Edward Sackville - Inligting
Edward Sackville, die seun van die 2de graaf van Dorset, is gebore in 1590. As jong man het hy by 'n skandaal betrokke geraak. In 1613, op die ouderdom van 23, het Edward Sackville en Lord Edward Bruce albei verlief geraak op 'n vrou genaamd Venetia Stanley. Die twee mans het besluit om 'n tweegeveg te beveg om te besluit wie haar man moet word. Om die koning se straf te vermy, het Sackville en Bruce na Bergen in Holland gereis om die tweegeveg te beveg. Lord Bruce is in die tweestryd dood, maar dit het nie sy bruid Sackville gewen nie. Toe hy terug in Engeland kom, ontdek hy dat Venetia Stanley besluit het om met Sir Kenelm Digby te trou.
Sackville is vergewe deur James vir die moord op Lord Bruce en die volgende jaar is hy toegelaat om Sussex in die Laerhuis te verteenwoordig. Na die dood van James I, dien Sackville lojaal aan Charles I. In 1623 was Sackville goewerneur van Bermuda en help hy in 1631 om die Britse nedersetting in Virginia, Amerika, te administreer.
Toe Edward Sackville in 1624 die 4de graaf van Dorset word, ondersteun hy die koning se beleid in die House of Lords. Toe Puriteine ​​in 1641 in opstand kom teen die invloed van die biskoppe, neem Edward Sackville die leiding oor die Middlesex -burgermag en beveel hulle om op die betogers te skiet. Dit het die Puriteine ​​in die Laerhuis ontstel en pogings is aangewend om hom in hegtenis te neem.
Charles I beskerm die graaf van Dorset teen die Puriteine ​​en op 4 Januarie 1642 stuur Charles I sy soldate om John Pym en ander leidende radikale in die parlement te arresteer. Nadat hy nie Pym gearresteer het nie, het die koning uit Londen gevlug en besef dat 'n burgeroorlog onvermydelik was, en 'n leër begin vorm.
Die graaf van Dorset en sy twee seuns, Richard en Edward, het in Januarie 1642 by die leër van die koning by York aangesluit. In Augustus is die graaf van Dorset gestuur om die leiers van die parlement te ontmoet in 'n poging om 'n einde te maak aan die konflik. Die onderhandelinge was onsuksesvol en kort daarna het die parlementêre weermag besit geneem van Knole House, die graaf van Dorset se huis in Sevenoaks. Die huis is geplunder en baie goed is gesteel.
Die graaf van Dorset het in Oktober 1642 aan die Slag van Edgehill deelgeneem. Sy seuns het ook 'n aktiewe rol in die Burgeroorlog gespeel. Richard, die oudste seun, is gevange geneem by Mile End Green toe die Royalistiese weermag probeer om op te trek na Londen. Die jonger broer, Edward, is in Newbury gewond en later gevange geneem in Kidlington naby Oxford. Edward is op 11 April 1646 oorlede terwyl hy 'n gevangene van die parlementêre weermag was. Daar word later beweer dat Edward deur een van Cromwell se soldate vermoor is.
Na die teregstelling van Charles I op 30 Januarie 1649, het die graaf van Dorset teruggetrek na sy huis in Londen en daar gebly tot sy dood in Julie 1652. Edward Sackville, 4de graaf van Dorset, is begrawe in die familiekluis by Withyham.
Oliver Cromwell het toestemming geweier dat Edward se seun Richard sy vader se titel sou erf. Daar is ook beslag gelê op sommige van sy besittings as straf omdat hy vir die royalistiese weermag teen die parlement geveg het. Toe die monargie in 1660 herstel is, het Charles II egter Richard se titel herstel.
Ons het ons dokters beveel om 'n redelike afstand van ons af te trek ... Daar op die weide (enkeldiep in die water) het ons ons dubbels verwyder en ons het mekaar begin aankla ... Ek het my vyand gestamp, maar was kort ; en toe ek my arm terugtrek, kry ek 'n groot wond ... In wraak druk ek dit op hom, maar ek mis hom ... ek kry toe 'n wond wat deur my liggaam gaan, en amper tot in my rug .. Ons het toe geworstel om die twee grootste en duurste pryse wat ons ooit kon verwag, ons eer en ons lewe ... met 'n skop en 'n moersleutel het ek my lang gevange wapen losgemaak en dit by sy keel gehou. Ek het geëis dat hy om sy lewe moes vra ... hy het dapper geweier ... myself gewond geraak en flou gevoel as gevolg van bloedverlies ... my swaard, ek het dit op 'n ander plek deur hom teruggegooi .. Ek het maklik baas geword van hom en hom op sy rug gelê ... Sy chirurg het uitgeroep dat Lord Bruce sou sterf as sy wonde nie behandel word nie! Ek het hom weer gevra of hy sy lewe sou versoek ... Hy het dit verag! Ek kon nie in my hart vind om hom meer geweld aan te bied nie ... Ek het by my chirurg afgetree .... Lord Bruce is later dood.
Edward Sackville - Geskiedenis
BOEK - Geskiedenis van Sackville, New Brunswick
Deur: Dr W. C. Milner
Oorspronklik gepubliseer deur Tribune Printing Company, Sackville, 1934
Hierdie uitgawe deur Global Heritage Press, Milton, 2006 (CD 2010)
Hierdie boek bly steeds beskikbaar as 'n pdf op CD, of as 'n pdf aflaai. Die hardeband gedrukte weergawe is nie meer in druk nie.
Milner het die geskiedenis van die Franse besetting ondersoek en voortgegaan met hoofstukke oor English Settlement, Tantramar Settlement, Inhabitants 1876, Yorkshire Settlers, Provincial Settlements, Sackville in 1777, The Public Schools and Teachers, Churches, Mount Allison, The Graveyards, Mills and Shipbuilding, The Port of Sackville, Old Time Business, The Marshes, Marriages, en nog baie meer, insluitend 'n lys van 1826 boere wat 'n oorvloed graan ontvang het, ou soldate en hul weduwees in Westmorland wat in die Amerikaanse oorlog gedien het en die Honor Roll of World Oorlog I.
Die hoofstuk "Sommige van die pioniersgesinne" is 'n onskatbare deel van hierdie boek. Dit bevat gedetailleerde genealogiese en biografiese inligting oor baie individue en gesinne, waaronder: Joseph Avard, Hon. Charles F. Allison, Atkinson -mans, Thomas Anderson, Thomas Ayer, Barnes -gesin, William Black, senator AE Botsford, Amos Botsford, regter William Botsford, Edward Bowes, Thomas Bowser, George Bulmer, Michael Burk, Jonathan Burnham, John R. Cahill , Ronald Campbell, Thomas Carter, William Carnforth, Squire Rufus Cole, kolonel Joshua Chandler, eerw. William Crane, George en Richard Dobson, Charles Dixon, Estabrooks, kaptein Evander Evans, Fawcett Brothers, Fisher, Harper, Thomas Herritt, Hicks, Humphrey, Lawrence, Ogden, Mark Patton, Eliphalet Reed, Rogers broers, Charles Seaman, James Smith, Elizabeth Smith, Richard Thompson, Tolar en John Thompson, Upham -gesin, Jonathan Ward, kaptein Richard Wilson en die Wood -gesin.
Sackville in 1777
Die openbare skole en onderwysers
Meulens en skeepsbou
Die hawe van Sackville
Old Time Besigheid
Sommige van die pioniergesinne
'Bevat 'n aantal lyste van: nedersettingsintekenaars, oorspronklike begunstigdes, verleen aansoekers vroeë grondoordragte, onderwysers en skoolkinders, skoolhoofde, kerkouderlinge, begrawe skepe wat in Sackville gebou is, met die name van die bestuurslede van die eienaars, die amptenare van die burgermag. biografieë wat baie gedetailleerd is, veral vir die pioniersgesinne. Dit is 'n interessante geskiedenis van die gemeenskap waarin baie mense genoem word. ". - Paul Milner, tydskrif Federation of Genealogical Societies (FGS) Forum, 2007
6.25 X 9.25 "
Hardeband (donkerblou met vergulde stempel op die voorkant en rug)
Oorspronklik gepubliseer deur Tribune Printing Company, Sackville, NB 1934
ISBN: 1-897210-99-X (hardeband)
Meer hulpbronne vir Kanadese genealogie en geskiedenis van Global Genealogy:
Die terrein van Sackvillestraat, Albany en Burlington House was voorheen bekend as Stone Conduit Close, en het tot die oorgawe aan die kroon in 1536 behoort aan die Abt en Convent of Abingdon. Dit is op die plan van 1585 (plaat 1) gemerk met 'n letter A en bevat 8 hektaar 3 stokke 18½ sitplekke. (vn. 1) Die kanaalkop waaruit dit sy naam gekry het, word ook uitgebeeld, ongeveer halfpad langs die suidekant van die veld. Die sluiting is aan die westekant begrens deur Penniless Bank en in die ooste deur Swallow Close (sien fig. 2), waaruit dit deur 'n oewer en 'n sloot geskei is. (vn. 5) In 1590 verkry Thomas Poultney die huur van Stone Conduit Close (en ander gronde) van James Harden, die kroonhuurder. Kort na die herstel is sy afstammeling, sir William Pulteney, oorgehaal om die grootste deel van sy grond aan die noordkant van wat nou Piccadilly is, oor te gee en dit te deel met die graaf van Berkeley, die graaf van Clarendon en sir John Denham, sodat hierdie grootmense kan self groot huise bou, gerieflik naby die hof van St James.
Ongeveer April 1664 het Pulteney 'n ooreenkoms met Edward Hyde, eerste graaf van Clarendon, aangegaan om vir £ 450 'n deel van Penniless Bank en twee hektaar Stone Conduit Close aan hom toe te ken, wat in totaal agt hektaar beloop. Hy het vermoedelik 'n soortgelyke ooreenkoms met die graaf van Berkeley aangegaan oor 'n ander deel van Penniless Bank en 'n deel van Stone Bridge Close of Field verder wes. In Julie 1664 is al drie sluitings oorgegee aan die Koning, (vn. 6), wat hulle op 23 Augustus vergoed het aan die graaf van Clarendon en sy seun, Henry, Burggraaf Cornbury. (vn. 7) Clarendon en Cornbury het die agt hektaar waarvoor hulle £ 450 betaal het, bewaar, en die volgende dag het hulle agt hektaar van die res toegestaan ​​aan Lord Berkeley, (vn. 8) sewe hektaar Stone Bridge naby Sir William Pulteney, (vn. 9) en die oorblywende sewe hektaar Stone Conduit naby Sir William saam met sir John Denham. (vn. 10) Daarna is 'n baksteenmuur opgerig om Pulteney's en Denham se deel van die sluis van Clarendon's te skei (vn. 11) en met die stigting van die gemeente St. James in 1685 het die lyn van hierdie muur deel geword van die parochiegrens daarna het Clarendon se deel van Stone Conduit Close in St. Martin's gebly, met Penniless Bank en Stone Bridge Close, tot die stigting van die gemeente St. George.
Die akte wat die baksteenmuur noem, teken die vreemde manier aan waarop Pulteney en Denham ooreengekom het om hul sewe hektaar Stone Conduit Close te verdeel. Die grond wat hulle gesamentlik gehou het, was byna vierkantig, ongeveer 560 voet aan weerskante, en hulle was dit eens dat elkeen 'n strook van 100 voet breed moes hê en dat die res gemeen moes word. (vn. 11) Ongeveer 'n maand later, op 1 Oktober 1664, is 'n koninklike lasbrief aan Pulteney en Denham toegestaan ​​om geboue op hul grond op te rig op voorwaarde dat daar nie meer as tien huise of hoogstens twaalf gebou moet word nie, en nie een van die wat minder as duisend pond die gebou kos '. (vn. 12)
Pulteney en Denham verdeel uiteindelik die sluiting in twee met 'n baksteenmuur, wat elk drie en 'n half hektaar grond beslaan. In 1667 verkoop Denham sy grond, wat bestaan ​​uit die persele van Burlington Arcade en Burlington House, aan Richard, graaf van Burlington. (vn. 13) Pulteney het sy helfte in vier stukke verdeel. In 1668 verkoop hy die westelikste deel, bestaande uit 'n strook 100 voet breed wat nou deur Albany bewoon word, aan sy vriend en kurator, Sir Thomas Clarges, vir 'n annuïteit van £ 22. (vn. 14) Die ander drie stukke, wat bestaan ​​uit die perseel wat nou deur Sackvillestraat beset is, en die huise weerskante daarvan, is deur Pulteney aan Richard Bull, Edward Bew en Robert Chipp onderskeidelik verhuur. Al die huurkontrakte verstryk omstreeks 1730, toe die bestaande geboue gesloop is vir die vorming van die moderne Sackvillestraat.
In 1668 verhuur sir William Pulteney 'n stuk grond tussen Glasshouse (nou Vigo) straat en Piccadilly aan Richard Bull van St. Martin's in the Fields, meneer, vir twee en sestig jaar. Hierdie grond word nou beset deur die huise aan die westekant van die huidige Sackvillestraat, maar was toe nog ongebou. (vn. 15)
Bull was een van die oortreders wat genoem word in die petisie wat Lord Burlington in September 1671 aan die Koning gerig het (sien bladsy 8). Daarna word gesê dat hy besig is om op te rig en voor te berei om meer 'klein en geringe Habitations and Cottages' op te rig, wat die Privy Council beveel hom om teen 1 November af te breek. (vn. 16) Burlington se versoekskrif en ander latere verwysings na Bull se boubedrywighede verwys waarskynlik na Stone Conduit Close, hoewel hy ook 'n huurpag het in 'n ander stuk Pulteney se grond verder oos. (vn. 17) In 1672 is sir Christopher Wren, die landmeter -generaal, twee keer by die Privy Council aangemeld omdat hy voortgegaan het om stalle en geboue op nuwe fondamente op te rig, in stryd met die proklamasie van sy majesteit [van April 1671] en sy eienaarskap. , nie net aan die landmeter nie, maar aan persone van eer sy bure wat ly en kla oor die Nusance '. (vn. 18) Uiteindelik is Wren beveel om Bull se werkers in die tronk te sit 'as hy met die genoemde geboue voortgaan'. (vn. 19)
Ogilby en Morgan se kaart van 1681–2 (bord 3a) toon op die land 'n groot huis aan die voorkant van Piccadilly, gemerk as Lady Stanhope, en aan die agterkant van Glasshouse Street 'n groep stalle wat bekend staan ​​as Bull's Yard. (vn. 20) Die groot huis is geneem deur 'n opeenvolging van edele huurders: Horatio, eerste Burggraaf Townshend, (vn. 21) 1672–5 Lady Stanhope, 1676–86 die tweede graaf van Newburgh, 1687 die gravin van Denbigh, 1689 –95 Lord Spencer, later derde graaf van Sunderland, 1696–1702, die gravin van Sunderland, 1704 tot minstens 1707 die marsjonin van Wharton, 1716 en James, die derde graaf van Berkeley, 1717–29, (vn. 22) wat gekoop het Bull se huurkontrak in 1717. Die opdrag aan Lord Berkeley het onder die genoemde toebehore 'n binnehof, 'n portierslodge, 'n tuin, 'n somerhuis en 'n koetshuis met stalle ingesluit. (vn. 23) In 1723 word die eiendom beskryf as 'nog 'n baie edele huis, [soos Lord Sunderland se aangrensende] ook geskei van Piccadilly ... deur 'n muur, met groen bome voor die poort, 'n Port Cocher en 'n goeie hof- erf binne '. Die huis is toe bewoon deur 'Duitsers van die King's Family'. (vn. 24)
Die huurkontrak wat aan Richard Bull toegestaan ​​is, het in 1730 verstryk en die huis is in daardie jaar gesloop om plek te maak vir Sackvillestraat. (vn. 25)
Robert Chipp's Ground: Chippstraat
Sir William Pulteney se grond aan die oostekant van Richard Bull is in twee stukke verhuur. Die noordelikste en kleiner stuk is in 1668 deur Sir William verhuur aan Edward Bew of St.Martin, handelaar, (vn. 26) wat die huis moontlik opgerig het met 'n groot tuin aan die voorkant van Glasshouse Street wat op Ogilby en Morgan se kaart verskyn (bord 3a ). Die groter stuk, wat 'n voorkant van Piccadilly gehad het, is in 1670 aan Robert Chipp of Chipps, 'n wynboer, verhuur. (vn. 27) Daar was ten minste een huis op hierdie perseel, met die gesig na Piccadilly. Chipp het 'n ander huis gebou, ook teenoor Piccadilly, wat deur Sir William Petty beset is, en hy het ook Chipp (later Sackville) straat aangelê.
Die eerste huis is bewoon deur mev Marston (vn. 25), vermoedelik die weduwee van meneer Maston of Matthias Marston. (vn. 28) Onder die eienaarskap van Chipp het dit bekend gestaan ​​as die 'Escuriell Taverne'. Of dit 'n herberg in Marston se tyd was of deur Chipp omskep is, is nie seker nie. Chipp het drie nuwe kamers bygevoeg, toegerus met huishoudelike ware en wyne, 'n herbergbord vir £ 5 10 laat verfs., en sy seun Allen geïnstalleer om die onderneming te bestuur. Allen Chipp is 'geteel in die handel van 'n Vintner ... en ... opgelei in die behoud van 'n publieke huis van vermaak'. Die keuse van die naam 'Escuriell' word verklaar deur die feit dat hy 'pas teruggetrek is uit Spanje waar hy 'n bywoner was van wyle graaf van Sandwich, sy majesteit wyle ambassadeur daar'. Op die dag voor Allen se huwelik in 1672 het Robert Chipp 'n huurkontrak van die Escuriell op sy seun en voornemende skoondogter afgehandel. Daarna was daar geskille tussen Robert en Allen Chipp, waarin laasgenoemde gewissel het met sy vrou se familie teen sy pa. (vn. 29) Die uitslag van die saak is nie bekend nie, maar Allen Chipp se naam verskyn nie in die ratboeke na 1673. Die Escuriell is in 1730 gesloop.
Die Escuriell was waarskynlik die huis wat op Ogilby en Morgan se kaart van 1681–2 (bord 3a) aan die oostekant van Ship Yard getoon is. Die huis aan die westekant is waarskynlik omstreeks 1673 gebou (vn. 30) toe dit deur Robert Chipp aan sir William Petty, die politieke ekonoom, verhuur is. (vn. 31) Evelyn het opgeteken dat die huis 'pragtig ingerig' was ... en dit was ook nie sy [Petty se] neiging tot wonderlike meubels en die nuuskierigheid van die eeue nie: maar sy Elegante Dame, wat niks beteken het nie, en dat was nie wonderlik nie '. (vn. 32) Sir William het in hierdie huis gewoon tot sy dood in 1687 (vn. 33) sy vrou, wat lewenslank barones Shelburne geskep is ter erkenning van Sir William se dienste in Ierland, het hom oorleef en is in 1708 oorlede (vn. 34) Lady Shelburne het die huis vir sekere tydperke verhuur aan Henry Periman of Portman, 1693–6, die graaf van Abingdon, 1702 en die Nederlandse gesant, 1704–6. Lord Bruce verskyn in 1716–26 as die belastingbetaler en eerw. James Brudenell in 1727–9. (vn. 25) Die huis is in 1730 gesloop om plek te maak vir die huidige Sackvillestraat.
Tussen die Escuriell Tavern en Sir William Petty se huis lê Robert Chipp die straat wat op Ogilby en Morgan se kaart verskyn as Ship Yard. Op 5 Desember 1671 verklaar Christopher Wren dat hy die grond en die ontwerp van Chipp ondersoek het vir die ontwikkeling daarvan en het gedink dat dit toelaatbaar was onder die oorspronklike boulisensie wat aan Denham en Pulteney verleen is (sien bladsy 342). Brouery en ander aanstootlike handel is verbied en Chipp is gewaarsku om slegs 'gereeld met baksteen en voldoende skuur van muur en hout' te bou. (vn. 35)
Josias Thompson, timmerman, het 'n huurooreenkoms van Chipp geneem (vlg. 21) en John Cock, die loodgieter wat aan die St. James's Church gewerk het, kan ook hê, want in 1692 laat hy 'n huis in die straat waaruit drie vrouens opgeneem is, bewaring vir die feit dat ''n aansienlike hoeveelheid uitknipsels van die wettige en huidige muntstuk van hierdie ryk' is. (vn. 36)
Die vroegste verwysing na die straat blyk in 1675 in Ogilby's te wees Britannia: 'jy het Portugalstraat aan die linkerkant ... vanwaar Swallowstraat en Chipstraat agtereenvolgens aan die regterkant ... jy loop langs S. Thomas Clarges en Burlington House aan de regterkant'. (vn. 37) Op Ogilby en Morgan se kaart draai die straat skuins in Swallowstraat, twee derdes van die pad tussen Portugalstraat (Piccadilly) en Glasshousestraat.
Daar word verwys na 'Chipps alias Sackville' -straat in 1691 in die rekords van die Commissioners of Sewers, (vn. 38), maar die tweede naam was baie vroeër aktueel, (vn.39) en dateer blykbaar uit 1675, toe 'n kaptein Edward Sackville die huurder van 'n huis aan die westekant van die straat geword het. Edward Sackville was die jonger broer van die vyfde graaf van Dorset en in Junie 1675 het hy 'n huurooreenkoms van die huis van Josias Thompson geneem. (vn. 21) Sackville was die eerste huurder van Thompson en besonderhede van sy stofferingstowwe word gevind in 'n rekening van Pat Barrett van Junie 1675. (vn. 40) Vir die eetkamer het Barrett 'n pak ophangsels van 'French yallow Parrogon ... Gedruk met Romeinse beeldhouwerke en ander ornamente 'en' Shashes ... uitstekend goed geverf '. 'N Ander stel ophangings, miskien vir die slaapkamer, was in' Persian Taffettie, Printed with Roman Statuaries 'met' Sattin Pillers and Borders ', die bed self was' bekleed met satynblom 'en was bedek met 'n quilt, kopstuk en toetser van satyn en was 'Painted with Imagery in Gold'. Die rande, klokkies en 'n stel goue koppies en kloue het die meubels van die bed voltooi. Sackville woon slegs drie jaar in die straat waaraan hy sy naam gegee het, want hy is in 1678 oorlede.
Daar was nooit meer as ongeveer twintig huise in die eerste Sackvillestraat (vn. 39) wat in 1720 beskryf is as ''n mooi oulike plek' met ''n vooruitsig in die tuine', vermoedelik van die groot huise weswaarts. (vn. 41)
By verstryking van die drie huurkontrakte wat deur Sir William Pulteney aan Richard Bull, Edward Bew en Robert Chipp toegestaan ​​is, het William Pulteney, later graaf van Bath, die destydse eienaar van die eiendom, besluit om die bestaande straat af te breek en te herbou. Die terrein is in 1730 skoongemaak.
Die nuwe straat is aangelê op die lyne van die voormalige huurafdelings, die grond aan die westekant stem ooreen met Richard Bull se grond, die ryvlak en die grond aan die oostekant stem ooreen met Bew's en Chipp's. Die westekant grens aan die ruim tuin van Sunderland House, met die groter tuin van Burlington House onmiddellik daarbuite. Die oostekant loop egter teen die agterkant van die klein geboue in Swallowstraat. Hierdie ligging maak voorsiening vir diep en breë erwe vir fyn huise aan die westekant (behalwe aan die suidekant waar die grond aangrensend is aan die syhoogte en kantore van Sunderland House), en kleiner erwe vir standaardhuise aan die oostekant. Daar was oorspronklik een en twintig erwe aan die oostekant, agtien in die weste (een is 'n hoekperseel), sewe voor Piccadilly en drie (waarvan een aan Sackvillestraat 28) aan Glasshousestraat (sien fig. 59) ). Die sewe erwe aan Piccadilly en die twee oostelikste Glasshouse -straat aan die oostekant is in 1742 gehuur, ongeveer tien jaar later as dié wat na Sackvillestraat kyk. Die ratboeke toon egter dat die huise daar opgerig is op dieselfde tyd as dié op die ander erwe.
Sackvillestraat, uitlegplan. Herontwerp uit 'n plan van 1742 in die Sutton Estate -kantoor
Op 1 Mei 1730 onderteken William Pulteney ooreenkoms met Thomas Phillips van St. George's, timmerman en John Mist van St. Anne's, paviour. (vv. 42) Die bepalings van hierdie ooreenkoms is nie bekend nie, maar die meeste huurkontrakte wat Pulteney daarna aan individuele vakmanne toegestaan ​​het vir die oprigting van huise in Sackvillestraat, is toegestaan ​​onder leiding van Phillips en Mist, en dit is dus waarskynlik dat hulle as hoofkontrakteurs opgetree het en toesig gehou het oor die gesamentlike werk van die individuele bouhandelaars. Na hul dood in onderskeidelik 1736 (vn. 43) en 1737 (vn. 44) is die latere huurkontrakte van die huise wat na Piccadilly- en Glasshouse-straat kyk, toegestaan ​​onder leiding van Phillips se weduwee, Elizabeth, en van Mist se eksekuteurs, wat sy broer was. skoonouer George Devall en sy vriend Thomas Rea.
Tussen 24 Desember 1730 en 8 Junie 1732 het Pulteney agt-en-dertig bouhuurkontrakte toegestaan. Op 31 Julie 1734 het hy nog een toegestaan, en op 20 Maart 1741/2 nog nege, die laaste vir die sewe erwe wat Piccadilly in die gesig staar en vir die twee mees oostelike erwe in Glasshouse Street. Al die huurkontrakte sou teen die middel van die somer 1791 verstryk, en byna almal is toegestaan ​​aan individuele handelaars, waarvan die grootste (dertien) die timmerman, Benjamin Timbrell, van St. George's, Hanover Square, geneem is. Timbrell se status is nie duidelik nie, maar aangesien hy deel was van verskeie huurkontrakte wat aan ander vakmanne toegestaan ​​is, is dit moontlik dat hy in hierdie gevalle direk in diens van Pulteney was en nie deur Phillips en Mist nie. Al die huurkontrakte word hieronder getoon.
Die boetes of premies wat by die toekenning van die huurkontrakte aan Pulteney betaal is (uitgesluit dié van die twee erwe in Glasshouse Street en sewe in Piccadilly, wat in 1742 sonder boetes toegestaan ​​is) beloop £ 2534, die jaarlikse huur betaalbaar beloop baie byna £ 500 . (vn. 45) Die meeste nuwe huise was teen 1733 gereed vir okkupasie. (vn. 25) Slegs nr. 29 en 36 blyk duidelik uitdruklik klaar te wees vir die persone wat dit later bewoon het. (vn. 46)
Sackvillestraat moes baie aantreklik gewees het toe dit vir die eerste keer gebou is; die breedte van ongeveer 42 voet was ruim in verhouding met die huise, meestal van drie verdiepings, met redelik eenvormige fronte van eenvoudige ontwerp, gebou van goeie baksteen met klipverbande wat voldoende is om nie te verskyn nie van eentonigheid. Iets van hierdie sjarme het tot die einde van 1961 in die noordelike helfte van die straat bestaan, hoewel baie van die huise verander is en die meeste deur 'n ekstra solderverdieping verhoog is (bord 128).
Die straat word nou herbou tot 'n eenvormige ontwerp in opdrag van die grondverhuurder, die landgoed Sutton, van George J. Skipper. Die verhogingstekeninge van sy oorspronklike skema is in die laat 1920's opgestel. Met elke kant van die straat wat soos 'n Palladiaanse herehuis tussen wydlopende vlerke lyk, was hierdie ontwerp natuurlik nie geskik vir sy doel nie: die verskaffing van fasades vir moderne winkel- en kantoorgeboue. Gevolglik is 'n hersiene skema opgestel, waarvan 'n perspektieftekening in Julie 1931 gepubliseer is met die Piccadilly -uiteinde en die oostekant tot by die sentrale kenmerk. (vn. 47) Aan weerskante van die straat sou elke kant eindig met 'n paviljoen van drie baaie, met 'n boonste verdieping en die boonste drie verdiepings ingebou agter 'n ioniese pseudoportico, afgesluit met 'n voorkant wat teen 'n hoë solder opstaan . 'N Soortgelyke kenmerk in die middel van elke kant was omgeslaan deur vlerke van 'n enkele baai, met die vensters van die boonste verdieping omraam deur 'n hoë boog. Elke tussenkant van die voorkant sou bestaan ​​uit twee eenvoudig ontwerpte huisfronte, geskei deur 'n segmentale boogfront. Die eindpaviljoene, die sentrale kenmerk en die geboë fronte, moes geheel en al van klip wees, en die tussenposte van rooi baksteen met klipverbande. Dit was eers die bedoeling dat die sentrale deel van die westekant ingegooi moes word om ruimte vir fonteine ​​en blombeddings te bied, maar hierdie idee is laat vaar. Daar moet nog bygevoeg word dat die suidekant van die straat in 'n redelike ooreenstemming met die ontwerp van 1931 gebou is, maar in die latere stadiums van die heropbou is veranderings aangebring deur piere en kolomme uit die grondverdieping weg te laat, deur hoë solder en dakke waar bouregulasies dit toegelaat het, en deur die herontwerp van die sentrale kenmerke.
Alhoewel dit miskien nie in die eerste rang was nie, het die groter huise in Sackvillestraat, veral die westekant, gedurende die agtiende eeu die minderjarige adel, die weduwee, die parlementslid, die senior weermagoffisier en die welvarende mediese man aangetrek. . Maar die huidige kommersiële karakter van die straat is nie van onlangse oorsprong nie. Selfs tydens die bou was daar drie winkels (twee apteke en 'n kaaswinkel), een taverne en 'n koffiehuis. Aan die begin van die negentiende eeu het die kleremakery, wat vandag so prominent op straat is, hom reeds gevestig. Uit die twee-en-dertig handelaars en professionele mans wat in 1830 in die poskantoor in Sackvillestraat gelys was, was ongeveer 40 persent (dertien) kleremakers, en die volgende groep bestaan ​​uit vier prokureurs. Hierdie verhouding het vandag nie aansienlik verander nie (1962), want alhoewel baie van die huise verdeel is en daar minder privaatbewoners is, is ongeveer 34 persent van die honderd-en-vyftien genoteerde handelaars en professionele mans kleremakers.
Shaftesburylaan HUURDERE TOEGEKEN DEUR WILLIAM PULTENEY
Let wel: Die herbou van die suidelike en noordoostelike hoek het die oorspronklike erwe verdoesel. Die nommering in hierdie tabel stem ooreen met die getalle wat voor hierdie herbouing gebruik is en volg Horwood se kaart met twee uitsonderings. Dit is te wyte aan die heropbou van nommer 23 as twee huise (nr. 23 en 24) en die daaropvolgende hernomming van die Sunderland Arms as nr. 25A.
Geen. Datum van huur M.L.R. (vn. 2) verwysing Termyn van jare Huur Voorkant Huurder Aanduiding Adres Geassosieerde bouers of argitekte Eerste bewoner Tydperk van verblyf
1 en 23 sien hieronder onder 21 Maart 1731/2 Piccadilly, 'E' 1732/1/80 60 vanaf Midsomer 1731 5 5 0 14' George Devall loodgieter St. Andrew's, Holborn John Mist van St. Anne's, paviour en Thomas Phillips van St. George's, Hanover Square, timmerman, partytjies te huur Josiah Higden, apteker 1733–79 of 1780
4 (op die plek van huidige nrs. 2–5) doen. 1732/1/81 doen. 7 17 6 21' doen. doen. doen. doen. Francis Manning van St. George's, Hanover Square, esquire, geadresseerde 1732 (vn. 48) 1733–41
5 (op die plek van huidige nrs. 2–5) 8 Junie 1732 1735/4/278 doen. doen. doen. Richard Cobbet (t) glasmester St. James doen. Anne Boswell 1733–42
6 doen. 1732/3/337 doen. 7 19 0 21' 2" Philip Speed slotmaker doen. doen. Sarah Meggot 1733–6
7 doen. 1732/3/339 doen. 10 6 3 27' 6" Benjamin Timbrell timmerman St. George's, Hanover Square doen. Hon. Abigael Reiger van Lincs., Weduwee, opvolger 1733 (vn. 49) 1734
8 doen. 1732/3/338 doen. 13 18 4 32' 3" doen. doen. doen. doen. en Henry Flitcroft van Whitehall, verbandhouer 1751 (vn. 50) Alexander Hume, M.P. 1733–48 of 1749
9 21 Maart 1731/2 1732/1/82 doen. 7 10 0 20' George Devall loodgieter St. Andrew's, Holborn Mist en Phillips soos hierbo Lady Mary Duke 1733–42
10 doen. 1732/1/83 doen. doen. doen. Dennis Clough metselaar St. James doen. Admiraal Charles Stewart (rentmeester) van Kent, afvaardiger 1732 (vn. 51) 1733–40
11 31 Julie 1734 1734/3/123 57 vanaf Midsomer 1734 7 12 6 20' 3" William Blakesley metselaar St. James Mist en Phillips soos hierbo John Crookshanks,? vlootkaptein 1733–4
12 8 Junie 1732 1732/3/340 60 vanaf Midsomer 1731 7 13 2 20' 5" doen. doen. doen. doen. Lord Falkland, 7de Burggraaf 1733–4
13 doen. 1732/3/341 doen. 7 19 2 21' 2" William Hale messelaar St. George's, Hanover Square doen. Lady Stafford 1734–8
14 doen. 1732/3/342 doen. 7 11 8 20' 2" Robert Umpleby doen. doen. doen. Lucy Rice 1733–45
15 doen. 1732/3/343 doen. 7 16 6 20' 9" William Godfrey doen. (vn. 52) doen. doen. Anne Read 1733–47
16 8 (Junie?) 1732 1732/3/344 doen. 8 2 6 21' 8" Joseph Buckoke timmerman St. James doen. en John Snook van St. James, metselaar, verbandhouer 1732 (vn. 53) Esther Salisbury 1733–43
17 14 Februarie 1731/2 1731/4/408 60 vanaf Midsomer 1731 7 10 0 20' Thomas Coggin (Coggan) apteker St. James Mist en Phillips soos hierbo Thomas Coggan 1733–?52
18 doen. 1731/3/487 doen. doen. doen. William Hale messelaar St. George's, Hanover Square doen. en Francis Commins van St. George's, messelaar, verbandhouer 1732 (vn. 54) Elizabeth Hitch 1733–51
19 doen. 1731/4/409 doen. doen. doen. John Snook metselaar of timmerman (vn. 55) St. James Mist en Phillips soos hierbo Kapt. Standley 1733–4
20 doen. 1731/3/486 doen. doen. doen. Joseph Stallwood metselaar St. Giles in the Fields doen. en Francis Commins van St. George's, messelaar, verbandhouer 1732 (vn. 56) Francis Allen 1733–55
21 21 Maart 1731/2 1732/1/163 doen. 7 2 6 19' William Mantle pleister St. George's, Hanover Square Mist en Phillips soos hierbo Ignatius Smith 1733–43
22 14 Februarie 1731/2 1731/3/485 doen. 7 17 6 21' Benjamin Timbrell timmerman doen. doen. Zachary Chambers, hoofklerk in die staat 1733–44 of 1745
23 (later nrs. 23 en 24) 11 September 1731 1731/4/8 doen. 9 0 0 37' doen. doen. doen. doen. Thomas Hamstone, gelisensieerde victualler 1733–42
25A The Sunderland Arms 20 Maart 1741/2 1742/1/267 49½ vanaf Kersfees 1741 8 0 0 40 '6 "(18' 6" na Glasshouse Street) George Devall en Thomas Rea as ekstras. van John Mist Henry Clark, gelisensieerde victualler 1732–5
25 24 Mei 1731 1731/2/25 61 vanaf Midsomer 1730 6 3 6 19' William Meredith kaasmaker St. James Benjamin Timbrell, party om William Mantle van St George's te huur, pleisterer, verbandhouer 1731 (vn. 57) William Meredith 1732–65
26 doen. 1731/2/24 doen. 9 7 6 23' Joseph Smallwood (Stallwood) metselaar St. Giles in the Fields Benjamin Timbrell van St. George's, timmerman, partytjie te huur Rachel Etherick 1733–61
27 19 Maart 1730/1 1730/5/397 doen. 15 12 0 35' Benjamin Timbrell timmerman St. George's, Hanover Square Jane Taylor van St. Anne's, weduwee (vn. 58) 1733–58
28 doen. 1730/5/396 doen. 33 0 0 45' doen. doen. doen. John, lord Lymington, later 1ste graaf van Portsmouth 1733–7
29 24 Desember 1730 doen. 15 3 0 31' William Oos William East, advokaat 1733–7
30 11 September 1731 1731/4/7 60 vanaf Midsomer 1731 19 13 6 41' Benjamin Timbrell timmerman St. George's, Hanover Square Mist en Phillips soos hierbo 6de graaf van Abercorn 1733–4
31 11 September 1731 1731/4/6 60 vanaf Midsomer 1731 16 19 0 36' 2" Benjamin Timbrell timmerman St. George's, Hanover Square Mist en Phillips soos hierbo Thomas Winford, M.P. 1733–52
32 doen. 1731/4/5 doen. 15 19 0 34' doen. doen. doen. doen. Generaal Wetham 1733–41
33 doen. 1731/4/4 doen. 10 9 0 22' George Pearce (Pearse) loodgieter St. Martin's in the Fields doen. Thomas Lowder (Lowther) van St. Martin's, gentleman, assignee 1732 (fn. 59) 1733–6
34 doen. 1731/4/3 doen. 12 5 0 26' Benjamin Timbrell timmerman St. George's, Hanover Square doen. Lady Cardigan of Hon. Oliver Lambart van St James's, geadresseerde 1732 (vn. 60) 1733–4, 1738–45 1733, 1735–7
35 8 Junie 1731 1731/1/100 doen. 12 3 0 27' John Scroop (Scrope) vra Sint Margaret's doen. John Scrope, regter en M. P. 1733–52
36 22 Junie 1732 doen. 14 17 0 33' Edmund Turnor Henry Flitcroft, huurkontrakpartytjie (vn. 61) Edmund Turnor 1733–97
37 23 Augustus 1731 1731/3/240 doen. 11 17 0 24' Benjamin Timbrell timmerman St. George's, Hanover Square Mist en Phillips soos hierbo Lady Mary Forrester 1733–7
38 9 Julie 1731 1731/3/237 doen. 10 7 0 22' Thomas Green (e) houer St. James doen. Thomas Greene 1733–47
39 doen. 1731/3/241 doen. 9 17 6 21' William Hale messelaar St. George's, Hanover Square doen. Lady Charlotte Scott 1733–45
40 23 Augustus 1731 1731/3/239 doen. 10 2 6 22' Benjamin Timbrell timmerman doen. doen. Lady Downing 1733–4
41 doen. 1731/3/242 doen. 9 4 0 19' 4" Thomas Royce (Royse) messelaar doen. doen. Lady Erwin of John Towsey 1733 1733–54
42 doen. 1731/3/238 doen. 7 10 0 17' Benjamin Timbrell timmerman doen. doen. Thomas Browne 1733–48
A 20 Maart 1741/2 1742/1/272 49½ vanaf Kersfees 1741 12 0 0 22' 6" John Wright handelaar St. James John Mist se eksekuteurs en Thomas Phillips se weduwee, partye te huur John Wright, wynhandelaar (vn. 62) 1732–58
B doen. 1742/1/271 doen. 10 14 0 18' 9" Elizabeth Phillips weduwee St. George's, Hanover Square John Mist se eksekuteurs, huurkontrak Isabella Carsburne 1732–8
C doen. 1742/1/270 doen. 11 0 0 19' 5" doen. doen. doen. doen. Elizabeth Meggott 1732–42
D doen. 1742/1/269 doen. 12 0 0 18 '6 "(70' na Sackvillestraat) doen. doen. doen. doen. Benjamin Field 1732–6
E doen. 1742/1/266 doen. 10 0 0 18 '6 "(61' na Sackvillestraat) George Devall en Thomas Rea as eksekuteurs van John Mist loodgieter brouer St. Andrew's, Holborn en Knightsbridge Elizabeth Phillips, party te huur Maurice Butler, gelisensieerde victualler (fn. 63) 1733–41
F doen. 1742/1/265 doen. doen. 18' 6" doen. doen. doen. doen. Thomas Conner 1733
G doen. 1742/2/164 doen. doen. 20' doen. doen. doen. doen. George Devall 1732–55
GLASSHOUSE STREET (NOU VIGO STREET)
Stalle 20 Maart 1741/2 1742/1/268 doen. 6 2 0 37' 6" doen. doen. doen. doen.
INWONERS VAN NOTA (vn. 64)
Hierdie lys bevat nie die eerste inwoners wat in die tabel hierbo verskyn nie.
4. Kolonel Masterton, 1768–76.
6. Lady Margaret Herbert, 1737–46 kolonel Beauclerk, 1766–7 Baron de Wenzel, 1785–93 Charles Kemble, 1818–20,? die akteur.
7. Henry Fane, broer van die agtste graaf van Westmorland, M.P., 1735–77 (sien ook nr. 8) sy seun, John Fane, M.P., 1778–97.
8. Lady Hereford, 1749–56 Henry Fane, 1757–62 of 1763 (sien ook nr. 7) generaal Robert Monckton, 1765–8 eerwaarde dr. Jubb, 1769–80,? George Jubb, D.D. Sir John Nelthorpe, 1783–1796 Edmund Wigley, M.P., 1802–13.
9. Kolonel Handyside, 1743 die eerw. Thomas Leslie (kapt. Leslie), Equerry van die prins van Wallis, broer van die tiende graaf van Rothes, 1752–1772 sir Gilbert Blane, dokter, 1822–34 (sien ook nr. 12, 21, 33).
10. Lord Southwell, tweede Baron Southwell, 1745–1747 Admiraal Charles Steward of Stewart, 1733–40, 1748–65.
11. Mnre Barnes en Amyard (Claudius Amyard, skoolhoof en sersantchirurg van die Koning), 1748–51 Molyneux Shuldham, eerste baron Shuldham, 1782–91 Dr. Samuel Glasse, teoloog, 1803–11.
12. Dr. Wilmot, 1740–3,? Sir Edward Wilmot, dokter van lede van die koninklike familie kolonel, later generaal, Studholme Hodgson, 1751–66 admiraal Edward Broderick, 1766–76 Lady Roper, 1776–85 Dr. (Gilbert) Blane, 1786–91 (sien ook nr. 9, 21, 33).
14. Dr. Richard Warren, dokter van die Prins van Wallis, 1759–66 (sien ook nr. 32).
16. Lady Hilton, 1758–63 John Parker, M.P., 1764–9 (sien ook nr. 29).
18. Dr. John Snow, herdenk deur 'n gedenkplaat van die London County Council as die 'dokter en spesialis narkotiseur wat ontdek het dat cholera in die water gedra word', 1853–8.
21. Elizabeth Heathcote, dogter van sir William, 1753–63 Dr. (Gilbert) Blane, 1783–5 (sien ook nrs. 9, 12, 33).
22.Admiraal (later sir) Charles Knowles, 1756–64 kolonel St. John, 1764–7 (sir) Benjamin Collins Brodie, chirurg (leerling van Sir Everard Home, kyk nr. 30), 1810–19.
24. Frederick John Sang, dekoratiewe kunstenaar, 1867–72 F. Sang, argitek, 1873–81.
25. John Thomas Wimperis, argitek en kerkwagter, 1859–1904.
27. Sir John William Gardiner, 1783–91 Robert R. Banks en Charles Barry, junior, argitekte, 1855–64.
28. Agtste graaf van Winchilsea, 1738–55 Sir Matthew Lamb, eerste baronet, parlementslid, 1756–68 Sir Peniston Lamb, eerste baron Melbourne, 1769–74 Sir John Sebright, sesde baronet, luitenant-generaal, 1775–85 Walter Boyd, finansier, LP, 1796–9 Dowager Hertogin van Rutland, weduwee van die vierde hertog, 1799–1831.
29. John Calcraft, die ouderling, politikus, 1764–70 John Parker, M.P., eerste baron Boringdon, 1770–1788 (sien ook nr. 16) Henry Barry, agtste graaf van Barrymore, 1810–13.
30. Elizabeth, gravin Dowager van Abercorn, 1735–1754 Lord Stamford, vierde graaf, 1754–62 Lord Gray, vyfde graaf van Stamford, 1766–78, eerw. Mevrou Anne Damer, beeldhouer, 1790–4 (maar sien bladsy 371) Sir Everard Home, chirurg en eerste baronet, 1798–1830.
31. Generaal Humphrey Bland, goewerneur van Edinburgh, 1752–63 mevrou Bland, sy weduwee, 1763–1788 Elizabeth Bland, 1789–1808.
32. Majoor, later kolonel, Forth, 1742–59 Dr. Warren, 1766–88 Dr. John Warren, 1789–90 Dr. Richard Warren, dokter van Prince of Wales, 1791–6 (sien ook nr. 14) Raad van Landbou, 1798-1822, en Arthur Young, landbou -ekonoom, inwonende sekretaris, 1798-1820. Baie liefdadigheids- en geleerde samelewings het tussen 1824 en 1912 hul hoofkwartier hier gehad.
33. Sir Henry Gough, 1737–9 Sir John Gough, 1740 Lady Campbell Hamilton, 1741–9 mev. Campbell Hamilton, 1753–70 Lady Abdy, 1775–91 Dr. (Gilbert) Blane, 1791–1802 (sien ook nr. 9, 12, 21).
34. Lady Cardigan, 1738–45 Thomas Hay, burggraaf Dupplin, later negende graaf van Kinnoull, 1747–53 John Calcraft, die jonger, politikus, 1804–9.
35. Francis Fane, M.P. (neef van John Scrope, regter en parlementslid, wat hier gewoon het, 1733–52), 1753–7 Thomas Fane, agtste graaf van Westmorland, 1758–71 John Fane, negende graaf van Westmorland, 1771–4 gravin van Westmorland, 1775– 8 Luitenant-kolonel John Woodford, wat met die gravin van Westmorland getroud is, 1778 John Fane, tiende graaf van Westmorland, 1779–84.
37. Kaptein Charles Vanbrugh, broer van Sir John, 1738–40 mevrou Vanbrugh, sy weduwee, 1741–2 Edward Vanbrugh, 1743–5, 1749–56.
38. Kolonel Perry, 1749, 1752–5 Kolonel (later generaal) William Taylor, 1770–87 Jacob Kirkman, komponis, 1789 Herbert Jenner, 1804, 1806–8,? Sir Herbert Jenner-Fust, dekaan van die Arches.
39. Kolonel Perry, 1749–51 Charles of kolonel Beauclerk, 1774–5 Thomas Hutchinson, goewerneur van Massachusettsbaai, 1778–80 Richard Lambart, sewende graaf van Cavan, 1783–94 (sien ook nr. 40).
40. Oliver Lambart, 1735–7 die eerw. Mevrou Frances Lambart, 1738–50 kolonel Richard Lambart, later sesde graaf van Cavan, 1751–74 sy seun Richard, sewende graaf, 1774–9 William Prout, dokter en apteker, 1830–50.
41. Joseph Parkinson, argitek, 1826–49.
Nommer 1–8 (vervolg) Sackvillestraat
Nommer 1 tot 8, aan die suidpunt van die oostekant, is in die dertigerjare afgebreek sonder om rekords te neem. Daar word egter onthou dat nommer 7 sy verdiepingverdieping gehad het met twee kamers, agter en voor, ten noorde van 'n groot ingangsportaal en 'n trapkompartement. Buiten hierdie laaste was 'n vleuel met 'n redelike grootte kamer en 'n kas. Die saal was bekleed met paneelvormige panele bo 'n paneel-dado, en die skoorsteenbors wat uitsteek, het 'n nis met 'n halfkoepel. Die trappie was amper vierkantig en het deur die vier verdiepings gestyg en deur 'n geglasuurde koepel verlig. Die aantreklike trap was van hout, met gesnyde hakies aan die snare, en 'n gevormde leuning van mahoniehout wat deur kolonnuels en gedraaide balusters ondersteun is. Dit het in drie vlugte tussen elke landingsgalery gestyg en op die tweede verdieping geëindig. Die hoofkamers was bedek met paneelvormige panele.
Nommer 9–15 (vervolg) Sackvillestraat
Hierdie sewe huise was basies soortgelyk en het almal 'n kelder en vier verdiepings, waarvan die solder waarskynlik 'n rekonstruksie van 'n dakraam is (bord 128b, afb. 60–2). Die fronte was redelik eenvormig en dit lyk asof die huise oor die algemeen in pare ontwerp of gebou is, met 'n snaarbaan op die eerste verdieping en 'n hoof kroonlys, aan elke kant teruggekeer. Die invloed van Henry Flitcroft kan gesien word in die ontwerp van die oorspronklike deurkaste en in die algemene beperking van die detail en komposisie. In elke huis is die grondverdieping verander, winkelvensters is gevorm by nrs. 11 en 13, en in alle gevalle was die oorspronklike baksteenwerk gekonfronteer met pleisterwerk, wat met klipbanke verbind is. Die nrs. 10, 11, 12, 13 en 14 het die deurkaste behou wat tipies is vir Flitcroft, met 'n gevormde argitek omring deur gewone stampe, en 'n kroonlijst wat op rolkonsole rus. Die ronde boogopeninge van nr. 9 en 14 is waarskynlik gevorm toe die grondverdiepings gesteek is. Die boonste vlak van elke huis was van gewone baksteenwerk bo die bandloop of voetstuk op die eerste verdieping, soos op nommer 10. Die twee lae van drie vensters met eweredige afstand was oor die algemeen ingerig met moderne onverdeelde rame wat in gewone openinge ingebou is, met klipbanke en plat boë van gemete metselwerk. Die fronte is vermoedelik oorspronklik afgewerk met 'n gewone baksteensteun bo die friesband en die hoof kroonlys. Die hoogte van die solderverdieping en die verhoudings van sy vensters bevestig blykbaar dat dit in elk geval 'n verandering was in die oorspronklike mansardkamertjie. Die voorkant van nommer 10 verskil van die res deurdat die vensters op die grond en op die eerste verdieping segmente met boë gehad het en binnemarge van metselwerk tot by die openinge, terwyl die vensters op die tweede verdieping vlak voorskote en plat boë gehad het. uitsteek fries onder die hoof kroonlys. Hierdie eienaardighede moes die gevolg gewees het van 'n gedeeltelike vernouing van die voorkant.
Sackvillestraat 13, trapbalustrade
Sackvillestraat 14, planne
Intern was hierdie huise oor die algemeen soortgelyk aan nommer 16, wat hieronder in detail beskryf word. Die kwaliteit van die panele wissel van huis tot huis, en sommige trappe het meer uitgebreide draaie as ander. Dit is opmerklik dat die voorste kamer op nommer 12 op die eerste verdieping 'n bekoorlike Rococo-plafon gehad het, omring deur 'n hoogs verrykte kroonlys (bord 146b), maar die versiering was oor die algemeen beperk tot die houtwerk.
Nr. 16 is gekies vir beskrywing en illustrasie as 'n tipiese huis aan die oostekant (fig. 63–4). Dit het 'n goeie binnekant, voldoende vry van verandering sodat die huidige toestand nagegaan kan word teen 'n inventaris wat in 1789 gemaak is. (Vn. 65) Die liggaam van die huis is 21 voet 8 duim lank, ongeveer 30 voet diep, met 'n baie veranderde agtervleuel wat strek teen die suidelike grenslyn. Die huurder van die gebou was 'n timmerman, Joseph Buckoke, en dit is in elke opsig 'n tipiese timmerhuis.
Die plan het die konvensionele rangskikking van 'n voorkamer, twee vensters wyd, ten suide van 'n ingang wat direk in die trappie oopmaak, met 'n trap met 'n hond wat van kelder na solder styg. Suid van die trap is 'n agterkamer met een venster en 'n deur wat na die vleuel oopmaak, oorspronklik 'n kamer en 'n kas. Hierdie reëling word herhaal in die kelder, en op die eerste en tweede verdieping, waar die voorste kamer oor die hele breedte van die huis strek en drie vensters het. Die kamers wat in die inventaris van 1789 gelys is, is beskryf as 'n kombuis, eetkamer, kluise en 'n washuis in die kelder, twee salonne en 'n huishoudelike kamer op die grondvloer, 'n eetkamer, kleedkamer en 'n derde kamer op die eerste verdieping. vloer, met slaapkamers hierbo.
Die ingangspoort is bekleed met panele wat in 'n ronde vorm gevorm is, met 'n smal plint, 'n gevormde stoelrail en 'n boks-kroonlys. Die aansluiting met die trappie word gekenmerk deur Doriese pilasters met geriffelde skagte. Die trap met hondebene is van hout en tot by die half-landing bo die eerste verdieping is dit ingerig met 'n gegote leuning van mahonie, wat in die inventaris verskyn. Hierdie leuning begin met 'n inkorting en berus op Doriese kolomnuwels en balusters wat as skraal Doriese kolomme op urnvormige voetstukke gedraai word, en twee styg tot elke loopvlak uit snare wat versier is met goed gesnyde hakies van Rococo-ontwerp. Die boonste vlugte is eenvoudiger afgewerk met gegote leunings wat op verswakte balusterdraaie rus, wat uit geslote toutjies styg.
Die drie kamers op die grondvloer behou 'n groot deel van hul oorspronklike panele wat op die verhoog en in die veld geplaas is, soortgelyk aan dié in die ingang, en in die 'voorkamer' is die oorspronklike skoorsteenstuk, genoem in die inventaris, 'n tipiese voorbeeld van die vroeë agtiende eeu bestaande uit 'n breë plat argitraaf in wit marmer, die binnehoeke afgerond en die gesig omring deur eenvoudige lyswerk. Daar word ook melding gemaak van die omliggende houtvorm, 'n ovolo wat met eier-en-pyl gesny is. Hierdie kaggel bevat 'n fyn kookplaatrooster van die laat agtiende-eeuse eendnestpatroon. Die skoorsteenstuk in die agterste sitkamer is nou versteek, maar dit lyk soos in die voorkamer.
Die kamers op die eerste verdieping is volledig omhul met panele in 'n ovaalvormige raamwerk met 'n smal vloerlyste en 'n gevormde stoelrail, maar die oorspronklike boks-kroonlys is vervang deur 'n verrykde gips kroonlys van laat agtiende -eeu karakter. Dit was vermoedelik deel van 'n modieuse opknapping van hierdie kamers, want in die inventaris word gesê dat dit 'stoel met 'n hoë vloer en met papier gehang' is, waarskynlik op doek wat oor die panele gestrek is. Die twee deure met ses panele in die voorkamer het argitrawe met verrykte lyswerk (genoem in die inventaris). In die agterste kamer is 'n oorspronklike skoorsteen van marmer met 'n eier-en-pyl-ovolo-raam van hout, en in die voorkamer is 'n soortgelyke gietstuk weer gebruik in kombinasie met 'n fries en kroonlysrak van 'Adam'-karakter, waarskynlik modern. Die vleuelkamer is aansienlik verander en daar is nou geen spoor van die 'kaggel met Nederlandse teëls' in die inventaris nie. Die plan op die tweede verdieping herhaal die van die eerste verdieping, en die kamers daar is bekleed met eenvoudige lambrisering, die kroonlys is oorspronklik van hout, klein in omtrek. Die solderverdieping is grotendeels gemoderniseer, maar tussen die voorkamer en die traplanding is 'n ou afskorting wat bestaan ​​uit hoë planke wat in plaveisels geveder is en gehuisves is.
Sackvillestraat 14, trapbalustrade
Sackvillestraat 16, seksie en hoogte
Sackvillestraat 16, planne, trapsnit en besonderhede
17-20 (vervolg) Sackvillestraat
Hierdie vier huise is in baie opsigte soortgelyk aan nommer 16, maar die gepaarde fronte van nr. 18 en 19 is afgewerk met 'n sekondêre kroonlys bo die solderverdieping en het 'n steil rakke verdieping met leisteen.
Hierdie huis, effens smaller as dié aan weerskante, het twee vensters in elke boonste verdieping, almal omhul met swaar argitrawe van geverfde pleisterwerk. Aan die einde van 1753 het Elizabeth Heathcote, die dogter van sir William Heathcote met die trap van nr 36 Sackvillestraat vir sy huis op St. James's Square, 'n huurkontrak van nr 21. geneem. geverfde plafon en 'n ryk gesnyde skoorsteenstuk 'in die eetkamer. (vn. 66) Geen spoor van hierdie items oorleef nie, die binnekant van die huis is aansienlik verander.
Nommer 22–24 (vervolg) Sackvillestraat
Nr. 23 (later nr. 23 en 24) was na alle waarskynlikheid 'n koffiehuis gedurende sy bestaan ​​van 1733 tot 1793. Die eerste bewoner was Thomas Hamstone, (vn. 25), 'n gelisensieerde wenner. (vn. 63) George Chapman, koffieman, (vn. 67) was die huurder in 1747–66 en gedurende die tyd van sy opvolger, John Prince, is die perseel in 1783–4 deur 'The Club' gebruik. (vn. 68) In 1793–4 is die huis vervang deur twee, genommer 23 en 24, (vn. 25) wat saam met nommer 22 in 1960 gesloop is.
Al drie die huise is oorgedoen en gedeeltelik herbou. Die voorkant van nommer 22 het 'n vloerverdieping met 'n pleisterwerk, gekanaliseer om wye ritte te vorm, met 'n groot vertoonvenster ten noorde van die ronde boogdeur. Die boonste oppervlak van die baksteen was drie verdiepings hoog, elk met drie vensters wat eweredig oor mekaar was, met raamwerk van pleisterwerk, waarvan die eerste verdieping afgewerk was met fries en kroonlyste. Die gepaarde fronte van nr. 23 en 24 was erg eenvoudig. Die verdieping het 'n gewone pleisterwerk, en elke huis het twee vensters aan die kant van die gekoppelde deure wat rond boog was. Die boonste vlak was drie verdiepings hoog, elk met twee vensters met Victoriaanse rame in effense openinge met plat boë van metselwerk. Nr. 23 alleen het 'n mansard -verdiepingverdieping.
Sackvillestraat 25A: The Sunderland Arms Public House
Die oorspronklike huis op hierdie webwerf is die eerste keer deur Henry Clark, 'n gelisensieerde victualler, beset (vn. 69) en het sy naam vermoedelik te danke aan die nabyheid aan Sunderland House. Dit blyk asof dit voortgegaan het as 'n taverne of 'n openbare huis, wat omstreeks 1774 herbou is en weer in 1875, toe Die Bouwer vestig die aandag op die 'stil en onopvallende ontwerp' van die nuwe gebou. (vn. 70) Die Britse Almanak eweneens die "stil en goeie ontwerp, wat die smaak en vindingrykheid van die argitek, mnr. J. T. Wimperis, toekom, goedgekeur". (vn. 71)
Die opinieklimaat verander en daar sal vandag min wees om die standpunte van hierdie negentiende-eeuse kritici te onderskryf oor die argitektoniese verdienste van die Sunderland Arms, 'n selfversekerde gebou van vyf verdiepings wat in 'n hewige Victoriaanse Gotiese styl ontwerp is. Die voorkant na Sackvillestraat was vier vensters breed, die hoek was gebuig en die voorkant na Vigo -straat was een venster breed. Die uitgebreide raamdeure en vensters van die grondverdieping was tussen gewone pype van gepoleerde graniet. Die bokant was van metselwerk met 'n paar klipverbindings, wat later in alle jare eenvormig geverf is. Elke verdieping is gedefinieer deur 'n koord of kroonlys, die verdiepings op die tweede en vierde verdieping is hoogs versier, met laasgenoemde gordels aan die einde van elke voorkant. Die vensters op die eerste verdieping het nuuskierig gevormde klipramme onder 'n plat tweesentreërende boog van baksteen, terwyl die lunette gevul is met gegote baksteenluierwerk. Die vensters op die tweede en derde verdieping het segmentboë en wye ingeboude kantlyne, terwyl die vensters op die vierde verdieping afwisselend met blinde verdiepings in 'n deurlopende arcade geplaas is. Die vensters in die hoekboog was groot, elk verdeel in drie ligte, wyd tussen smal, deur klippe. Hierdie hoekfunksie is bo die derde verdieping afgewerk met 'n lang kegelvormige spiraal, teen 'n lae gewel.
Nommer 25–27 (vervolg) Sackvillestraat
Die Sunderland Arms pas goed by die noordelikste gebou aan die westekant van Sackvillestraat, nr. 25. Dit is deur JT Wimperis bewoon en moontlik gebou (vl. 72) en is 'n grimmige ontwerp van 'n eklektiese Renaissance -karakter uitgevoer in grys baksteen met verbande van gegote baksteen en klip. Hierdie gebou word gevolg deur 'n reeks huise, nrs. 26 tot 36, wat gewoonlik uit die 1730's dateer, maar wat wissel in grootte, omvang en karakter. Alhoewel dit baie verander is, behou almal 'n paar kenmerke van belang.
Nr. 26 het 'n voorkant van vier verdiepings, drie vensters wyd, met 'n gewone pleisterwerk op die grondverdieping. Die boonste vlak is van baksteen en die vensters is omhul met gegote argitrawe van pleisterwerk, dié op die eerste verdieping is afgewerk met gewone frise en kroonlyste. Voor die vensters op die eerste verdieping strek 'n gietyster-balkonreling, effens goties, onder die solderverdieping. Daar is min opmerkings in die huis, daar is geruite Doriese pilasters om die aansluiting van die voordeur met die trappie te merk, en die balustrade van die trap bestaan ​​uit eenvoudig gedraaide balusters wat opstaan ​​uit snare wat versier is met gesnyde hakies. Die voorkamer het 'n geboë agtermuur, vermoedelik 'n vroeë negentiende-eeuse verandering.
Nr. 27 is 'n huis met 'n breë voorkant van die vroeë 1730's, wat op verskillende tye aansienlik verander is. Die voorkant is vier verdiepings hoog (die solder is 'n toevoeging) en vier vensters wyd, met die linkerpaar meer op afstand as die regterkant. Die vloerverdieping met 'n gewone pleisterwerk het tot onlangs 'n paar 'Flitcroft'-deure aan die linkerkant van die twee vensters met raamraamwerk bevat. Die regterdeur oorleef, sonder sy fries en kroonlys, en is waarskynlik die oorspronklike ingang. Die linkeropening, miskien 'n veranderde venster wat die hoofsaal verlig, is vervang deur 'n klein winkelfront. Die boonste oppervlak is van baksteen, maar by al die vensters is gevormde argitrawe van pleisterwerk aangebring, die eerste verdieping is oorgemaak en afgewerk met fries en kroonlyste. Die gewone friesband en kroonlys onder die solderverdieping dui waarskynlik die afwerking van die oorspronklike voorkant aan. Die hooftrap, wat 'n vierkantige kompartement van twee verdiepings in die suidelike helfte van die voorkant beslaan, is vervang deur 'n ingang en 'n winkel met 'n kamer daarbo, en niks van die belangrikste op die grondvloer nie. Alle vloere word bedien deur die oorspronklike dienstrap, met 'n hondbeenpatroon en 'n eenvoudige ontwerp. Die kamer in die noordelike voorkant op die eerste verdieping het 'n boks-kroonlys van ruim omtrek, en die toebehore en muurbedekkings kan die oorspronklike panele verberg. Die agterste kamer is byna vierkantig, met 'n hoek -kaggel, en dit bevat 'n geringe kroonlys van gips om 'n fyn gemodelleerde plafon, miskien deur die onbekende pleisterwerkster wat op nr 36 gewerk het. Die ontwerp bestaan ​​uit 'n sentrale agthoek wat 'n barokraam bevat , blare en maskers, die binnekant gevul met 'n luierpatroon in lae reliëf. Gewone lysvorms vorm 'n buitenste ring van panele, gewone spandrels en klein langwerpiges met portretmedaljes en gerolde ornamente. Die kas wat uit hierdie kamer uitloop, is bekleed met paneelvormige panele, afgewerk met 'n boks-kroonlys. 'N Groot deel van die oorspronklike paneelwerk, ongevormd, bly in die tweede verdieping en twee goeie skoorsteenstukke oorleef, een met 'n gesnyde' chinoiserie 'fries.
James Paine, die argitek, was 'n tyd hier tussen 1769 en 1774 werksaam by Sir Peniston Lamb, die eerste Lord Melbourne. Die geleentheid was miskien laasgenoemde se huwelik met Elizabeth Milbanke in 1769, toe hy sy vader, sir Matthew, as bewoner van die huis opgevolg het. (fn.73) In sy gepubliseerde ontwerpe illustreer Paine slegs 'n skoorsteenstuk in beeldmarmor vir die huis in Sackvillestraat, maar moontlik het hy hier ander werk gedoen. (vn. 74) Hy was ook in diens van Lord Melbourne in Melbourne House, Piccadilly. (vn 75)
No 28 is die grootste huis in die straat, met 'n voorkant van 45 voet. Die voorkant is so eenvoudig soos die res, maar groter in omvang. 'N Groot winkelfront is in die suidelike helfte van die grondverdieping aangebring, en daar is 'n kleiner een aan die linkerkant van die deuropening in die noordelike helfte, waar die breë bandloop steeds die eerste verdieping bereik. Die bokant is van baksteen, met vyf vensters wat wyd oor elke verdieping geleë is. Die oorspronklike friesband en klip kroonlys oorleef bo die tweede verdieping, en die ekstra solder is afgewerk met 'n eenvoudige entablature, waarskynlik van sement. Op die steil mansarddak is vyf dakkapels. Opeenvolgende veranderings het die oorspronklike plan verberg, maar dit lyk redelik duidelik dat die voordeur direk na die hooftrapruimte oopgemaak is, die boonste verdieping nou 'n kamer op die eerste verdieping. Die huis word nou bedien deur die sekondêre trap, een van ruim afmetings, wat in drie vlugte om 'n oop put klim, met 'n houtkonstruksie, met 'n gegote leuning wat op gedraaide balusters van 'n eenvoudige patroon opstaan, wat opstaan ​​uit geslote snare met gegote en besmette gesig. Verreweg die mooiste oorspronklike kenmerk van die huis is die dekoratiewe werk in die kamer in die noordelike voorkant op die eerste verdieping, voorheen die boonste verdieping van die hooftrapkompartement. Bo die aantreklike dado met panele, sy plintvorm en sy kappiesversiering, verryk met kerf, styg die gewone mure tot 'n eenvoudige kroonlys en 'n gewone pleister. Die plafon is ryklik versier met fyn gemodelleerde gipswerk van barokke karakter, waarskynlik deur 'n Italiaanse hand. 'N Swaar blaarbossie, omring deur arabeske met 'n lae reliëf, is gesentreer in 'n ovaal paneel wat gevorm word deur 'n gewaagde lourierblad. Hierdie ovaal word op sy beurt omraam deur ligter lyste wat 'n langwerpige vorm met hoeke vorm. Die spasie tussen hierdie en die buitenste langwerpige raam is gevul met ornamente, kronkelende rolle wat in elke hoek teen 'n vroulike masker met 'n geskulpte kopdress ontmoet, en aan elk van die langer sye is 'n gerolde cartouche. Hierdie versiering sou blykbaar uit die 1730's dateer, en daar is niks in die huis wat aan James Paine toegeken kan word nie, behalwe miskien 'n fyn skoorsteenstuk in die vertoonkamer op die grondvloer. Die algemene vorm is klassiek en uitgevoer in wit en gekleurde albasters, en die gesnyde versiering het 'n Rococo -smaak. Daar is egter geen spoor van die terminale skoorsteenstuk wat by Paine se gepubliseerde ontwerpe ingesluit is nie.
Die huur van hierdie huis, die vroegste wat toegestaan ​​is, was aan William East op 24 Desember 1730. (vn. 45) Die huis is waarskynlik in 1732 klaar (vn. 25) en was een van die twee in die straat wat gebou moes word onder direkte toesig van die eienaar.
William East was 'n advokaat wat sy amp beklee het in die hertogdomhof van Lancaster (vn. 76) en met 'n dogter van die Chief Prothonotary of Common Pleas getroud is. Hy het Hall Place by Hurley in Berkshire as 'n landelike woning gebou op ongeveer dieselfde tyd as die huis in Sackvillestraat, tussen 1728 en 1735, maar dit is nie bekend wie die huis ontwerp of daar gewerk het nie. (vn. 34) East sterf in 1737 en laat sy vrou die inhoud van albei huise oor, behalwe sy bord, boeke en foto's waarvan sy die gebruik kon gebruik totdat hul seun William volwasse geword het. (Vn. 77) Mevrou Oos is steeds beoordeel vir die huis in Sackvillestraat totdat dit in 1764 blykbaar deur haar seun verkoop of verhuur is. (vn. 25)
John Parker, later eers baron Boringdon, verhuis hier vanaf nr 16 in 1770 (vn. 25) en gebruik Robert Adam om 'n versieringsplan vir die voorste sitkamer uit te voer. Slegs die plafonontwerp vir hierdie een kamer het oorleef onder Adam se tekeninge, maar hy het heel moontlik meer werk hier gedoen. (vn. 78) Hy werk reeds in die landhuis van Parker in Saltram in Devonshire en het dit steeds gedoen na hierdie datum. (vn. 79)
Die huis het 'n voorkant van een-en-dertig voet en is op groot skaal beplan met die konvensionele rangskikking van 'n voor- en agterkamer in die suide van die ingang en trap 'n klein kamer met 'n kas wat uit die agterkamer lei (fig. 65). Dieselfde plan, uitgevoer met soortgelyke besonderhede, vind plaas by nrs. 34 en 35, die twee huise laer in die straat. Op nr. 29 is die grondverdieping aansienlik verander en is die ingang in die breedte verminder. Die plaveisel, van Portland-vierkante met swart diamante, is oorspronklik, en die muurvoering van groot panele in cyma-gevormde raamwerk bo 'n gewone dado. Die boks-kroonlys is egter vervang deur 'n 'Griekse' kroonlys van gipswerk met 'n vet eier-en-pylwerk, en 'n diep elliptiese boog, in dieselfde styl, vorm die ingang van die trapkompartement. Dit lyk asof hierdie 'Griekse' kenmerke uit die vroeë negentiende eeu dateer. Aan die binnekant van die boog is die twee geriffelde ioniese pilasters wat oorspronklik die kruising van gang en trap gemerk het. Hulle dra 'n gepaste entablature, met sy geboë kroonlys op elke muur, onder die landing op die eerste verdieping van die trap. Die deur na die agterste kamer op die grondvloer het 'n sterk deur wat uitsteek, bestaande uit 'n oor-argitek met 'n pulvino-fries en 'n gebarste kroonlys. Die trap, wat erg deur brand beskadig is, maar fyn herstel is, is 'n edele voorbeeld van die tipe wat gewoonlik deur Vanbrugh en Hawksmoor gebruik word. Dit styg op en keer terug in parallelle vlugte met 'n smal put tussen hulle. Die snare word weggesteek deur die teruggaande vlakke van die stygers, wat elkeen die laaste oorvleuel en eindig met 'n hakprofiel waarmee die gevormde koffer pas. Die diep gevormde leuning rus op baie stewige balusters van vierkantige gedeeltes, gedraai soos Doriese kolomme wat op spiraalvormige ure rus (fig. 66). Die nuwelinge, wat by elke landing gekombineer en gedraai is as gegolfde kolomme met fyn gesnyde Korintiese hoofstede, word deur pilasters op die paneel -dado van die trap gepas.
Sackvillestraat 29, eerste verdieping
Afgesien van die trap, is die belangrikste kenmerk in hierdie huis die plafon van die voorkamer op die eerste verdieping, ontwerp in 1770 deur Robert Adam vir John Parker (bord 146a). Deur die bestaande plafon, wat baie deur die brand beskadig is, te vergelyk met die Adam -tekening in Sir John Soane's Museum, lyk dit asof die meeste filigraanwerk en al die geverfde ornamente verdwyn het, maar die basiese ontwerp bly bestaan. Adam se gunsteling radiale patroon word aangeneem, begin met 'n sentrale sirkelvorm wat oorspronklik 'n geverfde medalje was. Uit hierdie sentrale sirkel straal agt kettings skilpe uit, wat by die hoeke van 'n groot agthoek aansluit wat deur 'n vierkant omraam word en sy hoeke gevul is met waaierversierings. Aan die noord- en suidekant van die groot vierkant is twee smal panele gevul met ornamente, wat die langwerpige plafon voltooi.
Nommer 30–35 (vervolg) Sackvillestraat
Die voorkant van hierdie huise word op plaat 128a geïllustreer. Nr. 30 is 'n groot huis uit die 1730's, baie verander, met 'n voorkant van drie verdiepings, vyf vensters breed. Die grondverdieping is, waarskynlik aan die einde van die negentiende eeu, herontwerp om 'n winkelfront en twee deure te bied wat in gelyke baaie tussen rustieke Doriese pilasters geleë is. Dit ondersteun 'n entablature, sy fries is versier met paterae tussen trigliewe wat wyd verspreid is. Die boonste vlak is van baksteen, maar die vensters, oorspronklik effens, is bekleed met pleisterwerk -argitrawe, dié op die eerste verdieping met fries en kroonlyste, met driehoekige voetstukke bo die middelste drie. Die oorspronklike kroonlyn van klip oorleef, maar die baksteensteun word gekonfronteer met pleisterwerk. Die ingangsdeur, in die tweede baai van regs, maak oop na die voorportaal, nou gedeel deur 'n geglasuurde afskorting. Hierdie saal is ongeveer twee-derdes van sy hoogte bekleed met paneelvormige panele, afgewerk met 'n kroonlijst. Die deur na die voorkamer is modern, maar dit word omring deur 'n oorspronklike argitek met verrykte lyswerk. Die trap is modern, maar dit beslaan waarskynlik die oorspronklike kompartement. Die kamer aan die suidekant op die eerste verdieping is bekleed met paneelvormige panele en die deure het gegote argitrawe. 'N Gewone gipsfries maak die mure af en die plafon word omring deur 'n hoogs verrykte gips kroonlys.
Sackvillestraat 29, trapbalustrade
Nr. 31, behalwe die bygevoegde stoep, behou 'n geringe voorkant van die 1730's, drie verdiepings hoog en vyf vensters breed. Die grof gedetailleerde stoep en swaar balustrade na die gebied is waarskynlik uit die laat negentiende-eeuse datum, maar die grondverdieping het nog steeds sy eenvoudige baksteenvlak met 'n effense bandloop. Die vensters is, net soos dié in die boonste verdiepings, in gelyke openinge met klipbanke en plat boë van messelwerk. Die twee suidvensters op die tweede verdieping is verleng. Die hoof kroonlys is van klip en daarbo is 'n baksteenwering, wat die vier dakkapels in die mansard se dak gedeeltelik verberg. Die hoof trap beslaan 'n kompartement met twee verdiepings ten suide van die voorkamer, die trap is oorspronklik en het goeie hakies aan die snare, maar dit lyk asof die balustrade uit die vroeë negentiende eeu dateer. Alhoewel die binnekant oor die algemeen aansienlik verander is, oorleef 'n paar uitstekende panele en goed gesnyde argitrawe om die kwaliteit van die oorspronklike afwerkings aan te dui.
Nr. 32 is ook 'n huis uit die 1730's, wat binne die laat agtiende eeu en die afgelope jare baie verander is. Die voorkant, groot van omvang, maar in ooreenstemming met die algemene patroon van die straat, is vier verdiepings hoog, die solder is 'n toevoeging en vier vensters breed. Die grondverdieping word grootliks opgeneem deur 'n wye winkelfront, regs waarvan die bekoorlik gedetailleerde deuropening, 'n laat agtiende-eeuse invoeging in 'n gewone ronde boogopening in die baksteenvlak. Die deur is omraam deur 'n gevormde argitraaf en omring deur smal syligte tussen Doriese halfpilasters. Oor die deur is 'n radiaal verdeelde waaier, omring deur 'n waaiervormige timpaan, met 'n ring panele wat elk 'n patera bevat. Die boonste gedeelte van die voorkant is, soos gewoonlik, baie eenvoudig, en die kroonlys word aan elke kant met 'n korbel gestop, vermoedelik bygevoeg toe die oorspronklike koker deur die huidige solderverdieping vervang is.
Die Wyatt-agtige behandeling van die deur strek tot by die voorportaal, wat die opvallendste kenmerk van die binnekant is. Dit is 'n langwerpige plan, en elke lang sywand is effens ingeduik tussen half-pilasters wat 'n wye segmentboog ondersteun, volgens die hoë segmentboog wat die deur oopmaak, en die ooreenstemmende boog wat na die trap oopmaak. Die afdekking van die pilasters word voortgesit bo die voordeur en oor elke symuur, waar die segmentale timpaan versier is met 'n klein sirkelvormige medalje van 'n klassieke figuuronderwerp. Die mure is afgewerk met 'n delikate kroonlys met 'n band fluit afgewissel met ramkoppe. Daar is dekoratiewe kenmerke in dieselfde styl in sommige van die kamers op die eerste verdieping, nou baie verander en onderverdeel. Die deurkaste met verrykte argitrawe, fries en kroonlyste, die fyn geskoffelde kroonlyste aan die mure, die plafonvormvorms en die ovaal waaiermotiewe, is soortgelyk aan dié wat in die akwatint van 1809 van die 'Society of Agriculture's Meeting Room' in hierdie huis getoon word (Plaat 39a).
Nr. 33 is kleiner as die bure, die erf is slegs 22 voet breed. Die voorkant pas by die tipe; dit is vier verdiepings hoog en drie vensters breed, en die grondverdieping is nou gevul met 'n moderne winkel, en die solderverdieping bo die friesband en kroonlys is vermoedelik 'n toevoeging. Alhoewel die binnekant aansienlik verander is, bestaan ​​sommige van die oorspronklike paneelvormige panele, maar daar is geen noemenswaardige kenmerke nie.
Die nrs. 34 en 35 blyk te wees as 'n paar gebou, met 'n eenvormige voorkant in verdiepinghoogte en vensterafstand. Die oorspronklike baksteenvlak is toegebind en die vensters is met argitrawe beklee, die eerste verdieping met fries en kroonlyste. Die ingang na nr. 34 word nie onderskei van die vensters op die grondvloer nie, maar by nr. 35 is die deur omring met 'n gewaagde boog met 'n segmentvormige boog, die deur tussen die ioniese kolomme wat 'n spieël onder 'n groot waaier ondersteun.
Die binnekant van nr. 34 is op verskillende tye aansienlik verander. Die ingang het 'n rits gips kroonlys, en houtpilasters met geriffelde skagte en verrykte Doriese hoofstede dui die aansluiting met die trappie. Die boonste trappe van die trap is modern, maar die onderste deel het nog steeds sy oorspronklike balusters, gedraai as skraal Doriese kolomme op urnbasisse, en die fyn gesnyde hakies aan die snare. In die voorste kamer op die eerste verdieping is 'n goeie plafon van laat agtiende-eeuse karakter, waar 'n effense gietvorm 'n groot ovaal paneel definieer, waarin 'n kleiner ovaal is, omring met 'n krans met krans en deur vier klein sirkels gebreek, wat moontlik bedoel is om te bevat geverfde medaljes. Die binneste ovaal word in sektore verdeel deur dopkettings wat uit 'n sentrale waaierversiering uitstraal. Elke hoek van die plafon is versier met 'n motief van vertakkende boekrolle en blaarbespuitings, en 'n kroonlys van vrystaande acanthusblare vorm die grens.
Sackvillestraat 36, hoogte
Nr. 35 het ook intern gely aan verandering, en laastens aan degradasie en verwaarlosing. Die breë buitegang en ingang het 'n sterk affiniteit met die ingang van nommer 29, die gang is bekleed met dieselfde tipe panele, hier afgewerk met 'n gebarste kroonlijst van hout en met soortgelyke gegronde ioniese pilasters om die aansluiting te merk met die trapkompartement. Die trapleuning is vervang deur 'n goedkoop moderne een, maar die oorspronklike gesnyde hakies versier steeds die snare, en die dado met panele oorleef. Die kompartement het ruim afmetings en elke half-landing word verlig deur 'n groot ronde boogvenster. Op die eerste verdieping is drie deure, waarvan een blind in die partytjie se muur reageer, almal omring met verrykde argitrawe. Die boonste verdieping van die kompartement is afgewerk met 'n ryk gips kroonlys. Die kamers op die eerste verdieping is onderverdeel in die agterkamer: 'n dado van panele met verhoogde velde en 'n houthoutstuk van laat agtiende-eeuse karakter, met verswakte geruite konsoles wat 'n kroonlysrak ondersteun. Die omhulsel verberg 'n soortgelyke skoorsteenstuk in die voorkamer, waar die deure en vensters afgewerk is met verrykde argitrawe, en die mure het 'n kroonlys met 'n vet eier-en-pylvorm. Die kamers op die tweede verdieping is bedek met paneelvormige panele, afgewerk met boks-kroonlyste.
Sackvillestraat 36, deurkas
Die huurkontrak van hierdie huis is op 22 Junie 1732 toegestaan ​​aan Edmund Turnor, (vn. 45), 'n welgestelde heer van Panton in Lincolnshire, wie se naam die eerste keer in 1733 in die boekboeke verskyn. Hy was 'n afstammeling van die sir Edmund Turnor van Lincolnshire wat Cleveland Square nr. 2 in die suidelike deel van die gemeente besit het (vn. 80) en die vader van Edmund Turnor, die oudheidkundige. (vn. 81) Hy het Henry Flitcroft, 'n party by die huurkontrak, as sy argitek aangestel. (vn. 82)
Die fyn gipswerk op die trapkompartement is gekopieer op St. James's Square nr. 10, wat onder leiding van Flitcroft deur Benjamin Timbrell vir Sir William Heathcote gebou is. Die ooreenkoms tussen Timbrell en sir William vir nommer 10 het bepaal dat die gipswerk op die trap daar uitgevoer moet word 'op dieselfde en dieselfde manier as meneer Turners in Sackvillestraat wat deur genoemde Henry Flitcroft gebou is'. (gn. 83) Die gipswerk op nommer 10 is deur 'n Italiaanse vakman uitgevoer.
No. 36, ondanks aansienlike interne verandering, bly een van die interessantste en belangrikste in Sackvillestraat, al was dit net omdat dit bekend is dat Flitcroft bekommerd was oor die ontwerp daarvan. Die erf is 33 voet breed en die voorkant (fig. 67) is vier verdiepings hoog (die solder is 'n toevoeging) en vier vensters breed, met die deuropening in die tweede opening van links. Die eenvoudig ontwerpte voorkant is vry van ernstige veranderings, afgesien van die ekstra verdiepingverdieping, met sy te groot vensters. Daar is 'n merkbare verwantskap tussen hierdie front en die van die Timbrell-Flitcroft-groep by die nr. 9 en 10 St. James's Square. Ook hier word die gewone baksteen slegs verlig deur die bandloop op die eerste verdieping, deur die hoof kroonlys en deur die klassieke deurkas, alles uit klip. Hierdie deur, tipies van Flitcroft, het 'n gevormde argitek, geflankeer deur smal sye, en 'n kroonlys-kap op rusbordkonsole.
'N Dwarswand verdeel die binnekant, met twee kamers na die noorde, en in die suide 'n voorportaal met 'n gang wat verby die dienstrap lei na die hooftrap aan die agterkant, verder as 'n kasvleuel. Die binnekant is op verskillende tye verander, maar 'n paar mooi dekoratiewe kenmerke bly oor. Die beste van alles is die voorkamer op die grondvloer, wat bekleed is met baie goeie panele, bestaande uit 'n gewone dado en groot muurpanele met ryk gesnyde lyswerk. Die venster-argitrawe is verryk, en die belangrikste kroonlys is met eier-en-pyltjie en 'n blaarvorm gevorm. Die deur wat sentraal geplaas is, is omraam met 'n verrykde argitraaf, oor en oor die kop getrek om 'n kerf van akanthusrolle langs 'n skulpdop te laat toegaan. Hierdie breuk in die argitraaf onderbreek die ogie fries van acanthusblare en ondersteun 'n voorwaartse breuk in die kroonlys, met 'n eier-en-pyl-ovolo onder 'n gedentilleerde korona. Die ruimte bo die deurkas is versier met 'n Aurora -masker omring deur gordyne en hangertjies (fig. 68).
'N Soortgelyke siermotief, vermoedelik bo die deur tussen die voor- en agterkamers, is in die agterkamer geplaas. Hierdie verandering is ongetwyfeld aangebring toe die voorkamer ten koste van die agterkamer verdiep is.
Sackvillestraat 36, trapbalustrade
Die hooftrap styg rondom die westelike, suidelike en oostekant van die twee-verdieping kompartement en eindig met 'n landing aan die noordekant wat na die weste verleng word om toegang tot die vleuelkamer te bied. Die trappe is van klip, die trappe wat tussen hakies geprofileer is, kan van die mure af gekantel word, en die balustrade is 'n fyn ysterhout wat baie ooreenstem met dié in Berkeley Square nr. 46, 'n huis met baie besonderhede wat dui op Flitcroft (fig. 69) ). Daar is egter geen spoor van die ryk versierings van die pleisterwerk wat as voorbeeld gedien het vir diegene wat die trap op St. James's Square nr. 10 versier het nie.Die kamers op die eerste verdieping is oor die algemeen eenvoudig versier met gewone panele in cyma-gegote raamwerk.
National Trust berei hom voor om sy gay -geskiedenis te vier
Die lang gelukkige huwelik en die baie aparte slaapkamers van Vita Sackville-West en haar man, Harold Nicolson, word by hul huis in Kent gevier terwyl die National Trust die eerste keer sy aandag vestig op die gay-geskiedenis wat binne die mure van baie van die sy eienskappe.
Die Nicolsons was 'n beroemde toegewyde egpaar en het twee seuns gehad, die skrywer en uitgewer Nigel en kunshistorikus Benedictus, maar beide het ook passievolle verhoudings met vennote van dieselfde geslag gehad.
Die tuine by Sissinghurst Castle. Foto: Alamy
Die kothuis wat vol boeke is, vol van hul besittings, omring deur die idilliese tuine wat hulle by die Sissinghurst-kasteel in Kent geskep het, is selde deur die publiek gesien omdat dit deur die gesin as 'n skrywer se toevlugsoord onderhou is, maar dit sal nou voortgaan Die tuine is oop elke dag met 'n tydkaartjie.
Sackville-West se verhouding met Virginia Woolf het haar roman Orlando geïnspireer, na 'n geslagsveranderende held oor eeue by Knole. Knole is ook nou 'n National Trust -eiendom. Hierdie maand het die trust 'n eerste uitgawe van die boek gekoop wat deur Woolf ingeskryf is by Edward Sackville-West, die neef wat die eiendom geërf het.
Die trust sal volgende jaar 'n nuwe gids publiseer waarin die LGBTQ-geskiedenis van sommige van sy eiendomme vertel word, en 'n reeks gebeurtenisse onder die opskrif Prejudice and Pride insluit, waaronder Sutton House Queered, 'n jaar lange program by die eiendom in Hackney, gebou as 'n herenhuis van Tudor -handelaar en wat teen die tagtigerjare 'n swaar gegraveerde anargistiese hurk geword het.
Sutton House, Hackney, Londen. Foto: Graham Turner/The Guardian
Sarah Waters, skrywer van die topverkoper -historiese roman Tipping the Velvet, wat saam met die projek werk, het gesê: 'Deesdae kan ons almal 'n bietjie moediger wees om die ryk erfenis van seks en geslagsdiversiteit in die VK te ondersoek en te geniet. En ek sou aanvoer dat ons ervaring van sekere National Trust -eiendomme onbewus is sonder 'n bewustheid van die erfenis. "
Displays in Smallhythe Place in Kent fokus nie net op die glansryke Victoriaanse akteur Ellen Terry nie, maar op die vroue met wie haar dogter, Edy Craig, haar lewe en huis gedeel het. In Junie is daar optredes van The Boy, 'n dramatisering van De Profundis, die angsbevange brief wat Oscar Wilde aan sy geliefde Bosie uit die Reading -gevangenis geskryf het.
Simon Murray, direkteur van die National Trust, het gesê dat die jaarprogram waaroor hy met die Universiteit van Leicester saamwerk, slegs die begin is van sy pogings om meer komplekse aspekte van sy geskiedenis aan te pak, insluitend die stemreg vir vroue in 2018 en die tweejarige bestaan ​​van die Peterloo Slagting in 2019.
'In die komende jare gaan ons 'n paar van die komplekse en dikwels moeiliker aspekte van die geskiedenis van ons plekke ondersoek, verhale waarvan ons miskien weggeskram het, maar wat belangrik is vir ons begrip van hul geskiedenis,' het hy gesê.
Britse Fort Sackville
Fort Sackville was 'n Britse buitepos in die grens nedersetting Vincennes. Dit het in 1777 begin en is vernoem na 'n Britse regeringsamptenaar, en was een van die vele forte wat die Franse, Britte of Amerikaners van 1732 tot 1813 in hierdie belangrike grens nedersetting gebou het.
Die Britse luitenant -goewerneur Edward Abbott het op 19 April 1777 in Vincennes aangekom en die dorpenaars onmiddellik in drie kompanieërs van milisie georganiseer. Kort na sy aankoms is Abbott ontsteld oor 'n aantal Indiërs wat vrylik deur die stad rondgedwaal het. As gevolg hiervan is 'n koerier na Kaskaskia gestuur met bevele vir bevelvoerder Philippe de Rocheblave om vier stukke artillerie van Fort Gage te stuur. Abbott het toe 'n voorraad bestel wat rondom die gebou met twee verdiepings gebou is. Moegheidsbesonderhede wat bestaan ​​uit Vincennes -milisie en soldate uit Detroit, het die voorraad teen die herfs voltooi.
Abbott het die fort 'Sackville' genoem ter ere van Lord George Germain, wat van 1720 tot 1770 as Lord Sackville bekend gestaan ​​het. Die westelike muur was ongeveer 35 voet van die Wabashrivier af. Die muur was 215 voet lank. Die hoofstraat of noordkant was 190 voet lank en 'n hek binne hierdie muur in lyn met Hoofstraat (vandag se Eerste Straat). Die suidelike muur was 165 voet, terwyl die oostekant, wat na die Katolieke Kerk uitkyk, 203 voet lank was. Die stompe van die mure is op 'n hoogte van 11 meter gelykgemaak en halfpad langs elke muur is 'n opvallende hoek met skietplatforms gebou. Abbott se tweeverdiepingkwartiere was in die noordoostelike deel van die fort geleë. Nadat Abbott die fondament gelê het vir Fort Sackville, het hy op 5 Februarie 1778 uit Vincennes vertrek.
Op 17 Desember 1778 arriveer luitenant -goewerneur Henry Hamilton, Abbott se opvolger, saam met kompanieë van Britse soldate, Franse militia uit Detroit en Indiese bondgenote. Hamilton was ontsteld oor die toestand van die fort. Werkpartye het dadelik die tekortkominge reggestel. Aanvanklik was Hamilton van plan om die mure af te haal en 'n nuwe driehoekige fort te bou met 'n blokhuis op elke hoek. Majoor Jehu Hay, die tweede in bevel van Hamilton, het 'n idee gebied wat goedkoper en makliker verdedigbaar sou wees. Hay se plan het vereis dat die voorraad net soos dit was en twee blokhuise moes bou. Een blokhuis sou in die noordoostelike hoek wees, die ander in die suidweste.
Herbou van 'n fort
Werk aan die fort het vinnig gevorder. Britse soldate het 'n poeiermagasyn gebou en al die kruit van die koning is veilig gebêre. Kruit is ook by die inwoners versamel en in die fort gebêre. Onbewus van Hamilton, het sommige inwoners buskruit versteek (poeier wat onontbeerlik sou wees vir die invallende leër van Clark). Op 28 Desember is 'n nuwe kaserne, wat die tuiste van 50 soldate sou wees, en 'n hekwag voltooi.
Hamilton het 'n amptelike inspeksie op 6 Januarie 1779 gedoen. Hy het berig dat timmermanne 'n tweede kaserne aanstel wat 40 voet lank en 18 voet breed sou wees, en dat die plaaslike Franse hout vir 'n blokhuis vier. 'N Sesman-detail het 'n put op 7 Januarie voltooi. Teen die 15de was die tweede kaserne omraam. Op die 18de is 'n nuwe Britse vlag oor die fort gehys en die soldate het 'n saluut vir die koning afgevuur.
Hamilton se verslag aan sy meerderes op 27 Januarie het verklaar dat hout en afskorting vir een van die blokhuise klaar was en gereed was vir verhoging en dat die tweede kaserne 'n dak was. Die volgende dag is die suidwestelike blokhuis opgerig. Hierdie blokhuis was spiervast en het vyf geweerpoorte vir 'n kanon, die onderste vlak daarvan is geboor vir die muskiete van die verdedigers. Op 30 Januarie is een van die drie-ponder kanonne in hierdie blokhuis gemonteer.
Voortgesette arbeid gedurende die 9de en 10de keer het die twee onnodige opvallende hoeke verwyder en nuwe reguit mure aangebring. Die noordwestelike blokhuis, wat op 6 Februarie begin is, is deur die 18de omskep en voltooi op die 22ste, behalwe vir die ophang van vyf hortjies wat wag op die smee van ysterwerk deur die smid. 'N Drie-kanon kanon is in hierdie blokhuis gemonteer. Die twee opvallende hoeke wat oorgebly het, was lusgat. Die paradegronde was gegrond.
Tyd raak op
Hamilton was steeds ontevrede met baie elemente van die fort. Hy sou min tyd hê om oor sulke dinge te dink. George Rogers Clark sou 23 Februarie 1779 aanval. In sy joernaal noem Hamilton redes waarom hy oorgee: "The Stockades was oorspronklik so siek dat 'n man sy geslote vuis tussen hulle kon steek, wat 'n groot voordeel vir mense gewapen met gewere- Die Fort was amper omring deur huise of ander geboue. . . - Die N.E. Die hoek van die fort wat oor die sanderige oewer van die rivier geprojekteer is, kon deur die aanvallers onderdak ondermyn gewees het. "
Die Amerikaners herdoop die fort ter ere van die goewerneur van Virginia, Patrick Henry. Aan die einde van die Amerikaanse rewolusie is die fort verlaat. Gedurende die herfs van 1787 kampeer majoor John Hamtramck en sy soldate op die ruïnes van Fort Patrick Henry. Die verslegtende toestand van die fort het bepaal dat 'n nuwe vesting nodig sou wees. Die nuwe fort is noord van die oorspronklike terrein gebou met die naam Fort Knox. Dit is waarskynlik dat die plaaslike stedelinge hout uit die ou fort gebruik het. Dit sou makliker gewees het om 'n hout van die verlate struktuur weg te neem as om nuwe hout in die bos te sny. Miskien is daar nog 'n balk uit die ou fort in die stad êrens in een van die vele historiese geboue in die stad.
Op soek na Fort Sackville
Van 1969 tot 1971 het die Universiteit van Indiana argeologiese ondersoeke in die park noord van die George Rogers Clark Memorial gedoen. Sowat 18de -eeuse artefakte is ontdek saam met die 19de eeuse kans en eindes. Gedeeltes opgemaakte mure is ontdek. Dit was onmoontlik om die oorsprong daar te identifiseer as gevolg van die nabyheid van die 1732 Franse voorraad, Fort Sackville, en die Fort Knox III uit 1812. Al drie hierdie versterkings was op ongeveer dieselfde terrein.
Britse oorgawe Fort Sackville
Op 25 Februarie 1779 word Fort Sackville oorgegee, wat die begin beteken van die einde van die Britse oorheersing in die westelike grens van Amerika.
Agtien dae tevore vertrek George Rogers Clark uit Kaskaskia aan die Mississippirivier met 'n mag van ongeveer 170 man, waaronder Kentucky -burgermag en Franse vrywilligers. Die party reis meer as 200 myl land bedek met diep en ysige vloedwater totdat hulle Fort Sackville by Vincennes (Indiana) op 23 Februarie 1779 bereik het. oorgawe van die Britse garnisoen onder luitenant-goewerneur Henry Hamilton op 25 Februarie om 10:00.
By hul aankoms in Vincennes het die Franse setlaars, wat hulself met Hamilton verbind het toe hy die fort in Desember ingeneem het, die magte van Clark verwelkom en voorsien. Binne Fort Sackville het Hamilton slegs 40 Britse soldate gehad en 'n gelyke aantal gemengde Franse vrywilligers en Franse setlaars het aan weerskante van die Amerikaanse Revolusie en#x2014 en milisie uit Detroit geveg. Die Franse deel van die Hamilton se mag was onwillig om te veg nadat hulle besef het dat hul landgenote hulself met Clark verbind het.
Clark het daarin geslaag om sy 170 man meer soos 500 te laat lyk deur vlae te ontvou wat geskik was vir 'n groter aantal troepe. Die bekwame bosmanne wat die geledere van Clark vul, kon vinnig skiet, wat die gevoel van Hamilton versterk het dat hy omring was deur 'n aansienlike leër. Intussen het Clark onder die fort begin tonnel met die doel om die kruitopslag daarin te ontplof. Toe 'n inheemse Amerikaanse invalparty probeer om terug te keer na die fort uit die Ohio -vallei, het Clark se almal almal doodgemaak of gevange geneem. Die openbare teregstellings tereggestel op vyf van die gevangenes het die Britte bang gemaak oor hul lot in Clark se hande. Hul daaropvolgende oorgawe het Britse swakheid geopenbaar aan die inheemse Amerikaners in die gebied, wat besef het dat hulle nie meer op die Britte kon staatmaak om hulle teen die Patriots te beskerm nie.
03/03/2016 – Ciaran McCrickard/National Trust – Personeel by Knole het die afronding van die Great Store gemaak as deel van die groot opknapping van die huis.
Het u al gehoor van die 'Great Store' by Knole? Die National Trust -eiendom in Sevenoaks? Dit is 'n fantastiese tydelike uitstalling waarmee besoekers naby genoeg kan kom om meer as 150 kunswerke en meubels in detail te sien. En een van die wonderlikste dinge is dat die winkel nooit in die eerste plek moes bestaan ​​het nie.
Wat huise betref, kan baie min mense vergelyk met die grootte van Knole. Dit is gebou om te beïndruk en te pronk, en word beskryf as 'n stad eerder as 'n huis. 'Sedert ek 'n klein dogtertjie was, het ek dit as die' kalenderhuis 'gekenmerk vanweë sy bekende 365 kamers, 52 trappe en 7 binnehowe. Ek het onlangs geleer dat dit ongelukkig net 'n mite is. In die verlede het Knole gedien as 'n aartsbiskopspaleis en 'n jaglodge vir koning Henry VIII.
Met 'n voetspoor van meer as vier hektaar, is Knole die grootste privaat woning in die land en is sedert 1603 onder toesig van die Sackville -gesin. Die gesin het altyd in verhewe kringe beweeg en Knole se reuse 'vertoonlokale' en galerye is gevul met 'n ongelooflike verskeidenheid skilderye, meubels en voorwerpe wat vroeër in koninklike paleise te sien was om die wonderlike en die goeie te vermaak.
Met verloop van tyd het die behoefte aan sulke formele ruimtes egter afgeneem, asook die hulpbronne om so 'n buitensporige eiendom te onderhou, en die Sackville -gesin het hulle onttrek uit die groot formele 'vertoonlokale' en galerye wat hulle onaangeraak en bewaar gelaat het in 'n ietwat juffrou Haversham mode.
Beeld gepubliseer met die toestemming van The National Trust
Baie van hierdie enorme kamers word nou deur die National Trust bestuur en die huis is in die middel van 'n vyf-jaar lange bouprojek van £ 19,8 miljoen in samewerking met die Heritage Lottery Fund. Die huidige fase behels die opening van 'n nuwe bewaringsateljee, waar Knole se skatte terselfdertyd liefdevolle sorg kan geniet onder die wakende blik van besoekers, en die bewaring van die Reynolds -kamer, Cartoon Gallery, Ballroom en King's Room.
Eeue se vogtige en swak verhitting het die kamers sowel as hul voorwerpe ernstig beskadig, en sodra die vertoonlokale in hul vorige glorie teruggekeer is, sal die nuut bewaarde voorwerpe na hul oorspronklike instellings teruggekeer word.
Alhoewel dit langs mekaar loop, is die bou van die bewaringsateljee en die bewaring van die vertoonlokale afsonderlike projekte met hul eie tydlyne. Die oorspronklike idee was dat die bewaringsateljee al die voorwerpe wat verwyder is - of gedekanteer sou word om die korrekte terminologie te gebruik - uit die vertoonlokale sou huisves. Maar die bouwerk het nie heeltemal volgens plan verloop nie en die opening van die bewaringsateljee is vertraag.
Al die voorwerpe uit die vertoonlokale moes egter nog veilig gehuisves word, en die idee vir 'n groot winkel in die Great Hall is bedink.
Dit het agt personeellede en sewe-en-twintig vrywilligers 1,124,5 uur geneem om al die meubels, skilderye, tekstiele en voorwerpe na hul nuwe tydelike huis in die Great Store te skuif en in die sorgvuldig verligte, nie-weerkaatsende kaste en muurrakke te plaas.
Hannah Pearson, Knole se bemarkings- en kommunikasiebeampte, sê 'u stap hier in 'n kamer en hulle is massief. Met enorme plafonne en groot skilderye, is dit maklik om dinge oor die hoof te sien. Alhoewel dit nie beplan is nie, het die Great Store goed gewerk omdat dit mense toegelaat het om dinge van naby te sien '.
Vorige besoekers sal weet dat Knole, hoewel dit baie skatte bevat, nie die helderste geboue is nie. Sommige mense is van mening dat dit donker en somber is, maar ek dink dat dit deel uitmaak van die effens geheimsinnige atmosfeer van die huis. As die huidige bewaringsprojek afgehandel is en die vertoonlokale volledig oopgemaak word, sal dit 'meer omgewingsvriendelik wees vir die versamelings en die beligting sal beter wees vir besoekers'.
In die groot saal word die meubels en voorwerpe goed versorg. Artikels wissel van 'n karmosynrooi fluweel -stoelgang - dit is 'n stoel wat 'n kamerpot bevat, wat afkomstig is van een van die koninklike paleise en waarskynlik deur koning Charles II of koning James II gebruik is tot 'n ongelooflike silwer tafel wat gemaak is vir Frances Sackville, gravin van Dorset. Elke hoek van die tafel vertoon haar voorletters en hierdie tipe versierde silwer meubels is in Versailles mode gemaak deur koning Lodewyk XIV. Dit wil sê totdat die geld nodig was vir militêre veldtogte en elke stuk in Frankryk gesmelt is. In Engeland oorleef nou slegs drie stelle, twee by Windsor Castle en hierdie by Knole.
Talle sierlike silwer en goue voorwerpe kan onder die kolletjies skitter, so toe ek vir Hannah vra wat haar twee gunsteling voorwerpe sou wees, was haar antwoorde 'n bietjie verrassend.
Rusland Leather Coffer omstreeks 1668
Haar eerste item was 'n Russia Leather Coffer of 'n bors wat in die 17de eeu gemaak is. Hannah sê 'Ek is mal oor hierdie bors. Dit was voorheen in die Cartoon Gallery en jy kon dit nie van naby sien nie. As jy dinge in die kamers sien, probeer jou verstand alles inneem, maar as jy naby die voorwerpe is, is dit alles waarop jy fokus. Ek hou van al die detail, selfs op die slot self - al die etse en ontwerpe. '
Russiese leer is beesvel wat met berkolie verwerk is om dit duursaam en waterbestand te maak. Hierdie een is waarskynlik gemaak deur Richard Pigg, koffiemaker van Charles II, en Hannah verduidelik dat 'kaste gewoonlik gebruik word om te stoor, aangesien die ryker gesinne baie tussen huise trek. Hierdie een is redelik groot, so dit is ornamenteel sowel as prakties. '
Ebbehout kabinet gemaak in Parys omstreeks 1650
Toe sy na haar tweede voorwerp beweeg, wys Hannah vinnig op hierdie ebbehout -kabinet. 'N Foto toon dat die bene gewoonlik vasgemaak is, maar dit is verwyder om dit maklik te bêre. Hannah's sê 'Dit word gewoonlik in die King's Room vertoon, wat baie goud is, sodat u instap en u oog onmiddellik na die bed getrek word'.
Hierdie kas is gewoonlik ook gesluit 'sodat u nie al hierdie pragtige besonderhede kan sien nie, wat net so wonderlik is. Toe hulle dit oopmaak, was ek soos 'O, dit is wonderlik!' Dit het al hierdie klein kaste en opbergstukke, en daar is verborge gedeeltes agter die spieëls wat u met u hande moet vou om by te kom.
Dit is in hierdie kabinet dat hulle 'n briefie van Vita Sackville-West gekry het. Vita was ongeveer ses toe sy dit geskryf het en daar staan ​​'Dada, Mama en Vita kyk na hierdie geheime laai op 29 April 1898. Dit is nog steeds daar, teruggesteek in die geheime laai.'
Sodra Hannah my klaar vertel het oor haar twee gunsteling stukke, vra ek haar hoekom sy dit gekies het, sê sy: 'Ek hou baie van die bors, en miskien gaan ek vir die minder voorwerpe. Ons vertel die mense nie altyd stories by Knole nie; dit gaan gewoonlik oor die versameling of vertoonlokale, so dit is ongelooflik as u 'n verbinding maak tussen 'n voorwerp en 'n persoon wat hier gewoon het. '
As u verby die onderste meubelvlak, aan die agterkant van die Great Hall, beweeg, kom u op 'n groot skildery. Hulle groot grootte is verbysterend en ietwat intimiderend, maar dit is wonderlik om na die teksture en detail te kyk. Die feit is dat as u eers die trap na die boonste verdieping van die winkel geneem het, u die gipsplafon van naby kan sien en die gedetailleerde snywerk wat die Minstrel's Gallery versier, kan bewonder.
Wat my egter die meeste opval, is dat, as alles volgens plan was, hierdie merkwaardige ervaring nooit beskikbaar sou gewees het nie en dat dit na my mening 'n groot skande sou wees.
Wanneer die bewaringsateljee later vanjaar oopmaak, sal die meubels en voorwerpe in die winkel begin skuif. As 'n item verwyder word, sal 'n ander een plaasvind totdat die huis op 30 Oktober 2016 vir die winter gesluit word en die Great Store se 375 meter steierwerk afgebreek word.
Die Great Hall sal dan weer 'n ander fase van sy lewe begin, aangesien dit sy beurt neem om bewaar te word. Tot dan sê Hannah dat dit 'so 'n besige tyd sal wees. Die Gatehouse Tower is pas oop. Dit is deel van die bewaringsprojek, maar as die plek waar Edward (Eddy) Sackville-West gewoon het, is dit die eerste huis wat oopgemaak is en het 'n heel ander gevoel as vertoonlokale in die hoofhuis. '
'Dan is die bewaring aan die gang in die vertoonlokale, die bewaringsateljee wat gebou word en die opening van die Hayloft -leersentrum en die Brewhouse Café. Dit is so opwindend en besig, dit lyk asof mense altyd 'n ongelooflike voorwerp beweeg of iets nuuts vind '.
Dit is ook 'n baie opwindende tyd vir besoekers, aangesien 'n reeks toere agter die skerms en nabygeleë sessies met kundige kurators en konservateurs gereël is om 'n insig te gee in die voorwerpe wat vertoon word en meer oor die voortgesette bewaringswerk te onthul. U kan meer hieroor uitvind deur na Knole se gebeurtenisbladsy te gaan.
Met die opening van verskeie nuwe ruimtes, het hierdie bewaringsprojek ook aanleiding gegee tot 'n aantal nuwe geleenthede om as vrywilliger by Knole aan te sluit. Dus, ongeag u vaardighede of die hoeveelheid tyd wat u beskikbaar het, as u wil agter die skerms stap om die vonk in Knole terug te sit en besoekers te help om die beste stukke te vind, kyk dan na die vrywilligersblad van Knole of kom langs een van sy spesiale vrywillige koffie -oggende.
Volledige besoekersinligting, insluitend openingstye en heffings, kan ook gevind word op www.nationalrust.org.uk/knole
Knole, Knole Park, Sevenoaks TN15 0RP Tel: Telefoon: 01732 462100
2016 – Ciaran McCrickard / National Trust – Personeel by Knole het die afronding van die Great Store gemaak as deel van die groot opknapping van die huis.
Fort Vincennes was geleë langs die Wabashrivier, op die grens van die huidige Indiana en Illinois. Fort Vincennes was 'n houtvesting in die stad Vincennes wat deur die Britte gebou is om die grens wat Frankryk afgestaan ​​het na die Franse en Indiese oorlog te bewaak. Die Britse luitenant -goewerneur Edward Abbott het met die bouwerk begin in 1777. Hy word opgevolg deur luitenant -goewerneur Henry Hamilton, wat laat in 1778 aangekom het met 'n mag van 90 Britse gereeld en 200 inheemse bondgenote. Hamilton was ontsteld oor die ontwerp en toestand van die fort, en het onmiddellik begin werk aan die versterking van die verdediging. Die fort was ongeveer vierkantig, met blokhuise op die noordoostelike en suidwestelike hoek, 'n kaserne, tydskrif en hek. Die sterkste dele van die fort was die blokhuise van dik hout, wat dit muskietvry maak, en elk 'n drie-ponder kanon. Teen Februarie 1779 het Hamilton die groot konstruksie voltooi, maar die voorraad was nog steeds in 'n swak toestand.
Die Amerikaners, uit vrees dat elke dag wat vertraag word, die posisie van Hamilton sterker maak, besluit om 'n winteraanval op die fort te begin. Luitenant -kolonel George Rogers Clark, ouer broer van William Clark van Lewis en die bekendheid van Clark, was gestasioneer in Kaskaskia, ongeveer 180 kilometer wes van die fort. Clark het op 6 Februarie 1779 saam met 172 Amerikaanse en Franse militante uit Kaskaskia vertrek. Die ekspedisie van 180 myl was uiters moeilik, selfs volgens grensstandaarde. Alhoewel die winter nie koud was nie, was dit uiters nat, wat die mans gedwing het om nat toestande te verduur en op verskeie plekke deur staande water te waai. Teen die tyd dat Clark op 23 Februarie by Vincennes aangekom het, was kos ook gevaarlik laag.
Clark het met sonsondergang die stad binnegekom. Die plaaslike bevolking, baie van hulle Frans, was simpatiek teenoor die Amerikaanse saak, en het nie die fort gewaarsku of Clark se benadering gekant nie. Ondanks 'n groot oproer, het Hamilton nie besef dat hy aangeval is totdat die fort onder skoot gekom het nie. Clark het 'n versperring bestel wat voor die hek van die fort gebou is, en beide kante het die hele nag deur vuur geslaan. Die oggend van die 24 eis Clark Hamilton se onvoorwaardelike oorgawe, wat afgekeur is, maar Hamilton stem in om Clark te ontmoet om die voorwaardes te bespreek.
Intussen het een van die mees omstrede en brutale episodes van die grensoorloë plaasgevind. 'N Oorlogsparty van inboorlinge en Frans-Kanadese het die stad binnegekom, onbewus van die Amerikaanse besetting. Na 'n kort skermutseling het Clark ses gevange geneem en die res gedwing om te vlug. Met die vrylating van die twee Franse gevangenes, het Clark die vier inboorlinge doodgeslaan met die oog op die fort, en daarna kopvel en in die rivier gegooi. Clarke het bedoel dat dit 'n afskrikmiddel was en 'n wraak vir die aanvalle in die hele grens wat hy nooit ontken het nie of om verskoning gevra het vir die optrede.
Om 25:00 op 25 Februarie het Hamilton die fort oorgegee, wat die Amerikaners Patrick Henry herdoop het. Britse verliese was elf dood en vyf gewond. Die Amerikaners het geen verlies in die aanval gely nie, maar vyf mans is dood of gewond toe 'n gevange kanon waarmee die Britte gepeuter het tydens 'n saluut ontplof het.
Sackville-West het 'n opgawe van Cadogan Gardens, Londres, maho Cecilia, gebore Bell (1873–1920, Maud Cecilia, née Bell) ). Ele foi educado em Eton e Christ Church, Oxford.  Enquanto estava em Eton, estudou piano com Irene Scharrer, esposa de seu chefe de família, e tornou-se altamente competente, ganhando o prêmio de música Eton from 1918. Seu parceiro Desmond Shawe-Taylor disse sobre ele: "poucos meninos podem ter tocado em um concerto escolar no Segundo Concerto de Rachmaninov. Ele até contemplou a carreira de um pianista, mas foi impedido por problemas de saúde ".  Em Oxford, een van die belangrikste artikels, insluitend Maurice Bowra, Roy Harrod en L. P. Hartley, 'n literatuur wat 'n rivaliserende rol speel en 'n hoofbelangrike musiek.  Ons kan die Oxford -boek as 'n oorspronklike roman beskryf, en dit sal ook 'n outobiográficos -roman bied. 
Seu primeiro romanse, The Ruin: 'n Gotiese roman, era claramente autobiográfico, e sua representação de relacionamentos turbulentos, não convencionais e, finalmente, calamitosos incluía personagens facilmente identificáveis ​​no círculo de Sackville-West. Portanto, sua publicação foi adiada e seu segundo romance, Klavierkwintet, foi publicado primeiro.  O biógrafo de Sackville-West, Michael de-la-Noy, skryf: "Die verwoestingOns kan ook hierdie aspekte van die Sackville-Wes se inforitamente in die laaste helfte van die seisoen [. ] com cujo trabalho Eddy infelizmente ficou apaixonado quando tinha dezessete anos ". 
Ele publicou mais três romances, Mandrake oor die waterdraer (1928), Simpson: 'n Lewe (1931) e Die son in Steenbok (1934). Resenhando o terceiro romanse, o Die tye disse: "O livro é escrito de maneira extremamente inteligente e divertida, mas, para uma inteligência comum, parece ser totalmente inconsequente".  Simpson: 'n Lewe foi a melhor recebida. O estudo de uma enfermeira infantil foi considerado "impressionante e, a seu modo, original, ainda mais porque Simpson tem uma qualidade tão fria e distante e tão pouco se assemelha à babá convencional de fato ou ficção".  Nesse período, longe da ficção, Sackville-West escreveu 'N Vlam in sonlig: die lewe en werk van Thomas De Quincey (1936), deur James Tait Black Memorial Prize.  
Obra musikale Editar
1935, Sackville-Wes, 'n museuse vir die hersiening Nuwe staatsman, um cargo que ocupou por vinte anos, contribuindo com reizigershas semanais de gravações.  Ele foi um dos primeiros admiradores e ativistas da música de Benjamin Britten. Deur 'n sekonde Guerra Mundial, het Sackville-West toegang tot die BBC as "um program and diretor".  Em 1943, ele escreveu The Rescue: 'n melodrama vir uitsaaiwese, para o qual Britten compôs a música. Die transmitido van die virus kan na 'n ander tydperk oorgedra word. Die vervaardiger van die BBC Val Gielgud of classificou como "um genuíno clássico de transmissão".  O tema de Die Redding foi o fim de Die Odyssee. Maurice Bowra apelidou de "The Eddyssey".  No mesmo ano, Britten dedicou sua Serenade vir tenoor, horing en strykers 'n Sackville-Wes. 
Além de sua coluna no Die New Statesman, Sackville-West bydrae tot ons artigo trimestrale substansiële para o Die grammofoon e, com Shawe-Taylor, escreveu o Die rekordgids, publicado pela primeira vez em 1951, um grande volume revisando todas as gravações significantativas de música clássica disponíveis.  Eles se logo kan 'n nuwe flankering van die nuwe e -posadvertensies en 'n uiteensetting gee van Andrew Porter en William Mann.  Uma edição reizigershada e atualizada do Die rekordgids publiseer ons in 1955 vir 957 persone, soos Sackville-West, Shawe-Taylor, en ons kan ook 'n openbare publikasie doen.
Vanaf 1950 tot 1955 word die Sackville-West-konsert van die Royal Opera House, Covent Garden, voortgesit deur 'n tradisionele weergawe van die Britse musiek, insluitend die Michael Tippett, cuja ópera, Die Midsomerhuwelik, estreou em 1955. 
A casa da família de Sackville-West era Knole, in Kent. Ele mantinha quartos lá (agora abertos ao público), wat in 1945 gebeur het, was ons in 'n privaat lewe, met Kenneth Clarks in Upton, op Tetbury. Juntamente com Shawe-Taylor, el est estabeleceu na Casa Long Crichel, perto de Wimborne. Juntamente com o pintor Eardley Knollys e mais tarde com o crítico literário Raymond Mortimer, ele estabeleceu "o que de fato era um salão masculino, entretendo nos fins de semana uma galáxia de amigos do mundo dos livros e da música".  In 1956 het ons 'n huis in Cooleville House in Clogheen, geen woonstel in Tipperary, in Irland nie. Com a morte de seu pai, em 8 de maio de 1962, ele herdou o título de Barão Sackville. Dit is 'n goeie idee om na Câmara dos Lordes te kyk. 
Ele morreu repentinamente em 1965 in Cooleville, aos 63 anos.  Shawe-Taylor sê: "Apenas um quarto de hora antes, ele tocava para um amigo, que estava com ele, o novo disco de Liedjies uit die Chinese de Britten deur Peter Pears en Julian Bream. Quando cheguei para o funeral, alguns dias depois, o disco ainda estava fora da capa-algo que o meticuloso Eddy nunca teria permitido ".  Ele foi sucedido no baronato por seu primo Lionel Bertrand Sackville-West.
Laai gratis e-boek af Eddy: Life of Edward Sackville-West
Skrywer: Michael De-La-Noy
Gepubliseerde datum: 20 Okt 1988
Boekformaat: Hardeband: 360 bladsye
Afdruk: Die Bodley Head Ltd.
Dimensie: 149,86 x 233,68 x 30,48 mm :: 589,67 g
Sackville-West, Edward, Hon., 1901-1965 Alternatiewe name. Gedetailleerd Hy het ook 'n boek met kritiese essays gepubliseer. Uit die beskrywing van Edward Sackville-West-briewe, 1928-1962. (Boston College). WorldCat-rekord-ID: 33218455 Sackville-West, Eddy. Sackville-Wes, Edward. Sackville-West, Edward ... Vorige eienaar se boekbord op ffep. Bladsye het 'n baie ligte ouderdom, smeedwerk het klein jakkalse. Bladsye skoon, bind vas. Die ruggraat is lig vervaag, stof geskeur aan die voorste skarnier aan die bokant en onderkant van die rug, nog steeds 'n mooi, stywe kopie. 222 bls. Afleweringsbevestiging altyd. 35 jaar vinnig uitstekende diens. Ons weet hoe om boeke in te pak. Sien meer inligting Haar lewe word hier weer vertel in 'n skitterende nuwe biografie. Vita Sackville-West is miskien die beste bekend as die skepper, saam met haar man Harold Nicolson, van die tuine by Sissinghurst Castle, nou die mees besoekte tuine in Brittanje. In 'n loopbaan van meer as veertig jaar het sy ook haar merk gemaak as 'n produktiewe en bekwame skrywer. Edward ('Eddy') Sackville-West (1901-1965), skrywer en musiekkritikus. Edward ('Eddy') Sackville-Wes, 5de baron Sackville. Sitter wat verband hou met 38 portrette Sy bekendste fiktiewe werk is The Rescue: a Melodrama for Broadcasting (1943) waarvoor Benjamin Britten 'n partituur opgelewer het. Edward Charles Sackville-West, 5de Baron Sackville (13 November 1901-4 Julie 1965) was 'n Britse musiekkritikus, romanskrywer en in sy laaste jare lid van die House of Lord. 'n jong man na 'n literêre lewe en skryf ... Op soek na boeke Michael De-la-Noy? Sien alle boeke van Michael De-la-Noy, insluitend Queen Victoria at Home, en George IV (Pocket Biographies), en meer oor Eddy: The Life of Edward Sackville-West Elgar: The Man Mervyn Stockwood Eddy: Life of Edward Sackville- Wes-Michael De-la-Noy. 3.0 uit 5 sterre 1. Hardeband. 10 aanbiedings vanaf £ 12,29. Volgende. Voer u selfoonnommer of e -posadres hieronder in, en ons stuur 'n skakel om die gratis Kindle -app af te laai. Dan kan u Kindle -boeke op u slimfoon, tablet of rekenaar begin lees - geen Kindle -toestel is nodig nie. Ways with Words 2010: The Ghosts of Vita Sackville-West Robert Sackville-West volg die invloed van Knole, die huis met 365 kamers, en sy ... Edward Charles Sackville-West, 5de Baron Sackville was 'n Britse musiekkritikus, romanskrywer en, in sy laaste jare, lid van die House of Lords. As musikant as 'n seuntjie is hy as jong man aangetrokke tot 'n literêre lewe en skryf hy 'n reeks semi-outobiografiese romans in die 1920's en 1930's. Dit het min invloed gehad, en sy meer blywende boeke is 'n biografie van die digter Thomas de Quincey en The Record ... Books. Rykdom is geen waarborg vir geluk nie. Kyk na die Sackville-Wests 'n Oorsig van The Disinherited: A Story of Love, Family and Betrayal, Robert Sackville-West. Victoria Mary Sackville-West, Lady Nicolson, CH (9 Maart 1892-2 Junie 1962), gewoonlik bekend as Vita Sackville-West, was 'n Engelse digter, romanskrywer en tuinontwerper. Sy was 'n suksesvolle romanskrywer, digter en joernalis, sowel as 'n vrugbare skrywer en dagboekskrywer. Duineser Elegien. Elegieë uit die kasteel van Duino. CRANACH PERS. HOGARTH PERS. SACKVILLE-WEST, Vita en Edward. RILKE, Rainer Maria. GILL, Eric. En 'n groot verskeidenheid verwante boeke, kuns en versamelstukke wat nou beskikbaar is by. Eddy: The life of Edward Sackville-West Hardcover-1988 Michael De-la-Noy (Author) Edward Sackville-West, Hon Edward Sackville-West, Hon (only primary author) Author division. Edward Sackville-West, Hon word tans beskou as 'n 'enkele skrywer'. As een of meer werke 'n duidelike, gelyknamige skrywer is, moet u die skrywer verdeel. Sluit in. Edward Sackville-West, Hon bestaan ​​uit 7 name. U kan Vita Sackville-West, 1920 ondersoek en skei. In die diepblou toringkamer in Knole sit 'n gehawende blikstam met die opskrif "Edward Sackville-West: Various Papers". Die intieme rekords van lewens wat in die hartjie van die literêre Bloomsbury uit die twintigerjare geleef is, was binne -in vasgebind. Sackville-West, 'n produktiewe skrywer, het 15 digbundels, 12 romans, 3 bundels kortverhale, 6 biografieë en 17 nie-fiksiewerke geproduseer, meestal oor tuinmaak en reis. Sy was 'n moderne vrou wat die moderne wêreld gehaat het, 'n feminis in houding en lewenstyl wat die feministiese etiket verwerp het. Die biografie, 'Eddy - The Life of Edward Sackville -West', wat in 1988 gepubliseer is, is gekant teen die literêre, musikale en sosiale geskiedenis van Brittanje tussen die 1920's en 1960's. Vroeg in sy loopbaan werk De-la-Noy as joernalis in die 'Bedfordshire Times' en 'Brighton Argus'. Toe 'n biografie van Eddy Sackville-West in gebruik geneem is, het Jane Phillips gretig haar briewe van hom geleen en, totdat sy te sleg was om te reis, 'n jaarlikse pelgrimstog na Knole na Edward Charles Sackville-West, 5de Baron Sackville (13) November 1901 - 4 Julie 1965) was 'n Britse musiekkritikus, romanskrywer en, in sy laaste jare, lid van die House of Lords. As musikant as 'n seuntjie is hy as jong man aangetrokke tot 'n literêre lewe en skryf hy 'n reeks semi-outobiografiese romans in die 1920's en 1930's. Michael De-la-Noy (3 April 1934-12 Augustus 2002, gebore Michael Delanoy Walker) was 'n Britse joernalis en skrywer. Hy het meer as 20 boeke geskryf, waarvan die suksesvolste The Queen Behind the Throne was.De-la-Noy word ook in 1970 afgedank as perssekretaris van aartsbiskop van Michael Ramsey nadat hy 'n artikel geskryf het ter ondersteuning van 'n biseksuele en transvestiet. kolonel, wat Vita Sackville-West gebore is in Knole House naby Sevenoaks Kent, die enigste kind van Lionel Edward Sackville-West, 3de Baron Sackville en sy vrou Victoria Sackville-West, wat neefs was. Haar ma was die natuurlike dogter van Lionel Sackville-West, 2de Baron Sackville. As 'n 'oop' huwelik 'n raaisel in die 21ste eeu bly, dink dan aan die impak daarvan honderd jaar gelede.Twee van sy destydse voorste praktisyns, sir Harold Nicolson en Vita Sackville-West, was 'n Eddy: The Life of Edward Sackville-West [Michael De-la-Noy] op * GRATIS * aflewering op kwalifiserende aanbiedings. 'N Nuut ontdekte talent van die Bloomsbury Group. Hierdie biografie werp lig op die neef van Vita Sackville-West en vriendin van Virginia Woolf Nancy Mitford en Evelyn Waugh. Eddy was 'n romanskrywer Opsomming: Edward Sackville-West was 'n romanskrywer, New Stateman-musiekkritikus en beskermheer van die kunste, op intieme voet met Virginia Woolf, Nancy Mitford en Evelyn Waugh. Hierdie biografie onthul sy onstuimige lewe. Benewens die erfgenaam van Knole en 'n eweknie, was Eddy ook 'n vroeë kampioen van die werk van Britten vir die man sowel as sy musiek. Baron Sackville, van Knole in die graafskap Kent, is 'n titel in die Peerage van die Verenigde Koninkryk, en is in 1876 geskep vir agbare Mortimer Sackville-West, met die res, die mislukte erfgename van sy liggaam, aan sy jonger broers die Hon. Lionel en die eerw. William Edward.Sackville-West was die vierde seun van George Sackville-West, 5de graaf De La Warr en Elizabeth Sackville-Wes Victoria [Vita] Mary Sackville-West, digter, romanskrywer en tuinboujoernalis, is gebore op 9 Maart 1892 in Knole, naby Sevenoaks, en sterf op 2 Junie 1962 te Sissinghurst. Sy was die enigste kind van Lionel Edward Sackville-West, en sy vrou en eerste neef, die gasvrou Victoria Josefa Dolores Catalina Sackville-West.