Gerald Walton, Lakehead Universiteit
Die frase "verkragtingskultuur" ontlok sterk antwoorde. Prominent onder hulle is verwarring, spotters, woede en selfs anonieme vitriol van die internet "haters." Toe ek op Facebook geplaas het dat ek pro-feministiese mans wou deelneem aan 'n navorsingsprojek oor verkragtingskultuur, het my mede-ondersoeker, Jacob Beaudrow, en ek het bevind dat ons op die ontvangende einde van 'n e-posdiatribe was wat 'n doodsbedreiging ingesluit het. Dat daar net een so 'n e-pos was, was 'n verrassing.
Die argument wat ons maak is dat vroue wat verkrag is, die blywende uitwerking van sielkundige en emosionele skade verduur, maar die probleem van verkragting is nie 'n vrou se probleem nie. Dit is eintlik 'n man se probleem. In die nasleep van onlangse horror stories oor mans in die mag wat vroue misbruik - soos Harvey Weinstein - bied ons 'n paar van ons bevindings oor verkragtingskultuur en 'n paar voorstelle vir mans om verandering aan te bring.
Voorspelbaar sal naysayers drie hoofbesware bied. Die een is: "Maar wat van valse beskuldigings?" My antwoord is: Hulle gebeur. Hulle is skaars, maar hulle gebeur. Hulle moet nie geïgnoreer word nie, maar ook moet hulle ons nie aflei van die objektiewe feit dat aanvallers is oorweldigend mans en slagoffers is oorweldigend meisies en vroue.
'N Tweede punt is dat mans ook verkrag kan word. Dis waar. sommige mans word deur ander mans verkrag en ly emosionele skade aan stigma en 'n verlies aan identiteit as mans. sommige Mans is gedwing om seks met vroue te hê, soos regswetenskaplike Siobhan Weare verslae, maar hul ervarings word veroordeel en word nie herken in kriminele kodes en programme om slagoffers van seksuele aanranding te ondersteun en te ondersteun nie. Dit moet verander.
'N Derde beswaar mag wees dat slegs 'n slegte mansverkragting - die spreekwoordelike slegte appel - en dat die meeste mans goeie mense is wat nie verkrag nie. Soos Jakob en ek het reeds aangevoer, dit is beslis die geval dat die meerderheid mans nie vroue verkrag nie. Wat is dan die "kultuur" deel van "verkragtingskultuur?"
Oorweeg die metafoor van duime en vingers. Al die duime is vingers, maar nie alle vingers is duime nie. Net so is alle verkragting deel van verkragtingskultuur, maar verkragtingskultuur is nie beperk tot werklike verkragting nie. Met ander woorde, verkragtingskultuur behels 'n veel groter verskeidenheid gedrag, oortuigings en norme as werklike verkragting.
Wat ons gevind het uit ons gesprekke met 16-mans wat hulself as feministiese of pro-feministe identifiseer, was dat hoewel nie een van hulle verkragtingskultuur-naysayers was nie, die meeste van hulle nie duidelik kon identifiseer wat "verkragtingskultuur" beteken of wat dit mag lyk soos wanneer hulle dit sien.
Die kultuuraspek sluit geslagsnorme in wat manne as seksuele vervolgers en houdings bekragtig wat vroue beskou as seksuele veroweringe waardeur manlikheid legitimeer word en vroue beswaar word ("bros before hos"). Dit kan beteken dat afbeeldings van vroue as seksuele voorwerpe besit of gebruik word of maniere om te kommunikeer wat die uitwerking van verkragting verminder. Oorweeg, byvoorbeeld, "Ek voel verkragtig"T-hemde en kommentaar onder gamers soos," Ek het jou net verkrag "in plaas van" Ek het jou net geslaan. "
Kultuur is 'n sosiale skrif wat ons oor tyd leer. Dit informeer ons informeel oor waardes, oortuigings en gedrag wat algemeen gesien word as "normale" of "gesonde verstand". Voorbeelde van verkragtingskultuur sluit in grappies wat die uitwerking van verkragting op vroue en popmusiek verminder, waarin mans aan vroue vertel dat "jy weet jy wil dit hê. "Dit sluit in verklarings wat die" tragedie "ontken wanneer die lewens van kollege-atlete wat skuldig bevind word aan verkragting verwoes word. Dit sluit in wanvoorstelling van verkragting as "20 minute van aksie"Of" net seks "en allerhande slagoffer-blameer gebaseer op wat 'n vrou gedra het of hoeveel sy gedrink het.
In plaas daarvan om haar te leer hoe om te vermy om verkrag te word, moet daar meer aandag gegee word leer hom hoe om nie te verkrag nie.
Terwyl al die mans wat ons ondervra het, glo dat verkragtingskultuur werklik is, het ons die gapings in kennis opgemerk. Een fokus byvoorbeeld op "die emosionele kwessies waarmee vroue moet werk ... asook hul daaglikse ervarings van die oproep ...." Nog 'n verwysing na die geval van die voormalige CBC-gasheer, Jian Ghomeshi, wat op aanklagte van seksuele aanranding vrygespreek is, as 'n voorbeeld van verkragtingskultuur en slagoffer-blameer in aksie. Nog 'n ander wys na Donald Trump as 'n embleem van die probleem, veral vir sy beroemde spog dat hy enige vrou deur die "vagina" kon gryp soos hy wou, sonder haar toestemming.
Instellings voed verkragtingskultuur
Min van die reaksie van hierdie mans het breër sosiale en institusionele faktore uitgewys wat tot verkragtingskultuur bydra. Een deelnemer het opgemerk hoe die cliché "boys boys will be" valideer 'n wye verskeidenheid van gedrag, insluitende seksuele teistering. Maar hy het dit kort gestel om dit te verbind tot breër geslagsnorme van manlikheid wat hierdie gedrag in die eerste plek regverdig.
Wat sogenaamde "homososiale" kontekste genoem word, soos die manlike sportligas en kampusse broederskap, is geneig om plekke te wees waar verkragtingskultuur kan floreer. Dit is geen toeval, byvoorbeeld, dat vroue wat in manlike oorheersende beroepe dien, soos brandbestryding en die militêre kan voortgesette seksuele teistering ondervind word.
Feministiese skrywer Jessica Valenti notas daardie een uit elke vyf vroue word seksueel aangerand op die kampus. Sy skryf: "Nie alle mans wat by frats aansluit nie, is roofdiere, maar as daar soveel seksuele geweld rondom een ​​area van die kampuslewe gesentreer word, moet iets gedoen word."
Universiteite in Kanada is besig om beleid oor seksuele aanranding op te stel en te implementeer in die nasleep van menseregtesklagte wat deur slagoffers teen hul instellings geliasseer word. Die universiteite van British Columbia, Victoria, Toronto, Dalhousie, Carleton en St Mary's is onder hulle, maar aanduidings is dat beleide ondoeltreffend is en nie behoorlik gevolg word nie. 'N Landwye studentegroep gegradeerde universiteitsbeleide in Kanada, waarvan die gemiddelde C- was.
Miskien kan die universiteitsbeleid oor seksuele aanranding meer aandag skenk aan mans as 'n sleutelstrategie om seksuele aanranding van vroue op kampus te verminder. Hervorming van geslagsnorme, waardes en gedrag moet nie beskou word as 'n bedreiging vir manlikheid nie, soos anonieme haters sou voorstel deur aanlyn vitriol en misogynie.
Aktief kies om verkragtingskultuur te verminder
Kultuur bepaal nie ons oortuigings en gedrag nie; dit beïnvloed dit net. Mans het keuses bo kultureel voorgeskrewe norme van manlikheid. Aangesien die 16-mans wat ons gesamentlik ondervra het, demonstreer, kan mans hul eie waardes, oortuigings en gedrag - en dié van ander mans - uitdaag wanneer dit gaan om hul seksuele houding teenoor vroue, insluitende toestemmings.
Gegewe die getuienis van verkragtingskultuur in die alledaagse samelewing, lyk die uitkyk grimmig. Die hoop van hoop wat ons navorsing bied, is dat seuns en mans opgevoed kan word om gewete manne te wees, beide informeel en formeel.
Om die kwaad van verkragtingskultuur te versag, gaan nie oor die haat van mans nie. Dit is bloot om verantwoordelikheid te aanvaar vir hoe ons as mans optree en optree in die wêreld. Harvey Weinstein, die mees onlangse Hollywood-kragmakelaar om uit genade te val deur 'n gety van seksuele teistering en aanranding bewerings, sou baat gevind het by so 'n opvoeding. Die vroue wat hy geteiken het, sou ook die voordele gehad het.
Gerald Walton, Medeprofessor in Opvoeding van Geslag, Seksualiteit en Identiteit, Lakehead Universiteit