Geskryf deur John Whittaker
Moenie bekommerd wees nie. 3DDock
Daar is geen beperking op die hoeveelheid geld wat deur 'n sentrale bank soos die Bank of England geskep kan word nie. Dit was anders in die dae van die goudstandaard, toe sentrale banke opgehou is deur 'n belofte om hul geld op aanvraag vir goud in te los. Maar lande wegbeweeg van hierdie stelsel in die vroeë deel van die 20ste eeu, en sentrale banke kan deesdae soveel geld uitgee as wat hulle wil.
Hierdie waarneming is die wortel van die moderne monetêre teorie (MMT), wat tydens die pandemie nuwe aandag getrek het namate regerings regoor die wêreld die besteding verhoog en openbare skuld word. des te meer lastig.
Voorstanders van MMT voer aan dat regerings kan spandeer soos nodig aan alle wenslike redes - die vermindering van werkloosheid, groen energie, beter gesondheidsorg en onderwys - sonder om bekommerd te wees daarvoor om te betaal met hoër belasting of verhoogde lenings. In plaas daarvan kan hulle met nuwe geld van hul sentrale bank betaal. Die enigste limiet, volgens hierdie siening, is as inflasie begin styg, in welke geval die oplossing is om belasting te verhoog.
MMT se wortels
Die idees agter MMT is hoofsaaklik in die 1970's ontwikkel, veral deur Warren Mosler, 'n Amerikaanse beleggingsfondsbestuurder, wat ook gekrediteer met doen baie om dit te populariseer. Daar is egter baie drade wat verder teruggevoer kan word, byvoorbeeld aan 'n vroeë 20ste-eeuse groep wat genoem word die kaarte, wat belangstel om te verduidelik waarom geldeenhede waarde het.
Deesdae bevat prominente ondersteuners van MMT L Randall Wray, wat gereelde kursusse oor die teorie aan die Bard-universiteit in Hudson, New York, aanbied. 'N Ander akademikus, Stephanie Kelton, het die oorhand gekry van politici soos Bernie Sanders en, meer onlangs, die Amerikaanse demokratiese presidentskandidaat Joe Biden, wat teoretiese regverdiging verskaf vir die uitbreiding van die regering se besteding.
Daar is meer kaarte vir MMT behalwe die idee dat regerings nie te veel hoef te bekommer oor uitgawes nie. Ondersteuners ondersteun byvoorbeeld werkswaarborge, waar die staat werkgeleenthede vir werkloses skep. Hulle voer ook aan dat die doel van belasting nie, soos die hoofstroomekonomie dit sou hê, is om te betaal vir regeringsbesteding nie, maar om mense 'n doel te gee om geld te gebruik: hulle moet dit gebruik om hul belasting te betaal.
Maar as ons hierdie punte oor die hoof sien, is die belangrikste beleidsimplikasie van MMT nie so kontroversieel nie. Dit is nie te ver van die huidige af nie nuut-Keynesiaanse ortodoksie wat aanbeveel dat as daar werkloosheid is, dit genees kan word deur die ekonomie te stimuleer - hetsy deur monetêre beleid, wat fokus op die verlaging van rentekoerse; of deur die fiskale beleid van laer belasting en hoër besteding.
Teen hierdie posisie is die monetaris leerstelling dat inflasie deur te veel geld veroorsaak word, en dat die algemene oortuiging dat te veel staatskuld sleg is. Hierdie twee beginsels verduidelik waarom sentrale banke sterk op inflasieteikens (2% in die Verenigde Koninkryk) gefokus is, terwyl die afkeer van skuld in die Verenigde Koninkryk en elders die dryfkrag was vir die beleid van "soberheid" om staatsbesteding te verminder om die tekort te verminder - ten minste tot die coronavirus-pandemie het regerings van rigting laat verander.
Wie is dus reg - die MMT-skool of die fiskale en geldelike konserwatiewes? Is dit veral sinvol om die regering se uitgawes met die sentrale bankgeld te betaal?
As 'n regering meer spandeer as wat belasting ontvang, moet hy dit leen, wat dit gewoonlik doen deur effekte aan beleggers in die private sektor, soos pensioenfondse en versekeringsmaatskappye, te verkoop. Maar sedert 2009 was die sentrale banke van die Verenigde Koninkryk, die VSA, die eurosone, Japan en ander lande koop groot bedrae van hierdie effekte van die private sektorhouers wat met hul nuutgeskepte geld vir hul aankope betaal. Die doel van hierdie sogenaamde “kwantitatiewe verligting” (QE) was om ekonomiese aktiwiteit te stimuleer en om deflasie te voorkom, en dit is grootliks uitgebrei na aanleiding van die pandemie.
Tans in die Verenigde Koninkryk, meer as £ 600 miljard of 30% van staatskuld word effektief gefinansier deur geld van die sentrale bank - dit is die waarde van staatseffekte wat nou deur die Bank of England gehou word as gevolg van QE. Daar is soortgelyke hoë verhoudings in die ander lande wat QE onderneem het.
Ondanks al hierdie skepping van nuwe geld van die sentrale bank en die groot toename in staatskuld in die Verenigde Koninkryk en ander groot ekonomieë sedert die finansiële krisis van 2007-09, was daar nêrens 'n probleem met inflasie nie. Inderdaad, Japan het drie dekades lank gesukkel om sy inflasiekoers bo nul te verhoog. Hierdie getuienis - dat nóg groot skuld nóg groot geldinflasie inflasie veroorsaak het - blyk die MMT-beleidsaanbeveling te bestee.
Britse openbare skuld as 'n BBP van%
Daar is natuurlik baie teenvoorbeelde waarin hierdie toestande met hiperinflasie verband hou, soos Argentinië in 1989, Rusland tydens die verbrokkeling van die Sowjetunie, en meer onlangs Zimbabwe en Venezuela. Maar in al hierdie gevalle was daar 'n verskeidenheid addisionele probleme soos regeringskorrupsie of onstabiliteit, 'n geskiedenis van wanbetalings aan staatskuld en die onvermoë om in die land se eie geldeenheid te leen. Gelukkig ly die Verenigde Koninkryk nie aan hierdie probleme nie.
Sedert die uitbreek van die coronavirus-pandemie, bestee die Britse regering het vinnig toegeneem. Skuld is nou ongeveer £ 2 biljoen of 100% van die BBP. En die Bank of England was onder sy jongste QE-program koop op Britse staatseffekte amper so vinnig as wat die regering dit uitreik.
Die belangrikste vraag is dus: sal inflasie gedemp bly? Of sal hierdie geweldige nuwe toename in die QE-gefinansierde owerheidsbesteding uiteindelik die inflasie laat opstyg, aangesien die verligting van die afsluitings die opgehewe vraag vrylaat?
As daar inflasie is, sal die Bank of England die taak wees om dit af te weer deur rentekoerse te verhoog en / of die QE om te keer. Of die regering kan die MMT-voorstel probeer om die inflasie met hoër belastings te versmoor. Die probleem is dat al hierdie reaksies ook die ekonomiese aktiwiteit sal onderdruk. In sulke omstandighede lyk die MMT-leer oor gratis besteding in elk geval nie so aantreklik nie.
John Whittaker, senior onderriggenoot in ekonomie, Lancaster Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Moderne monetêre teorie: die opkoms van ekonome wat sê dat groot staatskuld nie 'n probleem is nie