Sowel Kannemeyer as Heinrich Ohlhoff en Helize van Vuuren sonder - in hul onderskeie, kort oorsigte oor Knobel se werk in Die Afrikaanse literatuur 1652-2004 en in Perspektief en profiel. ‘n Afrikaanse literatuurgeskiedenis (deel 2, 1999) - slegs sy lykdig “Elegie” uit vir enkele waarderende opmerkings. In hierdie histerie word selfs voormalige Dakargangers as “neo-konserwatiewes” uitgeskel, terwyl hulle self steeds erg konserwatief klou aan die reguit lyn opvatting. ‘n Tipese “sonde” van ‘n “neo-konserwatief sou wees om dit te durf waag om hom oor ‘n mate van die behoud van Afrikaans by Maties uit te druk. Ontmoet drie rooikoppe wat na aan mekaar in Kaapstad bly. ’n Opgeskote postmoderne ontkleedanseres, ’n vertrapte huisvrou wat deur haar man verlaat is, en ’n hardgebakte, siniese sosiale vlinder en eksmodel. Die koerant het nie daarvoor plek gehad nie, maar dit sê vir my baie oor die tragedie van sy lewe.* Dié uitgawe se Vonkskrywers het heelwat van persoonlike anekdotes gebruik gemaak en dit bewys weer die ou gesegde dat die waarheid soms vreemder (en snaakser!) as fiksie kan wees.