente van die bisdom deur die biskop van Autun (Bourgondië, Frankryk).
1986: Eerste priory in die Verenigde State (Laredo, Texas).
1986-1992: Eerste fondamente in Afrika (Senegal), Asië (Taiwan) en Suid -Amerika (Brasilië).
1995: Die gemeenskap is ingedeel in Vikariate. (Regeringsgebiede wat verskeie lande dek).
2000: Stigting van ons English Speaking Novitiate in Princeville, Illinois.
2001: Ons stigter het sy rol as vorige generaal oorgedra aan die eerste verkose broer om hom op te volg.
2006: Die stigting van ons priory in Orange, New Jersey.
2006: Ons stigter, Vader Marie-Dominique Philippe, sterf op 26 Augustus.
2010: Eerste stigting in Oseanië: (Nieu -Seeland).
2015: Ons nuutste priory in die VSA maak sy deure in September oop in Denver, Colorado.
2019: Verkiesing van ons derde generaal vorige vader François-Xavier Cazali.
2019: Gemeenskap besluit om die keuse van 'n provinsiale struktuur te desentraliseer.
Geboue en plekke by SJU
"Hoog bo die Sagatagan: 'n landskapparadys" [oor die natuurgeskiedenis van St. John's land] deur Vincent Tegeder, OSB. Scriptorium, v. 25, 1986, p. 95-107.
* Vierhoek, Saint Raphael Hall, Gesondheidsentrum
Vincent Schiffrer, OSB Traynor, Hermanson en Hahn
Inwonende ontwerper Phillip Heitkemper, OSB
Chrysostom Schreiner, OSB, en kommersieel
Inwoner Ontwerper Raphael Knapp, OSB
Handbalbane, plek van Mary Hall
Gregory Steil, OSB Traynor, Hermanson en Hahn
Klooster Bath House Trappe
O & rsquoMeara & amp Hills, St Paul Hammel, Green & Abrahamson
Klooster Tuin Klipmuur
Somertuinhuis (St. Francis Kapel)
St Augustine & rsquos -klooster, Bahamas
Watab Causeway en brugligte, trappe
Burgerlike kern van ingenieurs Roman Paur
Loodglasvenster, Abbey Church
Bronislaw Bak, Fakulteit SJU Kunsafdeling
Baldwin Park Madonna (glasplaat)
Plaatglas en amp brons simbole, Lit Press
Collegeville Institute (voorheen Ecumencial Institute genoem)
Abadia del Tepeyac, Mexiko
Victor en Philomena Tholl
Vierkantige opknapping, 2de, 3de en 4de verdieping
Bresnahan Kiln, Joe Hall Garage
Sint Johannes die Doper Parentsentrum
Entrance Plaza (Great Hall, Auditorium)
Vleilandprojek & Dam/ Habitat Herstelprojek
Infrastruktuur tonnels, heropbou
Bentz, Thompson, Rietow, me
Weber Center, Prep School (toegewy 26 Julie 1998)
Nuwe ingangsweg en landskap
Arboretum -aanwysing (toegewy 9 Mei 1997)
Holy Trinity Monastery, Fujimi, Japan
Ken Takagaki en medewerker, Tokio
Klooster South Walks & amp Garden Garden
Byvoeging van Chapter House - Abbey Church (toegewy op 6 Mei 2007, aanvanklik Petters Pavilion genoem)
RRTL en Anderson Johnson and Associates
BWBR Architects, Saint Paul
+het meestal begindatums afgeneem
Kursief dui geboue of projekte aan wat buite die kampus of vir ander entiteite is.
Oor esdoornstroop van Saint John
1942. In reaksie op suikertekorte tydens die Tweede Wêreldoorlog, begin Saint John & rsquos esdoringstroop maak van suiker -esdoornbome in die Abbey Arboretum. 150 krane is in die eerste seisoen uitgesit. Die eerste suikerhut word by die ou skiheuwel gebou. Vanweë die groot hoeveelheid werk wat daarby betrokke is, word daar soms elke 2-3 jaar bome getik, met soms tot 3700 krane in 'n seisoen.
1970. Suikerhok brand onder verdagte omstandighede af. 'N Nuwe suikerhut word op die huidige plek gebou en 'n gebruikte verdamper word gekoop om stroop te kook. Rekords van die produksie van esdoornstroop tussen 1942 en 1970 het in die brand verlore gegaan.
1974. Die grootste aantal krane is geïnstalleer (3700). Ook die jaar van die jongste datum van die eerste sapversameling van die seisoen (3 April).
1985. Die meeste sap word gedurende 'n seisoen in liter (21,179) ingesamel. Ook die grootste aantal liter stroop wat in 'n seisoen geproduseer is (560).
1996. 'N Klein toevoeging word by die suidekant van die suikerhok aangebring vir beter houtopberging en makliker toegang om hout in die verdamper te laai.
2002. Saint John & rsquos Outdoor University (voorheen Saint John & rsquos Arboretum) kry gesamentlike verantwoordelikheid vir die esdoornstroop om die uitreiking van opvoeding te verhoog, vrywilligers te koördineer en om die produksie van stroop jaarliks ​​by Saint John & rsquos te maak.
2009. Die suidelike toevoeging tot suikerhok is bygevoeg om die opvoedkundige ruimte vir suikerhoktoere te verhoog.
2012. 'N Vroeë (te) warm lente! Laagste aantal liter stroop wat in 'n seisoen geproduseer is (39)
2013. Met die hulp van vrygewige skenkers het die Abbey twee nuwe verdampers aangeskaf. Die produksieverdamper, en ldquoBig Burnie, en rdquo kan sap kook teen 'n snelheid van 175-200 liter per uur. 'N Kleiner verdamper, & ldquoLittle Larry, & rdquo is gekoop vir opvoedkundige doeleindes. Dit kan met baie kleiner hoeveelhede sap afgevuur word, wat dit moontlik maak om tydens die meeste toere gedurende die seisoen sap te kook.
2017. Die eerste datum waarop die eerste sapversameling plaasgevind het (18 Februarie)
Produksiegegewens en opsomming van die esdoornstroopseisoen by Saint John's.
Saint John & rsquos Outdoor University
Saint John & rsquos Universiteit
Geskiedenis van die St. Leo College Preparatory Schoolen Holy Name Academy 1956-1964
1. Die voorbereidende skool van Saint Leo College vir seuns het hoërskool- en kollege-voorbereidingsgrade aan manlike studente aangebied vir beide kos- en dagstudente, terwyl die naburige Holy Name Academy (1889-1964) hoërskool- en kollege-voorbereidingsklasse aangebied het vir vroulike losies en dagstudente het ongeveer 500 studente tydens sy werksjare afgestudeer. Meer as 700 voorbereidende skoolstudente van Saint Leo College studeer tydens sy werksjare tot 1964. (van 1959 tot 1964 - die voorbereidende skool en die kollege bestaan ​​saam) Hoewel Holy Name Academy 'n vroulike instelling was, het baie van die vroulike studente klasse bygewoon by St. Leo Prep. Skool. Geen manlike studente het klasse by die Holy Name Academy bygewoon nie. Die laaste klas wat aan die Holy Name Academy gestudeer het, was die klas van 1963. Aangesien daar geen meisies beskikbaar was vir die Prep School -klas van 1964 nie, kon hulle sosiale geleenthede met die Junior College deel. In plaas van 'n prom het hulle onder swaar begeleiding na Daytona Beach gegaan.
2. Die oorspronklike geboue aan die Benediktynse enklawe was die St. Scholastica -saal by Holy Name, wat in 1912 voltooi is en in 1978 afgebreek is, en die Sint -Leo -saal wat sedert 1906 nog steeds aangebring is as deel van die Abdij. Die Leo -saal is in 1920 voltooi en die oostelike punt was jare lank die klaskamergebou, met die westelike kant as die klooster. Die kapel was op die derde verdieping en is gebruik totdat die abdijkerk (The Church of the Holy Cross) in 1948 voltooi is. Die eerste geboue vir beide instellings was eintlik houtraamgeboue. Die oorspronklike Holy Name -gebou was aan die noordekant van die stadspark van San Antonio geleë en is in 1912 na die huidige gebou van die priorygebou verskuif. Terloops, hulle noem dit nou Holy Name Monastery. (Die eerste abdijgebou was ongeveer geleë waar die huidige McDonald -sentrum is.) Teen 1965 het St. Leo en Holy Name die sekondêre skole gesluit om hul fasiliteite beskikbaar te stel vir St. Leo Junior College, later 'n vierjarige kollege en nou 'n universiteit met 'n nagraadse program. In 1964 het die Benediktynse susters kragte saamgesnoer met die Benediktynse monnike van die Saint Leo Abbey om dienste, hulpbronne en personeel te verskaf vir Saint Leo College (nou Saint Leo University).
3. Die studente wat die Saint Leo College Preparatory School en die Holy Name Academy bygewoon het, kom uit baie verskillende agtergronde. Baie studente van 1956-1961 was kinders van 'n ouer wat die spesifieke instelling bygewoon het, 'n Latynse student uit 'n nominaal aristokratiese gesin uit Sentraal-, Suid-Amerika of die Karibiese Eilande, van ouers wie se omstandighede hul nageslag ononderbroke moes onderrig, en plaaslike studente wat óf 'n universiteitsvoorbereiding wou hê. of godsdiensonderrig. Verskeie van die studente wat probleme ondervind het, is deur hul senior jaar uitgeskakel. (Die akteur Lee Marvin is byvoorbeeld weens 'n onortodokse gedrag geskors, die gerug is dat hy 'n medestudent uit die slaapsaal op die tweede verdieping gegooi het, wat 'n mite kan wees, maar Lee Marvin self het die volgende aan sy biograaf gesê. [Lee Marvin is uit 'n paar uitgeskakel. skole vir misdrywe wat wissel van rook en drink tot oormatige afwesigheid. By een geleentheid is hy uitgeslinger nadat hy 'n medestudent uit 'n venster in die tweede verdieping gegooi het. "Hy het gevoel dat hy geregverdig was," onthou biograaf Dwayne Epstein. Hy het nog 'n keer gesê wat hy gesê het, hy gaan hom by die venster gooi, en hy het nooit teruggekeer van sy woord nie. aan die einde van 'n semester of 'n akademiese jaar om nooit weer terug te keer nie. Sommige het eenvoudig na snelweg 52 gestap en gedurende die skooljaar huis toe gery. Vertrek was nie net tot die boy & rsquos -skool beperk nie, maar was ook algemeen by Holy Name.
4. Daar moet op gelet word dat St. Leo in 1956 klasse aangebied het aan studente van die sewende graad tot die hoërskool. In 1959 is die sewende graad laat val in afwagting van die Junior College wat in die skooljaar 1959-1960 begin het. Die eerste gebou vir die Junior College was die biblioteek wat vir die universiteit sowel as die voorbereiding gedien het. skool, het die kollege klaskamers gehuisves. In 1958-59 was die nuwe vleuel van die klooster nou in aanbou.
5. Alle klasse is voorgeskryf, slegs een keusevak is in enige jaar toegelaat. Vier jaar Engels was verpligtend, net soos twee jaar vreemde taal, twee jaar wiskunde, twee jaar wetenskap, twee jaar geskiedenis en vier jaar godsdiens. Liggaamlike opvoeding is na die gewone klas aan alle studente gegee, net soos bandwerk, houtwerk en ander sulke aktiwiteite. Alle klub- en individuele aktiwiteite is na skoolure gedoen.
6. By Holy Name is die student & rsquos -dag gestruktureer. Elke oggend begin die vroeë mis, gevolg deur maaltye, klasse, vrye tyd, aanddiens, sosiale geleenthede, sport, uitstappies buite die terrein. Daar was 'n stel reëls en boekies vir beide instellings. In 1959 is die St. Leo -boekie getiteld Maniere en doeane met 'n inleiding deur Carl Baerst, studenteraadsvoorsitter 1958-59) By registrasie was daar riglyne aan elke student gegee om te volg, dit wil sê kleredrag, gedrag, besoeke, ens. By St. Leo moes elke student daagliks, behalwe Saterdag, die mis bywoon. Die nie-Katolieke studente het ook die mis bygewoon, maar het agter in die kerk gesit en moes nie deelneem nie.Terwyl godsdiens verpligtend was vir studente, het nie-Katolieke studente etiese klasse gegee. Die mis het die dag begin, daarna ontbyt in toegewese sitplekke. Middagete en aandete was dieselfde begin met gebed en eindig met gebed. Aandete benodig óf 'n jas en das, óf 'n baadjie met die hempkraag buite die jas. Tydens die ete of daarna het die skoolhoof aankondigings gegee en 'n aparte tafel geëet met baie van die onderwysers en al die prefekte. Elke klas het saam met 'n Junior Klas -student geëet as 'n tafelmonitor by elke tafel van tien. Die bejaardes was slaapsale wat in verskillende gebiede woon met die klas wat hulle dopgehou het. 'N Prefek was óf 'n priester óf 'n persoon wat 'n priester was wat 'n Frater genoem word. Dit was verpligtend om alle maaltye, massa en klas by te woon. Daar was geen verskonings om afwesig te wees nie, tensy 'n student siek was en wat deur die siekeboeg onder toesig gehou moes word. (Dit was die gebruik van die siekeboeg om aspirien uit te deel vir elke siekte wat aangemeld is (verskillende aspirien vir verskillende klagtes), tensy die student koors gehad het of flou geword het. Daar was 'n paar gevalle waar voedselvergiftiging plaasgevind het en wanneer dit die meeste gebeur het die studente was siek.)
7. Die kos is deur Mexikaanse Carmelite Sisters voorberei. Die kos is meestal deur die monnike verbou. Oorkant die skool was die melkery waar vars melk verkry is. Die beesvleis kom van 'n plaas naby Bradenton en ander items is van ander plekke verkry. Daar was 'n varkhok in 'n & ldquovalley & rdquo tussen St. Leo en Holy Name. Jare later is die varke verplaas, en 'n pragtig aangelegde sypaadjie het die gebied verbeter.
8. Sosiale aktiwiteite vir die vroulike en manlike studente was byna uitsluitlik gesamentlike aktiwiteite wat danse, sosiale byeenkomste, voetbalbyeenkomste en dies meer insluit. Gesamentlike opvoedkundige swem en sosiale geleenthede buite die kampus is nie geduld nie. Besoektye vir die Holy Name Academy is vasgestel en elke St. Leo -student wat 'n Holy Name -student wil besoek, moet 'n deurklokkie lui en die spesifieke vroulike student by die naam vra. Alle interaktiewe kontak moes op die oop bries of op die gazebo, op die sypaadjie, uitgesluit die gang na die & ldquoboathouse & rdquo, wat as 'n multifunksionele gebou gedien het, geskied. Alle danse is op die boonste verdieping van die ldquoboathouse & rdquo gehou, met die tweede verdieping 'n reeks stortkaste en toilette. Tydens sosiale funksies is een toilet gebruik as 'n manskapsfasiliteit. Die meisies by HNA is gratis en sonder moeite gedoen. By St. Leo is alle danse in die gimnasium gehou. Elke funksie het chaperones van die Priory en die klooster toegeken.
Daar was slegs een gebou vir al die voorbereidings. skoolstudente, St. Edwards & rsquo Hall.
Edwards & rsquo Hall is gebou soos 'n & ldquoE & rdquo. Die lang deel van die E is die & ldquodrag & rdquo genoem wat oos en wes geloop het (van die gimnasiumkant na die kerkkant) en die twee vlerke van die & ldquoE & rdquo is & ldquodrags & rdquo genoem wat noord na suid geloop het (die suide is die einde van die St. Francis Hall ). Die middelvleuel het nutsgebiede gehuisves. (Die middelvleuel is in 1957 of 1958 gebou. Dit was in volle werking vir die skooljaar 1958-59)
Die middelste vleuel op die eerste verdieping was 'n onthaalarea en 'n groot ruimte vir vergaderings en gesellighede. Middelvleuel tweede verdieping Middelvleuel derde verdieping was 'n ontspanningsruimte met banke, stoele, tafels, 'n TV en tafeltennistafel sonder balle. Hierna was 'n groot wildstort met 8-10 stortkoppe.
Tobacco Road & mdash Eerste verdieping Wes-/kerkkant
Moe Alley mdash Eerste verdieping Oos/gimnasium
Hoof Drag & mdash Eerste verdieping West end
Diaper Alley & mdash Tweede verdieping Wes-/kerkkant
Luier Drag & mdash Tweede verdieping West end
Hogans Alley mdash Tweede verdieping Ooskant
Jr. Alley mdash Derde verdieping Oos/gimnasium
Jr. Drag & mdash Derde verdieping van Junior Alley na die kamer en storte
Sr. Drag & mdash Derde verdieping uit die kamer en storte na Senior Alley
Aan die noordkant van die ses stegies was daar asblikke. Altyd sou iemand met 'n aangesteekte sigaret in die geut afslaan en 'n brand veroorsaak. Die studente het die vuur meestal met houers water geblus.
Iemand het een keer 'n kersiebom in 'n toilet geplaas wat veroorsaak dat dit bars en oopbreek.
Abdij van St Gall
In 1983 was die Abdij van St Gall, die klooster van St John by Müstair en die ou stad van Bern die eerste kulturele erfenisgebiede in Switserland wat op die UNESCO -wêrelderfenislys opgeneem is. 'N Beslissende faktor by die keuse van St Gall was die skakel tussen die barokensemble en 'n tradisie wat uit die 8ste eeu dateer. Laasgenoemde word skaars in die argitektuur aangetoon, maar word weerspieël in die vrugbare besittings van die Abbey Archives en Abbey Library. St Gallen is hoofsaaklik sy biblioteek - een van die oudste en rykste ter wêreld - te danke aan sy gevierde status in die kunsgeskiedenis.
Die barokgeboue in St Gall was die kroon op 'n kloosterkultuur met meer as duisend jaar se wortels. Hulle spruit uit 'n gemeenskap van kluisenaars wat gestig is deur die sendeling Ierse monnik Gall, wat in 612 teruggetrek het na die ongetemde bergvallei van die rivier Steinach. 'N Eeu later het sy sel die embrio geword van 'n nuwe kloosterklooster onder abt Otmar. In 747 het die klooster, wat nou volledig ontwikkel is, die heerskappy van St Benedictus aanvaar. Honderd jaar na Otmar, in die vroeë 9de eeu, het abt Gozbert die aanbreek van 'n 'goue era' by die abdij gelei. Hy laat 'n nuwe kompleks bou, en omstreeks 820 help die abt van Reichenau hom die beroemde plan, 'n ideale uitleg vir 'n abdij wat Gozbert aangepas het vir die situasie in St Gall. Hierdie unieke argitektoniese tekening is 'n eksplisiete komponent van die UNESCO -wêrelderfenis, wat ook die aansienlike besittings, hoofsaaklik plaaslik van oorsprong, van vroeë Middeleeuse manuskripte en dade insluit, en een van die grootste versamelings Ierse kodeks ter wêreld.
Later in die Middeleeue het die artistieke en politieke betekenis van die abdij afgeneem, maar die stad wat in sy skaduwee gebore is, floreer en verkry groter ekonomiese mag. Selfs voor die Hervorming, wat ook die twee entiteite volgens konfessionele lyne verdeel het, het die stad sy onafhanklikheid van die abdij bevestig. In hierdie moeilike tye het abt Ulrich Rösch (1463–1491) die boedels in sy prinsdom (tussen Wil en Rorschach) gekonsolideer en Toggenburg gekoop om die barokke abdijstaat te skep, 'n gebied wat beheer word deur 'n absolutistiese heerser in die Ou Switserse Konfederasie. Die barok -abdijkompleks is 'n uitdrukking van hierdie dubbele funksie as 'n kerklike en sekulêre middelpunt.
In 1805 is die abdij verdring deur die nuutgeskepte kanton. Sedertdien het die abdijkompleks die regering en administrasie van die kanton St Gall gehuisves, sowel as die leier en administrasie van die bisdom met dieselfde naam wat in 1823 gestig is (oorspronklik die dubbele bisdom Chur en St Gall), wat verkry het die voormalige abdykerk as 'n waardige katedraal.
TYDSKOERANT ARTIKEL 1964
Oos, maar Westers
Time Magazine, Vrydag, Mei. 01, 1964
As daar toevallig 'n Rooms -Katoliek by die Kerk van die Goddelike Wysheid in Mount Vernon, N.Y., 'n Sondagaanbidding instap, sou hy tuis voel. Die priester by die altaar sou alb, chasuble, maniple en gesteel dra; die bekende eucharistiese kledingstukke van die Westerse kerk, die liturgie wat hy gevier het, behalwe die gebruik van Engels in plaas van Latyn, sou byna identies wees aan die Romeinse mis. aanbidders by die kerk is nie Rooms-Katolieke nie, of selfs Hoëkerklike Anglikane, hulle is lede van die min bekende Westerse Rite van die Ortodokse Kerk.
Keeping the Mass. The Western Rite is 'n Ortodokse poging om die kulturele balans van Oos en Wes wat in hul kerk bestaan ​​het, te herstel voor Rome — soos die Ooste glo — in 1054 in skeuring verval het. die bebaarde aartsvaders van Konstantinopel, Antiochië en Moskou, maar hul manier van aanbidding is die mis eerder as die lang goddelike liturgieë van die Ooste. Die Western Rite -missaal is gesuiwer van Romeinse "dwaalleer", soos supererogasie, die oortuiging dat die mens genade kan verkry deur die verdienste van heiliges sowel as deur Christus se verlossing. Nagmaal word gegee in die vorm van brood en wyn in plaas van brood alleen. Die Geloofsbelydenis van Nicea word voorgehou sonder 'n groot teologiese oorsaak van die skeuring, die filioke -klousule, en hou daardeur by die Ortodokse leer dat die Heilige Gees alleen van die Vader uitgaan.
Stigter van die Western Rite was eerwaarde Joseph Overbeck, 'n geleerde Duitse priester wat hom in 1865 tot Ortodoksie bekeer het. Overbeck het slegs 'n handjievol volgelinge gehad, maar hy het 'n hersiening van die Romeinse missaal voorberei en 'n teologiese verdediging van die idee van die Western Rite uiteengesit. wat uiteindelik Ortodokse kerkleiers oortuig het. In 1926 aanvaar die Ortodokse Kerk van Pole die trou van sommige Poolse Katolieke, wat die mis en die meeste van hul liturgiese gebruike kon hou. In die VSA behoort die grootste deel van die Westelike Rite -Ortodokse tot die Siriese Antiochiese Aartsbisdom, wat in 1958 reëls opgestel het vir 'n Christen wat by die kerk wou aansluit.
Meer as Tribal. Die Westerse Ortodoksie het traag geraak: daar is slegs 3000 Western Rite Orthodox in ongeveer 50 verspreide gemeentes regoor die wêreld. Selfs baie Oos-Ortodokse beskou hul Western Rite-broers as tweederangse Christene. Maar ds William Schneirla, 'n hooggeplaaste Ortodokse teoloog van die St. Vladimir's Seminary in New York, voer aan dat die Westerse Rite "in sommige opsigte die belangrikste onlangse onderneming van Ortodoksie is". Dit gee krag aan die bewering van Orthodoxie om 'n werklik ekumeniese kerk te wees eerder as 'n 'stamgodsdiens' en bied '' 'n nuwe instrument vir die herontwaking van die missionêre strewe van Ortodoksie. ' Ander meen dat die nuwe kerk kan help om die geloof te bewaar vir toekomstige geslagte Amerikaanse Ortodokse wat hulself nie simpatiek vind vir die Ou Wêreld -kultuur en mentaliteit van hul vaders nie.
WESTERN ORTHODOX GESKIEDENIS TYDLYN
Die terme "England ", "Wales " en "Scotland " word hier gerieflik as geografiese aanwysers gebruik, aangesien dit vir die grootste deel van die eerste millennium nie as sodanig bestaan ​​het nie.
AD 37: Saint Aristibule gestuur uit Brittanje uit Tirus as eerste biskop - aangeteken deur Saint Dorotheus, biskop van Tirus. Dit was ses jaar voordat die Romeinse Ryk Brittanje binnegeval het. In daardie dae sou sy waarskynlikste ingangspunt Devon of Cornwall wees.
Die vier sinodes van Pisa 1409, Constance 1417, Sienna 1424 en Basel 1434 noem dat "die kerke van Frankryk en Spanje in antieke en vooraanstaande punte moet toegee aan dié van Brittanje, aangesien laasgenoemde kerk gestig is deur Joseph van Arimathea onmiddellik na die passie van Christus. " Dit is moontlik dat hierdie verwysings verwys na die heilige Josef van Arimathea wat die heilige Aristibule gefinansier het en hom waarskynlik vergesel het.
160: Sint Dyfan (dikwels gelatiniseer as Damian) en Saint Fagan (dikwels gelatiniseer as Fugatius) is deur Saint Lucan 'n plaaslike koning gebring om die kerk in die weste van Engeland/Wallis te herorganiseer en uit te brei.
160-180: Biskop Saint Elvan en Saint Mydwyn word opgeneem in die kerk in die weste van Engeland/Wallis. Biskop Elvan sterf op Glastonbury omstreeks 1955.
180c: Saint Dyfan word die eerste Christelike martelaar van die Britse Eilande (en vandaar die naam van die stad Merthyr Dyfan net suid van Cardiff in Wallis).
208: Die Romeinse historikus Tertullianus noem in 'n traktaat dat die kerk in Brittanje dele bereik het wat nog nie deur die Romeinse leër verower is nie, wat ons vertel dat die kerk verder ontwikkel het as die Romeinse bleek en beslis inheems was, soos die optrede van Saint Lucan duidelik wys.
238: Origen maak melding van die kerk in Brittanje.
300-304: Die eerste aangetekende Christenmartelaars in Engeland was die leek Saint Alban, biskop Stephen van Londen, biskop Sokrates van York, biskop Argulius van Londen, sowel as biskop Amphibalus van LLandaff, biskop Nicolas van Penrhyn, biskop Melior van Carlisle, en ander gedurende die tydperk
306: Konstantyn die Grote word uitgeroep as Augustus - heerser van die Romeinse Ryk - in York in Noord -Engeland.
314: Aartsbiskop Adelfius van Caerleon, die Primate van die plaaslike kerk in Brittanje, die biskop van Eborius (York), biskop Restitutus van Londen en 'n groot gevolg het die Raad van Arles bygewoon.
325: Saint Athanasius verklaar spesifiek dat die Britse kerk haar instemming met die besluite van die Eerste Ekumeniese Raad in Nicaea aangeteken het.
359: Britse biskoppe woon die Raad van Rimini by. Die argeologiese bewyse van hierdie tydperk dui op die bestaande kapelle in Lullingstone en Silchester wat dateer uit ongeveer 345
397: Saint Ninian stig die klooster in Whitehorn in Galloway.
399c: Saint John Chrysostomus getuig van die Britse kerk as 'n integrale deel van die res van die kerk en met dieselfde geloof.
432: Saint Patrick, gebore in die weste van Engeland, is as biskop ingewy en het in Ierland gaan woon. Hy regeer as abt-biskop van Armagh vir die volgende dertig jaar, stig baie kloosters en verleng die kerk in Ierland tot die tyd van sy dood in 464.
447: Besoek van Saint Germanus vergesel deur Severus, biskop van Trier, aan Brittanje.
456c: Caldey Abbey in Wallis gestig op Caldey Island.
478: Llantwit -klooster gestig deur St. Illtyd. Teen 530 het dit meer as 1000 monnike gehad.
500c: Bangor Iscoed -klooster gestig deur Saint Dieniol.
500: Llanelwy -klooster gestig deur Saint Kentigern. Teen 570 het dit meer as 1 000 monnike gehad.
520c: LLancarvan Abbey ("the house of saints ") gestig deur Saint Cadoc.
521: Saint Samson word biskop ingewy deur Saint Dyfrig, aartsbiskop van Glywysing en Gwent, die primaat van die plaaslike kerk van Brittanje.
525c: Die klooster in Padstow, Cornwall, gestig deur Saint Petroc +564.
525: Saint Samson stig die klooster van Dol en word die eerste abt.
530c: Llandaff Abbey is gestig deur Saint Tielo
545: Die Sinode van Brefi word by Llandewi Brefi gehou om die Pelagiese kettery te veroordeel.
545: Saint Dyfrig, Primate en aartsbiskop van Caerleon bedank sy posisie ten gunste van Saint David.
545-6: Saint David het die aartsbisdom van Caerleon na Menevia (St. Davids) verskuif. Sterf van Saint Dyfrig. Hy is opgevolg as biskop van Glywysing en Gwent deur Saint Teilo.
547-48c Saint David, aartsbiskop van Menevia (Wallis) Primate of the Church in the British Isles, het die patriarg van Jerusalem gehoorsaam (net soos sy opvolgers Saint Padarn, biskop van Avranches en Saint Teilo later aartsbiskop van Menevia). Saint David rus in 601.
Teen die eerste millennium het die Kerk op die Britse Eilande 'n ketting van honderde kloosters, groot en klein, ankerietselle, ens., Versprei oor die hele land. Die bisdom was tipies gesentreer op die klooster waarin die abt-biskop geleef het en waaruit hy sy bisdom regeer het, en soms kloosters gebruik om die naaste afhanklike gemeentes te bedien en getroude geestelikes in die verdere dorpe en dorpe. Daar is rede om te glo dat sekulêre sowel as die talle kloosterlike Keltiese priesters gewone, gelyke gewapende borskruise gedra het, hoewel dit onseker is of dit universeel of volgens rang was. Daar word vermoed dat monnike uit die vroeë tydperk gewone, ongebleikte, swaar, growwe geweefde wolgewoontes met 'n vol kappie en leerband gedra het. Hulle het gewoonlik 'n gewone staf gedra. Daar word vermoed dat sekulêre geestelikes swart of donkerblou stokke gedra het. Later het monnike 'n donkerder gewoonte gehad en die personeel behou.
553: Saint Kentigern Garthwys stig die katedraal van Glasgow, aangrensend aan 'n Christelike begraafplaas wat deur Saint Ninian gestig is.
563: Saint Columcille reis saam met 'n paar monnike na Iona in Skotland, waar hy die beroemde klooster by Iona op 'n eiland aan die Atlantiese kus gestig het.
564: Saint Cadog vestig hom in Weedon in Calchfynedd en word daar tot biskop aangestel. Heilig. Simson het die Raad van Parys bygewoon en was getuie van verskeie koninklike bevele.
569: Saint David het die Sinode van Victoria gebel om die Pelagiese kettery nogmaals aan die kaak te stel.
570: Sterf van Saint Gildas in Llantokay (straat). Hy word begrawe in Glastonbury Abbey.
584: Die dood van Saint Deiniol Gwyn, biskop van Bangor Fawr.
588: Skellig Michael -klooster gestig deur Saint Finnan op 'n rots 600 voet bo die Atlantiese Oseaan sewe kilometer van die weskus van Ierland. Waarskynlik een van die ontoeganklikste en soberste kloostergemeenskappe ter wêreld, het dit duisend jaar lank floreer en uiteindelik ontbind omdat die monnike geweier het om die nuwe kalender te aanvaar.
589: Die dood van Sint Konstantyn, die koning van Dumnonia (Devon).
590c Bardsey -klooster gestig.
Die Kerk op die Britse Eilande het in hierdie tyd 120 biskoppe, honderde kloosters en gemeentes getel. Dit is goed georganiseer onder 'n Primate with his See in Menevia, en bestaan ​​sedert 37 - 561 jaar na Christus.
597: Die monnikbiskop Augustinus wat deur die pous gestuur is om die Britse kerklande in Kent binne te val en ontmoet biskop Luidhard, kapelaan vir die Christelike koningin van die heidense Saksiese koning. In plaas daarvan om te vertrek, val hy die lande binne wat behoorlik aan die plaaslike Britse kerk behoort.
598: Canterbury Abbey gestig, Glastonbury Abbey gestig.
601: Die Sinode van Chester. Die dood van Saint Asaph, biskop van Llanelwy.
602: Augustinus van Canterbury ontmoet die Britse biskoppe in Aust naby Chepstow. Hy het hul plaaslike kerk nie erken nie en dring daarop aan dat hulle hom toegee in die bekering van die Sakse, en na Canterbury as hul geestelike sentrum kyk. Die Britse biskoppe het taktvol geweier.
604: Die Britse biskoppe ontmoet Augustinus van Canterbury vir 'n tweede keer. Hy het versuim om op te staan ​​om hulle te groet, het hulle weer gedoseer en aangedring dat hulle hom sou onderwerp. Die Britse biskoppe het hom gestuur. Hulle het geweier om die gesag van 'n kerk binne hul vyande se gebied onder so 'n oneerbiedige biskop te erken.
634: Saint Aidan, op uitnodiging van koning Oswald, kom uit die klooster in Iona om sy See in Lindisfarne op te rig as biskop van die hele Northumbria. Hier stig hy sy klooster, beman deur 'n groep monnike wat hom van Iona vergesel het.
635: Saint Aidan stig Whitby Abbey in Yorkshire.
635: Malmsbury Abbey in Wiltshire, gestig deur Saint Maildulph
635: Polesworth Abbey gestig
664: Die Sinode van Whitby het die datum van Paasfees met die van die universele Kerk versoen.
669: Saint Theodore van Tarsus, 'n Griekse monnik wat op die See van Canterbury aangestel is, arriveer op 67 -jarige ouderdom en begin 'n twintig jaar lange biskop om die Britse biskoppe te probeer oorreed om hom as aartsbiskop te aanvaar.
672/3: Die eerste sinode van Hertford wat deur Saint Theodore opgeroep is, waarby die beroemde tien dekrete uitgevaardig is, parallel met die kanons van die Council of Chalcedon. Hy het geskryf: " My liefste broers, vir die liefde en eerbied wat julle ons Verlosser dra, smeek ek dat ons almal in harmonie kan beraadslaag vir
ons geloof, behoud van die bepalings en definisies van ons heilige en gerespekteerde vaders. En nadat ek my toespraak afgesluit het, vra ek elkeen om die beurt of hulle ingestem het om al die kanonieke voorskrifte van die ou vaders na te kom. Waarop al ons medepriesters geantwoord het: "Ons stem graag saam, en ons sal geredelik en gewillig gehoorsaam wat in die kanons van die heilige vaders neergelê is. tien hoofstukke wat ek op sekere plekke gemerk het, omdat ek geweet het dat dit vir ons van die grootste belang was, en ek het gevra dat almal daaraan aandag moet gee.
* Hoofstuk I. " Dat ons almal saamstaan ​​om die heilige Paasdag op die Sondag na die veertiende dag van die maan van die eerste maand te onderhou. "
* Hoofstuk 2. Dat geen biskop die bisdom van 'n ander binnedring nie, maar hom beperk tot die leiding van die mense wat hom tot sy beskuldiging verbind het. "
* Hoofstuk 3. Dat geen biskop op enige manier mag inmeng met kloosters wat aan God toegewy is nie, en niks met geweld van hulle sal neem nie. "
* Hoofstuk 4. "Die monnike mag nie van plek tot plek dwaal nie, dit wil sê van klooster tot klooster, behalwe met letters van 'n eie abt en dat hulle die belofte van gehoorsaamheid nakom wat hulle ten tyde van hul beroep gemaak het. "
* Hoofstuk 5. Dat geen geestelikes hul eie biskop sal verlaat en na willekeur kan ronddwaal nie, en nêrens ontvang sal word sonder lof van hul eie biskop nie. En sou so 'n persoon, sodra dit ontvang is, weier om terug te keer wanneer dit so opdrag gegee word, sal die ontvanger sowel as die ontvanger ekskommunikasie meebring.
* Hoofstuk 6. Dat biskoppe en geestelikes op reis tevrede sal wees met die gasvryheid wat hulle gebied word en dat dit onwettig is om enige priesterlike funksie uit te oefen sonder toestemming van die biskop in wie se bisdom hulle is. "
* Hoofstuk 7. " Dat 'n sinode twee keer per jaar gehou word. " Met die oog op verskeie hindernisse is daar egter eenparig ooreengekom dat ons die eerste Augustus een keer per jaar op Clofeshoch moet vergader. (Kruidnagel)
* Hoofstuk 8. Dat geen biskop uit ambisie voorrang op die ander het nie: senioriteit van toewyding bepaal alleen die voorrang. "
* Hoofstuk 9. Dit is algemeen bepaal, en dat nog meer biskoppe ingewy sal word namate die getal getroue toeneem.
* Hoofstuk 10 Oor huwelike: "Die wettige huwelik alleen is toelaatbaar en niemand mag sy wettige vrou verlaat nie, behalwe, soos die evangelie bepaal, vir hoerery. En as 'n man sy eie vrou wat by hom in 'n wettige huwelik is, weglaat, mag hy nie 'n ander neem as hy 'n goeie Christen wil wees nie. Hy moet óf bly soos hy is, óf versoen word met syne
Hierdie besluite word opgestel en gedefinieer deur ons algemene toestemming, en dat daar geen rede tot onbevredigende twis of onenigheid tussen ons is nie, is dit reg geag dat elkeen van ons ons besluite met sy eie handtekening moet bekragtig. Ek het hierdie uitdrukking van ons besluite aan Titillus, ons sekretaris, opgeskryf, en dit is gedoen in die maand en beskuldiging hierbo genoem. As iemand dus op enige manier veronderstel om hierdie besluite wat deur ons ooreenkoms bevestig is en deur ons handtekeninge bekragtig is, te ignoreer of te verontagsaam, laat hom dan kennis neem dat hy uit elke priesterlike funksie en uitsluiting van ons gemeenskap opskort word. Mag die goddelike genade ons almal in veiligheid bewaar, wat in die eenheid van Sy Heilige Kerk lewe. '
Die tweede Sinode op Hatfield het 'n verklaring van ortodoksie gelewer rakende die kontroversie van die monotheliet.
673: Evesham Abbey gestig deur Saint Etheldreda
673: Ely Abbey gestig deur Saint Etheldreda.
674: Die groot klooster in Wearmouth, Northumbria, gestig.
674: Hexham Abbey gestig deur Saint Wilfrid.
682: Die groot klooster van Jarrow, Northumbria gestig. Die kerk daar is aangeteken met 'n roesskerm (ikonostase) met die ikone wat deur Saint Bede aangeteken is. "Abbot Benedictus het "maande gebring om 'n kerk te bou. en glansers vir die vensters in die liggaam van die kerk, die kapelle en die clere-story " (Die glashouers het 'n loodglas opgestel
skool, waarvan die oorblyfsels onlangs deur argeoloë ontbloot is) en 'n oorvloed voorraad oorblyfsels van die geseënde apostels en Christenmartelaars wat 'n voordeel vir baie kerke sou wees. en baie heilige foto's van die heiliges. 'n ikoon van die Moeder van God, die Heilige Maria, die ewige Maagd, en een van die twaalf Apostels, wat hy oor die sentrale boog gehad het op 'n houtraam wat van kant tot kant bereik het ('n Rood Screen). ikone van voorvalle in die Evangelies waarmee hy die suidelike muur versier het en tonele uit die visioen van die Apokalips van Saint John ' vir die noordelike muur. en. die laaste oordeel " (bo die boog). Hierdie reëling is losweg deur die Kerk gevolg tot die Grote
Skeuring en daarna tot by die hervorming.
690c: Die Witenagamot - die parlement van Engeland - het beroepe van die plaaslike kerk tot die aartsvader van Rome verbied, met die klem op die toereikendheid van die plaaslike kerk en sy primaat.
693: Die dood van biskop Eorcenwald van Londen. Hy word begrawe in die Saint Paul's Cathedral, Londen en word later as 'n heilige vereer.
700: Heilige Aldhelm, abt van Malmesbury, woon 'n Sinode in Wessex by, waaruit hy vir koning Gerren van Dumnonia 'n brief stuur waarin aangedring word dat die kerk van sy koninkryk voldoen aan die gebruike wat ses en dertig jaar tevore ooreengekom is by die Sinode van Whitby.
700: Evesham Abbey gestig deur Saint Egwin, biskop van Worcester.
704: Koning Aethelred I het as monnik in die Abdij van Bardney teruggetrek.
706: Aartsbiskop Bertwald van Canterbury noem die Sinode van die Nidd wat Saint Wilfred amptelik erken het as biskop van Hexham en abt van Ripon. Saint John of Beverley, die vorige biskop, is na York oorgeplaas.
709 Koning Cenred van Mercia betree 'n klooster.
713: Koningin Cuthburh van Northumbria stig Wimborne Abbey.
715: Stigting van Tewkesbury Abbey op die plek van 'n ou kluisenaar,
716: Croyland Abbey gebou op die terrein van Saint Guthlac se hermitage.
720: Koning Ine van Wessex bou 'n aansienlike kerk op Glastonbury.
731: Saint Bede voltooi sy geskiedenis van die kerk in Engeland.
747 Die westelike kerklike kalender is in Engeland aangeneem deur 'n Sinodevergadering in Cloveshoe. Boonop is die nakoming van die feesdae van St. Gregorius die Grote en Augustinus (van Canterbury) is beveel. Die Engelse Kerk het eensydig aan haar kalender verander tot 1161. Die Rogation -dae is aangeneem.
747: Die Witenagamot het weer 'n beroep op die Romeinse patriarg verbied. In beide gevalle kan kerklike beroepe net so ver gaan as die aartsbiskop van Canterbury as Primaat van die Plaaslike Kerk.
754: Met die skenking van Pepyn het die Romeinse pouse onafhanklik geword van die oostelike keiser en die heerskappy in hul eie gebied - waarna die Franken nou verwys as die "Romeinse Ryk "
754-56: Die vervalste skenking van Konstantyn sou die pous van Rome die hoogste mag verleen oor die ander patriargate en hom die opperheerser van die universele kerk maak.
768: Aartsbiskop Elfoddw van Gwynedd oorreed die Walliese Kerk om die uitslae van die Sinode van Whitby te aanvaar.
Wat die kledingstukke van die Britse kerk van die eerste millennium betref, is die stel wat in die Durham -katedraal behoue ​​gebly het, miskien die beste voorbeeld. Die gesteel het 'n geborduurde inskripsie waarin staan ​​dat die stel gemaak is in opdrag van koningin Elflaed wat in 916 gesterf het, vir biskop Frithstan wat die stoel van Winchester gehou het van 909 tot 931. Die gesteel het daarop figure van sestien profete geborduur, met Saint Thomas en Saint James aan weerskante, die geheel baie ryklik versier. Die bypassende manipel het die figure van Sint Gregorius die Grote, Sixtus II Saint Lawrence en Sint Petrus, met Johannes die Doper en Sint Johannes die Goddelike aan weerskante. Saint Cuthbert het 'n gelyke gewapende goue borskruis gedra, versier met granaat reghoeke en 'n sentrale ronde granaat. Dit het geen figuur nie, 'n kenmerk wat uiters algemeen voorkom by borskruisings van die tydperk. Die T-head crozier is gebruik deur biskoppe van die eerste millennium sowel as die crooked head crozier.
785: Die Sinode van Cealchythe rig die Aartsbiskop van Lichfield op versoek van koning Offa.
792: Die Sinode van Regensburg veroordeel Adoptionisme.
796: Koning Offa van heel Engeland sluit 'n kommersiële verdrag met sy jonger Europese tydgenoot, die keiser Karel die Grote wat hom as 'n gelyke behandel, terwyl Karel die Grote hom as 'n uitstaande heerser beskou het.
800: Pous Leo III het Karel die Grote gekroon as "Romeinse keiser " en sodoende sy aanspraak op die Weste bevestig, soos aangebied in die vervalste " Donasie van Konstantyn ". Sedertdien het die term "pous " uitsluitlik vir die biskop van Rome begin gebruik.
800c: Die Western Rite -klooster van Saint Mary is in Jerusalem gestig. 'N Beskrywing van ongeveer 870 van die klooster bestaan ​​nog.
801: Die monnike in Jerusalem is geskok deur Frankiese besoekers wat deur Karel die Grote gestuur is, wat die filioque gebruik het.
803: Die Sinode van Cloveshoe het 'n paar besluite geneem wat die hele kerk op die Britse Eilande sou bewerkstellig. Die bekendstelling van die Gregoriaanse kanon in die liturgie van Johannes, wat die aartsbiskop van Lichfield onderdruk.
804: Alcuin skryf aan die mense van Lyon dat hy die filioque nie in die geloofsbelydenis steek nie. Die verbanne Spaanse biskop Felix was daar om die gebruik daarvan te pleit.
809: Die dood van aartsbiskop Elfoddw van Gwynedd
810: Pous Leo III het toestemming geweier dat die filioque in die geloofsbelydenis ingevoeg word, en gesê dat hy nie die rade en die vaders kan oorheers nie.
850: Biskop Censteg van Dingerein (Cerniw) aanvaar die gesag van aartsbiskop Ceolnoth van Canterbury.
860: SS Cyril en Methodios arriveer in Morawië en begin hul missie met behulp van die Westerse liturgie daar. Hulle het in wese 'n Westerse (Latynse) liturgie gebruik wat in Dalmatië in Slawies vertaal is.
867: 'n Sinode vergader in Konstantinopel. Dit het die leer van die prosessie van die Gees van die Vader en die Seun (filioque) en die praktyk van geestelike selibaatheid geanatematiseer.
871: Alfred die Grote, 'n kryger en geleerde, word koning van die Wes -Sakse en die grootste deel van die moderne Engeland.
879: In November vergader 'n raad soms na verwys as die Agtste Ekumeniese Raad in Konstantinopel. Die raad herbevestig die geloofsbelydenis van 381 nC en verklaar dat alle toevoegings tot die belydenis ongeldig is. Dit het Bulgarye ook formeel onder die jurisdiksie van Konstantinopel geplaas. Driehonderd drie-en-tagtig biskoppe het dit bygewoon. Pous Johannes VIII
het die raad aanvaar dat niemand die geloofsbelydenis moet toevoeg nie, en in 'n brief aan Patriatrch het Photios aangedui dat hy glo dat die filioque vals is. Die filioque is eers in 1014 in Rome gebruik.
893: Asser, 'n neef van Nobis, aartsbiskop van Menevia en letterkundige by die King Alfred's hof, word tot biskop van Sherborne (+909) aangestel.
909: Willem van Aquitanië stig die klooster in Cluny.
944: Die Western Rite -klooster van die Heilige Verlosser is in keiserlike guns in Konstantinopel gestig.
980-985: Die Western Rite Benedictine-klooster van Amalfion is op die berg Athos gestig deur die eerste abt Leo. Abt Leo en sy monnike woon aanvanklik by die Groot Lavra van Saint Athanasius terwyl Amalfion gebou word. Die twee kloosters bly nou verbind. Abt Johannes III van Monte Casino het daar gewoon in die tyd van abt Johannes van Amalfion (ongeveer 993). Die klooster en sy abt was een van die vyf senior (oudste gevestigde) - aangeteken op baie nog bestaande dokumente. Dit floreer onder keiserlike guns tot 1287. Dit is opmerklik omdat die klooster in keiserlike guns gebly het na die skeuring in 1054 en nadat die sak van Konstantinopel in 1204 verdere grondtoelaes gekry het.
988/9: Die bekering van Rusland. Vladimir van Kiev (seun van Svyatoslav en bekend as Vladimir Ravnoapostolny, " gelyk aan die Apostels ") is gedoop en getroud met die Romeinse (Bisantynse) prinses Anna, die suster van die Bisantynse keiser Basil II. Massa -doop het gevolg op die doop van Vladimir. Vladimir stig later die bisdom in Novgorod en Belgorod en 'n kweekskool in Kiev vir die onderrig van plaaslike geestelikes. Die Britse kerk was in hierdie tyd al 950 jaar Ortodoks.
1054: Die groot skeuring. In hierdie stadium, ten spyte van die baie herskrywing van die geskiedenis deur latere pouslike historici, is die feit dat die pousdom in Engeland min mag gehad het. Dit kon nie sy wil op die Britse biskoppe afdwing nie. Die verskillende wetgewing wat deur die Witenagamot aangeneem is en die lang geskiedenis van die beskouing van homself as 'n plaaslike kerk wat die Romeinse kerk vooraf gedateer het, het beteken dat die pousdom in die nasleep van die Groot Skeuring besef het dat dit die Britse Kerk met geweld moet beveilig of waag die moontlike bondgenootskap met Konstantinopel. Die pousdom het ook min of geen mag op Sicilië gehad nie
Suid -Italië, of in Noord -Europa aan die Baltiese kus.
1059: Die pousdom sluit 'n alliansie met die Normandië teen die Duitse keiser (Henry IV, 1056-1106). By die Investiture of Melphi het pous Nikolaas II (1059-61) Capua aan die Normandies Richard van Aversa en Calabria, Apulië en Sicilië aan Robert Guiscard oorhandig. In ruil daarvoor het die Normanders trou aan die pousdom gesweer.
1061: Richeldis, die dame van die herehuis in Little Walsingham, Norfolk, Engeland, het drie visioene van die Maagd Maria gehad waarin Maria haar die huis gewys het waar sy in Nasaret gewoon het. Mary het Richeldis opdrag gegee om 'n afskrif van die huis te bou. Daar word gesê dat Richeldis ' werkers 'n struktuur begin het in die huidige styl. Die volgende dag het hulle gevind
dit 70 meter van waar hulle dit verlaat het, en deur onbekende hande voltooi. So begin die Heiligdom van Our Lady of Walsingham as 'n pelgrimstog. Dit het tans twee Ortodokse kapelle en 'n Ortodokse klooster.
1066: Die Normandiese verowering van Engeland. Die inval van William van Normandië is aangevoer en ondersteun deur die pous, wat met koning Harold Godwinson gestry het. Die pous stuur vir William die vaandel van Sint Petrus en geld vir die verowering op voorwaarde dat die biskoppe en abte van die Engelse Kerk vervang word met pouslike biskoppe en abte. In die nuut verowerde koninkryk van William beheer die kloosters 'n sesde van die inkomste van die koninkryk. Die weduwee en seuns van die laaste Ortodokse Koning van Engeland, Harold Godwinson, vlug na Ortodokse Kiev, waar sy met prins Golytsin trou.
Die Britse kerk beweer dat sy goddelike liturgie sy oorsprong in Efese was ten tyde van die heilige Johannes se woning daar. Gevolglik het hulle daarna verwys as "the Liturgy of Saint John " (the Theologian). Dit behoort tot die Gallikaanse familie liturgieë en het vier eeue alleen op die Britse eilande ontwikkel. Daarna het dit merkbare kruislening begin by ander liturgieë, insluitend so ver as Rome. Die liturgie word die beste bewaar in 'n boek wat sy lewe omstreeks 600 nC begin het en opgehou het om dit by te voeg en aan te pas omstreeks 950. Hierdie liturgie het in dele van die Britse eilande tot 1171 in gebruik geneem toe die skismatiese pouslike biskoppe in die Britse kerk ingebring is. in 1066 onderdruk. Dit was die basis vir die Sarum Liturgie wat vanaf ongeveer 1020 gebruik is tot na die Henriciaanse skeiding tussen die Engelse kerk en die Roomse kerk. Dit is daarna in Engeland deur die oorblywende Rooms -Katolieke gebruik tot in die laat negentiende eeu, toe die Tridentine -ritueel in 1570 toegepas is. Dit het in die middel van die twintigste eeu in 'n paar Anglikaanse kloosters voortgegaan. Dit word tans gebruik deur die ROCOR Saint Petroc -klooster en sy
missies. Die ritueel, direk ontwikkel uit die oorspronklike liturgie wat vroeg in die eerste millennium vanuit Efese aan die Britse kerk gebring is, is sedertdien aktief gebruik. Dit is dus 'n onbetwisbare wettige ortodokse liturgie van baie ou afkoms, wat twee millennia lank deurlopend gebruik word. Sy voorganger, die liturgie van Sint Johannes die Goddelike, word gebruik
in twee kloosters in die Russies -Ortodokse Bisdom van België.
1066 - 1171, het die kerk op die Britse eilande volledige beheer onder die Normandiese, pouslike biskoppe gehad en is dit dus onwillekeurig opgeneem in die skismatiese pouslike kerk.
1054 - 1287 Die drie Western Rite -kloosters in Konstantinopel, Jerusalem en Athosberg het binne die Ortodokse Kerk voortgegaan
1716-1725: Daar is 'n aansienlike briefwisseling gevoer tussen die Engelse biskoppe sonder die saak (gewoonlik in hedendaagse Ortodokse dokumente as die 'Katolieke oorblyfsel' van die Britse kerk), Peter die Grote, tsaar van Rusland en die Œkumeniese aartsvader van Konstantinopel. Daar is voorgestel dat 'n gemeente in Londen gestig word
Ortodokse en Westerse Rite. Die gebrek aan geld by die Nonjurers het verhinder dat hulle die voorgestelde twee afgevaardigdes na Rusland gestuur het om die ooreenkoms te seël. Die tweede brief van die patriarg aan die 'Britse Katolieke' het egter 'n bereidwilligheid uitgespreek om 'n eenheid te bewerkstellig en later besonderhede op te los: "Wat die gewoonte en kerklike orde betref en die vorm en dissipline van administrasie
die sakramente, sal dit maklik opgelos word sodra 'n vereniging tot stand gekom het. "
1840's: Eerwaarde William Palmer, 'n vooraanstaande Anglikaanse kerkman, akademikus en lid van die Oxfordbeweging, voer tien jaar lank 'n intense korrespondensie met Alexei Stepanovich Khomiakov, die groot Russiese godsdienstige denker en Metropolitan (Saint) Philaret van Moskou om die oprigting van 'n Western Rite Orthodox Church in Engeland
1860's Dr. J.J. Overbeck het lang gesprekke gevoer met ROC -owerhede oor die seën van die Western Rite vir gebruik binne Ortodoksie.
1868: Die Primus van Skotland besoek Rusland, waar hy informele gesprekke voer met Mteropolitan Filaret van Moskou en ander Russiese kerkleiers oor hul belangstelling om die toelating van die Britse kerk tot Ortodoksie te bewerkstellig. Hy het sy vergaderings breedvoerig aan die aartsbiskop van Canterbury en die konvokasie van Canterbury gerapporteer.
1869: In September van hierdie jaar het die Heilige Sinode van Rusland die gebruik van die gekorrigeerde teks van die Western Rite Liturgy (die Liturgie van Sint Gregorius) en Benediktynse kantore vir gebruik in Engeland gemagtig. Dit was die teks van die pre-Tridentine Roman Liturgy.
1870-71: Die Ou Katolieke Skeuring het plaasgevind nadat die " hervormings " van die Eerste Vatikaanraad pouslike onfeilbaarheid opgelê het. Die Russiese Kerk het openlik die hof gemaak vir Ou Katolieke in Frankryk en Duitsland.
1879: In Augustus van hierdie jaar het dr J. J. Overbeck na Konstantinopel gegaan om hul goedkeuring te versoek om die Latynse liturgie en Benediktynse kantore te gebruik.
1882: Die patriarg en die sinode van Konstantinopel het voorwaardelike goedkeuring verleen aan die gebruik van die Latynse liturgie en die benediktynekantoor.
1890/1891: Biskop Vladimir (Sokolovsky) Russies -Ortodokse biskop van Alaska, ontvang formeel 'n gemeente Switserse Ou Katolieke in Dyckesville, naby Fond du Lac, Wisconsin, as 'n Western Rite -gemeente.
1892: Biskop Nicholas (Ziorov) se opvolger van biskop Vladimir het 'n pastorale besoek aan die Dyckesville/Fond du Lac Western Rite -gemeente gedoen.
1898: Die Westelike Rite -bisdom Morawië en Silezië word in Tsjeggo -Slowakye onder die Heilige Sinode van Rusland georganiseer.
1904: Aartsbiskop Saint Tikhon (Belavin) en biskop Saint Raphael (Hawaweeny) bygestaan ​​deur ds. Saint John (Kochuroff) het 'n versoekskrif aan die Heilige Sinode van Rusland gedoen om die dienste van die Book of Common Prayer, wat deur Ortodokse mense gebruik kan word, aan te pas.
1907: Die Kommissie van die Heilige Sinode van Rusland rapporteer ten gunste van die aanpassing van die dienste uit die Book of Common Prayer en stel die kriteria vir aanpassing uiteen. Die Heilige Sinode het die verslag aanvaar.
1921: Aartsbiskop Tikhon (Belavin) word verkies tot patriarg van Moskou (+1925).
Patriarg Dimitri van Serwië het Fr Gorazd (Pavlik) biskop van die Westelike Rite Bisdom van Morawië en Silezië ingewy. Patr. Dimitri se medekonsekrateerders was Metropolitan Antony (Khrapovitsky) van Kiev (later eerste hiërarg van die Russies-Ortodokse Kerk buite Rusland) en biskoppe Barnabas, Dositheus en Joseph. Biskop Gorazd is deur die
Duitsers 4 September. 1941. Die bisdom is later gedwing om na Eastern Rite oor te skakel.
1922: Die Alcuin Club in Engeland het die verslag van die Holy Sinode's Commission in Engels gedruk.
1926: Op 8 Augustus word die Poolse Katolieke Nasionale Kerk - biskop Alexis van Grodno - ontvang as 'n Western Rite bisdom van Pole onder die Moskou Patriargaat. Hierdie groep is tydens die Tweede Wêreldoorlog grootliks deur die Duitsers vernietig, met ten minste een parochie in die 21ste eeu. Saint John van Sjanghai is deur Metropolitan vermenigvuldig
Anthony (Khrapovitsky) Eerste Hiërarg van die Russies -Ortodokse Kerk buite Rusland.
1927: Op 2 Februarie het die Sinode van Biskoppe van die Russies -Ortodokse Kerk in Amerika 'n Westerse sendinguitreik gemagtig.
1929: Die Russiese broederskap van Saint Irenee in Frankryk (onder leiding van Vladimir Lossky en Evgraf Kovalevsky) wat onder metropolitieke leiding optree, vier die Western Rite vir die eerste keer in 'n parochiekerk.
1934: Sint Johannes van Sjanghai is ingewy deur Metropolitan Anthony (Khrapovitsky), die eerste hiërarg van die Russies -Ortodokse Kerk buite Rusland.
1936: Onder die voorwaardes van 'n Moskou Ukase, is die Wes -Ortodokse Kerk in Frankryk opgerig, onder leiding van ds. Eugraph (Kovalevsky). 'N Groep Ou Rooms -Katolieke onder leiding van Louis Charles Winnaert vorm die oorspronklike lidmaatskap van hierdie Western Rite National Church.
1944: Ds. Denis (Chambault) bely as 'n Benediktyn in die Moskou Patriargaat in Parys. Hy stig die Priory Saint-Denis en Saint-Seraphim de Sarov in rue d 'Alleray.
Ds. Eugraph (Kovalevsky) het 'n herstel van die ou Gallian Liturgie van die eerste millennium voltooi - die liturgie van Saint Germanus.
1947 Ds. Gregorio Baccolini, 'n Benediktynse monnik, is in Frankryk ontvang. Hy het 'n klein Ortodokse Benediktynse huis in Rome opgerig.
1953: Biskop Alexander (Turner) en drie gemeentes ontvang as Western Rite deur Metropolitan Anthony (Bashir) van die Antiochiaanse aartsbisdom, met Alexander Turner wat 'n aartspriester word.
1958: Aartsbiskop (Saint) John (Maximovitch) van Parys het die leiding van die Westers -Ortodokse Kerk in Frankryk oorgeneem, (l'Eglise Catolique et Orthodoxe de France - ECOF) wat 'n Western Rite -seminarie en ordening van geestelikes oprig. Hy het die gebruik van die Liturgie van Saint Germanus gemagtig.
1958: Die Patriargaat van Antiochië het die bepalings van die Russiese Heilige Sinodes van 1879 en 1907 aangeneem en die Amerikaanse aartsbisdom opdrag gegee om dit te volg.
1960: Die ROCOR -jaarboek publiseer die teks van die Western Rite soos goedgekeur deur die Heilige Sinode van Rusland in 1869. Aartsbiskop Saint John (Maximovitch) vier die Western Rite in die katedraal van die Ortodokse Kerk van Frankryk in Parys.
1961: Die Western Rite Vicariate is geskep in die Antiochiaanse Metropolitaan van Noord -Amerika. Ds. Alexander Turner het die eerste dekaan van die predikant geword.
1962: In die Verenigde State het die Moskou Patriargaat Biskop Dositheus die klooster van Our Lady of Mount Royal ontvang en dit aan die Western Rite geseën.
1965: Aartsbiskop John (Maximovitch) Russies -Ortodokse Kerk buite Rusland, nadat dit na San Francisco vertaal is, het ds. Eugraph Kovalevsky as biskop Jean-Nectaire, van die bisdom Saint-Denys vir die Ortodokse Kerk van Frankryk.
1966-72: Na die rus van aartsbiskop John van San Francisco, het sommige elemente van ROCOR onmiddellik begin om baie van sy werk ongedaan te maak, waaronder l'Eglise Catholique et Orthodoxe de France (ECOF). Omdat dit op hierdie manier deur ROCOR verlaat is, is dit oorgeneem deur die Patriargaat van Roemenië met statute en verklarings wat in 1972 deur Metropolitan Nicholas uitgereik is.
1972: Moskou Patriargaat Metropolitaan Anthony van Sourozh en aartsbiskop Alexis vier die Western Rite Liturgy in 'n gemeente in Italië.
1975: In die Verenigde State ontvang die ROCOR -aartsbiskop Nikon die klooster van Our Lady of Mount Royal en seën dit aan die Western Rite.
Saint Michael 's Anglikaanse gemeente, Whittier California, is in die Orthodoxie (AWRV) ontvang as Western Rite - die eerste Anglikaanse gemeente wat so ontvang is.
1993: Biskop Hilarion (Kapral) van Manhattan ROCOR het die oprigting van die Christus die Verlosser -klooster in Providence Rhode Island gemagtig en dit geseën aan die Western Rite.
1997: Aartsbiskop Hilarion (Kapral) van Sydney ROCOR het die Saint Petroc -klooster in Cascades aan die Western Rite geseën.
2002: Die Saint Dunstan Psalter wat deur die Lancelot Andrewes Press vervaardig is, is beskikbaar vir gebruik as 'n Western Rite Orthodox Psalter.
2002: Die Saint Ambrose Hymnal wat deur die AWRV vervaardig is, is gemagtig vir gebruik.
Die voltooide gebedboek van Saint Colman wat aan aartsbiskop Hilarion voorgelê is.
Aartsbiskop Simon (Ichounine) Russies -Ortodokse aartsbiskop van België, het die Westelike Liturgie van Sint Johannes die Goddelike (Stowe Missal) gemagtig om in die volksmond in die ROC -klooster in Pervijze gebruik te word.
2003: Die Saint Colman -gebedsboek wat deur die Saint Petroc -klooster vervaardig is, is gemagtig vir gebruik deur aartsbiskop Hilarion van Sydney.
2005: The Old Calendarist Western Rite Holyrood Hermitage verbonde aan die Saint Petroc -klooster
2006: Die Saint Colman Gebedsboek is toegelaat vir gebruik in die ROCOR Bisdom van Chicago.
Die Anglikaanse biskop Robert Waggener het hom tot Ortodoksie bekeer, is deur Biskop Basil (Essey) gedoop, verchroom en daarna geordineer as subdiaken, diaken en priester. Hy is aangestel om 'n Western Rite -gemeente te bestuur van mense wat saam met hom tot bekering gekom het.
2007: Die eeufees van die besluit van die Heilige Sinode van Rusland om die aanpassing van die Engelse dienste vir gebruik deur Ortodokse mense toe te laat, is gevier in St. Mary 's, Waverley, met behulp van die Divine Liturgy of the English Rite uit die Saint Colman Prayer Book.
Christminster ROCOR Western Rite Monastery verhuis van Providence RI na Hamilton, Ontario, nadat hy 'n klein Western Rite Mission gestig het om in Providence te bly
2009: The Primate of ROCOR (aartsbiskop Hilarion) het die Saint Eanswythe -sending in Bournemouth goedgekeur as die eerste Western Rite -sending in Engeland, onder sy direkte beheer.
Die Anglikaanse biskop Alastair Price het tot Ortodoksie (ROCOR) verander.
2010: The Primate of ROCOR het meer as tien nie-kanonieke WR-ortodokse gemeenskappe verwelkom met hul geestelikes in ROCOR as SKRYF. Daar is nou ongeveer 30 WR gemeentes.
2011 Mei: Die Sobor van Biskoppe van die ROCOR bevestig biskop Jerome van Manhattan as die biskop van die Westelike Rite
Die Westerse Rite floreer binne die Ortodoksie gedurende 963 jaar van die eerste millennium, 421 jaar van die tweede millennium en die hele derde millennium van die Christendom - 'n totaal van 1,391 jaar binne die Ortodokse Kerk. Met ander woorde, die Ortodokse Kerk bevat die Westerse Rite vir 70% van sy bestaan. Om sonder die Ortodokse Westerse Rite te wees, is 'n abnormale toestand vir die Ortodokse Kerk.
Tans is daar ongeveer sestig kloosters, gemeentes, missies en samelewings binne die Patriargate van Serwië, Roemenië, Moskou, Antiochië en die Russies -Ortodokse Kerk buite Rusland versprei oor Frankryk, België, Groot -Brittanje, Kanada, die VSA, Australië en New Seeland.
Die geskiedenis van Wallis
Daar word vermoed dat die fondamente vir die Walliese kerk reeds in laat -Romeinse Brittanje gelê is en "The Age of the Saints" verwys na die مde en 6de eeu & quot; Keltiese heiliges & quot; langs die westelike seeweg tussen Bretagne, Cornwall, Wallis en Ierland wat die Woord versprei, word dit dikwels beskryf as die goue ouderdom van die Keltiese Christendom. Meer as 400 grafstene en kruise is ingeskryf uit alle dele van Wallis, met datums wat strek van die 5de eeu en hulle kan op kerkplekke gesien word, of selfs ingebou word in die weefsel van die kerk self. Die vroegste voorbeelde is redelik eenvoudig en dien gewoonlik as grafstene of graftekens. Later monumente sluit in die & quot; Samson Cross & quot; by Llantwit, en die fyn pilaarkruise by Carew en Nevern.
The Age of Saints het in Wallis begin met Dyfrig (Saint Dubricus), 'n biskop in Ariconium in die koninkryk Ergyng in die middel van die 5de eeu, wat die Christendom in Wallis lewend gehou het in 'n tyd toe die Romeinse ingevoerde Christendom besig was om te kwyn in Engeland en heidendom is herleef. Dyrfig is gevolg deur Illtud, 'n abt, wat 'n skool in Llanilltud Fawr (Llantwit Major) gestig het, wat geleerdes uit die hele Keltiese wêreld lok: Ierland, Bretagne en Cornwall. Gildas, skrywer van & quotDe Excidio Britanniae & quot, een van die min historiese verslae wat ons op die oomblik het van Brittanje, was 'n geleerde aan Llanilltud Fawr. In die vroeë sesde eeu het baie van die Welsh Saints hulle van die samelewing teruggetrek en hulle in afgesonderde gebiede gevestig om lewens van gebed en gemeenskap met God te lei en in teenstelling met die Ierse sendelinge, het hulle baie min pogings aangewend om die heidene te bekeer Angelsaksers. Christendom bereik die Engelse eers met die koms van Sint Augustinus na Canterbury in 597, op 'n missie om die Christendom na Brittanje te bring sy bewerings en weier ook om aan die Romeinse praktyke te voldoen oor sake soos die stelsel vir die berekening van die datum van Paasfees. Gedurende die daaropvolgende eeu het die meeste kerke in die Keltiessprekende lande die Romeinse Paasfees aanvaar, was Wallis die enigste aansienlike gebied wat nog steeds nie wou voldoen nie. Engelse mense in 731, het hy beweer dat die Walliesers geen begeerte gehad het om die heidense Engelse te christen nie en vir die grootste deel 'n natuurlike haat vir die Engelse te hê en hul eie slegte gebruike te handhaaf teen die ware Paasfees van die Katolieke Kerk. Dit is moontlik die rede vir Bede se vyandigheid teenoor die Walliesers.
Die Keltiese heiliges van Wallis was dikwels mans of vroue van edele rang, insluitend konings, prinse en hoofmanne, wat gekies het om afstand te doen van die voorreg en om die monastieke lewe te lei; koninkryk se ekspansionisme en hulle bied 'n vreedsame, gewelddadige plek van heiligdom aan. 0160 In Wallis is heiligheid plaaslik toegeken en blykbaar is geen van die Middeleeuse Walliese heiliges deur die Rooms -Katolieke Kerk heilig verklaar nie. Van die ongeveer duisend gemeentes van Wallis begin die name van tot 'n half met Llan. Dit beteken 'n omhulsel en is oorspronklik toegepas op 'n ingewyde Christelike begraafplaas eerder as op 'n gebou; 'n paar van die llannau is opgedra aan die Keltiese heiliges. terwyl ander toegewy is aan figure van die Christendom soos Mary, Peter en Michael (Llanfair, Llanbedr, Llanfihangel).
'N Tydlyn vir Walliese heiliges en belangrike gebeurtenisse
c.229 Saint Mellon (Mellionius) Gebore. Gebore in Cardiola (Cardiff), die seun van die plaaslike Walliese adel. Hy is na Rome gestuur om die belasting wat uit die provinsie verskuldig is, te vergesel, en terwyl hy daar was, is hy deur pous Stephen 1 tot die Christendom bekeer. duiwels in hul ware vorm - ape !! Hy sterf in 311 en word begrawe in St Gervais Kerk, Rouen. Sy feesdag is 22 Oktober.
c.388 Saint Elen Daar word gesê dat sy 'n dogter was van die Romano-Britse heerser Octavius ​​ en die vrou van Magnus Maximus (Macsen), keiser in Brittanje, Gallië en Spanje, en saam met haar seuns, Cystennin en Publicus, &# Daar word gesê dat sy die keltiese vorm van monastiek uit Gallië in Wallis ingebring het.
Die verhaal van Elen word vertel in The Dream of Macsen Wledig, een van die verhale wat verband hou met die Mabinogion. great Roman road, Sarn Helen wat van Caernarfon na Suid -Wallis en baie ander Romeinse paaie in Wallis loop, word na haar vernoem, en sy word dus erken as die beskermheilige van Britse padbouers en#0160 en die beskermheer van reisigers.
Sy is beskermheer van die kerke van Llanelan (Gower) en by Penisa 'r-waun nr (Caernarvon). Haar feesdag is 22 Mei.
c.429 Germanus van Auxerre
Omstreeks 429, kort nadat die Romeine hulle uit Brittanje onttrek het, het 'n Galliese byeenkoms van biskoppe Germanus, biskop van Auxerre en Lupus, biskop van Troyes, gekies om Brittanje te besoek, om die bedreiging van Pelagianisme te bekamp (die oortuiging dat die oorspronklike sonde did nie die menslike natuur besoedel nie en dat sterflike wil steeds in staat is om goed of kwaad te kies sonder spesiale goddelike hulp), wat algemeen geword het in die Britse kerk, is dit vernoem na Pelagius, wat as 'n erfenis verklaar is en sy lering veroordeel is deur die Roomse Kerk. Pous Celastine I was bekommerd dat die Britse kerk nie van die leerstellings van goddelike genade sou wegbreek nie. Germanus en Lupus het die Pelagians gekonfronteer, wat beskryf word as opvallend vir rykdom, briljant aangetrek en omring deur 'n ontsaglike menigte. Daar word gesê dat Germanus hulle met sy superieure retoriek verslaan het.
Germanus lei toe die inheemse Britte na 'n oorwinning teen a Pict en Saxon army, op 'n bergagtige terrein naby 'n rivier by Mold (Noord -Wallis). Nadat hy sy troepe gedoop het, beveel hy hulle almal om te huil 'Alleluia! ' Die geluid het die indringers blykbaar so bang gemaak dat hulle gevlug het voordat die geveg gebring kon word.
c.440 Saint Materiana Gebore. Sy was die oudste dogter van koning Vortimer en nadat haar pa se dood saam met haar man, prins Ynyr, oor Gwent geheers het. Sy is beskermheer van die kerke Minster en Tintagel in Cornwall en 'n kerk in Trawsfynydd nr Dolgellau. Haar feesdag is 9 April.
c. 450 Saint Gwynllyw (ook Saint Gwynllyw Milwr of Gwynllyw Farfog, in Engels in 'n beskadigde vorm bekend as Woolos the Warrior) vergesel van 300 mans ontvoer Gwladys, die pragtige dogter van koning Brychan van Brycheiniog, en saam met wie 'n seun, die beroemde Saint Cadoc, was. van Caerwent.
Sodra hy groot geword het, was hy baie godsdienstig en volgens sommige bronne was dit sy voorbeeld wat Gwynllyw oorreed het om sy lewe van geweld en seerowery te laat vaar waartydens sy skepe terreur oor die Bristol -kanaal veroorsaak het en om vergifnis vir sy sondes te soek. Koning Gwynllyw het toe 'n droom gehad waarin 'n engel met hom praat en hy sien 'n gesig van 'n wit os met 'n swart vlek op sy hoë voorkop. Gwynllyw het uitgegaan en toe hy dieselfde os sien as in sy droom, stig hy 'n kluisenaar op die huidige Stow Hill in Newport. Gwynllyw het ter plaatse gesê: 'Daar is geen toevlug in die wêreld nie, soos in hierdie ruimte wat ek nou bestem is om te bewoon. Gelukkig is dus die plek, gelukkiger is dan hy wat dit bewoon. & Quot. Gwladys vergesel Gwynllyw in 'n kluisenaarslewe en woon 'n rukkie saam op Stow Hill, vas, eet 'n vegetariër en eet in die koue waters van die Usk om hul vroomheid te bewys. Na sy dood het sy kluizenaarsel 'n belangrike heiligdom geword en 'n kerk is daar gebou, wat nou St Woolos -katedraal is, die setel van die biskop van Monmouth.
Sy kultus het gegroei en 'n reeks wonderwerke word aan hom toegeskryf, waaronder die vernietiging van 'n Viking vloot op see nadat hulle die kerk geplunder het, vol ryk offers aan die heilige, selfs die nederlaag van koning Harold by die Battle of Hastings is toegeskryf aan die wraak van Saint Gwynllyw omdat Harold en sy troepe die Gwynllyw -kerk geplunder het terwyl hulle die koninkryk Gwent in die omgewing aangeval het. Hy is die beskermheilige van Walliese seerowers en die stad Newport, sy feesdag is 29 Maart.
c.450 Saint Elian Volgens oorlewering het hy per see uit Anglesey gekom, en#0160landing by Porth yr Yehen, waar hy die kerk van Llanelian gebou het, wat na hom vernoem is. 'n doe doodgemaak#0160 in sy sorg. Sy feesdag is 13 Jan.
c.465 Saint Dyfrig (Dubricus) Gebore.
Hy is gebore in Madley (destyds in Wallis, nou in Herefordshire, Engeland),#0160 in 'n tyd toe die Christendom in Engeland kwyn en heidendom herleef word. Hy word biskop van Ariconium in die koninkryk Ergyng en word gesê te word tot aartsbiskop van Wallis deur Saint Germanus van Auxerre. Hy word toegeskryf aan die behoud van die Christendom in Suidoos -Wallis. Sy kloostersentrum was in Henllan (nr Ross op Wye), en hy stig groot onderrigkloosters by Llanfrother en Moccas, en 'n bisdom in die St Constantine's Church in Goodrich. Kerke wat in Wallis aan hom toegewy is, is die Church of Wales -kerke in Gwenddwr, Breconshire en Llanvaches in Newport, en die Catholic Church in Treforest.
Hy was die buite -egtelike seun van Efrddyl, die dogter van koning Peibio Clafrog van Ergyng, volgens die legende dat Peibio verskrik was om te ontdek dat sy ongetroude dogter swanger was en die skande het daartoe gelei dat die arme meisie tereggestel word vir egbreuk. Sy is in 'n sak vasgemaak en in die rivier die Wye gegooi, maar wonderbaarlik het sy altyd veilig teruggekeer bank toe. So het Peibio haar op 'n begrafnisbrand in Madley, in Herefordshire, verbrand. Toe hy egter die volgende dag terugkom om haar liggaam te herstel, het die koning Efrddyl op 'n groot klip tussen die as gevind en Dyfrig, haar pasgebore babaseuntjie, vasgekeer. en soen hom op die wang. Die weegskaal van sy melaatsheid val onmiddellik weg en koning Peibio het die siekte genees. Sy hart smelt en hy verwelkom hulle albei terug by die koninklike hof.
Hy het die leermeester geword van baie bekende Walliese heiliges, waaronder Teilo en Samson, en#0160 en het die sinode van Llanddewi Brefi bygewoon in#560, waar hy na bewering sy stoel bedank het ten gunste van Saint David. Hy het afgetree na Bardsey Island en#0160 waar hy gesterf het en is begrawe voordat sy liggaam na die Llandaff -katedraal oorgeplaas is en#0160 in 1120. Sy feesdag is 14de en#0160 November.
c.475 Saint Non (Nonita) Gebore. Non was 'n dogter van Lord Cynyr Ceinfarfog van Caer Goch in Pembrokeshire en sy het 'n non geword in die nabygeleë Ty Gwyn (Whitesandsbaai). Sy is verkrag deur prins Sandde van Ceredigion & quot; gelukkig beslag gelê op en blootgestel aan die heiligende geweld van een van die land se prinse . Davids), te midde van 'n hewige storm. Tydens die geboorte het Non haar vingers so hard in 'n rots langs haar gedruk dat sy hul indruk in die rots gelaat het, maar die seuntjie is gebore in 'n see van skitterende lig en die rots is in twee geskeur deur 'n dramatiese weerligstraal! Non noem haar seun Dewi (St. David) en hy het die grootste heilige in die hele Brittanje geword. 'N Kapel is gebou waar Dewi gebore is en sy ruïnes kan vandag nog daar gesien word. St. Non 's Wel, met haar standbeeld, is daar naby.
Non het Dewi by Henfeynyw naby Aberaeron gebring en saam stig hulle 'n klooster in Llanon daar naby. Later jare verhuis sy na Cornwall om naby haar suster, St Wenna, te wees, en sy stig 'n klooster in Altarnun. Non het uiteindelik teruggetrek na Bretagne en hom gevestig in Dirinon in Finistère, waar sy 'n ander klooster gestig het. Haar feesdag is ك Maart.
c.485 Saint Sadwrn Farchog (die Ridder) Gebore. 'n Boorling van Bretagne en 'n broer van Illtud. Oorspronklik 'n soldaat, maar het sy militêre loopbaan opgegee om sy broer se godsdiensmissie in Suid -Wallis te volg. Hy het die kerk van Llansadwrn in Carmarthenshire gestig en as 'n kluisenaar op Anglesey gewoon, waar hy gesterf het, staan ​​die kerk van Llansadwrn in Anglsey op die plek van sy sel, en hy verskyn ook op 'n graf in Beaumaris Church as a 'n bebaarde ridder in wapenrusting wat 'n pelgrimstok vashou en sy hand ter seëninge opsteek. Die Engelse herken hom as St Giles, die heilige wat die Christendom na Engeland gebring het en sy feesdag is 29 November.
486 Saint Samson Gebore. Samson was die kleinseun van Meurig ap Tewdrig, koning van Glamorgan en Gwent.,Waar hy as diaken en daarna priester georden is, maar hy val uit met die neefs van Illtud en besluit om na die klooster op Caldey Island te gaan, waar hy abt geword het na die dood van Saint Pyr, wat vermoor is toe hy in 'n put val terwyl hy dronk was, en#0160Samson wat hom van alkohol onthou het, en#0160 die dissipline van die enklave aansienlik hervorm. Daarna reis hy baie na sy sendingwerk, eerstens na Ierland, waar daar gesê word dat hy 'n klooster gestig of laat herleef het, daarna na Cornwall, waar hy as 'n biskop ingewy is en 'n abt aangestel is, daarna na die Scilly Isles &# 0160 waar een van die eilande na hom vernoem is en uiteindelik na Bretagne, waar hy die kloosters in Dol (Bretagne) en Pental (Normandië) gestig het. Hy word beskou as een van die voorste evangeliedienaars van die era en word al lank met entoesiasme vereer in Wallis,#0160 en Bretagne en . het hulle trots in die Milton Abbey (Dorset) vertoon. Hierdie feesdag is 28ste Julie.
c487 Saint David Gebore. Daar is geen vaste datums vir David nie, hy word vermoedelik gebore c.487 en is op 1 Maart in 589 oorlede.
David se ma was Non was a non in Ty Gwyn (Whitesands Bay). Sy is verkrag deur prins Sandde van Ceredigion en het weggekruip en uiteindelik geboorte gegee by Caerfai, aan die kus net suid van Mynyw (St. Davids), te midde van 'n hewige storm. Noem haar nie seun, Dewidd, maar hy word algemeen Dewi genoem. David is 'n Engelse weergawe uit die Latyn, Davidus. Daar word berig dat David selfs vanaf die baarmoeder wonderwerke verrig het, aangesien Non tydens haar swangerskap 'n sekere kerk binnegegaan het om te luister na die prediking van die plaaslike priester, wat onmiddellik stom geslaan was en nie kon voortgaan terwyl hy in die teenwoordigheid van David was nie.
Hy is in sy vroeë kinderjare grootgemaak in die nie -klooster en volgens alle rekeninge het David David versigtig in die Christelike geloof gekweek, en baie van sy goeie karaktereienskappe word toegeskryf aan haar vroeë invloed. Hy begin met sy opleiding in 'n klooster genaamd Hen Fynyw (nr Aberaeron) en studeer daarna onder die monnik St. Paulinus (die dissipel van St. Germanus van Auxerre) waarskynlik in Whitland, waar hy 'n sterleerling was en selfs Paulinus genees het sy blindheid. Hy het ten minste tien jaar daar gebly, maar word ook gesê dat hy onder St Illtud by Llanilltud Fawr gestudeer het. Hy word gou tot priester georden en begin deur die land reis, terwyl hy evangeliseer terwyl hy gaan, stig hy 12 kloosters en meer as 50 kerke van Pembrokeshire tot Herefordshire. Koning Peibio Clafrog van Ergyng genees hom ook van blindheid.#0160 Daar word beweer dat David slegs brood en kruie geëet het - waarskynlik waterblommetjies en net water gedrink het. Hy word bekend as Dewi Dyfyrwr (David the Waterman) en soms as as 'n selfopgelegde boete, sou hy teen sy nek in 'n poel koue water opstaan ​​en die Skrif voorlees. Ten spyte van sy uiterste asketiese lewenstyl en matige dieet, word ons vertel dat hy 'n liefdevolle, gelukkige geaardheid, lang en fisiek sterk was.
Daarna het David 'n pelgrimstog onderneem na Jerusalem saam met die heiliges Teilo en Padarn, waar hulle na bewering ingewyde biskoppe was. Met sy terugkeer het hy die klooster Mynyw (St. Davids) gestig. 'N Ierse hoofman, genaamd Bwya, wat in die nabygeleë Castell Penlan woon, was nie die beste verheug oor hierdie inval in monnike nie en het beplan om hulle te verdryf. Sy vrou het haar diensmaagde gestuur om kaal in die rivier die Alun te bad en David en sy volgelinge te versoek, maar die geestelikes was ver van beïndruk. Ongeluk het die Ierse egpaar spoedig getref en David kon sonder verdere teistering gaan lê. Die klooster was bekend as 'n sentrum van leer, en het baie leerlinge van baie verskillende gebiede en uit baie lewensterreine aangetrek, byvoorbeeld Koning Konstantyn van Cornwall het 'n monnik geword in Mynyw, net soos Sint Aeddan uit Ierland, wat later die klooster gestig het van Varings. Die orde van David in Mynyw was bekend vir die uiterste asketisme van sy heerskappy, na bewering gebaseer op die van Egiptiese monnike. Die reël was streng: die broers het slegs een maaltyd per dag brood met groente en sout geëet, en hulle het net water gedrink. Hulle was 'n stille bevel en hulle dae was gevul met gebed en harde hande -arbeid en geen ploeg is toegelaat om die landerye te bewerk nie; hulle het ook bye gehou en 'n bediening van gasvryheid beoefen, en sorg vir baie pelgrims en reisigers wat verblyf benodig het. David het 'n nog strengere dissipline gevolg as sy monnike. Lank na vesper, toe ander teruggetrek het, het hy dikwels die hele nag alleen gebid.
Saint David en die Sinode van Llanddewi Brefi
Met sy terugkeer na Wallis, het David in 545 die Sinode van Landdewi Brefi bygewoon, wat miskien die bekendste gebeurtenis in David se lewe is. Oorspronklik was sinodes byeenkomste van biskoppe, met die oog op kerklike administrasie op die gebied van onderrig (geloof en sedes) of bestuur (kerklike tug of reg), dit is gedink die sinode van Brefi wat gehou is by Llanddewi Brefi in Ceredigion is ontbied om Pelagianisme te veroordeel. , op die advies van St Paulinus het hom oortuig. Toe Dyfrig die skare toespreek, was hulle opgewondenheid so intens dat sy stem amper nie gehoor kon word nie, en daarom het hy 'n beroep op David gedoen om in sy plek te praat en toe David David volgens legende gesê het het opgestaan ​​totdat almal Dawid kon sien en hoor, en 'n wit duif op sy skouer gaan sit & quot. Daar word gesê dat Dyfrig so beïndruk was op die welsprekende manier waarop David gepraat het, dat hy sy aartsbiskop in Davids Favor bedank het. in 569 en vermoedelik die Pelagiese kettery in Brittanje verslaan het.
David word begrawe op die terrein van sy klooster in Pembrokeshire, waar die katedraal van St. en jou geloofsbelydenis. Doen die klein dingetjies waarvan u my gesien het doen en waarvan u gehoor het. Ek sal die pad loop wat ons vaders voor ons getrap het.
c.490 Saint Padarn Gebore. Padarn, 'n boorling van die Bretagne -streek in Bretagne, reis na die Britse Eilande en vestig hom as 'n monnik in Wallis. Hy stig 'n klooster in Llanbadarn Fawr naby die huidige Aberystwyth, word die eerste biskop en dien een-en-twintig jaar as 'n man van veel gebed en#0160 en selfverloëning. Daar word ook gesê dat hy 'n pelgrimstog na Rome gemaak het en ook saam met St David en St Teilo na Jerusalem, en onderweg die gawe van tale gekry het. Padarn het uiteindelik teruggekeer na Vannes in Bretagne waar hy 'n klooster gestig het.
Een verhaal oor sy tyd in Wallis handel oor Maelgwn Gwynedd, koning van Gwynedd. Maelgwn het gehoor dat Padarn 'n groot voorraad goud by Llanbadarn het, en het 'n plan bedink om hom daaruit te lok. Hy het 'n paar koninklike boodskappers gestuur met sakke mos en klippies na die biskop. Hulle het Padarn gevra om dit in bewaring te hou terwyl Maelgwn en sy leërs oorlog voer. Maande later het die boodskappers teruggekeer om hul sakke te gaan haal, maar hulle was natuurlik vol gras en klippe. Padarn is onmiddellik voor die koning gesleep en van diefstal beskuldig. Toe die biskop geweier het om die skat te vervang, moes hy deur beproewing 'n verhoor ondergaan. Beide hy en sy beskuldigers was verplig om hul arms in 'n pot kookwater te steek. Na 'n tydperk van genesing is hul wonde ondersoek. Die boodskappers se arms was nog rou en pynlik, maar Padarn se brandwonde is heeltemal genees. Die heilige is dus as 'n onskuldige man verklaar, en Maelgwn moes sy bedrieglike komplot erken. Ter boete het die koning Padarn 'n toekenning gegee van al die grond tussen die Clorach en die Rheidol. Sy feesdag is 16 April.
c.494 Saint Seiriol (die kermis) Gebore. Seiriol was van koninklike geboorte, sy pa was Koning Owain Danwyn van Rhos en sy broers, koning Cynlas van Rhos en koning Einion van Llyn.
Volgens die legende was hy en Saint Cybi goeie vriende en sou hulle gereeld by die Clorach -putte ontmoet en naby Llanerchymedd op Anglesey, het die rigting van die manier waarop Seiriol na die vergadering gestap het, beteken dat hy sy rug op die son gehad het. hy was bekend as Seiriol Wyn (Seiriol the Fair). Hy het aanvanklik in 'n klein kluisenaarshuis in Penmon gewoon, maar sy twee broers het besluit dat hierdie nederige woning te laag was vir hul koninklike broer en 'n belangrike klooster rondom sy sel gestig het. So word Seiriol die eerste abt van Penmon Priory. Sy kluis en heilige put kan vandag nog daar gesien word. Op ouderdom het Seiriol afgetree na Ynys Lannog (Priestholm), net langs die kus van Penmon. Dit het ter ere van hom bekend gestaan ​​as Ynys Seiriol, hoewel dit nou beter bekend staan ​​as Puffin Island. Sy feesdag is 1 Februarie.
497 Saint Cadoc (Cadog) Gebore. Cadoc was die seun van Gwynllyw, heerser van die Koninkryk Gwynllwg en Gwladys dogter van koning Brychan van Brycheiniog, hy is ongetwyfeld oorgegee aan die sorg van die Ierse monnik Tai van Caerwent Hy het gevra om die terugkeer van sy koei, wat Gwynllyw gesteel het, te eis. In die volwassenheid het Cadoc geweier om die leiding oor sy vader se leër te neem, en om te verkies om vir Christus te veg, het hy 'n -pelgrimstog na Rome en Jerusalem onderneem en was hy na berig word ontsteld dat die Sinode van Llanddewi Brefi tydens een van hierdie afwesighede gehou is.
Hy word die abt van Llancarfan nr Cowbridge, 'n klooster wat bekend was as 'n leersentrum, waar Illtud die eerste periode van sy godsdienstige lewe en onder 0160 onder die leiding van Cadoc deurgebring het. Dyfed, Cornwall, Skotland en Bretagne, waar hy na bewering as 'n kluisenaar by Saint Gildas gewoon het. In Wallis is sy feesdag 25 September.
c.500 Saint Tyfrudog Daar word gesê dat hy deel was van die Christelike gemeenskap op Bardsey -eiland, op die punt van die Llyn -skiereiland en die beroemde stigter van die St Tyfrydog's Church in Llandyfrydog (Anglesey), wat deur sommige historici gedateer is tot 450. #0160van die kerk af is daar 'n regop klip van ongeveer 4 voet hoog, wat bekend staan ​​as 'die dief van Dyfrydog'. Daar word gesê dat dit 'n man is wat deur St Tyfyrdog in 'n klip verander is omdat hy die kerk se kerk gesteel het, en dat die knop naby die bokant van die klip die sak op die man se skouer is. Daar word ook gesê dat die die mens se siel word gereeld gedurende die nag deur die veld gejaag, agtervolg deur kwotasies met rooiwarm gaffels
c.500 Saint Teilo Gebore. St. Teilo was 'n agterkleinseun van King Ceredig van Ceredigion en is waarskynlik gebore op Penally nr Tenby. Van jongs af studeer hy onder St. Paulinus van Wallis aan Wincdi Lantquendi (Whitland), hier ontmoet hy en raak vriende met St David en saam met mede -studente Aeddan en Ysfael hulle reis na Mynyw (St. Davids) ) waar Dewi sy beroemde abdy gestig het. Hulle is egter eers geteister deur 'n Ierse seerower met die naam Bwya, maar hulle het sy vee doodgemaak, sy vesting tot op die grond afgebrand en#0160 en hom verdryf.
Daar word gereeld 'n ou verhaal vertel oor hoe hulle, terwyl Teilo en Aeddan in die klooster in Mynyw (St. Davids) gelees het, 'n beroep op die brandstofopslag van die klooster gedoen het. Die twee monnike was geïrriteerd omdat hulle van hul studies weggeneem is, maar het hul byle na die bos geneem, maar hulle taak was baie makliker as wat verwag is toe twee mak takke hulle gehelp het om die hout huis toe te neem.
Daar word gesê dat Teilo 'n pelgrimstog na Rome gemaak het, saam met Dewi en Padern, waar al drie deur die pous ingewy was. Teilo het St Dyfrig opgevolg as biskop van Glywysing en Gwent en het waarskynlik die Bishop's Seat verplaas na sy stigting in Llandeilo Fawr.Toe in 549 het die groot geel plaag deur Wallis getrek, sodat Teilo sy oorlewende gemeenskap deur Devon en Cornwall na Brittany geneem het, waar hulle in Dol begroet is en van daar af na die gebied van Cornouaille verhuis het, waaruit hulle gered het die verwoesting van 'n gevleuelde draak en het sewe jaar gebly voordat hy na Llandeilo Fawr teruggekeer het. Na die dood van St. David, het Teilo bekend gestaan ​​as een van die heiligste manne in Wallis, en baie dissipels het hom by Llandeilo verenig: Euddogwy het ongeveer 200 jaar later van sy oorblyfsels na die Llandaff -katedraal gebring.
c.500 Saint Gildas Gebore. Hy was 'n predikant, historikus en skrywer, die vroegste Britse skrywer wie se werk nog beskikbaar is, en hy het die De Excidio et Conquestu Britannie (die ruïne en verowering van Brittanje) geskryf, en#0160 wat verhale bevat oor die post-Romeinse geskiedenis van Brittanje, hoewel dit 'n godsdienstige boek is, is die enigste belangrike bron vir die geskiedenis van hierdie tydperk.
Daar is twee hoofbeskrywings vir sy lewe wat ooreenstem in verskeie aspekte, en kan soos volg geharmoniseer word. Hy was baie gereis, en#0160 hy bestudeer in Wallis onder St. Iltutid, en saam met sy metgesel St Samson , het hy die kloosterlewe omarm en#0160 by Llancarfan (Glamorgan). Hy het daarna na Ierland gereis, waar hy kloosters en kerke gestig het, en daarna na Noord -Engeland voordat hy na Ierland teruggekeer het. Daar word ook gesê dat hy 'n pelgrimstog na Rome gemaak het, en met sy terugkeer in 'n soeke na eensaamheid, vertrek hy ook na die Isle of Houat, off Bretagne, waar hy 'n lewe gelei het van gebed, studie en besuiniging, ook stigting van 'n klooster at Rhuys. Hy is die beskermheilige van Walliese historici, en sy feesdag is op 29 Januarie.
c.500 Saint Erfyl A vroulike Walliese maagd wat 'n kerk gestig het by Llanerfyl in Powys. Haar feesdag is 6 Julie.
c.500 Saint Caffo Gebore. Hy was die seun van King Caunus van Alt Clut in Yr Hen Ogledd en broer van St Gildas en#0160 en vlug saam met St Cybi na Anglesey waar hy op 'n geleentheid land gekry het deur koning Maelgwyn Gwynedd, het hy gesê deur Cybi gestuur is om vuur by 'n smid te gaan haal, het hy teruggekeer na Cybi met 'n rooiwarm steenkool in sy klere wat nie verbrand is nie. Nadat hy Cybi verlaat het, is Caffo vermoor deur herders in die suide van Anglesey, moontlik as vergelding vir beledigings wat Caffo se broer aan die plaaslike heerser betaal het. Die dorp waar hy vermoor is, Llangaffo is na hom vernoem, net soos die parochiekerk St Caffo en hy word as 'n heilige en martelaar gebore.
c.500 Saint Gurthiern Gesterf. Daar word gesê dat hy 'n Walliese prins was wat 'n kluisenaar in Bretagne geword het en die abdij in Kemperle gestig het. Legend sê dat insekte ooit gedreig het om die gewasse van die streek te vernietig, en Gunthiern het 'n bietjie water geseën en dit oor die veld gesprinkel. Die insekte het gevlieg en die gewasse is gered. Sy feesdag is 3 Julie.
Gebore in Bretagne, uit 'n militêre agtergrond, en#0160Illtyd het sy loopbaan begin deur na Brittanje oor te gaan as 'n vaardige kryger wat Arthur en#0160 in die verdediging van Brittanje dien. Die oorlogsband van Illtyd val op Llancarfan Abbey, maar die monnike jaag hulle in 'n moeras in waar die aarde almal verswelg behalwe Illtyd. Cadog herinner Illtud aan sy godsdiens en die vernederde kryger het die monastieke lewe begin en die abdij gestig in Llanilltud Fawr (Llantwit Major) , in 508, en#0160 het hy weer die kloosterskool, bekend as Cor Tewdus, gestig wat#0160 was na bewering afgebrand deur Ierse pirate in 446, het hierdie kloosterkompleks 'n leersentrum geword, met studente wat die Bybel, filosofie, wetenskap, meetkunde, retoriek, grammatika en rekenkunde bestudeer het. Op sy hoogtepunt het dit na bewering sewe sale, meer as 400 huise en meer as 2000 studente, waaronder St Patrick, Paul Aurelian, Taliesin, Gildas, Samson en St David. Daar word gesê dat Illtud self 'n dissipel was van Germanus van Auxerre wat Llanilltud besoek het#0160 tydens sy sending na Brittanje.
Daar is kerke wat toegewy is aan Illtud, nie net in Llanilltud nie, maar ook in Breconshire, Glamorgan, Carmarthenshire, Dolgellau, Brittany and on the Gower. In Merthyr is daar Holy Wells wat aan hom opgedra is. Die legendariese plek van sy begrafnis is Bedd Gwyl Illtud, Breconshire, en sy feesdag is 6 November.
c.510 Saint Cwyllog Gebore. Sy was die dogter van King Caunus van Alt Clut in Yr Hen Ogledd en suster van St Gildas en vlug saam met 'n ander broer St Caffo na Anglesey waar hulle grond gegee is deur koning Maelgwyn Gwynedd, waar sy gestig St Cwyllog's Church in Llangwyllog, Anglesey. Daar word gesê dat sy die vrou was van Mordred, die motoriese verraaier wat veg en vermoor is deur koning Arthur tydens die Slag van Camlann, waarna sy besluit het om 'n godsdienstige lewe te volg. Haar feesdag is ه Januarie.
516 Saint Cadfan Gestig die klooster op Bardsey -eiland in Noord -Wallis, nadat hy uit die Franken in Bretagne gevlug het. Sy feesdag is 1 November.
520 Saint Malo Gebore. Malo is in Gwent gebore en daar word gesê dat Saint Brendan hom gedoop het en dat hy sy gunsteling dissipel geword het, en dat hy hom op sy legendariese manier vergesel het vir die ontdekking van die "eiland van die beste" (gesê Noord -Amerika), word gesê dat hulle van Llancarfan Abbey af weggevaar het. Op hul tweede reis het Malo 'n kluisenaar geword op die eiland Aleth, waarna hy die eerste biskop geword het, en Aleth is later ter ere van hom Malo genoem. &# 0160 & #0160 Indirek kan die Spaanse naam van die Falkland -eilande (Islas Malvinas), en#0160 na Saint Malo teruggevoer word, aangesien dit afgelei is van die Franse naam (Iles Malouines), en#0160 na die eerste bekende setlaars, seelui en vissers uit die hawe van Saint-Malo. Hy is die beskermheilige van varkwagters en sy feesdag is 15 November.
c.520 Saint Tanwg Heilige Tanwg was die seun van prins Ithel Hael uit Bretagne, wat saam met St Cadfan uit Bretagne vertrek en by die klooster op Bardsey -eiland aangesluit het, en hy het ook die kerk van Llandanwg naby Harlech gestig. Sy feesdag is 10de Oktober.
c.520 Saint Peulan Peulan was 'n Walliese heilige man, die seun van Paul Hên o Fanaw (Paulinus) van Whitland (Carmarthenshire) Peulan beteken & quotlittle Paul & quot, wat Saint David geleer het. Peulan was 'n aanhanger van Cybi en het saam met hom na Anglesey gereis van Cornwall af, en#0160 Peulan word herdenk in die toewyding van die kerk wat hy na bewering gestig het, St Peulan 's Church, op Anglesey.
c.520 Saint Brioc Wallieser van Ceredigion wat die eerste Abbot van Saint Brieuc in Bretagne geword het, en#0160 nadat hulle eers deur Gloucestershire en Cornwall gereis het. Sy feesdag is 1 Mei.
c.520 Saint Canna Gebore. Canna was 'n dogter van die Bretonse Koning Tudur Mawr, sy het saam met haar man Sadwrn na Wallis gekom, en#0160 wat kort daarna 'n kluisenaar op Anglesey geword het. Sy het 'n non geword en het in Llangan, Pembrokeshire, gewoon. Haar naam word ook geassosieer met twee voorstede Cardiff, Canton en Pontcanna. Haar feesdag is 25 Oktober.
525 Saint Cenydd Gebore. Cenydd was 'n Bretonse prins en#0160 gebore uit bloedskande blykbaar op Lougher op die Gower -skiereiland. Hy is gebore as 'n kreupel en sy vader Deroch het beveel dat sy seun in die rivier gegooi moet word. Volgens die legende het 'n priester dit reggekry om hom te doop voordat hy in 'n vroeër geweefde wieg geplaas en in die Lliw gelanseer is. Hierdie stroom het dit vinnig afgevoer na die rivier Llwwchwr (rivier Loughor) en dit het die see meegesleur. 'N Storm ontstaan ​​en dryf die wieg wat op die kruin van die golwe dans, na Ynys Weryn (wurmkop), waar dit op die strand gegooi word. Opeens wapper 'n wolk van seemeeue oor die baba Cennydd en dra hom na die top van 'n rots. Daar het hulle hul borste van vere gestroop om vir hom 'n bed te maak. Die voëls het voortdurend waak oor hul klein protegé en sprei hul vlerke oor hom om hom te beskerm teen wind en reën en sneeu. Hy het later 'n kluisenaar geword, en sy enigste metgesel was 'n onbetroubare dienskneg wie se oneerlikheid aan die lig gekom het toe hy 'n spies gesteel het van 'n groep rowers wat deur sy meester gasvry ontvang is. Die dienaar het mal geword en weggehardloop na die afgeleë gebiede rondom St Davids, waar hy soos 'n wilde dier geleef het totdat die hare van sy liggaam hom heeltemal bedek het. Na sewe jaar het Cennydd vir sy herstel gebid en die man het as 'n opregte berou teruggekeer na sy diens. In 545 Saint David genees Cenydd terwyl hy na die Brefi -sinode reis, maar hy verkies om te bly soos God hom geskep het en sy gestremdheid herstel is.
Cenydd se feesdag word op 5 Julie gevier (in die volksmond sy "Mapsant day" genoem, uit die Walliese woorde ' sant ' - heilig, en 'mab ' - seun en word tradisioneel gekenmerk deur die vertoon van 'n beeld van 'n voël uit 'n paal op die kerktoring, wat die legendariese voëls simboliseer wat vir die baba Cenydd versorg het, en die gebruik van witpot of 'gemelk vleis' 'n gereg gemaak van meel, melk, suiker en gedroogde vrugte, nie soos brood en botterpoeding nie.
c.528 Saint Tudwal Gebore. Daar word vermoed dat hy opgevoed is in Lydstep (nr Tenby), en daarna na Ierland gereis om die Skrif te leer voordat hy 'n kluisenaar word op wat nou Saint Tudwal's Island East van die Llyn -skiereiland genoem word . Tudwal emigreer later na Bretagne en vestig hom in Lan Pabu met 72 volgelinge, waar hy 'n groot klooster vestig. Sy feesdag is 1 Desember.
c.530 Saint Brynnach Brynach reis van Ierland na Rome, Bretagne en dan Pembrokeshire via Milford Haven, waar hy kerke in Dinas en Newport (Pembs) bou en 'n klooster in Nevern oprig waar hy gereeld deur sy vriend Saint David besoek word. Hy word ook verbind met kerke in & #0160Glamorgan, Breconshire en Monmouthshire, hy het uiteindelik uit Wallis vertrek na Devon, waar hy gesterf het, begrawe is. van 'n wrede spiesaanval en die hout wat hy gebruik het, gesteel. Sy feesdag is 7 April, op watter dag die tradisie dit het, dat die eerste koekoek in die land elke jaar sing vanaf die top van die beroemde kruis van St. Brynach op die Nevern -kerkhof.
c.540 Saint Baruc (Barrwg) Baruc, wat 'n dissipel van Saint Cadoc was, het vergeet om laasgenoemde se leesstof saam te bring op 'n reis vanaf die eiland Flat Holm. Cadoc stuur hom terug en hy verdrink in die Bristol Channel op die terugreis. Hy is begrawe op Barry Island en sy feesdag is op 27 September.
544 Heilige Aäron van Aleth Wallieser Aleth het biskop van Aleth geword, hy het in 'n klooster op Cezembre gewoon, 'n klein eiland naby Aleth in Bretagne, sy feesdag is 22 Junie.
c.547 Saint Gwynno Hy was aktief in die Llantrisant -omgewing, wie se naam vertaal word as die gemeente van die drie heiliges. Die drie heiliges ter sprake is St Illtyd, St Gwynno en St Dyfodwg, met Llawynno, a kapel naby Llantrisaint wat aan hom opgedra is. Llanwnog (Montgomeryshire) ook noem hom die stigter. Sy feesdag is 26 Oktober.
c.550 Saint Pyr Abt van Caldey Island, Hy word beskryf as 'n ongeskikte abt & quot. Daar word gesê dat Pyr een aand so dronk geword het dat hy op pad terug na sy sel in 'n put geval het en dat hy dood is nadat hy uitgetrek is. Hy is as abt vervang deur Simson, wat in afsku bedank het toe hy agterkom dat die jong monnike onregeerbaar geraak het weens die laksheid van die heerskappy van Pyr.
c.550 Saint Elaeth (Elaeth Frenhin) 'n Koning in Noord -Engeland wat deur die Pikte uit sy gebied verdryf is en na Anglesey gevlug het, waar hy 'n monnik geword het in 'n klooster wat deur St Seiriol bestuur word. Hy was ook 'n digter en stigter van St Eleth's Church in Amlwch op Anglesey. 'N Heilige put daar naby, bekend as & quot; Fynnon Elaeth & quot; in Wallies, is na hom vernoem en word beskou as genesende eienskappe en bied 'n waarsêermetode waardeur 'n priester die gedrag en aktiwiteite van 'n paling wat in die put gehou word, sou interpreteer . Sy feesdag is 10 November.
c.550 Saint Dyfodwg Hy is vermoedelik 'n Bretonse monnik, 'n dissipel van Saint Illtyd van Llantwit Major en aktief in die Bridgend -omgewing. Een keer tydens 'n vervolging van die Kerk word berig dat hy gestraf word deur sy tong uit te sny, en sodoende verhinder hy hom om die woord van die Evangelie te versprei. Sy feesdag is 25 Junie.
c.550 Saint Branoc 'N Walliese heilige wat by Braunton in Devon aangekom het en#0160 uit Suid -Wallis en 'n klooster gestig het. Sy feesdag is 26 Junie.
Een verhaal oor St Brannock sê dat sommige bye sy gunsteling koei gevang en doodgemaak het en dit opgekap en in 'n pot water gesit het om te kook, maar op geheimsinnige wyse het die water geweier om selfs op te warm. Op hierdie stadium het St. Brannock het hul bose daad ontdek en toe hy die pot uit die vuur haal, blaas hy daarin lewe en laat die koei wonderbaarlik herleef.
c.550 Saint Guirec Was 'n Wesh monnik wat 'n klooster in die omgewing van Traou-Perros in Bretagne gestig het. Hy het na bewering in Bretagne aangekom in 'n klipbak wat deur engele getrek is en beland op die klein strand wat nou sy naam dra. 'N Heiligdom wat eers in die twaalfde eeu gebou is, genaamd L 'Oratoire de Saint Guirec staan ​​in die baai en vroulike pelgrims het eeue lank 'n beroep gedoen op die biddende voorbidding van die heilige vir hul seevaart mans ' Daar word ook gesê dat jong vroue vir Guirec se gebede vra dat hulle binnekort 'n man sal vind. Die tradisie om die neus van die heilige standbeeld te pik, word gesê om Guirec aan te moedig om die seën van 'n huwelik binne 'n jaar vir die jongmense te verwerf pelgrim. Hy word gevier op die vooraand van die fees en#0160 van die hemelvaart van Christus in die hemel. ' Hemelvaartdag ' word die veertigste dag na Paasfees gevier.
c.550 Saint Iestyn Daar word gesê dat hy die seun was van Geraint ab Erbin, 'n heerser van Dumnonia (Suidwes -Engeland). Istyn, was 'n kluisenaar en 'n volgeling van die Anglesey -gebaseerde Saint Cybi, daar is twee kerke met dieselfde naam na hom vernoem, Llaniestyn in Gwynedd en Llaniestyn op Anglesey. Sy feesdag is 10 Oktober.
c.550 Saint Justinianus van Ramsey Island Volgens oorlewering was hy 'n Bretonse edelman wat hom op die Ramsey -eiland gevestig het en as 'n kluisenaar was. Hy is besoek deur Saint David, wat so beïndruk was met sy heiligheid dat hy hom Abt van die St David's Cathedral gemaak het. Justinianus het egter ontnugter geraak oor die swak gesindheid van die monnike in St Davids en het met sy mees lojale monnike na Ramsey -eiland teruggekeer om 'n heiliger geestelike gemeenskap te stig. Volgens die legende is hy vermoor deur 'n paar monnike wat keelvol was vir sy streng regime deur hom te onthoof. Blykbaar het hy sy kop opgetel en die Ramsey Sound oorgesteek terwyl hy op die water loop met sy kop in sy arms, sy liggaam is begrawe in die klein verwoeste kapel wat nog steeds op die vasteland van St Justinian's staan, en sy liggaam is later na die heiligdom van Saint David in die katedraal van St David. Die Anglikaanse -kerk in Llanstinan, naby Fishguard, word ook aan hom opgedra en sy feesdag is 5 Desember.
c.564 Saint Petroc Gesterf. Hy was die seun van King Glywys van Glywising en oor sy pa se dood, en die mense van Glywysing het 'n beroep op Pedroc gedoen om die kroon te neem van een van die sub -koninkryke van die land, hoe Petroc dit ook al wou volg 'n godsdienstige lewe en vertrek, met verskeie volgelinge, om in Ierland te studeer. 'N Paar jaar later het Petroc teruggekeer na Brittanje, geland aan die oewer van die rivier die Kameel in Cornwall en die kloosters in Padstow en Bodmin gestig, maar hy reis ook wyd deur Devon, maar na dertig jaar besluit hy om per pelgrimstog na Rome te reis by Bretagne, en met sy terugkeer reis hy baie in Wallis, spandeer tyd by Ynys Enlli (Bardsey) en stig kerke in St. Petroc (Dyfed), Ferwig (nr Cardigan) &# 0160en Llanbedrog (Lleyn). Terug in Cornwall het hy as 'n kluisenaar in die sel van St. Petroc gewoon, en 'n keer dat hy 'n gejagde hert beskerm het, en daarom word hy dikwels uitgebeeld met 'n hert. Die legendariese verhale rondom Petroc is besonder lewendig en verbeeldingryk om reis na Indië te beskryf, wat wolwe tem en magtige slange doodmaak. Hy is een van die beskermheiliges van Cornwall en sy feesdag is 4 Junie.
566 Saint Derfel Gebore. Hy was die seun van Hoel, 'n legendariese Brythonic koning van Bretagne, wat in Dyfed verban is. As 'n jong man het hy blykbaar by die hof van die verouderde hoëkoning Arthur aangesluit en dapper vir hom geveg tydens die noodlottige Slag van Camlann, as een van sewe krygers wat die geveg oorleef het deur sy & quotstrength alleen & quot. Hy word so beskryf in die Middeleeuse Walliese poësie (& quotDerfel in die oorlog, hy sou sy spies wonderbaarlik bewerk; staalbedekking is die kledingstuk, dapper is die voorkoms. & Quot). Na Camlan, deur die bloedvergieting wat hy gesien het, het hy hom tot godsdiens gewend. Hy word 'n kluisenaar op Llandderfel in Gwynedd, en later abt van Ynys Enlli (Bardsey), waar hy sterf en begrawe word.
Hy is vereer by die kerke van Llanfihangel Llantarnam in Newport (Ma) en Llandderfel in Gwynedd, met 'n houtbeeld van hom. Derfel is uitgebeeld as 'n kryger in volle wapenrusting wat op 'n perd ry eerder as as 'n kerklike. Die Llandderfel -beeld is verwyder en afgebreek op bevel van Thomas Cromwell tydens die Engelse Hervorming en gebruik om 'n Katolieke priester, John Forest, op Smithfield in Londen te verbrand. Dit was 'n vervulling van 'n profesie dat die beeld 'n bos sou afbrand. Sy feesdag is 5 April.
570 Saint Armel Armel was 'n Bretonse prins, gebore in Glamorgan. Hy stig die abdij van Plouarzel en#0160 in Bretagne. Sy feesdag is 16 Augustus.
c.570 Saint Peris Legend sê hy was een van die vele kinders van Helig ap Glannog van die verlore Land van Tyno Helig (nr Llandudno). Daar word gesê dat hy 'n kardinaal van Rome was wat teruggetrek het na die eensaamheid van Nant Peris (Snowdonia) en die dorpie Llanberis, wat albei na hom vernoem is, net soos Llyn Peris, 'n meer tussen die twee plekke. Fynnon Peris is 'n put in die omgewing waarin Peris volgens oorlewering twee visse daar gehou en daagliks uit gedrink het. Sy feesdag is 11de Desember.
575 Paul Aurelian Gesterf. Paul was die seun van 'n Walliese hoofman met die naam Perphirius (& quotclad in purple & quot), van Penychen in Glamorgan. Hy was 'n leerling van Saint Illtud aan Llantwit Major en 'n tydperk van Simson en Gildas op Caldey Island, daarna het hy na Bretagne gereis en die eerste biskop van Saint Pol de Lyon geword. Paul was 'n vegetariër en sy feesdag is 㺌 Maart.
c.580 Tewdrig Gebore. St. Tewdrig was die seun van koning Nynniaw van Gwent se seun, Llywarch. Hy was in die vroeë 7de eeu koning van Gwent, maar van sy heerskappy is min bekend. In die latere lewe abdikeer hy ten gunste van sy seun, Meurig, en word 'n kluisenaar by Din-Teyryn (Tintern). Kort daarna, egter, omstreeks 630, val die Sakse Gwent binne. Die plaaslike kloosters is veral swaar getref deur hul aanvalle, en daarom het Tewdrig besluit om uit sy pensioen te kom en weer sy swaard op te neem om die kerk te verdedig.
Saam met sy seun het die twee konings die Saksiese bedreiging teruggehou, maar Tewdrig is gewond in die Slag van Pont-y-Saeson en moes na Flat Holm in die Bristol-kanaal geneem word vir behandeling. 'N Ossewa is ontbied om hom daarheen te neem, maar tydens hul reis het die osse by 'n wonderbaarlike fontein (nou bekend as St.Tewdrig's Well) gestop. Hier is wonde van Tewdrig gereinig en hier sterf hy. Koning Meurig het ter plaatse 'n wonderlike kerk gebou en sy heilige liggaam van sy vader daar ingelê. Die plek het Merthyr-Teyryn (Mathern nr Chepstow) bekend geword na die Martelaarskoning. Sy feesdag is 1 April.
c.580 Saint Afan Afan Buallt was 'n biskop in die Cantref van Buallt. Hy was die kleinseun Cunedda Wledig en 'n neef van Saint David en is vermoor deur Ierse of Deense seerowers op die oewer van die rivier Chwefri, nr Cilmeri. Sy -feesdag is 16 November.
Die kerk wat aan hom op Llanafan gewy is, was eens 'n pelgrimsreis, en ook die plek van ten minste een wonderwerk: Gerald van Wallis vertel ons dat die Anglo-Normandiese heer Phillip de Braose in die omgewing was en besluit dat die kerk 'n geskikte plek vir hom en sy honde om te oornag, wat 'n oneerbiedige ding was om te doen. Toe hy met sonsopkoms wakker word, het sy honde mal geword en hy was blind en het nooit weer sig gekry nie, maar het in die kruistogte geveg, waarna hy onmiddellik deur 'n swaardslag geslaan is en so sy lewe met eer beëindig het. .
584 Saint Deiniol Oorlede. Hy was die kleinseun van Pabo Post Prydain, 'n koning van Yr Hen Ogledd, en toe die gesin hul grond in Noord -Engeland verloor het, het hulle die grond van die koning van Powys, Cyngen ap Cadell, gekry. Daar word gesê dat Deiniol onder St Cadoc bestudeer het en later deur Maelgwyn Gwynedd grond gegee is om 'n klooster te vind op die plek waar die Bangor -katedraal nou staan. Hy het die sinode van Llanddewi Brefi in c.545 bygewoon saam met Saint David en is ook dieselfde jaar deur David ingewy. Hy word begrawe op Bardsey -eiland, en hy word ook vereer in Monmouthshire, Herefordshire en Bretagne. Sy feesdag is 11 September.
586 Saint Govan Gesterf. Daar word gesê dat Govan 'n Ierse monnik was wat na Wallis gereis het om die vriende en familie van die abt te soek en wat hom opgelei het, Saint David. op en laat 'n spleet net groot genoeg sodat hy kan wegkruip totdat die seerowers weg is.#0160 In dankbaarheid besluit hy om op die krans te woon, en#0160 om die inwoners te waarsku oor die dreigende seeroweraanval, van vis en water uit 'n put, op die terrein van, is later Saint Govan's Chapel in die 14de eeu gebou, waaronder Saint Govan begrawe word. Sy feesdag is 26ste en#0160 Maart.
Sy word onthou as 'n Walliese maagd, die dogter van 'n Ierse koning wat na Powys gegaan het om 'n kluisenaar te word. Melangell is veral bekend vir 'n voorval waarby koning Brochwel Ysgythrog van Powys betrokke was. Die pragtige jong vrou het die lewe van 'n kluisenaar geneem wat in 'n klein sel in die Powys -wild gewoon het. Op 'n dag was Brochfael besig om 'n haas te jag toe die wese vir Melangell se kluisenaar maak en in haar rompe skuil. Die honde sou nie aanval nie, en die koning was so verlief op die vroulike skoonheid dat hy haar gevra het om met hom te trou. Sy het nederig geweier, so Brochfael het haar grond gegee om eerder 'n klooster te bou. Die land waarna verwys word, is die vallei naby die Church of Pennant Melagell in Llangynog, Powys, waar sy abdis geword het van 'n godsdienstige gemeenskap. Sy is die beskermheilige van hase en haar feesdag is 27 Mei.
c.600 Saint Collen Gebore. Hy was 'n monnik in Bretagne, Cornwall en Wallis en woon as 'n kluisenaar naby Glastonbury en Llangollen, wat na hom vernoem is. Daar is verhale in die folklore van hom wat twee keer heilige water besprinkel het om van die bose geeste ontslae te raak, en dat hy 'n Walliese reuse -vrou doodgemaak het om die mense van Llangollen te red. Sy feesdag is 㺕ste Mei.
601 Saint Asaph Was die seun van King Sawl Penuchel van Yr Hen Ogledd. Hy het 'n kluisenaar in Tegeingl nr Holywell en was die tweede biskop van St Asaph wat opgevolg het Kentigern alias Saint Mungo wat die klooster daar gestig het. Sy feesdag is op 5 Mei. Kentigern sou gereeld in die ysige koue rivier bid. By een geleentheid het hy Asaf, wat hom bygewoon het, gestuur om hout te bring om hom te verbrand en warm te maak. Asaf het in plaas daarvan vir hom lewendige kole in sy voorskoot gebring, en die wonderwerk het aan Kentigern die heiligheid van sy dissipel onthul.
603 Saint Dunod Abbot of Bangor on Dee, a tended the meeting of Welsh Bishops with Saint Augustine of Canterbury at 'Augustine 's Oak ' and is the only Welsh kerklike genoem by name by Bede.
603 Heilige Augustinus en die vergadering by Augustine 's Oak
Voordat die Romeinse -legioene Britannia reeds teruggekeer het na die Christendom en gereeld kontak met Rome gehad het, was die Christendom egter hoofsaaklik beperk tot Wallis en Cornwall en die Christelike kerk, ontwikkel in relatiewe isolasie van Rome, was gesentreer op kloosters in plaas van bisdom, dit het 'n ander berekening gehad vir die datum van Paas en die styl van die tonsure kapsel wat geestelikes gedra het, was anders. In 595 Pous St. Gregory die Grote het besluit om sendelinge na Brittanje te stuur (bekend as die Gregoriaanse sending), om die Christen -Britte weer in die vou te probeer bring en ook om die heidense te bekeer Anglo Saxons. Hy het Augustine gekies, en#0160a gerespekteer voor 'n klooster in Rome, saam met dertig monnike om sy missie uit te voer en in 597 het Augustine in Brittanje aangekom en 'n vergadering gehou met die Angelsaksiese koning Ethelbert , wat weliswaar nie onmiddellik tot bekering gekom het nie, maar onder die indruk was dat hulle kon voortgaan om te preek, maar Ethelbert het hom later dieselfde jaar saam met duisende bekeer tydens 'n Kersdagmis, en#0160Augustine is as biskop van Cantebury ingewy, hy word beskou as die & quotApostel na die Engelse & quot en 'n stigter van die Engelse Kerk. As Augustus se sending het suksesvol voortgegaan en daar het meer sendelinge aangekom uit Rome, hulle het heidense tempels vir Christelike aanbidding ingewy en heidense feeste verander in feestye van heiliges.
Augustinus het egter nie sy gesag uitgebrei na die Christene in Wallis en Cornwallt nie, en toe pous Gregorius besluit het dat hierdie Christene hulle ook aan Augustinus moes onderwerp, roep Augustine en Ethelberht in 603 al die Britse biskoppe na 'n vergadering by Augustines 's oak op die grens tussen Somerset en Gloucestershire. Hierdie biskoppe het vroeg afgetree om met hul mense te beraadslaag, en volgens Bede het hulle aangeraai om Augustine te oordeel op grond van die respek wat hy tydens hul volgende vergadering betoon het. Toe Augustinus nie uit sy stoel by die ingang van die Britse biskoppe opstaan ​​nie, het hulle geweier om hom as aartsbiskop te erken en die ou kerk het isolasie gekies oor versoening. Maar miskien die belangrikste faktore wat 'n ooreenkoms verhinder, was die diep verskille tussen Augustinus en die Britse kerk en die feit dat die pogings van Augustinus geborg is deur 'n Anlgo Saksiese koning, wie se koninkryke aggressief na die weste uitgebrei het.
c.610 Saint Nidan Hy is 'n afstammeling van die gevierde kryger Urien Rheged en word vermoed dat hy biskop was van St Seiriol 's klooster in Pennon, aan die oostelike punt van Anglesey, het hy ook gestig Kerk op Anglesey. Na 0160 word gesê dat Nidan een van die 665 monnike was wat saam met St Kentigern van Llanelwy (Denbighshire) gereis het om die Christendom te vestig in Midmar (Aberdeenshire), waar daar ook 'n kerk is wat aan hom gewy is. Sy feesdag is 30 September.
c.610 Saint Cynfarwy Gebore. Hy was 'n aktiewe Christen in Anglesey, na wie die gemeente Llechgynfarwy en St Cynfarwy's Church vernoem is. Sy feesdag is vermoedelik die 7de November.
640 Saint Beuno Oorlede. Hy is gebore in Berriew in Powys, die kleinseun van 'n prins van daardie koninkryk. Na opvoeding en ordening in die klooster van Bangor op Dee, het hy 'n aktiewe sendeling geword, tot in Somerset, koning Cadwallon, bedrieg Beuno oor 'n stuk grond en ter herstel, neef Gwyddaint van Cadwallon, & quotgave aan God en Beuno vir ewig sy gemeente & quot van Clynnog Fawr op die Llyn -skiereiland, waar hy 'n abdij gestig het. Sy feesdag is 20 April.
640 Saint Tysilio Oorlede. Tysilio was die tweede seun van Brochfael Ysgythrog, koning van Powys, maar het nie verskyn vir die lewe in die koninklike hof nie, want op 'n vroeë ouderdom vlug hy na Abbot Gwyddfarch van Meifod (nr. Welshpool) om 'n monnik te word. Sy pa het hom probeer afskrik, maar moes uiteindelik meegee. Tysilio het sy basis opgerig by 'n kluisenaar wat hy gestig het by Ynys Tysilio (Kerkeiland) in die Menai -straat en baie werk aan Ynys Mon (Anglesey) gedoen. Na sewe jaar keer hy terug na Meifod (naby Welshpool) as abt, waar hy die abdy herbou. Slegs ongeveer twee jaar later is sy oudste broer egter in die Slag van Chester in 613 vermoor en sy weduwee, koningin Gwenwynwyn, wou met Tysilio trou en hom koning van South Powys maak, weer vlug Tysilio, met 'n handjievol volgelinge, hierdie keer na St. Suliac in Bretagne, waar hy 'n nuwe klooster gestig het. Hy sterf en word daar begrawe in 640.
Ongelukkig maak sy naam deel uit van die langste pleknaam in Wales Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Sy feesdag is 8 November.
c.650 Saint Gelert Daar word geglo dat Gelert 'n sendeling was en evangeliseer in Llangeler (Carmarthenshire) en#0160 en Beddgelert (Snowdonia), en#0160 en die omliggende Gelertvallei. Gelert het op 'n stadium as 'n kluisenaar gewoon in 'n grot naby wat nou bekend staan ​​as die Heilige put van St Celer en naby Llandysul, waarheen pelgrims sou reis vir genesing deur Gelert. Uiteindelik is die kapel, Capel Mair, opgerig oor die put, waarvan die ruïnes nog oorbly. Sy feesdag is 29 Junie.
c.650 Saint Gwenllwyfo Vroulike Christen erken as 'n heilige. Sy word herdenk in die inwyding van die St Gwenllwyfo's Church on Anglesey. Haar feesdag is 30 November.
660 Saint Winefride Gesterf. Winifred was die dogter van Tyfid ap Eiludd, 'n plaaslike Heer in Noord -Wallis, sy is deur haar oom St Beuno opgevoed in 'n kerkie wat hy in Abeluyc gebou het, en#0160 die grond wat hy in ruil deur haar pa gegee het om haar op te voed.
Op 'n dag was die ouers van Winifred en hul bediendes almal by die kerk, Beuno was besig om te bedien en Winifred was alleen in die huis. Terwyl hulle buite was, was Caradog, seun van prins Alaog, Lord of Pennarlag (Hawarden aliasPennard Halawg) ry verby en stop by die huis om 'n drankie te vra. Hy was so oorweldig deur die skoonheid van Winifred, dat hy onbehoorlike voorstelle gemaak het en, toe hy van die hand gewys word, hom wou opdwing. Winifred het gevlug om by haar gesin by Abeluyc aan te sluit. Die jong ruiter het haar egter maklik ingehaal en in woede -aanval haar kop op die trappe van die kerk afgekap. Caradog staan ​​met sy swaard in sy hand, en kan nie van die plek af roer of berou hê nie. By al die herrie kom St Beuno na buite gehaas. Ontsteld vervloek hy die jong prins vir sy verskriklike misdaad, wat onmiddellik dood neerval en deur duiwels weggeslinger word. Beuno het die versamelde Christene meegedeel dat Winifred belowe het om 'n martelaar te sterf vir haar maagdelikheid en Christenskap. Toe neem hy haar kop van die grond af en sit dit terug op die regte plek. Van waar dit geval het, het daar onmiddellik 'n put met skoon helder water ontstaan. Terselfdertyd beveel hy die gemeente om te bid dat Winifred weer kan herleef en haar gelofte kan nakom, en toe hulle opstaan ​​uit die gebed, kom sy saam met hulle op. Vir die res van haar lewe het sy 'n rooi punt om haar keel gehad, waar dit deurgesny is.
Nadat sy van 'n pelgrimstog na Rome teruggekeer het, het sy 'n non geword en 'n addess by Gwytherin en#0160 in Denbighshire. St. Winifred het 'n heilige van min belang gebly totdat haar oorblyfsels na 'n wonderlike heiligdom in Shrewsbury Abbey geneem is en#0160 in 1136 en haar gewilde Life is slegs twee jaar later deur prior Robert van Shrewsbury geskryf en the healing spring op die tradisionele plek van haar die dood is nou 'n heiligdom en pelgrimstog met die naam St Winefride's Well in Holywell en#0160 en is een van die mees besoekte heiligdomme in die hele Wallis, dit staan ​​ook bekend as die Lourdes van Wallis. Sy is die beskermheilige teen ongewenste vooruitgang, haar feesdag is 3 November.
c.700 Saint Euddogwy Gesterf. Euddogwy het in sy jeug na Wallis gekom en by Llandeilo Abbey opgelei en uiteindelik 'Bishop of Teilo', die bisdom in Llandeilo Fawr, op reis gegaan na Cantebury vir sy toewyding. Hy was waarskynlik die stigter van die klooster op Llandaff en een legende vertel dat toe hy 'n aantal oorblyfsels van St. by Penallt. Deur die gebede van Euddogwy het die aanvallers dadelik blind geword en kon hulle nie beweeg nie. Daar word ook gesê dat hy 'n pelgrimstog na Rome gemaak het. Euddogwy bedank as biskop om in eensaamheid te woon by Llaneinion, naby Tintern, waar hy sterf. Hy is vermoedelik begrawe in die klooster by Llandaff en sy feesdag is ق Julie.
706 Saint Decumen Gesterf. Daar word gesê dat hy uit adellike ouers by Rhoscrowther in Pembrokeshire gebore is, en#0160 waar die kerk aan hom opgedra is. Hy het ook 'n kapel by die nabygeleë Pwllcrochan gehad. Hy wou na 'n wêreld van eensaamheid ontsnap en oor die Bristol Channel op 'n hekkie stokke (moontlik 'n coracle) met slegs 'n koei vir 'n metgesel en by Dunster in Somerset aangeland, waar hy 'n kluisenaar was, woon uit die opbrengs van sy koei. Daar word gesê dat hy vermoor is deur 'n heiden wat sy kop met 'n graaf afgekap het. Legend vertel dat die heilige wonderbaarlik sy kop opgetel het, dit gewas en vervang het. Hierna het die plaaslike mense Decuman gehelp om 'n kerk te bou. Hy word ook geassosieer met drie kerke in die stad Ballyconnick, Killag en Killiane in County Wexford, Ierland. Sy feesdag is 27 Augustus.
Matthew in die Kroningsevangelies en Ebbo Evangelies
Saint Matthew, folio 15 recto van die Kroningsevangelies (Evangelieboek van Karel die Grote), uit Aken, Duitsland, c. 800-810, ink en tempera op velijn (Kaiserliche Schatzkammer, Kunsthistorisches Museum, Wene)
Volgens die legende, die Wene Kroningsevangelies (ongeveer 795) is in die graf van Karel die Grote in die Palatynse kapel ontdek in die jaar 1000 deur Otto III, die keiser is blykbaar op troon begrawe, dit wil sê sit regop, met die Evangelies in sy skoot. 'N Evangelieboek is 'n boek met die boeke van die vier evangeliste, Matteus, Markus, Lukas en Johannes, wat elkeen hul verhaal van Christus se lewe en dood bied.
Die manuskrip is duidelik 'n luukse voorwerp, geskryf in goue ink op perskleurige velg. Kenmerkend van die Karolingiese Renaissance, was die kunstenaars van die Coronation Evangelies geïnteresseerd in die herlewing van klassieke style, wat Karel die Grote se heerskappy effektief verbind het met die van die 4de eeuse antieke Romeinse keiser Konstantyn. Die klassieke styl kom duidelik na vore in die posisies en klere van die vier evangeliste, of Evangelieskrywers, wat beelde van antieke Romeinse filosowe herroep (byvoorbeeld hierdie uit The Metropolitan Museum of Art). Karel die Grote het waarskynlik hierdie Evangelieboek laat maak voordat hy as keiser gekroon is. Dit is so 'n indrukwekkende boek dat dit vanaf die twaalfde tot die sestiende eeu in keiserlike kroningdienste gebruik is.
Na die skepping van die Coronation Evangelies, het die Ebbo Evangelies (ongeveer 816-35) is die bekendste vir hul kenmerkende styl in teenstelling met hedendaagse Karolingiese verligte manuskripte. Die Ebbo Evangelies is gemaak vir Ebbo, die aartsbiskop van Rheims, wat destyds een van die belangrikste plekke was vir die vervaardiging van manuskripte.
Saint Matthew, folio 18 verso van die Ebbo Evangelies (Evangelieboek van die aartsbiskop van Reims) uit Hautvillers, Frankryk, c. 816-35, ink en tempera op velijn, 10 1/4 x 8 1/4 (Bibliothèque Municipale, Épernay)
Terwyl die skrywer in die Ebbo Evangelies (beelde van Matteus, Markus, Lukas en Johannes) stem ooreen met die elemente van klassieke herlewing (bv. modellering van figure om hulle driedimensioneel te laat lyk, gradering van die lug, die argitektuur en meubels), die styl waarin die beelde van die Ebbo Evangelies uitgevoer word, is 'n noemenswaardige afwyking. Die kwaswerk van die outeurportrette kan beskryf word as energiek, ekspressionisties, selfs waansinnig. Die kunstenaar bly oplettend vir die gebruik van hoogtepunte en skaduwee om driedimensionele vorms te skep, maar doen dit met tekstuur eerder as gladde modellering, wat 'n effek van beweging skep.
Links: Saint Matthew uit die Kroningsevangelies (Evangelieboek van Karel die Grote), c. 800-810, ink en tempera op velijn (Kaiserliche Schatzkammer, Kunsthistorisches Museum, Wene) regs: Saint Matthew uit die Ebbo Evangelies (Evangelieboek van die aartsbiskop van Reims), c. 816-35, ink en tempera op velijn (Bibliothèque Municipale, Épernay)
Hierdie energie word nie net oorgedra in die kwaswerk nie, maar ook in die komposisie self. In die Ebbo Evangelies, Word Matthew gebuig asof hy woes skryf oor sy (nog leë) kodeks, terwyl Matthew se postuur in die Kroningsevangelies is meer regop en ontspanne, sy pen vreet sy ken, asof hy in gedagte stilstaan.
Die meubels van die twee portrette lyk baie soortgelyk - hoewel die sitplek in die Coronation Evangelies 'n opvoubare stoel blyk te wees, terwyl die van die Ebbo is 'n stewiger stoelgang. Die houding van die Coronation Matthew is egter stabiel in teenstelling met die van Ebbo. Sy regtervoet rus byvoorbeeld op die raam van die miniatuur en sy linkerkant is plat op die basis van sy boekstaander. Hierdie miniatuur bestaan ​​uit verskeie hoeke van 45 en 90 grade wat 'n gevoel van stabiliteit en balans skep. Daarteenoor is die lyne in die Ebbo Evangelies 'Matthews is dinamies en het nie dieselfde gevoel van ewewig nie. Byvoorbeeld, veral die regtervoet van Matthew is op die steil, amper vertikale hoek van sy voetsteun geplaas. Verder is die boekstaander teen so 'n drastiese hoek gekantel dat dit lyk asof sy boek in die kyker se skoot sal gly. Die energie word ook uitgedruk in die gesig van Matthew, wat in 'n voorhoofsvoorkant opgetrek is. Terwyl die Kroning Dit lyk asof Matthew 'n rustige oomblik van besinning neem, die Ebbo Dit lyk asof Mattheus benoud is oor sy skryfwerk (prent hieronder), wat gelei word deur sy evangeliste -simbool, die gevleuelde man, wat hom uit die regter boonste hoek van die beeld instrueer.
Detail, Heilige Matteus, folio 18 verso van die Ebbo Evangelies (Evangelieboek van die aartsbiskop van Reims) uit Hautvillers, Frankryk, c. 816-35, ink en tempera op velijn, 10 1/4 x 8 1/4 (Bibliothèque Municipale, Épernay)
Laastens moet op gelet word dat die Ebbo Evangelies het 'n paar ooreenkomste met die berugte Utrecht Psalter (hieronder), wat ook ongeveer dieselfde tyd in Rheims in die Benediktynse abdij van Hautvillers gemaak is ('n psalter is 'n bundel wat die Bybelse Psalmboek bevat, dikwels met ander toewydingsmateriaal ingebind). Die beelde van die Utrecht Psalter Dit is ongeverfde tekeninge in bruin ink, wat ook duidelik bedoel is om die styl van die Laat Oudheid aan te roep. Terwyl die sketsagtige karakter van die Utrecht Psalter is nie heeltemal so dramaties soos dié van die Ebbo EvangeliesDie ooreenkoms in styl kan veral gesien word in die klassieke argitektuur en die weergawe van die gevleuelde man bo -aan die portret van die evangelis.
Psalm 44, detail van folio 25 recto van die Utrecht Psalter, van Hautviller (naby Reims), Frankryk, c. 820-835 (Universiteitsbiblioteek, Utrecht)