Die proses is aanvanklik traumaties, maar dis die moeite werd, meen Neil. Hy erken ruiterlik hy het in die verlede “belaglike” klere gekoop wat hom nie gepas of nie reg gesit het nie. Andrew het hom nuwe klere help soek wat goed sit en goed saamwerk sodat hy in enige situasie kan “veilig” voel wat sy klere betref. “Dis nie dat ek fantasties voel nie. Dis dat ek weet ek doen dit reg. En dit is baie spesiaal,” sê hy.
Dit gaan nie oor die klere nie; dit gaan daaroor om die man in die klere te leer om sy persoonlike styl te vind. Nadat hy langer as ’n dekade as ’n voorste Hollywood-agent met kliënte soos Rob Lowe, Ricky Gervais en James Corden gewerk het, het hy sy styldiens vier jaar gelede gestig.
Dalk moet ek in sy geliefkoosde styl aantrek: ’n Italiaanse baadjie en langbroek met ’n sysakdoek in die sak, insteekskoene met fluweelfraiings en ’n horlosie wat meer as my kar kos – maar om ooglopende redes is dit onmoontlik. Eindelik kies ek my gewone uitrusting vir wanneer ek uitgaan: ’n vlootblou chino, my wit Oxford-hemp, my beste vlootblou V-halstrui en ’n paar goeie stewels.
En terwyl ek nou hier sit en al ’n halfuur lank met Andrew gesels by ’n tafel in sy sjiek kantoor met die hele Los Angeles onder ons uitgestrek, is dit ’n voorkoms waaroor ek taamlik goed voel.
“Ek kyk na jou en dink: ‘Werk van die huis af. Hy is ’n joernalis, maar hy gaan uit. Hy wil nie die aandag trek nie, maar kan ook nie soos ’n slonskous lyk wanneer hy ’n onderhoud voer nie.’
“My voorkoms vir jou is baie cool, byderwets, iets gepas vir jou ouderdom waarin jy gemaklik is. En ja, jy het ’n pak nodig, en ons het beslis ook ’n baadjie nodig.”
As dit die “ek voel vere”-voorkoms is wat ek wil hê, is daar niks meer wat hy my kan leer nie. Ek het dit onder die knie. Maar as ek ’n bietjie skerper wil lyk, is The Weitz Effect hier om te help.
In sy vorige lewe, toe The Hollywood Reporter hom as een van die bes geklede agente in die rolprentbedryf bestempel het, was hy ’n bietjie “windmakeriger”, sê hy.
“Wat my ’n voorsprong gegee het, is dat ek nie ’n swart, vlootblou of grys pak gedra het nie. Ek het ’n driestuk gedra. Ek het dubbelbors gedra. Ek het nouer pype gedra. Ek het sakhorlosies, sakdoeke, dinge wat my laat uitstaan, gedra. Mense het my onthou. Hulle het my as die sakdoek-ou herken.”
Sy persoonlike styl het intussen ontwikkel. Hy beskryf dit as “sportief, deftig, elegant-informeel, konserwatief met skop, byderwets en ’n tikkie hardegat”.
“Met my werkwyse is dit nie die moeite werd om my te huur tensy jy bereid is om minstens R150 000 uit te gee nie,” sê hy. In ’n stadium vra ek wat hy vir die Facebook-stigter Mark Zuckerberg sou sê as hy sy dienste aan hom kon bied.
Andrew huiwer nie: “Hy het my nodig, want hy is op die wêreldverhoog. Dis belangrik om nie te dink dit maak nie saak nie en dan jeans en ’n T-hemp te dra. Daar’s ’n tyd en ’n plek daarvoor. Ja, jy is ryk. Ja, jy werk in die tegnowêreld. Maar daardie dae is verby. Jy is nie ’n 25-jarige wat pas sukses behaal het nie.”
Ek is seker die pak wat hy gedra het, het ’n fortuin gekos, sê ek. Andrew smaal. “Jy hoor baie ouens sê dit is Armani, dit is Ralph Lauren, dit is Tom Ford. Ek gee nie om wat dit is nie. Dit gaan nie oor die etiket nie. Dis hoe jy dit dra.”
Sowat ’n maand later ontmoet ons mekaar weer om te gaan inkopies doen. In daardie tyd het Andrew twee gaste vir die koninklike troue aangetrek. Hy verwag hulle sal nou gereelde kliënte van The Weitz Effect word. Albei is veterane in die vermaakbedryf.
Andrew het vir hulle gesê: “Dit is koninklikes – julle gaan nie na die Emmys toe nie,” en iets uitgesoek wat meer “verfynd” is as hul gewone aandbaadjies vir die rooitapyt.
In Mei het hy spesiaal New York toe gevlieg om Tom Brady vir die Met-gala aan te trek. Vir die projek het hy met Versace saamgewerk om drie verskillende formele voorkomste vir die wêreld se mees gesiene Amerikaanse voetbalspeler te skep, wat met die supermodel Gisele Bündchen getroud is en self ’n bietjie van ’n modefat is.
“Die volgende dag was Tom duidelik die enigste man by die Met-gala oor wie gepraat is,” sê Andrew. Dit is inderdaad so, maar nie noodwendig op ’n goeie manier nie. Daar is ook die spot met hom gedryf. Iemand het opgemerk die sportman lyk soos “ ’n Las Vegas-kulkunstenaar”.
Hy hou sy foon en sy geldknip in sy regterhand vas. “Dis ’n reël,” sê hy terwyl ons oor die straat na Brioni stap.
“Ken jy Brioni?” vra Andrew. Ek ken dit nie. Dis blykbaar die toppunt van luukse Italiaanse mansdrag: ’n plek vir mense wat baie, baie ernstig is oor snyerswerk teen pryse van R10 000 vir ’n polohemp. Ons stap reguit boontoe na ’n BBP-area waar ons op ’n roomkleurige rusbank gaan sit. Espresso word aangebied.
In die aanpasarea wag ’n rak met leerbaadjies, twee hemde en vier pakke of baadjies in my grootte – alles wat Andrew klaar uitgesoek het. Ek pas ’n blou hemp aan wat verreweg die mooiste ding is wat ek al in my lewe aangehad het. Die winkel se eie snyer word ontbied en Andrew wys presies hoe hy die langbroek met spelde moet afsteek om nog beter te pas.
Later, toe ek die langbroek baie versigtig uittrek, haak my boksers eers aan ’n speld vas en toe steek ek myself per ongeluk raak. Van die ander hoogtepunte in die Brioni-keurspel is ’n knooptrui (“Jy lyk soos ’n ou wat ’n knooptrui kan skop gee,” sê Andrew met ’n prysenswaardig uitdrukkinglose gesig) en ’n langmoupolohemp wat lieflik voel. Dan is ons klaar met Brioni.
Andrew het in ’n gegoede gesin in Philadelphia grootgeword as die jongste seun van ’n suksesvolle elektriese ingenieur en ’n huisvrou met ’n skerp oog vir styl. Op 11 was hy al so gesteld op klere dat hy sy ma gesoebat het om vir hom ’n spesifieke grys kwiltbaadjie te koop.
Hy het later kommunikasie en bemarking aan die George Washington-universiteit studeer. Daar was hy so beïndruk met sy kamermaat se styl dat hy sy oorgroot 1990’s-klere vir ’n “skoon” studentevoorkoms verruil het. Daarna is hy Los Angeles toe. Sy flambojante modesin het hom laat uitstaan. Hy het informeel sy kliënte en kennisse begin raad gee oor hoe om aan te trek.
Agt jaar gelede, tydens sy ramparty in Las Vegas, het ’n vriend ’n toespraak gelewer. Dit was ’n man wat Andrew toe net twee jaar lank geken het, maar wie se klerekas hy aansienlik verander het. Sedert hy saam met Andrew begin klere koop het, het die man vertel, het hy gewig verloor en sy sakebedrywighede het merkbaar verbeter.
“Hy het gesê: ‘Ek is alles aan Andrew verskuldig. As ek hom nie ontmoet het nie, sou ek iewers in ’n sloot gelê het.’ ”
Dit het nog vier jaar geneem voor hy die sprong gewaag en ’n ander rigting ingeslaan het. Hy is oortuig ’n stylherlewing vir mans is op pad, en hy ry op daardie golf.
“Hy is George Clooney. Ek dink hy kon beter gevaar het by die koninklike troue.” Hy kon ’n oggendpak gedra het, stel Andrew voor, en voeg by hy dink die koninklike bruidegom het baie goed gelyk.
“Hy is ’n groot ou, maar as jou klere goed pas om jou lyf te beklemtoon, maak nie saak watter grootte en vorm jy is nie, sal jy magtiger, eleganter en beter geklee lyk. Ek sou ook nog ’n element by sy pakke voeg as net vlootblou om ekstra skop te gee. En, die belangrikste, speel met van sy daskeuses.”
“Nee, dit maak dat ek by die foto of in die televisie wil inspring. Ek wil help.” Hy erken openlik sy ambisie is nie beskeie nie. “Ek is beslis besig om ’n bedryf te skep,” sê hy.