Ek het ’n vreemde dog aangename versoek in November 2007 ontvang: Wil jy nie asseblief iets oor Inge skryf nie? Wie, ek? Ja, jy. Maar ek het haar nooit geken nie. Ja, maar jy blog mos al lank en daar is nog net 3 dae oor! Waaroor? Geen beperkings nie, net ‘n vaag-geartikuleerde iets soos ‘n huldeblyk. OK, I rest my case.
Dankie dat jy my ‘n oop versoek gegee het, en nie ‘n lys van moets en moenies nie. Struktuur is dalk té beperkend om oor ‘n kleurvolle mens te skryf. Jou oop versoek het my laat dink aan die ou Romeinse tafeltjie, die tabula rasa, die skoon vel wit papier. Die Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal beskryf ‘n tabula rasa soos volg:
Dus kyk ek vandag met ‘n onbevange gemoed na Inge. Vergun my ‘n paar reëls op hierdie skoon lei, ‘n nederige stukkie wit papier. Vir diegene wat dieper soek is daar dalk ‘n stukkie mistiek, ‘n nuwe kontoer, of ‘n dalk versteekte afdraaipad. Ek het julle voorliefde vir woorde en waardering vir iets mooi’s, diep in gedagte probeer hou. Dalk hoor julle die visarend sag in die agtergrond roep. Nietemin, hoe kan mens so ’n versoek weier? Dit is asof Inge se foto’s jou in die visier hou, en stelselmatig word jy soos ‘n moeder in barensnood wat nie kan rus voordat alles uit is nie. Woordvlotte bloggers, ek voel nederig in julle teenwoordigheid. Wat meer is, by ’n geleentheid soos hierdie moet mens daarteen waak dat jou eie dapperheid jou nie onderkry nie. Ek willig toe in om ietsie te skryf. Dankie vir die eer.
Inge, jy is ’n verruklike mooi meisie. Ek het 5 koerantfotos van jou op ’n PowerPoint-aanbieding geplak en op die big screen gegooi. Jou helder sielvolle oë dwing my tot respek. In die nederigste respek wat in woorde haalbaar is vra ek die lesers se toestemming of dalk vergifnis vir ‘n kort verbeeldingsvlug. Kom ons spekuleer, soos hier op die blog, wat moontlik sou kon wees.
Inge, ek skryf vir jou ’n storie oor ’n man wat halsoorkop verlief raak op jou. Hy is ’n karaktervolle mens; een wat ’n meisie soos jy verdien. Hy respekteer jou, vertroetel jou en laat jou lag. Hy beskerm jou, koester jou en raak baie gou innig lief vir jou. Hy hou die hele dag jou hand vas en loop saam met jou in Kirstenbosch rond. By die kinkels in die pad tel hy jou op sy skouers en hoor jou lag. Mense reageer verskillend oor die pragtige meisiekind wat die trotse man so bekoorlik vind. Sommige lag; ander smile subtiel. Enkele oorgeslaandes gee hul jaloesie met ‘n pynvertrekte mondhoek te kenne. ‘n Groep wat die gawe het om die heelal perspektief te sien, bewonder julle heimlik. ’n Woordvlotte Burgerverslaggewer skryf die volgende dag ’n berig oor die liefde soos waargeneem in Kirstenbosch: “Die lag, waardering en begrip in julle oë het my laat dink aan iets baie na aan volmaaktheid, iets kosbaars wat vir ewig in ‘n helder kristal vasgevang is. Vir ‘n sekonde of twee het ek ook iets werklik kosbaars van die deurmekaar heelal gesnap.”
Maar, helaas ken jy die raaisel in die spieël terwyl ons verward na leidrade soek. Ons sien die krake in die spieël wat lig in verskillende rigtings kaats. Jy sien die groot prentjie. Soos die arend daarbo, hoog in die lug, maak die landskap vir jou sin. Jou raaisel het ‘n antwoord gekry: ‘n volmaakte antwoord. Jy sien, Inge, helaas is ons hier uit genade en ons dae tydelik. Met elke hartklop en tik van die horlosie skuif die tyd aan, en so ontplooi nuwe geslagte wat in die stryd moet voortbeur ter wille van oorlewing en ‘n plekkie iewers in die groot geheue van die heelal. ‘n Bekende historikus het dit treffend gestel: “Met die dood verdig die mens se lewe tot ‘n legger wat in die staatsargiefbewaarplek in rye langs mekaar staan en bewaar word, nie as engele nie, maar in die vorm van gestolde woorde wat van ‘n beëindigde lewe getuig. So was dit deur die eeue en so sal dit steeds bly.”
Tegnies is jy ook in ‘n argief, maar die vele mooi dinge wat jy hier op aarde gedoen het is verhef tot gestolde woorde, wat ons oor en oor kan lees en inspirasie daarin kan vind. Jy is daar en ons is hier. Ons agtergeblewenes leef, in die hier en nou, in ‘n illusie meisiekind. Dalk was julle drome in die tuin te begrens, te aards, te fyn omlyn om te bereik. Maar, die illusie en bedrieglike mirage van die onontdekte horison het tot wasdom ontplooi. Op jou nuwe tafeltjie gaan jy groot dinge skryf.. Dis net… ai meisiekind, ons tafeltjie hieronder is maar lendelam vandat jy weg is.