Spelers: Taye Diggs, Moshidi Motshegwa, Gabriel Mann, Jason Flemyng, Tumisho Masha
Vertoontyd: Vanaf 22 Julie
"Suid-Afrika het nog soveel stories wat vertel moet word" is een van die versugtinge wat dikwels gehoor word wanneer dit gaan oor die bevordering en uitbouing van ons plaaslike rolprentbedryf. Inderdaad, en Drum is 'n sprekende voorbeeld hiervan.
Heelparty onlangse films fokus op die nadraai van die apartheidsera eerder as die tydperk self, soos Forgiveness, Red Dust en die pas vrygestelde In my country. 'n Paar jaar gelede het die uitstekende dokument�r Amandla! 'n goeie oorsig oor die hele apartheidst(r)yd gegee, maar 'n mens het gelukkig uit die teater gestap, want jy het 1994 sien aanbreek. Drum neem jou terug na die vroe� jare van apartheid, en dis 'n harde herinnering aan daardie wrede werklikheid. Wanneer die fliek in 1955 begin, is apartheid in volle gang �n het die werklike implikasies van hierdie onderdrukkende beleid genoeg begin blyk dat swart weerstand momentum begin kry. In hierdie verband figureer 'n jong Nelson Mandela taamlik sterk vanaf die openingstoneel.
Wat Drum 'n suksesvolle film maak, is die fokus op die persoonlike en die menslike. Hoewel die historiese gegewe as die wye en immer bepalende agterdoek gebruik word, word die kyker volledig betrek by die lotgevalle van enkele karakters. Die verhaal sentreer om die kleurryke hoofkarakter, die joernalis Henry Nxumalo (Taye Diggs). Hy is die sportskrywer vir die Engelsman Jim Bailey (Jason Flemyng) se tydskrif Drum, wat ingestel is op vermaak vir swart lesers. Nxumalo tel baie van sy stories in Sophiatown se sjebiens en nagtelike uithangplekke op (te midde van sy affair met 'n destydse sangsensasie, gespeel deur Bonnie Mbuli) en hy leef so flambojant en d�faitisties as kan kom. Een van sy en sy drinkebroers se gevleuelde uitsprake is: "Drink and be merry! Die young and be a good-looking corpse!"
In navolging van sy redakteur regverdig Nxumalo die tydskrif se uitgangspunt dat hul lesers te midde van hul armoedige sukkelbestaan ontvlugting nodig het. Totdat sy vrou, Florence (Moshidi Motshegwa), hom uitdaag om m��r as net 'n nar in 'n netjiese pak te wees wat 'n wit man nog ryker maak. Jy het 'n besondere stem, s� sy vir hom, laat jou stem hoor oor dit wat werklik aangaan.
So begin Nxumalo se "politieke" betrokkenheid. Hy begin stories by die gewone mense optel, en in die een na die ander artikel word verskillende fasette van apartheid belig: swart werkers wat soos slawe op 'n boer se plaas in Bethal aangehou word; die omstandighede in tronke; swart eiendomsbesitters wat hul eiendom ontneem word; die regering se planne om Sophiatown te vernietig. Onontbeerlik vir die sukses van Nxumalo se stories is die foto's van die jong Duitse fotograaf Jurgen Schadeberg (Gabriel Mann).
Aanvanklik is dit moeilik om Bailey te oorreed om 'n ander rigting in te slaan met die tydskrif, maar toe hy sien watter invloed Nxumalo se ondersoekende joernalistiek op die verkoopsyfers het, is die stryd gewen.
'n Universele punt wat gemaak word, is die ho� prys wat mense moet betaal vir hul betrokkenheid teen onreg. Waar Florence aanvanklik vir Henry aangemoedig het om sy oogklappe af te haal, wil sy hom uiteindelik probeer terughou toe sy betrokkenheid al gevaarliker raak. Aan die een kant staan die lot van miljoene mense wat ly, aan die ander kant die veiligheid en geluk van sy vrou en kinders.
Die Amerikaanse akteur Taye Diggs in die rol van Henry Nxumalo opper dieselfde vraag as Juliette Binoche as 'n Afrikanervrou in In my country: w�rk dit? Die antwoord is ja en nee. Diggs, 'n knap akteur, oortuig as 'n sjarmante en flambojante karakter, maar nie werklik as 'n Suid-Afrikaner nie, daarvoor is sy gelaatstrekke en aksent net te anders. Dis veral as jy hom vergelyk met akteurs soos Tumisho Masha as Can Themba en die bendebaas Slim ('n uitstaande vertolking deur hierdie akteur, van wie ek ongelukkig nie die naam kon kry nie) dat daar egtheid kort. (Ook Gabriel Mann as Jurgen Schadeberg kom erg on-Duits voor.) Tog het 'n mens simpatie met rolprentmakers wat hul werk vir eenogige Amerika aanvaarbaar wil maak - sekerlik lei die finansi�le sukses van een film tot die belegging in 'n volgende film.
Drum is nie 'n gemaklike (wit) kyk-ervaring nie, maar dis een van daardie stories van ons wye en droewe land wat eenvoudig gehoor m��t word. Hoede af vir regisseur Zola Maseko.