Kry die middelgrond-establishment weer aftrek? | Netwerk24
Kry die middelgrond-establishment weer aftrek?
Deur Barnard Beukman 13 Maart 2020 05:00
Joe Biden se nou blykbaar onstuit­bare opmars om die Amerikaanse Demokratiese Party se presidentskandidaat te word, is interessant uit die oogpunt van die gehawende toestand waarin die oorblyfsels van die politieke middelgrond wêreldwyd verkeer.
Aanvanklik het dit gelyk na die meer konserwatiewe en linkse punte van die spektrum wat gaan meeding om die Withuis – pres. Donald Trump en sen. Bernie Sanders. Tog het Demokrate wat aan die benoemingsverkiesings deelneem, in groot getalle na die meer gematigde Biden en weg van Sanders begin skuif.
Kan dit wees dat kiesers weer opnuut na die middelgrond-establishment kyk wat hulle die afgelope dekade genadeloos by stembusse gestraf het? En dat die duideliker gedefinieerde standpunt­politiek van konserwatiewer en linkser pole vir eers 'n plafon bereik het? (Sommige waarnemers meen dit is reeds in Europa die geval.)
Biden se nuwe momentum in die Amerikaanse politiek kan ook toegeskryf word aan 'n nasie en media wat verslaaf is aan die "comeback kid"-narratief. Ook in hul flieks. Die kandidaat wat so te sê vir alle praktiese doeleindes uit die wedloop was en toe teen alle verwagting in met die prys weghardloop. Die draaiboek word natuurlik, wat Biden betref, oordryf om momentum op te bou teen Trump as kandidaat van die Republikeinse Party.
Huidige peilings plaas Biden landwyd met 50% steun teenoor Trump se 41% onder geregistreerde kiesers.
Dit kan ook wees dat al die energie wat rondom Biden opgebou word, niks met politieke posisionering te doen het nie, maar gevoed word deur meningspeilings wat wys Biden het die beste kans om Trump uit die kussings te lig.
Huidige peilings plaas Biden landwyd met 50% steun teenoor Trump se 41% onder geregistreerde kiesers. So ook in die sogenaamde swaaistate – Michigan, New Hampshire, Wisconsin, Pennsilvanië, Florida, Minnesota, Nevada, Maine, Noord-Carolina en Arizona – waar die partye baie gelykop is.
Met die VSA se ingewikkelde kieskollege-stelsel, wat vir kleiner state groter gewig gee, kan 'n mens wel die verkiesing met 'n minderheidstem wen. Trump het dit die vorige keer reggekry. En onder die kerngroep wat hom ingestem het, bly hy uiters gewild. Hy spreek gerieflik 5 000 tot 10 000 mense op een saamtrek toe in streke waar Biden sukkel om 1 000 te trek.
Biden se persoonlike gewildheid ten spyt, lyk hy skielik oud en broos. Hy het ook die tipiese gebrek aan oormatige dinamika wat waarskynlik raakgesien is deur die destydse pres. Barack Obama, wat nie deur 'n adjunkpresident oorskadu wou word nie. Niks nuuts in Amerika nie.
Trump se heil gaan waarskynlik afhang van die stand van die grondvlakekonomie vir die gewone laer middelklas nader aan stemdag. Hy lyk nogal ongemaklik as hy kwessies soos die koronavirus moet pak eerder as om te kan staan en spog oor sy prestasies.
Biden moet ook besef Trump gaan nie bloot idees oor beleid uitruil wanneer die veldtog afskop nie. Hy gaan vuil speel as dit moet. Staatsdepartemente – wat hy verbied het om inligting oor homself aan die Amerikaanse kongres te verskaf vir hul onlangse staat van beskuldiging teen hom – is hard besig om alles moontlik op te diep oor die omstrede internasionale saketransaksies van Biden se seun Hunter.
Indien Biden 'n "comeback kid" vir die politieke middelgrond is, gaan hy dit duidelik en internasionaal rigtinggewend moet definieer. En dit met die klem op hoe dit die wêreld 'n beter plek gaan maak. Daar bou 'n weerstand op teen die huidige polarisasiemodelle. Maar dit is nou mense se bekende werklikheid, al is dit ongemaklik. Hulle gaan dit nie vir vaaghede verruil nie.