LEES MEER OOR DIE BRONNE VAN DIE ISLAMITIESE REG, BEKEND AS SHARIA - ISLAM - 2022
Wat is bronne van die Islamitiese Reg?
Alle godsdienste het stelle gekodifiseerde wette, maar hulle neem besondere belang vir die Islamitiese geloof, aangesien dit die reëls is wat nie net die godsdienstige lewens van Moslems reguleer nie, maar ook die basis vorm van die burgerlike reg in lande wat Islamitiese Republieke is, soos soos Pakistan, Afghanistan en Iran. Selfs in lande wat nie formeel Islamitiese republieke is nie, soos Saoedi-Arabië en Irak, veroorsaak die oorweldigende persentasie Moslem-burgers hierdie lande om wette en beginsels aan te neem wat sterk beïnvloed word deur Sharia, die Islamitiese godsdienstige wet .
Sharia is gebaseer op vier hoofbronne, hieronder uiteengesit.
Moslems glo dat die Koran die direkte woorde van Allah is, soos geopenbaar aan en oorgedra deur die profeet Mohammed. Alle bronne van Islamitiese wetgewing moet in wese ooreenstem met die Koran, die mees fundamentele bron van Islamitiese kennis. Die Koran word dus beskou as die uiteindelike outoriteit rakende Islamitiese wetgewing en praktyk. Dit is slegs wanneer die Koran self nie direk met of in detail oor 'n sekere onderwerp praat nie, dat Moslems hulle tot alternatiewe bronne van die Islamitiese wet wend.
Die Sunnah is 'n versameling geskrifte wat die tradisies of bekende praktyke van die profeet Mohammed dokumenteer, waarvan baie in die volumes van Hadith-literatuur opgeneem is. Die hulpbronne sluit baie dinge in wat hy gesê het, gedoen het, of tot die goedkeuring van hom was, gebaseer op sy lewe en praktyk wat geheel en al gebaseer is op die woorde en beginsels van die Koran. Gedurende sy leeftyd het die profeet se familie en metgeselle hom waargeneem en met ander gedeel wat hulle presies in sy woorde en gedrag gesien het met ander woorde, hoe hy ablusies uitgevoer het, hoe hy gebid het, en hoe hy baie ander aanbidingsdade verrig het. .
Dit was ook gereeld dat mense die profeet direk gevra het vir regsuitsprake oor verskillende sake. Toe hy uitspraak oor sulke aangeleenthede gemaak het, is al hierdie besonderhede opgeteken en is dit gebruik vir verwysing in toekomstige regsuitsprake. Baie kwessies rakende persoonlike gedrag, gemeenskaps- en gesinsverhoudinge, politieke aangeleenthede, ens. Is gedurende die tyd van die profeet aangespreek, deur hom besluit en opgeneem. Die Sunnah kan dus dien om besonderhede uit te lig oor wat algemeen in die Koran gesê word, waardeur sy wette van toepassing is op lewenswerklike situasies.
In situasies waar Moslems nie 'n spesifieke regsuitspraak in die Koran of Sunnah kon vind nie, word die konsensus van die gemeenskap gesoek, of ten minste die konsensus van die regsgeleerdes binne die gemeenskap. Islamitiese geleerdes definieer 'gemeenskap' op verskillende maniere, afhangende van die situasie: byvoorbeeld, ijma al-ummah is 'n konsensus van die hele gemeenskap, terwyl ijma al-goalmah 'n konsensus is deur godsdienstige owerhede. 'Die profeet Mohammed het eenkeer gesê dat sy gemeenskap (dit wil sê die Moslemgemeenskap) sou nooit oor 'n fout saamstem nie.
In gevalle waar iets regsbeslissend is, maar nog nooit duidelik in die ander bronne aangespreek is nie, kan regters die analogie, redenasie en regspresedent gebruik om nuwe regspraak te beslis. Dit is dikwels die geval wanneer 'n algemene beginsel op nuwe situasies toegepas kan word. Toe onlangse wetenskaplike bewyse byvoorbeeld getoon het dat tabakrook gevaarlik vir die gesondheid van mense is, het Islamitiese owerhede afgelei dat die profeet Mohammad se woorde "Moenie julself of ander skade berokken nie" slegs kon aandui dat rook verbode moet wees vir Moslems.