Ierland se ekonomie - Geskiedenis Podcasts - 2021
BBP teen markpryse (geraamde 2003): $ 149,4 miljard.
Jaarlikse groeikoers (geraamde 2003): 1,4%.
Inkomste per capita (skatting van 2003): $ 38,308.
Begroting: Inkomste ................ $ 23,5 miljard
Uitgawes ..... $ 20,6 miljard hoofgewasse: raap, gars, aartappels, suikerbiet, koring; beesvleis, suiwelprodukte Natuurlike hulpbronne: sink, lood, aardgas, bariet, koper, gips, kalksteen, dolomiet, turf, silwer. Groot industrieë: voedselprodukte, brou, tekstiele, klere, chemikalieë, farmaseutiese produkte, masjinerie, vervoertoerusting, glas en kristal
Herskryf die geskiedenis van Ierland en die ekonomiese revolusie van rsquos
Die vertelling rondom die oorsprong van die modernisering van Ierland is gebrekkig. TK (Kenneth) Whitaker en Seán Lemass word algemeen geprys om die opkoms van Ierland uit die 'donker dekade' van massa -emigrasie en ekonomiese stagnasie (die 1950's) te verseker. Tog word 'n idee van 'n vermeende ekonomiese revolusie in Whitaker-Lemass ernstig gebrekkig onder die loep geneem. Dit was 'n taamlik uitgerekte eksperimenteringsproses en daar was verskeie ander argitekte betrokke. Boonop behels dit diep institusionele gevegte.
'N Ernstige verwarrende faktor is veral dat dit die Tweede Interparty-regering (1954-57) was wat uit Fine Gael, Labour en Clann na Talmhan bestaan ​​het, wat na jare van Fianna Fáil-hegemonie tot nuwe ekonomiese denke gelei het. Miskien kan slegs 'n nie-Fianna Fáil-regering 'n paar ekonomiese struikelblokke en gevestigde belange wat die Fianna Fáil-regerings gevoed het, uitdaag sedert de Valera die eerste keer in 1932 oorgeneem het.
Is dit die ontdekking dat Ierland 'n agterdeur na Brittanje bied vir Duitse en nie-Statebondondernemings wat 'n deurslaggewende rol gespeel het? Dit het daartoe gelei dat die Interparty-regerings baanbrekerswerk gelok het om buitelandse nywerhede op uitvoer te lok. Die ironie was natuurlik dat Ierland gekies het om die Statebond te verlaat toe dit in 1949 'n Republiek geword het. Nietemin het dit voorkeur -handelstoegang behou in 'n gebaar van Britse welwillendheid.
Wat duidelik is, is dat die Tweede Interparty-regering, onder leiding van taoiseach John A Costello, van 1954 tot 1957 in wanhoop geëksperimenteer het. Dit word normaalweg as ondoeltreffend tussen die laaste twee Fianna Fáil-regerings van Éamon de Valera (1951-54 1957-59) geëksamineer. en onsamehangend. Die koalisie was 'n onwaarskynlike verskeidenheid bedmaats wat sedert 1932 verenig is teen die heerskappy van Fianna Fáil.
Teen 1955 was die Ierse sosio-ekonomiese krisis akuut. Terselfdertyd was die Wes -Duitse "ekonomiese wonder" 'n internasionale sensasie. Wes -Duitsland was die tweede grootste handelsvennoot van Ierland (na Brittanje). Ongeveer 20 persent van die tekort op die betalingsbalans van Ierland was toe te skryf aan Wes-Duitsland, wat grootliks buite verhouding was met die ongeveer 3 persent aandeel van die Ierse uitvoer wat dit in 1955 geneem het.
Hoog aangeskrewe Duitse vervaardigers het hul vooroorlogse markte in Ierland hervestig. Vanaf 1949 is Volkswagen Kewers in Dublin onder franchise bymekaargemaak deur Motor Distributors Limited. Hierdie ikoniese motors was die eerste VW -motors wat buite Duitsland gemonteer is. Teen 1956 word in Dáil Éireann aangevoer dat soveel VW-kewers in die land verkoop word dat dit 'n beduidende bydraer was tot die betalingsbalansprobleme van Ierland.
Opeenvolgende Ierse regerings na 1950 het aangeneem dat Ierland die handelsverhouding kan gelykmaak aangesien Wes -Duitsland van voedselinvoer afhanklik was. Duitse boereverenigings, beperkende praktyke en 'n Deense en Nederlandse duopolie het egter 'n Ierse inbraak op die mark verhinder.
Die internasionale invoerheffings is in 1955 deur die minister van finansies, Gerard Sweetman, ingestel om die tekort op die betalingsbalans te hanteer. Dit het Duitse uitvoerders seergemaak, maar dit het nie die fundamentele Iers-Duitse handelswanbalans verander nie. Dublin het streng onderhandelingstaktieke aangeneem in die jaarlikse handelsonderhandelinge met Duitsland, maar die regering van die Tweede Interparty was magteloos om die ongelyke handelsbalans te herstel deur voedseluitvoer te verhoog. Uiteindelik het die owerhede erken dat 'n versuim om 'n handelsooreenkoms met Wes -Duitsland te bereik, 'n herhaling sou veroorsaak en Ierland groter skade sou berokken. William Norton, die tánaiste en minister van nywerheid en handel, het ontdek dat vervaardigde goedere wat deur die beskermde nywerheid in Ierland vervaardig word, internasionaal onmededingend is. 'N Ander pad vorentoe was nodig.
Voor 1954 is gereelde navrae deur die Ierse owerhede van Duitse maatskappye ontvang. 'N Paar Duitse ondernemings het bereken dat uitbreiding na Ierland hulle in staat sou stel om Britse keiserstariewe te bowe te kom en die Britse keiserlike/Statebond -mark oop te maak. Maar hulle is nie verwelkom of bygestaan ​​deur die Departement van Nywerheid en Handel wat hom verbind het tot die beleid van nasionale selfvoorsiening nie (outarky). Dit behels die oprigting van ondernemings om die huismark te voorsien en Britse invoer te verdring.
Dit was die potloodvervaardiger Faber-Castell van naby Nuremburg, wat die baanbrekers was wat die Ierse denke begin verander het. Die Fermoy Progressive Association het die Co Cork -stad in die vroeë vyftigerjare as 'n beleggingslokaal bevorder. Onder die aanvanklike ondernemings wat aangetrokke was om daar op te spoor, met die hulp van nywerheid en handel, was Faber-Castell. Ná 1954 verleen Norton en die nywerheid en handel Faber-Castell al die nodige hulp om Britse invoer te vervang en uitvoer na die Britse Gemenebest te ontwikkel.
Norton het na die Industrial Development Authority (IDA) geluister en besluit om 'n veldtog te loods om buitelandse ondernemings wat op uitvoer gerig is, te lok. Dit het die sirkel van behoud van die belange van die beskermde Ierse ondernemings wat die binnelandse mark lewer, gekwadreer, terwyl buitelandse kapitaal verseker is en uitvoer gestimuleer is. Ierse afvaardigings het Nederland, Swede, die Verenigde State, België en Wes -Duitsland gedurende 1955 en 1956 besoek.
Norton was die hoof van 'n samewerkingspoging tussen die agentskappe wat die departement van nywerheid en handel, die IDA, die departement van buitelandse sake en Coras Teachtála Teo (CTT, die Ierse uitvoerraad) betrek het. Hy het 'n media -sensasie op 'n perskonferensie in Bonn in Augustus 1955 veroorsaak toe hy beklemtoon dat Duitse ondernemings in Ierland gebaseer is op tariewe onder die Statebond. Dit het gelei tot 'n vloed van belangstelling in Wes -Duitsland wat 'n lang proses begin het van intensiewe betrokkenheid deur die IDA en die nywerheid en handel by hulle om maatreëls te tref om aan die behoeftes van hierdie ondernemings te voldoen.
Verskeie besluite is deur die Tweede Interparty -regering geneem om die soektog na buitelandse beleggings te vergemaklik, soos landswye toelaes vir die verkryging van persele en fabrieksbou. Die minister van finansies het ook die talentvolle en jong (40 jaar) TK (Kenneth) Whitaker in Mei 1956 as sekretaris van die Departement van Finansies ingehaal. Dit word dikwels oor die hoof gesien dat die gevierde belastingverligting op uitvoerwins, wat bedoel was om 'n beroep op buitelandse beleggers te doen, eers in 1956 deur Norton en Costello bekendgestel is. Toekomstige regerings sou 'n meer samehangende pakket van aansporings verfyn en vervolmaak.
Dit was ook 'n belangrike tydperk vir die opening van Ierse lugvaartverbindings, veral met Wes -Duitsland, en die interparty -regering het 'n enkele nasionale liggaam vir toerisme gevorm, Bord Fáilte, wat 'n paar jaar se argumente beëindig het. Dit was 'n goeie tyd om 'n ontluikende Duitse toeristebelangstelling in Ierland te ontgin. Dit was die gevolg van die publikasie van Heinrich Böll se kultus -klassieke Irisches Tagebuch (Irish Journal) in 1957. Sy bekoorlike verslag oor die weste van Ierland, en veral die Achill -eiland, het 'n kragtige invloed gehad op sy landgenote wat die industriële moderniteit van Wes -Duitsland.
'TK' word algemeen toegeskryf aan die beskerming van die politieke steun van Seán Lemass as minister van nywerheid en handel vanaf 1957 vir modernisering, en dit is baie ondersteun deur Lemass se opvolging van de Valera as taoiseach in 1959. Hierdie noue samewerking word gewoonlik beskou as die grondslag vir die eerste program vir ekonomiese uitbreiding (1958-63) om buitelandse maatskappye te bevorder om in Ierland te belê en 'n ommekeer in Ierse fortuine te bewerkstellig. Tog toon die rekord duidelik dat Whitaker gedurende die vyftigerjare geen bewonderaar was van uitvoergerigte buitelandse ondernemings nie, en daarom kan hy nie erkenning kry vir hierdie innovasie nie. Boonop was Lemass nie 'n sterk voorstander van die IDA toe hy minister van nywerheid en handel was van 1951 tot 1954 nie, hoewel hy ontnugter geraak het met proteksionisme. Die IDA is aanvanklik in die kringe van Fianna Fáil aangetas as die totstandkoming van die Eerste Interparty-regering (1948-51) onder die regie van Fine Gael, minister van nywerheid en handel, Dan Morrissey. Intussen was die nougesette departement van finansies bekommerd oor moontlike koste van die IDA se planne om die bedryf te lok. Die IDA moes wag totdat Norton die politieke en regeringsondersteuning kry wat hy nodig gehad het om sy missie te vervul.
Daar was skaars klem daarop om buitelandse ondernemings op uitvoer te lok om in Ierland te belê in die eerste program vir ekonomiese uitbreiding. Dit bevorder eerder die ontwikkeling van infrastruktuur, grondverbeterings en landbouproduktiwiteit. Whitaker se doel was om kapitaal te vind om die nodige nasionale beleggings te maak om 'n vertrek te begin. En aangesien Ierland nie 'n lid van die Internasionale Monetêre Fonds of die Wêreldbank was nie, het hy sy aandag daarop gevestig om die kapitaal binnelands te vind.
Sy oplossing in die eerste program was om maatskaplike uitgawes te verminder ("uitstel" van uitgawes vir maatskaplike besteding, gesondheid en onderwys) en dit na nasionale infrastruktuur te herlei om ekonomiese groei moontlik te maak. Die geïntegreerde nasionale plan van Whitaker en Lemass was ongetwyfeld 'n sielkundige keerpunt vir die land. Dit het uiteindelik bekend gemaak dat die staat 'n moderniseringsvisie gehad het na meer as 'n dekade van ekonomiese stagnasie. Die plan put inspirasie uit die Franse of Wes -Duitse ekonomiese beplanning.
Maar die kritieke veranderinge wat die vorm bepaal het vir die hedendaagse Ierland se afhanklikheid van industriële FDI, vorder onafhanklik van die eerste program. Die Ierse ekonomie was besig om te herstel en het baat gevind by internasionale magte. Die grootste Ierse oplewing in industriële uitvoer (hoofsaaklik na die VK) het plaasgevind in 1959. Teen hierdie tyd het die Duitse ekonomie oorverhit met 'n tekort aan arbeid en 'n kapitaaloorskot. Sedert 1955 het die IDA, in samewerking met die departement van nywerheid en handel, sy veldtog voortgesit om beleggers uit Wes-Duitsland en elders te interesseer. Dit het vrugte afgewerp.
'N Ander Duitse markleier het Faber-Castell se voorbeeld gevolg en 'n fabriek in Ierland geopen in 1959. Die kraanvervaardiger Liebherr het in Killarney belê. Sy aanvanklike belangstelling is ontketen tydens die eerste Ierse promosieveldtog na Wes -Duitsland in November 1955. Teen Augustus 1960 was 12 Duitse firmas in Ierland in produksie en Wes -Duitsland was die tweede grootste handelsvennoot van Ierland agter die Verenigde Koninkryk. Duitse ondernemings was gedurende die grootste deel van die sestigerjare onder die twee of drie topbeleggings (jaarafhanklik) in Ierland. Dit word vandag vergeet omdat Amerikaanse ondernemings oorheers. Vanaf die laat 1950's was die Wes -Duitse ekonomiese motor in die kern van die Europese Ekonomiese Gemeenskap egter die aantrekkingskrag van Ierland.
Daarom was die kombinasie van 'n dringende binnelandse vraag na verandering met die internasionale aanbod van beleggings en voorkeurtoegang tot die Statebond die gevolg van die Ierse vooruitgang vanaf die middel van die vyftigerjare. Gesprekke met ondernemings soos Faber-Castell en Liebherr het regeringsinstansies en departemente ingelig oor die eise van buitelandse beleggers en die vereiste vir groot uitvoermarkte. Dit was die begin van 'n Ierse benadering tot die verkryging van beleggings wat tot vandag toe voortduur. Whitaker en Lemass was op die regte tyd op die regte tyd na 1957, maar die grondslag was stewig gevestig.
Ierland, Wes-Duitsland en die Nuwe Europa, 1949-73: Beste vriend en bondgenoot? deur Mervyn O'Driscoll word uitgegee deur Manchester University Press, teen £ 75. Dit word Saterdag in The Irish Times hersien
'N Ekonomiese geskiedenis van Ierland sedert onafhanklikheid
Andy Bielenberg en Raymond Ryan, 'N Ekonomiese geskiedenis van Ierland sedert onafhanklikheid.? New York: Routledge, 2013. xxii + 282 bl.? 85/$ 145 (hardeband), ISBN: 978-0-415-56694-0.
Beoordeel vir EH.Net deur Frank Barry, School of Business, Trinity College Dublin.
Dit is 'n baie omvattende en uiters bevredigende oorsig van die onderwerp.? Dit begin met die Britse premier, Lloyd George, se laaste minuut-aanbod van volle fiskale outonomie tydens die verdragsonderhandelinge wat tot onafhanklikheid in 1922 gelei het, en neem ons tot by die bankwaarborg van 2008 wat sou lei tot die verlies van fiskale soewereiniteit aan die Trojka van befondsers (die IMF, die EU en die Europese Sentrale Bank) twee jaar later.? Dit was 'n klipperige pad, soos die titel van 'n vorige kort ekonomiese geskiedenis van Ierland dit stel.
Die studie verloop in drie dele.? Deel 1 gee 'n chronologiese uiteensetting van die Ierse ervaring van 1922 tot hede, gepas verdeel in voor-EU en post-EU lidmaatskap fases.? (Ierland het by die destydse EEG aangesluit saam met die Verenigde Koninkryk en Denemarke in 1973.)? Deel 2 ontleed afsonderlik ontwikkelings binne landbou en natuurlike hulpbronne, nywerhede en dienste.? Die subtitel van die dienste-analise? van goeie haarsny tot slegte bankiers? ? herinner ons aan die heterogeniteit van die sektor.? Die Ierse dienstesektor is veral ingewikkeld omdat dit groot uitvoere van internasionale finansiële dienste en rekenaardienste insluit wat deur die MNK gedomineer word, asook groot items aan die debietkant? Tantième en lisensiegeld? wat verband hou met die swaar teenwoordigheid van buitelandse vervaardigings -MNC's.? Die belangrikheid van buitelandse multinasionale ondernemings vir die moderne ekonomie en die moontlikhede wat hulle bied om winste oor jurisdiksies te verskuif, belemmer die interpretasie van Ierse uitsetdata. Die boek hersien al hierdie kwessies.? Deel 3 sny die tert in drie verskillende dimensies, met die fokus op sy beurt op internasionale handel (hoofstuk 6), belegging en krediet (hoofstuk 7), en demografie en die arbeidsmag (hoofstuk 8).?
Die chronologiese verslag in Deel 1 is baie aangenaam om te lees, terwyl die materiaal in Deel 2 en 3 noodwendig digter is, met 'n skatkis met nuttige naslaanmateriaal.? Dit gesê, die kwaliteit van die skryfwerk in die hele boek is hoog.? Ek was eers verbaas toe ek agterkom dat kaarte oral voorkom ten opsigte van syfers, totdat ek onthou hoe waardevol dit vir navorsers is om die rou data byderhand te hê. En tog is die boek so mooi vervaardig dat dit van die rakke in Ierland sou vlieg as 'n sagtebanduitgawe verskyn.? Die voorblad bevat 'n Aer Lingus -advertensieplakkaat uit 1956 wat Dublin in sy glorie vertoon, met 'die brouery sleepbote en die swane op die balustroom,' soos MacNiece dit het.
Daar is 'n groot beroep op die leek sowel as die navorser in hierdie boek. Al die vonnisse wat gelewer word, selfs die wat verband hou met die mees onlangse gebeurtenisse wat die politieke liggaam getraumatiseer het, lyk billik en gebalanseerd. En die skrywers verskyn ewe tuis in al die fases, van die doelgerigte beskerming van die 1920's tot die volle beskerming van die 1930's en daarna, van die progressiewe opening van die ekonomie tot die skuldkrisis wat gevolg het op die olieskokke, en van die lang oplewing in die Keltiese tier wat uiteindelik konvergensie oor Wes -Europese lewensstandaarde gebring het tot die uitbarsting van die eiendomsbel wat die ekonomie in die komende jare in besuiniging en skuld laat beland.
Die skrywers bied aan die begin 'n aantal mededingende modelle aan as prismas waardeur hierdie ontwikkelings waargeneem en verstaan ​​kan word. Die een wat die bekendste sal wees, is die 'vertraagde konvergensie -hipotese'? ? die idee dat 'n lang reeks beleidsfoute (vertraagde handelsliberalisering, vertraagde opvoedingsuitbreiding, misleide fiskale beleid) die meeste van die tydperk tot in die laat tagtigerjare konvergensie belemmer het, met 'n vinnige konvergensie wanneer hierdie foute uiteindelik reggestel is.? 'N Alternatiewe perspektief word aangebied deur die? Streeksekonomiemodel. In hierdie siening, waarin alle produksiefaktore internasionaal hoogs mobiel is, het die maklike toegang tot buite -arbeidsmarkte (veral die Verenigde Koninkryk sedert die vroeë 1930's) 'n vloer onder Ierse reële lone geplaas, wat industrialisering belemmer.? Slegs 'n onkonvensionele beleid, soos die belastingverligtingskema vir uitvoerwins wat in 1956 ingestel is (die voorloper van die huidige stelsel vir lae ondernemingsbelasting) kan volhoubare nywerheidsontwikkeling aan die gang sit, in hierdie geval deur uitvoergerigte buitelandse nywerhede te lok.
Die skrywers ondersoek die meriete van beide hierdie modelle, maar fokus teen die einde van die boek hoofsaaklik op 'n derde? die van die? mikro -staat. Baie klein state het 'n paar voordele: hulle kan vinniger, buigbaarder en meer van harte reageer op eksterne veranderinge as wat groter state kan doen, en natuurlik 'n enkele groot FDI -aanleg lok? soos in die geval van Intel, in Costa Rica sowel as in Ierland? veroorsaak sterker rimpelings as in 'n groter dam.? Maar mikro -ekonomieë het ook besondere kwesbaarhede. Soos die skrywers uitwys (p. 197), is? Klein en samehangende sosiale elites veral kwesbaar vir korrupsie en regulering. Hierby kan die probleem van? Groep dink? verwys na een van die onafhanklike verslae oor die oorsake van die onlangse Ierse bankkrisis. Soortgelyke kritiek is gelewer oor hoe Ysland funksioneer in die aanloop tot sy eie katastrofiese krisis.?
Die skrywers is Andy Bielenberg, 'n senior ekonomiese historikus aan die University College Cork, en Raymond Ryan, wat as 'n post-doktorale navorser aan die projek gewerk het.? Beide moet geprys word vir die bereiking van soveel oor 'n onderwerp wat hulle baie verder as hul eie spesialisgebiede gebring het.
Dit is baie belangrik dat institusionele leer uit vorige beleidsfoute ingesluit moet word. Dit lyk asof Ierland beter as sommige van die ander krisislande die huidige besparingsmedisyne kan hanteer wat voorgeskryf is omdat hulle in die verlede nie sulke lesse kon insluit nie. Die MacNiece -gedig van die laat dertigerjare wat hierbo aangehaal is, bied 'n koue scenario wat in sommige van ons EU -bure nog kan afspeel:
Maar o, die dae is sag,
Sag genoeg om te vergeet
Die les is beter geleer,
Die koeël op die nat
Strate, die krom transaksie,
Die staal agter die lag,
Die vier howe het gebrand.
'N KORT GESKIEDENIS VAN IERLAND
Die eerste mense het tussen 7 000 en 6 000 vC na die einde van die laaste ystydperk in Ierland aangekom. Die eerste Iere het geleef deur te boer, te hengel en voedsel te versamel, soos plante en skulpvis. Die steentydperkjagters was geneig om aan die see of aan die oewers van riviere en mere te woon waar voedsel volop was.Hulle het diere gejag soos takbokke en wilde varke. Hulle het ook voëls gejag en hulle het robbe met harpoen gejag.
Ongeveer 4 000 vC -boerdery is aan Ierland bekendgestel. Die steentydperkboere het skape, varke en beeste aangehou en gewasse grootgemaak. Hulle het waarskynlik in hutte gewoon met houtrame bedek met grasperke en grasdakke van biesies. Die boere het gereedskap van klip, been en geweer gemaak. Hulle het ook pottebakkery gemaak. Eeue lank bestaan ​​die boere en die jagters saam, maar die ou jagter-versamelaarstyl gaan geleidelik dood.
Die steentydperkboere was die eerste mense wat die omgewing van Ierland aansienlik beïnvloed het toe hulle bosgebiede skoongemaak het vir boerdery. Hulle was ook die eerste mense wat monumente verlaat het in die vorm van grafheuwels wat as hofsakke bekend staan. Die steentydperkboere het soms hul dooies veras en die oorskot begrawe in klipgalerye wat met aarde bedek was.
Hulle het ook begraafplekke genaamd dolmens gemaak, wat bestaan ​​uit massiewe vertikale klippe met horisontale klippe bo -op, en ganggrafte met 'n sentrale gang wat bedek is met klippe met begraafkamers wat daaruit lei. Die ganggrafte was bedek met hope grond.
Ongeveer 2 000 v.C. brons is in Ierland ingebring en is gebruik vir die vervaardiging van gereedskap en wapens. Die mense uit die bronsperiode het ook klipkringe in Ierland opgerig. Hulle het ook crannogs of meerhuise gebou, wat maklik was om te verdedig.
Ongeveer 500 vC het die Kelte in Ierland aangekom. Hulle het ystergereedskap en wapens saamgebring. Die Kelte was 'n oorlogsugtige volk. (Volgens Romeinse skrywers was hulle hartstogtelik lief vir bakleiery) en het hulle klip forte regoor Ierland gebou. In daardie tyd was Ierland in baie klein koninkryke verdeel en oorlogvoering tussen hulle was gereeld. Gevegte het dikwels in strydwaens plaasgevind.
Die priesters van die Kelte is Druïde genoem en hulle beoefen politeïsme (aanbidding van baie gode). Bo -aan die Keltiese samelewing was die konings en aristokrate. Onder hulle was die vrymanne wat boere was. Hulle kan goed of baie arm wees. Onderaan was slawe. Egskeiding en hertrou was geensins ongewoon in die Keltiese samelewing nie en poligamie was algemeen onder die rykes.
Die Christendom kom na Ierland
In die 4de eeu het die Christendom na Ierland versprei, waarskynlik deur handel met Engeland en Frankryk. In 431 stuur pous Celestine 'n man met die naam Palladius na Ierland. Hy is egter kort ná sy aankoms vermoor.
In 432 kom 'n man met die naam Patrick in Ierland aan. Patrick is waarskynlik gebore omstreeks 390 of 400. Volgens oorlewering het hy in Wes -Engeland gewoon totdat hy op 16 -jarige ouderdom deur Ierse plunderaars gevange geneem is en as 'n slaaf na Ierland geneem is. Uiteindelik het Patrick daarin geslaag om terug te vlug na Engeland. Uiteindelik keer hy egter terug na Ierland en hy was 'n sendeling tot met sy dood in 461.
Patrick het probeer om die kerk in Ierland te organiseer in ooreenstemming met 'Roman ' met Bishops as die leiers. Die Ierse kerk het egter gou verander na 'n stelsel gebaseer op kloosters met Abbots as die leiers.
Van 500 tot 800 was die goue era van die Ierse kerk. Baie kloosters is in Ierland gestig en binnekort het die Iere sendelinge na ander dele van Europa gestuur, soos Skotland en Noord -Engeland. Ierse monnike het ook gedurende die donker eeue die Grieks-Romeinse leer geleer. In Ierse kloosters het leer en kunste floreer. Een van die grootste kunste was om versierde boeke te maak, genaamd verligte manuskripte. Die bekendste hiervan is die Book Of Kells, wat waarskynlik aan die begin van die 9de eeu gemaak is. Hierdie goue era het egter geëindig met die Viking -aanvalle.
Die Vikings het Ierland die eerste keer aangeval in 795. Hulle het kloosters geplunder. Hulle het ook vroue en kinders as slawe geneem. Die Vikings was egter nie net stropers nie. Hulle was ook handelaars en vakmanne. In die 9de eeu stig hulle die eerste dorpe van Ierland, Dublin, Wexford, Cork en Limerick. Hulle het ook Ierland sy naam gegee, 'n kombinasie van die Gaeliese woord Eire en die Viking -woord land. Mettertyd het die Vikings hulle gevestig. Hulle trou met die Iere en aanvaar die Christendom.
Omstreeks 940 is die groot hoë koning Brian Boru gebore. Destyds het die Dene 'n groot deel van die koninkryk Munster verower. Brian het hulle in verskeie gevegte verslaan. In 968 herower hy Cashel, die hoofstad van Munster. Na 976 was Brian koning van Munster en in 1002 word hy die hoë koning van Ierland. In 1014 het Leinster, die mense van Dublin en die Danes egter kragte saamgesnoer. Brian het geveg en hulle verslaan tydens die slag van Clontarf op 23 April 1014, hoewel hy self doodgemaak is. Hierdie oorwinning het 'n einde gemaak aan die Viking -bedreiging vir Ierland.
Gedurende die 11de en 12de eeu floreer die kerk in Ierland weer. In die vroeë en middel 12de eeu is dit hervorm. Sinodes (kerkvergaderings) is gehou in Cashel in 1101, te Rath Breasail in 1111 en Kells in 1152. Die kerk is geherorganiseer op bisdom en biskoppe het die leiers geword eerder as Abbots. Pous Adrianus IV (eintlik 'n Engelsman met die naam Nicholas Breakspear) was egter nie tevrede nie. Hy was vasbeslote om die Ierse kerk op die been te bring. In 1155 het hy die Engelse koning, Henry II, toestemming gegee om Ierland binne te val om die kerk uit te sorteer.
Henry het egter nie onmiddellik Ierland binnegeval nie. In plaas daarvan het Dermait MacMurrough, die koning van Leinster, die gebeure in die gedrang gebring. In 1166 het 'n ander koning, Tiernan O 'Rourke, MacMurrough gedwing om uit Ierland te vlug. MacMurrough het egter 'n beroep op die Engelse koning Henry II gedoen om hulp. Henry het hom toestemming gegee om in Engeland te werf. MacMurrough het die steun ingeroep van 'n man met die naam Richard FitzGilbert de Clare (beter bekend as Strongbow) om hom te help om sy koninkryk terug te kry. In ruil daarvoor het MacMurrough belowe dat Strongbow met sy dogter sou trou en ná hom koning van Leinster sou word.
MacMurrough keer terug na Suid -Leinster in 1167. Die eerste Engelse soldate het in 1169 aangekom. Hulle het by Bannowbaai in Wexford aangeland en gou die stad Wexford verower. Die hoë koning, Rory O 'Connor het 'n leër teen die Engelse gelei, maar Dermait het met hom ooreengekom. Hy het ingestem om hom aan O 'Connor te onderwerp as High King.
Die volgende jaar, 1170, het Strongbow egter 'n leër na Ierland gelei en Waterford en Dublin ingeneem. Die koning van Dublin seil weg. Die volgende jaar keer hy egter terug met 'n Noorse weermag, maar 'n paar Engelse ridders het te perd uitgetrek en hulle verslaan. Askluv is gevange geneem en tereggestel. Daarna het Rory O 'Connor 'n leër na Dublin gelei en die stad beleër. Die Engelse het egter uitgeglip en 'n verrassingsaanval gemaak, wat die Iere gelos het.
Henry II skrik dat Strongbow te sterk word en beveel alle Engelse soldate om teen Paasfees 1171 na Engeland terug te keer. Strongbow het Henry 'n aanbod gemaak. Hy het ingestem om hom aan koning Henry te onderwerp en hom as Here te aanvaar as hy sou kon voortgaan. Henry besluit om die aanbod te aanvaar op voorwaarde dat hy die dorpe Dublin, Waterford en Wexford kan hê. Intussen sterf Dermatit en Strongbow word koning van Leinster. Die Engelse koning Henry land in Ierland in Oktober 1171. Strongbow het hom onderwerp. So ook die meeste Ierse konings. In 1175 het Rory O 'Connor by die verdrag van Windsor aan Henry voorgelê.
Ierland in die Middeleeue
In die vroeë 13de eeu het die Engelse hul beheer oor die hele Ierland uitgebrei, behalwe 'n deel van Connacht en Western Ulster. Die Engelse het ook die dorpe Athenry, Drogheda, Galway en New Ross gestig. Die eerste Ierse parlement is in 1264 opgeroep, maar verteenwoordig slegs die Anglo-Ierse heersende klas.
Ná 1250 het die Engelse gety egter afgeneem. In 1258 het Brian O 'Neill 'n opstand gelei. Die rebellie het misluk toe O 'Neill in 1260 verslaan en vermoor is. Die Engelse grondeienaars is egter geleidelik opgeneem in die Ierse samelewing. Baie van hulle het in die huwelik getree en stadig Ierse gebruike aangeneem. In 1366 het die Kilkenny -parlement die statute van Kilkenny aangeneem. Die Anglo-Iere is verbied om met inheemse Iere te trou. Hulle is ook verbied om Gaelies te praat of om die Ierse spel te speel. Hulle is nie toegelaat om Ierse drag te dra of sonder om te ry nie, maar moet 'n saal gebruik. Al sulke pogings om die twee rasse apart en afsonderlik te hou, het egter misluk.
In 1315 val die Skotte Ierland binne in die hoop om 'n tweede front oop te maak in hul oorlog met die Engelse. Robert the Bruce 's broer het die Skotse weermag met aansienlike sukses gelei en is selfs tot koning van Ierland gekroon. Die Engelse het egter 'n leër gestuur om hom teë te staan ​​en hy is in 1318 verslaan en vermoor.
In 1394 het die Engelse koning Richard II 'n leër na Ierland gelei om die Engelse beheer weer te probeer vestig. Die Iere het hom voorgelê, maar onmiddellik in opstand gekom nadat hy vertrek het. Richard het in 1399 teruggekeer, maar hy moes noodgedwonge vertrek weens probleme by die huis. Van toe af het die Engelse beheer aanhou kwyn totdat die Engelse teen die middel van die 15de eeu slegs oor Dublin en die omliggende 'Pale ' geheers het.
Ierland in die 16de eeu
Henry VII (1485-1509) het probeer om Ierland op die been te bring. In 1494 het hy sir Edward Poynings tot adjunk van Ierland aangestel. In 1495 het Poyning die Ierse parlement oorreed om die 'Poynings Law ' aan te neem wat verklaar dat die Ierse parlement slegs met toestemming van die Engelse koning kan vergader en slegs wette kan aanvaar wat voorheen deur die koning en sy ministers goedgekeur is.
Henry VIII (1509-1547) het sy pa se beleid voortgesit om Ierland onder sy beheer te probeer bring, maar hy het 'n sagte, sagte benadering aangeneem om die Iere met diplomasie te probeer oorwin. In 1536 het die Ierse parlement ingestem om Henry hoof van die Ierse Kerk te maak. In 1541 het die Ierse parlement ingestem om Henry VIII as koning van Ierland te erken.
Onder Henry ' se seun Edward VI (1547-1553) is die Engelse beleid verhard. Die Engelse het militêre veldtogte onderneem teen Ierse kapteins in Laois en Offaly wat geweier het om hulle aan die koning te onderwerp. Daarna het hulle die eerste poging aangewend om getroue Engelse mense in Ierland te plant en 'n manier om die land te beheer. Grond wat van die Iere gekonfiskeer is, is aan Engelse setlaars gegee. In die lig van aanvalle deur die Iere was die Engelse koloniste egter gedwing om die ' -aanplanting ' te laat vaar. Na die dood van Edwards word sy suster Mary (1553-1558) koningin. Sy het die eerste suksesvolle plantasie van Ierland uitgevoer. Weer was daar mense gevestig in Laois en Offaly, maar hierdie keer was hulle beter voorbereid op oorlog.
Verdere plantasies het onder Elizabeth (1558-1603) plaasgevind. Van 1579 tot 1583 het die graaf van Desmond 'n opstand teen die Engelse gelei. Toe die rebellie uiteindelik verpletter is, is baie van die grond in Munster gekonfiskeer en aan Engelse koloniste gegee.
Toe, in 1592, stig Elizabeth die eerste universiteit in Ierland, Trinity College, Dublin.
Uiteindelik in 1593 het rebellie in Ulster uitgebreek. Hugh O ' Neill, die graaf van Tyrone, het by die rebellie aangesluit in 1595. Aanvanklik was die opstand suksesvol. Die rebelle het 'n oorwinning behaal by Yellow Ford in 1598. O 'Neill is egter ernstig verslaan tydens die slag van Kinsale in 1601. Die rebellie het in 1603 geëindig.
Ierland in die 17de eeu
Na die rebellie is O 'Neil aanvanklik sagmoedig behandel. Hy is toegelaat om na sy land terug te keer. Ná 1605 het die Engelse gesindheid egter verskerp. In 1607 vlug Hugh O 'Neil en Rory O 'Donnell, die graaf van Tyrconnell saam met hul ondersteuners na Frankryk. Hierdie gebeurtenis het bekend geword as die vlug van die grawe.
Daarna is hul grond in Ulster in beslag geneem deur King James besluit op 'n plantasie in Ulster. Hierdie keer sou die plantasie baie meer deeglik wees. Hierdie keer sou die Protestantse setlaars die inheemse Iere oortref. Tussen 1610 en 1613 vestig baie Engelse en Skotte hulle in Ulster op gekonfiskeerde grond. Baie nuwe dorpe is gestig. Die inheemse Iere was egter ontsteld oor die plantasie en in 1641 het Ulster in opstand gekom, en daar het massamoorde op Protestante plaasgevind.
In die Suide in 1642 het die Anglo-Iere en die inheemse Iere 'n alliansie gevorm wat die Konfederasie van Kilkenny genoem word. Hulle het vinnig die hele Ierland oorgeneem behalwe Dublin en 'n paar ander dorpe en dele van Ulster. Intussen woed daar in Engeland 'n burgeroorlog tussen die Engelse koning en die parlement, sodat Ierland etlike jare lank grootliks aan sy eie lot oorgelaat is. Die verdeeldheid tussen die Anglo-Iere en die inheemse Iere het die opstand egter verswak. Boonop eindig die Engelse burgeroorlog in 1646. Koning Charles, ek is tereggestel in Januarie 1649. Daarna het die Engelse parlement sy aandag op Ierland gevestig.
Oliver Cromwell was vasbeslote om Ierse weerstand te verpletter en Ierland protestantisme af te dwing. Hy het ook wraak gesoek vir die slagtings van 1641. Toe Cromwell Drogheda in 1649 verower het, is die verdedigers doodgemaak. 'N Soortgelyke slagting het in Wexford plaasgevind. Cromwell het Ierland in 1650 verlaat en sy skoonseun het oorgeneem. Teen 1651 was die hele Ierland in Engelse hande.
In 1653-1654 het 'n ander plantasie plaasgevind. Grond wat aan Ierse Katolieke behoort is gekonfiskeer. Diegene wat kon bewys dat hulle nie aan die opstand van 1641 deelgeneem het nie, het ander (minder vrugbare) grond wes van die Shannon gekry. Die gekonfiskeerde lande is aan Engelse gegee.
In 1660 word Karel II koning van Engeland en Skotland. Aanvanklik het dit gelyk of hy die Cromwelliaanse konfiskering van Ierse grond sou ongedaan maak. Die koning het dit egter nie gedoen nie, uit vrees vir 'n terugslag onder sy eie mense.
Verder is die uitvoer van beeste vanaf Ierland na Engeland gedurende die 1660's verbied. Tog het die uitvoer van vleis en botter gegroei. Die bevolking van Ierland het ook in die laat 17de eeu vinnig gestyg. Engelse handelaars was ook mal oor die mededinging van die Ierse wolhandel. Arbeidskoste was laer in Ierland as in Engeland en Ierse wol is na baie ander lande uitgevoer. In 1699 is die Iere verbied om wol na enige land behalwe Engeland uit te voer. Die Engelse hef egter reeds hoë invoerbelasting op Ierse wol en daar was min vraag daarna. Die uitvoer van Ierse wol is dus effektief beëindig.
In 1685 volg 'n Katoliek, Jakobus II, Karel II op. Die Iere het gehoop James sou hulle vriendeliker behandel, maar hy is in 1688 afgesit en het na Frankryk gevlug. Die Nederlander Willem van Oranje en sy Engelse vrou Mary is genooi om in James se plek te kom regeer. James was egter nie bereid om so maklik sy kroon prys te gee nie. Die heer-adjunk van Ierland, die graaf van Tyrconnell was nog steeds lojaal aan hom. So was die meeste Iere. In Maart 1689 land James by Kinsale en neem vinnig die grootste deel van Ierland in.
Derry was een van die min plekke wat by William gestaan ​​het. In Desember 1688 het Katolieke troepe probeer binnegaan, maar 13 leerlingseuns het die hekke teen hulle gesluit. In April 1689 het James Derry beleër en sy manne het 'n oplewing oor die Foyle gelê om te voorkom dat voorraad dit met water bereik. In Julie breek 'n skip genaamd Mountjoy egter die spuitbalk en verlig die stad.
William se leër het in Augustus 1689 in Ierland geland en op 1 Julie 1690 het die twee leërs bymekaar gekom tydens die slag van die Boyne naby Drogheda. James is beslissend verslaan. William het Dublin binnegegaan op 6 Julie 1690. Die volgende jaar beleër sy leër Limerick. Die stad het hom oorgegee in Oktober 1691. Die Verdrag van Limerick het die oorlog in Ierland beëindig.
Ierland in die 18de eeu
Vanaf 1704 moes alle lede van die Ierse parlement en alle ampsdraers lid wees van die Church of Ireland. (Hierdie wet het presbiteriane sowel as katolieke uitgesluit. As gevolg hiervan het baie presbiteriane Ierland gedurende die 18de eeu na Noord -Amerika verlaat).
'N Ander wet van 1704 lui dat Katolieke nie grond kon koop nie. Hulle kon hul grond nie aan 'n enkele erfgenaam oorlaat nie, en hulle kon nie grond van Protestante erf nie. Hierdie maatreëls het beteken dat teen 1778 slegs 5% van die grond in Ierland deur katolieke besit is. Beide Katolieke en Dissenters (Protestante wat nie aan die Church of Ireland behoort nie) moes tiendes betaal aan die Church of Ireland, wat wrok veroorsaak het.
'N Wet van 1719 bevestig die Britse parlement se reg om vir Ierland te wetgewing. Die Ierse parlement is beslis ondergeskik gemaak.
Daar was baie armoede in Ierland gedurende die 18de eeu, op sy ergste tydens die hongersnood van 1741. Hierdie ramp het honderde duisende mense gedood. In die 1760's het die griewe van die Ierse boere tot geweld gelei. In Munster het die wit seuns, sogenaamde omdat hulle wit rokke of hemde gedra het, verbrande geboue en verminkte beeste vermom. In die 1770's is hulle in die noorde gevolg deur die eikehoutseuns en die staalseuns.
Vanaf 1778 word die wette wat die regte van Katolieke beperk, geleidelik herroep. Vanaf daardie jaar is Katolieke toegelaat om grond vir 999 jaar te huur. Vanaf 1782 mag hulle grond koop. In 1782 is die Poynings -wet ná byna 300 jaar herroep. Die wet van 1719, wat die Britse parlement die reg gegee het om vir die Iere wet te gee, is ook herroep. In 1792 is Katolieke toegelaat om as advokate te praktiseer en om met Protestante te trou. Vanaf 1793 mag Katolieke stem (maar mag nie as parlementslede sit nie).
In die 1700's het 'n linne -industrie in Noord -Ierland grootgeword. 'N Linne -raad is in 1711 in Dublin gestig. Die linne -industrie het egter spoedig in die noorde gekonsentreer en 'n ander linnebord is in 1782 in Belfast geopen. Vanaf die laat 18de eeu het Brittanje begin industrialiseer. In Ierland was industrialisasie beperk tot die noorde. Die suide van Ierland het landbou gebly en groot hoeveelhede vleis en botter na Brittanje uitgevoer. Gedurende die 18de eeu het die bevolking van Ierland vinnig toegeneem van minder as 2 miljoen in 1700 tot bykans 5 miljoen in 1800. Die handel met Brittanje het 'n sterk groei en die Bank van Ierland het in 1783 geopen.
Aan die einde van die 18de eeu het die idees van die Amerikaanse rewolusie en die Franse revolusie egter Ierland bereik. Hulle beïnvloed 'n Protestantse prokureur, Theobald Wolf Tone, wat in 1791 die Society of United Irishmen gestig het. Die samelewing wou hê dat Ierland 'n onafhanklike republiek moet word met godsdienstige verdraagsaamheid vir almal. In 1794 het Brittanje oorlog gevoer met Frankryk. Die Verenigde Iere is as 'n gevaarlike organisasie beskou en is onderdruk. Wolf Tone het na die buiteland gevlug en die Franse probeer oorreed om Ierland binne te val. In 1796 stuur hulle 'n vloot, maar dit word deur 'n storm verhinder om te land.
Toe vind daar in Mei 1798 opstande plaas in Wexford, Wicklow en Mayo. Die opstand is egter op 21 Junie in Vinegar Hill naby Enniscorthy verslaan. Franse soldate het in Augustus by Killala geland, maar hulle moes in September oorgee. Die Franse het nog 'n vloot gestuur, maar hul skepe is deur die Britse vloot onderskep en die meeste van hulle is gevange geneem. Aan boord was Wolf Tone. In November het hy in die tronk selfmoord gepleeg.
Ierland in die 19de eeu
Die Britse regering besluit toe dat radikale hervorming nodig is. Hulle het besluit die antwoord is om die Ierse parlement af te skaf en Ierland met Brittanje te verenig. In 1800 kon hulle die Ierse parlement oorreed om tot die maatreël in te stem. Dit het in 1801 in werking getree.
In 1803 het Robert Emmet (1778-1803) en 'n klein groepie volgelinge 'n opstand in Dublin probeer.Hulle het die Lord Chief Justice van Ierland en sy neef vermoor, maar die styging is vinnig verpletter. Robert Emmet is opgehang, geteken en in kwarte gesny.
In die vroeë 19de eeu is 'n beweging om die oorblywende beperkings op Katolieke te verwyder, gelei deur Daniel O 'Connell (1775-1847). In 1823 stig hy die Katolieke Vereniging. In 1829 is hul wense vervul. Die Wet op die Katolieke Emansipasie het Katolieke toegelaat om LP's te word en 'n openbare amp te beklee.
In 1840 het O 'Connell 'n herroepingsvereniging begin om die herroeping van die Wet op die Unie te eis. Hy het monstervergaderings en#8217 van sy ondersteuners gereël. In 1843 het hy 'n beroep gedoen op Clontarf. Die Britse regering het die vergadering egter verbied. O 'Connell het die vergadering gekanselleer en sy beweging het ineengestort.
In 1845 het 'n groot deel van die Ierse bevolking van aartappels en karringmelk geleef. Dit was 'n voldoende dieet, maar as daar iets met die aartappeloes gebeur, sou daar 'n ramp wees. In 1845 tref aartappelroes Ierland. Peel, die Britse premier, het 'n wetenskaplike komitee aangestel om die siekte te bestudeer. Ongelukkig het hulle nie die ware aard daarvan verstaan ​​nie.
Gekonfronteer met hongersnood het Peel hulpverlening begin om werk te gee vir die honger. (Peel was huiwerig om gratis kos weg te gee). Die aartappelroes het in 1846 teruggekeer. Teen 1847 was die situasie so erg dat Lord John Russell, die opvolger van Peel, besef het dat direkte verligting nodig is en dat sopkombuise opgerig is. Private liefdadigheidsorganisasies het ook gesukkel om die ramp te hanteer.
Honderde duisende mense sterf egter jaarliks ​​aan hongersnood en siektes soos cholera, tifus en disenterie. (In hul verswakte toestand het mense min weerstand teen siektes gehad). Die hongersnood was die ergste in Suid- en Suidwes -Ierland. Die Noord- en Ooskus is minder geraak. Baie mense het aan boord gevlug. Net in 1851 het ongeveer 250 000 mense uit Ierland geëmigreer. (Baie van hulle is dood aan siektes terwyl hulle aan boord was). Die bevolking van Ierland het dramaties gedaal. Van meer as 8 miljoen in 1841, het dit gedaal tot ongeveer 6 1/2 miljoen in 1851 en dit het gedaal. Na raming sterf 1 miljoen mense tydens die hongersnood. Baie ander het geëmigreer. Die mislukking van die Britse regering om die hongersnood te hanteer, het 'n blywende bitterheid in Ierland veroorsaak.
In 1842 word 'n organisasie genaamd Young Ireland gestig om hom vir Ierse onafhanklikheid te beywer. (Hulle is genoem ' Young Ireland ' omdat hulle gekant was teen O 'Connell 's ' Old Ireland ', wat vreedsame metodes voorgestaan ​​het. In 1848 het Young Ireland 'n opstand probeer doen. Onder leiding van William Smith O 'Brien 1803-64 'n groep Ierse boere het met 46 lede van die Irish Constabulary in Ballingarry in County Tipperary geveg. Die skermutseling het later bekend geword as die slag van die weduwee McCormack 's koolvlek. dood, maar is eerder na Tasmanië vervoer.
In 1858 is 'n ander beweging genaamd die Feniërs gevorm. In 1867 probeer hulle 'n styging in Engeland, wat nie slaag nie. In 1870 is hulle deur die Katolieke Kerk verbied, maar hulle het voortgegaan om te werk.
Ook in 1870 stig 'n advokaat met die naam Isaac Butt (1813-1879) die Irish Home Government Association. Die doel was om LP's in die Britse parlement te bekom en om onafhanklikheid te veg. Die Vereniging was 'n sukses deurdat dit vinnig 'n groot aantal LP's gekry het, maar Butt as te gematig beskou is. Hy verloor gou beheer oor die beweging van 'n Protestantse Prokureur genaamd Charles Stewart Parnell (1846-1891).
Aan die einde van die 1870's het die Ierse landbou 'n resessie beleef en baie huurders is uitgesit. Toe in 1879 stig 'n Fenian genaamd Michael Davitt (1846-1906) die Irish National Land League om grondhervorming te eis. Hy het Parnell gevra om die beweging te lei. Die landoorlog van 1879-1882 het gevolg. Huur is tot op die laaste oomblik teruggehou. Almal wat die grond van 'n uitgesette huurder ingeneem het, is geboikot. Hierdie woord kom van 'n kaptein Charles Boikot. Hy het 'n landgoed in Mayo bestuur. Plaaslike mense het geweier om vir hom te werk, maar in 1880 is 50 arbeiders van Ulster, beskerm deur troepe, gestuur om sy plaas te oes. Die lewe was egter so onaangenaam vir Boikot dat hy noodgedwonge moes vertrek.
Tydens die landoorlog het sommige mense gewelddadig geraak. As gevolg hiervan in 1881 het die Britse regering die dwangwet goedgekeur, wat hulle toegelaat het om mense sonder verhoor in die tronk te sit. Die leiers van die landliga is in hegtenis geneem. Terselfdertyd het Gladstone 'n ander grondwet goedgekeur. Huurders kan by 'n spesiale landhof aansoek doen om 'n billike huur. Gladstone se grondwette van 1881 en 1882 het huurders ook groter eiendomsreg verseker.
Die landoorlog eindig met 'n ooreenkoms genaamd die Kilmainham -verdrag. Die regering het die leiers vrygelaat en nog 'n paar toegewings ingestem en die geweld het verdwyn (hoewel die hoofsekretaris van Ierland, Lord Frederick Cavendish en die onder -sekretaris, in Phoenix Park, Dublin, vermoor is).
In 1886 het Gladstone sy eerste huisreëlwetsontwerp voorgestel, maar dit is deur die House of Commons verwerp. Gladstone het 'n tweede wetsontwerp in 1893 ingedien. Hierdie is deur die House of Commons goedgekeur, maar dit is deur die House of Lords verwerp.
Gladstone het 'n tweede wetsontwerp in 1893 ingedien. Die Laerhuis het hierdie aangeneem, maar die House of Lords het dit verwerp. Tog is daar hervormings aangebring aan grondbesit. In 1885 is geld beskikbaar gestel vir huurders om te leen om hul grond te koop. Die lenings is teen lae rentekoerse terugbetaal. Die leningsstelsel is uitgebrei in 1891. Meer grondwette is in 1903 en 1909 aangeneem. Gevolglik het duisende huurders hul grond gekoop. In 1893 is die Gaelic League gestig om Gaelies weer die hooftaal van Ierland te maak.
Intussen het Protestantse opposisie teen Huisreëls toegeneem. Die Ulster Unionist Party is gestig in 1886. Ander vakbondorganisasies is ook gevorm aan die einde van die 19de en begin van die 20ste eeu. Sinn Fein (Gaelic 'we yourself ') is egter in 1905 gestig.
Ierland in die 20ste eeu
In die 1900's beweeg Ierland na 'n burgeroorlog. Die Ulster Volunteer Force is gestig in 1913. In die suide het nasionaliste die Ierse vrywilligers gevorm. Beide kante het arms gekry.
Uiteindelik het 'n wetsontwerp op huisreëls die koninklike instemming op 15 September 1914 ontvang. Dit is egter vir die duur van die Eerste Wêreldoorlog opgehou. Die oorlog het die mening in Ierland verdeel. Sommige mense was bereid om te wag tot die einde van die oorlog en glo dat Ierland dan onafhanklik sou word. Sommige was nie. Die Ierse Vrywilligers het geskei. Ongeveer 12 000 mans het weggebreek, maar die naam Irish Volunteers behou. Die res (meer as 100 000 man) noem hulself die Ierse nasionale vrywilligers).
In die beginjare van die 20ste eeu het die Ierse Republikeinse Broederskap 'n kragtige geheime organisasie gebly. Baie van hulle het by die Ierse vrywilligers aangesluit. In Mei 1915 het die IRB 'n militêre raad gevorm. In Januarie 1916 het hulle 'n opstand beplan en Paasdag (24 April) as die datum bepaal. MacNeill, die leier van die Ierse vrywilligers, is eers op 21 April oor die beplande opstand ingelig. Eers het hy ingestem om saam te werk. Hy het die vrywilligers beveel om op 24 April te mobiliseer. 'N Duitse skip, die Aud, wat gewere na Ierland vervoer het, is egter deur die Britse vloot onderskep en haar kaptein het haar afgeskud. MacNeill het van plan verander en die Volunteer Movements gekanselleer. As gevolg hiervan was die opstand byna heeltemal tot Dublin beperk en het dit dus geen kans op sukses gehad nie.
Die opstandelinge het die poskantoor in O 'Connellstraat beset, waar hul leier Patrick Pearse 'n Ierse Republiek aangekondig het. Die Britte het die opstand egter verpletter en die opstandelinge het op 29 April oorgegee en 15 daarvan is tereggestel. Die openbare mening in Ierland was ontsteld en vervreem deur die teregstellings.
In Desember 1918 is 'n algemene verkiesing gehou en Sinn Fein het 73 setels gekry. Die Sinn Fein -parlementslede het egter geweier om in die Britse parlement te sit. In plaas daarvan stig hulle hul eie parlement genaamd die Dail Eireann, wat in Dublin vergader het.
In Januarie 1919 herdoop die Ierse vrywilligers hulself tot die IRA, die IRA begin 'n guerrilla -oorlog toe hulle twee RIC -mans doodskiet. Die guerrilla-oorlog duur voort deur 1920 en 1921. Die Britte het 'n mag van oud-soldate gewerf wat die Black and Tans genoem word om die RIC te ondersteun. Die Black and Tans is in Maart 1920 na Ierland gestuur. Hulle het weerwraak teen die IRA onderneem deur geboue te verbrand. In Dublin het hulle op 21 November 1921 op 'n skare afgevuur toe hulle 'n sokkerwedstryd sien kyk waarin 12 mense dood is. Kort daarna verbrand die Black and Tans 'n deel van die middestad van Cork.
Die oorlog het tot in 1921 voortgeduur. Op 25 Mei 1921 het die IRA die Dublin Customs House verbrand, maar 5 van hulle is dood en 80 is gevange geneem. Kort daarna, in Julie 1921, het die oorlog geëindig.
Intussen het die Britse regering in 1920 die Government of Ireland Act aangeneem. Daardeur sou daar 2 parlemente in Ierland wees, een in die noorde en een in die suide. Beide parlemente sou egter ondergeskik wees aan die Britse parlement. 'N Verkiesing is gehou vir die Suid -Ierse parlement in Mei 1921. Sinn Fein het byna al die setels verower, maar hul LP's wou nie in die nuwe parlement sit nie. In plaas daarvan het die Dail aanhou vergader.
In Oktober 1921 word 'n groep van 5 mans deur die Dail aangestel om met die Britte te onderhandel. Die Britse premier eis dat Ierland verdeel word en hy dreig die afgevaardigdes met oorlog as hulle nie 'n verdrag onderteken nie. Daarom het hulle dit gedoen.
Die Dail het die verdrag op 7 Januarie 1922 goedgekeur. Die mening was egter verdeeld oor die verdrag, en sommige mense was bereid om dit as 'n tydelike maatreël te aanvaar, en sommige het dit bitter gekant. Die geveg tussen die IRA en die nasionale weermag het uitgebreek. Michael Collins is op 22 Augustus 1922 in 'n hinderlaag dood. Die burgeroorlog in Ierland duur tot Mei 1923.
Gedurende die 1920's en 1930's was werkloosheid in Ierland hoog. Verder het baie mense in oorbevolkte omstandighede geleef. Gevolglik het emigrasie voortgegaan. Dinge het egter stadig verbeter. In die jare 1925-1929 het die regering 'n hidro-elektrisiteitskema geskep, genaamd die Shannon-skema. Teen 1943 het al die dorpe in Ierland elektrisiteit gehad. So ook die meeste dorpe. In die dertigerjare het die regering probeer om werkloses te help met 'n padbouplan. Verder het 'n sekere industrie destyds in Ierland ontwikkel.
In 1937 word 'n nuwe grondwet tot 'n verkose president staatshoof. Verder is die naam ' Irish Free State ' vervang met óf Eire óf Ierland. Toe word 1948 in Ierland 'n republiek gemaak en die laaste bande met Brittanje is verbreek.
In die dertigerjare het Ierland 'n ekonomiese oorlog met Brittanje gevoer. Voor 1922 leen baie huurders boere geld by die Britse regering om hul plase te koop. As deel van die verdrag van 1922 moes die Ierse staat hierdie geld insamel en aan die Britte deurgee. In 1932 het de Valera egter opgehou betaal. In reaksie hierop het die Britte 'n tarief van 20% op Ierse goedere opgelê. Dit het die Ierse veehandel groot skade berokken. De Valera het egter invoerbelasting op Britse goedere soos steenkool opgelê. Hy het gehoop dat Ierland ekonomies selfonderhoudend sou word en dat Ierse nywerhede sou ontwikkel. In werklikheid het die oorlog albei kante seergemaak. In 1935 sluit hulle 'n steenkoolbeesverdrag, wat die handel in die twee goedere vergemaklik het. In 1938 het 'n algemene handelsverdrag die ekonomiese oorlog tot 'n einde gebring.
In 1949 is 'n Industriële Ontwikkelingsowerheid gestig om industrialisasie te bevorder en vanaf die laat 1950's het die Ierse ekonomie vinnig ontwikkel. Gedurende die 1960's en 1970's het die Ierse ekonomie gemiddeld 4% per jaar gegroei. Die eerste Ierse snelweg is in 1962 geopen.
Die Iere het egter gedurende die 1950's en 1960's steeds na die buiteland emigreer. Ondanks emigrasie het die bevolking van Ierland in die 1960's en 1970's gestyg (vir die eerste keer sedert die middel van die 19de eeu.
In 1973 het Ierland by die EEG (voorloper van die EU) aangesluit. Lidmaatskap het groot voordeel vir Ierland gebied, beide in direkte hulp en in belegging deur buitelandse ondernemings.
Gedurende die tagtigerjare was die Ierse ekonomie in die steek. Werkloosheid was slegs 7% in 1979, maar dit het gestyg tot 17% in 1990. Toe in die 1990's het die situasie heeltemal verander. Die Ierse ekonomie het hoogty gevier en dit het bekend geword as die Keltiese tier. Teen 2000 het die werkloosheid in die Ierse Republiek tot minder as 4%gedaal.
Die Ierse samelewing het ook vinnig verander in die laat 20ste eeu en die vroeë 21ste eeu. Die Katolieke Kerk het 'n groot deel van sy invloed in Ierland verloor en die kerkbywoning het skerp gedaal. Vandag is Ierland 'n toenemend sekulêre samelewing. Intussen is Mary Robinson verkies tot die eerste vrouepresident in 1990. In 1995 het die Ierse volk in 'n referendum gestem om egskeiding toe te laat.
Ierland in die 21ste eeu
In 2015 het die mense van Ierland in 'n referendum gestem om huwelike van dieselfde geslag toe te laat. In 2018 het hulle in 'n referendum gestem om die wet op aborsie te hervorm. In 2018 het die Ierse volk ook tydens 'n referendum gestem om 'n verbod op godslastering te beëindig.
In die vroeë 21ste eeu het die Ierse ekonomie vinnig gegroei. In 1999 het Ierland by die Euro aangesluit. In 2008 het Ierland egter 'n resessie beleef. Werkloosheid in Ierland het in die herfs van 2010 tot 13,2% gestyg. Ierland het egter in 2011 begin herstel. Teen Maart 2017 het werkloosheid tot 6,4% gedaal. Vandag groei die Ierse ekonomie geleidelik. In 2020 was die bevolking van Ierland 4,9 miljoen.
Die name Ierland en Éire afkomstig van Oud -Iers Ériu, 'n godin in die Ierse mitologie wat die eerste keer in die negende eeu opgeteken is. Die etimologie van Ériu word betwis, maar kan afkomstig wees van die Proto-Indo-Europese wortel * h2uer , met verwysing na vloeiende water. 
Gedurende die laaste ystydperk, en tot ongeveer 10 000 v.C., was die grootste deel van Ierland periodiek met ys bedek. Seevlakke was laer en Ierland het, net soos Groot -Brittanje, deel uitgemaak van kontinentale Europa. Teen 16 000 v.C. het Ierse skeiding van Groot -Brittanje veroorsaak deur stygende seevlakke as gevolg van yssmelting.  Later, omstreeks 6000 vC, het Groot -Brittanje geskei van die vasteland van Europa.  Tot onlangs is die vroegste bewyse van menslike aktiwiteite in Ierland op 12 500 jaar gelede gedateer, gedemonstreer deur 'n geslagte beerbeen wat in 'n grot in County Clare gevind is.  Sedert 2021 dateer die vroegste bewyse van menslike aktiwiteite in Ierland tot 33 000 jaar gelede. 
Teen ongeveer 8000 vC is 'n meer volgehoue ​​besetting van die eiland getoon, met bewyse vir Mesolitiese gemeenskappe rondom die eiland. 
'N Ruk voor 4000 vC het die neolitiese setlaars graankultivars, mak diere soos beeste en skape, groot houtgeboue en klipmonumente bekendgestel.  Die vroegste bewyse vir boerdery in Ierland of Groot-Brittanje is uit Ferriter's Cove, County Kerry, waar 'n vuursteenmes, beeste en 'n skaaptand koolstofgedateer is tot ongeveer. 4350 v.C.  Veldstelsels is ontwikkel in verskillende dele van Ierland, insluitend by die Céide Fields, wat onder 'n turfkombers in die huidige Tyrawley bewaar is. 'N Uitgebreide veldstelsel, waarskynlik die oudste ter wêreld,  het bestaan ​​uit klein afdelings wat met droë klipmure geskei is. Daar is 'n paar eeue tussen 3500 vC en 3000 vC geboer. Koring en gars was die belangrikste gewasse. 
Die Bronstydperk het omstreeks 2500 v.C. begin, met tegnologie wat gedurende hierdie tydperk die alledaagse lewe van mense verander het deur innovasies soos die gebruik van osse wat tekstiele weef, alkohol en vaardige metaalbewerking, wat nuwe wapens en gereedskap vervaardig het, asook fyn goudversiering en juweliersware, soos borsspelde en torke.
Die opkoms van Keltiese Ierland
Oor en wanneer die eiland Kelties geword het, word al byna 'n eeu gedebatteer, en die migrasie van die Kelte was een van die meer blywende temas van argeologiese en taalkundige studies. Die mees onlangse genetiese navorsing assosieer sterk die verspreiding van Indo-Europese tale (insluitend Kelties) deur Wes-Europa met 'n volk wat 'n saamgestelde bekerkultuur bring, met sy aankoms in Brittanje en Ierland dateer uit ongeveer die middel van die derde millennium vC.  Volgens John T. Koch en ander was Ierland in die Laat Bronstydperk deel van 'n maritieme handelsnetwerkkultuur genaamd die Atlantiese Bronstydperk, wat ook Brittanje, Wes-Frankryk en Iberia insluit, en dat dit is waar Keltiese tale ontwikkel het .     Dit kontrasteer met die tradisionele siening dat hul oorsprong in die vasteland van Europa lê met die Hallstatt -kultuur. 
Die tradisionele standpunt is al lank dat die Keltiese taal, die Ogham-skrif en die kultuur na Ierland gebring is deur golwe van invallende of migrerende Kelte van die vasteland van Europa. Hierdie teorie berus op die Lebor Gabála Érenn, 'n Middeleeuse Christelike pseudo-geskiedenis van Ierland, tesame met die teenwoordigheid van die Keltiese kultuur, taal en artefakte wat in Ierland voorkom, soos Keltiese bronspiese, skilde, torke en ander fyn vervaardigde Keltiese besittings. Die teorie beweer dat daar vier afsonderlike Keltiese invalle van Ierland was. Die Priteni was die eerste, gevolg deur die Belgae uit Noord -Gallië en Brittanje. Later word gesê dat Laighin-stamme uit Armorica (die huidige Bretagne) min of meer gelyktydig binnegeval het. Laastens word gesê dat die Milesians (Galliërs) Ierland bereik het, óf uit noordelike Iberië óf suid -Gallië.  Daar word beweer dat 'n tweede golf genaamd die Euerni, wat aan die Belgae -mense van Noord -Gallië behoort, ongeveer in die sesde eeu vC begin aankom het. Daar word gesê dat hulle hul naam aan die eiland gegee het.  
Die teorie is deels aangevoer weens 'n gebrek aan argeologiese bewyse vir grootskaalse Keltiese immigrasie, hoewel dit aanvaar word dat sulke bewegings berug moeilik is om te identifiseer. Historiese taalkundiges is skepties dat hierdie metode alleen die opname van die Keltiese taal kan verreken, en sommige sê dat 'n veronderstelde prosesbeskouing van Keltiese taalvorming ''n besonder gevaarlike oefening' is.   Genetiese afstammingsondersoek na die gebied van Keltiese migrasie na Ierland het gelei tot bevindings wat geen beduidende verskille in mitochondriale DNA tussen Ierland en groot dele van kontinentale Europa getoon het nie, in teenstelling met dele van die Y-chromosoompatroon. Toe albei in ag geneem is, het 'n studie tot die gevolgtrekking gekom dat moderne Keltiese sprekers in Ierland beskou kan word as Europese 'Atlantiese Kelte' wat 'n gedeelde afkoms in die hele Atlantiese gebied toon, van noordelike Iberia tot Wes -Skandinawië, eerder as in wese Sentraal -Europees. 
In 2012 het navorsing getoon dat die voorkoms van genetiese merkers vir die vroegste boere byna uitgeskakel is deur immigrante uit die bekerkultuur: hulle het 'n nuwe Y-chromosoom R1b-merker gehad, wat vermoedelik in Iberia ongeveer 2500 vC ontstaan ​​het. Die voorkoms onder moderne Ierse manne van hierdie mutasie is opmerklik 84%, die hoogste ter wêreld, en pas baie by ander bevolkings langs die Atlantiese rand tot by Spanje.'N Soortgelyke genetiese vervanging het plaasgevind met afstammelinge in mitochondriale DNA.   Hierdie gevolgtrekking word ondersteun deur onlangse navorsing wat deur die genetikus David Reich gedoen is, wat sê: 'Britse en Ierse geraamtes uit die Bronstydperk wat die Beaker -periode gevolg het, het hoogstens 10 persent afstammelinge van die eerste boere van hierdie eilande, met ander 90 persent van mense soos dié wat verband hou met die Bell Beaker -kultuur in Nederland. " Hy stel voor dat dit bekergebruikers was wat 'n Indo-Europese taal voorgestel het, wat hier deur Kelties voorgestel word (dws 'n nuwe taal en kultuur wat direk deur migrasie en genetiese vervanging ingevoer is). 
Laat oudheid en vroeë Middeleeue
Die vroegste geskrewe rekords van Ierland kom van klassieke Grieks-Romeinse geograwe. Ptolemeus in syne Almagest verwys na Ierland as Mikra Brettania ("Klein -Brittanje"), in teenstelling met die groter eiland, wat hy genoem het Megale Brettania ("Groot Brittanje").  In sy latere werk, Aardrykskunde, Verwys Ptolemeus na Ierland as Iouernia en na Groot -Brittanje as Albion. Hierdie 'nuwe' name sou destyds waarskynlik die plaaslike name vir die eilande gewees het. Die vroeëre name, daarenteen, sou waarskynlik geskep gewees het voordat direkte kontak met plaaslike mense gemaak is. 
Die Romeine verwys ook na Ierland met hierdie naam in sy gelatiniseerde vorm, Hibernia, of Scotia.   Ptolemeus teken sestien nasies op wat in 100 nC in elke deel van Ierland woon.  Die verhouding tussen die Romeinse Ryk en die koninkryke van antieke Ierland is onduidelik. Daar is egter 'n aantal vondste van Romeinse munte gevind, byvoorbeeld by die nedersetting van die ystertydperk Freestone Hill naby Gowran en Newgrange. 
Ierland het voortgegaan as 'n lapwerk van mededingende koninkryke, maar vanaf die 7de eeu het 'n konsep van nasionale koningskap geleidelik verwoord geword deur die konsep van 'n hoë koning van Ierland. Middeleeuse Ierse literatuur beeld 'n byna ononderbroke reeks hoë konings uit wat duisende jare terug strek, maar moderne historici meen dat die plan in die 8ste eeu ontwerp is om die status van magtige politieke groeperings te regverdig deur die oorsprong van hul bewind in die verre verlede te projekteer. 
Al die Ierse koninkryke het hul eie konings gehad, maar was nominaal onderworpe aan die hoë koning. Die hoë koning is uit die geledere van die provinsiale konings gehaal en regeer ook oor die koninklike koninkryk Meath, met 'n seremoniële hoofstad op die heuwel van Tara. Die konsep het eers in die Viking -tydperk 'n politieke werklikheid geword en was selfs toe nie konsekwent nie.  Ierland het wel 'n kultureel verenigende oppergesag van die reg: die vroeë geskrewe regstelsel, die Brehon -wette, bestuur deur 'n professionele klas juriste bekend as die brehons. 
The Chronicle of Ireland dit meld dat biskop Palladius in 431 op 'n sending van pous Celestine I in Ierland aangekom het om die Iere te bedien "wat reeds in Christus glo".  Dieselfde kroniek bevat dat Saint Patrick, die bekendste beskermheilige van Ierland, die volgende jaar aangekom het. Daar is voortgesette debat oor die missies van Palladius en Patrick, maar die konsensus is dat hulle albei plaasgevind het  en dat die ouer druid -tradisie ineengestort het in die lig van die nuwe godsdiens.  ​​Ierse Christen -geleerdes het uitgeblink in die studie van Latynse en Griekse leer en Christelike teologie. In die kloosterkultuur wat gevolg het op die kerstening van Ierland, is Latynse en Griekse leer gedurende die vroeë Middeleeue in Ierland behou, in teenstelling met elders in Wes -Europa, waar die donker eeue gevolg het op die val van die Wes -Romeinse Ryk.  ​​ [ bladsy benodig ]
Die kunste van manuskripverligting, metaalbewerking en beeldhouwerk floreer en produseer skatte soos die Book of Kells, versierde juweliersware en die vele gekerfde klipkruise  wat vandag nog op die eiland voorkom. 'N Sending wat in 563 op Iona deur die Ierse monnik Saint Columba gestig is, het 'n tradisie van Ierse sendingwerk begin wat die Keltiese Christendom en leer na Skotland, Engeland en die Frankiese Ryk op die vasteland van Europa na die val van Rome versprei het.  Hierdie missies duur voort tot in die laat Middeleeue, met die vestiging van kloosters en leersentrums, wat geleerdes soos Sedulius Scottus en Johannes Eriugena oplewer en baie invloed in Europa uitoefen. [ aanhaling nodig ]
Vanaf die 9de eeu het golwe van Viking -plunderaars Ierse kloosters en dorpe geplunder.  Hierdie aanvalle het bygedra tot 'n patroon van aanvalle en endemiese oorlogvoering wat reeds diep in Ierland was. Die Vikings was betrokke by die vestiging van die meeste van die belangrikste kusnedersettings in Ierland: Dublin, Limerick, Cork, Wexford, Waterford, asook ander kleiner nedersettings.  [ onbetroubare bron? ]
Normandiese en Engelse invalle
Op 1 Mei 1169 land 'n ekspedisie van Cambro-Normandiese ridders, met 'n leër van ongeveer 600 man, by Bannow Strand in die huidige graafskap Wexford. Dit is gelei deur Richard de Clare, bekend as 'Strongbow' vanweë sy bekwaamheid as boogskutter.  Die inval, wat saamgeval het met 'n tydperk van hernieude Normandiese uitbreiding, was op uitnodiging van Dermot Mac Murrough, koning van Leinster. 
In 1166 vlug Mac Murrough na Anjou, Frankryk, na 'n oorlog met Tighearnán Ua Ruairc, van Breifne, en soek die hulp van die Angevin -koning Henry II om sy koninkryk te herower. In 1171 kom Henry in Ierland aan om die algemene vordering van die ekspedisie te hersien. Hy wou weer koninklike gesag uitoefen oor die inval wat buite sy beheer uitbrei. Henry het sy gesag oor Strongbow en die Kambro-Normandiese krygshere suksesvol teruggedwing en het baie van die Ierse konings oorreed om hom as hul heer te aanvaar, 'n ooreenkoms wat in die Verdrag van Windsor van 1175 bevestig is.
Die inval is gelegitimeer deur die bepalings van die pouslike bul Laudabiliter, uitgereik deur 'n Engelsman, Adrian IV, in 1155. Die bul het Henry aangemoedig om beheer te neem in Ierland om toesig te hou oor die finansiële en administratiewe herorganisasie van die Ierse Kerk en die integrasie daarvan in die Roomse Kerkstelsel.  'n Paar herstrukturerings het reeds op kerklike vlak begin na die sinode van Kells in 1152.  Daar was aansienlike geskille oor die egtheid van Laudabiliter,  en daar is geen algemene ooreenkoms of die bul eg of vervals is nie.  
In 1172 moedig pous Alexander III Henry verder aan om die integrasie van die Ierse kerk met Rome te bevorder. Henry is gemagtig om 'n tiende van een sent per haard as 'n jaarlikse bydrae op te lê. Hierdie kerkheffing, genaamd Peter's Pence, bestaan ​​in Ierland as 'n vrywillige skenking. Op sy beurt aanvaar Henry die titel Lord of Ireland wat Henry in 1185 aan sy jonger seun, John Lackland, verleen het. Dit het die Ierse staat as die Lordship of Ireland beskryf. [ aanhaling nodig ] Toe Henry se opvolger onverwags in 1199 sterf, het John die kroon van Engeland geërf en die heerskappy van Ierland behou.
In die daaropvolgende eeu het die Normandiese feodale wet geleidelik die Gaeliese Brehon-wet vervang, sodat die Normandiërs teen die laat 13de eeu 'n feodale stelsel in 'n groot deel van Ierland ingestel het. Normandiese nedersettings is gekenmerk deur die vestiging van barones, herehuise, dorpe en die sade van die moderne landstelsel. 'N Weergawe van die Magna Carta (die Groot Handves van Ierland), vervang Dublin vir Londen en die Ierse Kerk want, die destydse Engelse kerk, die Katolieke kerk, is in 1216 gepubliseer en die parlement van Ierland is in 1297 gestig.
Vanaf die middel van die 14de eeu, na die Swart Dood, het die Normandiese nedersettings in Ierland 'n tydperk van agteruitgang beleef. Die Normandiese heersers en die Gaeliese Ierse elite het getrou en die gebiede onder Normandiese bewind het Gaeliseer. In sommige dele het 'n hibriede Hiberno-Normandiese kultuur ontstaan. In reaksie daarop het die Ierse parlement die statute van Kilkenny in 1367 aangeneem. Dit was 'n stel wette wat ontwerp is om die assimilasie van die Normandiërs in die Ierse samelewing te voorkom deur te vereis dat Engelse onderdane in Ierland Engels praat, Engelse gebruike volg en die Engelse wetgewing nakom. 
Teen die einde van die 15de eeu het die sentrale Engelse gesag in Ierland amper verdwyn, en 'n hernieude Ierse kultuur en taal, hoewel met Normandiese invloede, was weer oorheersend. Die Engelse kroonbeheer was relatief ongeskonde in 'n amorfe vastrapplek rondom Dublin, bekend as The Pale, en ingevolge die bepalings van Poynings 'Law van 1494 was die Ierse parlementêre wetgewing onderhewig aan die goedkeuring van die English Privy Council. 
Die Koninkryk van Ierland
Die titel van koning van Ierland is in 1542 herskep deur Henry VIII, die destydse koning van Engeland, van die Tudor-dinastie. Engelse bewind is gedurende die laaste deel van die 16de eeu in Ierland versterk en uitgebrei, wat gelei het tot die verowering van Ierland deur Tudor. 'N Byna volledige verowering is bereik teen die begin van die 17de eeu, na die negejarige oorlog en die vlug van die grawe.
Hierdie beheer is gekonsolideer tydens die oorloë en konflikte van die 17de eeu, insluitend die Engelse en Skotse kolonisasie in die plantasies van Ierland, die oorloë van die drie koninkryke en die Williamitiese oorlog. Na raming bevat Ierse verliese tydens die oorloë van die drie koninkryke (wat in Ierland die Ierse konfederasie en die verowering van Ierland insluit) 20 000 slagoffers op die slagveld. Na raming is 200 000 burgerlikes dood as gevolg van 'n kombinasie van oorlogsverwante hongersnood, verplasing, guerrilla-aktiwiteit en pes gedurende die oorlog. 'N Verdere 50 000 [Nota 1] is in die Wes -Indiese Eilande gestuur na die serwituut. Dokter-generaal William Petty beraam dat 504 000 Katolieke Iere en 112 000 Protestantse setlaars gesterf het en dat 100 000 mense vervoer is as gevolg van die oorlog.  As 'n vooroorlogse bevolking van 1,5 miljoen aanvaar word, sou dit beteken dat die bevolking met byna die helfte verminder is.
Die godsdienstige stryd van die 17de eeu het 'n diep sektariese verdeeldheid in Ierland gelaat. Godsdiensgetrouheid bepaal nou die persepsie van lojaliteit aan die Ierse koning en die parlement. Na die goedkeuring van die toetswet 1672 en die oorwinning van die magte van die dubbele monargie van William en Maria oor die Jakobiete, is Rooms -Katolieke en nie -konforme Protestantse dissidente belet om as lede in die Ierse parlement te sit. Onder die opkomende strafwette is Ierse Rooms -Katolieke en Dissentente toenemend van verskillende en verskillende burgerregte beroof, selfs tot die eienaarskap van oorerflike eiendom. Bykomende regressiewe strafwetgewing het gevolg in 1703, 1709 en 1728. Dit het 'n omvattende sistemiese poging voltooi om Rooms -Katolieke en Protestantse Dissenters wesenlik te benadeel, terwyl 'n nuwe heersende klas Anglikaanse konformiste verryk is.  Die nuwe Anglo-Ierse heersersklas het bekend gestaan ​​as die Protestantse Ascendance.
Die 'Great Frost' tref Ierland en die res van Europa tussen Desember 1739 en September 1741, na 'n dekade van relatief sagte winters. Die winters het opgebergte aartappels en ander krammetjies vernietig, en die swak somers het die oeste erg beskadig.  [ bladsy benodig ] Dit het die hongersnood van 1740 tot gevolg gehad. Na raming sterf 250,000 mense (ongeveer een uit elke agt van die bevolking) aan die gevolglike pes en siektes.  Die Ierse regering het die uitvoer van mielies gestaak en die weermag in kwarte gehou, maar het weinig meer gedoen.   Plaaslike heersers en liefdadigheidsorganisasies het verligting gebied, maar kon min doen om die gevolglike sterftes te voorkom.  
In die nadraai van die hongersnood het 'n toename in die industriële produksie en 'n oplewing in die handel 'n opeenvolging van konstruksie -oplewing meegebring. Die bevolking het in die laaste deel van hierdie eeu die hoogte ingeskiet en die argitektoniese erfenis van Georgiese Ierland is gebou. In 1782 is die wet van Poynings herroep, wat Ierland vir die eerste keer sedert 1495 onafhanklike wetgewing van Groot -Brittanje gegee het. Die Britse regering het egter steeds die reg behou om die regering van Ierland aan te wys sonder die toestemming van die Ierse parlement.
Unie met Groot -Brittanje
In 1798 het lede van die Protestantse Dissenter -tradisie (hoofsaaklik Presbiteriaan) gemeen saak met Rooms -Katolieke in 'n republikeinse rebellie wat geïnspireer en gelei is deur die Society of United Irishmen, met die doel om 'n onafhanklike Ierland te skep. Ondanks die hulp van Frankryk is die opstand deur die Britse en Ierse regering en jeomanry -magte neergelê. In 1800 het die Britse en Ierse parlemente beide die Unieswet goedgekeur wat, met ingang van 1 Januarie 1801, die Koninkryk Ierland en die Koninkryk van Groot -Brittanje saamgesmelt het tot 'n Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Ierland. 
Die aanvaarding van die wet in die Ierse parlement is uiteindelik bereik met groot meerderhede, nadat dit nie tydens die eerste poging in 1799 misluk het nie. Volgens hedendaagse dokumente en historiese ontleding is dit bereik deur 'n aansienlike mate van omkoping, met befondsing van die Britse geheim Dienskantoor, en die toekenning van eweknieë, plekke en eerbewyse om stemme te verseker.  Die parlement in Ierland is dus afgeskaf en vervang deur 'n verenigde parlement in Westminster in Londen, alhoewel weerstand gebly het, soos blyk uit Robert Emmet se mislukte Ierse rebellie van 1803.
Afgesien van die ontwikkeling van die linne -industrie, is Ierland grootliks deur die industriële revolusie verbygegaan, deels omdat dit nie steenkool- en ysterhulpbronne het nie   en deels as gevolg van die impak van die skielike unie met die struktureel beter ekonomie van Engeland ,  wat Ierland as 'n bron van landbouprodukte en kapitaal beskou het.  
Die Groot Hongersnood van 1845–1851 het Ierland verwoes, want in daardie jare het die bevolking van Ierland met 'n derde gedaal. Meer as een miljoen mense sterf aan hongersnood en siektes, met 'n ekstra miljoen mense wat tydens die hongersnood emigreer, meestal na die Verenigde State en Kanada.  In die daaropvolgende eeu het 'n ekonomiese depressie wat deur die hongersnood veroorsaak is, gelei tot 'n verdere miljoen mense om te emigreer.  Teen die einde van die dekade was die helfte van alle immigrasie na die Verenigde State van Ierland. Die tydperk van burgerlike onrus wat tot aan die einde van die 19de eeu gevolg het, word die Landoorlog genoem. Massa-emigrasie het diep verskans geraak en die bevolking het tot in die middel van die 20ste eeu steeds gedaal. Onmiddellik voor die hongersnood is die bevolking deur die sensus van 1841 as 8,2 miljoen aangeteken.  Die bevolking het sedertdien nooit weer op hierdie vlak teruggekeer nie.  Die bevolking het gedaal totdat 1961 County Leitrim die laaste Ierse graafskap was wat 'n bevolkingsaanwas ná hongersnood in 2006 aangeteken het.
In die 19de en vroeë 20ste eeu het die moderne Ierse nasionalisme ontstaan, veral onder die Rooms -Katolieke bevolking. Die vooraanstaande Ierse politieke figuur ná die Unie was Daniel O'Connell. Hy is verkies tot parlementslid vir Ennis in 'n verrassende resultaat en ondanks die feit dat hy nie as Rooms -Katoliek kon sit nie. O'Connell was die hoof van 'n kragtige veldtog wat deur die Eerste Minister, die Ierse gebore soldaat en staatsman, die hertog van Wellington, onderneem is. Wellington het die wetsontwerp op Katolieke Hulp deur die parlement gelei, bygestaan ​​deur die toekomstige premier Robert Peel, en het 'n huiwerige George IV deurgedring om die wetsontwerp te onderteken en dit tot wet te verklaar. George se pa was teengestaan ​​teen die plan van die vroeëre premier, Pitt the Younger, om so 'n wetsontwerp na die Unie van 1801 in te dien, uit vrees dat Katolieke emansipasie in stryd is met die Wet op Skikking 1701.
Daniel O'Connell het 'n daaropvolgende veldtog gelei vir die herroeping van die Union Act, wat misluk het. Later in die eeu het Charles Stewart Parnell en ander hulle beywer vir outonomie binne die Unie, oftewel "Huisregering". Vakbondlede, veral dié in Ulster, was sterk gekant teen Huisregering, wat volgens hulle deur Katolieke belange gedomineer sou word.  Na 'n paar pogings om 'n wetsontwerp deur die parlement deur te gee, het dit seker gelyk dat 'n mens uiteindelik in 1914 sou slaag. Om te verhoed dat dit gebeur, is die Ulster Volunteers in 1913 gestig onder leiding van Edward Carson. 
Die vorming daarvan is in 1914 gevolg deur die stigting van die Ierse vrywilligers, wie se doel was om te verseker dat die wetsontwerp op die huisreël aanvaar word. Die wet is aangeneem, maar met die 'tydelike' uitsluiting van die ses provinsies Ulster wat Noord -Ierland sou word. Voordat die wet egter geïmplementeer kon word, is die wet opgeskort gedurende die Eerste Wêreldoorlog. Die Ierse vrywilligers het in twee groepe verdeel. Die meerderheid, ongeveer 175 000 in getal, onder John Redmond, het die naam National Volunteers aangeneem en ondersteun Ierse betrokkenheid by die oorlog. 'N Minderheid, ongeveer 13 000, het die naam van die Ierse vrywilligers behou en gekant teen Ierland se betrokkenheid by die oorlog. 
Die Paasopkoms van 1916 is deur laasgenoemde groep uitgevoer saam met 'n kleiner sosialistiese milisie, die Ierse Burgerleër. Die Britse reaksie, wat vyftien leiers van die opstand oor 'n tydperk van tien dae tereggestel het en meer as 'n duisend mense gevange geneem of geïnterneer het, het die gemoedstoestand van die land ten gunste van die rebelle verander. Ondersteuning vir die Ierse republikanisme het verder toegeneem as gevolg van die voortslepende oorlog in Europa, asook die dienspligskrisis van 1918. 
Die onafhanklike republikeinse party, Sinn Féin, het in die algemene verkiesing van 1918 oorweldigende goedkeuring gekry en in 1919 'n Ierse Republiek uitgeroep en 'n eie parlement opgerig (Dáil Éireann) en die regering. Terselfdertyd het die Vrywilligers, wat bekend gestaan ​​het as die Ierse Republikeinse Leër (IRA), 'n drie jaar lange guerrilla-oorlog geloods, wat in Julie 1921 met 'n wapenstilstand geëindig het (hoewel geweld tot in Junie 1922 voortduur, meestal in Noord-Ierland). 
In Desember 1921 word die Anglo-Ierse Verdrag gesluit tussen die Britse regering en verteenwoordigers van die Tweede Dáil. Dit het Ierland volkome onafhanklikheid in sy binnelandse sake en praktiese onafhanklikheid vir buitelandse beleid gegee, maar 'n opt-out-klousule het Noord-Ierland toegelaat om binne die Verenigde Koninkryk te bly, wat dit (soos verwag) onmiddellik uitgeoefen het. Daarbenewens moes lede van die Vrystaatse parlement 'n eed van trou aan die Grondwet van die Ierse Vrystaat sweer en 'n verklaring van getrouheid aan die koning aflê.  Meningsverskille oor hierdie bepalings het gelei tot 'n skeuring in die nasionalistiese beweging en 'n daaropvolgende Ierse burgeroorlog tussen die nuwe regering van die Ierse Vrystaat en diegene wat teen die verdrag gekant was, gelei deur Éamon de Valera. Die burgeroorlog het amptelik in Mei 1923 geëindig toe de Valera 'n skietstilstand uitgevaardig het. 
Gedurende sy eerste dekade is die nuutgevormde Ierse Vrystaat beheer deur die oorwinnaars van die burgeroorlog.Toe de Valera die mag bereik, gebruik hy die statuut van Westminster en politieke omstandighede om voort te bou op die groter soewereiniteit van die vorige regering. Die eed is afgeskaf en in 1937 is 'n nuwe grondwet aanvaar.  Dit het 'n proses van geleidelike skeiding van die Britse Ryk voltooi wat regerings sedert onafhanklikheid nagestreef het. Dit is egter eers in 1949 dat die staat amptelik tot die Republiek Ierland verklaar is.
Die staat was neutraal tydens die Tweede Wêreldoorlog, maar het klandestiene hulp aan die Geallieerdes gebied, veral in die moontlike verdediging van Noord -Ierland. Ondanks die neutraliteit van hul land, het ongeveer 50 000  vrywilligers uit onafhanklike Ierland tydens die oorlog by die Britse magte aangesluit, waarvan vier Victoria Crosses toegeken is.
Die Duitse intelligensie was ook aktief in Ierland.  Sy bedrywighede het in September 1941 geëindig toe die polisie arrestasies gemaak het op grond van toesig oor die belangrikste diplomatieke legasies in Dublin. Vir die owerhede was teen -intelligensie 'n fundamentele verdedigingslyn. Met 'n gewone leër van slegs meer as sewe duisend man aan die begin van die oorlog, en met beperkte voorraad moderne wapens, sou die staat baie probleme ondervind het om homself te verdedig teen invalle van beide kante in die konflik.  
Grootskaalse emigrasie was die grootste deel van die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog (veral gedurende die 1950's en 1980's), maar vanaf 1987 het die ekonomie verbeter en in die 1990's het aansienlike ekonomiese groei begin. Hierdie groeiperiode het bekend gestaan ​​as die Keltiese tier.  Die reële BBP van die Republiek het tussen 1995 en 1999 met gemiddeld 9,6% per jaar gegroei,  in watter jaar die Republiek by die euro aangesluit het. In 2000 was dit die sesde rykste land ter wêreld wat BBP per capita betref.  Historikus R. F. Foster voer aan die oorsaak was 'n kombinasie van 'n nuwe inisiatief en die toetrede van Amerikaanse ondernemings. Hy kom tot die gevolgtrekking dat die belangrikste faktore lae belasting, pro-sake-reguleringsbeleid en 'n jong, tegniese vaardigheid is. Vir baie multinasionale ondernemings is die besluit om sake te doen in Ierland nog makliker gemaak deur ruim aansporings van die Industrial Development Authority. Boonop was lidmaatskap van die Europese Unie nuttig, wat die land winsgewende toegang tot markte gegee het wat dit voorheen slegs deur die Verenigde Koninkryk bereik het, en groot subsidies en beleggingskapitaal in die Ierse ekonomie gepomp het. 
Modernisering het sekularisasie tot gevolg gehad. Die tradisioneel hoë vlakke van godsdienstigheid het skerp afgeneem. Foster wys op drie faktore: Ierse feminisme, wat grootliks uit Amerika ingevoer is met liberale standpunte oor voorbehoeding, aborsie en egskeiding het die gesag van biskoppe en priesters ondermyn. Tweedens het die verkeerde hantering van die pedofiele skandale die Kerk verneder, wie se biskoppe minder besorg was oor die slagoffers en meer gemoeid was met bedekking vir dwalende priesters. Derdens het voorspoed hedonisme en materialisme meegebring wat die ideale van heilige armoede onderbreek het. 
Die finansiële krisis wat in 2008 begin het, het hierdie bloeitydperk dramaties beëindig. Die BBP het in 2008 met 3% gedaal en met 7,1% in 2009, die ergste jaar sedert rekords begin het (hoewel verdienste deur besighede in buitelandse besit steeds gegroei het).  Die staat het sedertdien 'n diep resessie beleef, met werkloosheid, wat gedurende 2009 verdubbel het, wat in 2012 bo 14% gebly het. 
Noord-Ierland was die gevolg van die verdeling van die Verenigde Koninkryk deur die Government of Ireland Act 1920, en was tot 1972 'n selfregerende jurisdiksie in die Verenigde Koninkryk met sy eie parlement en premier. Noord -Ierland, as deel van die Verenigde Koninkryk, was tydens die Tweede Wêreldoorlog nie neutraal nie, en Belfast het vier bombardemente in 1941 ondergaan. Diensplig is nie na Noord -Ierland uitgebrei nie, en ongeveer 'n gelyke aantal het uit Noord -Ierland as vrywilligers uit die suide gewerk .
Alhoewel Noord-Ierland die struwelinge van die burgeroorlog grootliks gespaar het, was daar in dekades wat gevolg het op partisie, sporadiese episodes van intergemeenskaplike geweld. Nasionaliste, hoofsaaklik Rooms -Katoliek, wou Ierland verenig as 'n onafhanklike republiek, terwyl vakbondlede, veral Protestante, wou hê dat Noord -Ierland in die Verenigde Koninkryk moes bly. Die Protestantse en Katolieke gemeenskappe in Noord-Ierland het grootliks langs sektariese stappe gestem, wat beteken dat die regering van Noord-Ierland (verkies deur 'eers-na-die-pos' vanaf 1929) deur die Ulster Unionist Party beheer word. Mettertyd het die minderheid Katolieke gemeenskap al hoe meer vervreem gevoel met verdere ontevredenheid aangevuur deur praktyke soos gerrymandering en diskriminasie in behuising en werk.   
Aan die einde van die sestigerjare is nasionalistiese griewe in die openbaar gelug tydens massale protesoptredes van burgerregte, wat dikwels gekonfronteer word met lojalistiese teenproteste.  Die reaksie van die regering op konfrontasies was as eensydig en swaarmoedig beskou ten gunste van vakbondlede. Wet en orde breek toe onrus en geweld tussen gemeenskappe toeneem.  Die Noord -Ierse regering het die Britse leër versoek om die polisie te help en die Ierse nasionalistiese bevolking te beskerm. In 1969 het die paramilitêre Voorlopige IRA, wat die skepping van 'n verenigde Ierland bevoordeel het, ontstaan ​​uit 'n skeuring in die Ierse Republikeinse Weermag en 'n veldtog begin teen wat hy die 'Britse besetting van die ses graafskappe' noem. [ aanhaling nodig ]
Ander groepe, beide aan die unionistiese kant en die nasionalistiese kant, het aan geweld deelgeneem en 'n tydperk bekend as die Troubles het begin. Meer as 3,600 sterftes het gelei tot die daaropvolgende drie dekades van konflik.  As gevolg van die burgerlike onrus tydens die Troubles het die Britse regering in 1972 die huisregering opgeskort en direkte bewind opgelê. Daar was verskeie onsuksesvolle pogings om die probleme polities te beëindig, soos die Sunningdale-ooreenkoms van 1973. In 1998, na 'n skietstilstand deur die voorlopige IRA en veelpartygesprekke, is die Goeie Vrydag-ooreenkoms gesluit as 'n verdrag tussen die Britse en Ierse regerings , die anneksasie van die teks wat ooreengekom is in die veelpartygesprekke.
Die inhoud van die ooreenkoms (formeel die Belfast -ooreenkoms genoem) is later deur referendum in beide dele van Ierland onderskryf. Die ooreenkoms het selfregering in Noord-Ierland herstel op grond van magsdeling in 'n streeksbestuur wat van die groot partye in 'n nuwe vergadering in Noord-Ierland afkomstig was, met gevestigde beskerming vir die twee hoofgemeenskappe. Die hoof van die uitvoerende gesag word gesamentlik gelei deur 'n eerste minister en adjunk -eerste minister, afkomstig van die vakbondlede en nasionalistiese partye. Geweld het aansienlik afgeneem na die voorlopige IRA en lojalistiese skietstilstand in 1994 en in 2005 kondig die Voorlopige IRA die einde van sy gewapende veldtog aan en 'n onafhanklike kommissie het toesig gehou oor die ontwapening daarvan en dié van ander nasionalistiese en vakbond -paramilitêre organisasies. 
Die vergadering en uitvoerende gesag het verskeie kere opgeskort, maar is weer in 2007 herstel. In daardie jaar het die Britse regering amptelik sy militêre steun aan die polisie in Noord-Ierland beëindig (Operation Banner) en begin troepe terugtrek. Op 27 Junie 2012 het die adjunk -eerste minister van Noord -Ierland en voormalige IRA -bevelvoerder, Martin McGuinness, die hand gevat met koningin Elizabeth II in Belfast, wat versoening tussen die twee partye simboliseer. 
Die eiland is verdeel tussen die Republiek Ierland, 'n onafhanklike staat, en Noord -Ierland ('n samestellende land van die Verenigde Koninkryk). Hulle deel 'n oop grens en albei is deel van die gemeenskaplike reisgebied.
Die Republiek Ierland is 'n lid van die Europese Unie, terwyl die Verenigde Koninkryk 'n voormalige lid is, wat albei in 1973 by sy voorganger -entiteit, die Europese Ekonomiese Gemeenskap [EEG], toegetree het, en as gevolg hiervan is daar vrye beweging van mense, goedere, dienste en kapitaal oor die grens.
Die Republiek van Ierland is 'n parlementêre demokrasie volgens die Britse model, met 'n geskrewe grondwet en 'n volksverkose president wat meestal seremoniële magte het. Die regering word gelei deur 'n premier, die Taoiseach, wat deur die president aangewys word op die benoeming van die parlement, die Dáil. Lede van die regering word gekies uit beide die Dáil en die boonste huis van die parlement, die Seanad. Die hoofstad is Dublin.
Die republiek is vandag onder die rykste lande ter wêreld wat BBP per capita betref  en is in 2015 op die sesde mees ontwikkelde land ter wêreld gerangskik volgens die Verenigde Nasies se Human Development Index.  'n Tydperk van vinnige ekonomiese uitbreiding vanaf 1995, bekend as die Celtic Tiger -tydperk, het in 2008 tot 'n einde gekom met 'n ongekende finansiële krisis en 'n ekonomiese depressie in 2009.
Noord -Ierland is 'n deel van die Verenigde Koninkryk met 'n plaaslike uitvoerende gesag en vergadering wat afgevaardigde magte uitoefen. Die uitvoerende gesag word gesamentlik gelei deur die eerste en adjunk -eerste minister, en die ministeries word in verhouding tot elke party se verteenwoordiging in die vergadering toegewys. Die hoofstad is Belfast.
Uiteindelik het die Britse regering politieke mag, waaruit Noord -Ierland onderbroke periodes van direkte bewind beleef het waartydens afgesonderde magte opgeskort is. Noord -Ierland kies 18 van die 650 parlementslede van die UK House of Commons. Die Noord-Ierlandse sekretaris is 'n kabinetspos in die Britse regering.
Saam met Engeland en Wallis en met Skotland vorm Noord -Ierland een van die drie afsonderlike regs jurisdiksies van die Verenigde Koninkryk, wat almal die Hooggeregshof van die Verenigde Koninkryk as hul hof van finale appèl deel.
Instellings op die hele eiland
As deel van die Goeie Vrydag-ooreenkoms het die Britse en Ierse regerings ooreengekom oor die totstandkoming van instellings op die hele eiland en samewerkingsgebiede. Die Noord/Suid Ministeriële Raad is 'n instelling waardeur ministers van die regering van Ierland en die uitvoerende gesag van Noord-Ierland oor die hele eiland ooreenkom. Ten minste ses van hierdie beleidsterreine moet 'n geassosieerde "implementeringsliggaam" op die hele eiland hê, en ten minste ses ander moet afsonderlik in elke jurisdiksie geïmplementeer word. Die implementeringsliggame is: Waterways Ireland, die Food Safety Promotion Board, InterTradeIreland, die Special European Programs Body, die North/South Language Body en die Foyle, Carlingford en Irish Lights Commission.
Die Brits-Ierse intergouvernementele konferensie maak voorsiening vir samewerking tussen die regering van Ierland en die regering van die Verenigde Koninkryk oor alle aangeleenthede van wedersydse belang, veral Noord-Ierland. In die lig van die spesiale belangstelling van die Republiek in die regering van Noord-Ierland, het die "gereelde en gereelde" vergaderings onder voorsitterskap van die minister van buitelandse sake van die ROI en die Britse minister van buitelandse sake vir Noord-Ierland betrekking op sake wat nie met Noord-Ierland te doen het nie. Ingevolge die totstandkomingsverdrag moet Ierland en nie-afgehandelde kwessies in die hele Ierland plaasvind.
Die Noord/Suid Inter-Parlementêre Vereniging is 'n gesamentlike parlementêre forum vir die eiland Ierland. Dit het geen formele bevoegdhede nie, maar werk as 'n forum vir die bespreking van aangeleenthede van gemeenskaplike belang tussen die onderskeie wetgewers.
Ierland is geleë in die noordweste van Europa, tussen breedtegrade 51 ° en 56 ° N, en lengtes 11 ° en 5 ° W. Dit word geskei van Groot-Brittanje deur die Ierse See en die Noordkanaal, wat 'n breedte van 23 het kilometer (106 myl)  op sy smalste punt. In die weste is die noordelike Atlantiese Oseaan en in die suide is die Keltiese See, tussen Ierland en Bretagne, in Frankryk. Ierland het 'n totale oppervlakte van 84.421 km2,    waarvan die Republiek Ierland 83 persent beslaan.  Ierland en Groot -Brittanje, saam met baie nabygeleë kleiner eilande, staan ​​gesamentlik bekend as die Britse Eilande. Aangesien die term Britse eilande kontroversieel is met betrekking tot Ierland, is die alternatiewe term Brittanje en Ierland word dikwels gebruik as 'n neutrale term vir die eilande.
'N Ring kusberge omring lae vlaktes in die middel van die eiland. Die hoogste hiervan is Carrauntoohil (Iers: Corrán Tuathail) in County Kerry, wat tot 1,038 m (3,406 voet) bo seespieël styg.  Die mees bewerkbare grond lê in die provinsie Leinster.  Westelike gebiede is hoofsaaklik bergagtig en rotsagtig met groen panoramiese uitsigte. River Shannon, die langste rivier van die eiland op 386 km (240 myl), loop op in County Cavan in die noordweste en vloei deur Limerick in die middelweste.  
Die eiland bestaan ​​uit verskillende geologiese provinsies. In die weste, rondom County Galway en County Donegal, is 'n medium tot hoë graad metamorfe en stollingskompleks van Caledonide -affiniteit, soortgelyk aan die Skotse Hooglande. Oorkant suidoos Ulster en strek suidwes tot by Longford en suid tot by Navan is 'n provinsie van Ordovisiese en Siluriese gesteentes, met ooreenkomste met die suidelike Hoogland -provinsie van Skotland. Verder suid, langs die County Wexford -kuslyn, is 'n gebied van graniet wat indring in meer Ordoviese en Siluriese gesteentes, soos dié wat in Wallis voorkom.  
In die suidweste, rondom Bantrybaai en die berge van MacGillycuddy's Reeks, is 'n gebied van wesenlik vervormde, liggies gemetamorfoseerde Devoon-verouderde gesteentes.  Hierdie gedeeltelike ring van "harde rots" -geologie word bedek deur 'n kombers van koolstofagtige kalksteen oor die middel van die land, wat 'n relatief vrugbare en welige landskap tot gevolg het. Die weskus-distrik van die Burren rondom Lisdoonvarna het goed ontwikkelde karst-kenmerke.  Beduidende stratiforme lood-sink mineralisering word gevind in die kalkstene rondom Silvermines en Tynagh.
Koolwaterstofondersoek duur voort na die eerste groot vonds in die Kinsale Head-gasveld by Cork in die middel van die sewentigerjare.   In 1999 is ekonomies beduidende vondste van aardgas in die Corrib -gasveld voor die Mayo -kus gevind. Dit het die aktiwiteit aan die weskus vergroot, parallel met die ontwikkeling van die "Weste van Shetland" uit die koolwaterstofprovinsie in die Noordsee. In 2000 is die Helvick -olieveld ontdek, wat na raming meer as 28 miljoen vate (4,500,000 m 3) olie bevat. 
Die weelderige plantegroei van die eiland, 'n produk van die milde klimaat en gereelde reënval, besorg dit vir die sobriquet die Emerald Isle. In die algemeen het Ierland 'n ligte maar veranderlike oseaanklimaat met min uiterstes. Die klimaat is tipies insulêr en gematig, en vermy die uiterste temperatuur in baie ander gebiede in die wêreld op soortgelyke breedtegrade.  Dit is die gevolg van die matige, klam wind wat gewoonlik uit die suidwestelike Atlantiese Oseaan heers.
Neerslag val regdeur die jaar, maar is oor die algemeen lig, veral in die ooste. Die weste is gemiddeld natter en geneig tot Atlantiese storms, veral in die laat herfs en wintermaande. Dit bring soms vernietigende winde en hoër totale reënval na hierdie gebiede, asook soms sneeu en hael. Die streke van die noordelike graafskap Galway en die ooste van Mayo het die hoogste voorvalle van jaarliks ​​weerlig op die eiland, met weerlig wat ongeveer vyf tot tien dae per jaar in hierdie gebiede voorkom.  Munster, in die suide, teken die minste sneeu aan, terwyl Ulster in die noorde die meeste aanteken.
Binnelandse gebiede is warmer in die somer en kouer in die winter. Gewoonlik is ongeveer 40 dae van die jaar onder 0 ° C (32 ° F) by binnelandse weerstasies, vergeleke met 10 dae by kusstasies. Ierland word soms deur hittegolwe geraak, mees onlangs in 1995, 2003, 2006, 2013 en 2018. Net soos die res van Europa het Ierland gedurende die winter van 2010-11 buitengewoon koue weer beleef. Temperature het op 20 Desember  in County Mayo tot -17,2 ° C (1 ° F) geval en tot 'n meter (3 voet) sneeu in bergagtige gebiede geval.
Klimaatdata vir Ierland
Bron 1: Ontmoet Éireann 
Bron 2: The Irish Times (rekordhoogtepunt in November) 
Omdat Ierland geïsoleer geraak het van die vasteland van Europa deur stygende seevlakke voor die laaste ystydperk heeltemal geëindig het, het dit minder landdiere en plantspesies as Groot -Brittanje of die vasteland van Europa. Daar is 55 soogdierspesies in Ierland, en slegs 26 landsoogdiersoorte word as inheems aan Ierland beskou.  Sommige spesies, soos die rooijakkals, krimpvarkie en das, kom baie algemeen voor, terwyl ander, net soos die Ierse haas, rooibokke en dennemaartjies, minder gereeld voorkom. Waterlewe in die water, soos spesies seeskilpad, haai, rob, walvis en dolfyn, kom algemeen voor die kus voor. Ongeveer 400 voëlspesies is in Ierland aangeteken. Baie hiervan trek, insluitend die swaaiswael.
Verskeie verskillende habitattipes word in Ierland aangetref, waaronder landbougrond, oop bosveld, gematigde breëblaar- en gemengde woude, naaldplantasies, turfmoerasse en 'n verskeidenheid kushabitats. Die landbou dryf egter die huidige grondgebruikspatrone in Ierland aan, wat die natuurlike habitat beperk , veral vir groter wilde soogdiere met groter territoriale behoeftes. Met geen ander groot roofdiere in Ierland as mense en honde nie, word sulke populasies van diere soos semi-wilde takbokke wat nie deur kleiner roofdiere beheer kan word nie, soos die jakkals, deur jaarlikse uitskot beheer.
Daar is geen slange in Ierland nie, en slegs een spesie reptiel (die gewone akkedis) is inheems aan die eiland. Uitgestorwe spesies sluit in die Ierse eland, die groot akker, bruinbeer en die wolf. Sommige voëls wat voorheen uitgesterf het, soos die goue arend, is na dekades se uitsterwing weer ingestel. 
Ierland is nou een van die minste beboste lande in Europa.   Tot aan die einde van die Middeleeue was Ierland swaar bebos met inheemse bome soos eikebome, as, hasel, berk, els, wilger, asp, rowan, taxus en Skotse denne.  Slegs ongeveer 10% van Ierland is vandag bosveld  die meeste hiervan is nie-inheemse naaldplantasies, en slegs 2% is inheemse bosveld.   In Europa is die gemiddelde bosbedekking meer as 33%.  In die Republiek is ongeveer 389,356 hektaar (3,893,56 km2) in besit van die staat, hoofsaaklik deur die bosboudiens Coillte.  Oorblyfsels van inheemse woud kan op die eiland versprei word, veral in die Killarney National Park.
'N Groot deel van die land is nou bedek met weiding en daar is baie spesies wildeblomme. Gorse (Ulex europaeus), 'n wilde bont, kom algemeen voor in die hoogtes en varings is volop in die vogtiger streke, veral in die westelike dele.Dit is die tuiste van honderde plantspesies, sommige uniek aan die eiland, en is deur sommige grasse "binnegedring", soos Spartina anglica. 
Die alg- en seewierflora is dié van die koue gematigde variëteit. Die totale aantal spesies is 574  Die eiland is binnegedring deur 'n paar alge, waarvan sommige nou goed gevestig is. 
Vanweë sy milde klimaat word baie spesies, waaronder subtropiese spesies soos palmbome, in Ierland verbou. Fytogeografies behoort Ierland tot die Atlantiese Europese provinsie van die Circumboreal -streek in die Boreale Koninkryk. Die eiland kan onderverdeel word in twee ekoregio's: die Keltiese breëblaarwoude en klam gemengde woude in die Noord -Atlantiese Oseaan.
Impak van die landbou
Die lang geskiedenis van landbouproduksie, tesame met moderne intensiewe landboumetodes soos die gebruik van plaagdoders en kunsmis en afloop van besoedeling in strome, riviere en mere, het druk op die biodiversiteit in Ierland geplaas.   'n Land met groen lande vir gewasverbouing en veeteelt beperk die ruimte wat beskikbaar is vir die vestiging van inheemse wilde spesies. Hedges, wat tradisioneel gebruik word vir die instandhouding en afbakening van landgrense, dien as toevlugsoord vir inheemse wilde flora. Hierdie ekosisteem strek oor die platteland en dien as 'n netwerk van verbindings om oorblyfsels van die ekosisteem wat die eiland eens bedek het, te bewaar. Subsidies ingevolge die gemeenskaplike landboubeleid, wat landboupraktyke ondersteun het wat heiningse omgewings behou het, word hervorm. Die gemeenskaplike landboubeleid het in die verlede moontlik potensieel vernietigende landboupraktyke gesubsidieer, byvoorbeeld deur die klem te lê op produksie sonder om beperkings te plaas op die onoordeelkundige gebruik van kunsmis en plaagdoders, maar hervormings het geleidelik subsidies van produksievlakke ontkoppel en omgewings- en ander vereistes ingestel.  32% van Ierland se kweekhuisgasvrystellings hou verband met landbou. 
Beboste gebiede bestaan ​​tipies uit monokultuurplantasies van nie-inheemse spesies, wat kan lei tot habitatte wat nie geskik is vir die ondersteuning van inheemse spesies ongewerweldes nie. Natuurgebiede vereis omheining om te voorkom dat weiding deur hert en skape wat oor onbewerkte gebiede loop, oorbewei word. Weiding op hierdie manier is een van die belangrikste faktore wat die natuurlike herlewing van woude in baie streke van die land voorkom. 
Mense woon al meer as 9 000 jaar in Ierland. Vroeë historiese en genealogiese rekords let op die bestaan ​​van groot groepe soos die Cruthin, Corcu Loígde, Dál Riata, Dáirine, Deirgtine, Delbhna, Érainn, Laigin, Ulaid. Later het groot groepe die Connachta, Ciannachta, Eóganachta. Kleiner groepe het die aithechthúatha (sien Attacotti), Cálraighe, Cíarraige, Conmaicne, Dartraighe, Déisi, Éile, Vir Bolg, Fortuatha, Gailenga, Gamanraige, Meermin, Múscraige, Partraige, Soghain, Uaithni, Uí Maine, Uí Liatháin. Baie het tot in die laat Middeleeue oorleef, ander het verdwyn toe hulle polities onbelangrik geword het. Die afgelope 1,200 jaar het Vikings, Normane, Walliesers, Vlaminge, Skotte, Engelse, Afrikane, Oos -Europeërs en Suid -Amerikaners almal bygedra tot die bevolking en 'n beduidende invloed op die Ierse kultuur gehad.
Die bevolking van Ierland het vinnig gestyg vanaf die 16de eeu tot die middel van die 19de eeu, kortliks onderbreek deur die hongersnood van 1740–41, wat ongeveer twee vyfdes van die bevolking van die eiland doodgemaak het. Die bevolking het in die volgende eeu teruggekeer en vermeerder, maar die Groot Hongersnood van die 1840's het een miljoen sterftes veroorsaak en meer as 'n miljoen meer gedwing om onmiddellik te emigreer. In die daaropvolgende eeu is die bevolking met meer as die helfte verminder, in 'n tyd toe die algemene neiging in Europese lande was dat die bevolking gemiddeld drievoudig sou styg.
Die grootste godsdiensgroep van Ierland is die Christendom. Die grootste denominasie is Rooms -Katolisisme, wat meer as 73% van die eiland (en ongeveer 87% van die Republiek Ierland) verteenwoordig. Die meeste van die res van die bevolking hou by een van die verskillende Protestantse denominasies (ongeveer 48% van Noord -Ierland).  Die grootste is die Anglikaanse Kerk van Ierland. Die Moslem -gemeenskap groei in Ierland, meestal deur verhoogde immigrasie, met 'n toename van 50% in die republiek tussen die sensus van 2006 en 2011.  Die eiland het 'n klein Joodse gemeenskap. Ongeveer 4% van die bevolking van die Republiek en ongeveer 14% van die bevolking van Noord -Ierland  beskryf hulself as geen godsdiens nie. In 'n opname wat 2010 namens die Irish Times gedoen is, het 32% van die respondente gesê dat hulle meer as een keer per week na 'n godsdienstige diens gegaan het.
Afdelings en nedersettings
Tradisioneel is Ierland onderverdeel in vier provinsies: Connacht (wes), Leinster (oos), Munster (suid) en Ulster (noord). In 'n stelsel wat tussen die 13de en 17de eeu ontwikkel het,  het Ierland 32 tradisionele provinsies. Ses en twintig van hierdie provinsies is in die Republiek Ierland, en ses is in Noord-Ierland. Die ses provinsies wat Noord -Ierland vorm, is almal in die provinsie Ulster (wat altesaam nege provinsies het). As sulks, Ulster word dikwels as 'n sinoniem vir Noord -Ierland gebruik, alhoewel die twee nie kotermineus is nie.
In die Republiek van Ierland vorm provinsies die basis van die stelsel van plaaslike regering. Die distrikte Dublin, Cork, Limerick, Galway, Waterford en Tipperary is in kleiner administratiewe gebiede verdeel. Hulle word egter steeds as provinsies behandel vir kulturele en amptelike doeleindes, byvoorbeeld posadresse en deur die Ordnance Survey Ireland. Provinsies in Noord -Ierland word nie meer vir plaaslike regeringsdoeleindes  gebruik nie, maar net soos in die Republiek word hul tradisionele grense steeds gebruik vir informele doeleindes, soos sportligas en in kulturele of toerismekontekste. 
Stadstatus in Ierland word bepaal deur wetgewende of koninklike handves. Dublin, met meer as 1 miljoen inwoners in die Greater Dublin -gebied, is die grootste stad op die eiland. Belfast, met 579 726 inwoners, is die grootste stad in Noord -Ierland. Stadstatus is nie direk gelyk aan die bevolkingsgrootte nie. Armagh, met 14 590, is byvoorbeeld die setel van die Kerk van Ierland en die Rooms-Katolieke Primate van Heel Ierland en het in 1994 weer stadstatus gekry deur koningin Elizabeth II (nadat hy die status verloor het in die hervorming van die plaaslike regering van 1840). In die Ierland is Kilkenny, setel van die Butler -dinastie, terwyl dit nie meer 'n stad vir administratiewe doeleindes is nie (sedert die Wet op Plaaslike Regering in 2001), volgens wet geregtig om die beskrywing aan te hou gebruik.
Die bevolking van Ierland het dramaties in duie gestort gedurende die tweede helfte van die 19de eeu. 'N Bevolking van meer as 8 miljoen in 1841 is teen 1921 tot effens meer as 4 miljoen verminder. Gedeeltelik is die afname in die bevolking veroorsaak deur die dood van die groot hongersnood van 1845 tot 1852, wat ongeveer 1 miljoen lewens geëis het. Verreweg die grootste oorsaak van die afname in die bevolking was egter die haglike ekonomiese toestand van die land, wat gelei het tot 'n gevestigde emigrasie -kultuur tot in die 21ste eeu.
Emigrasie uit Ierland in die 19de eeu het bygedra tot die bevolking van Engeland, die Verenigde State, Kanada en Australië, waarin 'n groot Ierse diaspora woon. Vanaf 2006 [update] was 4,3 miljoen Kanadese, of 14% van die bevolking, van Ierse afkoms,  terwyl ongeveer 'n derde van die Australiese bevolking 'n element van Ierse afkoms gehad het.  Vanaf 2013 [update] was daar 40 miljoen Iers-Amerikaners  en 33 miljoen Amerikaners wat Ierse afkoms opgeëis het. 
Met toenemende welvaart sedert die laaste dekade van die 20ste eeu, het Ierland 'n bestemming geword vir immigrante. Sedert die Europese Unie uitgebrei het om Pole in 2004 in te sluit, het Poolse mense die grootste aantal immigrante (meer as 150 000)  uit Sentraal -Europa uitgemaak. Daar was ook beduidende immigrasie uit Litaue, Tsjeggië en Letland. 
Veral die Republiek Ierland het grootskaalse immigrasie beleef, met 420 000 buitelandse burgers vanaf 2006, ongeveer 10% van die bevolking.  'n Kwart van die geboortes (24 persent) in 2009 was vir moeders wat buite Ierland gebore is.  Tot 50 000 oos- en sentraal -Europese trekarbeiders het Ierland verlaat in reaksie op die Ierse finansiële krisis. 
Die twee amptelike tale van die Republiek Ierland is Iers en Engels. Elke taal het noemenswaardige literatuur gelewer. Iers, hoewel dit nou slegs die taal van 'n minderheid was, was duisende jare lank die volkstaal van die Ierse volk en is moontlik tydens die Ystertydperk bekendgestel. Dit het na die kerstening in die 5de eeu begin opskryf en versprei na Skotland en die eiland Man, waar dit ontwikkel het tot onderskeidelik die Skotse Gaelies en Manx.
Die Ierse taal het 'n groot skatkamer met geskrewe tekste uit baie eeue en word deur taalkundiges verdeel in Oud -Iers van die 6de tot die 10de eeu, die Midde -Ierse van die 10de tot die 13de eeu, die vroeë moderne Iers tot die 17de eeu en die moderne Iers vandag. Dit was vir die grootste deel van die tydperke die dominante taal van Ierland, met invloede uit Latyn, Oudnoors, Frans en Engels. Dit het onder Britse bewind afgeneem, maar het tot die vroeë 19de eeu die meerderheidstaal gebly en is sedertdien 'n minderheidstaal.
Die Gaeliese herlewing van die vroeë 20ste eeu het 'n langtermyn-invloed gehad. Iers word in die hoofstroom Ierse skole as 'n verpligte vak onderrig, maar onderrigmetodes is gekritiseer vanweë hul ondoeltreffendheid, en die meeste studente toon selfs na veertien jaar onderrig min bewyse van vlotheid. 
Daar is nou 'n netwerk van stedelike Ierse sprekers in beide die Republiek en Noord -Ierland, veral in Dublin en Belfast, [ aanhaling nodig ] met die kinders van sulke Ierse sprekers wat soms Ierse mediumskole bywoon (Gaelscoil). Daar word aangevoer dat hulle geneig is om meer hoogs opgelei te wees as eentalige Engelssprekendes.  Onlangse navorsing dui daarop dat stedelike Iere in 'n eie rigting ontwikkel, beide in uitspraak en grammatika. 
Tradisionele plattelandse Ierssprekende gebiede, gesamentlik bekend as die Gaeltacht, is in taalkundige agteruitgang. Die hoof Gaeltacht gebiede is in die weste, suidwes en noordwes. Hulle is te vinde in Donegal, Mayo, Galway, westelike Cork en Kerry met kleiner Gaeltacht gebiede naby Dungarvan in Waterford, Navan in Meath. 
Engels in Ierland is die eerste keer bekendgestel tydens die Normandiese inval. Dit is gepraat deur 'n paar kleinboere en handelaars wat uit Engeland oorgebring is, en is grootliks vervang deur Iere voor die Tudor -verowering van Ierland. Dit is bekendgestel as die amptelike taal met die verowerings van Tudor en Cromwell. Die Ulster-plantasies het dit 'n permanente vastrapplek in Ulster gegee, en dit het elders die amptelike taal en hoërklas gebly, aangesien die Ierssprekende hoofmanne en adel afgesit is. Taalverskuiwing gedurende die 19de eeu het Ierse vervang met Engels as eerste taal vir 'n oorgrote meerderheid van die bevolking. 
Minder as 10% van die bevolking van die Republiek Ierland praat vandag gereeld Iers buite die onderwysstelsel  en 38% van diegene ouer as 15 jaar word as 'Ierssprekendes' geklassifiseer. In Noord -Ierland is Engels die de facto amptelike taal, maar Iers word amptelik erken, insluitend spesifieke beskermingsmaatreëls ingevolge Deel III van die Europese Handves vir Streeks- of Minderheidstale. 'N Minder status (insluitend erkenning ingevolge Deel II van die Handves) word gegee aan die Ulster -Skotse dialekte, wat deur ongeveer 2% van die inwoners van Noord -Ierland gepraat word, en ook deur sommige in die Republiek Ierland gepraat word.  Sedert die 1960's met die toename in immigrasie, is baie meer tale bekendgestel, veral afkomstig uit Asië en Oos -Europa.
Shelta, die taal van die nomadiese Ierse reisigers, is inheems aan Ierland. 
Die kultuur van Ierland bestaan ​​uit elemente van die kultuur van antieke mense, later immigrante en uitsaai kulturele invloede (veral Gaeliese kultuur, verengelsing, veramerikanisering en aspekte van 'n breër Europese kultuur). In breë trekke word Ierland saam met Skotland, Wallis, Cornwall, Isle of Man en Bretagne beskou as een van die Keltiese nasies van Europa. Hierdie kombinasie van kulturele invloede is sigbaar in die ingewikkelde ontwerpe wat genoem word Ierse interlace of Keltiese knoopwerk. Dit kan gesien word in die versiering van middeleeuse godsdienstige en sekulêre werke. Die styl is vandag nog steeds gewild in juweliersware en grafiese kuns, , net soos die kenmerkende styl van tradisionele Ierse musiek en dans, en het 'n aanduiding geword van die moderne "Keltiese" kultuur in die algemeen.
Godsdiens speel sedert antieke tye 'n belangrike rol in die kulturele lewe van die eiland (en sedert die 17de eeuse plantasies was dit die fokus van politieke identiteit en verdeeldheid op die eiland). Ierland se voor-Christelike erfenis het saamgesmelt met die Keltiese Kerk na die missies van Saint Patrick in die 5de eeu. Die Hiberno-Skotse missies, begin deur die Ierse monnik Saint Columba, het die Ierse visie van die Christendom versprei na heidense Engeland en die Frankiese Ryk. Hierdie missies het geskrewe taal na 'n ongeletterde bevolking van Europa gebring gedurende die donker eeue wat gevolg het op die val van Rome, wat Ierland die sobriquet, "die eiland van heiliges en geleerdes", besorg het.
Sedert die 20ste eeu het Ierse kroeë wêreldwyd buiteposte geword van die Ierse kultuur, veral diegene met 'n volledige reeks kulturele en gastronomiese aanbiedinge.
Die nasionale teater van die Republiek Ierland is die Abbey Theatre, wat in 1904 gestig is, en die nasionale Ierse taalteater is 'N Taibhdhearc, wat in 1928 in Galway gestig is.   Dramaturge soos Seán O'Casey, Brian Friel, Sebastian Barry, Conor McPherson en Billy Roche is internasionaal bekend. 
Ierland het 'n groot bydrae gelewer tot wêreldliteratuur in al sy takke, beide in Iers en Engels. Poësie in Iers is een van die oudste poësie in Europa, met die vroegste voorbeelde uit die 6de eeu. Iers het tot die negentiende eeu die dominante literêre taal gebly, ondanks die verspreiding van Engels vanaf die sewentiende eeu. Prominente name uit die Middeleeue en later sluit in Gofraidh Fionn Ó Dálaigh (veertiende eeu), Dáibhí Ó Bruadair (sewentiende eeu) en Aogán Ó Rathaille (agtiende eeu). Eibhlín Dubh Ní Chonaill (c. 1743 - c. 1800) was 'n uitstaande digter in die mondelinge tradisie. Die laaste deel van die negentiende eeu het die Ierse vinnig deur Engels vervang. Teen 1900 het kulturele nasionaliste egter met die Gaeliese herlewing begin, wat die begin van die moderne literatuur in Iers begin het. Dit sou 'n aantal noemenswaardige skrywers oplewer, waaronder Máirtín Ó Cadhain, Máire Mhac an tSaoi en ander. Iersstalige uitgewers soos Coiscéim en Cló Iar-Chonnacht gaan voort om jaarliks ​​titels te lewer.
In Engels het Jonathan Swift, wat dikwels die voorste satirikus in die Engelse taal genoem word, bekendheid verwerf vir werke soos Gulliver's Travels en 'N Beskeie voorstel. Ander noemenswaardige 18de-eeuse skrywers van Ierse oorsprong was Oliver Goldsmith en Richard Brinsley Sheridan, hoewel hulle die grootste deel van hul lewens in Engeland deurgebring het. Die Anglo-Ierse roman het in die negentiende eeu sterk na vore gekom met skrywers soos Charles Kickham, William Carleton en (in samewerking) Edith Somerville en Violet Florence Martin. Die dramaturg en digter Oscar Wilde, bekend vir sy epigramme, is in Ierland gebore.
In die 20ste eeu het Ierland vier wenners van die Nobelprys vir letterkunde opgelewer: George Bernard Shaw, William Butler Yeats, Samuel Beckett en Seamus Heaney. Hoewel dit nie 'n Nobelpryswenner is nie, word James Joyce algemeen beskou as een van die belangrikste skrywers van die 20ste eeu. Joyce se roman uit 1922 Ulysses word beskou as een van die belangrikste werke van die modernistiese literatuur en sy lewe word jaarliks ​​op 16 Junie in Dublin gevier as 'Bloomsday'.  'n Vergelykbare skrywer in Iers is Máirtín Ó Cadhain, wie se roman Cré na Cille word beskou as 'n modernistiese meesterstuk en is in verskeie tale vertaal.
Moderne Ierse letterkunde word dikwels verbind met sy landelike erfenis  deur Engelssprekende skrywers soos John McGahern en Seamus Heaney en Iersse skrywers soos Máirtín Ó Direáin en ander van die Gaeltacht.
Musiek is sedert prehistoriese tye bewys in Ierland.  Alhoewel die kerk in die vroeë Middeleeue 'heeltemal anders was as sy eweknie op kontinentale Europa', was daar 'n aansienlike uitruil tussen kloostersettings in Ierland en die res van Europa wat bygedra het tot wat bekend staan ​​as die Gregoriaanse gesang. Buite godsdienstige ondernemings word na musikale genres in die vroeë Gaeliese Ierland verwys as 'n drieklank van huilende musiek (goltraige), laggende musiek (geantraige) en slaapmusiek (suantraige).  Vokale en instrumentale musiek (byvoorbeeld vir die harp, pype en verskillende snaarinstrumente) is mondelings oorgedra, maar veral die Ierse harp was so belangrik dat dit Ierland se nasionale simbool geword het. Klassieke musiek volgens Europese modelle wat eers in stedelike gebiede ontwikkel is, in die vestigings van die Anglo-Ierse heerskappy, soos Dublin Castle, St Patrick's Cathedral en Christ Church, sowel as die landhuise van die Anglo-Ierse opkoms, met die eerste uitvoering van Handel's Messias (1742) een van die hoogtepunte van die barok -era. In die 19de eeu bied openbare konserte toegang tot klassieke musiek aan alle klasse van die samelewing. Om politieke en finansiële redes was Ierland egter te klein om vir baie musikante 'n bestaan ​​te maak, sodat die name van die bekendste Ierse komponiste van hierdie tyd aan emigrante behoort.
Ierse tradisionele musiek en dans het sedert die 1960's 'n toename in gewildheid en wêreldwye dekking beleef. In die middeljare van die 20ste eeu, terwyl die Ierse samelewing besig was om te moderniseer, het tradisionele musiek in die onguns verval, veral in stedelike gebiede.  In die 1960's was daar egter 'n herlewing van belangstelling in Ierse tradisionele musiek onder leiding van groepe soos The Dubliners, The Chieftains, The Wolfe Tones, die Clancy Brothers, Sweeney's Men en individue soos Seán Ó Riada en Christy Moore.Groepe en musikante, waaronder Horslips, Van Morrison en Thin Lizzy, het elemente van Ierse tradisionele musiek in kontemporêre rockmusiek opgeneem, en gedurende die 1970's en 1980's het die onderskeid tussen tradisionele en rockmusici vervaag, met baie individue wat gereeld tussen hierdie speelstyle oorgaan. . Hierdie neiging kan meer onlangs gesien word in die werk van kunstenaars soos Enya, The Saw Doctors, The Corrs, Sinéad O'Connor, Clannad, The Cranberries en The Pogues.
Die vroegste bekende Ierse grafiese kuns en beeldhouwerk is neolitiese gravures wat op plekke soos Newgrange  gevind is en word opgespoor deur artefakte uit die Bronstydperk en die godsdienstige gravures en verligte manuskripte van die Middeleeue. In die loop van die 19de en 20ste eeu het 'n sterk tradisie van skilderkuns ontstaan, waaronder figure soos John Butler Yeats, William Orpen, Jack Yeats en Louis le Brocquy. Hedendaagse Ierse visuele kunstenaars sluit in Sean Scully, Kevin Abosch en Alice Maher.
Die Ierse filosoof en teoloog Johannes Scotus Eriugena word beskou as een van die voorste intellektuele van die vroeë Middeleeue. Sir Ernest Henry Shackleton, 'n Ierse ontdekkingsreisiger, was een van die belangrikste figure van Antarktiese verkenning. Hy, saam met sy ekspedisie, het die eerste klim van die berg Erebus gemaak en die ontdekking gevind van die geskatte ligging van die Suid -magnetiese pool. Robert Boyle was 'n 17de-eeuse natuurfilosoof, chemikus, fisikus, uitvinder en vroeë gentleman-wetenskaplike. Hy word grootliks beskou as een van die grondleggers van die moderne chemie en is veral bekend vir die formulering van Boyle se wet. 
Die 19de-eeuse fisikus, John Tyndall, het die Tyndall-effek ontdek. Vader Nicholas Joseph Callan, professor in natuurlike filosofie aan die Maynooth College, is veral bekend vir sy uitvinding van die induksiespoel, transformator en hy het 'n vroeë galvaniseringsmetode in die 19de eeu ontdek.
Ander opvallende Ierse natuurkundiges sluit in Ernest Walton, wenner van die Nobelprys vir Fisika in 1951. Met Sir John Douglas Cockcroft was hy die eerste om die atoomkern op kunsmatige wyse te verdeel en het hy bydraes gelewer tot die ontwikkeling van 'n nuwe teorie oor golfvergelyking.  William Thomson, of Lord Kelvin, is die persoon na wie die absolute temperatuur eenheid, die kelvin, vernoem is. Sir Joseph Larmor, 'n fisikus en wiskundige, het vernuwings gemaak in die verstaan ​​van elektrisiteit, dinamika, termodinamika en die elektronteorie van materie. Sy invloedrykste werk was Aether and Matter, 'n boek oor teoretiese fisika wat in 1900 gepubliseer is. 
George Johnstone Stoney het die term bekendgestel elektron in 1891. John Stewart Bell was die stigter van Bell's Theorem en 'n artikel oor die ontdekking van die Bell-Jackiw-Adler-anomalie en is genomineer vir 'n Nobelprys.  Die sterrekundige Jocelyn Bell Burnell, van Lurgan, County Armagh, het pulsars ontdek in 1967. Bekende wiskundiges sluit in Sir William Rowan Hamilton, bekend vir sy werk in klassieke meganika en die uitvinding van kwaternies. Francis Ysidro Edgeworth se bydrae van die Edgeworth Box bly tot vandag toe van invloed op neoklassieke mikro-ekonomiese teorie terwyl Richard Cantillon onder andere Adam Smith geïnspireer het. John B. Cosgrave was 'n spesialis in getalleteorie en ontdek 'n 2000-syfer priemgetal in 1999 en 'n rekord saamgestelde Fermat-getal in 2003. John Lighton Synge het vordering gemaak op verskillende gebiede van wetenskap, insluitend meganika en meetkundige metodes in algemene relatiwiteit. Hy het wiskundige John Nash as een van sy studente gehad. Kathleen Lonsdale, gebore in Ierland en veral bekend vir haar werk met kristallografie, word die eerste vroulike president van die British Association for the Advancement of Science. 
Ierland het nege universiteite, sewe in die Republiek van Ierland en twee in Noord-Ierland, waaronder Trinity College, Dublin en die University College Dublin, asook talle derde vlak kolleges en institute en 'n tak van die Open University, die Open University in Ierland.
Gaeliese sokker is die gewildste sport in Ierland wat wedstrydbywoning en gemeenskapsbetrokkenheid betref, met ongeveer 2600 klubs op die eiland. In 2003 verteenwoordig dit 34% van die totale sportbywoning by geleenthede in Ierland en in die buiteland, gevolg deur 23%, sokker met 16% en rugby met 8%.  Die All-Ireland Football Final is die mees gekykte byeenkoms in die sportkalender.  ​​Sokker is die mees gespeelde spanwedstryd op die eiland en die gewildste in Noord -Ierland.  
Ander sportaktiwiteite met die hoogste vlakke van deelname is swem, gholf, aerobics, fietsry en biljart/snoeker.  Baie ander sportsoorte word ook gespeel en gevolg, waaronder boks, krieket, visvang, windhondwedrenne, handbal, hokkie, perdewedrenne, motorsport, skouspring en tennis.
Die eiland speel 'n enkele internasionale span in die meeste sportsoorte. Een noemenswaardige uitsondering hierop is verenigingsvoetbal, alhoewel albei verenigings tot in die vyftigerjare steeds internasionale spanne onder die naam "Ierland" gespeel het. Die sport is ook die belangrikste uitsondering waar die Republiek Ierland en Noord -Ierland internasionale spanne skei. Noord -Ierland het twee Wêreld -snoekerkampioene opgelewer.
Gaeliese sokker, gooi en handbal is die bekendste van die Ierse tradisionele sportsoorte, gesamentlik bekend as Gaeliese spele. Gaeliese speletjies word beheer deur die Gaelic Athletic Association (GAA), met die uitsondering van Gaeliese voetbal en camogie (vroulike variant van hurling), wat deur aparte organisasies beheer word. Die hoofkwartier van die GAA (en die hoofstadion) is geleë op Croke Park met 82.500  kapasiteit in die noorde van Dublin. Daar word baie groot GAA-wedstryde gespeel, insluitend die halfeindronde en eindronde van die All-Ireland Senior Football Championship en All-Ireland Senior Hurling Championship. Tydens die herontwikkeling van die Lansdowne Road -stadion in 2007–2010 is daar internasionale rugby en sokker gespeel.  Alle GAA-spelers, selfs op die hoogste vlak, is amateurs en ontvang geen lone nie, hoewel hulle toegelaat word om 'n beperkte hoeveelheid sportverwante inkomste uit kommersiële borgskap te ontvang.
Die Irish Football Association (IFA) was oorspronklik die beheerliggaam vir sokker oor die hele eiland. Die spel word sedert die 1870's op 'n georganiseerde wyse in Ierland gespeel, met Cliftonville F.C. in Belfast, die oudste klub van Ierland. Dit was veral in die eerste dekades die gewildste rondom Belfast en in Ulster. Sommige klubs wat buite Belfast gevestig is, het egter gedink dat die IFA grootliks die klubs in Ulster bevoordeel het, soos die keuse vir die nasionale span. In 1921, na 'n voorval waarin die IFA, ondanks 'n vroeëre belofte, 'n herhaling van die halfeindronde van die Ierse beker van Dublin na Belfast verskuif het,  het klubs in Dublin weggebreek om die Football Association of the Irish Free State te vorm. Vandag staan ​​die suidelike vereniging bekend as die Football Association of Ireland (FAI). Ondanks die feit dat die FAI dit aanvanklik op die swartlys geplaas het, is die FAI in 1923 deur FIFA erken en die eerste internasionale wedstryd in 1926 (teen Italië) georganiseer. Beide die IFA en FAI het egter steeds hul spanne uit die hele Ierland gekies, met 'n paar spelers wat internasionale wedstryde vir wedstryde met albei spanne verdien het. Albei het ook na hul onderskeie spanne verwys as Ierland.
In 1950 het FIFA die verenigings slegs opdrag gegee om spelers uit hul onderskeie gebiede te kies, en in 1953 het die span van die FAI slegs as "Republiek van Ierland" bekend gestaan ​​en dat die span van IFA bekend sou staan ​​as "Noord -Ierland" (met sekere uitsonderings). Noord-Ierland kwalifiseer vir die Wêreldbeker-eindronde in 1958 (bereik die kwarteindronde), 1982 en 1986 en die Europese kampioenskap in 2016. Die Republiek kwalifiseer vir die Wêreldbeker-eindronde in 1990 (haal die kwarteindronde), 1994, 2002 en die Europese kampioenskap in 1988, 2012 en 2016. In Ierland is daar groot belangstelling in die Engelse en, in mindere mate, Skotse sokkerligas.
Ierland speel 'n enkele nasionale rugbyspan en 'n enkele vereniging, die Irish Rugby Football Union, beheer die sport regoor die eiland. Die Ierse rugbyspan het in elke Rugbywêreldbeker gespeel en in ses van hulle die kwarteindronde gehaal. Ierland was ook gasheer vir wedstryde tydens die 1991 en 1999 Rugby Wêreldbeker (insluitend 'n kwarteindronde). Daar is vier professionele Ierse spanne wat al vier in die Pro14 speel en minstens drie ding mee om die Heinekenbeker. Ierse rugby het toenemend mededingend geword op sowel internasionale as provinsiale vlak sedert die sport in 1994 professioneel geword het. Gedurende daardie tyd het Ulster (1999),  Munster (2006  en 2008)  en Leinster (2009, 2011 en 2012)  het die Heinekenbeker gewen. Boonop het die Ierse internasionale span groter sukses behaal in die Sesnasies -kampioenskap teen die ander Europese elite -partye. Hierdie sukses, insluitend Triple Crowns in 2004, 2006 en 2007, het 'n hoogtepunt bereik met 'n skoon oorwinning, bekend as 'n Grand Slam, in 2009 en 2018. 
Perdewedrenne en windhondwedrenne is albei gewild in Ierland. Daar word gereeld perderesies vergader en windhondstadions word goed bygewoon. Die eiland is bekend vir die teling en opleiding van renperde en is ook 'n groot uitvoerder van renhonde.  Die perdewedrenne is hoofsaaklik gekonsentreer in die County Kildare. 
Ierse atletiek het sedert die jaar 2000 'n groter suksessyfer beleef, met Sonia O'Sullivan wat twee medaljes op 5.000 meter op die baan goud gewen het tydens die 1995 Wêreldkampioenskappe en silwer by die Olimpiese Spele in Sydney in 2000. Gillian O'Sullivan het silwer verower tydens die 20k stap by die Wêreldkampioenskap 2003, terwyl die naelloper Derval O'Rourke by die Wêreldbinnenshuise Wêreldkampioenskap in Moskou in 2006 goud verower het. Olive Loughnane het in 2009 'n silwer medalje verower tydens die 20k stap in die Wêreldatletiekkampioenskap in Berlyn.
Ierland het meer medaljes in boks verower as in enige ander Olimpiese sport. Boks word beheer deur die Irish Athletic Boxing Association. Michael Carruth het 'n goue medalje verower en Wayne McCullough het 'n silwer medalje in die Olimpiese Spele in Barcelona gewen. In 2008 verower Kenneth Egan 'n silwer medalje tydens die Beijing -spele.  Paddy Barnes het brons in die wedstryde behaal en goud in die 2010 Europese Amateur -bokskampioenskappe (waar Ierland 2de op die algehele medalje -tafel gekom het) en 2010 Statebondspele. Katie Taylor het goud in elke Europese en Wêreldkampioenskap gewen sedert 2005. In Augustus 2012 tydens die Olimpiese Spele in Londen het Taylor geskiedenis geskep deur die eerste Ierse vrou te word wat 'n goue medalje in boks in die liggewig van 60 kg gewen het. 
Gholf is baie gewild, en gholftoerisme is 'n groot bedryf wat jaarliks ​​meer as 240 000 gholfbesoekers lok.  Die Ryderbeker van 2006 is gehou by The K Club in County Kildare.  Pádraig Harrington het die eerste Ier geword sedert Fred Daly in 1947 wat die Britse Ope in Carnoustie in Julie 2007 gewen het.  Hy het sy titel in Julie 2008  suksesvol verdedig voordat hy die PGA -kampioenskap in Augustus gewen het.  Harrington het die eerste Europeër geword wat die PGA -kampioenskap in 78 jaar gewen het en was die eerste wenner uit Ierland. Drie gholfspelers uit Noord -Ierland was besonder suksesvol. In 2010 het Graeme McDowell die eerste Ierse gholfspeler geword wat die Amerikaanse Ope gewen het, en die eerste Europeër wat die toernooi sedert 1970 gewen het. Rory McIlroy, op 22 -jarige ouderdom, het die Amerikaanse Ope in 2011 gewen, terwyl Darren Clarke se laaste oorwinning die 2011 was Ope kampioenskap by Royal St. George's. In Augustus 2012 wen McIlroy sy 2de groot kampioenskap deur die USPGA -kampioenskap met 'n rekordmarge van 8 houe te wen.
Die weskus van Ierland, veral Lahinch en Donegalbaai, het gewilde branderplankrystrande wat ten volle blootgestel is aan die Atlantiese Oseaan. Donegalbaai het die vorm van 'n tregter en vang weste/suid-westelike Atlantiese winde, wat veral in die winter goeie branders skep. Sedert net voor die jaar 2010 bied Bundoran die Europese kampioenskap -branderplankry aan. Duik word toenemend gewild in Ierland met helder waters en 'n groot aantal seelewe, veral langs die westelike kus. Daar is ook baie skeepswrakke langs die kus van Ierland, met 'n paar van die beste wrakduikplekke in Malin Head en buite die kus van County Cork. 
Met duisende mere, meer as 14 000 kilometer visdraende riviere en meer as 3700 kilometer kuslyn, is Ierland 'n gewilde hengelbestemming. Die gematigde Ierse klimaat is geskik vir sporthengel. Terwyl salm- en forelvisse steeds gewild bly onder hengelaars, het veral salmvisvang in 2006 'n hupstoot gekry met die sluiting van die visvissery met salmdrifnet. Grof visvang gaan steeds sy profiel toeneem. Seevissery is ontwikkel met baie strande wat in kaart gebring en gemerk is,  en die omvang van die vissersvisspesies is ongeveer 80. 
Kos en kookkuns in Ierland neem sy invloed uit die gewasse wat verbou word en diere wat geboer word in die gematigde klimaat van die eiland en uit die sosiale en politieke omstandighede van die Ierse geskiedenis. Terwyl die Ierse ekonomie byvoorbeeld die oorheersende kenmerk van die Ierse ekonomie vanaf die Middeleeue tot met die koms van die aartappel was, is die hoeveelheid beeste wat 'n persoon besit, gelyk aan hul sosiale status.  Herders sou dus vermy om 'n melkproduserende koei te slag. 
Om hierdie rede was varkvleis en wit vleis meer algemeen as beesvleis, en dik vetterige repies gesoute spek (bekend as rashers) en die eet van gesoute botter (dws 'n suiwelproduk eerder as beesvleis self) was 'n sentrale kenmerk van die dieet sedert die Middeleeue in Ierland.  Die gebruik om beeste te bloei en die bloed met melk en botter te meng (nie anders as die gebruik van die Maasai nie) was algemeen  en swartpoeding, gemaak van bloed, graan (gewoonlik gars) en geurmiddels, bly 'n ontbyt -stapelvoedsel in Ierland. Al hierdie invloede kan vandag gesien word in die verskynsel van die "ontbytrol".
Die bekendstelling van die aartappel in die tweede helfte van die 16de eeu het die kombuis daarna sterk beïnvloed. Groot armoede het 'n bestaansbenadering tot voedsel aangemoedig, en teen die middel van die 19de eeu het die oorgrote meerderheid van die bevolking genoeg gehad om aartappels en melk te eet.  'n Tipiese gesin, bestaande uit 'n man, 'n vrou en vier kinders, sou 18 aartappels per week eet (110 kg).  Gevolglik verteenwoordig geregte wat as nasionale geregte beskou word 'n fundamentele eenvoud vir kook, soos die Ierse bredie, spek en kool, boxty, 'n soort aartappelpannekoek, of colcannon, 'n gereg uit kapokaartappels en boerenkool of kool. 
Sedert die laaste kwart van die 20ste eeu, met die herlewing van rykdom in Ierland, het 'n 'New Irish Cuisine' ontstaan ​​wat gebaseer is op tradisionele bestanddele met internasionale invloede .  Hierdie kookkuns is gebaseer op vars groente, vis (veral salm, forel, oesters, mossels en ander skulpvis), sowel as tradisionele koeldrankbrode en 'n wye verskeidenheid handgemaakte kase wat nou regoor die land vervaardig word. 'N Voorbeeld van hierdie nuwe kombuis is' Dublin Lawyer ': kreef wat in whisky en room gekook word.  Die aartappel bly egter 'n fundamentele kenmerk van hierdie kombuis en die Iere bly die hoogste verbruikers van aartappels in Europa per capita . Tradisionele streekvoedsel kan in die hele land gevind word, byvoorbeeld kabeljou in Dublin of drisheen in Cork, 'n wors, of blaa, 'n deeg met wit deeg wat spesiaal vir Waterford is.
Ierland het eens die wêreld se mark vir whisky oorheers en aan die begin van die 20ste eeu 90% van die wêreld se whisky vervaardig. As gevolg van bootleggers tydens die verbod in die Verenigde State (wat whisky van 'n swak gehalte met Ierse klanke verkoop het en sodoende die gewildheid van die voorverbod vir Ierse handelsmerke ondermyn)  en tariewe op Ierse whisky regoor die Britse Ryk tydens die Anglo-Ierse handelsoorlog van die dertigerjare,  het die verkope van Ierse whisky wêreldwyd teen die middel van die 20ste eeu tot slegs 2% gedaal.  In 1953 het 'n Ierse regering -opname bevind dat 50% van die whiskydrinkers in die Verenigde State nog nooit van Ierse whisky gehoor het nie. 
Ierse whisky, soos dit in 2009 deur die Amerikaanse uitsaaier CNBC ondersoek is, bly steeds gewild in die binneland en het oor 'n paar dekades geleidelik gegroei in internasionale verkope.  Tipies verklaar CNBC dat Ierse whisky nie so rokerig is as 'n Skotse whisky nie, maar nie so soet soos Amerikaanse of Kanadese whisky nie.  Whisky vorm die basis van tradisionele roomlikeurs, soos Baileys, en die "Ierse koffie" ('n skemerkelkie koffie en whisky wat na bewering op die vliegbootstasie van Foynes uitgevind is) is waarskynlik die bekendste Ierse skemerkelkie.
Stout, 'n soort portierbier, veral Guinness, hou tipies verband met Ierland, hoewel dit histories nouer met Londen verband hou. Porter is steeds baie gewild, hoewel dit sedert die middel van die 20ste eeu die verkoop van pils verloor het. Cider, veral Magners (bemark in die Republiek Ierland as Bulmers), is ook 'n gewilde drankie. Rooi limonade, 'n koeldrank, word alleen en as 'n menger verteer, veral met whisky. 
Oorsig en BBP
Die BBP van die Republiek Ierland was vanaf 2018 $ 382,754 miljard (nominaal),  en in Noord -Ierland vanaf 2016 € 43 miljard (nominaal). 
Die BBP per capita in die Republiek Ierland was $ 78,335 (nominaal) vanaf 2018,  en in Noord -Ierland (vanaf 2016) € 23,700. 
Ondanks die twee jurisdiksies wat twee verskillende geldeenhede gebruik (die euro en pond sterling), word 'n groeiende hoeveelheid kommersiële aktiwiteite op 'n heel-Ierse basis uitgevoer. Dit is vergemaklik deur die voormalige gedeelde lidmaatskap van die twee jurisdiksies van die Europese Unie, en daar is 'n beroep op lede van die sakegemeenskap en beleidmakers gedoen om 'n 'hele-Ierse ekonomie' te skep om voordeel te trek uit skaalvoordele en 'n hupstoot te gee mededingendheid. 
Multi-stadstreke op die eiland Ierland sluit die Dublin-Belfast-gang (3,3 m) en die Cork-Limerick-Galway-korridor (1 m) in. [ aanhaling nodig ]
Hieronder is 'n vergelyking van die plaaslike BBP op die eiland Ierland.
Republiek van Ierland: Border Midlands en West Republiek van Ierland: Southern & amp; Eastern Verenigde Koninkryk: Noord -Ierland
€ 30 miljard  € 142 miljard (Dublin € 72,4 miljard)  € 43,4 miljard (Belfast € 20,9 miljard) 
€ 23.700 per persoon  € 39,900 per persoon  € 21,000 per persoon 
Dublin -streek 1,350,000 ROI Dublin € 72,4 miljard €57,200 € 87.238 miljard €68,208
Suidwes-streek 670,000 ROI Kurk € 32,3 miljard €48,500 € 33,745 miljard €50,544
Groter Belfast 720,000 NI Belfast € 20,9 miljard €33,550 € 22,153 miljard €34,850
Wesstreek 454,000 ROI Galway € 13,8 miljard €31,500 € 13,37 miljard €29,881
Midde-Wes Streek 383,000 ROI Limerick € 11,4 miljard €30,300 € 12,116 miljard €31,792
Suidoos-streek 510,000 ROI Waterford € 12,8 miljard €25,600 € 14,044 miljard €28,094
Midde-Ooste streek 558,000 ROI Bray € 13,3 miljard €24,700 € 16,024 miljard €30,033
Grensstreek 519,000 ROI Drogheda € 10,7 miljard €21,100 € 10,452 miljard €20,205
Oos van Noord -Ierland 430,000 NI Ballymena € 9,5 miljard €20,300 € 10.793 miljard €24,100
Midlands -streek 290,000 ROI Athlone € 5,7 miljard €20,100 € 6,122 miljard €21,753
Wes en Suid van Noord -Ierland 400,000 NI Newry € 8,4 miljard €19,300 € 5,849 miljard €20,100
Noord van Noord -Ierland 280,000 NI Derry € 5,5 miljard €18,400 € 9,283 miljard €22,000
Voor die verdeling in 1921 het Ierland 'n lang geskiedenis gehad as 'n ekonomiese kolonie - eers gedeeltelik van die Noorse, via hul stede (9de tot 10de eeu nC), en later uit Engeland. Alhoewel die klimaat en grond sekere landbouvorme bevoordeel, het  handelshindernisse die ontwikkeling daarvan gereeld belemmer. Herhaalde invalle en "plantasies" het grondbesit ontwrig, en verskeie mislukte opstande het ook bygedra tot herhaaldelike fases van deportasie en emigrasie.
Belangrike gebeure in die ekonomiese geskiedenis van Ierland sluit in:
16de en 17de eeu: konfiskering en herverdeling van grond in die plantasies van Ierland
1845-1849: Die groot hongersnood veroorsaak ontvolking en massa-emigrasie.
1846: Westminster se herroeping van die koringwette het die Ierse landbou ontwrig. 
Daar is drie wêrelderfenisgebiede op die eiland: die Brú na Bóinne, Skellig Michael and the Giant's Causeway.  Verskeie ander plekke is op die voorlopige lys, byvoorbeeld die Burren, die Ceide Fields  en Mount Stewart. 
Sommige van die mees besoekte plekke in Ierland sluit in Bunratty Castle, die Rots van Cashel, die Cliffs of Moher, Holy Cross Abbey en Blarney Castle.  Histories belangrike kloosterplekke sluit in Glendalough en Clonmacnoise, wat as nasionale monumente in die Republiek Ierland onderhou word. 
Die Dublin -streek ontvang die meeste toeriste  en is die tuiste van verskeie van die gewildste besienswaardighede, soos die Guinness Storehouse en Book of Kells.  Die weste en suidweste, wat die mere van Killarney en die Dingle -skiereiland in County Kerry en Connemara en die Aran -eilande in County Galway insluit, is ook gewilde toeristebestemmings. 
Achill -eiland lê aan die kus van County Mayo en is die grootste eiland van Ierland. Dit is 'n gewilde toeristebestemming vir branderplankry en bevat 5 blouvlagstrande en Croaghaun, een van die hoogste seekranse ter wêreld. Ook huise, gebou gedurende die 17de, 18de en 19de eeu in Palladiaanse, neoklassieke en neogotiese style, soos Castle Ward, Castletown House, Bantry House, Strokestown Park en Glenveagh Castle is ook van belang vir toeriste. Sommige is omskep in hotelle, soos Ashford Castle, Castle Leslie en Dromoland Castle.
Die eiland werk as 'n enkele mark vir elektrisiteit.  Die grootste deel van hul bestaan ​​was elektrisiteitsnetwerke in die Republiek Ierland en Noord -Ierland heeltemal apart. Beide netwerke is onafhanklik na die partisie ontwerp en gebou. Hulle is egter nou verbind met drie verbindings  en ook deur Groot -Brittanje verbind met die vasteland van Europa. Die situasie in Noord -Ierland word bemoeilik deur die kwessie dat private ondernemings nie genoeg krag aan Noord -Ierland verskaf nie. In die Republiek van Ierland het die ESB nie sy kragstasies gemoderniseer nie, en die beskikbaarheid van kragsentrales was onlangs slegs gemiddeld 66%, een van die ergste sulke tariewe in Wes -Europa. EirGrid het begin met die bou van 'n HVDC -transmissielyn tussen Ierland en Groot -Brittanje met 'n kapasiteit van 500 MW, , ongeveer 10% van die hoogste vraag in Ierland.
Soos met elektrisiteit, is die aardgasverspreidingsnetwerk ook nou 'n eiland, met 'n pypleiding wat Gormanston, County Meath en Ballyclare, County Antrim, verbind.  Die grootste deel van Ierland se gas kom deur middel van verbindings tussen Twynholm in Skotland en Ballylumford, County Antrim en Loughshinny, County Dublin. Voorrade kom uit die Corrib -gasveld, aan die kus van County Mayo, met 'n afnemende aanbod uit die Kinsale -gasveld voor die kus van County Cork.   Die County Mayo -veld staar 'n paar gelokaliseerde opposisie in die gesig weens 'n omstrede besluit om die gas aan land te verfyn.
Ierland het 'n ou industrie wat gebaseer is op turf (plaaslik bekend as 'turf') as 'n bron van energie vir tuisbrande. Hierdie bron van hitte, 'n vorm van biomassa -energie, word steeds wyd gebruik in landelike gebiede. Vanweë die ekologiese belangrikheid van veenlande by die opberging van koolstof en die seldsaamheid daarvan, probeer die EU hierdie habitat beskerm deur Ierland te beboet omdat dit turf opgegrawe het. In stede word warmte meestal verskaf deur aardgas of stookolie, hoewel sommige stedelike verskaffers grasperke as 'rooklose brandstof' vir huishoudelike gebruik versprei.
Die Republiek het 'n sterk verbintenis tot hernubare energie en is een van die top 10 markte vir skoon tegnologie-beleggings in die 2014 Global Green Economy Index.  Navorsing en ontwikkeling in hernubare energie (soos windkrag) het sedert 2004 toegeneem. Groot windplase is in Cork, Donegal, Mayo en Antrim opgerig. Die konstruksie van windplase is in sommige gevalle vertraag deur die opposisie van plaaslike gemeenskappe, waarvan sommige die windturbines as onooglik beskou. Die Republiek word belemmer deur 'n verouderde netwerk wat nie ontwerp is om die verskillende beskikbaarheid van krag wat van windplase af kom, te hanteer nie. Die ESB se Turlough Hill-fasiliteit is die enigste kragopbergingsfasiliteit in die staat. 
Ierland is geleë in die Atlantiese Oseaan en geskei van Groot -Brittanje deur die Ierse See. Die helfte van die grootte van Arkansas beslaan die hele eiland, behalwe die ses provinsies waaruit Noord -Ierland bestaan. Ierland lyk soos 'n wasbak, 'n sentrale vlakte met berge, behalwe in die Dublin -streek. Die berge is laag, met die hoogste piek, Carrantuohill in County Kerry, wat styg tot 3,415 voet (1,041 m). Die belangrikste rivier is die Shannon, wat in die noord-sentrale gebied begin, ongeveer 386 km suid en suidwes vloei en in die Atlantiese Oseaan uitmond.
In die Steen- en Bronstydperk is Ierland bewoon deur Pikte in die noorde en 'n volk wat die Erainn in die suide genoem word, blykbaar dieselfde voorraad as in al die eilande voor die Angelsaksiese inval in Brittanje. Omstreeks die 4de eeu v.C. , lang, rooikopige Kelte het uit Gallië of Galicië aangekom. Hulle het die inwoners onderwerp en geassimileer en 'n Gaeliese beskawing gevestig. Aan die begin van die Christelike era was Ierland verdeel in vyf koninkryke: Ulster, Connacht, Leinster, Meath en Munster. Saint Patrick het die Christendom in 432 bekendgestel, en die land het ontwikkel tot 'n sentrum van Gaeliese en Latynse leer. Ierse kloosters, die ekwivalent van universiteite, lok intellektuele sowel as vrome en stuur sendelinge na baie dele van Europa en, volgens sommige, na Noord -Amerika.
Noorse invalle langs die kus, begin in 795, eindig in 1014 met die Noorse nederlaag tydens die Slag van Clontarf deur magte onder Brian Boru. In die 12de eeu het die pous die hele Ierland aan die Engelse kroon gegee as 'n pouslike gerief. In 1171 word Henry II van Engeland erken? Lord of Ireland ,? maar die plaaslike seksuele bewind het eeue lank voortgeduur, en die Engelse beheer oor die hele eiland was eers redelik veilig in die 17de eeu. In die Slag van die Boyne (1690) is die Katolieke koning James II en sy Franse ondersteuners verslaan deur die Protestantse koning Willem III (van Oranje). 'N Era van Protestantse politieke en ekonomiese oppergesag het begin.
Deur die Act of Union (1801) het Groot -Brittanje en Ierland die? Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Ierland geword.? 'N Bestendige afname in die Ierse ekonomie het in die volgende dekades gevolg. Die bevolking het 8,25 miljoen bereik toe die groot aartappelhongersnood van 1846? 1848 baie lewens geneem het en meer as 2 miljoen mense gedryf het om na Noord -Amerika te immigreer.
Die verdeling van Ierland begin die burgeroorlog
Anti-Britse agitasie, tesame met eise vir Ierse tuisregering, het gelei tot die Paasopstand in Dublin (24 April 29, 1916), waarin Ierse nasionaliste sonder sukses probeer het om die Britse bewind af te dwing. Guerrilla -oorlogvoering teen Britse magte het gevolg op die afkondiging van 'n republiek deur die rebelle in 1919. Die Ierse Vrystaat is op 6 Desember 1922 as 'n heerskappy gevestig, met ses noordelike graafskappe wat deel uitmaak van die Verenigde Koninkryk. 'N Burgeroorlog het ontstaan ​​tussen diegene wat die Anglo-Ierse verdrag ondersteun het wat die Ierse Vrystaat tot stand gebring het en diegene wat dit verwerp omdat dit tot die verdeling van die eiland gelei het. Die Ierse Republikeinse Weermag (IRA), onder leiding van Eamon de Valera, veg teen die verdeling, maar verloor. De Valera het hom in 1927 by die regering aangesluit en in 1932 premier geword. In 1937 het 'n nuwe grondwet die naam van die land verander. Ierland het neutraal gebly in die Tweede Wêreldoorlog.
In 1948 word De Valera verslaan deur John A. Costello, wat die finale onafhanklikheid van Brittanje geëis het. Die Republiek Ierland is op 18 April 1949 uitgeroep en onttrek aan die Statebond. Vanaf die 1960's het twee antagonistiese strome die Ierse politiek oorheers. Een wou die wonde van die rebellie en burgeroorlog bind. Die ander was die poging van die verbode Ierse Republikeinse Weermag en meer gematigde groepe om Noord -Ierland in die republiek te bring. Die 'probleme' met die geweld en terreurdade tussen Republikeine en Unioniste in beide die Republiek Ierland en Noord -Ierland sou die eiland teister vir die res van die eeu en daarna.
Die eerste vrou van Ierland kondig sosiale verandering aan
Onder die eerste program vir ekonomiese uitbreiding (1958? 1963) is ekonomiese beskerming afgebreek en buitelandse beleggings aangemoedig. Hierdie voorspoed het ingrypende sosiale en kulturele veranderinge meegebring in een van die armste en minste tegnologies gevorderde lande in Europa. Ierland het in 1973 by die Europese Ekonomiese Gemeenskap (nou die EU) aangesluit. In die presidensiële verkiesing van 1990 is Mary Robinson verkies tot die eerste vroulike president van die republiek. Die verkiesing van 'n kandidaat met sosialistiese en feministiese simpatie word beskou as 'n waterskeiding in die Ierse politieke lewe, wat die veranderinge in die Ierse samelewing weerspieël. Ierse kiesers het die Maastricht -verdrag, wat die weg gebaan het vir die totstandkoming van die EU, met 'n groot meerderheid goedgekeur tydens 'n referendum wat in 1992 gehou is. In 1993 onderteken die Ierse en Britse regerings 'n gesamentlike vredesinisiatief (die Downing Street -verklaring), wat het Noord-Ierland se reg op selfbeskikking bevestig. 'N Referendum oor die toestemming van egskeiding onder sekere voorwaardes wat tot dusver grondwetlik verbode was, is in November 1995 smal aanvaar.
Noord -Ierland verbind hom tot vrede met ooreenkoms op Goeie Vrydag
In 1998 was die hoop op 'n oplossing vir die probleme in Noord -Ierland tasbaar. 'N Kenmerkende skikking, die Goeie Vrydag -ooreenkoms van 10 April 1998, het 'n beroep op Protestante gedoen om politieke mag met die minderheid Katolieke te deel en het die Republiek Ierland 'n stem gegee in die aangeleenthede van Noord -Ierland. Die opvallende verbintenis tot die skikking is op 22 Mei in 'n dubbele referendum aangetoon: die Noorde keur die ooreenkoms goed met 'n stem van 71% tot 29%, en in die Ierse Republiek stem 94% voor. Na talle stop en begin, is die nuwe regering in Noord -Ierland op 2 Desember 2000 gestig, maar dit is verskeie kere opgeskort, hoofsaaklik vanweë Sinn Fein se onwilligheid om sy militêre vleuel, die IRA, te ontwapen. In 2005 het die IRA egter gewapende stryd verloën, en vrede was weer moontlik.
Kort na die parlementsverkiesings in Maart 2007 het Gerry Adams, die leier van Sinn Fein, en eerwaarde Ian Paisley, die hoof van die Demokratiese Unioniste Party, vir die eerste keer van aangesig tot aangesig vergader en 'n ooreenkoms gesluit vir 'n magsdelingsregering . Die historiese ooreenkoms is in Mei aangegaan, toe Paisley en McGuinness ingesweer is as onderskeidelik leier en onderleier van die uitvoerende regering in Noord -Ierland, en sodoende die direkte bewind uit Londen beëindig het.
Ierland word 'n ekonomiese kragstasie
Ondanks 'n aantal onlangse korrupsie- en omkopery -skandale, waarvan die meeste die sentristiese Fianna Fil Party van premier Bertie Ahern betrek het, het die party in Mei 2002 81 van 166 setels gewen. Ahern word die eerste Ierse premier in 33 jaar wat verkies is tot 'n tweede opeenvolgende termyn.
Sodra 'n land geteister is met hoë werkloosheid, hoë inflasie, stadige groei en 'n groot openbare skuld, het Ierland die afgelope 15 jaar 'n buitengewone ekonomiese transformasie ondergaan. Voorheen 'n landbou-gebaseerde ekonomie, die? Celtic Tiger? het 'n leier geword in hoëtegnologiebedrywe. Die afgelope paar jaar het die ekonomie tot 10%gegroei, en die bevolking wat dekades lank verminder is deur emigrasie, het 'n oplewing meegebring deur immigrasie en minder mense het die behoefte gevoel om die eiland te verlaat vir beter geleenthede.
Op 2 April 2008, te midde van beskuldigings van korrupsie, het premier Bertie Ahern sy uittrede aangekondig. Hy is opgevolg deur die voormalige minister van finansies, Brian Cowen.
Op 13 Junie 2008 verwerp Ierland, die enigste land in die EU met 27 lede wat die Lissabon-verdrag tot 'n algemene stemming gebring het, die nuwe verdrag, wat die toekoms van die pakt in gevaar stel wat die invloed van die EU in die wêreldpolitiek sou versterk het . Ierland het in Oktober 2009 van koers verander en die verdrag goedgekeur.
Wêreldwye finansiële krisis tref Ierland
Ierland het in 'n resessie gegly tydens die wêreldwye finansiële krisis van 2008. Werkloosheid het in Februarie 2009 11% bereik, die hoogste koers in 13 jaar. Die finansiële situasie het in 2009 steeds versleg, en die regering het gereageer deur ongewilde bestedingsverlagings en belastingverhogings in te stel. Teen die einde van 2009 het die ekonomie van Ierland met 10%gekrimp. Die ekonomiese malaise was grootliks te danke aan 'n behuisingsborrel wat gebars het, wat op sy beurt banke met slegte lenings opgesaal het, wat veroorsaak het dat die finansiële sektor byna in duie gestort het onder die gewig van die slegte skuld. Die Keltiese tier het inderdaad 'n wonderlike ommekeer in fortuin beleef.
In November 2010 het Ierland 'n reddingspakket van $ 113 miljard (85 miljard euro) aangevra en ontvang van die Europese Unie en die Internasionale Monetêre Fonds om sy banke te versterk. Die redding het sy tol geëis op premier Cowen, wat eise verwerp het om nuwe verkiesings uit te roep, en eerder besluit het om dit vir 2011 vas te stel nadat 'n nuwe begroting goedgekeur is.
Op 22 Januarie 2011 bedank premier Cowen as leier van sy party, Fianna Fil. Die volgende dag onttrek die Groen Party hom uit die regeringskoalisie, en laat Cowen as die hoof van 'n minderheidsregering. Minister van finansies, Brian Lenihan, het afgevaardigdes van die Fine Gael, Labour en die Groen partye ontmoet om 'n nuwe begroting te bespoedig, wat algemene verkiesings vroeër moontlik maak as wat beplan is. Cowen het aangekondig dat hy uittree uit die politiek. Die algemene verkiesing het op 25 Februarie plaasgevind en kiesers het die regering wat deur Fianna Fil gelei is, uitgegooi. Op 9 Maart is Enda Kenny, van die Fine Gael -party, ingesweer as die nuwe premier. Kenny het belowe om 'n beter ooreenkoms van die Europese Unie te verkry oor die borgtog van Ierland.
Michael D. Higgins, 'n linkse politikus en digter, is in Oktober tot president verkies. Higgins, 'n veteraan -politikus, het die Arbeidersparty in albei die parlement verteenwoordig en was minister van kuns.
Historiese stem legaliseer huwelik van dieselfde geslag
Op 22 Mei 2015 word Ierland die eerste land wat 'n huwelik van dieselfde geslag wettig gemaak het tydens 'n nasionale referendum. Die stempersentasie was 60,5%. Van die wat gestem het, het 62,1% ten gunste van die verandering van die land se grondwet gekies om huwelike van dieselfde geslag toe te laat.
Die stemming het gekom 22 jaar nadat Ierland homoseksualiteit gedekriminaliseer het. Die uitslag van die referendum het getoon hoe vinnig die histories konserwatiewe land verander het. Van die uitslag het premier Enda Kenny gesê: "Met die stemming van vandag het ons bekend gemaak wie ons is: 'n vrygewige, deernisvolle, gewaagde en vreugdevolle mense."
Die & quotland annuïteite & quot het die meeste twis in Brittanje veroorsaak. Die annotes was geld wat die Britse regering voor die Government of Ireland Act van 1921 aan Ierse boere geleen het en wat die boere ingestem het om terug te betaal. 'N Deel van die Anglo-Ierse verdrag was dat die Vrystaatse regering hierdie skulde sou invorder en die geld aan Brittanje sou terugbesorg. Brittanje was so woedend vir die Iere omdat hulle die geld behou het, dat hulle 'n 20% -tarief op handel met die Vrystaat ingestel het. Die Iere het bevind dat hulle hul beesvleis nie meer aan Brittanje of Noord -Ierland kon verkoop nie, en daarom het hulle teruggekeer deur 'n tarief in die teenoorgestelde rigting in te stel. Dit het verhoed dat Brittanje steenkool aan Ierland verkoop. Brittanje was egter nie soveel van Ierland afhanklik as van Ierland van Brittanje nie, en dit het die Ierse ekonomie ernstig lamgelê. Na 5 jaar, in 1938, het die twee lande 'n ooreenkoms onderteken om die handelsoorlog te beëindig. Ingevolge hierdie skikking gee die Vrystaat die Brit 10 000 000 om die annuïteite af te betaal en in ruil daarvoor trek die Brit uit haar vlootbasis in Ierland. Adolf Hitler het in 1933 aan bewind gekom in Duitsland en sedertdien het die Britse betrekkinge met Duitsland versleg. Daarom was dit vir Brittanje 'n moeilike keuse om uit die vlootbasisse te trek, aangesien oorlog toenemend moontlik lyk.
In 1936 het de Valera die koning se reg om in die Vrystaatse sake in te meng, afgeskaf, hoewel hy steeds as die hoof van die Statebond erken is. Hierdie afskaffing, ingestel via die Wet op eksterne betrekkinge, het saamgeval met die abdikasie van koning Edward 8, sodat Brittanje nie tyd gehad het om daarteen beswaar te maak nie. In 1937 stel de Valera 'n nuwe grondwet in, wat die een vervang wat ooreengekom is na die stigting van die Vrystaat. Dit bevat 'n aantal kwessies: (a) Die Ierse Vrystaat sou hernoem word & quotEire & b (die premier sou die Taoiseach herdoop word (c) die staatshoof sou 'n verkose president wees, nie die koning nie (d) [artikel 2] verklaar dat die grens van Eire bestaan ​​uit die hele eiland Ierland (e) [artikel 3] verklaar dat die Eire -regering die reg het om wette vir die hele eiland uit te voer, hoewel dit slegs in die 26 provinsies toegepas word. Die nuwe grondwet is onder 'n referendum gehou en is nouliks deur die mense aanvaar.
In September 1939 het die Verenigde Koninkryk oorlog gevoer met Duitsland toe dit Pole binnegeval het, sonder om Britse en Franse eise te ignoreer. Noord -Ierland, as deel van die Verenigde Koninkryk, was ook in oorlog. Eire, 'n klein land met min militêre hulpbronne, verklaar onmiddellik neutraliteit. Die terugkeer van die vloothawe het net betyds gekom, want Eire sou die Britte moes verdryf om neutraal te bly.Die regering van Eire het toenemend angstig gelyk toe Hitler in 1940 8 neutrale Europese lande binnegeval en oorgeneem het, omdat hulle geweet het dat die Ierse weermag nie 'n hoop sou hê teen die Duitsers tydens 'n inval nie. (In werklikheid het dokumente wat na die oorlog gevind is, getoon dat Hitler ware planne gehad het om Ierland binne te val. Die operasie, genaamd "Operation Green", sou 'n springplank vir die binneland van die vasteland van Brittanje gebring het deur die onbeskermde weskus. Die inval het nooit gebeur as gevolg van Duitse afleiding in die USSR.) Desondanks het de Valera geweier om by die oorlog aan te sluit. Toe die IRA in 1940 met die Duitsers begin saamwerk, het die Eire -regering hard toegeslaan om die Britte nie kwaad te maak nie en 'n strategiese inval te veroorsaak.
Ten spyte van die amptelike lyn van die regering, het die Ierse volk egter meegevoel met die Britte en 40 000 Iere het by die Britse leër aangesluit en meer as 150 000 het vir die oorlogspoging gewerk. Tog het die Ierse verklaring van neutraliteit wrok in Noord -Ierland gebring, waar die tye moeilik geraak het met rantsoenering en onderbrekings terwyl Eire nog steeds vrylik kon handel dryf.
In die middel van 1940 het Brittanje in 'n onmoontlike situasie gelyk. Omdat die grootste deel van Europa in NAZI -hande was en die VSA geweier het om aan die oorlog deel te neem, was hulle desperaat vir hulp. In Junie het 'n Britse minister, Malcolm MacDonald, na Dublin gekom en min of meer aangebied om Noord -Ierland aan Eire te gee in ruil vir militêre hulp. Hy het aan de Valera gesê dat hy glo dat Stormont hierdie idee sal aanvaar. De Valera was egter skepties en het nie gedink dat Stormont so maklik sou wees om te oorreed nie. Hy was ook bevrees vir die gevolge daarvan dat 'n groot Unie -bevolking teen hul wil in Eire gestoot word. Daarom het hy die aanbod geweier.
In April en Mei 1941 begin die Duitsers elke aand stede in die Verenigde Koninkryk met 'n taktiek bekend as die 'Blitz'. Stormont was selfvoldaan en het geglo dat die Duitsers nie 'n deel van die Verenigde Koninkryk so ver as Noord-Ierland sou aanval nie, en dat hy nie baie lugaanvalle sou installeer nie. Tog was hulle verkeerd: Noord -Ierland het in Duitse oë bygedra tot die oorlogspoging en was dus net so 'n teiken as die res van die Verenigde Koninkryk. Op verskeie aande, maar veral die nag van 15-16 April 1941, het Duitse bomwerpers Belfast en Derry met honderde ton plofstof gestamp, 900 mense doodgemaak, duisende geboue vernietig en 10 000 mense dakloos gemaak. Grootliks as gevolg van die gebrek aan lugaanvalle, het Belfast meer lyde as enige Britse stad, behalwe Londen, gely. Ondanks Ierse neutraliteit het die brandweer van Dundalk, Drogheda en Dublin gehelp in die Blitz. Baie mense, verenig in hul politiek deur vrees, vlug die land in. Sommige ryker mense het tydens die Blitz in hotelle in Eire gewoon. Eire het nie heeltemal skotvry afgekom nie. Een stel verlore Duitse bomwerpers het Cork as Cardiff beskou en dit gebombardeer. Dublin is ook verskeie kere liggies gebombardeer. By elke geleentheid sluk die Eire -regering hard en laat dit verbygaan.
Eire beskou sy beleid van neutraliteit met 'n artistieke lisensie. Dit het byvoorbeeld Britse en Amerikaanse vliegtuie toegelaat om die provinsie Donegal oor te vlieg op pad na basisse in Fermanagh, en toe Britse vlieëniers in Eire neerstort, is hulle stilweg na die grens begelei, terwyl Duitse vlieëniers geïnterneer was. Alles behalwe die verlies aan lewens en eiendom, was die oorlog goed vir sowel Eire as Noord -Ierland. Noord -Ierland se vlagskip- en lapindustrieë het 'n sterk oplewing gekry. En 'n nuwe bedryf, vliegtuigvervaardiging, is in Belfast gestig wat vandag nog bestaan. Eire het baat gevind by baie van sy burgers wat in die oorlogspoging gewerk het. Dit geniet ook handel met Brittanje vir skaars goedere wat Eire as 'n neutrale land, soos botter, kan kry.
Die enigste ding wat die goeie betrekkinge tussen die twee state kon benadeel, was (a) de Valera wat die vestiging van Amerikaanse basisse in Noord -Ierland veroordeel het (b) de Valera wat sy meegevoel met die Duitse ambassadeur betuig het toe Hitler gesterf het (c) die Britse, mondelinge, openbare aanval op Eire toe die oorlog verby was omdat hy nie by die 'kruistog teen fascisme' aangesluit het nie.
Sestigerjare Ierland: hervorming van die ekonomie, staat en samelewing: 'n jammerlike toestand
Waarnemers voorspel dat die finansiële ineenstorting en die ekonomiese krisis van 2008-11, met besuiniging deur die EU en beperkings op openbare uitgawes, die Ierse politieke landskap onherroeplik sou verander. Die afsterwe van Fianna Fáil tydens die algemene verkiesing in 2011 en die toenemende aantrekkingskrag van linkse politieke bewegings, waaronder Sinn Féin, is as 'n sterk bewys dat dinge nooit weer dieselfde kan wees nie.
Die vraag was nie meer 'business as usual' nie. Die retoriek bepleit 'n nuwe begin en 'n nuwe begin vir die moderne Ierland. Dit was die oomblik om ontslae te raak van die 'ou skare' van partyhacks en tydbedieners, die nuwe vars gesigte in te bring, onbesmet soos dit was deur die jare van oormatige hebsug en endemiese korrupsie wat die era van die Celtic Tiger gekenmerk het.
Sestigerjare Ierland: hervorming van die ekonomie, staat en samelewing
Skrywer Mary E. Daly
Uitgewer Cambridge University Press
Uiteindelik was dit 'n illusie, 'n strelende mediamantra om 'n woedende publiek te verseker dat die hoofkoppe inderdaad gestraf sou word vir die ellende wat hulle veroorsaak het. 'N Paar offerlammers, wie se dade van finansiële korrupsie opspraakwekkend was, selfs deur die skandelike standaarde van die Keltiese tier, kan 'n kort rukkie agter tralies beland, maar maak geen fout nie, terwyl die Ierse establishment in 2011 geskok en gedisoriënteerd opduik, dit was nog steeds in vaste beheer.
Maar om van 'n eenheids -Ierse establishment te praat, vang nie regtig die oorvleuelende kringe van mag wat van politici en senior staatsamptenare na sake-, bank-, media- en regs elite uitstraal nie. U kan amper al die werklik magtige mense in Ierland inpas in die Round Room van die Mansion House, die lokaal vir die eerste vergadering van Dáil Éireann in Januarie 1919, en die eerste stap na selfbestuur.
Ironies genoeg beskou alle Ierse politici hulself as anti-establishment, maar beklee terselfdertyd sleutelposisies in hierdie politieke liggaam en is deel van wat hulle die politieke 'stelsel' noem. Die professionele middelklasse, grootliks maar nie uitsluitlik 'n suidelike Dublin -stam nie, is minagtend vir politici. Tog is hulle ook terdeë bewus daarvan dat hulle dit nodig het om hul eie doelwitte na te streef, of dit nou buitelandse belastingbedrog is, wins op die rug van ander of bloot die behoud van 'n diep ongelyke samelewing, bereik deur opvoeding, rigiede klasverdelings en ander maniere.
Magteloos moes betaal
Hoe het ons, die eerste nasie wat die Britse bewind in 1921-2 afgeskaf het, so beland?
Wat ook al u twyfel oor die pragmatisme van die rebelle van 1916, daar is geen twyfel oor die toewyding, integriteit en onbaatsugtigheid van diegene wat geveg het nie.
In die 1920's het anti-imperialiste en nasionaliste oor die hele wêreld gekyk na Ierland se pad na selfbeskikking as 'n model. Hierdie revolusionêre generasie het die Ierse politiek tot in die 1960's oorheers. Hulle is oop vir kritiek oor baie dinge. Ongetwyfeld eerbied vir die Katolieke kerk, 'n lou verbintenis tot sosiale geregtigheid en dikwels leeg om retoriek te gebruik as dit oor die 'nasionale vraag' in die geheel kom, maar hulle het nie hul eie sak toegesluit nie.
Die nuwe boek van Mary E Daly oor die lang sestigerjare, van 1957 tot die toetrede tot die EU in 1973, is in wese 'n portret van die Ierse samelewing gedurende hierdie kritieke tyd deur die oë van die establishment. Dit is nie toevallig dat die eerste derde van die boek die ekonomie betref nie, aangesien politici dit regkry as van kardinale belang om steun onder die publiek te behou. Daly is goed oor die beleidsfoute, die bysiende visie en die basiese mislukkings van die politici.
Diegene buite Merrionstraat vaar ook nie veel beter nie. 'Die verhaal van die Ierse industrie is 'n verhaal van geboorte en dood,' merk sy op en herinner ons daaraan dat onafhanklike Ierland nooit geïndustrialiseer en van 'n landbou -ekonomie verander het tot 'n diens. In soverre die skuld verdwyn, word die middelmatigheid van sommige elemente in die staatsdiens opgemerk, veral onderlinge interdepartementele gevegte, of geskille oor jurisdiksie.
En wat beplanning betref, beskryf sy 'n slegte besluit na 'n slegte besluit wat lei tot die vernietiging van die Georgiese Dublin, wat vervang moet word deur vaal kantoorblokke en die opkoms van voorstede in Dublin, Cork en ander Ierse stede. Professionele beplanners is vir politieke doeleindes van die hand gewys.
Baie hiervan is welbekend, maar om dit alles in een verslag saam te voeg, herinner ons aan die kumulatiewe gevolge en hoe die grondslag gelê is vir die korrupsie wat so 'n bytende uitwerking op die politieke kultuur gehad het gedurende die 1980's en 1990's.
Daly is veral onthullend oor die burokratiese ingesteldheid, wat geskiktheid en pragmatisme geplaas het oor die langtermynstrategie. Om eerlik te wees, moes Ierse staatsamptenare in die 1960's voortdurend aanpas by 'n immer veranderende politieke konteks waarin 'verandering' een van die mees gebruikte woorde was. Seán Lemass, wat tussen 1959 en 1966 taoiseach was, was baie lief vir die woord 'modern' en het die waarde daarvan geken om die moderniteit van Ierland te bevorder, veral op die internasionale verhoog, soos Daly daarop wys.
Wat die breër samelewing betref, wys Daly tereg op die kontinuïteite. Die houding ten opsigte van seksualiteit was berug vir die waardes van ander Westerse samelewings, en dit het gelei tot 'n kultuur van stilte, skaamte en geheimhouding, waarvan Ierland eers dekades later met die afgryslike gevolge te doen kry. Ondanks die wetswysigings in die sewentigerjare om geslagsgelykheid te bevorder, hoofsaaklik as gevolg van feminisme in die tweede golf en Europese druk, veral op gelyke loon, was 'n baie meer komplekse proses om die siening en sosiale norme te verander. Emigrasie het vinnig voortgegaan, selfs tydens die 'goue era' van ekonomiese groei vanaf die middel van die 1960's tot die vroeë 1970's.
'Ierland was nog steeds 'n land waar die meeste mense hul plek ken' en verhale oor rykdom was ongewoon, sê Daly oor Ierland aan die einde van die vyftigerjare. Hierdie boek is minder onthullend oor die sosiale transformasie wat plaasgevind het, alhoewel een van die belangrikste argumente is dat hierdie 'rewolusie' oorbeklemtoon is.
Dit word nêrens beter geïllustreer in Peter Lennon se merkwaardige dokumentêre film nie, Rocky Road na Dublin (1967). Dit word meer as 35 jaar lank selde in Ierland vertoon, en vertel die verhaal van 'n samelewing waarin die gesag van kerk en staat die dominante magte was, maar met sterk onderstrominge van weerstand en konflik.
Daly het insiggewende hoofstukke oor die buitelandse beleid van Ierland en die uitbreek van konflik in die noorde. Dit maak die behandeling van Ierland af in 'n tydperk van groot verandering, en terwyl sy moeite het om na die kontinuïteite te wys (''n gedeeltelike transformasie' '), is die algemene rigting van die reis na die opkoms van 'n samelewing wat nooit die weer dieselfde.
Enda Delaney is professor in moderne geskiedenis aan die Universiteit van Edinburgh
Ekonomiese groei in Ierland
Bevolking (miljoen) 4.7 4.8 4.8 4.9 5.0
BBP per capita (EUR) 55,756 56,945 61,569 66,320 70,145
BBP (miljard euro) 263 272 297 324 347
Ekonomiese groei (BBP, jaarlikse variasie in %) 25.2 3.7 8.1 8.2 5.6
Binnelandse vraag (jaarlikse variasie in %) 16.3 20.6 -0.6 -8.6 35.3
Verbruik (jaarlikse variasie in %) 3.2 5.2 3.0 3.4 2.8
Belegging (jaarlikse variasie in %) 52.6 50.8 -6.8 -21.1 94.1
Uitvoer (G&S, jaarlikse variasie in %) 39.3 4.1 9.2 10.4 11.1
Invoer (G&S, jaarlikse variasie in %) 33.2 18.4 1.1 -2.9 35.6
Industriële produksie (jaarlikse variasie in %) 44.3 2.1 -2.5 -4.8 2.9
Kleinhandelverkope (jaarlikse variasie in %) 10.8 7.6 3.9 3.7 2.1
Werkloosheidsyfer 9.9 8.4 6.7 5.8 5.0
Fiskale balans (% van BBP) -2.0 -0.7 -0.3 0.1 0.4
Openbare skuld (% van die BBP) 76.7 73.8 67.7 63.5 58.8
Inflasiekoers (GICP, jaarlikse variasie in %, eop) 0.2 -0.2 0.5 0.8 1.1
Inflasiekoers (GICP, jaarlikse variasie in %) 0.0 -0.2 0.3 0.7 0.9
Inflasie (PPI, jaarlikse variasie in %) 7.2 0.4 0.8 -2.4 -5.6
Aandelemark (jaarlikse variasie in %) 30.0 -4.0 8.0 -22.1 31.1
Lopende rekening (% van BBP) 4.4 -4.2 0.5 10.7 -9.5
Lopende rekeningsaldo (EUR miljard) 11.6 -11.4 1.5 34.3 -32.8
Handelsbalans (miljard euro) 42.6 44.7 39.9 48.8 62.5
Die Ierse ekonomie gedurende die eeu na die verdeling
Al die materiaal op hierdie webwerf is verskaf deur die onderskeie uitgewers en outeurs. U kan help om foute en weglatings reg te stel. As u 'n regstelling versoek, moet u die handvatsel van hierdie item noem: RePEc: oxf: esohwp: _189. Sien algemene inligting oor hoe om materiaal in RePEc reg te stel.
Vir tegniese vrae rakende hierdie item, of om die outeurs daarvan, titel, opsomming, bibliografiese of aflaai -inligting reg te stel, kontak:. Algemene kontakbesonderhede van die verskaffer: https://edirc.repec.org/data/sfeixuk.html.
As u weet van ontbrekende items wat hierdie een noem, kan u ons help om die skakels te skep deur die relevante verwysings op dieselfde manier as hierbo by te voeg vir elke verwysingsitem. As u 'n geregistreerde outeur van hierdie item is, kan u ook die oortjie "aanhalings" in u profiel van RePEc Author Service nagaan, aangesien daar moontlik 'n paar aanhalings wag vir bevestiging.
Vir tegniese vrae rakende hierdie item, of om die outeurs, titel, opsomming, bibliografiese of aflaai -inligting daarvan reg te stel, kontak: Anne Pouliquen Die e -posadres van hierdie instandhouer blyk nie meer geldig te wees nie. Vra Anne Pouliquen om die inskrywing by te werk of stuur die korrekte adres vir ons (e -pos hieronder beskikbaar). Algemene kontakbesonderhede van die verskaffer: https://edirc.repec.org/data/sfeixuk.html.