Donatien Alphonse François de Sade (2 Junie 1740 – 2 Desember 1814), beter bekend as die markies de Sade, was ’n Franse aristokraat, rewolusionêre politikus, filosoof en skrywer. Hy was bekend vir sy libertynse seksualiteit. Sy werk sluit in romans, kortverhale, toneelstukke, dialoë en politieke pamflette; sommige daarvan is in sy leeftyd onder sy eie naam gepubliseer, terwyl ander anoniem verskyn het en Sade ontken het dat hy dit geskryf het. Hy is veral bekend vir sy erotiese werk, wat filosofiese gesprekke en pornografie gemeng het, en vol was van seksuele fantasieë met ’n klem op geweld, misdadigheid en godslastering teen die Katolieke Kerk. Hy was ’n voorstander van ekstreme vryheid, ongebonde deur moraliteit, godsdiens of die reg. Die woorde "sadis" en "sadisme" is van sy naam afgelei.
Sade het vir omtrent 32 jaar van sy lewe tyd in verskeie gevangenisse en psigiatriese hospitale deurgebring. Tydens die Franse Rewolusie is hy verkies tot ’n afgevaardigde in die Nasionale Kongres. Baie van sy werk is in die tronk geskryf.
In 1763, toe hy van die oorlog af terugkeer, het hy ’n ryk magistraat se dogter die hof gemaak, maar haar pa het dit nie goedgekeur nie en ’n huwelik met sy oudste dogter, Renée-Pélagie de Montreuil, gereël; twee seuns en ’n dogter is uit die huwelik gebore. In 1766 het hy ’n privaat teater in sy kasteel, die Château de Lacoste, in Provence laat bou.
Die Sade-ergename het baie jare lank sy lewe en werk as skandalig beskou en dit probeer wegsteek. Dit het eers in die middel 20ste eeu verander toe graaf Xavier de Sade weer die markies-titel, wat lank nie gebruik is nie, op sy visitekaartjies begin gebruik en ’n belangstelling in sy voorsaat se werk getoon het. In dié tyd is die markies se naam glad nie in die familie genoem nie en en Xavier de Sade het eers in die laat 1940's van hom uitgevind toe ’n joernalis hom uitvra. Hy het daarna ’n pakkamer met Sade se dokumente in die familie se château in Condé-en-Brie gevind en dekades lank saam met geleerdes gewerk om te verseker hulle word gepubliseer. Sy jongste seun, markies Thibault de Sade, het dié werk voortgesit. Die familie het ook aanspraak gemaak op kopiereg van die van. Die familie het die Château de Condé in 1983 verkoop.
Sade het ’n skandalige, libertynse lewe gelei. Hy het gereeld van die diens van prostitute gebruik gemaak en mense van albei geslagte in diens geneem in sy kasteel in Lacoste. Hy is ook van godslastering aangekla, wat in dié tyd ’n ernstige oortreding was. Hy het onder meer ’n affair gehad met sy vrou se suster, Anne-Prospère, wat in die kasteel ingetrek het.
Begin 1763 het Sade hoofsaaklik in of naby Parys gewoon. Verskeie prostitute het gekla dat hy hulle mishandel het en die polisie het hom begin dophou en gedetailleerde verslae oor sy bedrywighede geskryf. Nadat hy ’n paar keer vir kort rukke in die tronk was, is hy in 1768 verban na sy château in Lacoste.
Die eerste groot skandaal het op Paassondag in 1768 plaasgevind, toe Sade die seksuele dienste van ’n vrou, Rose Keller, gehuur het; daar is twyfel of sy ’n prostituut was of nie. Hy is daarvan aangekla dat hy haar na sy chateau by Arcueil geneem, gevange gehou en haar seksueel en fisiek mishandel het. Sy het ontsnap deur uit ’n venster op die tweede verdieping te klim en weg te hardloop. Sade se skoonma het in dié tyd ’n lettre de cachet (’n koninklike bevel vir arres en tronkstraf) teen hom gekry sonder dat die rede verstrek is. Dit sou later rampspoedige gevolge vir Sade hê.
’n Voorval in 1772 in Marseille het ingesluit die nie-dodelike vergiftiging van prostitute met die vermeende seksstimuleermiddel Spaanse Vlieg en sodomie met sy manlike dienskneg Latour. In dié tyd is die twee mans in hul afwesigheid die doodstraf opgelê vir sodomie en die vergiftiging. Hulle het na Italië gevlug en Sade het sy vrou se suster saamgeneem.
Sade het later in Lacoste weggekruip, waar sy vrou by hom aangesluit en ’n medepligtige in sy avonture geword het. Hy het ’n groep jongmense in diens geneem by Lacoste; die meeste van hulle het gekla oor seksuele misbruik en sy diens verlaat. Sade was verplig om weer na Italië te vlug. In dié tyd het hy Voyage d'Italie geskryf wat nes sy vroeëre reisverhale nooit in Engels vertaal is nie. In 1776 het hy na Lacoste teruggekeer en weer verskeie meisies in diens geneem, van wie die meeste gevlug het. In 1777 het die pa van een van dié meisies na Lacoste gegaan om sy dogter te gaan haal. Hy het Sade probeer skiet, maar die vuurwapen het geweier.
Later dié jaar is Sade oorreed om na Parys te gaan om sy kamtige siek ma te besoek, wat in werklikheid kort te vore oorlede is. Hy is in hegtenis geneem en in die Château de Vincennes gevange gehou. Sy appèl teen die doodstraf het in 1778 geslaag, maar hy het in die tronk gebly ingevolge sy skoonma se lettre de cachet. Hy het ontsnap, maar is kort daarna weer gevang. Hy het weer begin skryf en het die medegevangene Comte de Mirabeau, wat ook erotiese werke geskryf het, ontmoet. Ondanks hul gedeelde belangstelling kon die twee mans mekaar later nie verdra nie.
In 1784 is Vincennes gesluit en Sade is verplaas na die Bastille. Op 2 Julie 1789 het hy na berig word uit sy sel na die skare buite geskree: "Hulle maak die gevangenes dood hier!", en dit het ietwat van ’n beroering veroorsaak. Twee dae later is hy na die Charenton-inrigting naby Parys oorgeplaas. (Die bestorming van die Bastille, ’n belangrike gebeurtenis in die Franse Rewolusie, het op 14 Julie plaasgevind.)
Hy het in dié tyd gewerk aan sy meesterstuk, Les 120 Journées de Sodome (Die 120 Dae van Sodom). Hy is in 1790 vrygelaat nadat die nuwe wetgewende raad die lettre de cachet afgeskaf het. Sy vrou is kort daarna van hom geskei.
Ná sy vrylating, vanaf 1790, het Sade verskeie boeke anoniem gepubliseer. Hy het Marie-Constance Quesnet, ’n voormalige aktrise en die ma van ’n sesjarige seun, ontmoet nadat haar man haar verlaat het. Constance en Sade sou vir die res van hul lewe bymekaarbly.
Hy het aanvanklik betrokke geraak by die nuwe politieke situasie ná die rewolusie en het die republiek gesteun. Hy het homself "Burger Sade" genoem en verskeie amptelike posisies beklee ondanks sy adellike afkoms.
Weens skade aan sy landgoed by Lacoste, wat in 1789 deur ’n woedende skare verwoes is, het hy in Parys gaan woon. In 1790 is hy verkies tot die Nasionale Kongres, waar hy die verlinkses verteenwoordig het. Hy was lid van die Piques-seksie, wat bekend was vir hul radikale sienings.
Ondanks sy skok oor die Bewind van Terreur in 1793 het hy ’n bewonderende grafrede vir die radikale politikus Jean-Paul Marat geskryf. In dié tyd het hy Maximilien Robespierre openlik gekritiseer en op 5 Desember is hy uit sy amp verwyder, van "moderatisme" aangekla en vir amper ’n jaar gevange gehou. Hierdie ondervinding het waarskynlik sy lewenslange afkeer van staatstirannie, en veral die doodstraf, vererger. Hy is in 1794 vrygelaat, nadat die omverwerping en teregstelling van Robespierre die Bewind van Terreur beëindig het.
Hy het in sy testament verbied dat sy liggaam om enige rede oopgesny word en gesê dit moet vir 48 uur onaangeraak gelos word in die kamer waarin hy dood is, waarna dit in ’n kis geplaas en op sy eiendom in Malmaison naby Épernon begrawe moes word. Sy kopbeen is later verwyder vir frenologiese ondersoek. Sy seun het al sy ongepubliseerde werk laat verbrand, onder andere die enorme werk Les Journées de Florbelle.