Eerste slawe kom in Massachusetts aan - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die eerste slawe kom op 12 Desember 1638 aan boord van Desire. In 1641 word slawerny amptelik erken in Massachusetts. In die Body of Liberty van 1641 het dit gesê: "daar sal nooit 'n band onder ons wees nie, onderdanige ouderdom of gevangenes, tensy dit geoorloofde gevangenes is wat net in oorlogvoering gevang is, en diegene wat hulself gewillig verkoop of aan ons verkoop word."
Die misleide fokus op 1619 as die begin van slawerny in die VSA beskadig ons begrip van die Amerikaanse geskiedenis
In 1619, 󈬄. en vreemde negers het voor die kus van Virginia aangekom, waar hulle deur arbeidshonger Engelse koloniste gekoop is om te eet. Die verhaal van hierdie gevange Afrikane het die weg gebaan vir talle geleerdes en onderwysers wat belangstel om die verhaal van slawerny in Engels Noord -Amerika te vertel. Ongelukkig is 1619 nie die beste plek om 'n betekenisvolle ondersoek na die geskiedenis van Afrika -mense in Amerika te begin nie. Daar is beslis 'n verhaal wat in 1619 begin, maar dit is nie geskik om ons te help om slawerny as 'n instelling te verstaan ​​nie, of om ons te help om die ingewikkelde plek van Afrika-mense in die vroeë moderne Atlantiese wêreld beter te verstaan. Die fokus op 1619 het al te lank daartoe gelei dat die algemene publiek en geleerdes belangriker kwessies ignoreer en, erger nog, onbevraagtekende aannames wat ons op 'n merkwaardige gevolg het, steeds beïnvloed. As historiese betekenaar kan 1619 verraderliker as leersaam wees.
Die oordrewe betekenis van 1619 is nog steeds 'n algemene deel van die Amerikaanse geskiedenisleerplan, en begin met die vrae wat die meeste van ons refleksief stel as ons kyk na die eerste gedokumenteerde aankoms van 'n handjievol mense uit Afrika op 'n plek wat eendag die Verenigde State van Amerika sou word Amerika. Wat was die status van die nuut aangekomde Afrikaanse mans en vroue? Was hulle slawe? Bediendes? Iets anders? En, tweedens, terwyl Winthrop Jordan in die voorwoord van sy klassieke van 1968 gewonder het, Wit bo swart, wat het die blanke inwoners van Virginia dink wanneer hierdie donkerkleurige mense aan wal geroei en ruil is vir proviand? Was hulle geskok? Was hulle bang? Het hulle agtergekom dat hierdie mense swart is? Indien wel, gee hulle om?
In werklikheid slaag hierdie vrae nie daarin om die onderwerp van Afrikaners in Amerika op 'n histories verantwoordelike manier te benader nie. Nie een van hierdie navrae dink aan die nuut aangekomde Afrikaners as akteurs in hul eie reg nie. Hierdie vrae veronderstel ook dat die koms van hierdie mense 'n uitsonderlike historiese oomblik was, en dit weerspieël die bekommernisse en bekommernisse van die wêreld waarin ons woon, eerder as om nuttige lig te werp op die unieke uitdagings van die lewe in die vroeë sewentiende eeu.
Daar is belangrike historiese regstellings op die misplaasde merker van 1619 wat ons kan help om beter vrae oor die verlede te stel. Die duidelikste was dat 1619 nie die eerste keer was dat Afrikaners in 'n Engelse Atlantiese kolonie gevind kon word nie, en dit was beslis nie die eerste keer dat mense van Afrika -afkoms hul stempel afdruk en hul wil afdwing op die land wat eendag deel sou uitmaak van die Verenigde State. Reeds in Mei 1616 was swartes uit die Wes -Indiese Eilande reeds aan die werk in Bermuda en het hulle kundige kennis verskaf oor die verbouing van tabak. Daar is ook suggestiewe bewyse dat talle Afrikane wat van die Spanjaarde geplunder is, aan boord was van 'n vloot onder bevel van sir Francis Drake toe hy in 1586 op Roanoke -eiland aankom. In 1526 was verslaafde Afrikaners deel van 'n Spaanse ekspedisie om 'n buitepos op die Noord-Amerikaanse kus in die huidige Suid-Carolina. Daardie Afrikane het in November daardie jaar 'n opstand geloods en die Spaanse setlaars se vermoë om die nedersetting te onderhou, wat hulle 'n jaar later laat vaar het, effektief vernietig. Byna 100 jaar voor Jamestown het Afrikaanse akteurs Amerikaanse kolonies in staat gestel om te oorleef, en hulle kon ewe veel Europese koloniale ondernemings vernietig.
Hierdie verhale beklemtoon bykomende probleme met die oordrywing van die belangrikheid van 1619. Die voorreg om daardie datum en die Chesapeake -streek uit te wis, vee effektief die geheue van baie meer Afrikaanse mense uit as wat dit herdenk. Die "van-hierdie-punt-vorentoe " en "in-this-place " narrative arc stil die geheue van die meer as 500 000 Afrikaanse mans, vroue en kinders wat reeds die Atlantiese Oseaan oorgesteek het teen hul wil , het die Europeërs gehelp en ondersteun in hul pogings, kundigheid en leiding in 'n verskeidenheid ondernemings verskaf, gely, gesterf, en die belangrikste was dat hulle deurgedring het. Dat sir John Hawkins gedurende die 1560's agter vier slawehandel-ekspedisies was, dui op die mate waarin Engeland moontlik meer in Afrika-slawerny belê is as wat ons gewoonlik onthou. Tienduisende Engelse mans en vroue het voor Jamestown betekenisvolle kontak met Afrikaanse mense in die hele Atlantiese wêreld gehad. In hierdie lig was die gebeure van 1619 'n bietjie meer gaap-induserende as wat ons gewoonlik toelaat.
Deur die verhaal van 1619 te vertel as 'n "Engelse " -verhaal, word ook die volkome transnasionale aard van die vroeë moderne Atlantiese wêreld en die manier waarop mededingende Europese moondhede gesamentlik rasslawerny gesamentlik vergemaklik, geïgnoreer, selfs al het hulle oor byna alles anders verskil en baklei. Vanaf die vroeë 1500's het die Portugese, Spaanse, Engelse, Franse, Hollanders en ander gesukkel om die hulpbronne van die opkomende transatlantiese wêreld te beheer en het hulle saamgewerk om die ontwrigting van die inheemse mense van Afrika en Amerika te vergemaklik. Soos die historikus John Thornton ons getoon het, was die Afrikaanse mans en vroue wat byna asof per toeval in 1619 in Virginia verskyn het as gevolg van 'n reeks gebeure wat Portugal, Spanje, Nederland en Engeland betref. Virginia was deel van die verhaal, maar dit was 'n blip op die radarskerm.
Sommige bekommernisse oor die oormaat van 1619 is waarskynlik bekend vir sommige lesers. Maar hulle is miskien nie eers die grootste probleem met die oorbeklemtoning van hierdie spesifieke tyd nie. Die ergste aspek van die oorbeklemtoning van 1619 is moontlik die manier waarop dit die swart ervaring van die lewe in Amerika sedert daardie tyd gevorm het. Terwyl ons naby die 400ste herdenking van 1619 kom en nuwe werke verskyn wat tyd is om die "eerstness " te onthou van die aankoms van 'n paar Afrikaanse mans en vroue in Virginia, is dit belangrik om te onthou dat historiese raamwerk historiese betekenis vorm. Hoe ons kies om die verlede te kenmerk, het belangrike gevolge vir ons denke oor vandag en wat ons ons kan voorstel vir môre.
In hierdie lig is die giftigste gevolg van die opheffing van die gordyn met 1619 dat dit wit Christen -Europeërs as historiese konstantes normaalweg normaliseer en dat Afrika -akteurs weinig meer as afhanklike veranderlikes maak in die poging om te verstaan ​​wat dit beteken om Amerikaans te wees. Verheffing van 1619 het die onbedoelde gevolg dat ons in hierdie gedagtes vasgevang het dat die einste Europeërs wat baie vinnig en baie by die dood geleef het, inderdaad reeds tuis was. Maar dit was natuurlik nie so nie. Europeërs was die buitestaanders. Selektiewe geheue het ons gekondisioneer om terme soos te gebruiksetlaars en koloniste wanneer ons beter gedien sou word deur aan die Engelse te dink as indringers of besetters. In 1619 was Virginia nog steeds Tsenacommacah, Europeërs was die nie-inheemse spesies, en die Engelse was die onwettige vreemdelinge. Onsekerheid was nog steeds aan die orde van die dag.
As ons die fout maak om hierdie plek betyds as inherent of onvermydelik Engels vas te stel, berei ons die grond voor vir die aanname dat die Verenigde State reeds op embrionale wyse bestaan ​​het. As ons toelaat dat die idee onbetwis bly, aanvaar ons stilweg die idee dat hierdie plek wit, Christelik en Europees is en altyd was.
Waar laat dit Afrikaners en mense van Afrika -afkoms? Ongelukkig is dieselfde verraderlike logika van 1619 wat die illusie van wit permanensie versterk, noodsaaklik dat swartes slegs kan wees, ipso facto, abnormaal, onbestendig en slegs verdraagsaam in die mate dat hulle hulself aanpas by iemand anders se fiktiewe heelal. Om 1619 te onthou, kan 'n manier wees om toegang tot die geheue te verkry en die vroeë teenwoordigheid van swart mense op die plek wat in die Verenigde State sou word, waardig te maak, maar dit dra ook by tot ons gedagtes, ons nasionale vertellings en ons geskiedenisboeke dat swartes nie hieruit kom nie dele. As ons die gebeure van 1619 verhef, vestig ons die voorwaardes vir mense van Afrika -afkoms om vir ewig vreemdelinge in 'n vreemde land te bly.
Dit hoef nie so te wees nie. Ons moet nie ignoreer dat iets wat die moeite werd is om te onthou in 1619 gebeur het nie. Daar is beslis verhale wat die moeite werd is om te vertel en lewens wat die moeite werd is om te onthou, maar die geskiedenis is ook 'n oefening om narratiewe te maak wat die verlede stem gee om met die hede in gesprek te tree. Die jaar 1619 lyk miskien lank gelede vir mense wat meer aangepas was vir die politiek van die lewe in die 21ste eeu. Maar as ons 'n beter werk kan doen om die grondverhaal van die swart geskiedenis en die geskiedenis van slawerny in Noord -Amerika in sy regte konteks te plaas, dan kan ons miskien 'n Amerikaanse geskiedenis verwoord wat nie die konsepte van "hulle " (in die wydste moontlike en verskillende begrippe van die woorde). Dit sou 'n redelike goeie eerste stap wees, en dit sou dit baie makliker maak om ons tande te laat sak in die ryk en uiteenlopende kwessies wat vandag nog steeds die wêreld deurdring.
Hierdie storie is oorspronklik gepubliseer op Black Perspectives, 'n aanlyn platform vir openbare studie oor wêreldwye swart denke, geskiedenis en kultuur.
Feitekontrole: Eerste slawe in Noord -Amerikaanse kolonies was nie '100 blanke kinders uit Ierland' nie
'N Meme wat duisende kere op Facebook gedeel is, beweer dat 'n swart-en-wit foto van drie wit kinders in geklede klere beweer dat "die eerste slawe wat in die Amerikaanse kolonies ingevoer is, 100 blanke kinders in 1619 was, vier maande voor die aankoms van die eerste besending swart slawe. " Hierdie bewering is onwaar.
Voorbeelde van die plasings kan hier, hier en hier gevind word.
Volgens die Southern Poverty Law Center (SPLC), 'n burgerregte-organisasie wat haat en ekstremistiese groepe volg (www.splcenter.org/hate-map), was die mite van die "Ierse slawe" 'n gunsteling meme van die verre reg vir die afgelope paar jaar (hier). Deur die SPLC beskryf as historiese "revisionisme", het die verhaal "Neo-Nazi's, Wit Nasionaliste, Neo-Konfederate en selfs Holocaust-ontkenners aangetrokke, terwyl rassistiese trolle die mite ontplooi het om die Black Lives Matter-beweging aan te val."
Liam Hogan, 'n Ierse bibliotekaris en 'n onafhanklike geleerde, het 'n groot onderhoud oor hierdie memes geskryf sedert hy die eerste keer in 2013 gesien het (hier, tinyurl.com/y9yho7mg).
Die beeld in die plasings op sosiale media, geneem deur Lewis W. Hine, is getiteld "Young Oyster Shuckers" en het die volgende onderskrif: "Groepportret van jong meisies wat as oester shuckers werk by die inmaakonderneming in Port Royal, SC, 1911. Van links na regs: Josie, ses jaar oud, Bertha, ses jaar oud, en Sophie, 10 jaar oud. " Die foto is geneem oor vier dekades na die einde van die burgeroorlog en die afskaffing van slawerny in die VSA (hier).
Die bewering dat die eerste slawe wat in die Amerikaanse kolonies aangekom het, wit kinders was, is onwaar. Die Afrikaners wat in 1619 na die kolonie Virginia geneem is, is in Angola (hier) gevange geneem. In die somer van 1619 val twee Engelse skepe 'n Portugese skip met 350 Afrikaanse gevangenes aan en vat 50-60 Afrikane na Virginia. Die eerste Britse skip het met 20 slawe Afrikane aangekom, wat hulle die eerste in die Amerikaanse kolonies aangekom het en die New York Times se 1619 -projek (hier, hier) geïnspireer het.
'N Tydlyn van Virginia -rekords wat deur die Library of Congress verskaf is, maak nie melding van die aankoms van 'n besending "100 wit kinders" uit Ierland op 'n stadium tussen 1600 en 1743 nie (hier).
Die Ierse volk was weliswaar een van die honderdduisende bediende wat tussen die 17de en 19de eeu na Noord -Amerika gekom het (hier, hier). Bediende diensbaarheid beskryf 'n stelsel van arbeid waardeur 'n dienskneg vier tot sewe jaar lank gewerk het in ruil vir deurgang na en kos en skuiling in die Nuwe Wêreld (hier). Historikus Alan Taylor het verduidelik dat baie van hierdie bediendes voor 1620 "met geweld vervoer is as ongewenste weeskinders of as misdadigers wat gestraf is vir rondlopery en klein diefstal", terwyl die meeste ná 1620 "tegnies vrywilligers" was (hier).
Die lewe van 'n bediende was hier (moeilik) moeilik. Diensknegte het ernstige strawwe gekry en kontrakte kan verleng word vir die oortreding van 'n wet soos om weg te hardloop of swanger te raak. Alhoewel die stelsel kras was, kan dit nie gelykgestel word aan die brutale stelsel van geslags -slawerny wat teen die begin van die 18de eeu die Amerikaanse landbou -ekonomie oorheers het nie. Alhoewel sommige van die eerste verslaafde Afrikane aanvanklik op dieselfde wyse behandel was as bediendes, het slawewette in 1641 in Massachusetts en in 1661 in Virginia afgeneem van die vryheid wat hulle vroeër gekry het.
Slawerny in die Britse Noord -Amerika en uiteindelik die Verenigde State was nie net 'n permanente toestand nie, maar 'n oorerflike siekte wat van moeder tot kind oorgedra is (hier, hier). As slawe beskou, is slawe gekoop, verkoop en behandel as eiendom (hier). Dit was nie die geval met ingeboude diensbaarheid wat in die tweede helfte van die 17de eeu afgeneem het toe koloniste die volledige oorgang gemaak het na Afrikaanse slawe -arbeid (hier, hier, hier) Versamel deur die Library of Congress, versamelings van primêre bronne oor Amerikaanse slawerny kan hier gevind word.
The Horrible Fate of John Casor, The First Black Man to be Declave for Life in America
Die enigste datum wat beslis verband hou met die lewe van John Casor, is hierdie dag in 1654 of 1655. Dit is nie toe hy gebore is, wanneer hy iets bereik het of toe hy gesterf het nie. Dit was toe hy 'n slaaf geword het.
Casor was oorspronklik 'n bediende, wat beteken het dat hy in 'n sekere sin feitlik 'n slaaf was. Maar wat gekoop of verkoop is, was nie vir hom nie; dit was sy ooreenkoms wat hom verplig het om vir die houer te werk vir die tydperk wat hy vasgestel het. Aan die einde van daardie tyd is bediende wat bedoel was van enige ras, as wettig vry beskou en na die wêreld gestuur.
Dit klink miskien na 'n rowwe ooreenkoms, maar dit was hoe die Britse koloniseerders wat in die Verenigde State sou woon, daarin geslaag het om die land te bewoon en genoeg mense te kry om die opruiende werk van gewasse soos tabak in die Suide te doen.
Mense wat hul tydperk van indent (wat baie nie gedoen het nie) oorleef het, het in die kolonies vrye lewens geleef, dikwels nadat hulle 'n klein vergoeding ontvang het, soos klere, grond of gereedskap om dit op te stel, skryf Ariana Kyl vir Vandag het ek uitgevind.
Dit was die aansporing wat daartoe gelei het dat baie arm blankes hulself en hul gesinne ingehaal het en na die sogenaamde New World verhuis het. Maar Afrikane wat ingehuldig is, is dikwels gevange geneem en teen hul wil oorgebring. Dit is wat gebeur het met die houer van Casor 's indenture, Anthony Johnson. Johnson het sy kontrak uitgedien en het sy eie tabakplaas bedryf en sy eie bediendes onder hulle gehou, waaronder Casor. Op die oomblik het die kolonie Virginia baie min swart mense gehad: Johnson was een van die oorspronklike 20.
Na 'n meningsverskil oor die vraag of Casor se kontrak verval het al dan nie, het 'n hof ten gunste van Johnson beslis en Casor het gesien dat die status van sy indentasie in slawerny verander, waar hy nie sy kontrak as eiendom beskou het nie. Casor het beweer dat hy boonop sy indenture van " sewe of Agt jaar " en nog sewe jaar gedien het. Die hof het hom geskaar vir Johnson, wat beweer het dat Casor lewenslank sy slaaf was.
Casor het dus die eerste persoon geword wat willekeurig in die VSA 'n lewenslange slaaf verklaar is ('n vorige saak het geëindig met 'n man met die naam John Punch wat lewenslank 'n slaaf verklaar is as 'n straf omdat hy probeer het om aan sy ongedwonge diensbaarheid te ontsnap. Sy mede ontsnap, wat wit was, is nie op hierdie manier gestraf nie.) Natuurlik, soos die Wesleyaanse Universiteit opgemerk het, bestaan ​​die Trans -Atlantiese slawehandel van Afrika na die Amerikas al meer as 'n eeu lank, en het sy oorsprong in ongeveer 1500. " Slawe, gewoonlik gevang en verkoop deur ander Afrikaanse stamme, is oor die Atlantiese Oseaan na die Amerikas vervoer, volgens die blognotas van die universiteit. Ongeveer 11 miljoen mense is van 1500 tot 1850 vervoer, meestal na Brasilië en die Karibiese eilande. As hulle in Amerika aangekom het, het hulle oorspronklik slawe geword as hulle elders aangekom het.
Casor se verhaal is agterna besonder grimmig. Sy insinking in die slawerny sou gevolg word deur baie, baie ander mense van Afrika -afkoms wat as eiendom in die Verenigde State verklaar is. Dit was 'n keerpunt in die geskiedenis van institusionele slawerny.
Omtrent sewe jaar later het Virginia hierdie praktyk in 1661 vir almal wettig gemaak deur 'n staatswet te maak dat vrye wit, swart of Indiër slawe kan besit, saam met bediende, " skryf Kyl. Die stap daarvandaan na 'n rassige idee van slawerny was nie 'n groot een nie, skryf sy, en teen die tyd dat Johnson in 1670 sterf, is sy ras gebruik om te regverdig dat hy sy plantasie aan 'n blanke man in plaas van Johnson se kinders gegee het vrou, Mary. Hy was nie 'n burger van die kolonie nie, en 'n regter het beslis omdat hy swart was.
Oor Kat Eschner
Kat Eschner is 'n vryskut -wetenskap- en kultuurjoernalis in Toronto.
Massachusetts was oorspronklik bewoon deur stamme van die Algonquiaanse taalfamilie, soos die Wampanoag, Narragansetts, Nipmucs, Pocomtucs, Mahicans en Massachusetts.   Die grense van Vermont en New Hampshire en die Merrimack -riviervallei was die tradisionele tuiste van die Pennacook -stam. Cape Cod, Nantucket, Martha's Vineyard en Suidoos -Massachusetts was die tuiste van die Wampanoags wat 'n noue band met die Pelgrimvaders gesluit het. Die uiterste punt van die Kaap is bewoon deur die naverwante Nauset -stam. Die grootste deel van die sentrale deel en die Connecticut -riviervallei was die tuiste van die losweg georganiseerde Nipmucs. Die Berkshires was die tuiste van die stamme Pocomtuc en die Mahican. Narragansetts van Rhode Island en Mahicans van Connecticut Colony was ook teenwoordig.
Hierdie stamme was oor die algemeen afhanklik van jag en visvang vir die grootste deel van hul voedselvoorraad.  Dorpe bestaan ​​uit lodges genaamd wigwams sowel as lang huise,  en stamme is gelei deur manlike of vroulike ouderlinge bekend as sachems.  Europeërs het die kus in die 16de eeu begin verken, maar hulle het oral min pogings aangewend tot permanente vestiging.Vroeë Europese ontdekkingsreisigers van die kus van New England was Bartholomew Gosnold wat Cape Cod in 1602 genoem het, Samuel de Champlain wat die noordelike kus tot 1605 en 1606 tot by Cape Cod, John Smith en Henry Hudson getoon het. Visskepe uit Europa het ook in die ryk waters aan die kus gewerk en het moontlik met sommige van die stamme handel gedryf. 'N Groot aantal Indiërs is gedomineer deur maagdelike epidemies, insluitend pokke, masels, griep of leptospirose.  In 1617–1619 het 90 persent van die Indiane in die streek deur 'n siekte gesterf. 
Die eerste setlaars in Massachusetts was die pelgrims wat Plymouth Colony in 1620 gestig het en vriendelike betrekkinge met die Wampanoag -mense ontwikkel het.  Dit was die tweede permanente Engelse kolonie in Amerika na Jamestown Colony. Die pelgrims het van Engeland na Holland getrek om godsdiensvervolging te ontwyk omdat hulle die amptelike kerk van Engeland verwerp het. Hulle is godsdienstige vryheid in Holland toegelaat, maar hulle het geleidelik bekommerd geraak dat die volgende generasie hul unieke Engelse erfenis sou verloor. Hulle het die Virginia Company genader en gevra om hulle te vestig "as 'n aparte liggaam van hulself" [ aanhaling nodig ] in Amerika. In die herfs van 1620 vaar hulle na Amerika op die Mayflower, eerste landing naby Provincetown aan die punt van Cape Cod. Die gebied lê nie binne hul handves nie, daarom het die pelgrims die Mayflower Compact voor die landing, een van Amerika se eerste dokumente van selfbestuur, geskep. Die eerste jaar was uiters moeilik, met onvoldoende voorraad en baie swaar weer, maar Wampanoag sachem Massasoit en sy mense het hulle bygestaan.
In 1621 vier die pelgrims hul eerste dankdag saam om God te dank vir die seëninge van goeie oes en oorlewing. Hierdie danksegging het die vrede verteenwoordig wat destyds bestaan ​​het tussen die Wampanoags en die pelgrims, hoewel slegs ongeveer die helfte van die Mayflower -onderneming die eerste jaar oorleef het. Die kolonie het gedurende die volgende tien jaar stadig gegroei en na raming 300 inwoners teen 1630. 
'N Groep bontvangers en handelaars het die kolonie Wessagusset gestig naby die kolonie Plymouth in Weymouth in 1622. Hulle het dit in 1623 laat vaar en dit is vervang deur 'n ander klein kolonie onder leiding van Robert Gorges. Hierdie skikking het ook misluk, en individue uit hierdie kolonies het teruggekeer na Engeland, by die koloniste in Plymouth aangesluit of individuele buiteposte elders aan die oewer van Massachusettsbaai gevestig. In 1624 stig die Dorchester Company 'n nedersetting op Cape Ann. Hierdie kolonie het slegs tot 1626 oorleef, hoewel 'n paar setlaars oorgebly het.
Die pelgrims is gevolg deur puriteine ​​wat die Massachusetts Bay Colony in Salem (1629) en Boston (1630) gestig het.  Die Puriteine ​​het sterk verskil van die teologie en kerkreg van die Church of England, en hulle het na Massachusetts gekom vir godsdiensvryheid.  Die Bay Colony is gestig onder 'n koninklike handves, anders as Plymouth Colony. Die Puriteinse migrasie was hoofsaaklik uit Oos -Anglia en die suidwestelike streke van Engeland, met 'n geskatte 20.000 immigrante tussen 1628 en 1642. Die kolonie van Massachusettsbaai het Plymouth vinnig verduister in bevolking en ekonomie. handel en die groei van 'n welvarende handelaarsklas.
Godsdienstige onenigheid en ekspansionisme het gelei tot die stigting van verskeie nuwe kolonies kort na Plymouth en Massachusettsbaai. Afwykers soos Roger Williams en Anne Hutchinson is verban weens godsdiensverskille met die owerhede in Massachusettsbaai. Williams het Providence Plantations in 1636 gestig. In die volgende paar jaar het 'n ander groep, wat Hutchinson ingesluit het, Newport en Portsmouth tot stand gebring, en hierdie nedersettings het uiteindelik aangesluit om die kolonie Rhode Island en Providence Plantations te vorm. Ander het Massachusettsbaai verlaat om ander nedersettings te vestig, waaronder Connecticut Colony aan die Connecticut River en New Haven Colony aan die kus.
In 1636 stig 'n groep setlaars onder leiding van William Pynchon Springfield, Massachusetts (oorspronklik Agawam), nadat hulle gesoek het na die gunstigste ligging vir handel en boerdery in die streek.   Springfield is net noord van die eerste van die ongevaarbare watervalle van Connecticutrivier geleë, te midde van die vrugbare vallei wat die beste landbougrond van New England bevat. Die Indiese stamme rondom Springfield was vriendelik, wat nie altyd die geval was met die jong kolonies in Connecticut nie.   Pynchon het Springfield in 1640 aan die Massachusettsbaaikolonie geannekseer eerder as die veel nader Connecticut -kolonie oor spanning met Connecticut na die Pequot -oorlog.  Massachusetts Bay Colony se suidelike en westelike grense is dus in 1640 gevestig. 
King Philip's War (1675–76) was die bloedigste Indiese oorlog van die koloniale tydperk. In 'n bietjie meer as 'n jaar val Indiërs byna die helfte van die dorpe in die streek aan, en hulle verbrand die groot nedersettings in Providence en Springfield. Die ekonomie van New England was amper verwoes, en 'n groot deel van die bevolking is dood.   Dit was proporsioneel een van die bloedigste en duurste oorloë in die geskiedenis van Noord -Amerika. 
Die wetgewer van Massachusetts het 'n munt gemaak om die denneboom -sjieling te begin, begin in 1642. John Hull en sy vennoot Robert Sanderson in beheer van die "Hull Mint".  In 1645 beveel die Algemene Hof plattelandse dorpe om skaapproduksie te verhoog. Skape het vleis en veral wol vir die plaaslike lapbedryf verskaf, wat die koste van die invoer van Britse lap vermy het.  Karel II is in 1660 op die troon herstel en begin om die regering se toesig in die kolonies te ondersoek, en die parlement het die navigasiewette goedgekeur om die handel tot voordeel van Engeland te reguleer. Massachusetts en Rhode Island het vooruitstrewende handelsvlote gehad, en hulle het gereeld die handelsregulasies in die wiele gery. King Charles het formeel die Massachusetts -handves in 1684 ontruim.
Wrywing het met die Indiërs uitgebreek tydens King Philip's War in die 1670's. Puriteinisme was die gevestigde godsdiens in die Massachusettsbaaikolonie, en meningsverskille is verban, wat gelei het tot die stigting van die Rhode Island -kolonie.
In 1660 is koning Charles II op die troon herstel. Koloniale aangeleenthede wat onder sy aandag gebring is, het daartoe gelei dat hy die samesmelting van al die New England -kolonies in 'n enkele administratiewe eenheid voorgestel het. In 1685 word hy opgevolg deur Jakobus II, 'n uitgesproke Katoliek wat die voorstel geïmplementeer het. In Junie 1684 is die handves van die Massachusetts Bay Colony nietig verklaar, maar die regering het aanhou regeer totdat James Joseph Dudley in die nuwe pos van president van New England in 1686 aangestel het. Dudley het sy gesag later gevestig in New Hampshire en die King's Province ( deel van die huidige Rhode Island), wat hierdie posisie behou totdat sir Edmund Andros aangekom het om die koninklike goewerneur van die Dominion of New England te word. Die heerskappy van Andros was ongewild. Hy regeer sonder 'n verteenwoordigende vergadering, ontruim grondtitels, beperk gemeentevergaderings, handhaaf die Navigasiewette en bevorder die Kerk van Engeland, en maak feitlik elke segment van die koloniale Massachusetts -samelewing woedend. Andros het die koloniste 'n groot slag toegedien deur hul titel op die land uit te daag, anders as Engeland, was die oorgrote meerderheid New Englanders grondeienaars. Taylor sê dat omdat hulle 'veilige vaste eiendom as 'n fundamentele faktor in hul vryheid, status en voorspoed beskou het, die koloniste verskrik gevoel het oor die groot en duur uitdaging van hul grondtitels.' 
Nadat James II laat in 1688 deur William III en Mary II omvergewerp is, het koloniste in Boston Andros en sy amptenare in 1689 omvergewerp. Sowel Massachusetts as Plymouth keer terug na hul vorige regerings tot 1692. Tydens King William's War (1689–1697) het die kolonie begin 'n onsuksesvolle ekspedisie teen Quebec onder Sir William Phips in 1690, wat gefinansier is deur die uitreiking van papierobligasies teen die winste wat verwag word deur die stad te neem.  Die kolonie was steeds in die voorste linies van die oorlog en het wydverspreide Franse en Indiese aanvalle op die noordelike en westelike grense ondervind.
In 1691 het William en Mary die Provinsie Massachusettsbaai gehuur en die gebiede Massachusettsbaai, Plymouth, Maine, Nova Scotia (wat toe New Brunswick ingesluit het) en die eilande suid van Cape Cod gekombineer. Vir sy eerste goewerneur het hulle sir William Phips gekies. Phips het in 1692 na Boston gekom om sy bewind te begin, en hy is dadelik in die heksery -histerie in Salem gedruk. Hy het die hof ingestel wat die berugte hekseverhore van Salem aangehoor het, en toesig gehou oor die oorlogspoging totdat hy in 1694 herroep is.
Die provinsie was die grootste en ekonomies belangrikste in New England, en een waar baie Amerikaanse instellings en tradisies gevorm is. Anders as die suidelike kolonies, is dit rondom klein dorpies gebou eerder as verspreide plase. Die westelikste deel van Massachusetts, die Berkshires, is gevestig gedurende die drie dekades na die einde van die Franse en Indiese oorlog, grootliks deur Skotte. Sir Francis Bernard, die koninklike goewerneur, het hierdie nuwe gebied 'Berkshire' genoem na sy tuisland in Engeland. Die grootste nedersetting in Berkshire County was Pittsfield, Massachusetts, gestig in 1761. 
Die onderwysstelsel, onder leiding van Harvard College, was die beste in die 13 kolonies. Koerante het in die 18de eeu 'n belangrike kommunikasiestelsel geword, met Boston 'n leidende rol in die Britse kolonies.  Teenager Benjamin Franklin (gebore op 17 Januarie 1706 in Milkstraat) het gewerk aan een van die vroegste koerante, The New-England Courant (in besit van sy broer) totdat hy in 1723 na Philadelphia weggeloop het. Vyf Boston-koerante het aangebied 'n volledige reeks menings tydens die koms van die Amerikaanse revolusie. In Worcester het die drukker Isaiah Thomas die Massachusetts Spy die invloedryke stem van die westelike setlaars. 
Boerdery was die grootste ekonomiese aktiwiteit. Die meeste boeredorpe was grootliks selfonderhoudend, met gesinne wat met mekaar handel gedryf het vir items wat hulle nie self vervaardig het nie, maar die oorskot is aan stede verkoop.  en Visvang was belangrik in kusdorpe soos Marblehead. Groot hoeveelhede kabeljou is uitgevoer na die slawe -kolonies in Wes -Indië.  Koophandel was gebaseer in Salem en Boston, en talle welgestelde handelaars het internasionaal handel gedryf. Hulle het gewoonlik hul seuns en neefs as agente in hawens rondom die ryk gestasioneer.  Hulle besigheid het dramaties gegroei na 1783 toe hulle nie meer tot die Britse Ryk beperk was nie.  Skeepsbou was 'n vinnig groeiende bedryf. Die meeste ander vervaardigde produkte is uit Brittanje ingevoer (of uit Nederland ingesmokkel).
In 1690 het die Massachusetts Bay Colony die eerste wat papiergeld uitgereik het in die Verenigde State, maar kort daarna het ander ook hul eie geld begin druk. Die vraag na valuta in die kolonies was te wyte aan die tekort aan muntstukke, wat die belangrikste handelsmiddel was.  Die geldeenhede van kolonies is gebruik om hul uitgawes te betaal en geld aan die burgers van die kolonies te leen. Papiergeld het vinnig die primêre uitruilmiddel in elke kolonie geword, en dit is selfs in finansiële transaksies met ander kolonies begin gebruik.  Sommige van die geldeenhede was egter nie aflosbaar in goud of silwer nie, wat veroorsaak het dat hulle gedaal het.  Met die Currency Act van 1751 beperk die Britse parlement die vermoë van die kolonies van New England om fiatpapiergeldeenheid uit te reik. Ingevolge die 1751 -wet kon die koloniale regerings in New England papiergeld wettig betaalmiddel maak vir die betaling van openbare skulde (soos belasting), en kon hulle kredietrekeninge uitreik as 'n instrument vir staatsfinansiering, maar die gebruik van papiergeld as wettig belet. tender vir private skuld.  Onder voortdurende druk van die Britse handelaarskrediteure wat nie daarvan gehou het om in afgeskrewe papiergeld te betaal nie, verbied die daaropvolgende Valutawet van 1764 die uitreiking van kredietbriewe (papiergeld) in die kolonies.   Koloniale regerings het oplossings gebruik om papiernotas as betaling vir belasting te aanvaar en het die parlement onder druk geplaas om die verbod op papiergeld te herroep as wettige betaalmiddel vir openbare skuld, wat die Parlement uiteindelik in 1773 gedoen het. 
Die kolonie was altyd tekort aan goud en silwer en het baie papiergeld gedruk, wat inflasie veroorsaak het wat boere bevoordeel, maar besigheidsbelange kwaad gemaak het. Teen 1750 het die kolonie egter sy papiergeld teruggeroep en oorgegaan na 'n spesifieke geldeenheid gebaseer op die Britse vergoeding (in goud en silwer) vir die besteding daarvan in die Franse en Indiese oorloë. Die groot handelaars en koninklike amptenare het die oorgang verwelkom, maar baie boere en kleiner sakemanne was gekant. 
Oorloë met Frankryk Edit
Die kolonie het saam met Britse gereelde geveg in 'n reeks Franse en Indiese oorloë wat gekenmerk word deur wrede grensaanvalle en aanvalle deur Indiërs wat deur New France georganiseer en verskaf is. Veral in King William's War (1689–97) en Queen Anne's War (1702–13), is die plattelandse gemeenskappe van die kolonie direk blootgestel aan Franse en Indiese aanvalle, met Deerfield in 1704 en Haverhill het in 1708 toegeslaan. Boston het gereageer en vlootekspedisies geloods. teen Acadia en Quebec in albei oorloë.
Tydens Queen Anne's War was mans van Massachusetts betrokke by die Conquest of Acadia (1710), wat die provinsie Nova Scotia geword het. Die provinsie was ook betrokke by die Dummer's War, wat Indiese stamme uit die noorde van New England verdryf het. In 1745, tydens King George's War, het die provinsiale magte van Massachusetts die vesting Louisbourg suksesvol beleër. Die vesting is aan die einde van die oorlog na Frankryk terugbesorg, wat baie koloniste kwaad gemaak het wat dit as 'n bedreiging vir hul veiligheid beskou het. Tydens die Franse en Indiese oorlog was goewerneur William Shirley 'n belangrike rol in die verdrywing van die Acadiane uit Nova Scotia en probeer om hulle in New England te vestig. Na die uitsetting was Shirley ook betrokke by die vervoer van New England Planters om Nova Scotia op die voormalige Acadian -plase te vestig.  Baie troepe uit Massachusetts het deelgeneem aan die suksesvolle beleg van Havana in 1762. Brittanje se oorwinning in die oorlog het gelei tot die verkryging van New France, wat die onmiddellike noordelike bedreiging vir Massachusetts wat die Franse inhou, verwyder het.
Boston is in 1721 deur 'n groot pokke -epidemie getref. Sommige koloniale leiers het 'n beroep op die nuwe entingstegniek gedoen, waardeur 'n pasiënt 'n swak vorm van die siekte sou kry en permanent immuun sou word. Die Puriteinse minister Cotton Mather en dokter Zabdiel Boylston het die entjie gelei, terwyl dokter William Douglass en koerantredakteur James Franklin die opposisie gelei het. 
In 1755, omstreeks 04:15 op Dinsdag, 18 November, was die mees vernietigende aardbewing wat nog in New England bekend was. Die eerste pols van die grond is gevolg vir ongeveer 'n minuut van bewende beweging. Daarna kom 'n vinnige trilling en 'n paar rukke wat baie erger was as die eerste. Huise het geruk en meubels het gebars. Dr Edward A. Holyoke, van Salem, het in sy dagboek geskryf dat hy "niks anders gedink het as om onmiddellik in die ruïnes van die huis begrawe te word nie". Die skudding het nog twee tot drie minute voortgeduur, en dit het gelyk asof dit van noordwes na suidoos beweeg. Die oseaan langs die kus is geraak deur skepe wat so erg skud dat slapende matrose wakker word, en dink dat hulle gestrand het. In Boston het die aardbewing skottelgoed op die vloer gegooi, horlosies gestop en lamstokke op kerke en Faneuil Hall gebuig. Klipmure het ineengestort. Nuwe bronne het verskyn, en ou bronne het opgedroog. Ondergrondse strome het hul loopbane verander en baie putte leeggemaak. Die ergste skade was aan skoorstene. Net in Boston is ongeveer honderd gelykgemaak, ongeveer vyftienhonderd is beskadig, die strate op sommige plekke amper bedek met bakstene. Vallende skoorstene het sommige dakke gebreek. Baie houtgeboue in Boston is neergewerp, en sommige baksteengeboue het die gewelpunte van twaalf of vyftien op die dakrand neergeslaan. Ondanks die gevaar en baie noue ontkomings, is niemand dood of ernstig beseer nie. Naskokke het vier dae lank voortgeduur.  
Die verhouding tussen die provinsiale regering en die kroon-aangestelde goewerneur was dikwels moeilik en omstrede. Die goewerneurs het probeer om die koninklike prerogatiewe wat in die provinsiale handves verleen is, te laat geld, en die provinsiale regering het probeer om die mag van die goewerneur te verminder of te verminder. Elke goewerneur is byvoorbeeld beveel om wetgewing in te stel vir die verskaffing van permanente salarisse vir kroonamptenare, maar die wetgewer weier om dit te doen deur sy vermoë te gebruik om jaarliks ​​toelaes toe te staan ​​as 'n manier om die goewerneur te beheer. Die provinsie se periodieke uitreiking van papiergeld was ook 'n aanhoudende bron van wrywing tussen faksies in die provinsie, as gevolg van die inflasionêre gevolge daarvan. Bekende koninklike goewerneurs gedurende hierdie tydperk was Joseph Dudley, Thomas Hutchinson, Jonathan Belcher, Francis Bernard en generaal Thomas Gage. Gage was die laaste Britse goewerneur van Massachusetts, en sy effektiewe bewind strek tot weinig meer as Boston.
Massachusetts was 'n middelpunt van die onafhanklikheidsbeweging van Groot -Brittanje en het dit die bynaam gekry, die 'Cradle of Liberty'. Koloniste hier het lank ongemaklike betrekkinge met die Britse monargie gehad, insluitend 'n opstand onder die heerskappy van New England in die 1680's.  Die Boston Tea Party is 'n voorbeeld van die protesgees in die vroeë 1770's, terwyl die Boston -bloedbad die konflik eskaleer.  Anti-Britse aktiwiteite deur mans soos Sam Adams en John Hancock, gevolg deur represailles deur die Britse regering, was 'n primêre rede vir die eenheid van die Dertien Kolonies en die uitbreek van die Amerikaanse Revolusie.  The Battles of Lexington en Concord het die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog begin en is daar in die Massachusetts -dorpe Lexington en Concord geveg.  Toekomstige president George Washington het oorgeneem wat na die geveg die kontinentale leër sou word. Sy eerste oorwinning was die beleg van Boston in die winter van 1775–76, waarna die Britte gedwing is om die stad te ontruim.  Die geleentheid word steeds in Suffolk County gevier as ontruimingsdag.  In 1777 stig George Washington en Henry Knox die Arsenal op Springfield, wat baie vernuwings in Massachusetts se Connecticut River Valley veroorsaak het.
Boston was die middelpunt van revolusionêre aktiwiteite in die dekade voor 1775, met inboorlinge uit Massachusetts, Samuel Adams, John Adams en John Hancock as leiers wat belangrik sou word in die rewolusie. Boston was sedert 1768 onder militêre besetting. Toe doeanebeamptes deur skares aangeval is, het twee regimente Britse gereelde mense aangekom. Hulle is in toenemende openbare woede in die stad gehuisves.
In Boston op 5 Maart 1770, wat begin het as 'n klipgooiery teen 'n paar Britse soldate, het geëindig in die skietery van vyf mans deur Britse soldate in wat bekend geword het as die Boston-bloedbad.Die voorval veroorsaak verdere woede teen die Britse gesag in die Gemenebest oor belasting en die teenwoordigheid van die Britse soldate.
Boston Tea Party Wysig
Een van die vele belasting wat deur die koloniste betoog is, was 'n belasting op tee wat opgelê is toe die parlement die Townshend -wette goedgekeur het en behou het toe die meeste bepalings van die wette herroep is. Met die aanvaarding van die Tea Act in 1773, sal tee wat deur die Britse Oos-Indiese Kompanjie verkoop word, goedkoper word as gesmokkelde tee, en sal daar minder winsgeleenthede vir Massachusetts-handelaars wees wat in tee handel dryf. Dit het gelei tot protesoptogte teen die aflewering van die tee van die onderneming aan Boston. Op 16 Desember 1773, toe 'n teeskip van die Oos -Indiese Kompanjie van plan was om tee in Boston te beland, sluip 'n groep plaaslike manne bekend as die Sons of Liberty op die boot die aand voordat dit afgelaai en gestort word. die tee in die hawe, 'n daad wat bekend staan ​​as die Boston Tea Party.
Amerikaanse Revolusie Edit
Die Boston Tea Party het die Britse regering aangespoor om die ondraaglike wette in 1774 aan te neem wat massiewe straf op Massachusetts opgelê het. Hulle het die hawe van Boston, die ekonomiese lewensaar van die Statebond, gesluit en selfregering verminder. Plaaslike selfregering is beëindig en die kolonie is onder militêre bewind geplaas. Die Patriots het die Massachusetts Provinsiale Kongres gevorm nadat die provinsiale wetgewer deur goewerneur Gage ontbind is. Die lyding van Boston en die tirannie van sy heerskappy het groot simpatie veroorsaak en wrok deur die dertien kolonies veroorsaak. Op 9 Februarie 1775 verklaar die Britse parlement dat Massachusetts in opstand is, en stuur hy ekstra troepe om die orde in die kolonie te herstel. Omdat die plaaslike bevolking grootliks teen die Britse gesag gekant was, het troepe op 18 April 1775 uit Boston verhuis om die militêre voorraad van plaaslike weerstanders in Concord te vernietig. Paul Revere het sy beroemde rit gemaak om die plaaslike inwoners te waarsku in reaksie op hierdie optog. Op die 19de, in die Battles of Lexington en Concord, waar die beroemde "shot heard 'around the world" afgevuur is, is Britse troepe, nadat hulle oor die Lexington -milisie gehardloop het, deur die plaaslike weerstand teruggedwing in die stad. Die stad is vinnig onder beleg. Gevegte het in Junie weer uitgebreek toe die Britte die Charlestown -skiereiland in die Slag van Bunker Hill ingeneem het nadat die koloniale milisie Breed's Hill versterk het. Die Britte het die geveg gewen, maar teen 'n baie groot prys, en kon die beleg nie breek nie. Die Britte het 'n wanhopige poging aangewend deur biologiese wapens teen die Amerikaners te gebruik deur besmette burgers met pokke agter Amerikaanse linies te stuur, maar dit is spoedig deur die kontinentale generaal George Washington, wat 'n inentingsprogram van stapel gestuur het om te verseker dat sy troepe en burgerlikes gesond is na die skade biologiese oorlog veroorsaak. Kort na die Slag van Bunker Hill neem generaal George Washington die leiding oor die rebelleër, en toe hy in Maart 1776 swaar kanonne bekom, is die Britte gedwing om te vertrek, wat die eerste groot koloniale oorwinning van die oorlog was. Sedertdien word 'Ontruimingsdag' as 'n staatsvakansie gevier.
Massachusetts is nie weer binnegeval nie, maar in 1779 vind die rampspoedige Penobscot -ekspedisie plaas in die distrik Maine, destyds deel van die Statebond. Gevang deur die Britse vloot het die Amerikaanse matrose die skepe van die Massachusetts -vloot gesink voordat dit deur die Britte gevang kon word. In Mei 1778 is die Britte toegeval op die gedeelte van Freetown wat later Fall River geword het, en in September 1778 is die gemeenskappe van Martha's Vineyard en New Bedford ook onder 'n Britse aanval uitgevoer.
John Adams was 'n leier in die onafhanklikheidsbeweging en hy het gehelp om 'n eenparige stem vir onafhanklikheid te verseker en op 4 Julie 1776 is die Amerikaanse onafhanklikheidsverklaring in Philadelphia aangeneem. Dit is eers onderteken deur die inwoner van Massachusetts, John Hancock, president van die Kontinentale Kongres. Kort daarna is die onafhanklikheidsverklaring van die balkon van die staatshuis af aan die mense van Boston voorgelees. Massachusetts was nie meer 'n kolonie nie, dit was 'n staat en deel van 'n nuwe nasie, die Verenigde State van Amerika.
'N Grondwetlike konvensie het 'n staatsgrondwet opgestel wat hoofsaaklik deur John Adams opgestel is en op 15 Junie 1780 deur die mense bekragtig is. Adams, saam met Samuel Adams en James Bowdoin, het in die Aanhef tot die Grondwet van die Statebond:
Ons, dus, die mense van Massachusetts, erken met dankbare harte die goedheid van die Groot Wetgewer van die Heelal, om ons in die loop van Sy Voorsienigheid 'n geleentheid te bied, doelbewus en met vrede, sonder bedrog, geweld of verrassing, op die aangaan van 'n oorspronklike, eksplisiete en plegtige ooreenkoms met mekaar en die vorming van 'n nuwe grondwet van die burgerlike regering, vir ons en die nageslag, en opreg die smeking van sy leiding in 'n so interessante ontwerp, moet u die volgende ooreenkom, bepaal en vasstel, Verklaring van regte en regeringsraamwerk, as die Grondwet van die Statebond van Massachusetts.
Die Bostonian John Adams, bekend as die 'Atlas of Independence', was 'n belangrike figuur in die stryd om onafhanklikheid sowel as die vorming van die nuwe Verenigde State.  Adams was sterk betrokke by die strewe na skeiding van Brittanje en die skryf van die Massachusetts -grondwet in 1780 (wat in die gevalle Elizabeth Freeman en Quock Walker effektief van Massachusetts die eerste staat gemaak het wat 'n grondwet gehad het wat universele regte verklaar het en , soos geïnterpreteer deur die hoofregter van die Hooggeregshof, William Cushing, die slawerny afgeskaf).   Adams word in die 1780's minister van Brittanje, vise -president in 1789 en volg Washington op as president in 1797. Sy seun, John Quincy Adams, word die sesde Amerikaanse president.
Die nuwe grondwet Redigeer
Massachusetts was die eerste staat in die Verenigde State wat slawerny afgeskaf het. (Vermont, wat in 1791 deel van die VSA geword het, het die slawerny van volwassenes ietwat vroeër as Massachusetts in 1777 afgeskaf.) Die nuwe grondwet het ook enige godsdienstige toetse vir politieke amp laat val, hoewel plaaslike belastinggeld betaal moes word om plaaslike kerke te ondersteun. Mense wat aan nie-gemeentelike kerke behoort het hul belastinggeld aan hul eie kerk betaal, en die kerkloses aan die gemeentelede. Baptiste -leier Isaac Backus het hierdie bepalings kragtig beveg en aangevoer dat mense vryheid van keuse moet hê ten opsigte van finansiële ondersteuning van godsdiens. Adams het die grootste deel van die dokument opgestel en ondanks talle wysigings volg dit steeds sy gedagtegang. Hy het utopiste en suiwer demokrasie wantrou en het sy geloof in 'n stelsel van kontrole en saldo's geplaas, en hy bewonder die beginsels van die ongeskrewe Britse grondwet. Hy het aangedring op 'n tweekamerwetgewer wat beide die here en die gewone burger sou verteenwoordig. Bo alles het hy aangedring op 'n regering deur wette, nie mans nie.  Die grondwet het ook die naam van die Massachusetts Bay State verander na die Statebond van Massachusetts. Dit is nog steeds van krag en is die oudste grondwet wat tans in die wêreld gebruik word.
Shays 'Rebellion Edit
Die ekonomie van die platteland van Massachusetts het 'n ekonomiese depressie gehad nadat die oorlog geëindig het. Handelaars, wat deur buitelandse vennote onder druk geplaas is vir harde geldeenhede, het soortgelyke eise aan plaaslike debiteure gestel, en die staat het belasting verhoog om sy eie oorlogskuld af te betaal. Pogings om openbare sowel as private skuld by kontantarm boere in te vorder, het gelei tot protesoptogte wat in Augustus 1786 tot direkte optrede oorgegaan het. Rebelle noem hulself Reguleerders (na die beweging van die North Carolina Regulator van die 1760's) het dit reggekry om hofvergaderings te sluit om skuld- en belastinginvorderingsake aan te hoor. Teen die einde van 1786 het 'n boer in die weste van Massachusetts met die naam Daniel Shays na vore getree as een van die leiers, en die pogings van die regering om die betogings te onderdruk, het net die protesteerders radikaliseer. In Januarie 1787 het Shays en Luke Day 'n poging gereël om die federale Springfield Armory -staatsmilisie te neem wat die wapenrusting met kanonvuur teruggehou het. 'N Privaat milisie wat deur ryk Boston-handelaars opgerig is en onder leiding van generaal Benjamin Lincoln gebreek het, het die rug van die opstand vroeg in Februarie in Petersham gebreek, maar klein weerstand het 'n rukkie in die westelike dele van die staat voortgeduur. 
Die staat het die opstand laat vaar - maar as dit te swak was om dit te doen, sou dit nie help om 'n beroep op die ondoeltreffende federale regering te doen nie. Die geleentheid het daartoe gelei dat nasionaliste soos George Washington die pogings om die swak nasionale regering te versterk, verdubbel soos nodig vir oorlewing in 'n gevaarlike wêreld. Massachusetts, verdeel volgens klaslyne wat deur die opstand gepolariseer is, het eers in 1788 die grondwet van die Verenigde State nou bekragtig. 
John Chapman het Johnny dikwels "Appleseed" genoem (gebore op 26 September 1774 in Leominster, Massachusetts) was 'n Amerikaanse volksheld en pionierkwekery wat appelbome voorgestel het en vrugteboorde in baie gebiede in die Midwest -deel van die land, waaronder Pennsylvania, Ohio, gevestig het. , en Indiana. Vandag is Appleseed die amptelike volksheld van Massachusetts, en sy gestalte het sedert die einde van die Burgeroorlog 'n fokus in baie kinderboeke, films en volksverhale gespeel. 
In 1836 open Mary Lyon Mount Holyoke College, die eerste vrouekollege in Amerika. Lyon, 'n baie aktiewe kongregasionalis, het die kollege bevorder as 'n voorbeeld van die idees van herlewingsman Jonathan Edwards rakende selfbeheersing, selfverloëning en ongeïnteresseerde welwillendheid.  Een van die eerste studente was die afgetrede digter Emily Dickinson.
Gedurende die 19de eeu het Massachusetts 'n nasionale leier geword in die Amerikaanse industriële revolusie, met fabrieke in Boston wat tekstiele en skoene vervaardig, en fabrieke in Springfield wat presisievervaardigingsgereedskap en papier vervaardig.  Die ekonomie het verander van een wat hoofsaaklik op die landbou gebaseer was na 'n industriële, wat aanvanklik gebruik gemaak het van waterkrag en later die stoomenjin om fabrieke aan te dryf, en kanale en later spoorweë vir die vervoer van goedere en materiaal.  Aanvanklik het die nuwe nywerhede arbeid van Yankees op nabygeleë bestaansplase gehaal, en later staatgemaak op Katolieke immigrante uit Ierland en Kanada. 
Industriële ontwikkeling Redigeer
Massachusetts het gedurende die 19de eeu 'n leier geword in industriële innovasie en ontwikkeling. Sedert koloniale tye was daar 'n suksesvolle ystervervaardigingsbedryf in New England. Die eerste suksesvolle ysterfabriek in Amerika is in 1646 by Saugus gestig,  met behulp van moerose uit moerasse om ploeë, spykers, vuurwapens, ringe vir vate en ander items te produseer wat nodig was vir die ontwikkeling van die kolonie. Ander nywerhede sou gedurende hierdie tydperk gevestig word, soos skeepsbou, hout, papier en meubelvervaardiging. Hierdie kleinskaalse winkels en fabrieke het dikwels die staat se vele riviere en strome gebruik om hul masjinerie aan te dryf.
Terwyl Samuel Slater die eerste suksesvolle tekstielmeule in Pawtucket, Rhode Island, in 1793 gestig het, was daar geen manier om doek effektief te vervaardig uit die gespinde gare wat deur die vroeë meulens vervaardig is nie. Die gare is nog steeds uitgekontrakteer aan klein weefwinkels waar dit in handweefstowwe in lap geweef is. Die eerste wolmeule, en die tweede tekstielmeul in die Blackstone Valley, was 'n 'wol -karringmeule', wat in 1810 gestig is deur Daniel Day, naby die West River en Blackstone River in Uxbridge, Massachusetts. Toe, in 1813, stig 'n groep welgestelde Boston -handelaars onder leiding van Francis Cabot Lowell, bekend as die Boston Associates, die eerste suksesvolle geïntegreerde tekstielmeul in Noord -Amerika by Waltham.  Lowell het Engeland in 1810 besoek en die tekstielbedryf in Lancashire bestudeer. Omdat die Britse regering die uitvoer van hierdie nuwe tegnologie verbied het, het Lowell planne vir die krag op sy terugreis na Boston gememoriseer. Met die vaardigheid van meesterwerktuigkundige Paul Moody is die eerste suksesvolle kragweefsels vervaardig wat die krag van die Charlesrivier benut. Vir die eerste keer kan alle fases van tekstielproduksie nou onder een dak uitgevoer word, wat die produksie en wins baie verhoog. Dit was die ware begin van die Industriële Revolusie in Amerika.
Met die vroeë sukses van die Boston Manufacturing Company in Waltham, sou die Boston Associates later ook verskeie ander tekstieldorpe vestig, waaronder Lowell in 1823, Lawrence in 1845, Chicopee in 1848 en Holyoke in 1850.
Lowell het vinnig gegroei tot 'n stad van 33 000 mense teen 1850. Die meulens was hoogs geïntegreerd en sentraal beheer. 'N Vinnige kanaalstelsel verskaf die waterkrag wat die masjinerie bestuur het. Stoomkrag sou vanaf die 1850's ingestel word. Die meule -eienaars het aanvanklik plaaslike plaasvroue in diens geneem, dikwels gewerf uit arm, afgeleë dele van New England, en probeer om 'n Utopiese industriële samelewing te skep deur huisvesting, kerke, skole en parke vir hul werkers te bied, anders as hul Engelse eweknieë. Uiteindelik, namate die meulens groter en groter word, wend die eienaars hulle tot nuwe Ierse immigrante om hul fabrieke te vul.
Industriële stede, veral Worcester en Springfield, het belangrike sentrums geword in tekstielmasjinerie (in die geval van Worcester) en die vervaardiging en vernuwing van presisie -gereedskap (in die geval van Springfield.) Alhoewel Boston nie baie groot fabrieke het nie, het dit steeds belangriker geword as die sentrum vir sake en vervoer van die hele New England, sowel as 'n nasionale leier in finansies, regte, medisyne, onderwys, kuns en uitgewery.
In 1826 word die Granite Railway die eerste kommersiële spoorweg in die land. In 1830 het die wetgewer drie nuwe spoorweë gehuur - die Boston en Lowell, die Boston en Providence, en die belangrikste van alles, die Boston en Worcester. In 1833 het dit die Western Railroad gehuur om Worcester met Albany en die Erie -kanaal te verbind. Die stelsel floreer en westelike graan begin na die hawe van Boston vloei vir uitvoer na Europa, en breek daardeur die virtuele monopolie van New York op handel uit die Erie Canal -stelsel. Baie van die bouwerk is deur Ierse Katolieke werkbendes gedoen. Hulle het in tydelike kampe gebly, maar baie het hulle in die nuwe industriële stede langs die lyn gevestig, waar die bendebase leiers in die Demokratiese Party geword het.  Van hulle werk word steeds gebruik. Die klip Canton Viaduct in Canton, Massachusetts, wat in 1835 gebou is, word byvoorbeeld nog steeds gebruik deur Amtrak se hoëspoed Acela Express langs die Boston-Washington, noordoostelike gang. Die viaduk het slegs geringe veranderinge vereis om dit aan die laat-twintigste-eeuse standaarde te bring. 
Begin in die laat koloniale tydperk het Massachusetts sy sterk seevaarttradisie, gevorderde skeepsboubedryf en toegang tot die oseane benut om die VSA teen die 1830's die vooraanstaande walvisvangnasie ter wêreld te maak.  Walvisolie was veral in aanvraag vir lampe. Teen die 1750's het walvisjag in Nantucket 'n hoogs winsgewende diepsee-industrie geword, met seere wat jare lank strek en met vaartuie wat tot by die Stille Oseaan se waters reis. Die Britse vloot het die meeste walvisjagters tydens die rewolusie gevang, maar terselfdertyd het baie walvisjagters as privaatmanne teen die Britte oorgebly. Walvisvangs het ná die oorlog herstel toe New Bedford die middelpunt geword het. Walvisvangers het groter ekonomiese risiko's geneem om groot winste te behaal: hul jagvelde uit te brei en buitelandse en binnelandse arbeidsmag vir die Stille Oseaan te beveilig. Beleggingsbesluite en finansieringsreëlings is opgestel sodat bestuurders van walvisvangsondernemings hul risiko's gedeel het deur 'n paar aandele -eise te verkoop, maar 'n aansienlike deel behou het weens oorwegings van morele gevare. As gevolg hiervan het hulle min aansporing gehad om die verband tussen hul eie opbrengste en dié van ander te oorweeg om hul reise te beplan. Dit het die diversiteit in walvisjagte versmoor en die risiko in die hele bedryf verhoog. Na 1860 het petroleum walvisolie vervang - gelyktydig met die verwoesting van die walvisvloot deur die konfederale handelaars - en die ondernemers het oorgegaan na die vervaardiging. 
Politieke en sosiale bewegings Redigeer
Op 15 Maart 1820 is Maine geskei van Massachusetts en het die Unie as die 23ste staat betree as gevolg van die inwerkingtreding van die Missouri -kompromis.
Horace Mann het die staatstelsel van skole die nasionale model gemaak. Die Statebond het sy stempel in Washington afgedruk met politieke leiers soos Daniel Webster en Charles Sumner. Op grond van die vele aktivistiese gemeentelike kerke het afskaffing floreer. William Lloyd Garrison was die uitstaande woordvoerder, hoewel baie eienaars van die "katoen -Whig" -meule gekla het dat die roering sleg was vir hul sterk sakebande met suidelike katoenplanters.
Die kongregasionaliste het steeds oorheersend op die platteland gebly, maar in die stede het 'n nuwe godsdienstige sensitiwiteit hul reguit Calvinisme vervang. Teen 1826 berig Harriet Beecher Stowe:
Al die letterkundiges van Massachusetts was Unitariërs. Al die trustees en professore van Harvard College was Unitariërs. Al die elite van rykdom en mode was vol Unitariese kerke. Die beoordelaars op die bank was Unitar en het besluite geneem waarmee die eienaardige kenmerke van die kerklike organisasie, so noukeurig deur die pelgrimsvaders georden, tot niet gemaak is.
Sommige van die belangrikste skrywers en denkers van hierdie tyd kom uit Massachusetts. Henry David Thoreau en Ralph Waldo Emerson is vandag bekend vir hul bydraes tot die Amerikaanse denke. Hulle was deel van 'n intellektuele beweging, bekend as Transcendentalisme, en beklemtoon die belangrikheid van die natuurlike wêreld vir die mensdom en was ook deel van die afskaffingsoproep.
Weet niks beweging Bewerk
Die Know Nothing -beweging het in 1854 'n nuwe party gestig en byna al die setels in die wetgewer, die staatsregering en baie stede ingeneem. Historikus John Mulkern vind die nuwe party populisties en hoogs demokraties, vyandig teenoor rykdom, elite en kundigheid, en baie agterdogtig teenoor buitestaanders, veral Katolieke. Die kiesers van die nuwe party was gekonsentreer in die vinnig groeiende nywerheidsdorpe, waar Yankee -werkers direkte mededinging met nuwe Ierse immigrante ondervind het. Terwyl die Whig -party die sterkste was in distrikte met 'n hoë inkomste, was die kiesers van Know Nothing die sterkste in die arm distrikte. Hulle het die tradisionele geslote politieke leierskapklas van die hoër klas uitgestem, veral die prokureurs en handelaars. In hul plek het hulle werkersklasmanne, boere en 'n groot aantal onderwysers en predikante verkies. Manne wat selde $ 10 000 aan eiendom vervang het, het die geldelike elite vervang. 
In nasionale perspektief kom die mees aggressiewe en innoverende wetgewing uit Massachusetts, beide in terme van nativisme en hervormings. Die historikus Stephen Taylor sê dat benewens nativistiese wetgewing:
die party het hom ook onderskei deur sy opposisie teen slawerny, steun vir die uitbreiding van die regte van vroue, regulering van die nywerheid en ondersteuning van maatreëls om die status van werkende mense te verbeter. 
Dit het wetgewing aangeneem om spoorweë, versekeringsmaatskappye en openbare dienste te reguleer.Dit befonds gratis handboeke vir die openbare skole, en verhoog die krediete vir plaaslike biblioteke en vir die skool vir blindes. Die suiwering van Massachusetts teen verdelende sosiale euwels was 'n hoë prioriteit. Die wetgewer het die staat se eerste hervormingskool vir jeugmisdadigers gestig, terwyl hy probeer het om die invoer van vermeende subversiewe regeringsdokumente en akademiese boeke uit Europa te blokkeer. Dit het die regstatus van vroue verbeter, wat hulle meer eiendomsreg en meer regte in egskeidingshowe gegee het. Dit het streng boetes opgelê op speakeasies, dobbelhuise en bordellos. Verbodswetgewing het ernstige strawwe opgelê: om een ​​glas bier te bedien, kan tot ses maande gevangenisstraf opgelê word. Baie jurie het geweier om skuldig te bevind. Baie van die hervormings was redelik duur Staatsuitgawes het met 45% gestyg, boonop 'n styging van 50% in jaarlikse belasting op stede en dorpe. Die uitspattigheid het die belastingbetalers kwaad gemaak, maar min weet niks is herkies nie, sodat die kort eksperiment van twee jaar geëindig het. 
Die hoogste prioriteit was aanvalle op die burgerregte van Ierse Katolieke immigrante. Staatshowe het die mag verloor om burgerskapaansoeke te verwerk, maar die openbare skole moes daagliks verpligte lees van die Protestantse Bybel (wat die inboorlinge seker sou maak, die Katolieke kinders sou verander). Die goewerneur het die Ierse milisies ontbind en katolieke wat staatsgeleenthede beklee het, vervang met protestante. Dit kon nie die tweederdes stem bereik wat nodig was om 'n grondwetlike wysiging van die staat deur te gee om stemming en ampte te beperk tot mans wat minstens 21 jaar in Massachusetts gewoon het nie. Die wetgewer het toe 'n beroep op die kongres gedoen om die vereiste vir naturalisasie van vyf jaar na 21 jaar te verhoog, maar die kongres het nooit opgetree nie. 
Die mees dramatiese stap van die Wet nikswetgewer was om 'n ondersoekkomitee aan te stel wat ontwerp is om wydverspreide seksuele immoraliteit in Katolieke kloosters te bewys. Die pers het 'n velddag na die verhaal, veral toe dit ontdek is dat die belangrikste hervormer komiteefondse gebruik om vir 'n prostituut te betaal. Die wetgewer het sy komitee gesluit, die hervormer uitgewis en gesien dat sy ondersoek 'n bespotting word.   
In die jare voor die burgeroorlog was Massachusetts 'n sentrum van sosiale progressivisme, transendentalisme en afskaffingsaktiwiteit. Horace Mann het die staatstelsel van skole die nasionale model gemaak.   Twee prominente afskaffers uit die Statebond was William Lloyd Garrison en Wendell Phillips. Garrison het die New England Anti-Slavery Society in 1832 gestig en gehelp om persepsies oor slawerny te verander. Die beweging het antagonisme oor slawerny-kwessies vergroot, wat tussen 1835 en 1837 in Massachusetts tot onluste gelei het.  Die werke van abolitioniste het bygedra tot die uiteindelike optrede van die Statebond tydens die Burgeroorlog.
Henry David Thoreau en Ralph Waldo Emerson het groot bydraes tot die Amerikaanse denke gelewer.  Lede van die Transcendentalism -beweging, hulle beklemtoon die belangrikheid van die natuurlike wêreld en emosie vir die mensdom.  Alhoewel daar vroeg in Massachusetts aansienlike teenkanting teen afskaffing bestaan ​​het, wat tussen 1835 en 1837 teen anti-afskaffing oproer, het  teenstand teen slawerny geleidelik toegeneem in die volgende paar dekades.   Die beroemde afskaffer John Brown verhuis na die ideologies progressiewe stad Springfield in 1846. Dit was daar dat Brown die eerste keer 'n militante voorstander van slawerny geword het. In Springfield en Boston ontmoet Brown die verbindings wat hom beide sou beïnvloed (Frederick Douglass en Sojourner Truth in Springfield) en later sy pogings (Simon Sanborn en Amos Adams Lawrence in Boston) befonds in Bleeding Kansas en John Brown se aanval. op Harpers Ferry. In 1850 stig Brown sy eerste militante organisasie teen slawerny- Die Bond van die Gileadiete - in Springfield, om ontsnapte slawe van die Fugitive Slave Act uit die 1850's te beskerm. Massachusetts was 'n broeikas van afskaffing - veral die progressiewe stede Boston en Springfield - en het bygedra tot die daaropvolgende optrede van die staat tydens die burgeroorlog. Massachusetts was een van die eerste state wat gereageer het op die oproep van president Lincoln om troepe. Massachusetts was die eerste staat wat 'n swart regiment gewerf, opgelei en bewapen het met blanke offisiere, die 54ste vrywillige infanterie van Massachusetts.  Die Robert Gould Shaw -gedenkteken in Boston Common bevat 'n reliëf wat die 54ste regiment uitbeeld.  Baie van die wapens van die Unie vir die burgeroorlog is in Springfield, by die Springfield Armory, vervaardig.
Na die burgeroorlog het duisende immigrante uit Kanada en Europa hulle bly vestig in die groot stede van Massachusetts, aangetrokke deur werk in die steeds groeiende fabrieke van die staat.  Die staat het ook gedurende hierdie tydperk 'n leier geword in onderwys en innovasie, veral in die Boston -omgewing.
Uitvinding van basketbal en vlugbal Redigeer
In 1891 en 1895 is die sportsoorte basketbal en vlugbal - albei nou Olimpiese sportsoorte, wêreldwyd gewild - uitgevind in onderskeidelik die Wes -Massachusetts -stede Springfield en Holyoke. Beide uitvinders, James Naismith, en William G. Morgan het probeer om speletjies vir groepe by die YMCA te skep, terwyl Naismith 'n vinnige spel vir jongmense wou vind wat dikwels binnenshuis beperk was tydens die harde winters van New England.  Morgan se uitvinding van mintonet, wat binnekort hernoem is na vlugbal op voorstel van kollega professor Alfred T. Halsted, was 'n direkte reaksie op die destydse nuwe sport basketbal, omdat hy 'n vinnige spel wou skep met soortgelyke doelwitte wat makliker deur 'n groter verskeidenheid gespeel kon word van spelers jonk en oud, atleties en nie-atleties.  Vandag is Springfield die tuiste van die internasionale Basketball Hall of Fame. Holyoke is die tuiste van die internasionale Volleyball Hall of Fame. 
Industriële vooruitgang Redigeer
In die 1890's - hoofsaaklik as gevolg van die teenwoordigheid van die Springfield Armory, wat baie geskoolde, meganiese werkers in diens gehad het - het Greater Springfield die eerste belangrike sentrum van die Verenigde State van Amerika geword vir motor- en motorfietsinnovasie. Die Verenigde State se eerste motorvervaardigde motoronderneming, die Duryea Motor Wagon Company, is in 1893 in Chicopee gestig. Die eerste Amerikaanse motorfietsonderneming, die Indian Motorcycle Company, is in 1901 in Springfield gestig. Knox Automobile het die eerste motorvuur ​​ter wêreld geproduseer. enjins in Springfield in 1906.  Lêer: Straatspoorwerkers met 'n termietkroes in Main Street, Holyoke, 1904.png
Alhoewel die basiese spoorstelsel teen 1860 in plek was, het die spoorweë steeds groot verbeterings aangebring in spore, seine, oorbruggings en fasiliteite. Met staal kom swaarder treine en kragtiger lokomotiewe. In die 1880's het die spoorweg van Boston en Albany baie belê in sy fisiese fasiliteite, waaronder die bou van meer as 30 nuwe passasiersstasies. Die beroemde Boston -argitek H. H. Richardson het baie van die ontwerpwerk gedoen. 
Passasiersvervoer is 'n rewolusie deur die elektriese trollie. Thomas Davenport, die eerste Amerikaner wat 'n GS -elektriese motor gebou het, het eers aan die einde van 1835 die haalbaarheid van die elektriese spoorweg in Springfield getoon met 'n klein sirkelvormige spoorlyn, wat die winter in Boston uitgestal is.  Dekades later in 1889 is die eerste lyn van Springfield gebou en teen 1905 het die stad meer spore gehad as die stad New York. Die lyne het vinnige, goedkoop vervoer vir plaasprodukte en werkers verskaf, grondbome in die voorstad geskep en Sondaguitstappies in die land toegelaat. Hulle was hoogs winsgewend en die basis van talle fortuine.  Die talle trollie -operateurs in die Statebond gedurende hierdie tyd sou innovasie in die beste praktyke dryf, en hoewel dit eers in die dertigerjare was dat Amerikaanse stoomspoorweë termietlaswerk sou gebruik,  was dit op 8 Augustus 1904 dat die Holyoke Street Railway het die eerste spoorlyn in die Verenigde State geword wat die proses kon volg.  Een van sy ingenieurs destyds, 'n pas afgestudeerde aan die Worcester Polytechnic, genaamd George Pellissier, het die proses wat deur die Duitse chemikus Hans Goldschmidt ontwikkel is, aan die spoorwegonderneming bekend gestel kort nadat die uitvinder Goldschmidt Thermit Company sy eerste Amerikaanse kantoor in New York City geopen het . Gedurende sy ampstermyn by sowel die spoorweg as die onderneming van Goldscmidt, sou Pellissier bydra tot die ontwerp van 'n termietvervaardigingsaanleg, asook verbeterings in die rigting van voortdurend gelaste spoor.  Terwyl daar ander spoorleggingstegnieke bestaan, word die proses nou beskou as 'n standaard werkingsprosedure deur spoorwegmanne oor die hele wêreld. 
Op die gebied van sekuriteitswette in die vroeë 1930's in reaksie op die Groot Depressie, het Boston prominent opgetree. Goewerneur van Massachusetts, Frank G. Allen, het John C. Hull in Januarie 1930 as die eerste sekuriteitsdirekteur van Massachusetts aangestel.    Op 4 Mei 1932 het Hull 'n wetsontwerp aan die komitee oor banke en bankwese in Massachusetts voorgelê. Huis van Verteenwoordigers vir hersiening en vereenvoudiging van die wet met betrekking tot die verkoop van sekuriteite (Hoofstuk 110A).  Die wet is op 6 Junie 1932 goedgekeur.  Drie Harvard -professore, Felix Frankfurter, Benjamin V. Cohen en James M. Landis, het beide Securities Act van 1933 en Securities Exchange Act van 1934 opgestel. Die eerste voorsitter van die VSA Securities and Exchange Commission, Joseph P. Kennedy Sr., was van Boston. . Kennedy Sr. het op 15 November 1934 voor die Boston Chamber of Commerce dit te sê gehad: "Noodsaaklike, wettige, bruikbare, winsgewende onderneming sal aangemoedig word. Slegs die sinnelose, wrede en bedrieglike aktiwiteite sal ingeperk word, en dit moet en sal uitroei. Ons hoop dat die voorletters SEC staan ​​vir Securities Ex-Crookedness. Vertroue is 'n uitvloeisel van karakter. vise. "  Op 6 Junie 1934 onderteken FDR die Securities Exchange Act met Pecora. Roosevelt vra Pecora op 'n stadium: "Ferd, nou dat ek hierdie wetsontwerp onderteken het en dit 'n wet geword het, watter soort wet sal dit wees? ? "" Dit sal 'n goeie of slegte rekening wees, meneer die president, "antwoord Pecora," afhangende van die manne wat dit bestuur. "(Ritchie, 59) 
Massachusetts het die 20ste eeu betree met 'n sterk industriële ekonomie. Ondanks 'n gebrek aan landbou -vooruitgang, het die ekonomie voorspoedig tussen 1900 en 1919. Fabrieke in die hele Gemenebest het goedere vervaardig wat wissel van papier tot metaal. Boston, in die jaar 1900, was nog steeds die tweede belangrikste hawe in die Verenigde State, sowel as die waardevolste Amerikaanse hawe wat sy vismark betref. Teen 1908 het die waarde van die hawe egter aansienlik gedaal weens mededinging. Bevolkingsgroei gedurende hierdie tydperk, wat deur immigrasie uit die buiteland aangehelp is, het gehelp in verstedeliking en het 'n verandering in die etniese samestelling van die Statebond genoodsaak.
Die grootliks industriële ekonomie van Massachusetts het egter begin wankel as gevolg van die afhanklikheid van fabrieksgemeenskappe van die vervaardiging van een of twee goedere. Eksterne lae-loonkompetisie, tesame met ander faktore van die Groot Depressie in latere jare, het gelei tot die ineenstorting van die staat se twee hoofbedrywe: skoene en tekstiele. Tussen 1921 en 1949 het die mislukking van die nywerhede gelei tot hewige werkloosheid en die stedelike verval van voorheen welvarende nywerheidsentrums wat etlike dekades sou voortduur.
Die industriële ekonomie het vroeg in die 20ste eeu begin afneem met die uittog van baie vervaardigingsondernemings. Teen die 1920's het mededinging uit die suide en middeweste, gevolg deur die groot depressie, gelei tot die ineenstorting van die drie belangrikste nywerhede in Massachusetts: tekstiele, skoenmakery en gemeganiseerde vervoer.  Hierdie afname sou in die laaste helfte van die eeu tussen 1950 en 1979 voortduur, die aantal Bay Staters wat by tekstielvervaardiging betrokke was, het van 264,000 tot 63,000 afgeneem.  Die Springfield Armory, die vervaardiger van ammunisie van die Verenigde State sedert 1777, is in 1968 deur die Pentagon omstrede gesluit. laaste 40 jaar van die 20ste eeu.  In Oos-Massachusetts, na die Tweede Wêreldoorlog, is die ekonomie omskep van 'n ekonomie wat gebaseer is op die swaar nywerheid in 'n diens- en hoëtegnologie-gebaseerde ekonomie.  Owerheidskontrakte, private belegging en navorsingsfasiliteite het gelei tot 'n nuwe en verbeterde industriële klimaat, met verminderde werkloosheid en verhoogde inkomste per capita. Suburbanisering het floreer, en teen die sewentigerjare was die Route 128-korrel besaai met hoëtegnologie-ondernemings wat gegradueerdes van die gebied se vele elite-instellings vir hoër onderwys gewerf het. 
Op Donderdag 1 Oktober 1903 het die stad Boston geskiedenis gemaak deur die eerste Wêreldreeks op die Huntington Avenue Grounds aan te bied. Die Boston Red Sox het die beste van nege reekse gewen en in die daaropvolgende jare 'n baseball-dinastie begin deur vyf kampioenskappe in vyftien jaar agter Hall of Famer Babe Ruth te verower.
Selfs voordat die Groot Depressie die Verenigde State getref het, het Massachusetts ekonomiese probleme ondervind. Die ineenstorting van die belangrikste bedrywe van die Gemenebes het gelei tot 'n afname in die bevolking in fabrieksdorpe. Die Boston-metropolitaanse gebied het tussen 1920 en 1950 een van die stadigste groeiende gebiede in die Verenigde State geword. Interne migrasie binne die Statebond is egter verander deur die Groot Depressie. In die nasleep van ekonomiese ellende het mense na die metropolitaanse gebied van Boston verhuis om werk te soek, net om hoë werkloosheid en somber toestande te vind. In die depressiewe situasie wat gedurende hierdie era in Boston oorheers het, het rassespanning soms manifesteer in bendeoorlogvoering, veral met botsings tussen die Iere en Italianers.
Massachusetts het gedurende hierdie tydperk ook klaskonflik verduur. Tydens die algemene staking in 1912 in Lawrence, was byna al die meulens in die stad verplig om te sluit as gevolg van twis oor lone wat slegs armoede opgedoen het. Die Statebond is gekonfronteer met kwessies oor werksomstandighede en lone. Byvoorbeeld, toe die wetgewer besluit het dat vroue en kinders slegs 50 uur per week mag werk, verlaag werkgewers die lone proporsioneel. Uiteindelik is daar gehoor gegee aan die eise van die Lawrence -stakers, en 'n salarisverhoging is gemaak.
Die ekonomiese en sosiale onrus in Massachusetts was die begin van 'n verandering in die funksie van die Statebond. Politiek het gehelp om stabiliteit onder sosiale groepe aan te moedig deur lede van verskillende geledere in die samelewing, sowel as etniese groepe, tot invloedryke poste te verhoog. Die twee groot nywerhede van Massachusetts, skoene en tekstiele, het gedaal op 'n manier wat selfs die ekonomiese oplewing na die Tweede Wêreldoorlog nie kon keer nie. Die ekonomie van die Statebond was dus ryp vir verandering namate die naoorlogse jare aanbreek.
Die Tweede Wêreldoorlog het groot veranderinge in die ekonomie van Massachusetts veroorsaak, wat gelei het tot veranderinge in die samelewing. Die nadraai van die Tweede Wêreldoorlog het 'n wêreldwye ekonomie geskep wat gefokus was op die belange van die Verenigde State, militêr en met betrekking tot sake. Die binnelandse ekonomie in die Verenigde State is verander deur die verkrygingsbeleid van die regering wat op verdediging gefokus is. In die jare na die Tweede Wêreldoorlog is Massachusetts omskep van 'n fabrieksgebaseerde ekonomie na een wat gebaseer is op dienste en tegnologie. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse regering fasiliteite gebou wat hulle gehuur het en in die naoorlogse jare verkoop het aan verdedigingskontrakteurs. Sulke fasiliteite het bygedra tot 'n ekonomie wat fokus op die skep van gespesialiseerde verdedigingsgoedere. Die vorm van ekonomie het floreer as gevolg van die Koue Oorlog, die Viëtnam -oorlog en die Koreaanse Oorlog.
In die daaropvolgende jare het regeringskontrakte, private belegging en navorsingsfasiliteite gehelp om 'n moderne bedryf te skep, wat werkloosheid verminder en inkomste per capita verhoog het. Al hierdie ekonomiese veranderings het die voorstedelike ontwikkeling en die vorming van 'n nuwe generasie goed geassimileerde en opgeleide middelklaswerkers aangemoedig. Terselfdertyd het voorstedelikheid en stedelike verval die verskille tussen verskillende sosiale groepe beklemtoon, wat gelei het tot 'n vernuwing van rassespanning. Boston, 'n toonbeeld van die probleme in die stede in Massachusetts, het talle uitdagings beleef wat tot rasseprobleme gelei het. Die probleme waarmee stedelike sentra te kampe het, was onder meer 'n afnemende bevolking, middelklasvlug, vertrek uit die nywerheid, hoë werkloosheid, stygende belasting, lae eiendomswaardes en mededinging tussen etniese groepe.
Die Kennedy -gesin was in die 20ste eeu prominent in die politiek van Massachusetts. Kinders van die sakeman en ambassadeur Joseph P. Kennedy Sr.
, 'n Amerikaanse senator van Massachusetts van 1953 tot 1960 en president van die Verenigde State van 1961 tot sy sluipmoord in 1963, Amerikaanse prokureur -generaal van 1961 tot 1964, Amerikaanse senator van New York van 1965 tot 1968 en presidentskandidaat in 1968 tot sy sluipmoord, 'n Amerikaanse senator van Massachusetts van 1962 tot sy dood in 2009 en 'n presidensiële kandidaat in 1980 , 'n medestigter van die Special Olympics. 
Massachusetts het die afgelope 20-30 jaar sy plek in die land as 'n sentrum van onderwys (veral hoër onderwys) en 'n hoëtegnologie-industrie, insluitend die sektore biotegnologie en inligtingstegnologie, bevestig. Met algehele beter as die gemiddelde skole en baie elite-universiteite, was die gebied goed geplaas om voordeel te trek uit die tegnologiegebaseerde ekonomie van die 1990's. Die herstel van die verval van vervaardiging in die hoëtegnologiese sektor word dikwels die Massachusetts Miracle genoem.
Die Gemenebest het in die 1980's verskeie noemenswaardige burgers in die federale regering gehad, waaronder die presidensiële hoopvolle senator Ted Kennedy en die voorsitter van die huis, Tip O'Neill. Hierdie wetgewende invloed het die Statebond in staat gestel om federale snelwegfinansiering vir die $ 14,6 miljard Boston Central Artery/Tunnel Project te ontvang. Dit was destyds die duurste federale snelwegprojek wat ooit goedgekeur is, in die volksmond bekend as "The Big Dig". Dit is ontwerp om sommige van die verkeersprobleme in die swak beplande stad te verlig, en is in 1987 goedgekeur en in 2005 effektief voltooi. 'n plafon ineenstorting in 2006 wat 'n Bostonier doodgemaak het.
Verskeie Massachusetts -politici het in hierdie tydperk vir die amp van president van die Verenigde State opgedaag, die primêre verkiesings gewen en die nasionale verkiesings betwis. Dit sluit in:
In 2002 word die seksueel misbruikskandaal van die Rooms -Katolieke Kerk wat plaaslike priesters betrek, openbaar. Daar word bevind dat die aartsbisdom Boston die priesters wat kinders seksueel gemolesteer het, bewustelik van die gemeente na die gemeente verskuif het en mishandeling bedek het. Die onthullings veroorsaak dat die aartsbiskop, kardinaal Bernard Law, bedank en lei tot 'n skikking van $ 85 miljoen met die slagoffers. Met die groot Ierse en Italiaanse Katolieke bevolking in Boston, was dit 'n groot bron van kommer.Die bisdom het onder finansiële druk baie van sy kerke gesluit. In sommige kerke het gemeentelede in die kerke gekamp om te protesteer en die sluiting te keer.
Op 18 November 2003 besluit die Hooggeregshof in Massachusetts (SJC) dat die Statebond nie huweliksregte vir gay paartjies kan ontken ingevolge die staatsgrondwet nie. Op 4 Februarie 2004 het die SJC die uitspraak gevolg met 'n verklaring waarin gesê word dat na bewering afsonderlike, maar gelyke burgerlike vakbonde, wat laat in Vermont geïmplementeer is, nie 'n grondwetlike versameling sou slaag nie en dat slegs volle gay -huweliksregte aan grondwetlike waarborge voldoen. Op 17 Mei 2004 het die uitspraak in werking getree en duisende gay en lesbiese paartjies regoor die Statebond het getrou. Teenstanders van gay -huwelike het daarna aangedring op 'n wysiging van die staatsgrondwet wat die staat in staat sou stel om huweliksregte aan gay paartjies te ontken. Dit was nodig dat die wysiging goedgekeur is deur ten minste 1/4 van die lede wat in twee opeenvolgende wetgewingsessies van die Massachusetts -wetgewer teenwoordig was, en om meerderheidsondersteuning in 'n volksreferendum te ontvang. Dit het die eerste wetgewende sitting geslaag, maar is in die tweede sitting verslaan en minder as 1/4 van die stemme van die teenwoordige wetgewers gekry. Soos die meningspeilings tans [ wanneer? ] dui op meerderheidsondersteuning vir gay -huwelike onder die mense van die Statebond, is dit waarskynlik dat die kwessie in Massachusetts opgelos is. [ aanhaling nodig ]
Toenemende witboordjob het die voorstedelike uitbreiding veroorsaak, maar die gevolglike uitwerking daarvan is verminder deur regulasies oor grondgebruik en sonering, sowel as die klem op "slim groei". In die afgelope jaar het die Statebond bevolking verloor, aangesien hoë behuisingskoste baie van Massachusetts verdryf het. Die Boston -omgewing is die derde duurste huismark in die land. Die afgelope paar jaar was daar 'n netto uitvloei van ongeveer 19 000 mense uit die Statebond. [ aanhaling nodig ] [ benodig opdatering ]
In 2006 het die wetgewer van Massachusetts die eerste plan in die Verenigde State uitgevaardig om aan alle burgers van die Gemenebes universele gesondheidsversekeringsdekking te bied deur gebruik te maak van 'n verskeidenheid private verskaffers. Versekeringsdekking vir individue met 'n lae inkomste word betaal met belastinginkomste, en mense met 'n hoër inkomste wat nie 'n gesondheidsversekering het nie, moet dit koop. (Die gesondheidsversekeringsmark is in die openbaar gereguleer, dus ten minste in Massachusetts kan niemand dekking geweier word as gevolg van voorafgaande toestande of gedwing word om buitensporige tariewe te betaal nie.) Die implementering van Commonwealth Care, die nuwe universele dekkingswet, is gaan voort, vanaf 2007.
Twee bomme het naby die eindstreep van die Boston Marathon op 15 April 2013 ontplof en drie toeskouers is dood en 264 beseer. Die 2 broers Tamerlan Tsarnaev en Dzhokhar Tsarnaev het die bomme neergesit omdat hulle deur ekstremistiese Islamitiese oortuigings gemotiveer is en geleer het om ploftoestelle te bou uit 'n aanlyn tydskrif van 'n filiaal van Al-Qaeda. 
Op 8 November 2016 het Massachusetts gestem vir The Massachusetts Marijuana Legalization Initiative, ook bekend as Vraag 4.  Dit is ingesluit by die Amerikaanse presidentsverkiesing, die stembrief van 2016 in Massachusetts as 'n indirekte begin statuut. 
In 1987 ontvang die staat federale befondsing vir die Central Artery/Tunnel Project. Dit was bekend as 'The Big Dig' en was destyds die grootste federale snelwegprojek wat ooit goedgekeur is.  Die projek het ingesluit om die Central Artery 'n tonnel onder die sentrum van Boston te maak, benewens die herleiding van verskeie ander groot snelweë.  Dikwels omstrede, met talle bewerings van oorplanting en wanbestuur, en met die aanvanklike prys van $ 2,5 miljard wat styg tot 'n finale telling van meer as $ 15 miljard, het die Big Dig tog die gesig van Downtown Boston verander.  Dit het gebiede verbind wat eens gedeel is deur 'n verhoogde snelweg ('n groot deel van die ou Central Artery is vervang met die Rose Kennedy Greenway) en verbeterde verkeerstoestande langs 'n aantal roetes.  
Die geskiedenis van die grense van Massachusetts is ietwat kompleks en strek oor etlike eeue. Grondtoelaes wat aan verskillende groepe vroeë koloniste, samesmeltings en afskeidings, en beslegting van verskillende grensgeskille gemaak is, het almal 'n groot invloed op die moderne definisie van die Statebond gehad. Geskille het ontstaan ​​as gevolg van beide oorvleuelende toelaes, onakkurate opnames (wat 'n verskil skep tussen waar die grens moet 'wees' en waar merkers op die grond geplaas word). Deur lojale setlaars eintlik op die grond te hê, het dit ook gedeeltelik bepaal watter gedeeltes van hul groot eise die vroeë groepe ook gehou het.
In 1607 kry die Plymouth Company 'n kushandves vir almal kus gebied tot 'n sekere afstand van die oostelike kuslyn van Noord -Amerika, van 38 ° N tot 45 ° N. Die noordelike grens was dus effens verder noord as die huidige grens tussen Maine en New Brunswick, en die suidelike grens het doelbewus oorvleuel met die Virginia Company of London ("London Company") vanaf die 38ste parallel (naby die huidige grens tussen Maryland en Virginia) tot by die 41ste (naby die huidige grens tussen Connecticut en New York in Long Island Sound). Nie een van die kolonie mag binne 100 myl van die ander vestig nie. Die patent van die Plymouth Company het onbruik geraak ná die mislukking van die Popham -kolonie in die huidige Maine. Intussen het die Plymouth -kolonie hulself buite die gebied van die Londense onderneming gevestig weens navigasieprobleme. Die Plymouth Company is herorganiseer as die Plymouth Council for New England, en kry 'n nuwe koninklike see-tot-see handves vir alle Noord-Amerikaanse gebiede van 40 ° Noord (net oos tussen die huidige Philadelphia en Trenton, New Jersey) en 48 ° N (dus die hele hedendaagse New Brunswick, Nova Scotia en Prince Edward Island). Die Plymouth -kolonie het tussen 1621 en 1630 grondpatente van die Raad verleen om die skikking daarvan te legitimeer, hoewel dit politieke onafhanklikheid onder die Mayflower Compact behou het.
Die Plymouth Council for New England het subtoelaes aan verskillende entiteite gemaak voordat dit in 1635 aan die kroon oorgegee is en nie meer as 'n korporatiewe entiteit funksioneer nie.
Die Sheffield Patent verleen die gebruik van Cape Ann aan lede van die Plymouth Colony en die Dorchester Company. Die viskolonie daar het misluk, maar het gelei tot die stigting van Salem, Massachusetts. Die grond van die bankrot Dorchester Company is heruitgereik as deel van 'n groter toelae aan die Massachusetts Bay Company. Massachusettsbaai verkry in 1628/29 a see-tot-see patent vir alle lande en eilande van drie myl noord van die Merrimackrivier (ongeveer die huidige grens tussen Massachusetts en New Hampshire), tot drie myl suid van die dele van die Charlesrivier en Massachusettsbaai. Die Charlesrivier begin in Hopkinton (in die middel van die gebied), maar vloei in 'n kronkelende pad suidoos tot naby die huidige Bellingham op die moderne Rhode Island-grens. Grond wat op 3 November 1629 aan enige ander kolonies behoort, is van die toelae uitgesluit.
Die grens tussen die Massachusetts Bay Colony en Plymouth Colony is in 1639 gevestig en vorm vandag die grootste deel van die grens tussen Norfolk County in die noorde en die provinsies Plymouth en Bristol in die suide.
In 1622 verkry Sir Ferdinando Gorges 'n patent vir die provinsie Maine, wat noord van die Massachusettsbaai grens naby die Merrimackrivier tot by die Kennebecrivier land. Dit is gou verdeel by die Piscataqua -rivier, met die suidelike gedeelte uiteindelik die provinsie New Hampshire. Die noordelike deel het in die 1640's onder Massachusettsbaai beheer gekom. In 1664 het James, hertog van York, 'n handves vir grond verkry van die Kennebec tot by die St. Croixrivier en dit by sy provinsie New York aangesluit. New Hampshire is van 1641 tot 1679 en gedurende die heerskappyperiode (1686–1692) by Massachusettsbaai aangesluit.
Die 1629 -handves van Massachusettsbaai is gekanselleer deur 'n uitspraak van die hooggeregshof van die kanselier van Engeland, 18 Junie 1684. 
Die Provinsie Massachusettsbaai is in 1691–92 gestig deur die Britse monarge William III en Mary II. Dit bevat die lande van die Massachusetts Bay Colony, die Plymouth Colony, die provinsie Maine (insluitend die oostelike gebiede wat deel was van die provinsie New York) en Nova Scotia (wat die huidige New Brunswick en Prince Edward Island insluit) . Dukes County, Massachusetts (Martha's Vineyard en die Elizabeth -eilande), en Nantucket is ook van die provinsie New York oorgeplaas. In 1696 is Nova Scotia herstel na Frankryk (wat dit Acadia genoem het), maar die noordelike en oostelike grense van Maine sou eers in die 1840's vasgestel word.
New Hampshire -grens Redigeer
Die provinsie New Hampshire het in 1679 'n aparte koninklike handves ontvang, maar die taal wat die suidelike grens met Massachusettsbaai definieer, verwys na die Merrimackrivier op 'n dubbelsinnige manier:
al die dele van New England in Amerika wat lê en strek van die groot rivier wat algemeen Monomack als Merrimack in die noordelike deel genoem word en van drie myl noordwaarts van die genoemde rivier tot by die Atlantick of die westelike see of oseaan in die suidelike deel [Stille Oseaan] [108 ]
Die gevolg was onenigheid oor die noordelike grens van Massachusetts wat deur die goewerneurs dikwels geïgnoreer is omdat hulle in daardie jare beide Massachusetts en New Hampshire regeer het. Massachusetts het grond wes van die Merrimack geëis soos bereken uit die stroom van die rivier (wat vroeë koloniale amptenare beweer het dat dit die uitloop van die Winnipesaukee-meer in die hedendaagse Franklin, New Hampshire was), maar New Hampshire beweer dat die suidelike grens daarvan die lyn was breedtegraad drie myl noord van die monding van die rivier. Die partye het 'n beroep gedoen op koning George II van Groot -Brittanje, wat gelas het dat die geskil besleg word deur ooreenkoms tussen die partye. Kommissarisse van albei kolonies het in 1737 in Hampton, New Hampshire, vergader, maar kon geen ooreenkoms bereik nie.
In 1740 besleg die koning die geskil op 'n verrassende wyse deur te verklaar "dat die noordelike grens van Massachusetts 'n soortgelyke kromlyn is wat die loop van die Merrimackrivier op drie myl afstand aan die noordekant volg, begin by die Atlantiese Oseaan en eindig op 'n punt noord van 'n plek met die naam Pawtucket Falls [nou Lowell, Massachusetts], en deur 'n reguit lyn van daarvandaan wes tot dit die ander regerings van sy majesteit ontmoet. " Hierdie uitspraak bevoordeel New Hampshire en gee dit eintlik 'n stuk grond 50 myl buite sy aanspraak. Massachusetts wou nie 'n fisiese ondersoek doen nie, en New Hampshire het merkers op sy eie gelê. 
Oosgrens van Rhode Island Wysig
In 1641 het die Plymouth Colony (destyds apart van die Massachusetts Bay Colony) 'n groot stuk grond van die Indiane gekoop wat vandag die noordelike helfte van East Providence (van Watchemoket tot Rumford), Rehoboth, Massachusetts, Seekonk, Massachusetts, insluit, en deel van Pawtucket, Rhode Island. In 1645 koop John Brown van Plymouth 'n aansienlik kleiner stuk grond van die Indiane, wat vandag die suidelike deel van East Providence (Riverside), Barrington, Rhode Island en 'n klein deel van Swansea, Massachusetts, beslaan. Uiteindelik, in 1661, voltooi Plymouth die 'North Purchase', waaruit later Cumberland, Rhode Island, Attleboro, Massachusetts en North Attleborough, Massachusetts, gevorm sou word. Die hele gebied, wat ook dele van die moderne Somerset, Massachusetts en Warren, Bristol en Woonsocket in Rhode Island insluit, is destyds 'Rehoboth' genoem. Die sentrum van 'Old Rehoboth' was binne die grense van die moderne East Providence, Rhode Island.
Teen die 1650's het Massachusetts Bay, die kolonie Rhode Island (nog nie met Providence verenig nie), die Connecticut Colony, en twee verskillende grondondernemings almal beweer wat nou Washington County, Rhode Island, is waarna verwys word as Narragansett Country. Massachusettsbaai het Block Island in 1636 verower as vergelding vir die moord op 'n handelaar aan die begin van die Pequot -oorlog, en Massachusetts -gesinne vestig hulle daar in 1661. Die grondtoelaag van die Plymouth Colony het sy westelike grens as die Narragansett gespesifiseer Rivier  dit is onduidelik of dit verwys na die Pawcatuckrivier (op die huidige grens van Connecticut-Rhode Island) of Narragansettbaai (veel verder oos, naby die moderne grens tussen Rhode Island en Massachusetts).
In 1663 het Rhode Island 'n patent verkry wat sy gebied op sekere plekke drie myl oos van Narragansettbaai uitgebrei het. In 1664 het 'n koninklike kommissie wat deur koning Charles II van Engeland aangestel is, die aansprake van Massachusetts en Plymouth ontken om wes van Narragansettbaai te land, en die jurisdiksie verleen aan die nuut verenigde kolonie Rhode Island en Providence Plantations (hangende afhandeling van die eise van Connecticut). Die aansprake van Plymouth op alle lande oos van Narragansettbaai is egter gehandhaaf, en so is die grens in die praktyk gestel. 
Die 1691 -handves verenig Massachusetts Bay met Plymouth Colony (Rehoboth ingesluit) en sê dat die gekombineerde gebied so ver suid sal strek as "Our Collonyes of Rhode Island Connecticut and the Narragansett Countrey"  (Narragansett Country).
In 1693 het die monarge William III en Mary II 'n patent uitgereik wat die gebied van Rhode Island uitstrek tot drie myl "oos en noordoos" van Narragansettbaai, in stryd met die bewerings van Plymouth Colony.  Dit het die gebied van konflik tussen Rhode Island en die provinsie Massachusetts vergroot.
Die kwessie is eers in 1740 aangespreek, toe Rhode Island 'n beroep op koning George II van Groot -Brittanje gedoen het. Koninklike kommissarisse uit albei kolonies is in 1741 aangestel en besluit ten gunste van Rhode Island. Die koning bevestig die nedersetting in 1746 na appèlle van beide kolonies. Die koninklik goedgekeurde grens van drie myl het verskeie dorpe aan die oostelike oewer van Narragansettbaai (oos van die monding van die Blackstone-rivier) van Massachusetts na Rhode Island verskuif.
Dit sluit in wat nou Bristol County, Rhode Island (die dorpe Barrington, Bristol en Warren) is, saam met Tiverton, Little Compton en Cumberland, Rhode Island (wat uit Attleborough, Massachusetts uitgekerf is). East Freetown, wat aan die kant van Massachusetts gelaat is, is amptelik in 1747 deur Freetown, Massachusetts, van Tiverton gekoop.
Kommissarisse van Rhode Island het die nuwe grens in 1746 laat ondersoek (sonder om Massachusetts te raadpleeg), gebaseer op ses verwysingspunte, waarvan elkeen 'n afstand 3 myl na die binneland gemeet het. Massachusetts aanvaar hierdie grens tot 1791, toe sy eie landmeters bevind het dat die Rhode Island -landmeters op sekere plekke 'n paar honderd voet op die grondgebied van Massachusetts 'ingedring' het. (Rhode Island het nie saamgestem nie.) Die grens naby Fall River, Massachusetts, was veral kommerwekkend, wat later in die middel van 'n digte gebied met 'n hoë belasbare waarde sou val. 
In 1812, na 'n hofsaak met betrekking tot die grens van Massachusetts, is die westelike helfte van Old Rehoboth as 'n aparte township genaamd Seekonk, Massachusetts, verlaat, wat die oostelike deel verlaat het as Rehoboth, Massachusetts. Die ou sentrum van die ou Rehoboth het nou die hart van Old Seekonk geword.
In 1832 het Rhode Island 'n saak by die Amerikaanse hooggeregshof ingedien, maar na ses jaar se beraadslaging is dit van die hand gewys. Die hof het beslis dat dit nie die bevoegdheid het om daaroor uitspraak te lewer nie. 
In 1844 en 1845 is kommissarisse weer gemagtig om die grens van Wrentham na die Atlantiese Oseaan op te spoor en te merk om die onjuisthede van die 1746 -opname aan te spreek. 'N Verslag is in 1848 uitgereik, maar die wetgewer van Massachusetts weier om in te stem tot die voorgestelde oplossing ná versoekskrifte van inwoners van Fall River.  
Beide state het in 1852 billike skuldbriewe by die Hooggeregshof ingedien, en na meer ondersoeke en onderhandelinge is 'n dekreet uitgevaardig op 16 Desember 1861. Op 1 Maart 1862, toe die uitspraak van die Hooggeregshof van krag geword het,  het die westelike deel van Old Seekonk (wat almal aan die oostelike oewer van die Blackstone -rivier was) afgestaan ​​deur Massachusetts en opgeneem in East Providence, Rhode Island. 'N Deel van North Providence, Rhode Island, is ook gekombineer met die voormalige Pawtucket, Massachusetts en 'n stukkie Seekonk om die moderne Pawtucket, Rhode Island, te vorm. 'N Klein hoeveelheid grond is ook by Westport, Massachusetts, gevoeg.  Die suidelike grens van Fall River, Massachusetts, is van Columbiastraat na State Avenue verskuif en sy gebied uitgebrei. Die Hooggeregshof het hierdie aanpassings nie in ooreenstemming met King George se instruksies aangebring nie, maar om die digbevolkte gebiede van Pawtucket en Fall River te verenig onder die jurisdiksie van 'n enkele staat. 
Die grens van 1861-2 is in 1897 effens herdefinieer, met behulp van klipmerke in plaas van hoë watervlakke. Die fisiese opname is in 1898 uitgevoer en deur beide state bekragtig.
Rhode Island noordelike grens Redigeer
In 1710–11 was kommissarisse van die kolonie Rhode Island en Providence Plantations en die Provinsie Massachusettsbaai dit eens dat die paal wat in 1642 deur Nathaniel Woodward en Solomon Saffrey in Burnt Swamp Corner op die vlaktes van Wrentham, Massachusetts, geplant is, op 41 ° 55'N en vermoedelik drie myl suid van die mees suidelike deel van die Charles -rivier geleë is, sou die beginpunt van die grens verteenwoordig.
Die lyn wat weswaarts van die paal strek, is in 1719 opgemeet, maar onakkuraat. 
In 1748 het Rhode Island 'n kommissie aangestel om die lyn van die paal na die grens van Connecticut te ondersoek, maar Massachusetts het nie 'n afvaardiging gestuur nie. Die landmeters kon die aandeel van 1642 nie vind nie, en merk dus 'n lyn van drie myl suid, volgens hul berekening, van "Poppatolish Pond" (vermoedelik Populatic Pond, naby Norfolk Airpark in Norfolk, Massachusetts). Daar is ontdek dat die Woodward- en Saffrey -paal aansienlik verder suid as drie myl van die Charlesrivier af was. 
Rhode Island het beweer dat sy kommissarisse 'n fout begaan het om die grens op die 1642 -peil te baseer, en in 1832 'n saak aanhangig maak by die Hooggeregshof van die Verenigde State. In 1846 beslis die hof ten gunste van Massachusetts. Dieselfde landmeters wat die vorige jaar die oostelike grens gemerk het, het toe die noordelike grens gemerk en hul verslag in 1848 ingedien. Rhode Island aanvaar die merk as die wettige grens op voorwaarde dat Massachusetts dieselfde doen, maar die Gemenebest het dit tot 1865 nie gedoen nie. Maar teen daardie tyd het Rhode Island beweer dat die hooggeregshofsaak van 1861 sake soveel verander het dat die "lyn van 1848" onaanvaarbaar was.
Grens in Connecticut Wysig
Die stad Springfield is in 1636 gevestig deur William Pynchon (as Agawam Plantation), wat die moderne dorpe Westfield, Southwick, West Springfield, Agawam, Chicopee, Holyoke, Wilbraham, Ludlow en Longmeadow in Massachusetts en Enfield, Suffield, Somers, insluit en East Windsor in Connecticut. Dit was verbind met die Atlantiese Oseaan en groot handelsweë deur die Connecticut -rivier, wat verby Hartford en deur die gebied van die Connecticut -kolonie geloop het.Aanvanklik het die stigters van Springfield die Connecticut Colony-vergaderings in Hartford bygewoon, maar die verhoudings het vinnig versuur tussen die sterkgesinde leiers van elke nedersetting, die ikonoklastiese William Pynchon van Springfield en die Puriteinse dominee Thomas Hooker van Hartford. Pynchon was 'n baie vaardige sakeman, en sy nedersetting het die dorpe in Connecticut vinnig oorskry in die handel met die inboorlinge. In 1640, tydens 'n tekort aan graan, het Hooker en ander Connecticut -leiers Pynchon toestemming gegee om graan vir hulle te koop, omdat die Indiërs weier om teen redelike pryse te verkoop, het Pynchon die aanbod van die Indiane geweier. Pynchon se gierigheid het Hartford woedend gemaak, maar Pynchon het verduidelik dat hy bloot probeer om markpryse bestendig te hou sodat koloniste nie in die toekoms buitensporige bedrae hoef te betaal nie. Woedend stuur Hartford die beroemde Indiër-moordenaar kaptein John Mason na Pynchon se nedersetting "met geld in die een hand en 'n swaard in die ander." Mason het die inboorlinge deur Springfield met oorlog gedreig as hulle nie graan verkoop teen die pryse wat hy eis nie. Pynchon was verontwaardig oor hierdie gedrag, omdat hy 'n aangename verhouding met die inboorlinge geniet het - en Mason se dreigemente het hom sleg laat lyk. Mason was van mening dat die inboorlinge onbetroubaar was, en het dus 'n paar "harde woorde" met Pynchon uitgeruil voordat hy Springfield verlaat het. Nadat Mason vertrek het, het setlaars van Agawam Plantation saamgetrek ter ondersteuning van Pynchon. In 1640 het hulle gestem om hul nedersetting - met waarskynlik die beste posisie op die Connecticut -rivier, naby Enfield Falls, te annekseer by die verre regering in Boston, eerder as die nabygeleë regering in Hartford.  (Springfield is met toestemming van die Massachusetts General Court afgehandel, dus het Massachusetts aanvaar dat dit in elk geval jurisdiksie het oor die nedersetting van Pynchon, maar hulle het dit Springfield ter ere van Pynchon herdoop).
In 1641 stig Connecticut 'n handelspos in Woronoke, wat op die gebied van Massachusetts (tans Westfield) beskou is.  Massachusetts het gekla, en Connecticut het geëis dat Springfield belasting betaal om die instandhouding van die fort by die monding van die rivier, in die Saybrook -kolonie, te ondersteun. Die landdros van Springfield, William Pynchon, sou die belasting aanvaarbaar gewees het as Springfield verteenwoordiging by die fort in Saybrook kon hê, maar Connecticut het Springfield se versoek om verteenwoordiging geweier. Pynchon het 'n beroep op Boston gedoen, wat op Connecticut gereageer het deur te dreig om handelaars in Connecticut te hef vir die gebruik van die hawe van Boston waarop hulle sterk afhanklik is. 
Om sy soewereiniteit aan die noordelike Connecticut -rivier te bevestig, het die Massachusettsbaaikolonie Nathaniel Woodward en Solomon Saffrey gestuur om die grens te ondersoek en te merk. Hulle het die grens met Rhode Island per ongeluk aansienlik verder gemerk as die koninklike besluit drie myl suid van die mees suidelike deel van die Charles -rivier. In plaas daarvan om die grondgebied van Massachusetts per land te deurkruis, vaar hulle om en op die Connecticut -rivier en bereken dieselfde breedtegraad waarop hulle die paal op die grens van Rhode Island misplaas het. Dit het die fout nog verder vererger, wat gelei het tot 'n verskil van vier tot sewe myl tussen waar die grens moes gewees het en waar dit gemerk was, en meer gebied aan Massachusettsbaai toegeken is as wat dit deur sy handves toegestaan ​​is. Alhoewel dit agterdogtig was oor hierdie opname, sou Connecticut eers in 1662 'n handves ontvang, en die geskil sou dus dekades lank stilstaan.  [ dooie skakel ]
Die dorpe Woodstock, Suffield, Enfield en Somers is deur Massachusetts opgeneem en hoofsaaklik gevestig deur migrante uit die Massachusetts Bay en Plymouth Colonies. In 1686 was Suffield en Enfield (ingelyf in Massachusetts) in 'n geskil oor stadsgebied met Windsor en Simsbury (ingelyf in Connecticut, en wat Granby toe insluit). Massachusetts het nie ingestem tot 'n heropname nie, en Connecticut het John Butler en William Whitney aangestel om die werk te doen. Hulle het die mees suidelike deel van die Charlesrivier gevind, en dan landwaarts na die weste gereis. Hulle verslag uit 1695 het bevind dat die lyn van 1642 te ver suid getrek is.
Bekommernis het ontstaan. In 1702 word daar aborsie aan Engeland gedoen. In 1713 gee 'n gesamentlike kommissie die beheer oor die dorpe in die Springfield-gebied aan Massachusetts (sonder om die inwoners van die dorpe te raadpleeg), wat Connecticut vergoed met 'n gelyke hoeveelheid grond verder noord. Maar die inwoners van die grensdorpe in die Connecticut -rivier het versoek dat hulle in 1724 deel sou wees van Connecticut, miskien as gevolg van hoë belasting in Massachusetts of die groter burgerlike vryhede wat in die handves van Connecticut verleen is. 
In 1747 versoek Woodstock die Algemene Vergadering van Connecticut om tot die kolonie toegelaat te word omdat die oordrag van grond van Massachusetts in 1713 nie deur The Crown goedgekeur is nie. Suffield en Enfield het spoedig gevolg, en die wetgewer het dit in Mei 1749 aanvaar en die kompromie van 1713 nietig verklaar. Massachusetts het voortgegaan om soewereiniteit te bewerkstellig.  
In 1770 word Southwick, Massachusetts, onafhanklik van Westfield, Massachusetts. In Mei 1774 het inwoners in die suide van Southwick ook 'n versoekskrif aan Connecticut gedoen vir toegang en afskeiding van die noorde van Southwick, omdat hulle suid van die koninklik goedgekeurde grens van die Massachusetts Bay Colony (drie myl suid van die Charles River) geleë was. As 'n kompromie het die gebied wes van Congamond Lake in Massachusetts gebly, en die gebied van Massachusetts oos van die meer het by Suffield aangesluit en deel geword van Connecticut.  
In 1791 en 1793 is kommissarisse uit beide state gestuur om die grenslyn weer te ondersoek, maar kon nie saamstem totdat 'n kompromis in 1803–04 bereik is nie. Massachusetts het die nietigheid van die kompromie van 1713 en die verlies van die grensdorpe aanvaar, maar het die deel van die suide van Southwick wes van die meer teruggekry. Dit het gelei tot die moderne grens met Connecticut, 'n relatief reguit oos-weslyn, behalwe die 'Southwick-draf', 'n klein, meestal reghoekige stuk Massachusetts, omring deur Connecticut aan drie kante. 
New York grens Edit
Massachusetts het alle grondgebied op die Stille Oseaan geëis, gebaseer op die handves van 1629, maar die provinsie New York het die westelike oewer van die Connecticut -rivier (deur Springfield, Massachusetts) as die oostelike grens geëis, gebaseer op 1664 en 1674 toekennings aan die hertog van York. Die Westenhook -patent van 1705 van die goewerneur van New York het grond wes van die Housatonic -rivier aan spesifieke individue toegeken, wat lei tot eienaarskonflikte. 
In 1773 is die westelike grens van Massachusetts op die huidige plek met New York gevestig en in 1787 ondersoek, volgens die destydse magnetiese lyn. Die beginpunt was 'n 1731 -merker by die grens tussen Connecticut en New York, 20 myl die binneland in van die Hudsonrivier. 
Massachusetts het in 1786 in die Verdrag van Hartford soewereiniteit oor sy westelike lande (oos van die Great Lakes) aan New York prysgegee, maar het die ekonomiese reg behou om die Boston Ten Townships by inheemse Amerikaners voor enige ander party te koop. Hierdie koopregte is in 1788 aan privaat individue verkoop. Die Gemenebest het in 1785 ook sy aanspraak op verre westerse lande (Michigan en alle ander grond aan die Stille Oseaan) aan die Kongres afgestaan.
In 1853 is 'n klein driehoek grond in die suidwestelike hoek van die Statebond, bekend as Boston Corners, afgestaan ​​van Mount Washington, Massachusetts, na Ancram, New York. Die bergagtige terrein het dit vir die owerhede in Massachusetts moeilik gemaak om die wet daar af te dwing, wat die woonbuurt 'n toevlugsoord maak vir outlaws en prysvegters. Inwoners het 'n versoek ingedien vir die oordrag om die owerhede in New York toe te laat om die gehuggie skoon te maak.
Van 1658 tot 1820 was Maine 'n integrale deel van Massachusetts. In 1820 is Maine (met sy toestemming) van Massachusetts geskei en as 'n onafhanklike staat in die Unie toegelaat as deel van die Missouri -kompromis. (Sien die geskiedenis van Maine vir inligting oor die grense daarvan, insluitend geskille met New Hampshire en Kanadese provinsies.)
Wat het in 1619 begin
Die menslike vrag wat in 1619 in Virginia aangekom het, kom uit die hawestad Luanda, nou die hoofstad van die huidige Angola. Destyds was dit 'n Portugese kolonie, en die meeste slawe is vermoedelik tydens 'n voortgesette oorlog tussen Portugal en die koninkryk Ndongo gevange geneem, soos John Thornton in die Die William and Mary Quarterly in 1998. Tussen 1618 en 1620 is ongeveer 50 000 slawe en baie van hulle krygsgevangenes en mdash uit Angola uitgevoer. Na raming is 350 van hierdie gevangenes op 'n Portugese slaweskip, genaamd die S & atildeo Jo & atildeo Bautista (meer algemeen bekend as die San Juan Batista).
Die skip was op pad na die Spaanse kolonie Veracruz toe twee Engelse privaat skepe, die Wit leeu en die Tesourier, dit onderskep en beslag gelê op sommige van die Angolese aan boord. Volgens James Horn, president en hoofbeampte van Jamestown Herontdekking, beide skepe was in besit van 'n magtige Engelse edelman, die graaf van Warwick Robert Rich. Rich was anti-Spaans en anti-Katoliek, en het daarby gebaat om die Spaanse skeepvaart in die Karibiese Eilande te stuit. Die White Lion & mdash wat onder die vlag van 'n Nederlandse hawe gevlieg het wat bekend was vir sy seerowers, en mdash het einde Augustus 1619 eers na Virginia gekom, en vier dae later gevolg deur die Tesourier.
Die mees aangehaalde verslag van die gebeure in 1619 word gevind in die brief aan die Virginia Company of London, wat die nedersetting Jamestown sedert sy stigting in 1607 bestuur het, van John Rolfe, een van die vroeë Engelse setlaars daar (en bekendste Pocahontas & #8217 man).
Geskiedkundiges weet nie veel van die mans en vroue wat aan Yeardley en Piersey verkoop is nie, of wat met hulle gebeur het nie, alhoewel sommige van hul name bekend gemaak is. Anthony en Isabella (soms gespel "Isabela ") het in die huidige Hampton, Va., Gebly in 'n gebied wat toe bekend was as Elizabeth Cittie. Hulle het vir William Tucker, 'n aandeelhouer van Virginia Company in Londen, gewerk en 'n seun gehad wat ook William Tucker genoem word. Nog 'n vrou wat van die Tesourier word geïdentifiseer as Angelo, en 'n sensus van 1625 plaas haar in die huis van William Pierce in 'n gebied buite die James Fort -stad, New Towne.
Ses jaar voor die bekragtiging van die Amerikaanse grondwet in 1789, en 20 jaar tevore Marbury v. Madison het die beginsel van geregtelike hersiening op nasionale vlak in 1803 stewig vasgestel, het die Hooggeregshof in Massachusetts die oppergesag van die Massachusetts -grondwet erken. Die Grondwet, wat deur 'n unieke en demokratiese proses opgevat en bekragtig is, het regters "geregverdig en inderdaad gedwing" om op te tree om sy bepalings af te dwing oor wette en gebruike wat andersins daarmee bots.
President George Washington het die hooggeregshof van die Hooggeregshof in Massachusetts aangestel, William Cushing, in 1790 as een van die eerste regters in die Verenigde State se hooggeregshof. Marbury v. Madison.
Slawerny en die maak van amerika
Afdeling 1: "The Downward Spiral"
Morgan Freeman, Verteller: Hulle was van Afrika en Europa. Sommige was slawe. Sommige was bediende dienaars. Almal van hulle was arm en uitgebuit. Hulle status as werkers was verwarrend en kompleks. Hulle lewens is beheer deur die Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie. Dag na dag het hulle gesukkel om die harde wêreld van Dutch New Amsterdam in die 1620's te oorleef. Na aand het hulle bymekaargekom in tavernes.
Jim Horton: Tavernes was plekke waar u bymekaargekom het om oor u probleme te praat. En slawe sou kla oor hul meesters en bediende dienaars sou kla oor hul meesters en u het baie interrasiese verbintenisse gehad in hierdie tavernes.
Leslie Harris: U het ook mense wat hulself inkruip. Hulle belowe sewe jaar lank hul arbeid aan 'n welgestelde persoon om die prys te betaal om na die Nuwe Wêreld te kom.
Morgan Freeman, Verteller: Die Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie het in 1624 'n pelshandelplek opgerig op 'n heuwelagtige eiland met die naam Manahattes. Die gebied sou New York word. Minder as 200 mense het in die nedersetting gewoon. Die meeste was mans uit Noord -Europa wat vir die Kompanjie gewerk het. Om groter winste te behaal, wou die Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie gratis arbeid hê.
Morgan Freeman, Verteller: Vrye Afrikaners het in die 1530's saam met Europese ontdekkingsreisigers na die nuwe wêreld gekom. Engelse setlaars in Jamestown, Virginia, het in 1619 twintig Afrikane by Nederlandse handelaars gekoop. Sewe jaar later het die eerste slawe in Afrikaans New Holland aangekom. Hulle slawerny het ongeveer tweehonderd jaar se slawerny begin in die noordelike state van Amerika.
Leslie Harris: Die eerste 11 slawe, almal mans, wat na New Amsterdam gekom het, is deur die Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie gebring. Hulle was in besit van die onderneming, nie deur individue nie. Hulle is dus geselskapslawe. En dit word deur die onderneming gekoop vir die bou van die kolonie.
Graham Russell Hodges: Dit was baie algemeen dat die Nederlanders en die Engelse 'n klopjag op die ryker Spaanse en Portugese skeepsvaart gedoen het om mense te kry en eiendom te bekom. Hierdie mense is dus regtig krygsgevangenes.
Ira Berlyn: Hierdie mense kom uit 'n groter Atlantiese wêreld. In die 14de en 15de eeu ontmoet Afrika en Europa en die Amerikas vir die eerste keer. Ons noem hulle Atlantic Creoles.
Morgan Freeman, Verteller: Atlantic Creoles het kulturele wortels in beide Afrika en Europa gehad. Sommige was die nageslag van Europese mans en Afrikaanse vroue. Sommige het saam met Europeërs die see ingereis. Sommige was moontlik geletterd. Baie het verskeie tale gepraat.
Leslie Harris: Die name van die eerste 11 dui sommige van die mengsel aan. Die naam Simon Congo of Anthony Portuguese of John D'angola - hierdie name is Europese name. Simon, Anthony, John - dit is Christenname. En dan is die Portugees van die laaste naam wat 'n verband met Portugal aandui, miskien met 'n Portugese ontdekkingsreisiger of Kongo wat daarop dui dat dit 'n Christen -Afrikaner is wat uit die Kongo gekom het.
Morgan Freeman, Verteller: Die slawe het nie geweet of of wanneer vryheid sou kom nie. In die nedersettings Virginia, Massachusetts en New Amsterdam was slawerny ongedefinieerd. Daar was geen wette, geen reëls, geen regulasies nie.
Jim Horton: Dit was 'n moeilike, harde lewe. Daar word van hulle verwag om te werk, ongeag die weer, ongeag die temperatuur, want hul werk is waardevol, nie hul persoon nie.
Morgan Freeman, Verteller: Werk het met sonsopkoms begin. Die onderneming het die eerste elf gedwing om grond skoon te maak, paaie aan te lê en skepe af te laai. Hulle was beide hand- en geskoolde werkers. Hulle arbeid het gehelp om die Nederlandse New Amsterdam -ekonomie op te bou.
Leslie Harris: Die eerste 11 slawe was regtig daar om die infrastruktuur te voorsien. Hulle was dus werklik die ruggraat van hierdie vroeë kolonie en was werklik 'n integrale deel van die voortbestaan ​​van die Europeërs.
Graham Russell Hodges: Omdat die Nederlanders wel rassemengsel gevrees het, was hulle nie geïnteresseerd in huwelike tussen Creole en Nederlandse vroue of Belgiese vroue nie. Daarom het hulle teen die laat 1620's kreoolse of Afrikaanse vroue na die kolonie gebring.
Jennifer Morgan: Die vroue word oënskynlik gebring - soos die maatskappy sê - vir die gemak van ons negermanne. Hulle sal ten minste twee werksgeleenthede moet verrig - seksuele vennote vir die mans, maar ook harde werkers. Die mans sal baie belangrik wees om hierdie vroue te help om te navigeer, aangesien die mans effens langer as die vroue daar was en die terrein verstaan.
Leslie Harris: Slawe in New Amsterdam het gedurende hierdie tyd regte wat ons as ongewoon beskou vir slawe. Hulle het die reg om lone te verdien. Hulle het die reg om die lone te behou. Europeërs is afhanklik van slawe en daarom moet hulle hulle in 'n sekere sin kalmeer.
Morgan Freeman, Verteller: Omdat slawerny geen wetlike struktuur gehad het nie, kon die Atlantiese Kreolen onderhandel vir groter outonomie. In 1635 het verskeie van hulle 'n versoekskrif aan die Nederlandse Wes -Indiese Kompanjie versoek vir lone wat hulle meen die onderneming hulle skuld. Anthony Portuguese het 'n blanke handelaar in 1638 gedagvaar. 'N Jaar later het Pedro Negretto en Manuel D. Rues die Europeërs suksesvol gedagvaar vir verskuldigde lone. Hofrekords dui aan dat Atlantic Creoles die stelsel vir hulle laat werk het wanneer hulle kon.
Leslie Harris: In sommige Afrika -slawerny is daar 'n groter gevoel van die regte van die slawerny. Daar is 'n groter gevoel van verpligting by die gemeenskap. En ek dink dat hierdie slawe die idee van slawerny saamneem.
Morgan Freeman, Verteller: In 1641 trou Anthony Van Angola, een van die eerste elf, met Lucie D'Angola. Dit was die eerste aangetekende huwelik tussen swart mense in Nederlands New Amsterdam.
Jennifer Morgan: Die verslaafde verstandhouding van 'n huwelik is 'n manier om grond te eis. Hulle is gesofistikeerde tolke van die landskap.
Leslie Harris: In die godsdiensoortuigings van die Europeërs was u nie veronderstel om 'n ander Christen te verslaaf nie, en Afrika -mense het dit geweet en probeer om tot die Christendom oor te skakel. Die Christendom was dus hierdie ruimte wat Afrikane probeer bou het op 'n ruimte van onderhandelinge vir groter vryheid. Nou in werklikheid was baie slawe Christene en die feit dat hulle gedoop is en Christene beoefen het niks beteken in terme van hul status as 'n vry volk nie.
Graham Russell Hodges: Die Nederlandse Wes -Indiese onderneming het 'n baie problematiese verhouding met die inheemse Amerikaners. Teen 1639 het verhoudings versleg tot oorlog. Op daardie stadium word 'n aantal Kreole in die militêre mag teen die Indiërs ingebring.
Leslie Harris: Daar is 'n vrees onder die Europeërs gedurende hierdie tyd dat Afro -Amerikaners met inheemse Amerikaners kan saamgaan. En die eerste elf gebruik hierdie vrees in werklikheid om te onderhandel.
Graham Russell Hodges: Hulle was deel van die hervormingskerk. Hulle het in die weermag gedien. Hulle het die fort gebou. Hulle het al die kritieke werk gedoen wat nodig was om van New Amsterdam 'n lewensvatbare stad te maak. Nou was dit hul tyd om vry te wees.
Leslie Harris: Die geselskap reageer met wat bekend gestaan ​​het as halfvryheid, en hierdie mans en hul vrouens kon leef op wat bekend staan ​​as die gratis negerlotte. Hulle kon hul eie grond bewerk en het 'n soort hulde gebring in ruil vir die onderneming. Die onderneming het ook die reg gehad om hulle te bel as hulle hul arbeid nodig het.
Jim Horton: Kry nie die idee dat dit net gawe mense is nie en hierdie Afrikane 'n geleentheid wou gee. Hulle het bereken dat hulle meer geld met half vryheid kan verdien, en daarom gebruik hulle die stelsel. Maar selfs onder hierdie omstandighede was werk in die Nederlandse kolonie vir 'n slaaf slawerny.
Jennifer Morgan: Die lede van hierdie gemeenskap van halfvrye mense moes baie diep getref word oor die tentatiewe en taai aard van hul vryheid.Die bewys hiervan is dat hul kinders wat nie half vry is nie, slawe bly. En praat dus op 'n baie diepgaande manier dat die gemeenskap self kwesbaar is.
Leslie Harris: Halfvrye swartes skei hulself nie van verslaafde swartes nie. Eintlik werk hulle. probeer soms om vryheid te beding vir ander slawe. Deur die jare gaan hierdie 11 mans en hul vrouens voort om te onderhandel en versoek om vryheid vir hul kinders.
Peter Wood: New Amsterdam word nou 'n goeie stad. Minstens 20 persent van die mense is swart. Sommige van hulle is slawe, sommige is half vry, sommige is gratis, maar waar u ook al in die spektrum is, kan u die moontlikhede sien.
Leslie Harris: Halfvryheid is hierdie oomblik waar 'n groep slawe na 'n nuwe status verskuif word. En daar is waarskynlik 'n oortuiging onder die slawe -gemeenskap dat hulle ook 'n nuwe status kan bereik. Nie perfek nie - nie volle vryheid nie, maar iets beters, meer outonoom as wat voorheen bestaan ​​het.
Morgan Freeman, Verteller: Vryheid was ook die doel van swart en wit bediendes in die tabakland Chesapeake. Sedert die vroeë 1600's het swart mense die gebied binnegedring. Die meeste was slawe, ander het slawe gekry. 'N Paar was gratis. John Punch was 'n swart bediende. James Gregory 'n Skot en Victor uit Nederland bedien saam met hom op 'n klein tabakplaas.
Peter Wood: In die Nuwe Wêreld moes elke Europese kolonie wins maak. In die Chesapeake Bay, Virginia, Maryland, hoe meer tabak jy kan plant, hoe meer wins kan jy pluk. Hoe meer tevrede die beleggers in Engeland sou wees. En daar is geweldige druk op arbeid.
Jim Horton: Hulle het gehoop om inheemse Amerikaners wat hulle in Virginia gevind het, as 'n arbeidsvoorraad te gebruik. Hulle was teleurgesteld omdat inheemse Amerikaners in Virginia sterk genoeg was om die pogings om hulle as dwangarbeiders te gebruik, te frustreer. Op daardie stadium het die Britte hulle tot Britse arbeiders gewend onder die ingeboude serwituutstelsel.
Marvin Dulaney: Die status van wit bediendes en Afrikane wat ingeburger was, was baie soortgelyk. Hulle is albei natuurlik vir 'n tydperk gehuur. En, en albei kan gratis word. En laat ons ook sê dat albei baie sleg behandel is. Om 'n bediende in hierdie land te wees, het beteken dat u letterlik geen regte gehad het nie.
Ira Berlyn: In hierdie wêreld is daar nie veel praktiese verskil in terme van die onderdrukking waarmee hulle te kampe het nie. In sekere mate is gelykheid gelykheid omdat hierdie mense nie slegter behandel kan word nie.
Morgan Freeman, Verteller: Teen 1640 was diensknegte noodsaaklik vir die wins van tabakboere in Virginia. Hul arbeid het van tabak die winsgewendste uitvoer van die kolonie gemaak.
Norrece Jones: Drie mans op dieselfde plaas wat dieselfde arbeid verrig, word geteister en onderdruk op 'n vergelykbare vlak tot die punt dat hierdie drie mans besluit het om van hul eienaar te vlug.
Morgan Freeman, Verteller: John Punch, Victor en James Gregory het die grens van Virginia na Suid -Maryland oorgesteek. Dae later is hulle gevange geneem en teruggekeer. In die hoogste hof van die kolonie is gesê dat Hugh Gwyn se bediendes hom aansienlike 'verlies en vooroordeel' veroorsaak het.
Norrece Jones: Die twee blanke mans word gevonnis tot 'n aantal jare wat bygevoeg word. Vir John Punch - die een swart onder hierdie drie mans - is sy lot oneindig erger, dit is diensbaarheid vir die lewe.
Marvin Dulaney: Nou is daar geen wet wat sê dat John Punch lewenslank slawe moes wees nie, maar dit was duidelik dat 1640 'n keerpunt is. Die begin van die punt waar Afrikane anders behandel sal word in teenstelling met blankes wat 'n ingebore slaaf is.
Norrece Jones: In plaas daarvan om mense te onderskei omdat hulle onvrye mense is, word mense nou onderskei omdat hulle swart of wit is. En die witheid is bevoorregtend op steeds toenemende en voordelige maniere.
Douglas Deal: Emanuel Driggus verskyn die eerste keer in die rekords van die oostelike oewer van Virginia in ongeveer 1645 as die slaaf van kaptein Francis Pott. Emanuel Driggus pas goed in die kategorie mense wat ons Atlantic Creoles gaan noem. Hy het hierdie Europese naam gehad - eintlik Portugees. Driggus is net 'n verengelsing, 'n verkorte vorm van Rodridges.
Morgan Freeman, Verteller: As deel van Emanuel se knegskap het kaptein Pott vir hom 'n koei en 'n kalf voorsien. Toe Emmanuel met sy diens begin, was sy vrou, Frances, en dogters van agt en een jaar ook gebind aan kaptein Pott. Kaptein Pott het die hof in kennis gestel: "[Ek het] twee dogters van my neger, Emanuel Driggus, diens geneem om saam met my te dien." Die bepalings van die slawerny van Emanuel het verseker dat hierdie kinders hul vryheid na 'n bepaalde aantal jare sou bereik. Daar is egter nie so 'n voorsiening vir hulle broers en susters gemaak nie.
Douglas Deal: Kaptein Pott het finansiële probleme ondervind. Hy het sy neef opdrag gegee om dinge te probeer reël om hom uit die skuld te kry, en het veral vir hom gesê dat hy liewer iets anders as sy negers sou wou hê.
Morgan Freeman, Verteller: Tog, in 1657, na twaalf jaar diens, het Emanuel se gesin kaptein Pott se manier geword om 'dinge te reël'.
Jennifer Morgan: Hulle gesin is heeltemal ontwrig, eintlik vernietig deur Potts se ekonomiese onsekerheid. Sodat Pott se skuld opdoen, word hul jonger kind verkoop en later word hul oudste dogter Ann vir ongeveer 5000 pond tabak verkoop.
Morgan Freeman, Verteller: Toe kaptein Pott sterf, erf sy weduwee 'n plaas, plaasdiere en Emanuel. Teen 1661 toon hofverslae egter dat Emanuel sy vryheid bereik het, 145 hektaar gehuur en sy veebedryf uitgebrei het.
Jim Horton: Selfs as u u vryheid as 'n swart persoon kry, sal u lewe nie soos dié van 'n vryblanke wees nie. Emanuel Driggus kry sy vryheid. Hy verhuur grond wat hy baie keer moet betaal as wat 'n blanke sou betaal het om die grond te verhuur. Hy word nie behandel soos u gemiddelde vry persoon nie. Ras is nou eintlik 'n faktor en word 'n meer en meer belangrike faktor.
Morgan Freeman, Verteller: Teen 1665 het Maryland en New York slawerny gewettig. Drie jaar vroeër het die wetgewers in Virginia besluit: "Alle kinders wat in Virginia gebore word, sal volgens die toestand van die moeder vry of vry gehou word."
Deborah Grey White: Selfs kinders van sê 'n wit meester en 'n slavin, dit maak dat die kinders nie vry is nie, dit maak hulle 'n slaaf. Dit laat hulle gesels, dit maak hulle waardevol, dit maak van die blanke pa 'n slawe -eienaar van sy eie kinders.
Norrece Jones: Swart mans en swart vroue het duisende mulattokinders as gesinne grootgemaak. Die liefde vir kinders het die pyn en die afgryse oor hoe die kind geskep is, oortref. Anders as sommige Europeërs wat hierdie kinders geskep het en hulle lewens so betekenisloos en onbeduidend beskou het dat hulle dit nie anders as enige ander slaaf verkoop het nie.
Douglas Deal: Emanuel Driggus het voortgegaan om in die behoeftes van sy verslaafde kinders te voorsien. Hy het die titel aan vee aan hulle oorgedra - ah - later met die hoop dat die vee vir hulle 'n bron van vryheid kan wees.
Morgan Freeman, Verteller: Die hofverslae van 29 September 1673 lui: "Ek Emanuel .. gee aan my twee dogters een baai merrie." Dieselfde dag het hy nog 'n merrie aan sy gratis kinders toegeken. Ondanks sy pogings kon Emanuel Thomas en Anne, die seun en dogter wat deur kaptein Pott verkoop is, nie bevry nie. Omdat Thomas egter met 'n gratis swart vrou getrou het, is sy kinders vry gebore.
Douglas Deal: Een van die kinders het die naam Frances, gebore in ongeveer 1677. Hoewel sy vry was, was sy verplig om 'n plaaslike smidplanter met die naam John Brewer te bedien.
Morgan Freeman, Verteller: Frances tree in 1694 in diens van die smid. Later dieselfde jaar bevind sy haar in die hof wat deur John Brewer aangekla is van die sonde van hoerery. Geen vennoot is genoem nie. Die sewentienjarige Frances is tot dertig houe gevonnis. Boonop is haar diensbaarheid teenoor Brewer met twee jaar verleng. Maande later was Frances weer in die hof, hierdie keer daarvan beskuldig dat hy 'n kind buite die huwelik gehad het.
Jim Horton: Dit word al hoe moeiliker vir gratis swartes om hul saak voor die hof te stel. Frances Driggus beskuldig haar meester daarvan dat sy haar kind verwek het. Nou sal die hof nie hiervan hoor nie. Hulle sal nie die woord van 'n swart vrou teen die woord van 'n blanke en veral 'n blanke man wat 'n planter is, aanneem nie.
Douglas Deal: Dit laat die hof oproerig raak. Die regters besluit om die saak na 'n hoër vlak te stuur. Hulle veroordeel haar egter nog 'n slag.
Douglas Deal: Haar meester, John Brewer, besluit hy het genoeg van Frances gehad en ken haar toe aan 'n ander man. Frances bring 'n hofsaak teen hierdie besluit.
Morgan Freeman, Verteller: Dit was onwaarskynlik dat regters die getuienis van 'n swart vrou teen 'n wit man sou aanvaar. Frances het aangevoer dat Brewer saamgesweer het om haar in 'n gemeenskap te plaas waar haar status as 'n vrye vrou nie erken sou word nie. Die brief wat Frances aan Brewer verbind, is ongeldig geag.
Jennifer Morgan: Frances wen eintlik haar pak en sy is vrygestel van die bepalings van haar indenture. Frances is regtig buitengewoon, want daar is baie min swart vroue wat die howe kan gebruik op die manier wat sy doen. Ongelukkig is haar pa oorlede. Haar ma is siek en teen 1700 is Frances geïmproviseer en arm. Sy verskyn weer in die howe omdat sy in 'n desperate daad kos steel om haarself en haar kind te probeer voed.
Douglas Deal: Sy besluit dat sy beter kan skakel met 'n ander huishouding, weer 'n bediende word, 'n vaste ondersteuning het. Dus bind sy oor haarself en haar kind aan Isaac en Bridgett Foxcroft. Sy belowe om hulle vir tien jaar te dien, en alle kinders wat sy het, sal 25 jaar lank dien.
Deborah Grey White: As u nou 'n gratis swart vrou was, wat gaan u doen? Daar was baie min manier om geld te verdien vir enige vrou in die kolonie. Om ironies vry te wees, het beteken dat jy verarm sou word. En in werklikheid kan u uself slegter daaraan toe stel as iemand wat 'n slaaf was.
Morgan Freeman, Verteller: Isaac Foxcroft het Frances vryheid belowe by sy dood. Toe hy sterf, het sy weduwee egter Frances en haar kinders aan 'n ander meester toegewys. Weer het Frances geregtigheid gesoek. Sonder 'n dokument en slegs haar woord vir getuienis het die hof haar beslis. Na 1704 verdwyn sy uit die openbare rekord.
Douglas Deal: In Virginia en 'n aantal ander kolonies het die Atlantiese Creole geweet hoe om deur hierdie stelsel te onderhandel, en om hulself voordele en voordele te behaal. Soms beperkte winste, maar steeds. Dit het oorgegaan van 'n situasie waarin hulle dit kon doen na 'n situasie waarin daar geen ruimte meer was om dit te doen nie.
Peter Wood: 'N Klein groepie elite -planters in Virginia het toegewy aan die gebruik van rasslawerny om hul tabakbesit uit te brei. In 1691 verbied hulle vrye swartes om in sekere provinsies te woon. As u Afro-Amerikaner is, kan u nie 'n opvoeding hê nie, ah, u kan nie vryelik rondbeweeg nie. U kan nie eiendom besit nie. Al hierdie beperkings val op een generasie in.
Deborah Grey White: Dit is 'n skakel in 'n ketting van slawerny waardeur mense nie vry kan word nie. Voor dit was daar maniere om vry te word.
Jim Horton: Slawerny vervang ingediende diensbaarheid as die arbeidsisteem van keuse. En aan die begin van die 18de eeu is dit duidelik dat slawerny deur die wet in die Chesapeake tot 'n rasgebaseerde instelling gemaak word en dat mense as eiendom beskou word.
Morgan Freeman, Verteller: New Amsterdam is in 1664 herdoop na New York nadat die Britte die kolonie oorgeneem het. New York en ander Britse kolonies, waaronder Massachusetts, New Jersey en Maryland, was samelewings met slawe. Van die oorspronklike dertien kolonies was Carolina die eerste waarin slawerny die middelpunt van ekonomiese produksie was, wat dit die eerste slawe -samelewing was. Rasslawerny is goedgekeur deur Carolinas se grondwet van 1669.
Peter Wood: Die kolonie Carolina, wat oorspronklik Suid -Carolina en Noord -Carolina was - gestig in ongeveer 1670. Dit is een van hierdie geskenke van Charles die tweede aan sy vriend. Hier is 'n plek om genote te ontgin - gaan daarna.
Edward Ball: Baie Suid-Karolynse blankes kom aanvanklik uit Barbados, waar die Britte 'n reuse-suikerekonomie met ongeveer 50 duisend Afro-Karibiese slawe gevestig het. Die plantasiesisteem is bloot soos 'n soort virus van die Karibiese Eilande na die Amerikaanse kus oorgeplant.
Marvin Dulaney: Die meer slawe wat u gebring het, het u meer grond gegee. U het 50 hektaar grond vir elke persoon wat u na die Carolina -kolonie gebring het. En so is slawerny aangemoedig, ah, van die begin af hier. En natuurlik was die sleutel om die werk te vind wat die slawe kon doen om die kolonie winsgewend te maak.
Morgan Freeman, Verteller: Terwyl die verslaafde grond skoongemaak het, het die planters gesoek na 'n manier om die laagland van Carolina te ontgin. Hulle het probeer om katoen en indigo te kweek en vee groot te maak. Hoe meer hulle probeer het, hoe meer het hulle nie 'n winsgewende kontantoes gekry nie. Die slawe was besig om iets te kweek wat hulle vir hulleself oryza (of rys) genoem het. Hulle het dit honderde jare in Wes -Afrika verbou.
Peter Wood: Nou is dit nie die kennis wat hulle by hulself hou nie. Sodra hulle ander mense gewys het hoe om hierdie gewas te plant, het hulle beheer oor die kennis verloor. En 'n hele ekonomie gebaseer op uitbuiting van Afrikane is binne 'n generasie van krag. En die versending van Afrikaners na Suid -Carolina skiet die hoogte in.
John K. Thornton: Soveel van die Afrikane wat in die 17de en 18de eeu tot slawe was, was oud-soldate, en sommige van hulle sou deur oorloë of burgeroorloë gevange geneem word. En hierdie oorwinnaars sou die gevangenes aan die Europeërs verkoop. Dit het uit hul oogpunt die voordeel gehad dat hulle hul getalsterkte, veral die soliderpopulasie, van die opponente verminder.
Jim Horton: Hulle is opgeruk na die kus. Baie van hulle was nog nie aan die kus nie - hulle het nie die see gesien nie. Hulle sien vir die eerste keer wit mense. Wie is hierdie mense? Daar was hierdie folklore oor kannibalisme. Baie slawe wat na die kus gebring is, was regtig so bang dat hierdie mense dit sou eet.
Peter Wood: Sommige van die mense wat Suid -Carolina besit, belê ook in die Royal Africa Company, self in slawehandel. Hulle kry wins aan beide kante hieruit.
Morgan Freeman, Verteller: Die groot wins was uit die 'menslike vrag' van verslaafde Afrikane. Slawehandel het die basis geword van 'n internasionale ekonomie.
Ira Berlyn: Daar is 'n verskeidenheid hulpbedrywe, dit wil sê - skeepsbou, versekering, ah, die skepe, ah maak seile vir die skepe. Die uitbreiding van slawerny is dus 'n noodsaaklike deel van die uitbreiding van kapitalisme.
Edward Ball: Namate die skepe uit Wes -Afrika kom en mense sterf, word hul liggame gewoonlik in die middel van die Atlantiese Oseaan oorboord gegooi. Maar af en toe wag die kapteins totdat hulle by Charleston Harbour aankom. So gooi een van hierdie kapteins etlike dosyne boord en hul liggame, insluitend kinders, begin aan wal kom. Die goewerneur het dus baie ontsteld geraak. En dit was nie omdat dit 'n misdaad teen die mensdom was nie. Dit was omdat die reuk die wit bevolking irriteer.
Norrece Jones: In baie Afrikaanse gemeenskappe is daar hierdie eerbied vir die voorouers en hierdie eerbied vir diegene wat nou in die geesteswêreld is - 'n oortuiging dat hulle waak. En ek dink dit is wat soveel mense op hul, hul swakste en laagste oomblik, bygehou het.
Petrus: Op Sullivan's Island het die Engelse 'n plaaghuis gestig waar hulle mense van inkomende skepe in kwarantyn kon plaas.
Jim Horton: Hierdie mense is beskou as goedere, as vrag. En in die taal van die slawehandelaar was dit 'n plek waar goedere gehou word totdat hulle die volle markwaarde kon bereik. Dit is die perfekte voorbeeld van die onmenslikheid van die slawestelsel.
Edward Ball: Die waardevolste werkers was mans jonger as 20. En die tweede waardevolste was vroue jonger as 20. Kinders was jonk en goedkoop en hulle sou grootword en lank lewe en baie rys produseer.
Jim Horton: Vir 'n persoon wat net aankom, weet u, u was al lank aan boord van hierdie skip, maar u weet waarskynlik nie presies hoe lank nie. Jy weet nie waarheen jy gegaan het nie. Die belangrikste ding in u gedagtes is natuurlik hoe kom ek hier weg? Hoe kry ek myself vry?
Edward Ball: Diegene wat gesterf het, is waarskynlik in massagrafte begrawe. Die mense wat op pad gesterf het, was waarskynlik 'n kwart tot 'n derde van diegene wat eintlik op die skip geklim het. Diegene wat uiteindelik oorleef het, is na Charleston geneem, waar hulle met olie ingewas is, 'n goeie maaltyd gevoer is en op die veilingblok gesit is.
Morgan Freeman, Verteller: Vir die slawe het oorlewing baie vorme aangeneem. Sommige het voorgegee dat hulle onkundig is of die belange van hul meesters verteenwoordig. Baie wou egter nie daaraan voldoen nie. Hulle het hul waardigheid behou deur krag te put uit hul spiritualiteit en kultuur.
Norrece Jones: Alhoewel mense moontlik nie dieselfde taal gepraat het nie, en alhoewel mense tradisioneel in hul tuislande mededingers was, sou daar 'n sekere geestelike band plaasgevind het - dat mense bymekaargekom en in hierdie nuwe wêreld saamgesmelt het.
Morgan Freeman, Verteller: Teen die 1720's was slawe van swart mense meer as twee tot een in die Carolina -laagland.
Edward Ball: Slawerny was waarskynlik uniek in elke streek waar dit floreer - in Massachusetts, New York, Virginia en Barbados. Maar in Suid -Carolina was dit waarskynlik die mees industriële vorm van slawerny. Omdat die skaal so, so groot was. Die taakstelsel was iets wat uniek was aan Suid -Carolina, waardeur slawe elke dag 'n gegewe opdrag gehad het. Dus het hulle gewoonlik in die oggend met sonsopkoms gaan werk, en 'n dag se taak in die veld sou wees om 'n kwart hektaar, wat vierkante meter was, te skoffel. En mense het die grootste deel van die jaar tot op hul knieë deurgebring in modder wat vooroor gebuig is en onder die son op die grond wegbeweeg. Rice was 'n baie veeleisende meester.
Deborah Grey White: In Suid -Carolina word slawe amper doodgemaak. En dan gaan hulle terug na Afrika en gaan haal nog 'n paar en word voortdurend aangevul.
John K. Thornton: In Sentraal -Afrika doen mans gewoonlik nie landbouwerk nie. Daar is selfs 'n spreekwoord: as jy 'n ander man wil verneder, sê jy: "jy is 'n man, haal nie 'n skoffel nie." Um, wat aandui dat slegs vroue hierdie soort werk sou verrig, en tog, in Suid -Carolina, word mans gedwing om te werk, langs die kant van die vroue.
Peter Wood: In Wes -Afrika stamp die ma elke dag 'n bietjie rys om die aandete voor te berei. Dit was 'n - dit was 'n kunsvorm - dit was 'n vaardigheid waarop u trots kan wees. U het toe gevind dat u dieselfde doen. Jy kweek rys, maar nou is dit heeltemal anders.
Daniel C. Littlefield: Die geluid van die stamp van rys in Afrika was die geluid van huislikheid. Ag - maar die geluid van rys in Suid -Carolina was die geluid van uitbuiting.
Edward Ball: Hoe meer geld die blanke elite verdien, hoe meer was dit in hul belang om van die slawestelsel 'n soort onoorwinlike vesting te maak wat die - a - troos van die min mense sou laat voortbestaan. En so was die aansporing vir diegene wat die samelewing bestuur het om uitgebreide polisiestelsels op te rig.
Jim Horton: 'N Slaaf, 'n slaaf, veral onder hierdie omstandighede, wil oorleef, wil vry wees. En dit verg ook nie veel verbeelding om die woede van slawe daarvan te verstaan ​​om vasgehou te word teen u wil om u geliefdes te sien ondergaan wat geen mens moet begin ervaar nie.
Edward Ball: Die eerste keer dat jou straf geslaan is. As u 'n tweede keer weghardloop, is daar 'n 'R' op u regterwang. Die derde keer word een van u ore afgesny en 'n ander 'R' word op u linkerwang verbrand om weg te loop. En as u 'n vierde keer weghardloop - as u 'n man was, was die kastrasie.
Peter Wood: Grusame strawwe wat in Engeland bekend was, is oordrewe in die slawe -samelewing. Die planter moes bereken dat ek hierdie persoon kan straf, selfs al sterf ek nuwe mense uit Wes -Afrika. En ek verdien soveel geld in hierdie proses dat ek dit kan bekostig.
Marvin Dulaney: Die onmenslike behandeling sê baie - dat hulle inderdaad hul slawerny weerstaan. Dit - soos enige ander mens wie se regte en geleenthede weggeneem word, wat hulle gaan weerstaan ​​en terugveg.
Peter Wood: Die afbrand van skure was iets wat gereeld plaasgevind het en toegeneem het tydens die oestyd wanneer die werklading die swaarste was. Vergiftiging kon nie maklik gevang word nie. En dit was dikwels iets wat blankes gevrees het, selfs al bestaan ​​dit nie.
Edward Ball: Een simptoom van hul vrees was dat daar 'n wet is dat wit mans gewere moet dra wanneer hulle kerk toe gaan. Sondag was die enigste vakansiedag vir slawe. En so het mense, die wit mense, gevrees dat die opstand, as dit ooit sou kom, Sondag sou gebeur wanneer al die blankes in die kerk bymekaar was. Daarom moes die blanke mans hul gewere kerk toe dra.
Peter Wood: Dit was op 'n Saterdagaand September 1739. Dit was 'n werkspan. Baie van hulle is Angolese, waaronder 'n man met die naam Jemmy wat die leier word.
Edward Ball: Die noodlottige Sondag kom uiteindelik op die Stonorivier suidwes van Charleston. En hulle het by 'n winkel gekom en ingebreek en 'n meneer Hutchinson vermoor. Hy het hom onthoof en sy kop op 'n paal gesit en sy stoor met gewere skoongemaak.
Peter Wood: Dit gebeur tydens die oestyd, dit is die tyd waarin swartes die hardste gewerk word. Dit gebeur ook in malariatyd, en daar is 'n epidemie in Charleston wat die stad feitlik gesluit het.
John K. Thornton: Hulle moes besef het dat hulle die gebied moontlik nie kon oorneem en die Europeërs kon verdryf nie, maar hulle het die moontlikheid erken dat as hulle as soldate gesamentlik optree, hulle kan ontsnap.
Marvin Dulaney: Die regering van Florida het reeds 'n bevel uitgevaardig dat enige Afrikaner wat 'n slaaf was wat na Florida gekom het, vry sou wees. En daar was inderdaad 'n kolonie van eks-slawe.
Jim Horton: Daar is hierdie Afrika bemande vesting. En as die Stono -opstand uitbreek, word dit duidelik dat wat hierdie mense probeer doen, Fort Mose is.
Peter Wood: Mense begin by hulle aansluit. Hulle brand opeenvolgende plantasies. Maak 'n paar van die wit mense wat daar woon, dood. Teken 'n paar van die swartes saam met hulle. Ander is bang om aan te sluit en weier om te gaan. Maar ongelukkig vir hulle ontmoet hulle die luitenant -goewerneur wat noord ry.
Marvin Dulaney: Hulle het hom gejaag, maar hy kon alarm maak. En dan word daar natuurlik 'n - 'n posse gevorm en hulle vertrek na hierdie groep Afrikane.
Peter Wood: Dit is 'n wonderlike oomblik. As hulle hom as gyselaar kon neem, wie weet wat die dinamika sou gewees het? Hierdie mense word 'n dag of twee suid agtervolg. As hulle nog 24 of 48 uur kon gaan, sodat meer mense by hulle kon aansluit, sou hul krag groter gewees het en wie weet wat die vooruitsigte sou gewees het.
Edward Ball: En die blankes kom op hulle, hulle omring hierdie manne en skiet op hulle. Baie van hulle was verstrooi, baie van hulle is dood.
Marvin Dulaney: Sommige van hulle ontsnap in die moeras, maar diegene wat hulle wel gevang het, het hulle koppe afgekap. Sit hul koppe op pale wat na die huidige 17 in Charleston lei, wat uitstap - om 'n boodskap aan die ander Afrikane te stuur, dit is wat met u sal gebeur as u in opstand kom.
Morgan Freeman, Verteller: Na die Stono -rebellie is al die afsonderlike wette rakende slawerny saamgevoeg in 'n enkele kode. Hierdie 'swart kode' beperk die beweging van swart mense en reguleer byna elke aspek van die slawe se lewens.
Peter Wood: Die verplettering van die Stono Rebellion was 'n tragedie. Vir my was hierdie mense vryheidsvegters. Iemand soos Jemmy, nuut aangekom uit Angola, kan ander om hom wys dat dit nie die enigste manier is om te lewe nie, dit kan verander - dit mag nie hierdie keer verander nie, maar dit sal in die toekoms verander.
Jim Horton: Onder die onmenslikste omstandighede wat u u kan voorstel, kon mense hul menswaardigheid behou. Dit gee u insig in die veerkragtigheid van die menslike gees. Dat dit vir mense moontlik is om die besluit te neem: ek sal nie verslaan word nie.
Ontmoet 'Angela', een van die eerste slawe wat in Amerika aangekom het
Wat as ons name en gesigte kon plaas vir die Afrikaners wat in 1619 as slawe na Amerika gebring is? Sou dit slawerny menslik maak in plaas daarvan dat dit 'n kategorie in die Amerikaanse geskiedenis is wat mense graag wil vergeet of swart mense aanmoedig om 'net daaroor te kom'?
Die eerste Afrikaners het tydens die laaste deel van die somer in 1619 by Point Comfort, 'n hawe aan die Jamesrivier in Virginia, aangekom. Onder die slawe was daar 'n vrou wat historici 'Angela' genoem het. Sê haar naam. Alhoewel Angela se verhaal interessant is, is dit steeds frustrerend, al was dit net vir haar naam alleen. Angela is beslis 'n witgekalkte naam, aangesien sy uit Afrika kom. Dit laat my dink aan Kunta Kente van Wortels gedwing word om die naam Toby te neem. Hy het vir sy identiteit geveg totdat hy ledemate verloor het. Ek wonder of Angela kwaad was om Angela genoem te word, of sy dit selfs geantwoord het?
Angela was nie net 'n ander gesiglose Afrikaan wat as slaaf verkoop is nie; sy was 'n mens met 'n hele lewe om te lewe. En sy het die rowwe, onvoorspelbare en gewelddadige reis na Amerika oorleef.
Volle onthulling: Die goeie mense by die Amerikaanse Revolusie het die swart pers uitgenooi na Hampton, VA, om 'n Afrika -aankomstoer te beleef ter herdenking van ons voorouers wat na Virginia gebring en in slawerny verkoop is. Ek was nie seker of ek wou gaan nie, maar as ek terugkyk, is ek bly dat ek dit gedoen het.
Ek het die geleentheid gekry om die Colonial National Historical Park in Yorktown, Va., Te besoek, en die historiese nedersetting Jamestown trek my aandag toe ek van Angela vertel word. Die superintendent van die park, Kym Hall, het my mede -joernaliste en ek na 'n opgrawingsplek geneem waar navorsers oorblyfsels gegrawe het van 'n gebou wat volgens hulle aan kapt William Pierce behoort. Hy was 'n planter, en dit is op rekord dat planters slawe gekry het.
New England Colonies ' Gebruik van slawerny
Alhoewel slawerny vroeër in die noorde as in die suide geëindig het (wat die slawe -kultuur deur die emansipasieverklaring en die burgeroorlog sou laat voortbestaan), het koloniale New England 'n onmiskenbare rol gespeel in die lang en sombere geskiedenis van Amerikaanse slawerny.
Aardrykskunde, menslike geografie, sosiale studies, Amerikaanse geskiedenis
Boston seepoort uit die 1760's
Nie-grootskaalse plantasies het New England nie dieselfde vraag na slawe-arbeid gehad as die Suide nie. Maar slawerny het daar nog bestaan ​​tot ver in die 19de eeu. Skepe in Boston se hawe vaar onder slawe van Afrikaners langs die Atlantiese Oseaan en deur die Karibiese Eilande.
Beeld met vergunning van Encyclopedia Britannica
Gesprekke oor slawerny in die Verenigde State fokus gereeld op die suide en die burgeroorlog. Tog strek die wortels van slawerny in die Nuwe Wêreld baie dieper as dit en terug na die oorspronklike Britse kolonies, insluitend die noordelikste in New England. Alhoewel New England later bekend sou word vir sy afskaffingsleiers en sy rol om voorheen slawe van die suidelike swartes en diegene wat slawerny ontsnap het, te help, het die kolonies 'n geskiedenis van gebruik van slawerny en arbeid om hul ekonomieë te bou en op te bou.
Die oorsprong van Amerikaanse slawerny
Die konsep van slawerny was skaars 'n nuwe idee toe koloniste in Engeland en rsquos Noord -Amerikaanse kus bereik het, soos dit meer as 'n eeu voor die kolonies in Europa beoefen is. Die aankoms van Afrikaners in Virginia in 1619 was dus nie die begin van 'n nuwe verskynsel nie, maar die begin van mensehandel tussen Afrika en Noord -Amerika gebaseer op die sosiale norme van Europa.
Terwyl slawerny eksponensieel gegroei het in die Suide met grootskaalse plantasies en landboubedrywighede, was slawerny in New England anders. Die meeste van die slawe in die noorde het nie in groot gemeenskappe gewoon nie, net soos in die mid-Atlantiese kolonies en die Suide. Die suidelike ekonomieë was afhanklik van mense wat aan plantasies verslaaf was om arbeid te verskaf en die massiewe tabak- en rysplase aan die gang te hou. Maar sonder dieselfde toename in plantasies in New England, was dit meer tipies dat een of twee slawe aan 'n huishouding, onderneming of klein boerdery gekoppel was.
In New England was dit algemeen dat individuele slawe mense gespesialiseerde vaardighede en kunsvlyt aanleer as gevolg van die meer uiteenlopende ekonomie in die gebied. Predikante, dokters, handelaars en handelaars het ook slawerny gebruik om saam met hulle te werk en hul huishoudings te bestuur. Net soos in die Suide, is slawe dikwels gedwing tot swaar of plaasarbeid. Vroue wat verslaaf was, moes gereeld as huishoudelike werkers werk, terwyl vroue in die suide dikwels landbouwerk verrig.
New England & rsquos dwangarbeiders: die verslaafde, ingehuurde dienaars en inheemse Amerikaners
'N Deel van die rede waarom slawerny anders ontwikkel het in New England as in die middel- en suidelike kolonies, was die kultuur van ingeboude diensbaarheid. As oorgawe van die Engelse praktyk was bediende wat ingebring is, die oorspronklike standaard vir dwangarbeid in New England en middelkolonies soos Pennsylvania en Delaware. Hierdie bediende was mense wat vrywillig skuld afbetaal het, en het gewoonlik 'n kontrak onderteken om arbeid op slawevlak vir vier tot sewe jaar te verrig. Geskiedkundiges skat dat meer as die helfte van die oorspronklike bevolking van die Amerikaanse kolonies as bediendes oorgebring is.
New England -kolonies was ook stadiger om Afrika -slawerny in die algemeen te aanvaar, moontlik omdat daar plaaslike alternatiewe vir slawe van Afrikane was. Vroeg in die geskiedenis van New England en rsquos het 'n ander soort mensehandel ontstaan: slawerny en versending van plaaslike inheemse Amerikaners na die Wes -Indiese Eilande. Hierdie soort slawerny was beperk in vergelyking met die aantal verslaafde Afrikane en bediende wat uiteindelik na New England gekom het, maar die uitvoer en verslawing van hierdie inheemse mense was 'n onmiskenbare deel van die vroeë mensehandel in New England.
Verslaafde Afrikane vervang vinnig bediendes op plantasies in Virginia, Maryland en ander suidelike kolonies, maar in Nieu -Engeland kry ingevoerde slawe aanvanklik dieselfde status as bediende. Dit verander in 1641, toe die Massachusettsbaaikolonie wette aangeneem het vir slawe wat slawerny onderskei van diensknegte en kontrakarbeid, wat die verslaafde en rsquos -regte weggeneem het.
Tog het die kolonies in New England begin om verskille te toon in hul benaderings tot slawerny, selfs al het slawerny in die 18de eeu in Massachusetts, Connecticut en Rhode Island meer algemeen geword. Die koloniale regering in Rhode Island en mdash, wat teen die 1700's die grootste slawerny gehad het en probeer het, hoewel dit uiteindelik misluk het, om wette af te dwing wat aan slawe dieselfde regte gegee het as diensknegte en na 10 jaar diens aan slawe vrygelaat het. Alhoewel mensehandel gedurende die 1700's steeds aanhou floreer het, het hierdie eerste bewegings om mensehandel op te breek, voorafskadu wat in die kolonies van New England sou kom.
Word die & ldquoFree North & rdquo
Die gebruik van slawerny in die kolonies (veral die suidelike gebiede) het gedurende die 18de eeu steeds toegeneem, maar namate die kolonies nader aan die rewolusie teen Engeland gekom het, was daar 'n groeiende neiging om slawerny en die praktyke daarvan in New England te bevraagteken. Die aantal mense wat in New England bevry is van slawerny, het toegeneem namate slawe wat in die Revolusionêre Oorlog (aan beide kante) geveg het, vryheid gebied is.
Godsdienstige samelewings soos die Quakers (wat geglo het dat slawerny sondig en amoraal was) het die eerste roering van bewegings teen slawerny in New England begin. Hierdie vroeë bewegings sou later die ruggraat vorm van die afskaffingsbewegings van die 19de eeu wat oor die hele Verenigde State sou versprei.
New England -regerings het ook begin optree en verbied aktiewe mensehandel in die kolonies van Connecticut en Rhode Island. Min koloniale leiers wou egter destyds 'n volledige herroeping van slawerny hê. Eers in die laaste dekades van die 18de eeu het die voormalige kolonies in New England begin met die lang proses om slawerny te verbied deur middel van emansipasiewette. Dit was egter 'geleidelike emansipasie' wette wat daarop gemik was om die instelling oor baie jare af te skaf. Alhoewel die verslaafde bevolkings mettertyd afgeneem het nadat hierdie wette aangeneem is, is slawe mense in sommige noordelike state nog dekades lank wettig aangehou. Ondanks die aanvaarding van hierdie geleidelike emansipasiewette in 1784, het Rhode Island en Connecticut hul laaste slawerny eers in die 1840's bevry.