Slag van Mons - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Slag van Mons was die eerste botsing tussen die landmagte van Brittanje en Duitsland tydens die Eerste Wêreldoorlog. Na die Belgiese nederlaag by Luik op 16 Augustus 1914, het die Duitse magte hul westelike stoot na Frankryk voortgesit, met Parys as uiteindelike doelwit. Voorheen, op 14 Augustus, het die Britse ekspedisiemag (BEF) van 70 000 man op die vasteland aangekom en suidwaarts begin trek in 'n poging om met 'n groot Franse leër in verbinding te tree. Frans het intelligensie -waarskuwings oor die grootte van die Duitse magte in die gebied geïgnoreer (later 150 000 man geleer) en begin met voorbereidings vir 'n aanval. Gedurende die nag verander Frans egter sy planne en beveel sy leër om verdedigende posisies in te neem rondom die stad Mons, suidwes van Brussel en naby die Franse grens.Vroeg op 23 Augustus het die Duitse generaal Alexander von Kluck 'n frontale aanval begin teen die BEF posisies. Die Duitse leiers het verkeerdelik tot die gevolgtrekking gekom dat slegs die gebruik van masjiengewere hul verliese kon verantwoord. 'N Paar dae later het die leërs weer betrokke geraak by Le Cateau in die noordooste van Frankryk (26 Augustus); Britse magte is met groot verliese teruggestoot, en die Britse minister van oorlog, Lord Kitchener, het toe die BEF beveel om terug te trek na die oewers van die rivier Marne buite Parys.
Slag van Mons, 23 Augustus 1914
Die Slag van Mons, 23 Augustus 1914, was deel van die breër Slag om die Grense van Frankryk (Eerste Wêreldoorlog). Dit was die eerste geveg wat die Britse ekspedisiemag sedert sy aankoms in Frankryk gedurende die tweede week van Augustus gevoer het. Op 22 Augustus het die vyf afdelings van die BEF (vier infanterie en een kavallerie) die Mons-Cond & eacute-kanaal bereik en posisies ingeneem langs twintig myl van die kanaal. Sir John French, die bevelvoerder van die BEF, het verwag om by 'n Franse offensief in België aan te sluit, maar hierdie plan was gebaseer op 'n misverstand van die Duitse plan. Op 22 Augustus het die Franse 'n ernstige terugslag in die Sambre gehad, toe hul vyfde leër deur die Duitse Tweede en Derde Leër aangeval is.
Gedurende die nag van 22 Augustus het French 'n versoek ontvang om 'n teenaanval te begin teen wat vermoedelik die regterflank van die Duitse weermag was wat deur België gevorder het. Hierdie oortuiging was verkeerd. Die Duitse Eerste Leër, onder generaal Alexander von Kluck, vorder direk na die Britse posisie en daar was geen oop flank om aan te val nie. Gelukkig het French nie saamgestem met die Franse plan nie, maar het hy bloot belowe om die kanaal 24 uur lank te hou.
Dit was presies wat gebeur het. Op 23 Augustus het die Eerste Weermag met die dun Britse lyn gebots. 70 000 Britse soldate met 300 gewere het tot 160 000 Duitsers gekonfronteer, ondersteun deur 600 gewere. I Corps onder generaal Douglas Haig was aan die Britse regterkant, II Corps onder generaal Sir Horace Smith-Dorrien aan die linkerkant.
Alhoewel hulle baie minder was, het die Britte wel twee groot voordele gehad. Albei kom uit die professionele vrywilliger aard van die Britse leër. Baie lede van die BEF was langdienssoldate, met ondervinding opgedoen in koloniale oorloë in Brittanje, maar die belangrikste van alles in die Boereoorlog. Daar het die Britse stamgemeente sleg gevaar teen die Boere, wat akkurate geweervuur ​​kombineer met die bereidheid om diep loopgrawe te grawe. Op die Suid -Afrikaanse vlaktes het die Britte 'n reeks nederlae op die leë slagveld gely en hul lesse geleer. Die Britse gewone soldaat van 1914 sou na verwagting vyftien doelskote per minuut kon afvuur. By Mons was die Britse geweervuur ​​so vinnig en so akkuraat dat baie Duitsers geglo het dat hulle masjiengewere in die gesig staar.
Die tweede Britse voordeel by Mons was hul bereidwilligheid om te verskans. By Mons het hulle die ideale omgewing gevind vir 'n verdedigende geveg. Die kanaal loop deur 'n myngebied en was dus bedek met myngeboue en bederf hope wat 'n magdom potensiële sterkpunte gebied het. Toe die eerste Duitsers die kanaal op 22 Augustus bereik, was die Britte amper onsigbaar.
Die Duitse aanval op 23 Augustus was swak georganiseer. Die Duitsers het eers aangeval toe hulle op die toneel aankom, sodat die Britte hulle stuk -stuk kon verslaan. By 'n meer georganiseerde Duitse aanval later op die dag het die Duitse magte 'n belangrike plek op die suidelike oewer van die kanaal gevang, maar die eerste dae wat die geveg tussen die BEF en die Duitse weermag gevoer het, het die Britte oorgegaan.
Daardie aand het Sir John French die BEF beveel om 'n entjie na die suide terug te trek en 'n nuwe versterkte lyn te skep. Hy was van voorneme om die geveg op 24 Augustus te hervat. In die ooste het die Franse egter steeds teruggetrek. 'N Gevaarlike gaping begin oopgaan tussen die BEF en die Franse vyfde leër, en dus is die oggend van 24 Augustus Frans gedwing om 'n algemene terugtog te beveel. Hierdie terugtog sou twee weke duur en die BEF baie meer ongevalle kos as wat by Mons geval het.
Britse verliese tydens die geveg was ongeveer 1600. Duitse verliese is nie amptelik bereken nie, maar word algemeen aanvaar dat dit tussen 3,000 en 5,000 was. Die probleem vir die BEF was dat die Duitsers dit beter kon bekostig om 5 000 dienspligtiges te verloor as wat die Britte dit kon bekostig om 1600 van hul kosbare stamgaste te verloor. Teen die einde van die jaar was die gevegte by Mons, Le Cateau en in die Eerste Slag van Ieper naby aan die uitwissing van die Britse oorlog voor die oorlog.
Mons: The Retreat to Victory, John Terraine. 'N Klassieke weergawe van die eerste fase van die gevegte aan die Westelike Front, aangesien dit die BEF geraak het, van hul aankoms in Frankryk, tot die Slag van Mons self en tot die lang terugtog en die slag van die Marne, ondersteun deur 'n goeie verslag van die ervaring van die Franse en Duitse leërs en hul bevelvoerders [lees volledige resensie]
Challenge of Battle - The Real Story of the British Army in 1914, Adrian Gilbert. Kyk na die vroeë veldtogte van die BEF, van sy eerste geveg by Mons tot die duur gevegte in Ieper, waar die Britse voor-oorlog byna vernietig is. 'N Goeie opgedateerde veldtoggeskiedenis wat hierdie belangrike tydperk van mobiele oorlogvoering en die begin van die dooiepunt van die Westelike Front dek. [lees volledige resensie]
Mons, Anzac en Kut, deur 'n LP, Luitenant -kolonel eerw. Aubrey Herbert LP, red. Edward Melotte. Drie baie verskillende dagboeke van dieselfde skrywer wat toon hoe die houding tot die oorlog in die eerste twee jaar van die Eerste Wêreldoorlog verander het toe die belofte van 'n kort opwindende oorlog verdwyn het. Hulle bied ook waardevolle insigte oor die gebeure wat hulle uitbeeld, en belig die chaos van die vroeë gevegte in Frankryk en die hopeloosheid van die geallieerde posisie in Gallipoli. [lees volledige resensie]
Die Slag van Mons was die eerste groot slag van die Eerste Wêreldoorlog, en was die enigste werklike 'stryd van beweging' wat tydens die oorlog plaasgevind het voordat loopgraafoorlog oorgeneem het.
Die geveg is veroorsaak deur die inval van België deur Duitse troepe op 3 Augustus 1914, wat daartoe gelei het dat Britse troepe van die Britse ekspedisie -mag (BEF) op 14 Augustus na die vasteland van Europa oorgegaan het. Onder leiding van sir John French was die BEF reeds agter die skedule toe hulle België bereik en die Franse dwing om 'n versigtige benadering te handhaaf totdat hulle met die Franse vyfde leër (onder leiding van generaal Lanrezac) in Charleroi vergader het.
Op 22 Augustus het die BEF kavalleriepatrollies van die Duitse Eerste Weermag gevind en hulle betrek voordat hulle planne beraam het om die Duitse magte aan te val wat volgens hom naby was. Britse intelligensie het egter voorgestel dat die Franse versigtig bly, aangesien daar geen bewyse was dat die Duitse magte klein was nie.
French het gereageer deur sy manne te beveel om verdedigingsposisies naby die Mons -kanaal te grawe, wat die nabygeleë Duitse Eerste Leërbevelvoerder, Kluck, verras het. Nadat hy Lanrezac (die Slag van Sambre) verloof gehad het, het Kluck reeds die Franse leër suid gevolg en besluit dat hy die BEF sou aanvat.
Die geveg het op 23 Augustus begin met die Franse wat sy manne oor 'n front van 40 km ontplooi het. Aanvanklik het die kans teen die BEF gelyk, aangesien die Britte net 70 000 man en 300 artilleriegewere gehad het, terwyl die Duitsers 160 000 man en 600 artilleriegewere gehad het.
Die Duitsers het egter swak begin toe hulle besef dat die mans wat deur Kaiser Wilhelm II beskryf word as 'veragtelik' eintlik professionele soldate was. Trouens, die soldate het so goed gevaar met hul standaard Lee Enfield -gewere dat hulle die Duitsers oortuig het dat hulle met masjiengewere skiet. Duitse intelligensie het besluit dat hulle 28 masjiengewere moes hê, 'n bataljon by Mons, wat ver verwyderd was van die twee wat hulle eintlik besit het. As gevolg van hierdie vaardigheid het Kluck die BEF herdefinieer as 'n 'onverenigbare leër'.
& quotDie vyand was goed gevestig en heeltemal verborge en het 'n moorddadige vuur oopgemaak. die ongevalle het toegeneem. die gejaag het korter geword, en uiteindelik het die hele opmars opgehou. met bloedige verliese het die aanval geleidelik tot 'n einde gekom. & quot
'N Duitse verslag van Britse troepevuur by Mons
As gevolg van die vinnige en indrukwekkende aanval het die XI Brandenburg Grenadiers 25 offisiere en 500 man verloor toe hulle die 1ste Bataljon van die Royal West Kent Regiment aangeval het, terwyl die 75ste Bremen Regiment vyf offisiere en 376 man in 'n enkele aanval verloor het.
Teen die aand van die eerste dag van die geveg het Frans besef dat die Duitse leër aansienlik groter was as wat hulle verwag het, en Lanrezac het ook rustig met sy leër van die slagveld teruggetrek. As gevolg hiervan het French sy leër beveel om terug te trek en die Duitsers hul talle wonde laat opdoen.
Alhoewel dit Kluck 'n paar dae geneem het om sy beseerde soldate te sorteer, het hy op 26 Augustus 'n verdere aanval op die agterhoede geloods wat die toevlug van die BEF bewaak het, wat gelei het tot 8 000 slagoffers tydens die Slag van Le Chateau.
French het gehoop om sy leër aan die kus terug te trek, maar lord Kitchener verklaar dat dit nie moontlik sou wees nie, en dring daarop aan dat die Britte in kontak bly met die Franse leër terwyl hulle terugtrek na die Marne -rivier.
Slag van Mons - Geskiedenis
Gewonde veterane van die Battle of Mons
The Battle of the Mons was die eerste geveg wat die Britse ekspedisiemag geveg het en eintlik die eerste keer dat Britse troepe sedert 1854 in Europa en die Krimoorlog geveg het. Die doel van die Britse magte was om die Duitse opmars te stop of te vertraag. Die Britse magte was klein. Beide die Duitsers en die Franse het leërs van een miljoen mans gehad, terwyl die Britse ekspedisiemag slegs uit 80 000 bestaan ​​het. Hulle het wel een voordeel: hulle was almal professionele soldate wat uiters goed opgelei is. Die Britse troepe het bestaan ​​uit 'n Kavalleriedivisie en Kavalleriebrigade en twee infanteriedivisies. Die Duitse 1ste leër het vooruitgegaan op die Britte. Die 1ste weermag het bestaan ​​uit vier aktiewe korps en drie reserwekorps elk met twee afdelings.
Die Britte het 'n verdedigingsposisie opgestel langs die Mons-Conde-kanaal en in 'n regte hoek langs die Mons-Beaumont-pad. Op 21 Augustus 1914 vind die eerste kontak tussen die Britse troepe en die oprukkende Duitse troep plaas. Op 23 Augustus het die Duitsers 'n volgehoue ​​aanval op die Britse linies begin. Die aanvanklike aanranding het misluk en die Duitser moes hom terugtrek. Hulle tweede aanval was meer suksesvol, en uiteindelik het die Britse troepe uit hul gevorderde posisies teruggedwing. Die Britte onttrek hulle sekondêre posisies, net om te ontdek dat die Franse vyfde leër terugtrek. Die Britse magte was gedwing om op 'n ordelike manier terug te trek terwyl hulle die Duitsers, die moeilikste van alle militêre maneuvers, betrek het. Die Britse weermag het ondanks groot ongevalle daarin geslaag om van die lyn los te kom en te begin wat by die Great Retreat bekend geword het. Die Britse kus het 1800 mans in die geveg gehad terwyl die Duitser 2,145 dood en 4000 plus gewondes gehad het. Die Britse weermag wat 3 tot 1 in die getal was, het die Duitsers 48 uur lank weerhou en daarna ordelik teruggetrek. Die taktiese uitslae van die geveg was natuurlik 'n Duitse oorwinning, aangesien hul magte diep in Frankryk gevorder het na die geveg. Die Duitsers het egter nie so vinnig gevorder as wat hulle planne gevra het nie, danksy die stryd teen die Britse troepe.
Einde Julie en Augustus 1944 het die geallieerde magte uit die strand van Normandië uitgebreek en vinnig deur Frankryk gevorder en die land bevry van die Duitse besetting.  Die belangrikste doel van die Geallieerde magte in hierdie tyd was om vinnig genoeg te vorder om die Ryn te bereik voordat die Duitsers die verdediging van die Siegfried Line wat langs die grens tussen Frankryk en Duitsland geloop het, kon beman en heraktiveer. Op 27 Augustus beveel generaal Omar Bradley, die bevelvoerder van die belangrikste Amerikaanse leërmag in Noord-Frankryk, die Twaalfde Legergroep, die leërs onder sy bevel om 'sover moontlik te gaan' totdat hulle hul toevoerlyne verbysteek.  Die Amerikaanse weermag was baie geskik vir hierdie tipe oorlogvoering, aangesien sy eenhede hoogs gemotoriseerd was en opgelei is om grootskaalse mobiele operasies uit te voer. 
Die Duitse magte in Frankryk het swaar verliese gely tydens die gevegte in Normandië en het probeer om voor die Geallieerde magte terug te val. Hulle vermoë om dit te doen is beperk deur die vinnige opmars van die Geallieerdes, opeenhoping van paaie, vernietigde brûe en geallieerde lugaanvalle.  Die infanterie -eenhede van die Duitse weermag was baie minder beweeglik as hul geallieerde ekwivalente, aangesien hulle nie motorvervoer gehad het nie.  Aan die begin van die geallieerde uitbreek het die Duitse diktator Adolf Hitler beveel dat verdedigingsposisies langs die riviere Somme en Marne in Noord -Frankryk voorberei moet word. Hierdie posisies was bedoel om gebruik te word om 'n vertragingsaksie te beveg.  Teen die tyd dat die Duitse magte die verdedigingsposisies langs die Somme en Marne bereik het, was hulle egter nie in staat om ernstige weerstand te bied nie. gedemoraliseer ".  Einde Augustus het die Duitse magte in Noord -Frankryk en België in wanorde teruggetrek. OB West het probeer om 'n samehangende lyn langs die monding van die Schelde-rivier, die Albertkanaal en die Maasrivier te hervestig. 
Geallieerde vooraf Bewerk
Einde Augustus het Bradley besluit dat die Eerste Weermag tydelik die terugtrekking van Duitse eenhede in Noord -Frankryk en België moet prioritiseer om die Ryn te bereik. Die bevelvoerder van die weermag, luitenant -generaal Courtney Hodges, is op 31 Augustus aangesê om na die noorde te ry om die snelweg tussen Lille en Brussel te sny. Die hoofdoel van die weermag was die stad Tournai in België, wat op 2 September om middernag beveel is om te bevry. Hierdie taak is aan XIX Corps opgedra, wat verantwoordelik was vir die noordelikste element van die operasionele gebied van die Eerste Leër.  XIX Corps bereik die stad om 22:00 op 2 September om 22:00. Tydens hierdie opmars het dit 1300 Duitsers gevange geneem.  V Corps, wat in die middel van die linie van die Eerste Leër was, gelyktydig na Landrecies gevorder en dit op 2 September geneem het, is enkele Duitse eenhede teëgekom. 
Duitse terugtog Edit
Einde Augustus het 'n groot aantal Duitse militêre personeel deur die gebied suidwes van Mons beweeg. Hulle was hoofsaaklik lede van LVIII Panzer Corps, LXXIV Army Corps en II SS Panzer Corps. Hierdie korps het die erg gehawende oorblyfsels van vyf gevegsafdelings ingesluit, asook kleiner eenhede en baie ondersteuningspersoneel. Die korps se hoofkwartier was uit kontak met uitstekende bevele. 
Op 31 Augustus het die drie Duitse korpsbevelvoerders besluit om hul magte te groepeer as 'n voorlopige leër onder leiding van die bevelvoerder van LXXIV Army Corps, generaal der Infanterie Erich Straube.  Hierdie opdrag is aangewys as Army Task Group Straube.  Straube het geen bronne van inligting oor die breër toestande in die gebied nie, maar kon uit die geallieerde radiouitsendings en ander inligtingsbronne vasstel dat sy bevel dreigend omring word. In reaksie hierop het hy besluit om sy magte terug te trek na 'n gebied naby Mons, waar kanale en moerasagtige toestande verdedigende pogings sou help. 
Die VII -korps was verantwoordelik vir die oostelike sektor van die operasionele gebied van die Eerste Leër. Dit was onder bevel van generaal -majoor J. Lawton Collins, en het die 3de Pantserdivisie, 1ste Infanteriedivisie en 9de Infanteriedivisie ingesluit. 
Collins is op 31 Augustus beveel om sy korps se rit na die noordooste te staak en noordwaarts te draai na Avesnes-sur-Helpe, Maubeuge en Mons. Die 3de Pantserdivisie het hierdie opmars gelei, met die 1ste Infanteriedivisie aan die linkerkant van die korps en die 9de Infanteriedivisie regs van die lyn. Die 4de Kavaleriegroep is verantwoordelik gehou vir die behoud van kontak met die Derde Leër in die suide.  Die korps het aanvanklik slegs Duitse buiteposte teëgekom.  Die 3de Pantserdivisie het vinnig gevorder, en kommunikasieprobleme het beteken dat Collins nie op 2 September 'n opdrag van Hodges ontvang het om te verhoed dat Mons brandstofvoorraad bespaar nie.  Op die oomblik waardeer Collins nie die grootte van die Duitse mag wat Mons nader nie.  Die 3de Pantserdivisie het Mons die oggend van 3 September bevry, op hierdie tydstip was die 1ste Infanteriedivisie op Avesnes en die 9de Infanteriedivisie in Charleroi. 
Die opmars van die VII -korps, en die van die eerste twee leërkorpse van die eerste leër, het die Duitse magte onder Straube vasgekeer. Die 3de Pantserdivisie het padblokkades op die pad tussen Mons en Avesnes opgerig, en die 1ste Infanteriedivisie het vanuit Avesnes in die noordweste aangeval na die Duitse magte. XIX Corps was ten weste van die sak, V Corps in die suide en Britse magte het vinnig gevorder om die Duitsers se ontsnapping na die noorde te blokkeer. Die Duitse magte was erg ongeorganiseerd en het nie brandstof en ammunisie gehad nie.  Ongeveer 70 000 Duitsers was in die sak vasgekeer. 
Daar was 'n geveg tussen die Amerikaanse en Duitse magte in die nag van 2/3 September. As deel van hierdie geveg het 'n tenk-eenheid van die 3de Pantserdivisie 'n myl lange kolom Duitse voertuie vernietig.  Amerikaanse lugeenhede het ook Duitse magte in die Mons -sak aangeval en groot ongevalle opgedoen.  Gedurende 3 September het groot getalle Duitse troepe hulle aan die Amerikaners oorgegee, met die 1ste Infanterie en 3de Pantserdivisie tussen 7 500 en 9 000 gevangenes. 
Die 3de Pantserdivisie het gedurende 4 September uit die Mons -sak ontkoppel om die opmars van die VII -korps na die ooste te hervat. Die 1ste Infanteriedivisie het voortgegaan om die Duitse posisies uit te skakel met die hulp van Belgiese versetstryders, en het 'n groot aantal gevangenes geneem. Dit het die volgende dag voortgegaan, terwyl die 26ste Infanterieregiment 'n groep van 3000 Duitsers naby Wasmes gevange geneem het.  Die geveg is gedurende die aand van 5 September afgehandel. 
In die algemeen is ongeveer 25 000 Duitsers in die Mons -gebied gevang.  Duitse slagoffers het ongeveer 3,500 doodgemaak. Die res van die Duitse troepe, insluitend die personeel van die drie korps se hoofkwartier, het daarin geslaag om uit te breek voordat die omsingeling voltooi was.   Die Duitse magte het ook groot hoeveelhede toerusting verloor, waaronder 40 gepantserde gevegsvoertuie, 100 halfspore, 120 artilleriegewere, 100 antitank- en lugafweergewere en byna 2000 voertuie. 
Die VII -korps het min gely. Die 3de Pantserdivisie het 57 mense gedood en die 1ste Infanteriedivisie het 32 ​​gedood en 93 gewond. Die verlies aan toerusting was ook lig en het twee tenks, 'n tenkvernietiger en 20 ander voertuie ingesluit. 
Die amptelike historikus van die Amerikaanse weermag, Martin Blumenson, skryf later dat "Die ontmoeting by Mons was uit 'n taktiese oogpunt 'n verrassing vir beide kante. Nie Amerikaners of Duitsers was bewus van die benadering van die ander nie, en albei het beland in 'n onvoorsiene vergadering wat gelei het tot 'n kort, onvoorspelbare stryd. "  Op 3 September besluit die Duitse hoëkommandant in die Weste, Generalfeldmarschall Walter Model, dat dit onmoontlik is om posisies in Noord -Frankryk en België te beklee, en dat sy magte na die Siegfried -lyn moet terugtrek. Teen hierdie tyd het baie Duitse eenhede nie geveg nie toe hulle geallieerde magte teëgekom het. 
Die aantal Duitsers wat in die Mons -sak gevang is, was die tweede hoogste van enige betrokkenheid tydens die veldtog van 1944 in die weste, wat slegs oorskry is deur die vang van ongeveer 45,000 in die Falaise -sak gedurende Augustus.  As die Amerikaners vinniger gevorder het of hul bevelvoerders die grootte van die Duitse magte begryp en die verlowing geprioritiseer het, kon baie meer gevange geneem gewees het. 
Die oorwinning op Mons het 'n gaping van 75 kilometer in die Duitse voorlyn oopgemaak.  Dit het die weg gebaan vir die opmars van die Eerste Leër na die Siegfried -lyn en het die bevryding van België deur Britse magte gehelp.   Op 6 September hou Hodges sy staf vas, sou die oorlog binne 10 dae verby wees as die weer sou voortduur.  Dit blyk te optimisties: logistieke probleme, moeilike terrein en die herstel van die Duitse leër toe dit die nasionale grens nader, vertraag die opmars van die Geallieerde.  Ondanks die verliese in die Mons -sak, het die meeste Duitse magte in Noord -Frankryk en België daarin geslaag om Duitsland te bereik. Teen 10 September kon die Duitse hoëkommando daarin slaag om 'n deurlopende frontlyn van die Noordsee na Switserland te vestig.  Die Geallieerdes het eers in Maart 1945 daarin geslaag om die Ryn oor te steek. 
Ten spyte van die groot aantal Duitsers wat in die Mons -sak vasgevang is, het die verlowing destyds min persdekking gekry. Min historici het dit sedertdien behandel.  In 1999 skryf Peter Mansoor die stryd as 'n voorbeeld van die vermoë van die Amerikaanse weermag om 'vinnig te beweeg en hard te slaan'. Hy het aangevoer dat die verlowing, tesame met die uitbreek uit Normandië wat gevolg het op Operasie Cobra en die inval in Suid -Frankryk, demonstreer dat die Amerikaanse weermag in 1944 maneuveroorlogvoering kon voer, ondanks sommige kommentators wat aangevoer het dat dit nie gebeur het nie. 
12 Julie Angels of Mons
Stel jou voor, jy is 'n Britse soldaat aan die begin van die Groot Oorlog en jy is in die middel van jou eerste groot verlowing. U het die hele dag Duitse aanvalle afgeweer, maar daar is net te veel en dit breek deur. Gekonsentreerde artillerievuur en die onophoudelike aanklagte het hul tol geëis en u bevelvoerder het 'n volledige terugtog gekry. Dit is egter nie so eenvoudig nie, maar die Duitse grense slaan steeds aan jou posisie en daar is geen veilige manier om te ontsnap nie. Dan kyk jy op, regoor die slagveld sien jy hulle. Skitterende figure uit 'n tyd wat vergeet is. Terwyl hulle hul boë terugtrek en u loslaat, kyk u hoe duisende duisende Duitsers val. Hierdie engele het dalk net u lewe gered.
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog marsjeer Duitsland deur België in ooreenstemming met hul gewysigde Schlieffen -plan, wat die Belgiese neutraliteit in die proses skend. Hierdie skending van neutraliteit het die Britte, wat beloof het om die neutraliteit van België af te dwing, genoop om 'n ekspedisiemag te stuur om die Duitse magte te stop. Nadat die Britse ekspedisiemag (BEF) op die vasteland van Europa geland het, het hulle gekoördineer met die Franse leër wat reeds teen die keiser se magte gemobiliseer is. Die BEF sal in die stad Mons, België, pos inneem om te voorkom dat die Duitse leër die Franse flankeer.
Met vergunning van die World Atlas
Op 22 Augustus, toe die Duitsers deur België reis, onbewus daarvan dat die BEF selfs op die vasteland van Europa geland het, marsjeer die Britte oor die Franse grens na België en begin met die bou van verdediging. Hulle het gevind dat hul beste posisie langs die Canal du Centre aan die rand van die stad sou wees, waar die Duitse leër diep water sou moes oorsteek om hulle te bereik. Die BEF het 'n beperkte tyd gehad voordat die Duitsers sou opdaag, en hulle het vinnig loopgrawe gegrawe, brûe opgeblaas en bakke gesink om die Duitse kanaaloorgang te weerhou. Masjiengeweerneste is op die dakke van geboue aangebring en daar is artillerie gesien. Hoog bo in die lug het Duitse en Britse vliegtuie verkenningsmissies uitgevoer terwyl die kavallerie van beide kante met mekaar klein skermutselings onder mekaar beveg het, sou die geveg begin.
Britse soldate wat op Duitse soldate oorkant die kanaal skiet
Die oggend van 23 Augustus het Duitse troepe Mons ingevaar. Deur hegte geledere te vorm, het hulle probeer om die Britse posisies op te trek, maar is maklik afgeweer. By hergroepering het hulle weer in meer verspreide geledere opgeruk, maar weer gedwing om terug te trek. Hierdie patroon het die res van die oggend voortgeduur, aangesien die Duitsers nie met die masjiengewere en die vinnige vuur van die Britse Lee Enfield -geweer kon worstel nie.
Iets akkurate kunstenaarsvoorstelling van die geveg, met vergunning van British Battles
Deur die gebruik van vliegtuie as spotters het die Duitsers 'n akkurate artillerievuur op die Britse posisies begin reën. Bedek deur die artillerie, het die Duitsers op een van die min oorblywende brûe deur die kanaal gegaan, en met die dreigement om te word, word die Britte gedwing om terug te trek.
Dit was tydens hierdie terugtog dat die Britse soldate iets wonderbaarliks ​​aanskou het. Hulle het 'n moeilike tyd teruggetrek toe die Duitse artillerie aanhou reën en vyandelike soldate aanhou stoot toe die soldate iets vreemds sien. Gloeiende figure geklee in wapenrusting en langboë het voor hulle verskyn. Hulle trek hul toue terug en laat hulle pyle vlieg, deur die toue van aankomende Duitsers. Duisende op duisende vyandelike soldate het begin val en die Britte kon veilig terugtrek. So gaan die mite ten minste.
Kunstenaarsweergawe van die engele in die verhaal van Machen, met vergunning van St. Margaret
Eind September 1914, 'n maand na die Slag van Mons, het die skrywer en verslaggewer Arthur Machen 'n kortverhaal geskryf Die Bowmen en is daarna gepubliseer in Die Aandpos. Die verhaal vertel van 'n Britse soldaat wat engele uit die Slag van Agincourt in 1415 gesien het, deur Saint George gestuur om hulle te beskerm. 'N Uittreksel uit die verhaal lui:' En toe die soldaat hierdie stemme hoor, sien hy voor hom, anderkant die loopgraaf, 'n lang rits vorms, met 'n glans daaroor. Hulle was soos mans wat die boog getrek het, en met nog 'n geskreeu vlieg hul pylewolk singend en tintelend deur die lug na die Duitse leërskare. " Die verhaal was 'n werk van fiksie, maar Machen was 'n bekende verslaggewer en baie het geglo dat sy verhaal 'n ware ooggetuieverslag was. Dit het ook nie gehelp dat die verhaal op die voorblad van die koerant was nie en dat verskeie ander publikasies die verhaal as 'n feit voorstel. Selfs Katolieke publikasies het dit opgetel en dit gebruik om aan te toon dat engele werklik is. Machen was ontsteld en het probeer om die bewerings uit die weg te ruim en vir mense te vertel dat dit 'n verhaal is wat hy opgemaak het. Wat dit nog erger gemaak het, is dat aangesien mense geglo het dat dit 'n eerstehandse rekening was en nie 'n verhaal nie, het Machen nie eens geld daaruit gesien nie.
Ten spyte daarvan dat die verhaal opgemaak is, het dit mense tuis gehelp wat geliefdes in die geveg verloor het en 'n morele hupstoot vir die Britse bevolking was. Destyds was die Slag van Mons een van die ergste Britse nederlae in die onlangse geskiedenis. Die Britse regering was meer as tevrede om mense die storie te laat glo, aangesien hulle soveel as moontlik 'n morele hupstoot nodig het. Soldate in die voorste linies het selfs die verhaal geglo en begin vertel van hul eie vermeende bonatuurlike ervarings.
Nog 'n kunstenaarsweergawe van die engele, met vergunning van Visit Mons
Daar was egter 'n mate van waarheid in die verhaal, aangesien sommige soldate tydens die geveg beweer het dat hulle engele bo -oor hulle in die lug sien sweef het en dat sommige selfs beweer dat hulle engele direk langs hulle gesien het. Hierdie bewerings kan egter toegeskryf word aan 'n gebrek aan slaap en moegheid in die stryd, aangesien baie van die Britse soldate 'n paar dae lank nie geslaap het nie en harde werk verrig het. en die spanning was hoog. Daar is ander weergawes van die verhaal wat meer aansluit by hierdie aansprake van die soldate, soos dat hulle 'n enkele engel in die lug verskyn en hulle beskerm tydens die terugtog. Die verhaal van die boogskutters bly egter steeds die gewildste en algemeenste geloof.
Die res hiervan is 'n suiwer veronderstelling van my kant, maar ek het gevoel dat dit ingesluit moet word. Daar is 'n dokter met die naam Richard Pearce wat 'n boek geskryf het met die naam Wonderwerke en engele. In die boek praat hy oor die Angels of Mons en sê dat hy 'n onderhoud gevoer het met talle soldate wat wel die engele gesien het. Hy het talle koerantknipsels daaroor versamel en selfs twee Franse verpleegsters gevind uit die tyd wat gesê het dat dit 'n ware verhaal is. Die ongelooflikste van alles is dat hy 'n getekende regsverklaring van 'n Duitse soldaat gevind het wat gesê het dat hy die engele op hulle sien skiet het. As dit alles waar is, is dit óf 'n geval van massa -histerie, óf kan daar eintlik meer wees. Ek glo persoonlik in eersgenoemde, maar ek het nie sy boek gelees nie en kon nie 'n eksemplaar kry voordat ek hierdie artikel geskryf het nie. Wat in hierdie afdeling aangebied word, is wat ek aanlyn gevind het, so dit is vanselfsprekend: neem dit met 'n knippie sout. Ek het die boek bestel, so as dit aankom, en ek die kans kry om dit te lees, kan ek hierdie artikel later opdateer. Vir eers kan ek egter net sê dat die Angels of Mons 'n fiksiewerk is wat mense verkeerdelik geglo het.
Britse soldate wag in hul haastig gegrawe loopgraaf, met vergunning van British Battles
Ek het eers 'n paar weke gelede van die Angels of Mons gehoor en toe ek daarvan geleer het, het ek geweet dat ek 'n artikel daaroor moes skryf. Aangesien die Eerste Wêreldoorlog my gunstelingoorlog is, is ek altyd opgewonde om iets te vind wat ek nie voorheen geken het nie. Ek vind dit 'n vermaaklike verhaal en die stryd self was ongelooflik interessant om oor te leer. Ek glo dat die stryd 'n paar vooropgestelde idees oor die Eerste Wêreldoorlog ontslae raak. Gewoonlik dink ons ​​aan die Duitsers as die eerstes wat met oorlogsvoering begin het en masjiengewere baie gebruik het, maar hierdie stryd toon dat die Britte dit al vroeg in die oorlog in gedagte gehad het. Hulle het natuurlik nie 'n idee gehad van hoe groot loopgraafoorlogvoering sou word nie en hulle het geglo dat dit 'n vinnige oorlog sou wees soos die meeste in die eerste maande, maar ek dink die stryd toon die defensiewe ingesteldheid van die Britte en hoe goed hulle hulle vyand geken het. Ek het dit ook interessant gevind om te lees oor die kavallerie wat gebruik word, net lank nadat die oorlog begin het, is perde meestal oorgedra na die vervoer van voorrade eerder as om te veg.
Die Duitse offensief het die Britse en Franse gissings gehou
Terwyl die Franse 'n groot deel van die blom van hul leër weggegooi het tydens aanvalle teen die Duitse magte, het die groot regterhaak van die Duitse offensief die Geallieerde links getref en op 'n deel van die Franse weermag en die klein, maar bedorwe Britse ekspedisie geval. Force. Die BEF het 'n groot deel van Brittanje se klein gereelde weermag, 'n geringe mag van vier infanteriedivisies en vyf kavallerie -brigades, vergelyk met die menigte Duitse weermagkorps wat op Parys gevorder het. Die BEF beweeg ooswaarts in die rigting van die oprukkende Duitsers en marsjeer oor die verdieping verby Malplaquet, waar Marlborough die Franse twee eeue tevore geklop het. Voor was die veld genaamd Waterloo. Niemand was heeltemal seker waar die Duitsers se hoofslag sou val nie.
Die eerste hewige gevegte het om die Belgiese stad Mons gewikkel, 'n sombere industriële gebied met grys dorpe, sombere slakhope en verslete fabrieksgeboue. Op Sondag 23 Augustus het Sir Horace Smith-Dorrien se II Korps die Duitse juggernaut langs die Conde-kanaal aangevat. Die slymerige, stinkende 60 voet-waterweg was nie 'n hindernis nie, maar dit sou die Duitsers vertraag en optimale doelwitte maak.
Smith-Dorrien se twee afdelings, wat meer as 21 myl gestrek het, het aangeval dat hulle deur twee Duitse korpse aangeval is, met 'n ander naderende en nog een op pad. Alhoewel die Britte erg in die minderheid was, het hul massale vuur die Duitsers koud gehou.
In die oggend, sy regterflank wat nou deur die Franse terugtog ontbloot is, trek die BEF terug en trap die lang, warm pad na die weste. Terug het hulle in die hitte en stof ingegaan, en soms het hulle die bloedige Duitse korps agtervolg. Die BEF se moorddadige muskietery het telkens deur die glinsterende hitte van die Franse velde gekom om die Duitse infanterie met grys bedekkings honderde meter verder te laat val. Maar daar was eenvoudig te veel vyandelike infanteriste en te veel artillerie. Die BEF val stap vir stap terug van Mons, en laat meer grafte agter, meer ou vriende ver van Engeland begrawe.
Die ergste van die gevegte was rondom Le Cateau, geveg op die herdenking van Edward III se groot oorwinning oor die Franse by Crecy. Dit was nie 'n plek waar die bevelvoerder van die II Korps sou gekies het nie, maar Smith-Dorrien het verstandig gekies om standpunt in te neem eerder as om te probeer loskom en te onttrek te midde van oorweldigende getalle. Sy manne was moeg, die tyd was min en die paaie was verstop met vervoerkolomme en hordes vlugtelinge.
Die kans was 4-tot-1 teen die BEF in infanterie, plus die gewone Duitse superioriteit in gewere. Die hele oggend van 26 Augustus en die middag het Smith-Dorrien se troepe die Duitse stoomroller met hul dodelike geweervuur ​​omhoog gehou. Met die vyand wat om sy flanke klap, het Smith-Dorrien die bevel vir 'n gevegsontrekking aanvaar.
Deelnemers: Die Britse ekspedisiemag (BEF) teen die Duitse Eerste Weermag.
Veldmaarskalk sir John French was bevelvoerder oor die Britse ekspedisiemag (BEF) met luitenant-generaal sir Douglas Haig aan die bevel van die I-korps en generaal sir Horace Smith-Dorrien onder bevel van die II korps teen generaal von Kluck aan die bevel van die Duitse eerste leër.
Die BEF bestaan ​​uit 2 korpse infanterie, I en II korps, en 'n kavalleriedivisie van 85.000 man en 290 gewere.
Beide die korps van die BEF en die Kavaleriedivisie was in aksie, hoewel die grootste deel van die gevegte deur Smith-Dorrien se II Korps langs die Mons-kanaal (Le Canal du Centre of Le Canal de Condé) uitgevoer is. II Korps bestaan ​​uit ongeveer 25 000 man.
Generaal von Kluck se 1ste leër bestaan ​​uit 4 korps en 3 kavalleriedivisies (160 000 man) en 550 gewere.
Die Britte was genoodsaak om terug te val om te voldoen aan die terugtrekking van hul Franse bondgenote aan hul regterkant en omringing te vermy, en die Mons -kanaallyn in Duitse hande te laat. Tydens hul aanvalle op die Britse posisies is die Duitse infanterie egter groot slagoffers aangerig, hoewel die getalle onbeduidend was in vergelyking met die slagoffers in die gevegte later in die oorlog.
Leërs, uniforms en toerusting:
Die leërs aan die Westelike Front in die Groot Oorlog vanaf 1914 was die Duitsers teen die Franse, die Britte en die Belge. In 1918 is die Verenigde State by die Wes -Geallieerdes aangesluit. Ander nasionaliteite het in klein getalle aan die kant van die Westerse bondgenote aan die Westelike Front deelgeneem: Portugees, Pole en Russe. Vanaf 1915 het aansienlike getalle Kanadese, Australiërs, Newfoundlanders en lede van die Indiese leër in die Britse geveglyn geveg. Die eerste regimente van die Indiese leër het aan die einde van 1914 in die Ieper -gebied aangekom.
Aan die einde van die 19de en begin van die 20ste eeu was die daaglikse taak van die Britse weermag 'polisiëring' van 'n wêreldwye ryk. Met toenemende spanning op die vasteland van Europa, het die Britse regering vanaf 1900 die Britse leër herbou om 'n veldmag te bied wat aan 'n kontinentale oorlog kon deelneem. Hierdie mag sou bestaan ​​uit 6 afdelings infanterie en 'n kavalleriedivisie. Aanvanklik, in Augustus 1914, het die BEF slegs 4 infanteriedivisies na Frankryk geneem, met die oorblywende 2 infanteriedivisies later in die jaar.
In die laat 1870's het Edward Cardwell, die Britse minister van buitelandse sake vir oorlog, die 2 bataljon regimentstelsel opgestel wat ontwerp was om 1 bataljon in garnisoen in die buiteland te voorsien van 'n ondersteunende bataljon tuis in Brittanje of Ierland. 4 lynregimente het uit 4 bataljons bestaan, terwyl die 3 ou Voetwagregimente uit 3 bataljons bestaan ​​het.Die onbeskofte skok van die Boereoorlog in Suid -Afrika tussen 1899 en 1901 het daartoe gelei dat die Britse weermag sy opleiding opgeknap het om die belangrikheid van handvuurwapens en handvuurwapens te beklemtoon. Gereelde muskietkursusse het vaardighede tot 'n vlak gebring waarop Britse infanteriste tot 20 of 30 rondtes per minuut akkurate geweervuur ​​kon afvuur, die standaard was 12 rondtes per minuut. Hierdie vuurtempo sou die Duitsers 'n skok gee in die aanvangsgevegte van die Groot Oorlog en die indruk wek dat die Britte met baie meer masjiengewere gewapen was as wat hulle werklik besit het. Openingsvollewe in hierdie tempo word die 'mal minuut' genoem. Britse kavallerie het ook uitgebreide opleiding ontvang in die gebruik van vuurwapens, wat hulle in staat gestel het om effektief in 'n afgetrede rol te veg, indien nodig.
Die Britse Royal Field Artillery was toegerus met die 18 pond vinnige vuurwapen en die Royal Horse Artillery met die kleiner ekwivalente 13 ponder geweer, albei effektiewe wapens wat die steunpilaar van die Britse veldartillerie bly vir die res van die Groot Oorlog.
Die Duitse leër:
Die Duitse leër is op dieselfde grondslag as al die belangrikste Europese leërs gevorm, met 'n krag in die kleure wat massief deur reserviste by mobilisasie aangevul sou word. Hierdie reserviste het die kleure gedien en het toe by die reservaat aangesluit by die terugkeer na die burgerlike lewe. By mobilisering het die Duitse leër toegeneem tot 'n mag van ongeveer 5 miljoen man, terwyl die Franse weermag ongeveer 3 miljoen man uitgemaak het.
Voltydse militêre diens in Duitsland was universeel vir mans en bestaan ​​uit 2 jaar met die kleure of 3 jaar in die kavalerie- en perdeartillerie. Daar was toe 5 of 4 jaar diens in die reservaat, gevolg deur 11 jaar in die Landwehr. Die weermag was ingedeel in 25 aktiewe weermagkorps elk van 2 afdelings en 'n aantal reserwekorps en afdelings ter ondersteuning van die aktiewe formasies. Daar was 8 kavalleriedivisies, elk met jäger -infanterie -ondersteunende eenhede.
Dit is duidelik dat nie een van die leërs wat by die oorlog betrokke was op hierdie vroeë stadium die impak van die moderne wapens wat hulle ontplooi het, verwag nie, en veral die impak van masjiengewere en gekonsentreerde artillerievuur.
Die sneller vir die Groot Oorlog, of Eerste Wêreldoorlog, was die moord op die erfgenaam van die Oostenrykse troon, aartshertog Ferdinand, en sy hertogin in Sarajevo op 28 Junie 1914 deur Gavrilo Princip, lid van 'n bende Serwiese nasionaliste wat beswaar gemaak teen die anneksasie van Bosnië-Herzegowina deur Oostenryk. In reaksie op die sluipmoord verklaar Oostenryk oorlog teen Serwië, waarna Rusland oorlog teen Oostenryk verklaar ter ondersteuning van hul mede -Slawiërs in Serwië. In ooreenstemming met sy verdrag met Oostenryk, verklaar Duitsland oorlog teen Rusland en in ooreenstemming met sy verdrag met Rusland, verklaar Frankryk oorlog teen Duitsland.
Elke nasionaliteit aan die begin van die oorlog het blykbaar die verwagting gehad dat die oorlog teen Kersfees 1914 met hul eie oorwinning sou eindig. Een van die min wat sou voorsien dat die oorlog lank en hard sou wees, was Lord Kitchener, wat op 6 Augustus 1914 as Britse minister van oorlog aangestel is.
Rusland het op 29 Julie 1914 begin mobiliseer. Frankryk en Duitsland het op 1 Augustus met hul mobilisering begin.
Terwyl hy die Schlieffen -plan nominaal toegepas het, het von Moltke 'n beduidende verandering aangebring. Die verandering was dat die wielende Duitse leërs na die ooste van Parys sou trek, nie na die weste soos von Schlieffen bedoel het nie. Dit sou die gevolg hê dat die Duitse regtervleuel nie goed van die Franse linkerflank sou kon wegswaai nie.
Dit was von Schlieffen se bedoeling dat die leërs aan die Duitse linkerkant, ver weg van die Parys -omhulsel, grond sou gee en geen poging sou aanwend om die Franse magte wat hulle teëgestaan ​​het, terug te dring nie. Hierdie belangrike element van die plan is ook laat vaar te midde van die geraas van die bevelvoerders op die Duitse linkervleuel om toegelaat te word om die Franse aan te val en terug te stoot.
Op 6 Augustus 1914 is die besluit geneem om die British Expeditionary Force (BEF) na Frankryk te stuur, bestaande uit 2 korps en 'n kavalleriedivisie onder bevel van veldmaarskalk sir John French. I Korps onder bevel van luitenant-generaal sir Douglas Haig bestaan ​​uit 1ste en 2de afdelings. II Korps onder bevel van luitenant-generaal sir John Grierson bestaan ​​uit 3de en 5de afdelings. Die Kavalerie-afdeling is onder bevel van generaal-majoor Allenby. 4de Divisie sou in Brittanje bly en die 6de Divisie sou voorlopig in Ierland bly.
Die gevorderde party van die BEF het op 7 Augustus 1914 na Frankryk oorgesteek en die BEF het tussen 12 en 17 Augustus na die Franse hawens Le Havre, Rouen en Boulogne oorgesteek en na sy konsentrasiegebied tussen Mauberge en Le Cateau, naby die Belgiese grens, waar dit teen 20 Augustus saamgestel is.
Op 19 Augustus 1914 beveel die Duitse Kaiser die vernietiging van Brittanje se 'veragtelike klein leër' (die vertaling uit die Duitser kan ook 'veragtelik min weermag' toelaat. Bismarck, die Duitse kanselier in die 19de eeu, het onvergeetlik gesê: ' lande aan die kus van Duitsland stuur ek 'n polisieman om dit te arresteer. ')
Die Duitsers het verwag dat die BEF in die gebied van Calais sou land voordat dit in 'n suidoostelike rigting beweeg en die eerste leër van von Kluck is ontplooi om hierdie bedreiging die hoof te bied. Die Duitse vloot het die Duitse weermag se bevel kort voor die Slag van Mons ingelig dat die Britte nog nie in Frankryk geland het nie. Von Kluck was nie bewus daarvan dat die BEF in die pad van sy opmars suid na Frankryk gelê het nie.
Die Franse leër het gevorm tussen die grense van Switserland en België, in volgorde van regs na links: 1ste weermag, 2de weermag, 3de weermag, 4de weermag en 5de weermag (onder Lanrezac). Die BEF sou na verwagting op die linkerflank verskyn. Die Franse Kavaleriekorps (onder Sordet) het na België verhuis.
Ter voorbereiding op die uitvoering van die Schlieffen -plan is die Duitse leërs saamgestel met hul eerste leër onder von Kluck aan die regterkant, wat deur België tweede (onder Bulow) en Derde (onder Hausen) leërs ook vorder deur België Vierde leër vorder op Sedan Vyfde leër vorder op Verdun uit Thionville en Metz met sesde en sewende leërs in Suid -Lorraine wat die linkervleuel tot by die grens van Switserland hou.
Op 20 Augustus 1914 rapporteer sir John French, die Britse opperbevelhebber, aan generaal Joffre, die Franse opperbevelhebber, dat die konsentrasie van die BEF voltooi is.
Dit gaan nie goed met die Franse leër nie. Die Franse 1ste en 2de leër het ernstige omslae ondergaan in die hande van die Duitse sesde en sewende leërs heel regs van die Franse lyn.
Toe die BEF in posisie in die omgewing van Mons opbeweeg, het die Kavaleriedivisie 'n skerm voor die opkomende infanteriedivisies voorsien.
Die Britse kavallerie het die gaping tussen die 2 Britse infanteriekorps oos van Mons bedek. 'N Eskader van die 4de Dragoon Guards onder bevel van majoor Tom Bridges was die eerste Britse eenheid wat in aksie was. Bridges se manne het Duitse kavallerie van die 4de Cuirassiers op die pad noord van Obourg teëgekom. Die Duitsers onttrek wat deur luitenant Hornby met 2 troepe agtervolg is. Hornby haal die kuiers by naby Soignies, wat noordoos van Obourg lê en nie op die kaart verskyn nie, en dwing hulle na 'n vinnige geveg om te vlug. Die agtervolgende Britse Dragoon Guards is deur 'n vuur van 'n regiment van Duitse Jӓgers te kort gebring. Die Britte het afgeklim en teruggeskiet totdat Bridges bevele ontvang het om terug te keer na sy regiment en die geveg geëindig het. Die eskader van die 4de Dragoon Guards arriveer in die brigade -lyne met gevange Duitse soldate, perde en toerusting tot die juig van die brigade. Luitenant Hornby het die DSO ontvang.
Aan die linkerkant van die Britse lyn was 'n eskader van die 19de Huzaren, die afdelingskavallerie van die 5de afdeling en 'n groep fietsryers die hele dag besig om die oprukkende Duitse kavallerie by Hautrage te betrek.
Gedurende die nag van 22ste Augustus 1914 het die Kavaleriedivisie, minus die 5de Kavallerie-brigade, na die linkerflank van II Korps beweeg na die gebied Thulin-Elouges-Audregnies, 'n optog van ongeveer 20 myl. Die 5de Kavalerie Brigade het by Haig se I Corps aan die regterkant van die BEF gebly.
Gedurende 22 Augustus 1914 beweeg die Britse II Korps na die gedeelte van die Mons -kanaal tussen Obourg en Condé, 3de afdeling en neem die regterflank met die 5de afdeling aan sy linkerkant.
Van die 3de afdeling beset die 8ste brigade die gebied aan die oostekant van die kanaal en suidwaarts, met die bataljons van regs: 2de Koninklike Skotte, 1ste Gordon Highlanders, beide in posisie ten suidooste van die kanaal, die Gordons beset 'n kenmerk van hoë oproep Bois La Haut met die Royal Scots as die verbindingsbataljon met I Corps 4e Middlesex langs die kanaal in die omgewing van Obourg, met 2de Royal Irish in reservaat.
Die 9de Brigade het die kanaal wat deur Mons opvallend was, uitgevoer met die bataljonne aan die regterkant: 4de Royal Fusiliers, 1st Royal Scots Fusiliers (1st RSF) en 1st Northumberland Fusiliers met 1st Lincolns in reserwe.
Die 13de en 14de brigades van die 5de afdeling het oor die Mons -kanaal gestrek en die posisie van die BEF na die weste uitgebrei. Van die linkerflank van 3de Afdeling: 13de Brigade bestaande uit 1st Royal West Kents (1st RWK) en 2nd King's Own Scottish Borderers (2nd KOSB) met 2nd King's Own Yorkshire Light Infantry (2nd KOYLI) en 2nd Duke of Wellington's Regiment (2nd DWK) in reserwe. 14de Brigade: 1st East Surreys noord van die kanaal, 2de Manchesters en 1st Duke of Cornwall's Light Infantry (1st DCLI) langs die kanaal met 2de Suffolks in die reservaat.
Links van die 5de afdeling het die onafhanklike 19de brigade op 23 Augustus na die Mons -kanaal gekom, in lyn van die regter 2de Royal Welch Fusiliers (2de RWF), 2de Middlesex en 1ste Kameroniërs met 2de Argyll en Sutherland Highlanders (2de ASH) ) in reserwe. Hierdie brigade het by die 6de Dragoon Guards, Carabineers, op die kanaal aangesluit.
Die 7de Brigade het die II Corps -reservaat in die omgewing van Cipley gevorm
Van die Britse I-korps het die 1ste Afdeling posisies langs die Mons-Beaumontweg beklee en die 2de Afdeling posisies beklee by Harveng (4de Brigade), Bougnies (5de Brigade) en Harmignies (6de Brigade).
Die Britse bataljons wat na die kanaal beweeg het, het met verskillende grade van sukses ingegrawe. Dit is duidelik dat dit die bedoeling van die hoë kommando was om die kanaal as 'n hindernis vir die Duitse opmars te gebruik. Die Royal Engineers is beveel om alle vaarte in die kanaal te laat sink en om die brûe voor te berei vir sloop.
Terwyl die Royal Engineers aan die kanaal gewerk het, het die infanterie en die kanonniers hul bes gedoen om 'n deurmekaar voorstedelike industriële landskap in 'n werkbare verdedigingslinie te verander met posisies noord en suid van die kanaal. Veral die artilleriebatterye het dit moeilik gevind om posisies vir hul gewere met 'n redelike vuurveld te vind en praktiese waarnemingsposte te vestig.Daar word aanvaar dat die talle slakhope goeie uitkykpunte moet bied, maar die getalle daarvan belemmer die siglyn en baie is te warm om op te staan.
'N Merkwaardige en hartseer kenmerk was dat die Belgiese bevolking grootliks nie daarvan bewus was dat hul huis op die punt staan ​​om in 'n slagveld te verander nie. 23 Augustus 1914 was 'n Sondag en het begin met die lui van 'n klomp, en 'n groot deel van die bevolking was haastig na die kerk, met treine wat vakansiegangers uit die stede inbring. Baie van hierdie burgerlikes was vasgevang in die dag se gevegte.
23 Augustus 1914:
Die aanvangs aflewerings van die geveg was verward deur die gebrek aan kennis wat elke kant van die ander se ontplooiing gehad het. Von Kluck se eerste leër marsjeer in 'n suidwestelike rigting deur België teen 'n spoed wat hom min tyd gegee het om die situasie op sy pad te beoordeel. Dit lyk asof die Duitse opperbevel nie bewus was dat die Britte voor hulle in die ry was nie, in die veronderstelling dat die BEF nog steeds nie in Frankryk was nie, hoewel die bevele van Von Kluck aan die Eerste Weermag vir 23 Augustus verklaar dat 'n Britse kavallerie -eskader teëgekom is en 'n Britse vliegtuig het neergeskiet en gevange geneem.
Terwyl die BEF noordwaarts gevorder het van sy vergaderingsgebied rondom Mauberge -kavalleriepatrollies en verkenningsvlugte deur die Royal Flying Corps, het hulle gewaarsku oor groot Duitse troepekonsentrasies, maar die berigte dat die BEF II -korps met 3 afdelings op die punt staan ​​om aangeval te word deur 6 infanterie en 3 kavallerie Afdelings van von Kluck se I Army blykbaar afslag te kry deur Sir John French.
Die Duitse magte wat op die Mons -kanaallyn gevorder het, bestaan ​​uit die Duitse 3de, 4de en 9de korps met die 9de kavalleriedivisie van die Duitse 2de kavalleriekorps, almal uit die eerste leër van von Kluck. Dit was drie korps met kavallerie van 'n ander wat op Smith-Dorrien se II Corps gevorder het. Die opmars deur die kavalleriedivisie was oorkant die kanaal oos van Mons en die afdeling het nie deelgeneem aan die direkte aanval op die kanaallyn nie.
Gedurende die 23ste Augustus het die 17de afdeling van Von Kluck se 9de korps die kanaal oos van die opvallende grens oorgesteek buite die bereik van die Britse verdedigingslinie en die Gordons aangeval wat die hoë grond op Bois La Haut hou, sodat dit bloot 'n kwessie van 'n rukkie voordat die kanaal deur die Britte onhoudbaar geword het, ongeag die sukses van hul optrede teen die regimente van die Duitse 9de Korps wat oor die kanaal vanuit die noorde aangeval het.
In een van die eerste voorvalle van die Duitse aanval op die Mons Canal -lyn in die vroeë oggendure van 23 Augustus 1914, ry 'n Duitse kavalerie -offisier met 4 troepe na 'n voorpos van die eerste DCLI, ½ myl noord van die kanaal op die pad na Ville Pommeroeul, wat uit die mis verskyn. 'N Britse wag het die offisier en twee van die soldate geskiet voordat hulle kon wegkom.
Die aanvanklike Duitse aanval op die kanaallyn, deur die 18de afdeling van die 9de korps, val op die kanaal noord-oos van die stad Mons, die punt wat deur die 4de Middlesex, die 4de Royal Fusiliers en die 1ste RSF verdedig is. Swaar Duitse artillerievuur vanaf die hoë grond na die noorde van die kanaal ondersteun die aanval, met vuurrigting wat gegee word deur spottervliegtuie wat oor die slagveld vlieg, 'n nuwe tegniek wat nog nie deur die Britte en Franse toegepas is nie. Die Duitse infanterie vorder op die kanaal in massiewe formasies onder leiding van skermutselinge.
Vir die eerste keer het die Duitsers die fasiliteit waarmee die Britse troepe hul gewere gebruik het, in die 'Mad Minute' teëgekom, waarin individuele soldate tot 30 gerigte rondtes in 'n minuut van hul .303 Lee Enfield -gewere kon afvuur. Hierdie vuur, tesame met ondersteunende masjiengewere, het die oprukkende Duitse formasies tot niet gemaak.
Die Boereoorlog in 1899 tot 1901 het die Britse weermag geleer hoe belangrik dit is om weg te steek en die kuns van versteekte beweging om die slagveld. Die Britse infanteriste was in goed versteekte loopgrawe en posisies in die stedelike landskap waaruit hulle 'n verwoestende vuur op die opkomende Duitse infanterie gestort het.
Alhoewel daar duidelike nadele was om die stedelike gebied rondom Mons te verdedig, het die kanaal die Britse regimente 'n verdedigbare hindernis gebied. Die kanaalbote en bote is deur die veldmaatskappye van die Royal Engineer gesink. Die kanaal was voldoende diep om te verhoed dat die Duitsers kon waai sodat toegang tot die Britse lyne slegs verkry kon word deur die permanente brûe en sluise of oor die brug -eenhede wat deur die aanvallende troepe opgebou en in plek gestel is, nie 'n praktiese voorstel onder sulke swaar vuur. Verskeie pad- en spoorbruggies het die kanaal oorgesteek, en elkeen van hulle het die fokus van die Duitse aanvalle geword.
Vir elke kant was hierdie eerste dae van die oorlog die eerste ervaring van 'n vinnige vuurwapen, en die troepe was verbaas oor die doordringende effek van dopvuur. Terwyl die Duitse gewere 'n geruime tyd geneem het om op die Britse lyn te bereik, het dit gelyk asof die Britse posisies voortdurend versmoor word deur bars. Die mite is gebore uit leërs van burgerlike spioene wat 'na die Duitse batterye' kyk. Dit het tyd geneem voordat die werklikheid erken is dat gesofistikeerde artillerie -waarneming vanaf die grond en lug die gewere rig.
Die aanvanklike fokus van die Duitse aanval was die brûe rondom die kanaal wat opvallend was oor die Obourg -brug wat deur die 4de Middlesex en die Nimy -brug en die Ghlin -spoorbrug gehou word deur kaptein Ashburner se geselskap van die 4de Royal Fusiliers, ondersteun deur die bataljon se 2 masjiengewere wat onder bevel was deur luitenant Maurice Dease.
Die aanvanklike Duitse opmars na die kanaal was in noue geselskapformasies van die Duitse 18de afdeling, wat 'n goeie doelwit bied vir die Middlesex -gewere en masjiengewere. In die openingsaanvalle is die voorste Duitse maatskappye afgemaai toe hulle probeer om die kanaalbrug te bereik. Die Duitsers val terug in hul dekking en na 'n halfuur hervat die aanval in 'n meer oop formasie.
Links van die Nimy -brug val die Duitsers die Royal Fusiliers op die Ghlin -spoorbrug aan waar Privaat Godley die tweede masjiengeweer van die bataljon beman het. Weereens het die Duitsers swaar ongevalle gely toe hulle die brug probeer dwing het. Die bataljon is voorsien van ondersteunende vuur deur 107th Battery, Royal Field Artillery.
Die Duitse 6de Afdeling het 'n aanval op die 1ste RSF en die posisies van die 1ste Northumberland Fusiliers op die noordoewer van die kanaal geloods, terwyl die Duitsers in die weste van Jemappes op die brug by Mariette gevorder het, in vierkolom na die brug opgeruk. . Die massale Duitsers is neergeskiet deur Fusiliers wat in hul posisies noord van die kanaal gewag het. Die aanval is in 'n meer oop orde hernu, maar is weer afgeweer.
Die volgende bataljon in die weste in die Britse lyn, die 1ste RWK's, was noord van die Mons -kanaal verloof, vanwaar hulle die afdelings -kavallerie -eskader van die 19de Huzaren ondersteun het. Die 1ste RWK's het uiteindelik teruggeval na posisies agter die kanaal. Die aanvallende troepe, die Brandenburg Grenadiers, fokus toe op die St Ghislain -brug, maar word afgeweer deur die RWK's ondersteun deur 4 gewere van die 120ste battery RFA op die kanaal se sleeppad. Die gewere moes noodgedwonge terugtrek, maar die hewige vuur wat op die Brandenburgers neergevel is, het die 3 bataljons van die regiment effektief verwoes.
Ten weste van die RWK's het die 2de KOSB die noordelike kanaalbank gehou, die bataljon se 2 masjiengewere op die boonste verdieping van 'n huis aan die suidekant van die kanaal. Die bataljon kon 'n hewige vuur in die Duitse infanterie gooi wat op die rand van 'n beboste gebied aan die noordoewer was, totdat dit gedwing was om terug te val oor die kanaal.
Een van die regimente wat die 2de KOSB aanval, was die Duitse 52ste Infanterieregiment. Toe die KOSB weer aan die suidekant van die kanaal was, het hierdie regiment 'n aanval gelewer op die spoorbrug wat deur 1st East Surreys gehou is, en twee van sy bataljons in massavorming gevorder. Hierdie 2 bataljons het dieselfde lot gely as al die Duitse massa -aanvalle op die Mons Canal -lyn, afgesny deur geweer en masjiengeweer van die versteekte Britse infanterie.
Teen die einde van die oggend was die 8 Britse bataljons wat langs die Mons -kanaal betrokke was, nog steeds van toepassing, ondanks die pogings van 4 Duitse afdelings.
Teen die middag het die Duitse infanterie begin aanval op die hele lyn van die reguit gedeelte van die kanaal wes van Mons, en hulle het vorentoe gewerk met die talle sparplantasies en dorpe as bedekking.
Omstreeks 15:00 het die Britse 19de brigade per trein by Valenciennes aangekom en posisies aan die westelike kant van die kanaallyn beklee, wat oorgeneem het van die enkele kavalerieregiment, 6de Dragoon Guards (die karabyne). Kort daarna het die Duitse aanval in intensiteit toegeneem.
Die belangrikste krisisgebied vir die BEF tydens die gevegte van die dag was die opvallende Mons waar die Britse bataljons onder aanval en vuur van voor en flank was, hoewel die belangrikste invloed op die toekomstige ontplooiing van die BEF die toenemende onttrekking van Lanrezac se 5de Fransman was Weermag op sy oostelike flank.
Rondom die middag het die Duitse IX -korps sy aanvalle op die Mons -kanaal opvallend verdubbel, en sy artillerie het die Britte gebombardeer vanuit posisies noord en oos van die lyn. Nadat die Duitse 17de afdeling die kanaal oos van die kanaal oorgesteek het, het hulle die 1ste Gordons en die 2de Koninklike Skotte aangeval, suid van die kanaal en ooswaarts. Die aanval is teruggedryf, maar die toenemende bedreiging was duidelik.
Die Duitsers, nou sterk oor die kanaal, bedreig die flank en agterkant van die 4de Middlesex. Die 2de RIR is beveel om op te klim om die Middlesex te ondersteun. Hulle het dit gedoen, maar enige beweging in die groot kanaal was moeilik as gevolg van die swaar Duitse artillerievuur, en dit het 'n rukkie geneem om vorentoe te werk. Die masjiengeweergedeelte van die RIR het 'n Duitse kavallerie -aanval versprei, maar is daarna deur 'n geweervuur ​​uitgewis.
Dit was duidelik dat die BEF II -korps nie meer 'n posisie langs die kanaal kon behou nie, met die Duitsers wat die kanaal oos van die Britse lyn oorgesteek het, die Franse V -leër terugsak aan die Britse regterkant en die Duitsers wat aan die linkerkant van die BEF gevorder het. Aan die II Korps is bevele gegee om terug te trek na die posisies wat suid van Mons en agter die Hainesrivier voorberei is.
Rondom 15:00 het die Middlesex en die RIR begin onttrek uit die kanaal. Die Royal Fusiliers en die RSF het dit reeds gedoen. Die onttrekking van die Royal Fusiliers is gedek deur die gewonde privaat Godley wat steeds sy masjiengeweer op die spoorbrug afgevuur het. Toe dit tyd was vir Godley om die onttrekking te volg, breek hy die masjiengeweer en gooi die stukke in die kanaal. Godley kruip na die pad en lê daar totdat hy deur sommige burgers na die Mons -hospitaal geneem is, waar hy deur die oprukkende Duitsers gevange geneem is.
Omstreeks 16:00 val die 1ste DCLI, nog steeds noord van die kanaal, oor die kanaal terug nadat hy 'n groot deel Duitse kavallerie opgeskiet het wat van Ville Pommeroeul af op pad was.
By Mariette het kaptein Wright RE volgehou om die brug te probeer vernietig, hoewel hy ernstig gewond was, en 'n Victoria Cross gewen. Maatskappye van die Northumberland Fusiliers het gehang om Wright se pogings te dek.
Omstreeks 17:00 kom die Duitse IV -korps op en val die 19de brigade aan die westelike punt van die kanaallyn aan.
Aan die regterkant het die Middlesex en RIR groot probleme ondervind om hulself uit die vooraanstaande te verwyder, terwyl Duitse infanterie deur Mons na die oop land suid van die stad infiltreer. 'N Sterk Duitse aanval op die Gordons en Royal Scots op die Bois la Haut is met groot Duitse verliese afgeweer. Agter die hoë grond het Duitse infanterie wat deur Mons gevorder het, 'n hinderlaag op die terugtrekkende 23ste Battery RFA gelê, maar is weggery.
Uiteindelik besluit die Duitse weermagopdrag om die Britte sonder verdere inmenging te laat terugtrek en goggels het die 'Cease Fire' langs die Duitse lyn laat klink, tot groot verbasing van die Britte.
Aanvanklik het die II Korps gedurende die aand teruggesak na die lyn Montreuil-Wasmes-Paturages-Frameries. In die vroeë oggendure van die 24ste Augustus is die bevel aan die II Korps uitgereik om voort te gaan met die onttrekking na die Valenciennes na Mauberge -pad, wes na oos 7 myl suid van die Mons -kanaal (onderaan die kaart in die suide van Bavai).
Die behoefte aan hierdie onttrekking is nie maklik begryp deur die Britse troepe wat van mening was dat hulle die Duitse aanvalle afgesien het nie, maar dit was noodsaaklik dat die BEF aan die regterkant van die Franse 5de leër kon voldoen en omringing deur die Duitse korps na die suide kon vermy. aan hulle linkerkant.
Daar word op die dag gedink dat Britse ongevalle baie groter was as wat dit werklik was. Dit was te wyte aan die intense artillerievuur op die Britse lyn, wat die verwagting van groot ongevalle veroorsaak het en die verwarde aard van die onttrekking. Platone en geselskap het gedurende die nag geskei en ure later of gedurende die volgende dag by hul ouerbataljons aangesluit. Totale Britse slagoffers van die dag se gevegte was ongeveer 1,500 gewonde en vermiste. Die slagoffers is gely deur die II Korps en veral die derde afdeling. Die 4de Middlesex en die 2de Royal Irish het onderskeidelik ongeveer 450 en 350 slagoffers gely.
Die BEF het teruggetrek in ooreenstemming met Lanrezac se 5de Franse leër aan sy regterkant. Die terugtog duur voort tot 5 September 1914, toe die Franse teenaanval uit Parys op die Marne plaasgevind het en die geallieerde leërs omgedraai en die Duitsers agtervolg het tot by die lyn van die Aisne-rivier.
Die 1914-ster is uitgereik aan alle geledere wat tussen 5 Augustus 1914, die datum van Brittanje se oorlogsverklaring teen Duitsland en Oostenryk-Hongarye, en middernag op 22/23 November 1914, aan die einde van die Eerste Slag van Ieper, gedien het in alle geledere . Die medalje was bekend as die 'Mons Star'. 'N Balie is uitgereik aan alle geledere wat onder skoot gedien het met die opskrif' 5 Aug. tot 23 Nov. 1914 '.
"The Bowmen " word viral in die Victoriaanse Engeland
Dit het nie lank geduur voordat Machen om bewyse van hierdie gebeurtenis gevra is nie. Hy het vinnig toegegee dat die verhaal fiksie was, maar toe het die stuk in die Victoriaanse Engeland virale geword.
Die verhaal was so gewild dat kerke begin vra het om 'The Bowmen' in hul gemeentetydskrifte te herdruk. Een priester het gevra of hy die verhaal as 'n pamflet kon publiseer en het na bronne gevra. Toe Machen weer verduidelik dat die verhaal iets is wat hy gedink het, het die priester daarop aangedring dat hy verkeerd was.
Verskeie weergawes van die verhaal verskyn in gemeentepublikasies sowel as okkultiese tydskrifte. Die verhaal het steeds uitgebrei geword. Een verslag beskryf lyke van Duitse soldate wat op die slagveld gevind is en wat deur pyle getref is. Gedurende die oorlog het die mite voortgegaan om te sneeubal in verhale van goddelike ingryping deur hemelse magte en engele.
National War Memorial, Ottawa - Confederation Square (met vergunning Parks Canada/foto deur B. Morin).
Sedert die somer van 1918 het Kanadese en ander geallieerde magte die honderddae -veldtog gevolg (kyk Slag van Amiens en Slag van Cambrai) - 'n aggressiewe reeks offensiewe wat die Duitse leërs van hul vestings aan die Westelike Front verdryf het. Die veldtog dwing die Duitsers om ten volle terug te trek ooswaarts uit Frankryk en België, terwyl hulle veg terwyl hulle grondgebied aan hul agtervolgers teruggee.
In die laaste weke van die honderddae -veldtog het die Canadian Corps (kyk Canadian Expeditionary Force) het die Franse stad Valenciennes ingeneem na 'n wrede tweedaagse geveg. Teen 9 November was hulle aan die buitewyke van Mons.
In die vroeë dae van die oorlog in 1914 het Britse magte teen Mons teen die indringende Duitse leërs 'n hewige weerstand gebied, in 'n poging om die Duitse strewe na Parys te stuit. Nadat die Britte hulle uitgestoot het, het die Duitsers die stad vier jaar lank beset.
Mons was 'n bastion van steenkoolmynbou, waarvan die hulpbronne gedurende die oorlog gebruik is om Duitsland se oorlogspoging aan te wakker. Die herowering van Mons, aan die einde van die oorlog, was van groot simboliese belang vir die Geallieerdes. Luitenant -generaal Arthur Currie en sy Kanadese korps is beveel om die stad in te neem.
Die Kanadese wou Mons vang sonder om dit te vernietig. Gegewe die dodelike en moeilike uitdagings om stedelike oorlogvoering te beveg, was die neem van Mons geen geringe prestasie nie. Gerugte het ook die geledere van 'n moontlike vredesverdrag gevul, maar totdat daar 'n amptelike wapenstilstand was, sou die oorlog voortduur.
Currie beplan 'n omringende maneuver. Die Kanadese het toe die stad binnegegaan en veg teen die Duitse weerstand. Vyandgevangenes het hulle meegedeel dat die Duitsers 'n terugtog beplan, maar die Duitse masjiengeweervuur ​​bly konstant.
Die Kanadese het voortgeduur, en teen die vroeë oggend van 11 November het hulle die grootste deel van die Bergen onder druk gebring sonder om swaar te beskiet. Doedelsak gespeel en die inwoners van die stad het die Kanadese as bevryders verwelkom.
Die dag om 06:30 het Currie se hoofkwartier kennis gekry dat vyandelikhede om 11:00 sal ophou, het die boodskap onder die troepe versprei dat daar uiteindelik 'n skietstilstand bereik is, hoewel die meeste gevegte reeds geëindig het nadat Mons klaar was.
Kanada word tradisioneel die tragiese onderskeid toegeken om die laaste slagoffer onder die Britse Gemenebes -magte tydens die Eerste Wêreldoorlog te verloor. Private George Price is in die bors getref deur 'n skerpskutter wat in die dorp Ville-sur-Haine, naby Mons, geskiet is. Hy is om 10:58 uur dood, twee minute voor die wapenstilstand in werking getree het, wat die Eerste Wêreldoorlog amptelik beëindig het (kyk Gedenkdag).
Algehele Kanadese ongevalle in die Slag van Mons was gering in vergelyking met ander oorlogsvergaderings, maar nie minder treffend nie: 280 mans is dood, gewond of vermis gedurende die laaste twee operasionele dae.
Sommige van die troepe wat onder Currie in Mons gedien het, het die besluit bevraagteken om die stad deur te dring en vas te lê - en lewens te offer - op die laaste dae van die oorlog. Dit was veral moeilik vir diegene wat kamerade of familielede in Mons verloor het, met die wete dat die wapenstilstand op hande was. Gedurende sy leiding oor die Kanadese korps was Currie 'n pligsgetroue bevelvoerder, deeglik bewus van die menslike koste van oorlogvoering en het hy waar moontlik gewerk om die offerandes van sy manne tot die minimum te beperk, terwyl hy terselfdertyd hard probeer het om die vyand te verslaan. (Sien ook: Kanadese bevel tydens die Groot Oorlog.)
Beeld: Departement van Nasionale Verdediging/Biblioteek en Argief Kanada/PA-001370. R n Generaal Sir Sam Hughes, Kanadese minister van milisie en verdediging, 1914-1919. u00a0Beeld: Kanadese departement van nasionale verdediging/biblioteek en argief Kanada/C-020240.
Tog het die verliese by Mons en veral tydens die Honderddae-veldtog die idee onder sommige Kanadese aangevuur dat Currie 'n koelhartige generaal was. In 1919 het Sir Sam Hughes, die voormalige minister van verdediging, hom in die Laerhuis veroordeel omdat hy "die lewens van Kanadese soldate onnodig opgeoffer het" en gesuggereer het dat Currie in die hof gedaag moet word omdat hy die aanval op Mons gelei het. Eerste minister Robert Borden het Currie later verdedig en gesê: "Geen kritiek kan meer onregverdig wees nie."
Jare later, in 1927, is dieselfde aanklagte herhaal in die Aandgids, 'n koerant in die klein dorpie Port Hope, Ontario, wat Currie 'n slagter genoem het vir die 'skokkende' en 'nuttelose' aanval op Mons. Currie het die koerant aangekla vir laster. Na 'n wydverspreide verhoor waarin min bewyse gelewer is om die beskuldiging teen hom te ondersteun, wen Currie sy saak saam met 'n klein skadevergoeding.
Alhoewel sommige oorlogsveterane kwaad was vir Currie oor Mons, het die oorgrote meerderheid hul voormalige generaal as 'n held beskou. In 1928 word hy tot president van die Canadian Legion verkies. Currie spandeer die laaste jare van sy lewe aan die hervorming van pensioen en ander veterane.
& quotBattle of Mons - The Official German History & quot -onderwerp
Alle lede met goeie reputasie is vry om hier te plaas. Die menings wat hier uitgespreek word, is uitsluitlik dié van die plakkate, en dit is nie duidelik gemaak nie en word ook nie deur hulle onderskryf nie Die Miniaturebladsy.
Lancashire Games: Somerverkope en meer setperke
Gunsteling Charlton Heston -fliek (laaste ronde)
1,589 treffers sedert 2 Maart 2015
Die sagteband weergawe van hierdie boek is nou gepubliseer. Dit is in eerste instansie hier beskikbaar:
Nog 4-6 weke sal nodig wees voordat die boek deur Amazon, Barnes & amp Noble, ens.
Ek en Holger werk nou aan die e -boek en PDF -weergawes.
Hier is die voorwoord wat vriendelik deur dr Jack Sheldon verskaf is:
"Die monografieë in die reeks Der gro e Krieg in Einzeldarstellungen het verskyn as gevolg van 'n oorlogsinisiatief van die Groot Generale Staf om die algemene publiek baie meer besonderhede te gee oor die gevegte wat namens hulle gevoer word as wat uit 'n lees van die daaglikse weermagkommunikasie. Planne bestaan ​​vir ongeveer veertig titels, met die bedoeling om meer by te voeg indien dit later as gepas beskou sou word. die werk het skielik tot 'n einde gekom, gestop deur die gedwonge ontbinding van die Groot Algemene Staf onder die bepalings van die Verdrag van Versailles. Daar kon niks meer verskyn onder die leiding van die Personeel nie en hoewel die uitgewery, Gerhard Stalling, wat voortgegaan het om baie honderde boeke met betrekking tot die Groot Oorlog te vervaardig, het sy hoop uitgespreek toe Mons verskyn dat die pouse tydelik sou wees, dit was nie die geval nie, dit was die laaste instansie Die publikasie en die publikasie daarvan is 'n gelukskoot vir Britse lesers wat gesamentlik 'n buitengewone bekoring behou het vir 'n geveg wat weinig meer as 'n skermutseling was in vergelyking met die titaniese Slag van die Grense wat destyds in die suide tussen die Franse gevoer is. en Duitse leërs. Dit is ook goed om in gedagte te hou dat die Franse weermag tussen 20 en 25 Augustus 1914 minstens 40 000 manskappe verloor het met nog baie gewondes of vermiste. Hiervan het tussen 25 000 en 27 000 op 22 Augustus gesterf, 7 000 van hulle in die stryd om die Belgiese dorp Rossignol alleen.
Na die oorlog het die Groot Algemene Staf, soos bekend, onder verskillende gedaante in die geheim voortgegaan om te werk, waarvan een die Reichsarchiv was, wat byna uitsluitlik deur voormalige beamptes van die Algemene Staf beman is. Dit was die organisasie wat die tussenoorlogse Duitse militêre geskiedenis vervaardig en die toegang tot die massiewe historiese argiewe streng beheer, nie net dié van Pruise nie, maar ook die ander kontingente wat die Groot Oorlog gevoer het. Die grootste bron daarvan was die publikasie, volume vir volume, van die amptelike geskiedenis Der Weltkrieg 1914-1918, maar dit was die omvang van militêre operasies dat die fokus van die massiewe geskiedenis op korpsvlak en hoër was. Mons kry 'n paar bladsye in Deel 1, maar daar is natuurlik geen detail in die monografie nie. Alhoewel die Reichsarchiv as deel van die vloed van semi-amptelike na-oorlogse publikasies wat vir die algemene leser bedoel was, die sestig-en-dertig bundelreeks Schlachten des Weltkrieges geborg het, het die hele strekking verander. Die boeke was nie 'n uitbreiding van die reeks monografieë nie. Op 'n totaal van 8 000 bladsye is die dade van nie minder nie as 16 500 offisiere en mans genoem, omdat dit dan die doel was om die heldhaftigheid van die individu te beklemtoon wat deur oorweldigende kans in 'n toenemend gemeganiseerde oorlog gekonfronteer word. Met ander woorde, die doel van die Duitse populêre militêre geskiedenis in die twintiger- en dertigerjare was om die beste moontlike glans op 'n verlore oorlog te plaas en om te verseker dat die reputasie van die ou leër en, by uitbreiding van die Reichswehr, gehandhaaf en verbeter word tot soveel as moontlik.
As gevolg hiervan, sou Mons op 'n later datum verskyn het en dit is nog lank nie seker nie, het die meeste van die gepubliseerde boeke betrekking op die Oostelike Front en ander beplande titels van die Westelike Front in 1914 wat nooit die lig gesien het nie, en dit sou anders gewees het in toon en besonderhede. Boonop was die Eerste Leër geheel en al Pruis, en nadat die argiewe in Potsdam in April 1945 vernietig is tydens 'n bombardement van die RAF, sou dit nie meer moontlik gewees het om die geveg vanuit die Duitse perspektief te herkonstrueer nie. Ons is dus dubbel gelukkig om hierdie verslag te laat skryf deur mans met volledige toegang tot die bronmateriaal. Daar is 'n voorbehoud en dit is duidelik uitdruklik deur die Algemene Staf in sy inleiding tot Deel 11 gesê oor die vroeë gevegte in Champagne. 'Wat hierdie monografieë bied, is nog nie 'n militêre geskiedenis nie.' Op baie maniere wag ons nog honderd jaar op. Die geskiedenis van die Groot Oorlog, veral die wat vir die Anglophone -gehoor geproduseer is, dikwels deur eentalige historici, hou geen rekening met die Duitse kant van die verhaal nie.
Robert Dunlop en Holger Puttkammer het die historiografie van die oorlog 'n groot guns bewys deur Mons vir die eerste keer in Engels beskikbaar te stel. Dit vertel 'n bekende verhaal vanuit 'n ander perspektief. Objektief gelees, selfs met inagneming van die voorbehoud, behoort dit dan onmoontlik te wees om Mons te beskou as die Britse taktiese triomf wat dit dikwels voorgestel het, en moet niemand aanhou om belaglike figure te glo met betrekking tot die ongevalle wat die Duitser na bewering toegedien het nie. weermag. Te lank, soos Peter Hart ons herinner het aan sy uitstekende geskiedenis van 1914, Fire and Movement, 'was die algemene benadering en hellip om 'n hoë ewekansige getal te neem en dit te verdubbel.' Die enigste manier om onkunde uit die weg te ruim, historiese ondersoek vorentoe te beweeg, is om alle beskikbare inligting te ontgin. Mons is die beste verslag wat ons ooit sal hê vanuit die Duitse perspektief, dit verdien 'n wye gehoor.
Dr Jack Sheldon
Vercors, Frankryk 2014 "
Uitstekende nuus! Dankie aan almal wat betrokke was om hierdie inligting aan ons wat gestrem is met die vermoë om slegs een taal te gebruik, te bring.
Kyk die video: Battle of Mons Lactarius 552 AD: The last stand of the Ostrogoths ROMAN-GOTHIC WARS DOCUMENTARY (Desember 2021).