Die Tagtigjarige Oorlog (in die moderne geskiedenis Die Opstand of Die Nederlandse Opstand genoem) is die naam vir 'n opstand en stryd in die Nederlande (1568-1648), met 'n Twaalfjarige Weerstand in die jare 1609-1621) teen Spanje. In die Heilige Romeinse Ryk het die Dertigjarige Oorlog, vanaf 1618 tot 1648, gelyktydig plaasgevind. Met die Vrede van Münster in 1648 is die Nederlande onafhanklikheid van Spanje en die Heilige Romeinse Ryk ook deur die koning van Spanje en die keiser van die HRR erken.
Die geskiedenis van België kan vanaf 1585 (val van Antwerpen) onderskei word van dié van Holland. 'n Burgeroorlog, die Tagtigjarige oorlog (1568–1648), het die Sewentien Provinsies in die Verenigde Provinsies in die noorde en die Spaanse Suidelike Nederlande in die suide verdeel. Die suidelike provinsies is opeenvolgend deur die Spaanse en Oostenrykse Habsburgers oorheers.
Tydens die oorlog ​​in 1588 ontstaan die noordelike Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande, waar die Calvinisme die toon aangegee het. Die Suidelike Nederlande het onder die bewind van 'n goewerneur, wat deur die monarg van Spanje aangestel is, gebly. Katolisisme was steeds die enigste toelaatbare godsdiens.
Onder die besielende leiding van Willem van Oranje (die Swyger) (Oranje-Nassau) het die Nederlanders heftig weerstand gebied teen die magtige Spaanse leërs. Hy is in 1584 deur 'n sluipmoordenaar om die lewe gebring. Die bekwame militêre leiding van sy broer, die jeugdige prins Maurits van Oranje (Oranje-Nassau) en die vlootuitbreiding van die Nederlande, veral ten koste van die Spaanse koloniale ryk, was die finale triomf vir die Republiek, wat ontwikkel het tot 'n wêreldmag. Johan van Oldenbarnevelt was ook betrokke.