Hoe ek Deens geleer het - Inligting
Hoe ek Deens geleer het
Waarom vriende die verskil maak op die pad na vlotheid?
'Man, jy is so vreemd.'
Dit was die taamlik onthutsende antwoord van Kim, my nuwe Deense woonstelmaat, nadat hy vir hom gesê het dat ek die komende jaar in Denemarke gaan deurbring om sy moedertaal te bemeester. Ongelukkig was soortgelyke opmerkings (almal in Engels) algemeen gedurende die eerste paar weke van my Erasmus Study Abroad-program in Århus.
Danes vind dit lagwekkend dat iemand Deens wil leer, veral 'n moedertaal wat Engels praat. As daar 'n ligatabel bestaan ​​vir die gewildste Skandinawiese taal, sou Deens onder kom. Sekerlik, dit het nie die seksualiteit en die sang-eienskappe van Noors en Sweeds nie, maar dit beteken nie die lelike taal wat baie mense uitmaak nie.
As ek nou daarop terugkyk, veg ek 'n verlore stryd, aangesien die meeste Dene vlot Engels praat, vanweë uitstekende skoolopleiding en 'n streng dieet van Amerikaanse en Britse TV. As daar iets is, het hulle by my geleer, en my aankoms gesien as 'n uitstekende geleentheid om hul Engels vars, die varkies, te hou! Dit was nie hoe ek my voorgestel het dat dinge enigsins sou verloop nie.
Na twee jaar van intensiewe universiteitsstudie moes my Deens 'n baie beter ding gewees het, maar om een ​​of ander rede was my begrip daarvan steeds baie basies. Die vooruitsig om in Denemarke self te woon en te studeer, was dus vreesaanjaend. Onthou die onvermydelike heimwee - hoe sou ek 'n hele jaar met die Deense van 'n kleuter oorleef?
'Ag, jy sal goed gaan. Hulle praat almal Engels daar, nie waar nie? ' sou my vriende sê.
'Ja, maar dit is nie die punt nie!' Ek het geantwoord en hulle in frustrasie geskud.
Wat was die nut daarvan om buitelands te gaan om 'n taal te leer en Engels as veiligheidsnet te gebruik? Ek moes dit bemeester vir my universiteitsgraad en ek wou dit ook bemeester. Dit maak nie saak hoe bang ek was dat ek dom sou klink nie, ek was vasbeslote om Denemarke vlot te laat.
U sal dan verstaan ​​hoe gefrustreerd ek gedurende die openingsweke was, terwyl my strewe stadig voor my oë verdwyn het. My aandrang om slegs Deens met my vriendinne te praat, was 'n ongelukkige mislukking en dit het my Duitse vriende (ook mede-uitruilstudente, wat almal kursusse in Engels aangebied het en nie van plan was om 'n Deens te leer nie), al erger gemaak.
My kursusse op die universiteit was ook nie juis inspirerend nie en het my heeltemal verward en duiselig laat voel, omdat ek net gekonsentreer het op wat gesê is, eerder as op die konteks van die lesse. Op daardie stadium was dit baie aanloklik om toe te gee aan die sorgelose vreugde om 'n Erasmus-student te wees, maar net skielik het alles verander.
Op 'n aand het ek en 'n paar vriende ons bevind by die studentebar by die hawe van Århus. Ons het gehoor dat daar 'n paar plaaslike bands speel en ons wil graag saamgaan. Die musiek was aaklig, die soort wat fokus op die ore laat bloei eerder as om vermaaklik te wees, en ek het myself met 'n luierende kop terugtrek na die kroeg. Terwyl ek 'n Tuborg bestel het, het ek opgemerk dat 'n meisie langs my staan ​​en ly soos ek.
'Die speler alt vir hoër, wat?' Ek het na haar geskree.
Sy glimlag en knik, haal 'n vinger uit 'n oor om my hand te skud en haar voor te stel. Sy is Marie genoem en het ingestem dat die betrokke groep ons almal doof sal maak teen die einde van die nag. Nadat ek myself voorgestel het en haar laat hoor het dat ek nie Deens is nie, het 'n ongelooflike ding gebeur: deur die nasionale wet te oortree, het sy nie dadelik na Engels oorgeskakel nie, maar verder in Deens gepraat, en nog beter, geen verrassing uitgespreek dat 'n buitelander haar praat nie. Taal. Ek het die drang om haar te omhels en trane van dankbaarheid teëgestaan, en ons het ons gesprek tot in die nag voortgesit.
Om my eerste Deense vriend te maak, het alles verander. Alhoewel ek nooit iets gesê het nie, het Marie verstaan ​​dat ek nie in Denemarke net vir die Erasmus-partye was nie, en dat ek iets meer blywends wou wegkom. Daarom is Engels van die begin af verbied deur 'n onuitgesproke reël tussen ons. Selfs as ek sukkel om 'n woord te vind of 'n sin saam te voeg, het sy geweier om my die maklike uitweg te gee.
In plaas daarvan het sy groot geduld getoon en my dit vir myself laat uitwerk. Die een keer wat sy my reggemaak het, het haar baie snaaksheid veroorsaak. Ons was eendag saam in 'n poskantoor, en onseker of die tou begin het, het ek 'n man gevra
Die man het my met alarm aangekyk, en dit het geblyk dat ek hom eintlik gevra het of hy 'in die koei' is, eerder as in die ry.
'' Køen ', nie' koen 'nie, skat ", snik Marie in my oor.
Een nag per week het Marie my genooi vir ete in haar gesellige woonstel en ons sou tot die vroeë oggendure oor allerhande dinge praat. Wat hier so verfrissend was, was dat dit nie gevoel het soos een of ander vooraf gereelde taalsessie nie. Dit was iets egs. Dit was die alledaagse lewe. Uiteindelik het ek inpas.
Hoe meer tyd ek saam met Marie deurgebring het, hoe beter het my Deens geword en hoe groter het my vertroue gegroei. Ek het besef dat die doen van werkboekoefeninge en die leer van grammatika u net soveel kan leer, en dat die beste manier om te leer is om uit te kom en mense te ontmoet en net te praat, te praat, te praat.
Ek was 'n paar maande na 'n taalkool in die stad en bevind my in die gevorderde klas, vol van die Litausse snobs wat al vlot was, maar wat net opgedaag het om te pronk. Eerder as om na my foute na hulle te luister, het ek besef dat die tyd deurbring met 'n plaaslike een beter en goedkoper manier was om te leer.
Noudat dinge uiteindelik beweeg het, het ek my stadig maar seker in die taal begin dompel. Dit het makliker geword om universiteitsklasse te volg en ek het elke dag 'n koerant begin lees, woorde opgesoek wat ek nie ken nie en op notakaarte neergeskryf.
Ek kon gou die hele artikel lees sonder die hulp van 'n woordeboek en woorde wat ek nog nooit vantevore opgemerk het nie, het oral begin verskyn. Ek het ook na die radio geluister en gou gehak geraak, soveel dat ek eendag 'n besoek aan 'n radiolisensiebeampte besoek het wat betaling vir 'n lisensie gevra het.
Ek het baie probleme daarvoor gehad, maar ten minste het ek oefening gekry uit die kwaad woorde wat uitgeruil is! Ek droom selfs op die oomblik in Deens (dit is altyd 'n goeie teken, het ek gesê) en het by enkele geleenthede op die Deense vrae in Deens geantwoord sonder om dit te besef.
Namate my vertroue toeneem, vind ek dit makliker om gesprekke met mense te bewerkstellig. Ek het 'n ander vriend met die naam Kristian op 'n partytjie gemaak wat 'n liefde vir sokker deel, en ons sou letterlik dae spandeer om elke wedstryd op TV te kyk, met vreugde weg te gesels en af ​​en toe op die skeidsregter te skree met 'n verskeidenheid sterk Deense ontploffings.
Nie elke dag was vir taal 'n goeie dag nie. Om die een of ander onbekende rede het ek aan tydelike Deense amnesie gely. Op 'n dag sou ek die nuus met Marie en Kristian bespreek, en die volgende dag kon ek nie eens die eenvoudigste vrae wat aan my gestel is, verstaan ​​nie.
Dit was asof iets in my brein tydelik losgemaak is, en dit het my regtig laat onderkry. As ek op dae soos hierdie gesels, sou my platmaat Kim skielik kies om met my in die Deens te praat, en toe hy sien dat ek nie weet wat hy sou sê nie, sou hy in my gesig lag.
'O ja? Wel, jy het 'n meisie se naam! ' Ek wou altyd op hom skree.
Gelukkig was dae soos hierdie skaars.
Verlaat Denemarke was ongelooflik moeilik. Aan die einde van die akademiese jaar het dit begin voel soos my huis en ek was op die punt om vlot te wees in die taal. Op die vliegtuig huis toe het ek met die twee meisies langs my gesels. Hulle het my Roskilde Festival-polsorkes opgemerk en ons het gelag oor hoe modderig en lekker dit was. Uiteindelik het een van hulle my gevra waarom ek Engeland toe gaan en ek het geantwoord: