Indien die bydraes van mans en vrouens nie as konflik ervaar word nie, dra die diversiteit van die bydraes tot die geestelike welsyn van kinders by. Hierdie spirituele dimensie word nie altyd in die teologie van die huwelik en gesin na waarde geskat nie (vgl. Thatcher 1999:209). In teenstelling met die veronderstelling van die vroeë kerk, asook gedurende die Middeleeue, dat die huwelik die spiritualiteit van gelowiges negatief beïnvloed, behoort die kerk juis tot 'n 'konjugale spiritualiteit' van egpare by te dra (Thatcher 1999:213). Die begrippe 'verbond' en 'eenheid' is belangrike simbole van die dialektiese verhouding tussen egpare en bied ruimte vir afsonderlike identiteite sowel as eenheid met mekaar. Indien die huwelik slegs as kontraktueel beskou word, gaan die spirituele dimensie verlore. Die kontraktuele siening beklemtoon unieke identiteit en veronderstel gelykheid, maar dit is in sigself nie voldoende nie. Konjugale spiritualiteit beklemtoon die spirituele reis van die egpaar in verhouding met God. Om die aanvulling van die kontraktuele en konjugale te waardeer, is dit nodig om die begrippe 'teleologie' en 'deontologie' in die Christelike etiek in ag te neem. Laasgenoemde, de-ontos, beklemtoon 'n verhouding van verantwoordelikheid omdat dit deur 'n kontrak voorafgaan word. Eersgenoemde, telos, dui daarop dat die kontrak nie die doel van die verhouding is nie. Die doel is die wedersydse spirituele verryking wat in 'n verhouding met God gevind kan word (kyk Thatcher 1999:215). Daardeur kan die huwelik 'n betekenisvolle spirituele en teleologiese instelling wees. Thatcher (1999:64, 153) se beklemtoning van die huwelik as verbond hou die moontlikheid in dat singewing van 'n huweliksverhouding te maklik weer na 'n deontologiese eerder as 'n teleologiese vertrekpunt kan teruggly. Die begrip 'verbond' is waardevol as die telos nie uit die oog verloor word nie. Vanuit so 'n perspektief op die verbond kan lewensmaats verantwoordelik met ouerskap omgaan. Daarom sal die spirituele dimensie van die huwelik en gesin die nodige stabiliteit vir kinders bied.
Volgens Thatcher (1999:54-61) temper so 'n geloofsreis post-Christelike individualisme. Dit ontbloot 'afgodery van romantiese liefde' en bied 'n antwoord op hedendaagse kortstondige verhoudings en seksualiteit. Huweliksliefde, wat nie op 'n deontologiese wyse in die natuur van die mens gegrond is nie, maar eerder op 'n teleologiese wyse in 'n verhouding met God, bied 'n postmoderne moontlikheid tot die herwaardering van gesin en huwelik (vgl. Thatcher 1999:224). Die uitdaging vir die postmoderne kerk is om 'n verskuiwing van liefde as 'n emosie na liefde as 'n ingesteldheid en 'n verhouding mee te bring (Thatcher 1999:225). Peck (1978:69, 107) beskryf liefde as 'the will to extend oneself for the purpose of nurturing one's own or another's spiritual growth.' Hierdie siening verteenwoordig 'n teleologiese benadering tot liefde as geestelike groei. Wat dus vir die kerk op die spel is, is om op die welstand van mans, vroue en kinders te fokus.