Junie | 2016 | Slaai Sonder Blare
Month: Junie 2016
Posted in Klagtes oor komkommers, Sout van die aarde
Asemhaal. Kruip. Loop. Doekloos lewe. Self eet. Taal verstaan. Leer skryf. Hoërskool oorleef. Puisies druk. Leer wyn drink. Lees. Graad vang. Trou. Seks. Tuiste skep. Kinders baar. Geld maak. Kos kou. Reis. Beroep bou. Gee. Kla. Neem. Vet word. Gewig verloor. Vetter word. Kerm. Wonder. Bid. Dans. Mompel. Aggressie toon. Kou. Herkou. Lees. Grys ontdek. Oud word. Spyt wees. Doodgaan. Nie noodwendig in hierdie volgorde nie.
Wat is ons doel op aarde? Voor jy na die Bybel gryp, 'n aanhaling op Google gaan soek of filosofiese redevoering wil aanwakker, vergun my tog die geleentheid om self te wonder. Sien, ons lewe in 'n tyd waar almal altyd 'n antwoord het vir elke vraag. Ons kry nie meer kans om net te wonder nie.
Wat werk vir kopluise / vloermoere / aangepakte stortkoppe / rooiwynvlekke / sinus / homoseksualiteit ? Jy hoef nie eers 'n vraagteken te gebruik om honderde antwoorde uit te lok nie. Oulike idees vir resepte / partytjies / geskenke / wegbreeknaweke / karre / selfoonkeuses word skaars gesoek voor hulle gevind word. Want almal is deesdae kenners. Beterweterige raadgewers. En alhoewel ek geen probleem het met raad, opinies of antwoorde nie, het ek wel 'n probleem met die feit dat OOP antwoorde nie meer 'n opsie is nie. Is die ellips in ons bevraagtekening dood? Is alle vrae dan nou eindelik beantwoord? Ken ons werklik ten volle? Want as dit dit geval is, is ons gedoem.
'n Ongelooflike wese het gister die vraag aan my gestel: Hoekom is ons hier? Ek het oorweeg om te antwoord soos die ma van 'n kleuter: sommer. Dalk moes ek die dominee se roete volg: ons is deel van 'n groter plan. Die onderwyser in my sou sê: hoekom dink JY is ons hier? As romantikus wou ek verklaar : om lief te hê. Daar is honderde moontlike opsies. Puik sinsnedes. Prag-aanhalings. Versies vir elke wonder. Maar die waarheid in my skree: ek weet nie.
Eintlik weet niemand. Is ons hier om te lag, te kla, te gee, 'n verskil te maak? En dan, hoè en tot watter mate moet hierdie invloed/e strek? Het die persoon wat dan nie getroud is nie, kinderloos in die ouetehuis sit, maar die wêreld vol gereis het, dan nie sy doel bereik nie? En die vrou wat twaalf kinders stadig van die honger laat sterf omdat sy nie kos of voorbehoeding kan beskostig nie? Wat van die moordenaar? Wat van die slagoffer? Moet ek op 'n seepboks klim om 'n regering te oortuig dat my opinie belangriker is as die staat s'n? Moet ek gaan veg vir vryheid? En wie is waarlik vry? Hoe word ons invloed gemeet en aangepas om in hierdie wêreld se reëls, vereistes en lysies te voldoen? Is ons werklik deel van 'n groter plan? Hoe? Hoekom? En die grootste vraag: is dit werklik die einde van jou bestaansreg om te sê: ek weet nie?
Dis die drie moeilikste woorde om te uiter. In die klas (of jy nou die kind of die onderwyser is), in 'n rusie (of jy man of vrou is), in die kerk, in die winkel, op sosiale media… mense wil nie die erkenning maak nie, dus word allerhande wrede antwoorde op skerms gebraak. Soms is daar waarhede, soms ooglopende leuens, maar meeste van die tyd is dit net 'n masker vir 'ek weet nie'.
Wat is die doel van die lewe? Ek weet nie. Maar ek soek. Elke dag. Ek lees boeke, verslind idees, vorm opinies, verander hulle. Ek lag, huil, word kwaad. Ek het lief, ek haat, ek gee op, begin van voor af. Ek wonder, ek vra, ek kyk, ek luister, ek skryf. Dalk is ons doel nie op 'n moerse bydrae tot die wêreld te maak nie. Dalk is ons doel bloot om te soek wat ons gelukkig maak en dan daarby te hou. Doen goed, doen sleg, leer uit jou foute, vergewe, vergeet, onthou… die een is nie reg en die ander verkeerd nie. Die lewe is 'n soos 'n vrou se handsak wat volgemaak en volgeprop word met idees, herhinneringe, gedagtes… en jy dra hom saam. Soms gooi jy uit, maar meeste van die tyd gaar jy op. Alles is nie ons keuse nie. Alles is nie in ons beheer nie. Die lewe is nie regverdig nie. Maar ek wil nie die antwoorde op my duisende vrae klaend en kermend soek nie. Ek wil sukkel en suksesvol wees. Ek wil ervaar, proe, voel, sien, hoor… Tot ek so dood is, dat ek nie meer kan nie.
Want wat is ons doel anders as om te soek? Ek weet nie…
Posted in Klagtes oor komkommers, Sout van die aarde, Tamatie-toesprake
Ek maak een van die grootste foute van my lewe en dop my handsak op die eetkamertafel om. Die resultate van my impulsiewe aksie, skok my sò dat ek na die naaste boks sjokolade gryp. Dis sesuur op 'n weeksoggend, selfs èk verstaan die gevaar van wyn op hierdie oomblik, so die seratonien in die sjokolade sal maar my senuwees moet streel.
Behalwe vir my beursie, parfuum, sonbril, maskara, lipstiffie, snesies, haarborsel, handeroom, hoofpynpille, sleutels en dagboek, het ek ook die volgende in my handsak weggesteek:
Dora the Explorer se hoed; 'n leë toiletrolletjie (?); ses penne; twee potlode; 'n uitveër, 'n halwe pakkie grondboontjies; HDMI kabel; Spiderman se linkerbeen; die CAPS knoppie van 'n rekenaar se sleutelbord; 'n blikkie vol waspoeier (??); twee verskillende oorbelle; die ketel se waarborg; 'n kwart oorblyfsel van 'n ontbytstafie wat in Maart verval het; twee notaboekies vol idees; die bestelvorm vir die skoolfoto's (moes reeds einde April ingehandig word – oeps); 'n skoenveter (???); 'n miniatuur plastiekpoedel; die kredietkaart wat ons gedink het weg is (gekanselleer en vervang); babapoeier; Strepsils; 'n helse pak strokies; ses en 'n halwe toffies; waterlose handwasmiddel (opgebruik); Barbie se pienk hakskoen; die nommer van die man wat die verkoeler moet kom skoonmaak; my gesonde verstand.
My oë gly van die eetkamertafel na my leë handsak, wat nou pap en nutteloos lê en sug van tevredenheid. Ek wil net weet hoe op dees aarde AL die goeters IN die sak gepas het? My handsak is nie enorm nie. Ek het wel begin swaar dra (al aan die een kant), maar nou wonder ek HOE? Hoe gebeur die versameling van soveel gemors? En wanneer? Wanneer het alles in een sak beland? Wat sal die mense sê as ek iets moet oorkom en iemand moet my handsak se inhoud sien? Wie gaan verantwoordelikheid neem van die chaos?
Ek begin sorteer. Gooi weg. Pak in hopies. Ek loer na die strokies. Wyn by die Sheraton. Wyn by die Southern Sun. Wyn by Rotana. Wyn by Fairway. Eisj. Ek drink baie wyn. Daar is darem ook bewyse dat ek groente en vrugte gekoop het. Ek gooi dadelik die bewys weg oor hoeveel ek vir my skoene betaal het. Speelgoed vir die kinders. Nog kos. Nog skoene. Nog wyn. Orde word geskep. Asem word gehaal. Moed word gelig.
My handsak is nie meer 'n modestelling nie, maar 'n noodhulptassie. In geval van enige kinder-, manlike-, vroulike-, skoolhou- of sommer net menslike noodgeval, is die kanse goed dat die oplossing in my handsak gevind sal kan word. Alles van 'n nat lappie vir taai handjies, tot Vicks vir 'n toe neus, tot 'n pleister vir 'n stukkende knieg… my handsak is my eerste linie van verdediging teen die aanslae van die lewe. En enige man wat slimmer is as 'n malvalekker, sal weet: 'n vrou se handsak is gevaarliker as 'n visgereg wat 'n week in die son staan en bak het: vat aan hom en jy gaan skyt!
Jy druk nie jou hand sommer net in 'n handsak nie. Jy grou nie onskuldig in 'n handsak nie. Jy loop draaie om daai ding. Selfs al lui 'n selfoon uit die dieptes van daardie see, maak jy nie die bek van die draak oop nie. Want sien, net die eienaar van die handsak weet wat daarbinne aangaan. My kinders word gewaarsku teen vreemdelinge, te veel suiker, verkeerde televisieprogramme… en my handsak.
My handsak is so verlengstukkie van my gedagtes. Dis deurmekaar. Dis 'n mengelmoes van sentiment en noodsaaklikheid. 'n Vermenging van mooi en prakties. En elke vrou sal weet, die inhoud van jou handsak spreek boekdele. Die hoofstukke van jou lewe, word in jou handsak saamgedra. En wat 'n storie vertel hy nie!
Om jou kind se huiswerkboek oop te maak en die 'kopluise-briefie' te lees, gee my nie meer hartkloppings nie. Ek trek skaars my skouers op. Ek hardloop nie histeries apteek toe en spandeer helfte van my salaris op spuite en roompies en sjampoe nie. Inteendeel.
Lehja was vier jaar oud toe ons die eerste keer kennis gemaak het met kopluise. Die duurste sjampoe, room, kammetjies en spuitmiddel is aangeskaf en ek het geduldig in die son gaan sit om my meisiekind se kop skoon te kam. Ek het gegril toe ek die krioelende kalante van naderby beskou. So gewapen met 'n Bybelversie van geduld (en 'n glasie wyn), het ek die taak die volgende dag weer aangepak. Die instruksies sê mens moet dit ten minste drie keer doen. Stukkie vir stukkie (en slukkie vir slukkie) is sy dus teen dag vier terug skool toe… met 'n seer kopvel, maar luisloos.
Skaars drie weke later bel die juffrou weer: die goggas is terug en vir baba is hulle nie bang nie. Ons herhaal die proses. Maar hierdie keer gebruik ons ook Coca-Cola, Listerine, nog wyn (vir my, nie vir die kopluise nie), koeksoda, asyn en ek los sommer die spuit oornag in haar hare. Boererate teen kopluise.
Gooi brandewyn op haar kop, laat weet iemand. Dan 'n koppie sand. Die luise word dronk en gooi mekaar dan met klippe dood. Snaaks hoe ek nie vir die simpel grap kon lag nie. Kopluise is nie snaaks nie. Wel, toè was dit nog nie.
En so het die oorlog tussen ons en die luise eintlik nooit opgehou nie. Wapenstilstand is altyd tydelik geroep, maar seker ook net om my meisiekind se rou kopvel te laat genees voor die volgende plaag van pestilensies oorneem.
Die probleem lê hier: ALLE mammas in die klas moet doen wat ek gedoen het… en nie almal het nie. Dit vat waarlik net een kleuterkopluis om die luisepidemie van voor af te ontsteek. In 'n klas van 25 kleuters, hoef net EEN mamma lui/moeg/nie lus/oorwerk te wees, om te verseker dat kopluise nie uitgeroei word nie. Ek oordeel nie, ek sê maar net.
Toe trek ons weg van die kopluise af. 6500 km ver weg. En raai wat? Hier is OOK kopluise. En sò sit ek met TWEE kinderkoppies vol kopluise. Petrus weier dat ons naby sy hare kom. "Dis my luise! Los my luise!" Lehja raak tranerig, want sy onthou die brandende kopvel van 'n jaar gelede. Dis toe dat ek die wondermiddel ontdek…
My eie kop kriewel nie meer nie. Die beddegoed ruik weer skoon en vars (en effens na ontsmettingsmiddel). My kinders is luisvry. Vir nou.
Tot ons weer ontmoet, staan my wapen slaggereed in die kombuis: 'n vol bottel kameelsjampoe.
Sonder ammunisie is 'n jagter net 'n man. Sonder ammunisie is 'n geweer net dekor. Sonder ammunisie is 'n pistool net dooie gewig aan jou heup. Sonder ammunisie is soldate net seuns in lelike klere. Kortom: ammunisie maak die oorlog, die doodskoot, die beskerming, die reëls.
Feite voorkom foute. Enige jagter wat sy sout werd is, sal jou mooi kan verduidelik hoekom 'n 70 grein patroon nie voldoende is om 'n leeu te dood nie. 'n Geweer is nie 'n minibussie in Afrika nie. Jy kan nie 300 grein in 'n .22 forseer nie. En as jy nie sleg tweede wil kom as jy armdruk teen 'n olifant nie, moet jy liefs nie kleiner as 450 grein in jou loop aanhou as jy die outjie in die oë staar nie.
Norma, Winchester, PMP… maak die naam van die ammunisie saak? Wel, dit hang af wie jy vra. Vra jy die Mevrou in Waterkloof of Woolworths beter is as Checkers en die antwoord gaan beslis aansienlik verskil as jy dieselfde vraag vir die antie by die Daspoort-tonnel vra. Persepsie kan 'n gevaarlike ding wees as mens oor ammunisie begin gesels.
Ballistiese beredenering klink dikwels vir my net na brabbel, maar as Shakespeare iets aan die jagter sou kon vra, vermoed ek dat hy sou uiter: "Om self te herlaai, of nie self te herlaai nie… dit is die vraag". Dit raak 'n tegniese spel van meet, pas, skiet, herlaai, weer weeg, meet, skiet, herlaai… En die praatjies wat manne om die braaivleisvure het oor hierdie onderwerp, het my al meermale na wyn en versugting gedryf.
As my man na ons dogtertjie verwys as 'n 'regte ou patroontjie', wonder ek dikwels of sy werklik oulik vir hom is en of hy sommer net lus raak om iets te skiet. My redenasies oor jag bereik dikwels 'n dooie punt (woordspel opsetlik), want Manlief se praatjies het dikwels nie groot lading nie. Daar steek ook geen greintjie in die waarheid dat jag 'n maklike of goedkoop sport is nie. Dit vat deursettingsvermoë en spaarsamigheid. Maar sonder die jagter is ons wêreld nes 'n geweer sonder ammunisie: sinneloos. Die jagter bewaar die wild. Die jagter beskerm die natuur. Die jagter voorsien.
Jagters is Suid-Afrika se ammunisie teen 'n dooie ekonomie. Jagters is ons geheime wapen teen 'n sterwende toerisme-bedryf. Met geweer in die hand, voetval in die sand, oog op die rand… is jagters ons behoud in Suiderland.
Posted in Mans is kaas en vrouens... feta!, Sout van die aarde, Tamatie-toesprake
Vandag is diè dag. Ek kan dit nie langer uitstel nie: ek mòèt my beenhare skeer.
Ek is geseënd dat ek nie so baie beenhare soos 'n poedel het nie. Hulle is ook nie swart, dik, grof of krullerig soos 'n sebra of kameel nie. Maar die sewentig fyn haartjies om my enkels kan sekerlik nou al gevleg word. Daar sit so twee dosyn wulpse fynbos om my knieë, wat soos diamante skitter in direkte sonlig. Omdat ek nie 'n vampier is nie, is dit nie romanties nie. Met 'n klein bietjie verbeelding moet ek 'n snoeiskêr nadertrek om die vier hare op my groottoon te tem. En alhoewel my kuite relatief haarloos is, sal dit beslis nie die kosmos skade berokken as ek tog maar 'n skeermes se lem daaroor gly nie.
Terwyl my man, nes baie van die ander Adams op aarde, harig en trots rondloop, moet ons skeer, knip, waks, verroom… enigiets om tog net satyngladde maermerries te kan hê. En ja, soms vat ons kortpaaie. As jy 'n driekwartbroek beplan vir more, skeer jy net tot daar waar die broek eindig. As jy dus 'n meisie in die middel van die somer met 'n langbroek sien loop, kan jy maar weet: sy is lui.
As ek die Ierse meisies met hul spierwit velle en stokkiesbene aanskou, is ek dankbaar vir my blas vel. As ek die Britse meisies met hul kierietjiebene, knopknieë en ingroei-kuite sien, neem ek myself voor om nie weer te kla oor my Boere-bobene nie. Al lyk dit asof ek 'n Boeing aan die brand kan skop, is ek bly dat ek kuite het. Die Skotse meisies is growwer en groter, maar nie minder bleek nie. Met hul byna manlike bene, wat nie altyd ferm is nie, en hul enkels wat in toonnaels eindig, laat hul bene my dalk gril, maar tog ook dankbaar afkyk na my gesonde bloedsomloop. Ons Indiese buurvrou het afwesige enkels, die Deense vrou by die bakkery se bene is liniaalvormig, terwyl dit lyk asof die Duitse apteker in potplante geplant is… soos 'n piramiede verrys sy uit haar voete.
Ek motiveer myself al heeldag. Moet ek eers in die bad lê en week? Moet ek sommer die skeermes in die stort aandurf? Ek visualiseer my gladde binnebeen. Ek probeer om die "mmm" te hoor wat my man uiter as hy oor my blink kuit streel. In my geestesoog sien ek hoe ek uit 'n hele hoop hare opstyg: die seepgladde godin.
Ek sal bid vir geen ingroeihaartjies nie. Ek sal deeglik werk sodat ek nie 'n vloekwoord hoef te uiter as ek die een gemiste haar langs my patella sien nie. Ek sal versigtig die lem hanteer, sodat geen bloedbad ontaard in die stort nie. En ek sal my kortste slaapbroek aantrek sodat Manlief my harde werk kan waardeer (en hopelik komplimenteer).
Die tyd het aangebreek. Ek haal 'n spliknuwe lemmetjie uit die pakkie uit. Met behulp van skeerroom sal ek die taak aanpak. Ek sal my bene die behandeling gee wat hulle verdien. Dan hoef ek nie more skaam-skaam in my rompie te loop nie. Die wêreld moet sien dat ek mooi na my bene kyk, want dit is hulle wat my dra. En ek dra nie gister se bagasie saam nie. Ek skeer sommer die simboliese beenhare ook af. Ek raak ontslae van alle gemors wat aan my klou en my gorilla-agtig laat lyk. Ek spoel die fyn bewysstukke van groeisels in die drein af, sodat hulle my nie more in die skadu's hou nie. Ek wil in die sonlig lewe. Lig, glad en vry van alle moontlike knope en koeke.
Sewe is nogal 'n belangrike getal. 'n Priemgetal.
'n Week het sewe dae. Ons moet mekaar sewentig maal sewe keer vergewe. Sneeuwitjie het sewe dwergies gehad. Daar is sewe wonders in die wêreld. Die 7-reeks is een van BMW se topverkopers. Alle Boeings se name eindig op die nommer 7. 7de Laan is waar dinge in Johannesburg gebeur. As jy werklik gelukkig is, bevind jy jouself in die sewende hemel. Daar is sewe kleure in die reënboog, sewe oseane om sewe kontinente. Ons drink 7-Up wat ons by 7-Eleven gekoop het.
Se7en is 1995 fliek met Brad Pitt. Later sou dieselfde akteur ook sewe jaar in Tibet spandeer. James Bond is Agent 007. In 1954 het die musikale film met sewe bruide vir sewe broers verskyn. Marilyn Monroe het bekendheid verwerf in die film 'The Seven year Itch'. Willem Wikkelspies het 'n teorie oor die 7 fases van manwees beskryf. JK Rowling het in die Harry Potter boeke verklaar dat sewe die meeste towerkrag inhou en Quidditch-spanne bevat sewe lede elk. Enid Blyton se boekreeks is ook die Secret Seven.
Rugby Sevens is nie net 'n plek in Dubai nie, maar nou ook 'n Olimpiese sport. 'n Landloopspan bestaan uit sewe lede. Twee broodjies is in die Bybel vermeerder tot sewe mandjies vol surplus. In die hele Bybel word daar sewe keer van selfmoord gepraat. In Openbaring word daar ook na die sewe seëls verwys. Hindu's leer ons van sewe Chakra's. Volgens Islam is daar sewe lae in die kors van die aarde. Jode vier 'n bruilof oor sewe dae, rou oor die afsterwe van 'n geliefde vir sewe nagte en hulle brand altyd sewe kersies. Buddha het sewe treë met sy geboorte gegee.
Meeste soogdiere het sewe servikale vertebrae en sonbesies het sewe kolletjies. 7 is neutraal op die skaal tussen alkali en sure. Die SI sisteem het sewe basiese eenhede en daar is sewe horisontale rye in die periodieke tabel. Daar is sewe basiese musieknote. Daar is sewe letters in die Romeinse getallestelsel. Stikstof se atomiese nommer is sewe. Die teenoorgestelde kante op 'n dobbelsteen, is altyd gelyk aan sewe. Sewe is die gelukkigste getal in die wêreld. Roy Sullivan is sewe keer deur weerlig getref en het al sewe keer oorleef.
Hoekom het ek 'n relaas oor SEWE? Want oor sewe dae kan ek:
my ma's omhels
my peetkind soen
saam met my broer 'n bier drink
saam my sus slaai maak
woorde soos 'lekker'; 'braai'; 'ja-nee' en 'eisj' gebruik
sien hoe my kinders hul vaderland aanskou
Oor sewe dae gaan ons vir sewe weke in Suid-Afrika kuier. Die verlange is groot, die opwinding groter en die berusting die grootste: nog net sewe dae…
Posted in Slaaisous, Sout van die aarde
Ek hou nie van rilflieks nie. Ek hou nie van blare in my slaai nie. Ek hou nie van vloermoere, slegte wyn of spelfoute nie. Ek hou nie van Kersvader, ysskaats, ontronding of Arabiese koffie nie. En ek het altyd gedink ek hou nie van tydmors nie. Tot vandag…
Vandag het ek 24 uur 'gemors'. Ek het laat geslaap, twee hoofpynpille gedrink, saam met die kinders stories gelees, blokkies gebou, my eie boek gelees, pizza bestel, NIE die kombuis skoongemaak nie, 'n paar episodes Black List gekyk, doelloos deur die huis geloop en.. wel, nou is dit al amper aand en ek het werklik nie iets noemenswaardig gedoen nie. Ek kan met trots verklaar dat ek eintlik vandag 'n suurstofdief was. Ek het nie enigsens 'n positiewe bydrae tot die samelewing gemaak nie. En dit was lekkerrrrrrr!
Ek lees allerhande skuldeisers raak:
Leef elke dag voluit! Ek het voluit niks gedoen nie.
Carpe Diem! Ek het niks 'ge-carpe' nie.
Benut elke geleentheid! Al wat benut is vandag, is die bank toe ek daarop gedut het.
Tyd is kosbaar! Mmmm. Alhoewel dit sekerlik waar is, was vandag nie vir my minder belangrik net omdat ek nie 'n lysie van doendinge afgehandel het nie. Vandag was vir my kosbaar. Want daar is stilte in my gemoed en ek het vrede met myself.
Ek gaan nou 'n glasie (goeie) rooiwyn skink en die wêreld se probleme saam met my sielsgenoot oplos. Ek gaan nie my sweetpakbroek verruil vir 'n snyerspakkie nie en die knip wat my hare tem gaan ek nie inruil vir twee ure voor die spieël nie. Aan die einde van my tydmors-dag, sien ek ook die lig. Tyd mag maar (SOMS) gemors word.
Daar was geen sprake van rus in groen weivelde nie.
Ons was nie by waters waar daar vrede is nie.
Ek kort nuwe krag.
Ek het al baie van die 'terrible two's' gehoor. Ek weet selfs van ouers wat met hul driejariges se vloermoere sukkel. Maar my seun is vier. VIER! En vandag het hy, vir die derde keer vanjaar, 'n vloermoer gegooi wat my laat oorweeg het om hom kop onderstebo in die toilet te druk en dan die 'sneller' te trek.
(Voor enigeen die maatskaplike werker bel, laat ek net eers noem dat hy nou rustig lê en slaap in sy kamer… sonder enige bloed wat gevloei of fisiese skade wat berokken is.)
Hy het sy voete gestamp asof hy 'n wildebees is. Hy het gegil soos 'n straatvrou wie se geld gesteel is. Hy het sy vuiste geslaan teen tafels, stoele omgestamp, blokkies gegooi dat dit lyk soos 'n Lego-slagting… en dit omdat ek die nare heks is wat weier dat hy 11 uur in die oggend vyf stafies sjokolade kan eet.
Vanoggend was geen genade aan my kant nie. Sy vloermoer het vir 'n volle 56 minute geduur. In die skoolgebou. Ten aanskoue van kinders, kollegas, skoonmakers en my studente. Ek het gebid vir 'n aardbewing. Ek het gehoop 'n vulkaan ontplof en slurp my op. Ek het myself geknyp om seker te maak dit is nie net 'n nagmerrie nie.
Ek het diep asemteue geneem en gedink aan al die Baba en Kleuter artikels wat ek al gelees het. Boeke oor dissipline en vloermoere en hoe om jou kleuter te hanteer. Ek het probeer om sag en rustig met hom te praat. Ek het probeer om hom op te tel en na 'n meer privaat area te neem. Ek het probeer raas. Probeer ferm tog liefdevol wees. Probeer om hom te ignoreer. Ek het probeer om my nie te steur aan die ander mense wat staar nie. Ek het probeer om nie soos 'n volslae mislukking te voel nie. Ek het probeer dat my bloed nie kook, terwyl ek glimlaggend na die mense kyk nie. Ek het probeer…
Sy rooi gesig, hees stem en vlak asemhaling hy my hart laat spasma. Van seerkry. Vir sy part.
Hoekom? Was die sjokolade regtig die oorsaak? Is dit nie dalk aanpassingsprobleme nie? Miskien moet ek 'n arbeidsterapeut, speelterapeut of sielkundige nader? Miskien verlang hy ook na sy Ouma en Oupa? Miskien is hy moeg? Ek weet net een ding… en dit is dat ek nie weet nie. Ek dink ook nie ek wil nie. Sy tirade van 56 minute het my emosioneel uitgeput. Ek het my verstrykdatum bereik. Die melk is suur, die kaas gemuf en die eiers vrot.
Ek weet ek is nie alleen in die ouerskapstryd gewikkel nie. Ek weet daar is ander mammas wat ook al soos ek gevoel het… en dit is in hierdie gedagte waar ek my aanvaarding en vrede vind. Die feit dat dit nie die eerste, enigste, laaste vloermoer was nie, is my waters van rus.
My liewe seun, ek is jammer jou emosies is nog onverstaanbaar. Ek het dertig jaar meer ervaring as jy en ek verstaan alles steeds nie, so ek vergewe jou. Ek hoop dat jy my eendag sal vergewe oor ek nie vyf sjokolades vir jou wou gee nie. Al wat ek eintlik vir jou kan skryf is dit:
Selfs al gaan jy deur donker dieptes,
hoef jy nie bang te wees nie,
want ek is hier vir jou
in my hart is jy veilig.
Ek sal jou altyd aan my tafel laat aansit,
terwyl ons teëstanders toekyk.
Ek sal jou ontvang soos 'n eregas,
en jou oorlaai met hartlikheid.
My goedheid en liefde sal jou lewe lank by jou bly
en jy sal by my welkom wees
As ek met afgryse staar na die foto's wat hul weg tot in my oog vind vandag, ontbreek my eie woorde, dus wend ek my na die kenners. Hulle weet dalk van beter.
Psalm 121 deur die Griekwa: "Ek slat my twee oge op; my kyk vang die verste kop. Wavandaan sal ons hulp kom?"
Carike Keuzenkamp is uitgedien: "Dis 'n land van kleure en klank. Dis 'n land van oorvloed en dank."
DF Malan, 1948: "Die Nasionale Party glo in apartheid en rassevrede."
Kurt Darren se tyd is verby: "Dis hemel op Tafelberg. Daar's 'n engel wat langs my lê."
Thabo Mbeki is filosofies: "Ek is my bestaan verskuldig aan die heuwels en die valleie."
Ingrid Jonker slaan die spyker op die kop: "Die kind lig sy vuiste teen sy moeder wat Afrika skree."
Breyten Breytenbach praat oor meer as net taal: "Ons bring vir julle die grammatika van geweld en die sinsbou van verwoesting – uit die tradisie van ons vuurwapens sal julle die werkwoorde van vergelding hoor stotter."
Eugene Marais vra tereg: "Gewis is alles net 'n grap?"
Bok van Blerk raak nostalgies: "In die land van melk en heuning."
Enoch Sontonga bid: "Seën ons in Afrika. Kinders van Afrika."
Jochem van Bruggen bid harder uit 1927: "Meester, ons boere raak klaar. Die regering moet ons help."
JD Kestell roep uit 1930: "'n Volk red homself."
CM van den Heever dig in 1941: "die kommando van die sukkelaars"
Donald Molteno veg teen apartheid in 1946: "Ons hele swart bevolking is ontwortel. Hulle bitterheid voorspel niks goeds vir die toekoms nie."
Steve Hofmeyr dra by: "Dis 'n vrot pampoen en 'n stukkende skoen."
Arnoldus Pannevis is trots: "'n Ieder Nasie het syn land; ons woon op Afrikaanse strand; vir ons is daar g'n beter grond op al die wye wêreld rond"
Koos Kombuis weet die beste: "En is jy wit of swart… kak almal in die symste taal"
PW Botha gooi 'n blinde oog: "Die meeste swartes is gelukkig, behalwe daardie by wie ander idees in hul ore ingeprop is."
CJ Langenhoven spreek sy Stem: "Ons sal antwoord op jou roepstem, ons sal offer wat jy vra"
Jacob Zuma… : "Ek het gaan stort na ons seks gehad het omdat ek nie vigs wil opdoen nie. Jy was tog jou hande nadat jy met uie gewerk het?"
NP Van Wyk-Louw voorspel Raka: "Maar in die rooi nag by die wilde fees; met bier en bloed en dans en trom; het elkeen soos vuur aan sy voete voel kom: die nuwe jag"
Julius Malema sweep die skare op: "Ons sal alles afbrand, tot die wittes niks oor het nie."
Wilma Stockenström vra die nasie: "Is u verwonderd of bedonderd?"
Anton Rupert is wys: "Hy wat alles begeer, sal alles verloor."
Nelson Mandela is ironies: "Die geskiedenis straf diegene wat hul tot geweld en bedrog wend om die aansprake en wettige aspirasies van die meerderheid van 'n land se burgers te onderdruk"
Antjie Krog: "By watter naam word drome aangeroep anders as die uitgediende naam 'God'? U wat gelyk onderdruk en bevry."
Chantelle de Wet: "My hart is stukkend oor die Vaderland wat besig is om selfmoord een slagaar op 'n slag te pleeg. My hart huil oor die mooi wat verwoes word met elke trek van 'n vuurhoutjie en elke kreet van valse vryheid."