Notas van die Internasionale Jeugklimaatbeweging, Doha - Inligting
Vier metrieke ton koolstof. Dit is my persoonlike bydrae tot klimaatsverandering; die resultaat van 'n retoervlug halfpad regoor die wêreld.
Ek sug swaar, tik met my vingers op die skinkbord. Die man langs my maak sy keel skoon, vou sy koerant in die sitpleksak en vra waarheen ek gaan. As ek vir hom sê dat ek op pad is na Doha vir die Verenigde Nasies se onderhandelinge oor klimaatsverandering, lig hy sy wenkbroue. Sy verrassing druk saggies teen my gehawende Tom-skoene, verslete skinny jeans, hare in 'n onbeholpe poniestert, en die feit dat ek nie belangrik genoeg lyk om na 'n VN-ding te gaan nie.
Ons praat 'n paar minute oor klimaatsverandering. Hy skud sy kop na die orkaan Sandy en vra hoe naby ons is om 'n internasionale ooreenkoms te bereik. Ek haal skerp asem in, die lug tussen my geklemde tande in die lug, voordat ek begin met 'n uiteensetting van die geteisterde verwagtinge rondom COP18, terwyl onderhandelaars die wegspring vir 2015 en die verwagte uitvoering van 'n bindende verdrag het. Ek verduidelik wat in Durban en Rio gebeur het, hoe COP15 die wind uit die proses geslaan het, en nou steier ons op ons voete en sleep ons die verswakte teks van die Kyoto-protokol saam.
Hy knik beleefd, maar ek kan sien hoe sy oë glinster as ek probeer om die spasies tussen die jargon te onderhandel, al hierdie moeë politieke prosesse draai na saagsels in my mond. Maar hy is nuuskierig oor die jeugbeweging, wil weet wat ons doen en waarom ons gaan en hoe ons ons organiseer. Ek verduidelik 350, die sukses van die eerste Internasionale Dag van Klimaataksie in 2009, die onlangse veldtog Do the Math-afstoting, die Global Power Shift-projek. Die woorde tuimel uit my mond as ek probeer om ons passie oor te dra in die konteks van ons betogings.
As ek nou terugkyk op die drade van Doha wat deur my geheue loop, wens ek dat ek hom vertel het van die kultuur wat aktivisme inspireer. Hoe om na 'n saak te reis, beteken dat u niks van die plek sien nie, maar alles van die mense. Hoe my hart tot twee keer so groot word as ek my mede-spanlede ontmoet, al hul hoop en entoesiasme om my voetstappe langs die stowwerige strate, terwyl ek oor my kop sweef terwyl ek agter die plenum sit, skouer aan skouer met jeugaktiviste. van regoor die wêreld. Hoe ons ons frustrasie kou en dit dan uitspoeg, weer tweet, bevoordeel, hashtagging en uiteindelik met ontsteltenis sukkel, terwyl die Amerikaanse hoofonderhandelaar Todd Stern in die mikrofoon leun en beswaar maak teen die voorgestelde teks, want dit weerspieël taal uit die Bali-aksieplan, taal op ekwiteit, toewyding en optrede. Farrukh lig sy wenkbroue op, Pujarini gee 'n verleë oogrol, en ek steek my vingers in die vorm van 'n geweer en hou dit aan my kop. Sy glimlag en dan lag ek. Tariq kyk na ons, sy wenkbroue boog en vorm 'n vraag, maar ek skud net my kop.
Na twee weke saam, deur inleidings en ysbrekers te slaan, is ons 'n span wat saamval vir beroerte. Ons is jonk, oorweldig en uitgeput, maar vind nog steeds ruimte om vanoggend om te verduur met 'n gelag, terwyl ons buite die onderhandelingslokale sit, wag vir inligtingstukke en met reëls vorendag kom vir 'n "Shit People Say at COP18" video.
'U het my hele lewe lank onderhandel. U kan nie vir my sê dat u meer tyd nodig het nie. "
Wanneer die Chinese afdelingshoof Todd Stern se woorde slaan, hom vir sulke absurditeit verjaag en hom vra of ons moet verwyder elke As ek in vorige tekste gebruik is, soek ek na Marvin, wil oogkontak maak, om te sien of hy net so geamuseerd is deur die reaksie van sy onderhandelaar soos ek. Om 02:30 die oggend, toe Pujarini woedend 'n blogpos uitpluk en Nathalia Skyping terug huis toe, en ek en Munira sit kruisbeen op ons beddens en kyk na die gebeure van die dag en probeer om nie die ure wat ons kan slaap te tel nie klim nog steeds in (vier), ek voel veilig, teen die silwer voering van hierdie donderende stormwolk.
In die maag van 'n kavernous konferensiesentrum, teen die agtergrond van olie-weelde en swaar lugversorgde winkelsentrums, beweeg ons solidariteit soos golwe, energieke oppervlaktes, pik en vou oor homself, sluit weer aan by die geswelde watermassa, ruk vorentoe, val teen die oppervlak, en die hardste gesteentes met aanhoudende krag afbreek. Dit is hierdie solidariteit wat my vorentoe sleep en die kwaai blik van my mede-jeugaktiviste tegemoet gaan terwyl hulle die bewegende gang loop en tekens hou terwyl hulle stil na die onderhandelaars staar wat by die konferensiesentrum ingaan. Dit stem saam met die boodskap wat die jeugaktivis Christina Ora in 2009 gegee het.
Nadere Naderev Saño, die hoof van die Filippynse afvaardiging, 'n beroep op sy kollegas doen om op te tree, wys hy op die verwoesting van intense tropiese storms wat oor die Filippyne vee, en sy stem breek van emosie, en die jeug loop die gang terwyl die onderhandelaars die sitting verlaat en wanneer hy loop verby ons, ons klap. Die hele vergadering draai om na ons en ons staan ​​langer, klap harder.
As Maria op die verhoog in trane afbreek, word haar hartseer my eie en kan ek nie die desperaatheid in my binneste verdwyn nie. Sy is deel van 'n paneel oor menseregte en klimaatsverandering en beskryf die gevolge wat haar geboorteland, Kiribati, onbewoonbaar maak, maar sy verstik oor haar hartseer en struikel oor die woorde terwyl die beelde op die skerm die omvang van die beskadig. Ek kan nie my oë van haar af wegneem nie, my bors hol onder haar gewig.
Dit is die VSA wat weier om daarop te reageer, weier om op enige iets aan te teken, vingers te wys en skouers op te trek, nog 'n speletjie van "ons wil graag, maar billikheid is nie iets wat ons aan die Kongres kan verkoop nie." Ek wil die skouers van my land neem en dit skud totdat sy oë terugrol, totdat dit die mate van ongelykheid, die dringendheid, die brandende vrees wat agter in ons keel knars, en die geweldige arrogansie van ons gebrek kan voel.
Ek wil aan die lessenaar van Senator Inhofe sit en hom lees elke enkele van die 13.926 eweknie-geëvalueerde wetenskaplike artikels wat die afgelope tien jaar gepubliseer is en wat die bedreiging van klimaatsverandering bevestig. Ek wil al die klimaatbeloftes van Obama neem, dit met hierdie handeling opvrolik, en dit deur die venster van die Oval Office gooi, en die glas, gekartelde rande wat op die grond val soos die verspreide stukke van die lewe van 'n klimaat vlugteling, verpletter.
Ek wil die hele Maria se smart, al my eie frustrasie, op die banke gooi, hulle laat voel hoe dit is om langs die strate van Doha te loop agter 'n vaandel gehou deur lede van die Arabiese jeugklimaatbeweging. Ons is deel van Qatar se eerste klimaatsoptog en ons harte swel van emosie om daar te wees, om saam te wees, die blote sweetpakke na die geheime polisie te steel en te giggel, want ons is nie seker of dit is wat hulle gewoonlik dra nie, of dit is hoe hulle verbeel hulle hulle kyk na klimaatprotesteerders, alle sonbrille en bypassende sweetpakke wat in die strate van Doha optree en skree totdat ons stemme rou, keel grys geskrop is deur gesange vir klimaatgeregtigheid.
Ons is versier van alle uithoeke van die aarde en het 'n begrip wat maklik tussen kulturele hindernisse gly, en bied ons 'n sak beskerming, 'n plek waar ons soortgelyke grappies het, wat almal dieselfde VN-jargon praat en ons oë agter in die agterkant van die plenêre vergadering, uitklim oor sinisme, reik na hoop, altyd 'n asem sterker as die siel-verpletterende pyn van hierdie proses.
'Dit is my toekoms, ons toekoms,' sê ek vir die man; my stem is so sag dat hy moet inleun om my woorde in te haal.
Ons sit elke aand om die klewerige tafels van 'n hoekrestaurant en sit ons weer saam oor avokadosap en chapati. 'N Mosaïek van herinneringe wat onder die fluoresserende liggies versprei is, stukkies Pakistan, China, Australië, Brasilië, Saoedi-Arabië, Indië, Pole, Bahrein, Frankryk en Egipte, klap oral op die laminaatoppervlak terwyl ons onsself herrangskik, uitruil van identiteit, en dit bring ee koms na die lewe, "ek dra u hart saam met my, (ek dra dit in my hart)."
Die draad van hierdie verhaal, die draad van hierdie beweging, is die hoop wat ons aanmekaar weef, wat oor hierdie proses hang, en dit vorentoe stoot in die gesig van die sinkende angs wat sê dat ons moet opgee. Ek probeer dit verduidelik, maar ek gryp altyd na die regte woord en daar is nie een nie. Net my hart klop, draai, pyn, soek na die rede waarom ek optimisties bly. Dit is in Doha dat my vingers styf om die regte woord sluit, die regte rede. As ek om 'n tafel sit, koffiebekers oor sy oppervlak versprei, ligte halwe kringe van uitputting wat onder ons oë geverf is, voel ek eenheid, 'n samehang van nadenke, doel en passie wat deur my are spring en my wakker skud.
Die klimaatbeweging het vierkantig op die skouers van die jeug van die wêreld geval, en anders as ons politici, het ons geleer om saam te werk. Ons het geleer om alliansies te smee rondom ons gedeelde mensdom eerder as die arbitrêre grense van ons nasiestate. Ons het geleer om ons eie stemme te vind in die solidariteit van ons gedeelde boodskap.
Hulle sê vir ons dit is te veel, dit is te groot, dit is te moeilik, maar ons verbind arms in stede en dorpe regoor die wêreld en grawe ons tone in die rooi vuilheid van die oerwoud, die sand van die woestyn, die sneeu van die arktiese gebied , die sorge van stadsstrate, en vertel hulle wat ons sien weerspieël in mekaar se oë. Ons is groter as dit.
Toe die man op die vliegtuig my verduideliking van die jeugklimaatbeweging onderbreek om te vra wat hierdie proses vir my persoonlik beteken, krul ek die tydskrif in my hande en sif deur die stortvloed van beelde in my kop. Al my ervarings het in die hoek van my kop opgestaan. Die weke sonder water in Bethlehem, die stygende seë wat die enigste akwifeer in Gasa besoedel, die betogings langs die dalende Dooie See, die storms wat die kus van Georgië besoedel, die krimpende winter van die Sierra Nevada, die ontploffing by die olieraffinadery in Richmond, en dan êrens verder, sien ek my pa glimlag terwyl hy my op 'n rots in die middel van Joshua Tree Nasionale Park lig.
Ek is drie jaar oud, palm teen die sandsteen, voel die skraap daarvan teen my hand en die soliedeheid daarvan teen my hart. 'Wildernis,' sê my pa terwyl hy na die groot ruimte wys. Ek probeer die woord uit, my oë brei uit om al die blou lug op die woestynvloer in te neem. Selfs as kind weet ek dat ek daaraan behoort, dit aan my behoort, en ek voel instinktief die skakel tussen my siel en hierdie ruimte.
Al my vuur en verontwaardiging smelt weg as ek nadink oor my eerste bewustheid van balans, die eerste keer dat ek die waarheid van José Ortega y Gasset se woorde in my ingewande voel, "Ek is ek en my omgewing, en as ek nie bewaar nie laasgenoemde bewaar ek my nie. "