Die interne perspektief (wat ons wil1 kan noem) gaan uit van taalgebruikers se vermeende vertroudheid met wil as psigiese of mentale handeling wat egter op nie-menslike lewensvorme en selfs nie-lewende entiteite geprojekteer kan word. 'n Tipiese gebruik is byvoorbeeld Ek wil wen waar die uitspreek van 'n begeerte om te wen (die wilsaksie) deur 'n persoon geïnisieer word met My kar wil nie vat nie as moontlike projeksie. Ons skool is bekend as ’n skool met eietydse tradisies, waarbinne Menlo-manne en Menlo-meisies in volkome gemak lángs mekaar en nie ín mekaar se skaduwee nie, ontwikkel en die hoogste nastreef. Ons skool se sukses is gewortel in hierdie hegte eenheid - ons verskille maak ons sterker en ons passie gee ons rigting – ŉ rigting waarin ons ons skool se leuse Excelsa Petamus (ons streef die hoogste na) met trots uitleef en nastreef. Matteus brei uitvoerig uit oor Petrus se belydenis, noem Jeremia as een van die profete waarmee mense Jesus verbind, en voeg die frase by: “Seun van die lewende God”. Jesus tree dan met hom in gesprek wat uitloop op die ongelooflike uitspraak van Jesus, dat op hierdie belydenis sal Hy sy kerk bou. Net so brei hy uit op die eerste aankondiging van Jesus se lyding, dood en opstanding waarin Petrus se berispende gesprek en Jesus se afwysende antwoord daarop weergegee word. Hy verkort die gesprek oor dissipelskap, maar voeg een perspektief by wat nie in die ander twee Sinoptici voorkom nie, waar elkeen by die wederkoms volgens hulle dade vergeld sal word. Dit verwys egter waarskynlik steeds in die konteks na die nakoming van die eise van dissipelskap en nie na enige werksheiligheid nie.