Van Shields. Heraldiek - Inligting - 2022
Van Shields. Heraldiek
Heraldiek is een van die hulpwetenskappe van die geskiedenis. Heraldiek kom van Heraldo. Die heroute, in die Middeleeue, was ridders, altyd van die mees gerekende adel, regters wat die wette wat tydens toernooie moet nakom, rig en dikteer. Hulle was ook verantwoordelik vir die ondersoek na die verdienste van die ridders wat aan die 'speletjies' deelgeneem het. Hulle het hul adelstitels pligsgetrou ondersoek en hul wapens ondersoek en die reg wat hulle gehad het om sekere heraldiese motiewe op hul skilde te dra. Dit was diegene wat die ooreenstemmende wapen aan elke van toegeskryf het. 'N Vergeefse en ydele tradisie, bestem om die trots en ydelheid van die adel te bevredig.
Oor die algemeen is die embleme van 'n edele familie op 'n arbitrêre manier gekies, volgens die smaak van die edelman wat dit wou gebruik. Hulle was oorerflik, en om hierdie rede was dit gou nodig om dit te registreer en reëls op te stel vir die gebruik van die blasoen. In teenstelling met die familielede was die skild van die krygers altyd gebaseer op een of ander daad van wapens wat die geheue van die prestasie probeer regmaak en die aksie verewig deur die nasate.
Heraldiek wat wapens of wapens bestudeer, het nie te make met elemente van oorlog om aan te val of te verdedig teen 'n moontlike vyand nie. Dit verwys na die kentekens of die blasoen waarmee die ridder homself wil vereenselwig en is dus 'n ere-embleem. Die verwysing van heraldiek in toernooie, in gevegte en gevegte, het sy hoogtepunt bereik tydens die kruistogte, toe godsdienstige verheffing tesame met die krygersentiment die noodsaaklikheid van die blason wakker gemaak het om ridders van mekaar te onderskei en terselfdertyd bloot te stel hul heldedade in die geskiedenis, tradisie en herinnering aan die heldedade wat op die slagvelde gedra word.
G. Eysembach, in sy boek "History of the Coat of Arms", verduidelik dat die wapen, 'n geheimsinnige taal, 'n vernuftige en verrassende taal van universele gebruik vir die adel van die Christendom, 'n heldhaftige broederskap onder alle heidense mans gevestig het, dit was die hoeksteen van die feodale gebou, die sement en die sleutel tot die kluis - soos 'n ou skrywer sê - van die aristokratiese hiërargie.
Die blasoen, 'n teken van hiërargie, was sinoniem met moed, lojaliteit en waarheid. 'N Slegte optrede kan jou skoon prestasie afskakel. Dit was die ergste ding wat 'n man kon oorkom. Wie nie aan die presiese voorwaardes voldoen nie, kon nie aan 'n toernooi deelneem nie. Die blasoen was ook die eksponent van 'n handel. Nie-toernooi-ambagsmanne het ook hul eie skilde gehad. Hulle was inherent aan die ambagte wat hulle beoefen het.
Heraldiek, in sy vele manifestasies, is nou verbonde aan die geskiedenis. Saam met die edele geslagsregister deur die wapen van die adellike families te ondersoek, word daar 'n paar skilde wat in hierdie geval Adel genoem word.
Die eerste skilde het in Duitsland ontstaan. In Spanje dateer hulle uit die 11de eeu. Vanweë historiese studies word die heraldiek vandag weer gebore uit die verstrooiing van die 19de eeu.