Ek het dit maar gedoen vir ekstra geld, maar ek het vermoed daar is ’n storie of ’n ding wat op haar hart rus.
Ek het vinnig klaar gemaak en die ‘Jensen Violet’ gevat, want Ouma se ‘rinse’ was altyd op die laaste.
Toe ons amper klaar is, sê ek sy moet party keer so bietjie heuning aan haar hare sit, sodat dit nie so uitdroog nie en net daar sê ek ’n ding wat haar laat lag.
En so begin sy vir my die storie vertel van Fay wat so oorkant haar bly met die droeë en gekoekte hare.
“Tannie Joey, daardie dame wat hier so skuins oor die pad bly is darm ’n vreemde mens. Ek wil so graag daar gaan besoek aflê. Ek voel dit so in my gees”. Ouma vertel vir my dat dit gevoel het asof al die bloed uit haar are loop, toe Dominee oor Fay beginne praat.
“’n Mens kan mos nie so eensaam en alleen deur die lewe gaan soos daardie stomme vrou nie,” begin Dominee torring aan die ding en Ouma wil die ding wegpraat.
Dis nie rokke of klere nie, dis lappe. Sy draai die goed om haar middel, gooi ’n lap oor haar skouers, bind ’n lap om haar kop en dan nog kaalvoet ook nog. Winter en Somer. Daardie hakke is al so gebars soos ’n ou houtvloer wat nooit olie of ‘pollish’ kry nie.” was Ouma se woorde.
“Sy borsel nooit hare nie en as sy die dag dit moet doen, borsel sy net bo langs, maar onderlangs sit die koeke soos ’n Vinknes. Daar moet nog net ’n klein voëltjie by haar kop uitloer, dan is dit sowaar ’n Vinkes. En dan wil ek sommer in dieselfde asem sê, dat sy nie te skoon is nie, wel, ek sal nie daar tee drink nie, as ek dit dan nou so moet stel.
En as jy nou in haar voortuin, so van naderby kyk, sal jy sien daar groei nie blomme nie, maar net groente, kruie, uintjies, bossies en al wat ding is waarmee sy toor. Dis ’n aardigheid, Dominee, dis ’n aardigheid.”
Geen mens het geweet waar sy haar bevind nie. Net ek het agter gekom dat sy nooit meer uit die huis kom nie. Toe gaan kyk ek en dis toe dat almal begin soek het.
Sy skryf toe dat sy daar iewers in die Moordenaars Karoo is en dat die grootste ellende die wêreld gaan tref. Sy skryf toe verder dat ons onsself moet regmaak, want die einde is in sig, sy sien dit. Sy het die in die blare gelees, teeblare…Maar dis ’n storie vir ’n ander dag, Dominee.
Mens, ek was so geskok toe ek verneem dat Fay en Ouma familie is. Jy weet, daar waar ek bly praat die mense baie oor Fay. Ek weet van sommige mense wat al daar was vir die blare-lees, maar ek sukkel nie met bose goed nie.
Hy stap met die drie trappies op tot by die deur, lig sy hand en net voordat hy kon klop, draai hy om en stap weg.
Dis ’n week later toe Ouma haar tuinhekkie se gebek hoor en nogal die tyd van die oggend wanneer dit storie tyd op die Transistor radiotjie is.
Hy stap met kort vinnige treetjies met die sementpaadjie op, verby die ‘Pride of India’ boom en die Rankroos. Klim die vier trappies na die rooistoep vinnig op, amper soos ’n kalkoen wat wil storm.
Hy klop aan die deur, soos waneer jy room styf wil klop vir oor poeding gooi. Vinnige, kort kloppies.
“Wyk Farriseer en los my uit.” dan slaan sy die deur toe. Die ou Apostoliese Profeet het selfs traktaatjies by die hope in haar posbus gaan sit. Sy het dit dan in die middel van die nag gevat en weer onder die Kerkdeur gaan instoot, sonder skaamte.”
Ouma het my nog nooit ingenooi vir ’n koppie tee by haar tafel nie. Maar ek verstaan dit tog maar op my manier. Anyway…
Hy hou die piering met die koppie so in die palm van sy hand vas, met ’n slap buig in sy pols, om dit te ballanseer.
“Dominee, kom ons pak maar die bul by die horings. Ek sal saamgaan, maar as sy ons jaag, draai ek om en loop weg. Ek gaan my nie deur ’n baie verlangse Niggie laat beledig nie.” het Ouma gesê.
“Stadig nou Dominee. Los nou maar die Gees en die Woord en die Kerk en bly net stil. Ek sal die praatwerk doen.” praat Ouma vir Dominee aan.
Dit voel asof die ongeduld in Ouma opbou en enige oomblik gaan bars soos ’n oorryp granaat wat sy rooi pitte die wêreld vol gaan uitspoeg.
“Ag nee my magtag man, jammer vir daai woord Dominee, maar ek kan nie hier soos ’n stout kind staan wat Prinsipaal moet gaan sien nie.” en Ouma klop daai deur so hard dat Dominee sy ore wil toedruk, omdraai en weghol. Dit smaak my of sy die deur uit sy kosyn gaan klop.
“Fay, maak oop die deur, ek kan nie hier staan soos ’n skaap wat wag om geslag te word nie. Ek en Dominee wil jou kom aanpraat. Maak oop.” skreeu Ouma met haar mond so naby aan die sleutelgat.
“Hallo Fay.” het Dominee heel skaflik gegroet. Die arme Dominee het seker teen hierdie tyd soos ’n riet gebewe.
As jy my vra, het Ouma die stukkie van die storie sommer bygelas om die storie so kleine bietjie in te kleur.
Ouma vertel my toe, soos sy nou deur Fay se huis stap, trek sy strepe so dik soos voetpaaie oor die meubels, so is die stof opgegaar. Dit lyk soos ’n hele woestyn wat op haar meubels kom lê het.
En daar in die agtertuin, is die mooiste draad-stoeltjies, so onder ’n Wilgerboom, wat sy slap takke al om die stoeltjies laat hang.
Ouma sê vir my dat sy net gewag het dat ’n klein voëltjie sy koppie by daai nes van gekoekte hare uitsteek.
“Dis die tuin van Eden. Dis die plek van vrede. Dis waar die mens se siel stil word.” begin Fay praat asof sy in ’n preek is of dalk bid.
En daar begin Fay teksversies opsê, so uit haar kop uit. Sy ken selfs dele uit die Heidelbergse Katagismes. Sy sing die Psalmdigters se Psalms met ’n suiwer stem. Sy bid asof die gebed vir haar geskryf is deur ’n digter uit die Bybel. Ouma vertel my dat dit vir haar eerlikwaar, baie mooi was. So sonder aansitterigheid, bid Fay daar in die tuin.
“Sien, ons almal het maar ons eie kerk iewers. Julle kerk is die ou klipgebou, myne is die tuin waar die voëls na my luister, die oggendson my groet, die rooidag my troos en die blomme my vreugde bring. Dis hier waar ek rus kry.” vertel Ouma toe vir my woord vir woord wat Fay gesê het.