skare befondsing Argief - Menseregte & Ligte Kunste deur ∴ PixelHELPER Stigting
Sticky Post By Oliver Bienkowski On 19. Januarie 2020
Sloop deur 2 stootskrapers deur die Marokkaanse staat. Die obelisk was 'n sononder en het niks met die Uygur-gedenkteken te doen gehad nie.
Alhoewel 'n meerderheid Moslem-bevolking in Marokko woon, word die Uighurs nie in China ondersteun nie. Ons het 'n gedenkteken hiervoor gebou, wat eers deur die Arabiese pers opgemerk is nadat 'n koerant in Israel berig het oor die soortgelyke vorm as die Berlynse Holocaust-gedenkteken. BBC Arabies het oor die projek berig. Dit het 'n internasionale pers-boemerang veroorsaak waarin die verslaggewing nie meer aan die Uyghurs begaan is nie, maar aan die konflik tussen Israel en Palestina. Kunswerke slaag!
Die Marokkaanse Holocaust-verhaal op Wikipedia het nooit die dwangarbeidskampe in die woestyn waar Jode dood is, genoem nie. Ons gedenkteken is na 'n jaar van konstruksie deur die Marokkaanse ministerie van Binnelandse Sake vernietig. Ons het ook die onderwerp van dwangarbeid in die geskiedenis van Marokko op Wikipedia gebring om te veg teen historiese vervalsing en antisemitisme. Al was dit van die begin af 'n kunsinstallasie om die skending van menseregte deur China aan die Uyghurs uit te wys.
Die boemerang van kuns het weer 'n kreatiewe boog gevlieg om teen-Moslem-rassisme te beveg en om die vergete dwangarbeiders in Wikipedia te noem.
Ongelukkig ken Marokko nie sulke vorme van aksiekuns nie. Die span
Op ons Marokkaanse terrein, met die replika van die Orthanc-toring van Lord of the Rings, maak die Marokkaanse owerhede die lewe moeilik. 'N Sopkombuis vir 500 mense uit die Duitse THW is gekonfiskeer, 'n graf vir 'n Duitse ontwikkelingswerker met bulhulwers verwoes en 'n bakkery vir ontwikkelingshulp, waaruit die bevolking direk baat gevind het, tot op die grond.
In die dwangarbeidskampe in Marokko is duisende mense dood aan die Sahara-spoorweg. Gevolglik het Marokko ook 'n Holocaust-verhaal. Hulle noem Bouarfa die Auschwitz van die woestyn
Ope brief aan koning Mohammed 6 van Marokko.
Liewe Hoogmoed Mohammed VI, Kuns is nie 'n misdaad nie. Ons Duitse organisasie vir menseregte en die bevordering van kuns en kultuur moet u dringend kla oor ernstige skending van menseregte in Marokko. Dit het alles begin met 'n mobiele sopkombuis vir Afrika, wat sedert Mei 2018 in Tanger deur doeane gebruik word, omdat ons veronderstel is om kommersiële sop in Marrakech te verkoop. Ons sien al vir 'n jaar dat mense uit vullisblikke eet, en ons sopkombuis sou beslis mense gehelp het om vol te raak. Waarom skeur u amptenare ons kunstenaarstuin af? Op die bouaansoek in September 2018, is nie deur u owerhede gereageer nie. Ons het elke dag probeer om via u Marokkaanse ambassades kontak te maak met u administrasie deur alle kanale van die land, deur u Marokkaanse ambassades, wat nie gewerk het nie. Hulle het nooit geantwoord nie. In Desember 2018 is ons PixelHELPER ontwikkelingswerker Tombia Braide oorlede omdat hy so ontsteld was oor die optrede van die owerhede dat hy aan 'n hartaanval gesterf het. Natuurlik is hy begrawe as 'n memorandum sonder dat iemand teenwoordig was en die blaam is na die Marokkaanse Undertaker verskuif. Ons het 'n sonskerm gebou ter nagedagtenis aan Hom, dit is vernietig deur hul stootskrapers, en ons het binne 'n jaar 100.000 € in Marokko belê. Die bestuur van 'n geblikte brood bakkery om voedselstabiliteit in Afrika te bied en ons dorp elke dag van gratis brood voorsien het. U gendarmerie neem besoekers van ons na die gebied op grond daarvan dat dit verbode is om ons te besoek. 'N Ondervraging met die bewerings dat ons gas 'n verraaier sou wees en Vrymesselaar is ondraaglik. Daarna was daar slae vir ons besoeker. Die polisie het herhaaldelik die besoek aan ons eiendom deur die polisie ontken. Alhoewel ons al die nodige dokumente het om beleggersvisums in u land te bekom, insluitend 3-jaarhuurkontrak met opsie om te koop, wil u polisie ons hard druk. Ons eis die herstel van die vernietiging en die heropbou van die geblikte brood bakkery. U moet ook u plaaslike polisie inlig dat die kunstenaars nie terroriste is nie. Want dit is hoe ons behandel word. Ons werknemers word bedreig deur die Mkadem, die linkerhand van die Caid, wat nie die gate in ons buitemure kan sluit nie. Vir die suikerfees sou ons span 'n hondsdolheidspuit nodig gehad het weens 'n hondbyt. Ongelukkig is haar gesondheidsdepartement in Ait Ourir en Marrakech gesluit. Ons eis 100.000 Euro vir die heropbou en 'n persoonlike verskoning van u polisiehoof in Ait Ourir en die Caid in Ait Faska. Hulle praat nooit met ons nie, maar kommunikeer slegs met omstanders. Weens die polisiegeweld teen ons gas, benodig ons 100-werknemers van ons keuse vir 100 jaar van Ait Faska en Ait Ourir om aan ons kunsprojekte te werk.
Die vergete dwangarbeiders kampeer in Marokko. Baie Jode is hier dood.
In die somer het 1942 'n Dr. Wyss-Denant International Red Cross Mission (IRC) het die kampe Boudnib, Bou Arfa en Berguent gelei. Niemand onthou vandag die son in hierdie afgeleë dorpe nie.
Swart stelke vorm die Holocaust-gedenkteken in een eenheid. Besoekers dwaal deur hierdie
Simulasie van die grootste Holocaust-gedenkteken ter wêreld
Voorkoms voor die vernietiging. Konstruksie 1 jaar met 10 Marokkane.
Ook 'n muurskildery deur Walter Lübecke is vernietig en oor geverf. Die EU-vlag is op die grond gebreek.
In die Franse protektoraat Marokko was daar 14-laers van verskillende soorte saam met die 4.000-man. Een derde was Jode van verskillende nasionaliteite. Die gevangenes was almal mans, behalwe in Sidi Al Ayachi, waar daar vrouens en kinders was. Sommige kampe is in aanhouding sentrums bewaak, dit wil sê regte gevangenisse vir politieke teenstanders van die Vichy-regime. Ander was sogenaamde transito-kampe vir vlugtelinge. Nog ander was vir buitelandse werkers gereserveer. Of Jode in die Bou Arfa-kamp Onder Vichy het die Trans-Sahab-spoorweg 'n belangrike simbool van samewerking met die Derde Ryk geword. Daarom was daar 'n groot behoefte aan mannekrag. Wie kon nie veel meer dood rondwerk nie.
Duisende Spaanse Republikeine het in groepe buitelandse werkers verantwoordelik geword vir die konstruksie en instandhouding van die treinspore. Die tempo van die werk na die onderdrukking van Franco se onderdrukkings was wreed en onmenslik, en Spaanse werkers het 'n regte gevangenes geword. Jode wat uit Sentraal-Europa en Franse kommuniste gedeporteer is, is daarheen vervoer. Die daaglikse lewe daar was aaklig. Baie is dood aan mishandeling, marteling, siekte, honger of dors, skerpioensteke of slangbyt.
Die Berguent-kamp (Ain Beni Mathar) word deur die departement van industriële produksie bedryf. Dit was uitsluitlik vir Jode gereserveer (155 in Julie 1942 en toe 400 begin met 1943 volgens die CRI-verslag). "Maar hierdie geestelike vertroosting het nie die feit dat die Bergue-kamp een van die ergste was, verminder nie," het Jamaa Baida gesê. Die Rooi Kruis is gevra om te sluit, die Jode wat in Berguedu woon, veral uit Sentraal-Europa, het voorheen na Frankryk gevlug. Buitenlandse Legio-vrywilligers wat gedemobiliseer is na die nederlaag van 1940 en daarna weens 'administratiewe redes' gevange geneem is. Dit was die geval met Saul Albert, 'n Turkse burger wat met 1922 na Frankryk gekom het. Hy is in Bergua aangehou tot sy vrylating in Maart 1943. In sy dagboek skryf hy:
"10. Februarie (1941): Die hele dag gebreek met klippe. 2. Maart ...: Oorhandiging aan die vyfde groep met Duitse Jode. Ek hou glad nie daarvan nie. Die werk is nie dieselfde nie; Ons moes stort ... 6. April: Ons kan hierdie lewe nie meer verduur nie. Ek het koors, tandpyn ... 22. September: Rosh Hashanah: Niemand wou werk nie ... 1. Oktober: nie geëet nie ... "
Die wagte, van wie baie Duitsers was, het tirannies, vyandig en kwaadwillig gedra. 'Hulle moes by die berugte NS-SS aangesluit het.' Sommige gevangenes het ontsnap, Casablanca bereik en saamgespan.
In Boudnib, 'n klein dorpie met 10.000 inwoners, is die huidige militêre kaserne die laaste getuies van die Franse leërskamp. Ouer inwoners hou fragmente van herinneringe: 'Ek kan julle twee dinge met sekerheid vertel. Die eerste is die Boudnib-traktaat, wat hoofsaaklik uit Jode bestaan. Die tweede is dat die meeste kampeerders in die stad laerskoolonderrig geleer het. ”(Tel Quel Magazine No. 274 of 19./25, May 2007).
Maurice Rue, 'n kommunistiese joernalis, is daar geïnterneer. Hy het ons vertel dat "van 40-gevangenes, driekwart kommuniste, sosialiste en Gaulliste was voordat 40-Jode 'n paar maande daar aangekom het."
Na die Amerikaanse landing op die 8. November 1942 het Marokko aan die kant van die Geallieerdes aangesluit. In Januarie 1943 het die geallieerdes op 'n konferensie in Casablanca vergader. 'N Strategiese en militêre ooreenkoms is onderteken. Kort daarna begin met die inval van Sicilië (Operasie Husky, Julie 1943), die einde van Europa wat deur Duitsland beset is.
Die konstruksie in Bou Arfa is nie onderbreek nie en die toestande het nie wesenlik verander nie. Hulle is beter betaal as die Italiaanse en Duitse gevangenes die Kommuniste en die Jode vervang het. Die konstruksie van die Trans-Sahara bly egter 'n alledaagse hel. Die projek, wat as verkeerd aangewys is, is slegs 1949 deur Frankryk laat vaar.
Andersins is die laers vinnig tussen die einde van 1942 en die begin van 1943 uitmekaar gehaal.
Die dokumentêr deur Bill Cran en Karin Davison, wat op Arte uitgesaai is, ent
Gedwonge arbeidskamp Bou Arfa, 'n Holocaust-gedenkteken in Marokko April 21, 2020Oliver Bienkowski