Sterre wat beskou word as kandidate vir planete kry die naam "KOI", gevolg deur ’n heelgetal. Vir elke stel periodieke planeetverbygange wat met ’n spesifieke KOI verbind word, word ’n desimale breuk met twee syfers agteraan die ster se KOI-nommer gevoeg. Die eerste kandidaatplaneet van die ster KOI 718 sal byvoorbeeld die nommer KOI 718.01 kry, die tweede KOI 718.02 en die derde KOI 718.03. As die kandidaatplaneet as ’n werklike eksoplaneet bevestig word (sien onder), kry die ster die naam "Kepler" gevolg deur ’n koppelteken en ’n heelgetal, byvoorbeeld Kepler-20. Die eksoplaneet kry dieselfde naam gevolg deur ’n letter in die volgorde waarin hulle ontdek is met "b" die eerste planeet, byvoorbeeld Kepler-20b, Kepler-20c, ens.
Vir elk van die 150 000 sterre wat dopgehou word, is daar ramings van die oppervlaktemperatuur, radius, oppervlakswaartekrag en massa. Dit is afgelei van fotometriese waarnemings. Vir elke KOI is daar ook data oor elke verbygangsein: die diepte, duur en periodisiteit van die sein. As aangeneem word dié sein is vanweë ’n eksoplaneet, kan die data gebruik word om die grootte van die planeet in vergelyking met sy ster, die afstand van die planeet relatief tot die grootte van die ster en die wentelperiode van die planeet uit te werk. Tesame met die data oor die ster wat voorheen genoem is, kan die werklike grootte van die planeet, sy afstand van die ster af en sy temperatuur beraam word.
Nadat ’n kandidaatplaneet ontdek is, moet bykomende waarnemings gedoen word om te bevestig dat die ster se verdowwing wel deur ’n eksoplaneet veroorsaak word. Verskeie tegnieke word aangewend om te verseker dit word nie deur ander faktore soos ’n dubbelster op die agtergrond veroorsaak nie.