Image deur Mike Sweeney
Regoor die wêreld,
mense wat nog nooit ontmoet het nie
en sal dit waarskynlik nooit doen nie,
in die gemeenskap van die lewe
waar ons hoort ...
saam met alle lewende spesies.
om by die partytjie aan te sluit!
Het u al ooit iets vergeet - 'n naam, 'n plek, 'n gebeurtenis - en gesukkel om te onthou, uiteindelik op te gee, net om 'n tydjie later 'n 'ah ah' te hê, skielik om te onthou wat u herinnering ontwyk het, miskien in die stort, of ry, of deur die venster droom, die reën dophou?
Ek wonder. Ek wonder of die lewe so is, as ons in 'n vergetelheid leef, gekenmerk deur 'n vae gevoel van iets net buite ons bewuste bewustheid, iets belangriks maar ontwykend? Wat is dit wat ons dalk vergeet het? Dit moet belangrik wees as dit so gereeld indring, miskien net so gereeld vir u as wat my doen en my hele lewe gedoen het, hierdie gevoel dat ek op die punt staan ​​van iets super belangriks, sou ek net kon onthou ...
Die Engelse taal is fassinerend. Baie woorde het gelyktydig baie verskillende betekenisse en sommige ontbloot net hul dieper betekenis as ons dit uitmekaar haal. Byvoorbeeld, die woord 'onthou'. Onthou: her-lid.
Dit suggereer 'n idee: wat as ons daarna streef om nie 'n ding te onthou nie, maar 'n ervaring wat ons eens gehad het, maar verloor het, 'n ervaring wat ons harte moet herwin, net onder die oppervlak van ons lewens borrel: die ervaring van behoort? Dit maak sin; die mensdom is geteister deur 'n stygende epidemie van eensaamheid, selfs saamgevoeg in stede waar miljoene van ons in gemeenskaplike isolasie woon.
Volgens 'n ondersoek wat berig is hier afgelaai word op CNN, "Die selfmoordsyfer in die Verenigde State styg steeds, met 'n koers in 2017 wat 33% hoër was as in 1999, vind nuwe navorsing ... Die verslag het opgemerk dat Amerika se selfmoordsyfer op die hoogste vlak sedert die Tweede Wêreldoorlog is II. Diegene wat as Amerikaanse Indiane of Alaska inboorlinge identifiseer, het volgens die navorsing die grootste toename onder alle ras- en etnisiteitsgroepe gehad. '
Daar is 'n belangrike leidraad in die statistiek: Inheemse bevolking loop die grootste gevaar. Hulle het hul gemeenskappe, hul identiteit en beslis hul vaderland verloor. Ek wonder, het ons almal verloor dit? En wat is dit presies wat ons verloor het?
By die ondersoek na een van my onlangse boeke het ek geleer dat alle spesies in die natuurlike wêreld heeltemal met mekaar verbind is en voortdurend in gesprek is. Hulle ervaar wat ons nie doen nie, en hoort saam in die uitgestrekte lewensgemeenskap waar elke 'individu' - ongeag die verskille tussen spesies - lede is op die web van die lewe, met draadjies van konneksie wat inligting tussen hulle deurbring, 24/7 .
Van BigThink, "... Aanduidings van" die aarde se natuurlike internet "gaan terug na die 19th eeu, begin met die Duitse bioloog Albert Bernard Frank. Hy is die eerste om 'n simbiotiese verhouding tussen swamkolonies en die wortels van plante te ontdek. Frank het die term "mycorrhiza" geskep om hierdie simbiose te beskryf.
Ons weet vandag dat ongeveer 90% van alle landplante verbind word met die sogenaamde mycorrhizal-netwerk ... Sommige navorsers meen dat die bome van die bos en die sampioene wat ons langsaan groei, so onderling verbind is, dat dit moeilik is sodat hulle bome langer as individuele entiteite kan sien. '
Ek wonder of bome hulself as afsonderlik identifiseer? Miskien is hierdie konsep 'n suiwer menslike verskynsel, die idee en ervaring van 'n eiesoortige identiteit, ontkoppel van 'ander'. As dit die geval is, dien dit ons nie goed nie en is dit beslis nie van nature nuttig nie. Mense tree op soos balle in die natuurlike wêreld en slaan die prag van 'n bosbos in om 'n winkelsentrum te bou wat triviale rommel verkoop, wat binnekort omgeskakel word na skroothoop wat die ekosisteem verder ontwrig.
Terug na onthou, of - noudat ons 'n dieper betekenis van die woord verstaan ​​- "weer lidmate". Hoe kan ons dit doen?
Stel jou voor dat jy 'n boom is. U het wortels. Hulle reik diep in die aarde in, hou jou regop en trek voedingstowwe uit die donker om jou groei te koester. U het takke en blare. Hulle strek en fladder, swaai en dans in die son en wind en reën.
U takke reik na die hemel, u wortels grawe die aarde in. U staan, 'n lewende simbool van die verbinding tussen hemel en aarde, ook verbind in die lewensfamilie waar u volkome hoort, sonder dat u nodig het om u plek te verdien. U onder geen verpligtinge nie ... behalwe om uself te wees.
Hoe voel dit? Op hierdie oomblik, hoe u dit lees en verbeel nie wat voel? Sluit u weer aan? Neem 'n oomblik, hou stil, maak jou oë toe, haal asem en voel jou plek in die gemeenskap van die lewe. U het altyd hier behoort en jy sal altyd doen. Ons almal hoort ... ons het net vergeet.
Die konneksie wat ons met die internet, draadlose netwerke, sosiale media vervaardig het, is 'n tegnologiese wonder, maar dit is verval in vergelyking met die stelsel wat alreeds in die natuurlike wêreld werk.
Soek dus jou boom. Ontwikkel 'n verhouding met een boom. Of miskien met 'n huisplant. Neem wat u hier gelees het en maak hierdie eenvoudige, maar diepgaande verandering in u lewe, met een nuwe gewoonte: bewustelik betrokke raak by 'n paar ander spesies elke dag.
Daardie eenvoudige daad kan die deur oopmaak vir 'n groot wêreld. Dit kan u terugvat in die lewensgemeenskap waar ons almal hoort.
Dit is nooit te laat om weer lid te word nie.
Klank / aanbieding met Will Wilkinson: Meer konneksie, nie minder nie, dit is wat ons nodig het
Video / aanbieding met Will Wilkinson: Wees nie bang nie, wees baie nie bang nie
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Onthou: dit is nooit te laat om te glo nie