Om outisme te diagnoseer is duur en tydrowend, dus word 'n siftingsinstrument gebruik om mense uit te filter wat waarskynlik nie as outisties gediagnoseer sal word nie. Dit is alles goed en wel, maar ons nuutste navorsing dui daarop dat 'n algemeen gebruikte siftingsinstrument vooroordeel kan wees by die diagnose van meer mans as vroue.
Vroeër studies het onsekerheid saai die vermoë van een van die toonaangewende siftingsinstrumente, genaamd Autism-Spectrum Quotient, om mense met outisme akkuraat te identifiseer. Ons studie het besluit om na 'n ander siftingsinstrument te kyk wat nog nie ondersoek is nie: die Ritvo Autism Asperger Diagnostic Scale-Revised (RAADS-R), 'n algemeen gebruikte vraelys vir die assessering van outisme by volwassenes met 'n gemiddelde of bogemiddelde intelligensie.
Ons het die RAADS-R-tellings saamgestel van meer as 200 mense wat 'n formele diagnose van outisme gehad het. Ons het tellings tussen outistiese mans en outistiese vroue op vier verskillende simptoomareas vergelyk: probleme met sosiale verhoudings, taalprobleme, ongewone sensoriese ervarings of motoriese probleme, en 'omskrewe belangstellings' ('n neiging om baie sterk, vaste belange te hê).
Soos daar is bekende seksverskille op hierdie terreine - byvoorbeeld, omdat vroue beter is om sosiale en kommunikatiewe probleme weg te steek, en dat mans meer geneig is om voor die hand liggende en derhalwe makliker op te spoor, omskrewe belange - wou ons weet of RAADS-R dit kon opspoor verskille.
Ons ontleding het getoon dat dit nie die geval was nie: ons het geen geslagsverskille gevind in RAADS-R-tellings tussen outistiese mans en vroue in sosiale verwantskappe, taal en omskrewe belangstellings nie.
'N Moontlike verklaring vir hierdie resultaat is dat, aangesien RAADS-R afhanklik is van mense wat hul eie simptome akkuraat beoordeel en rapporteer, seksverskille slegs na vore kan kom as gedrag deur 'n ervare klinikus gediagnoseer word. vorige studies het getoon dat outistiese mense dikwels nie hul eie gedrag insig het nie en dit moeilik vind om hul eie simptome te rapporteer.
'N Verdere rede waarom daar geen geslagsverskil in outisme-eienskappe is nie, is dat hierdie en die meeste ander studies slegs outistiese persone insluit wat 'n formele diagnose gekry het deur middel van assessering met die hulpmiddels en toetse wat ons ondersoek. As diagnostiese en siftingsinstrumente (insluitend RAADS-R) was ontwikkel met manlike monsters, identifiseer hulle waarskynlik outistiese vroue met die mees manlike profiele.
Dit kan verklaar waarom minder vroue geneig is om gediagnoseer te word. Dit kan dan wees dat die siftingstoetse al die outistiese vroue met meer vroulike outisme-eienskappe filter, en dat die outistiese vroue met meer manlike eienskappe gediagnoseer word. Of dit kan wees dat die onderliggende steekproef bevooroordeeld is omdat die formele diagnostiese instrumente mense met meer manlike eienskappe kies, en die siftingsinstrument weerspieël bloot hierdie onderliggende vooroordeel.
Ons resultate kan toon dat ons steekproef dan nie 'n uiteenlopende reeks outistiese vroue verteenwoordig nie. En dit is 'n probleem wat alle navorsing rakende geslagsverskille in outisme beïnvloed.
Aangesien meer mans as vroue 'n outisme-diagnose ontvang het, is baie van die teorieë wat ons oor outisme het, gebaseer op hierdie gediagnoseerde gevalle, en kan dit gevolglik slegs op mans geld. Net so kan ons slegs vroue wat manlike simptome toon, afhang van ons siftings- en diagnostiese hulpmiddels op mans wat gediagnoseer is.
Ons kan die vroue mis wat baie anders is, meer vroulike aanbiedings van outisme, maar wat steeds die kernkenmerke toon wat sentraal staan ​​in die diagnose. Dit sluit probleme in met sosiale interaksie, kommunikasie en beperkte gedrag en belangstellings.
Omdat sifting en diagnostiese toetse fokus op die algemeenste manlike manifestasies van hierdie kernsimptome, vrouens word geneig om oor die hoof gesien te word. Omskrewe belangstellings by mans, byvoorbeeld, is waarskynlik meer gebaseer op ongewone onderwerpe, terwyl meisies en vroue hul belangstelling kan fokus op dinge soos beroemdhede of mode, maar net die intensiteit van die belangstelling onderskei hulle van nie-outistiese vroue.
Een duidelike verskil
Daar was net een prominente geslagsverskil wat in ons studie na vore gekom het: outistiese vroue het meer sensoriese verskille en motoriese probleme as outistiese mans gerapporteer. Sensoriese en motoriese simptome kom gereeld voor by outisme. Mense is sensitief vir sig, geluide, aanraking, reuke en smake en is dikwels lomp en sleg gekoördineerd.
Sommige outistiese mense is sensitief vir sekere materiale. Purino / Shutterstock.com
Hierdie self-gerapporteerde bevinding dat vroue meer sensoriese en motoriese simptome het as mans, moet deeglik ondersoek word. Dit blyk egter in ooreenstemming te wees met a min studies wat gevind het dat outistiese vroue meer het sensoriese en motoriese simptome as mans.
As hierdie tipe simptome veral problematies is vir outistiese vroue, kan dit belangrik wees om 'n diagnose te maak. Alhoewel RAADS-R sensoriese en motoriese simptome meet, speel hulle 'n baie klein rol in diagnostiese toetse met goue standaarde, soos die Diagnostiese waarnemingskedule vir outisme.
Die belangrikheid van 'n diagnose?
Daar word nou gepoog om siftingsinstrumente te ontwikkel beter om outisme by vroue te identifiseer.
Diagnose is om baie redes belangrik vir outistiese mense. Dit is byvoorbeeld die enigste manier waarop hulle toegang tot ondersteuningsdienste kan kry, soos toegewyde ondersteuners om hulle te help met aktiwiteite tuis of in die daaglikse lewe. Hulle kan ook finansiële ondersteuning kry as hulle dit nodig het. (werkloosheid beïnvloed die meeste van die outistiese bevolking en kan deels te wyte wees aan hoë vlakke van geestesongesteldheid in hierdie groep.)
Ander mense het gepraat oor hoe om 'n diagnose te maak hulle help om die stryd in hul lewens te verstaan ​​- dat hierdie dinge nie hul skuld was nie. En dit het hulle gehelp om ander mense te ontmoet wat aanvaar hulle vir wie hulle is.
Rachel Moseley, Senior Lektor in Sielkunde, Bournemouth University en Julie Kirkby, Senior Lektor in Sielkunde, Bournemouth University
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Outisme-siftingshulpmiddel kan die toestand by sommige vroue nie opspoor nie