As mens gewoond is aan die interaksie tussen ses gesinslede, is die weggaan van twee meer as net minus twee. Dit is minus elke ander lid van die gesin se interaksie met die twee wat weg is, en dis minus die twee wat weg is se interaksie met mekaar. En dis minus die saamstaan van daardie twee teen die res, en die saamstaan van die manne teen die meisies en dis minus die pa se interaksie met die dogters en dis minus baie.
Die braaivertrek werk in stereo. Daar het elke tyd van die dag sy eie orde, en wissel die verskillende toestelle se desibels volgens die tydgleuf van die dag. Nuustyd is daar ‘n klein verposing. Dan moet alles anders stil wees, sodat Riaan Cruywagen kan praat, en die pa kan orde skep in sy kop na ‘n lang dag, en die ma kan kophou sodat daar nie sokkies in die slaai beland en kaas in die sportsakke nie.
Oudste se bed is wit. En ek weet presies hoe groot sy geword het, want dit bly wit en skoon en sag. Soos haar musiek. Soms in lawwe uitbundigheid doef doef dit deur die toe kamerdeur, maar oor die algemeen kan mens met haar kommunikeer ten spyte van die klank. As jy n musikant is en jou cd haal haar kamer, kan jy weet jy is geluister en gehoor en geweeg en heilsaam bevind. As jou lirieke vlak is, mag jou ritme magies wees, jy sal nie die voorreg he om deur haar ruimte te doef doef nie. Anders as haar ma op haar ouderdom gaan sy nie kompromiee aan nie. Jy’s reg of jy is weg.
Nommer twee raak soos haar pa aan die slaap met musiek. Klassieke musiek, insturmentale musiek, ingewikkelde klank, ryk aan kompleksiteit en ondeurgrondelik soos die simfonie van die see. Soos sy. Jy mag haar branders sien breek, maar die kragte wat haar beweeg is nie sigbaar vir die blote oog nie. Tyd en ondervinding is wat jou die getye laat lees, wat jou op die golf laat ry, maar wat maak dat jy altyd waaksaam en oplettend is, want net soms en onverwags kom daar ‘n dumper.
Ek mis die warboel. Ek mis die gedruis. Ek mis die doef-doef en die simfonie. Ek mis die ingewikkelde gesprekke. Ek het onverwags tyd vir myself. En ek leer nuwe dinge – soos dat seuns mekaar vermaan om nie in die paddapoef te trap nie, nie omdat hulle besorg is oor die ander se welsyn nie, maar oordat die poef nie bederf moet word nie, want dis ‘n interressante verskynsel wat hulle onbederf wil sien. Ek het nie geweet nommer drie kan sing nie. Hy sing nooit. Vanoggend in die motor het hy en sy boet ‘n liedjie uit Gulliver gesing, nie ter wille van sing nie, maar omdat die storie en die liriek snaaks is. Hy sing so mooi en nootvas dat ek hoendervel gekry het. Ek wonder of die dogters dit weet – dat hy kan sing.