Persepsie is 'n moeilike ding. Wat ons dink ons ​​sien, is nie noodwendig wat regtig daar is nie. Ons moet baie versigtig wees met die oordele wat ons neem weens verkeerde persepsie.
Aldous Huxley sê in sy klassieke boek, Die deure van die persepsie"Daar is dinge wat bekend is en daar is onbekende dinge, en tussenin is die deure van die waarneming." Nog 'n manier om dit te sê: ons sien nie dinge soos hulle is nie, ons sien dinge soos ons is. Ons sien die wêreld deur ons eie filters, ons eie gemoedstoestand en emosies. Hoe gereeld het ons op ander geprojekteer wat ons self voel.
Wat hierna volg, is 'n ware verhaal wat met my gebeur het.
Ek het die afgelope lente van 'n solo-rivieruitstappie op die Owyhee-rivier in die suidooste van Oregon teruggekeer. Ek was in my bakkie, met die vragmotorbed vol riviertoerusting, en die agterste sitplek gevul met ons twee ouer goue retrievers, Rosie, en haar dogter, Gracie.
Toe ek deur Sacramento ry op die besige snelweg 80, met 6 bane in elke rigting, sien ek die flitsende liggies van die Highway Patrol-motor agter my met 'n sinkende gevoel in my maag. Ek het die luidspreker hoor beveel: "Neem die volgende afrit en trek oor." Miskien weet u daardie sinkende gevoel: ek is op die punt om 'n kaartjie te kry en weet nie wat ek gedoen het nie.
Ek het na 'n besige straat in die stad uitgegaan en na die randsteen getrek om op my lot te wag. Die polisiemotor het agter my opgetrek, ligte flikker, maar niemand klim uit die motor nie. Dit het vreemd gelyk. Toe ek in die truspieël kyk, kom daar 'n paar minute later 'n tweede motor agter die eerste, ook met ligte wat flikker. Toe trek 'n derde en uiteindelik 'n vierde polisiemotor in. Dit begin lyk soos 'n misdaadtoneel met al die ligte en ja, ek het begin wonder of ek die misdadiger is.
'Beampte, is iets verkeerd?'
Met vier polisiemotors agter my, neem ek aan dat die polisieman in die eerste motor behoorlik gerugsteun voel, sodat hy baie versigtig uit sy motor klim en stadig die passasierskant van my vragmotor nader. Ek het gesien hoe hy kom en die motor se voorvensters afstoot. Intussen het Rosie en Gracie, op die agtersitplek, regop gesit en waak. Die ander polisie het nou uit hul motors geklim en in ondersteuningsposisies beland. Dit het alles onwerklik gelyk.
Polisieman nommer een kom by die venster van die passasier aan, kyk in die vragmotor, fokus op die agtersitplek, kyk 'n oomblik verward aan, glimlag dan en sê: "Ag, hulle is honde."
Ek het gesê: "Beampte, is daar iets verkeerd?"
Hy het gesê: 'Ons het 'n 911-oproep gekry van iemand wat jou gevolg het. Hulle het 'n dronk bestuurder in 'n wit bakkie met jou borde beskryf en sukkel om in die baan te bly, met twee dogtertjies met blonde hare op die agtersitplek. asof hulle verkeerd was oor die meisies. '
Toe vra hy my: "Het jy gedrink?"
'Nee,' antwoord ek.
"Is jy moeg?"
'Eintlik, nee, ek het ongeveer 'n halfuur gelede gestop en 'n middagslapie gehad.'
'Waarom sou die bestuurder u beskryf as dronk, draaiend oor die hele snelweg?'
'Beampte, soos u kan sien, het ek 'n paar versnaperinge op die sitplek langs my. As ek na kos soek, kan ek dink dat ek 'n paar sentimeter hierheen beweeg, maar beslis nie uit my baan nie.'
'Sou u omgee om uit die vragmotor te gaan vir 'n soberheidstoets?'
Op daardie oomblik het ek nadink oor my voorkoms. Ek het 'n week of in die woestyn gery. Ek was ongeskeer. Ek het geen idee gehad hoe my hare gelyk het nie. En dan die kombinasie van my reuk, plus die twee honde se rivierreuk op die agtersitplek, wie weet wat die offisier se neus aangerand het toe hy in my venster leun.
Ek het uitgeklim en hom op die sypaadjie aangesluit. Hy hou 'n vinger op en vra dat ek daarop moet fokus terwyl hy dit van kant tot kant beweeg. Hy was op soek na nystagmus, 'n teken van bedwelming. Op 'n stadium het my oë sy vinger verlaat om in sy oë te kyk.
"Moenie na my kyk nie. Kyk net na my vinger," blaf hy. Wat kan ek sê? In my wêreld kyk ek mense se oë, nie na hul vingers nie.
Intussen het die polisiebeamptes van die ander drie motors, sommige saam met vennote, nou gaan kyk. Een beampte het my toestemming gevra om Rosie en Gracie te troetel. 'N Ander een kyk na my vragmotorbed en sê: "Sjoe, jy's 'n rafter! Ek is ook. Het jy net teruggekom van die Amerikaanse rivier af?"
Terwyl ek hom antwoord, kyk ek toevallig na die besige straat in die stad. Daar was 'n groot verkeersknoop in al vier bane, met motors wat teen 'n slakkepas beweeg, terwyl elke persoon in elke motor goed gekyk het na die belangrikste misdadiger wat deur die polisie op die sypaadjie omring is. Ek het my verbeel dat iemand uit hul motor leun en skree: "Barry Vissell, is dit jy?"
Niemand het my egter herken nie en dit het alles goed geëindig. Die polisiebeampte het my gewaarsku om versigtig te ry en my te laat gaan. Toe ek van die randsteen af ​​wegtrek, het ek my verbeel dat al die beamptes lekker lag vir die twee blonde hondjies op my sitplek.
Aannames kan ons in die moeilikheid bring
Ons sintuie is dikwels onbetroubaar. Dit is ons taak om dit te weet, en daarom onsself te bevraagteken voordat ons uitspraak lewer. Ek het myself al baie keer in die moeilikheid gestel deur dinge oor ander, veral my geliefde, Joyce, aan te neem.
As u die persoon is wat daardie dag 911 gebel het, vergewe ek u natuurlik, maar ek moedig u ook diep aan om altyd u sintuie te bevraagteken en nie so vinnig tot gevolgtrekkings te kom nie. En net om billik te wees, het Rosie en Gracie al die aandag geniet wat hulle gekry het.
Kopiereg 2020 deur Barry Vissell
Klik hier vir meer inligting en / of om hierdie boo te bestelk (Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe)
Joyce & Barry Vissell, 'n verpleegster / terapeut en 'n psigiaterpaar sedert 1964, is beraders naby Santa Cruz CA, wat passievol is oor bewuste verhouding en persoonlike-geestelike groei. Hulle word allerweë beskou as een van die wêreld se beste kundiges oor bewustelike verhouding en persoonlike groei. Joye & Barry is die outeurs van 9 boeke, insluitend Die Gedeelde Heart, modelle of Love, Risiko om gesond te word, Die Hart se wysheid, Bedoel om te wees, en 'N Moeder laaste geskenk. Bel 831-684-2299 vir meer inligting oor beradingsessies per telefoon / video, aanlyn of persoonlik, hul boeke, opnames of hul skedule van gesprekke en werkswinkels. Besoek hul webwerf by SharedHeart.org vir hul gratis maandelikse e-heartletter, hul opgedateerde skedule, en inspirerende verlede artikels oor baie onderwerpe oor verhouding en lewe van die hart.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Hoe ek amper gearresteer is weens foutiewe persepsies