Bid jou dit aan. Die groot geheim vir ’n heerlike pot is iets wat al eeue lank reg oor die wêreld as basis vir die meeste geregte gebruik word. Dankie dat jy die sluier vir ons gelig het!
Ek sukkel dus om my teleurstelling weg te steek as ek by jou instap en ek sien ’n pot op die vuur. My vrou weet dit en sy sal my aan die arm vat en iets sê soos: “Ontspan, dalk stoom hulle mossels vir ’n voorgereg.” Sy is gewoonlik verkeerd.
Wanneer ons (aansienlik) later aansit met die kookkos op ons bord, moet sy my gewoonlik ’n keer of wat onder die tafel skop om ook – soos almal anders – ietsie te sê oor hoe lekker ek eet. Ek hou nie daarvan om te jok nie en sal dan iets sê soos: “Ek hou daarvan as die rys so sag dog ferm is.”
MAAR DIE DING wat my die héél meeste van potjiekos pla, is dat niemand óóit ewe tevrede is wanneer ons klaar geëet het nie. Hoe vroeër jy by die potjie is, hoe lekkerder eet jy. Jý kry die vleis en aartappels en basta met die mense wat ná jou skep.
Ons het op ’n keer by my tannie-hulle op die plaas gaan kuier, en die Sondagmiddag het ’n klomp mense van die distrik kom kuier. Dit was my tannie se verjaardag of iets, en daar’s wildspotjie gemaak. (Hy’t ook waarskynlik ’n twist gehad, maar ek kan nie nou onthou presies wat dit was nie.)
Een van die grootmense was ’n ou met die naam Willem. Willem was nie van die gróót grootmense soos my pa-hulle nie. Hy was ’n bietjie jonger en een van my nefie se maters, en ek dink hulle was vroeër jare saam in die weermag. Hy was nietemin ouer as ons; dus was hy voor ons in die ry.
Willem het sy bord in lae geskep. Nee, Willem het sy bord geláái. En hy het diep gaan skep, agter die vleis aan, en as daar ’n lastige stuk wortel aan die skeplepel geklou het, het hy dié teen die rand van die pot getik tót dit afval. Sy bord het behoorlik gekreun onder die kos en daar was nie ’n patty pan of ’n krieseltjie wortel in sig nie.