Roger Scruton se vriend: ‘Hy het ons hoop gegee’ – praag.co.za — 20 jaar jonk!
Die konserwatiewe filosoof Roger Scruton is dood. Hy is op 12 Januarie aan kanker oorlede. Scruton is in 2016 vereer, maar is verlede jaar aan ‘n ongenaakbare smeerveldtog deur die hoofstroommedia onderwerp en was aan die einde van sy lewe persona non grata onder die establishment. Toe die dood op hande was, het Scruton aan Gregory Lauder-Frost gesê dat hy van sowel sy gesondheid as sy reputasie ontneem is, maar dat hy geen haatdraendheid uitgespreek het nie, bloot dankbaarheid vir al die positiewe dinge waarby hy betrokke was. Die Sweedse koerant Nya Tider het met Scruton se vriend Gregory Lauder-Frost van die Traditional Britain Group gesels en PRAAG plaas met vergunning ‘n vertaling van die onderhoud hier.
Gregory Lauder-Frost is ‘n bekende persoonlikheid in die beweging bekend as ‘High Tory’, die regse konserwatiewes wat voorheen groot invloed in die Konserwatiewe Party gehad het, maar wat die party nou bejeën as ‘n bedrogspul wat sedert die begin van die naoorlogse tydvak aan die linkervleuel oorgegee het. Lauder-Frost was twintig jaar lid van die regtervleuel van die Tories, en het destyds in die legendariese Konserwatiewe “Maandagklub” gefigureer, ‘n onafhanklike konserwatiewe groep wat die Tories se konserwatiewe wortels en ideale wou verdedig. Aangesien die groep in die vroeë 2000’s ontbind het, het hy die Traditional Britain Group gestig en beweer hy is vandag persona non grata in sy ou party.
“Die Konserwatiewe Party het wegbeweeg van konserwatisme, en ek het stilgestaan. Dit is hoe die situasie lyk,” sê hy toe Nya Tider hom telefonies bereik. “Die Traditional Britain Group staan ​​vir dieselfde dinge as waarvoor die konserwatiewe Maandagklub gestaan ​​het. En die Monday Club het 10 000 lede gehad, insluitend 35 parlementslede. Die Traditional Britain Group het 600 lede en geen parlementslede nie. Mense is vandag so bang. Hulle is bekommerd dat hul lidmaatskap moontlik in die openbaar sou uitlek. Die ou Konserwatiewes was bereid om te staan ​​vir wat hulle gedink het. Vandag sou almal sonder twyfel veroordeel word as rassiste en fasciste.”
Sy kritiek op die Tory-party word ook in ander lande ervaar, waar konserwatiewes gesien het dat hul partye aanpas by die 68-linkse spelreëls en sodoende hul konserwatiewe profiel laat vaar.
“Daar is niks konserwatiefs aan die Konserwatiewe Party nie, behalwe die etiket. Alle partye in die Verenigde Koninkryk is links. Ware konserwatisme bestaan ​​nou slegs buite die partypolitiek,” sê hy, en noem sy oorlede vriend Roger Scruton se belangrike bydraes.
“Roger Scruton was ‘n nasionale ster. Hy was en bly die grootste konserwatiewe filosoof van Brittanje in die moderne tyd. Ons het Michael Oakshotte en ‘n paar ander gehad, maar niemand kom selfs naby Roger nie. Hy is ‘n bietjie soos Enoch Powell. Die establishment kon Powell ook nie verdra nie, maar toe sy gedenkgeleentheid in die Westminsterabdy gehou is, was dit volgepak en die meeste moes staan weens ‘n gebrek aan sitplekke. Al sy kritici, al die huigelaars van die onderneming, was skielik daar: ‘O, arme Enoch! Enoch is dood! ‘As hulle ‘n gedenkgeleentheid vir Roger hou, kan ek waarborg dat dit dieselfde sou wees. Hulle word albei postuum gevier.”
Gregory Lauder-Frost het Roger in die tagtigerjare by Birkbeck College aan die Universiteit van Londen leer ken. Scruton was ‘n professor; Lauder-Frost was ‘n plaasvervanger wat uit eie vrye wil na Scruton se lesings in filosofie gaan luister het.
“Ek het hom vroeg leer ken. Ek het altyd na sy lesings geluister en altyd met hom in kontak gehou. Selfs toe ek op universiteit was, het ek gesorg dat ek altyd gaan luister as hy ‘n openbare lesing in Londen hou.”
Scruton is uit die Britse akademie gedwing ná ‘n boek in die 1980’s wat die linkse opmars binne die universiteite gekritiseer het. Hy het in plaas daarvan na die Verenigde State verhuis.
“Ons het twintig jaar lank nie bymekaargekom nie, maar ons het kontak gehou.” ‘n Paar jaar gelede, toe hy na Engeland verhuis, het ek aan hom gevra of hy vir die Traditional Britain Group wil klasgee. Ek was eerlik en het gesê dat ek is persona non grata onder die hoofstroom-pseudokonserwatiewes is, en dat hy die risiko loop om gekritiseer te word indien hy sou deelneem.”
“Roger het geantwoord dat dit hom nie die minste bekommer nie. Jy sal nooit vir my persona non grata wees nie, Gregory. Nou moet ons net ‘n geskikte datum vind,” het hy geskryf.
Lauder-Frost vertel ook dat Roger met ‘n handgeskrewe brief gereageer het. “Sy antwoord kom onmiddellik. Hy antwoord met ‘n handgeskrewe brief. Hy het ook geskryf dat hy verbaas was dat ek ‘n e-pos gestuur het en nie ‘n gewone brief geskryf het nie. Ek het onmiddellik te modern gevoel en natuurlik met ‘n handgeskrewe brief gereageer,” lag Lauder-Frost as hy terugdink aan die gebeurtenis.
Lauder-Frost meen dat Roger Scruton met sy deelname getoon het dat hy solidariteit met egte konserwatiewes gehad het.
“Solidariteit is iets moois. Roger het solidariteit gehad met egte konserwatiewes. Hy erken opregte konserwatiewes, wat die linkse altyd ‘fasciste’ noem. Hy het verstaan ​​wat ware konserwatisme regtig beteken, en daarom het hy met ons gepraat.”
‘n Ander kwessie was met Jacob Rees-Mogg. Hy het ‘n kritiese toespraak gelewer waarvan niemand gehou het nie. Toe die media hom braai nadat hy met ons gepraat het, het hy dadelik weggedraai en verdwyn. Hy het glad nie die ruggraat gehad wat Roger gehad het nie. Rees-Mogg is ‘n loopbaanpolitikus en ‘n rugsteker.”
Die bywoning van Scruton se lesing was ‘n reusesukses.
“Die kamer was vol. Baie moes selfs staan. Hy het die vermoë ghad wat ander nie het nie. Sy visie van konserwatisme was soos ‘n helder lig wat uiteindelik die duisternis binnegedring het. Ons het geen party wat konserwatief is nie. Ons het geen party wat sedert die Tweede Wêreldoorlog enigiets konserwatiefs gedoen het nie. Daar is geen konserwatiewe invloed in die Britse politiek nie. Alles is links, op ‘n glyskaal na die linkerkant. Maar Roger was daar, en hy het sy boeke geskryf – ‘n ontelbare aantal. En hy het nie net die politiek behandel nie, maar ook argitektuur, kuns, beeldhouwerk en nog vele meer.
“Ons konserwatiewes in die hedendaagse samelewing is soos mense wat in ‘n woestyn wandel. Ons sterf van dors, want daar is geen water nie. Toe was Roger die water wat ons so dringend nodig gehad het. ‘Ek is hier om jul hoop te gee,’ en hy het ons regtig hoop gegee.”
Lauder-Frost voer aan dat hy Scruton se boeke deur sy hele volwasse lewe gelees het en dat dit moeilik is om net een gunstelingboek te kies.
“Ek het ongeveer 20 boeke van hom. Ek hou van sy boek oor skoonheid (Beauty, 2009), How to be a conservative (2014) en The Uses of Pessimism: And the Danger of False Hope (2010).”
Lauder-Frost sê dat Scruton veral konserwatisme wou verdedig, maar dat hy tog ook soms die immigrasie-debat, veral in die herfs, betree het.
“Roger was in die eerste plek ‘n outydse konserwatiewe. Hy het immigrasie aangeraak, selfs al was hy nog nooit by die saak betrokke soos die res van ons nie. Hy het egter gesê dat hy moeilik glo dat iemand wat nie ‘n Engelsman is nie, een kan word omdat ons oor ‘n erfenis, geskiedenis en kultuur van etlike duisend jaar beskik. Dit raak moeilik vir ‘n buitelander om ‘n gevoel van geborgenheid in so ‘n tradisie te ontwikkel.”
Die onderhoud wat Roger afgedank gekry het
Dit sou ‘n kontroversiële onderhoud wees oor onder meer immigrasie waarmee Scruton in sy laaste dae gemoeid geraak het. Die onderhoud sal nog lank bespreek word.
Scruton het ‘n onderhoud met die jong joernalis George Eaton van die linkse New Statesman gevoer. Toe die onderhoud gepubliseer is, het ‘n geskreeu uitgebreek. Lauder-Frost gesels oor die onstuimigheid daar rondom.
“Linkse karaktermoorde maak almal dood wat aan tradisionele Regs behoort, selfs genieë soos Roger. Hulle kan nie oor beginsels argumenteer nie, daarom val hulle die persoon aan met laster, beledigings en insinuasies. Geen wonder dat die gesondheid van Roger ingegee het nie.
“Wat die linkse kant doen, is dat hulle alles opsoek wat u ooit in u hele lewe gesê het, en dat hulle uiteindelik iets vind en uitroep: ‘Kyk, hy het dit gesê!’, al is dit lank gelede of heeltemal buite konteks geneem. Dis om van te kots,” sê Lauder-Frost.
Scruton het hom na bewering aan “antisemitiese” en “rassistiese” uitsprake skuldig gemaak. Terselfdertyd het Eaton los kwotasies van Scruton getwiet, wat die situasie net vererger het. Eaton het aangevoer dat Scruton nie net Jode aangeval het nie, maar ook Moslems en Chinese. Die veldtog het onmiddellik deur al die media versprei, en nou word hy nie net deur linkse politici aangeval nie, maar ook deur ‘n aantal prominente parlementslede en partyleiers onder konserwatiewe Tories, wat Lauder-Frost “valse konserwatiewes” noem.
Scruton, wat bekend was vir sy verdediging van klassieke argitektuur, is binne enkele ure van uit sy onbetaalde pos as voorsitter van die Tory-regering se argitektoniese beleidsprojek “Building Better, Building Beautiful” ontslaan. Die besluit is deur Minister James Brokenshire geneem sonder om eers Scruton te kontak.
Die joernalis wat die artikel geskryf het, het feesgevier. Hy het ‘n foto op sy Instagram-rekening geplaas waarin hy gedrink het uit ‘n sjampanje-bottel met die teks: “Die gevoel as jy die regse rassistiese en homofobiese Roger Scruton as ‘n Tory-regeringsadviseur afgedank kry”. Later het hy die foto uitgevee.
“Roger was soms te vriendelik, ja byna ‘n bietjie naïef,” sê Lauder-Frost. “Soms het hy die gevare ingesien, maar soms glad nie. Ek dink hy moes geweier het om die onderhoud toe te staan. Dit was pure waansin. George Eaton is ‘n uitvaagsel wat intense aanvalle op mense soos ons doen. Roger was goed, en baie goeie mense het probleme met slegte mense. Hulle glo dat daar goedheid in almal is, hulle dink iemand is onskuldig totdat die teendeel bewys is en is altyd gereed om hulle ‘n kans te gee. Ek het ‘n ander houding. Hulle is net boos. Ek sê: ‘Jy is ‘n sosialis, dus is jy rooi, en jy is die vyand en sal altyd wees.’ En ek het nog nooit enige rede gehad om dié houding te heroorweeg nie.”
Toe die hele verenigde establishment Eaton se verhaal glo en deelneem aan die veldtog wat veroorsaak het dat Scruton uitgeskop is, en dan voortgaan soos gewoonlik, was daar ‘n joernalis wat nie die kloutjie by die oor kon bring nie en besluit het om verder te grawe. Dit was die konserwatiewe immigrasiekritikus Douglas Murray by The Spectator, ‘n konserwatiewe aartsvyand van die links-liberale New Statesman. Op Murray se versoek het die New Statesman geantwoord dat die onderhoud in sy geheel opgeneem is. Murray vra toe om die hele onderhoud te hore te kry en begin die hashtag #ReleaseTheTape, maar hy word keer op keer toegang tot die opname geweier.
Uiteindelik het Murray daarin geslaag om ‘n kopie van die opname te verkry en kon hy na die hele onderhoud luister. Tot vandag toe is dit ‘n raaisel hoe Murray daarin geslaag het om die opname in die hande te kry. Scruton het nie die onderhoud opgeneem nie. Die enigste opname is deur Eaton gedoen. Daar is bespiegel dat iemand by die New Statesman daarin geslaag het om die opname van Eaton in die hande te kry en dit dan aan Murray gestuur het.
“Dit was glad nie so sleg [vir Roger] soos ek gedink het nie: dit was aansienlik erger vir die aanvaller van Sir Roger [die joernalis Eaton],” het Murray in ‘n artikel in The Spectator geskryf.
Die hele opname is gepubliseer, en dit het duidelik geword dat aanhalings heeltemal buite konteks geskied het en dat die onderhoud doelbewus daarop gemik was om Scruton as rassisties en antisemities te beskryf. Belangrike aanhalings wat bewys het dat dit nie die geval was nie, is weggelaat.
Die beweerde antisemitiese aanhalings van Scruton was soos volg: “Enigiemand wat nie glo dat die Soros-ryk in Hongarye bedrywig is nie, het nie die feite waargeneem nie.”
Maar die koerant het die volgende sin weggelaat: “Dit gaan nie noodwendig oor ‘n Joodse ryk nie, dit is net onsin.” In die onderhoud het Scruton ook erken dat daar antisemitisme in die Hongaarse samelewing bestaan ​​en hom daarvan gedistansieer.
Die tydskrif het nou om verskoning gevra en erken dat Scruton se siening verteken is.
“Ons vra om verskoning vir wat gebeur het en betreur die probleme wat dit vir Sir Roger meegebring het,” het Eaton se tydskrif geskryf en uiteindelik besluit om die hele onderhoud te publiseer.
‘n Bietjie rehabilitasie – maar die skade is reeds aangerig
Boris Johnson het die kwessie van Scruton se afdanking deur die Konserwatiewe Party voor die die verkiesing van die Tories se partyleier in Julie opgerakel. Johnson, wat die regering van Theresa May in 2018 verlaat het uit protes teen die swak hantering van Brexit, het hom ook nou skerp teen die hantering van Scruton uitgespreek. May wou nie persoonlik oor die saak kommentaar lewer nie, maar ‘n regeringswoordvoerder het gesê dat die opmerkings van Scruton “diep beledigend en totaal onaanvaarbaar is” en “die belangrike werk wat die regering wil doen, in die wiele ry”. Johnson het gesê dat Scruton aan ‘n heksejag blootgestel is en dat sy party onmiddellik (voor die linkse aanslag) gevou het.
Scruton is in Julie 2019 herkies as voorsitter van die argitektuurgroep tesame met Boris Johnson wat die verkiesing gewen het. Maar ondanks hierdie simboliese oorwinning, was dit duidelik dat sy reputasie vir altyd verander het. Die media-aanval teen Scruton het meer skade berokken as wat die poging tot rehabilitasie kon herstel.
“Alhoewel hy weer sy posisie herwin het, bly die feit dat Links vir almal gesê het dat hy ‘n rassis is. In Engeland het ons ‘n gesegde: ‘modder sit vas’ (mud sticks), en dit is net dít. As jy nie oor honderdduisende ponde beskik om dié gespuis te dagvaar nie, bly die leuens vir ewig op die internet, ”sê Lauder-Frost in sy genadelose kritiek op die media.
“Ons grootste vyand is die media, en die media word deur die linkses beheer. Hulle beïnvloed miljoene en miljoene deur die televisie en koerante. Die skade is aangerig. Die regstelling word so min ruimte gegee dat dit skaars merkbaar is.”
Die moeilike tyd vir Scruton was nog nie verby nie. Dieselfde somer het Scruton aangekondig dat hy aan kanker ly. “Hy het my vertel dat hy prakties besig was om dood te gaan, maar dat hy oorleef het nadat hy met behandeling deur ‘n rumatoloog begin het.” ‘n Paar dae voor Kersfees 2019, toe die dood op hande was, vertel hy The Spectator oor die moeilike tyd en die gevoel dat hy byna alles verloor het. Desondanks het hy geen woede uitgespreek nie, maar net diepe dankbaarheid teenoor diegene wat hom gehelp het.
“Vanjaar is ek baie ontneem – my reputasie, my status as intellektueel, my posisie in die Konserwatiewe Party en sy beweging, my gemoedsrus, my gesondheid. Maar ek het soveel meer terug gekry deur Douglas Murray wat my so mildelik verdedig het, deur al die vriende wat by hom aangesluit het, deur die rumatoloog wat my lewe gered het, en deur die dokter in wie se sorg ek tans verkeer. Ek het tot heel onder in my eie land geval, maar is elders opgelig. As ek terugkyk op die verloop van gebeure, is ek bly dat ek lank genoeg geleef het om by alles betrokke te wees. As u die dood nader, begin u besef wat die lewe beteken, en wat dit beteken is dankbaarheid.”
Lauder-Frost meen dat ‘n mens nie te veel waarde daaraan behoort te heg dat Scruton, toe hy besig was om te sterf, gemeen het dat hy die grootste deel van sy lewenswerk verloor het nie.
“Ek dink nie hy het sy reputasie verloor nie. Natuurlik, dit het op die ou end seergemaak, maar jy moet altyd aanhou veg. Hoe ouer jy word, hoe kleiner is jou wil. Roger was siek en kon nie meer veg nie. Maar ek is oortuig daarvan dat Roger wêreldwyd onthou sal word as die toonaangewende filosoof van sy tyd, hulle mag hom rassisties of wat ook al noem, maar jy kan nooit sy geweldige werk en die feit dat hy voortdurend uitgenooi is om oral dwarsdeur die wêreld namens konserwatiewe te praat nie. die wêreld. Hy is dood met sy goeie reputasie ongeskonde, dink ek. ”
Roger Scruton het op 12 Januarie in sy huis aan die slaap geraak. Nadat sy vertrek aangekondig is, is hy deur die Britse premier Boris Johnson geloof:
“Rus in vrede Roger Scruton. Ons het die grootste konserwatiewe denker in die moderne tyd verloor – wat nie net die moed gehad het om te sê wat hy gedink het nie, maar dit ook pragtig gesê het.”
— AXEL FORS
(Uit die Sweeds vertaal deur Dan Roodt.)
Skrywer praagGepubliseer op 19 Januarie 2020 19 Januarie 2020 Kategorieë Algemeen, Feuilleton
Vorige Vorige artikel: Leon Lemmer: Die ondermyning van kragdadigheid
Volgende Volgende artikel: Leon Lemmer: Die ontaarding van grondonteiening in Indië