Die einde van ’n jaar is altyd ’n baie interessante fenomeen. Aan die een kant is daar die afwagting op ’n ruskans en die Kerstyd (waar gaan julle hierdie Desember...). Aan die ander kant die terugkyk op ’n jaar wat verby is. Hierdie terugkyk kan soms hartseer en ander kere weer met groot vreugde wees.
Dalk het u hierdie jaar ’n geliefde aan die dood afgestaan, gehoor van ’n siektetoestand wat u lewe bedreig, ’n finansiële terugslag gehad, of moes u ’n slegte verhouding verbreek. Dalk kon u die vreugde van ’n nuwe baba, kleinkind, huwelik of iets soortgelyk beleef.
Net so is dit ook maar in die kerk. Ons as Kerk beleef ook goeie en slegte tye en jare. In die onlangse verlede het ons as Kerk besondere hartseer jare beleef met byvoorbeeld die pyn van ’n kerkskeuring. Hierdie jaar was egter ’n besondere goeie jaar vir ons as Kerk.
’n Volgende stukkie goeie nuus was die beriggewing oor die verskillende fases van die trek van die sinodale kantore. Die Dirk van die Hoffgebou was so lank deel van ons Kerk en ons geskiedenis. Ek onthou hoe ek as student die eerste keer daar gekom het en hoe die gebou deel van my kerklike identiteit sedertdien was. Ek onthou ook die stukkie hartseer van die laaste redaksievergadering wat ek daar bygewoon het.
Maar soos dr Wouter van Wyk op bladsy 7 in die berig oor die trek en aankoms van die sinodale kantore skryf, het dit duur geraak om die Dirk van der Hoffgebou in stand te hou. Ek was verbaas om te hoor hoeveel die besparing aan net byvoorbeeld munisipale koste is – dit maak dit reeds die moeite werd.
2017 was ook die jaar waarin die Fakulteit Teologie aan die Universiteit van Pretoria 100 jaar oud was. Dit was ook ’n voorreg vir Die Hervormer om teenwoordig te kon wees by die feesvieringe en aan die Kerk te kon berig oor hierdie mylpaal.
Vanjaar het Die Hervormer ook die hartseer en tog terselfdertyd die vindingrykheid van jong predikante en proponente gedeel wie se droom oor voltydse bediening in die Kerk om ’n verskeidenheid van redes nie gerealiseer het nie. En tog kan hulle ons baie leer oor planne maak en moed hou. Ons jong predikante en proponente is voorwaar vir die hele Kerk ’n inspirasie.
Vir die laaste uitgawe van 2017 was die versoek aan ds Hannes van der Merwe om ’n Kersboodskap van hoop vir die voorblad te skryf. Voorwaar, ons enigste troos in hierdie lewe bly die feit dat God se lig deur die duisternis van die ou wêreld breek. En in die Kerstyd beleef ons hierdie lig helderder en duideliker as enige ander tyd.
Iets van hierdie lig wat deur die duisternis breek, sien ons ook in die artikel oor dr Frikkie Labuschagne se betrokkenheid by die Hervormde Teologiese Opleiding, waar hy onlangs as direkteur van die nuutgestigte Sentrum vir Gemeentelike Bediening benoem is. Soos in die artikel berig word, is die doel van hierdie Sentrum om proaktief saam met gemeentes te werk en te probeer verseker dat hulle nie so vasgeloop raak dat hulle nie meer hoop vir die toekoms het nie. Saam kan daar gesoek word na antwoorde sodat die evangelie steeds in gemeentes verkondig kan word en sodat die werk van die Kerk kan bly voortgaan.
Aan die einde van hierdie jaar wil ek vir ’n paar spesiale mense baie dankie sê. In die eerste plek vir my gesin (Elize, Marike en Wiehann) wat my die tyd en ruimte gee om ’n droom en passie uit te leef as redakteur van Die Hervormer. Ook my gemeente wat geduld met my het.
’n Besondere woord van dank aan elke lid van die redaksie, en die produksiepersoneel. Sonder julle het ek al lankal weggehardloop. Vir elke bydraer, maar in die besonder vir elke leser.