Elizabeth Carr is 'n nommer een '- ivfbabble
Ek het 'n hartvormige sterling silwer ketting met die nommer '1' aan die een kant en my voorletters aan die ander kant
Ek dra dit net by spesiale geleenthede - soos 'n klein sukses-sjarme - of ek dra dit as ek na Virginia gaan om die dokters te besoek wat my moontlik gemaak het.
Ek het al baie gewonder of die ander nege kinders van my kliniek wat ook een het, op dieselfde manier voel.
Van die kinders, van die oomblik dat ons die hangertjies op 'n Moedersdag-reünie begaan het, het die simbool nog nooit van hul nekke verwyder nie. Ander het die klein sjarme weggetrek.
Vir die res, soos ek, is dit nie iets wat ek wegsteek nie, maar selfs die manier waarop ek dit dra, beteken meer om te verduidelik as wat ek sou wou doen as ek eers met iemand ontmoet het.
Vir die langste tyd was my 'nommerhalssnoer' my identifiseerder onder daardie een spesifieke portuurgroep: die groep van nege ander eerste "proefbuis" babas.
Vir die langste tyd, toe hierdie groep van tien "babas" bymekaar gekom het, verwys ons na mekaar volgens ons getalle eerder as ons name!
'Ek en twee en drie gaan na die winkelsentrum,' onthou ek dat ek my ouers gesê het toe ek 13 was. 'Ses en agt was nie seker of hulle sou kom nie, maar kan jy vir hulle sê waar ek sal wees as hulle kom kyk?"
Alhoewel ons tien - en sommige nog steeds - naby was (amper soos broers en susters), het niemand van ons, volgens my wete, ooit die feit bespreek dat ons met mekaar gebore is via IVF nie! Ek kan nie sê of dit is omdat ons voel dat ons nie hoef nie, of omdat ons op 'n sekere vlak nie wil nie.
Ons het nog nooit daaroor gepraat dat 'n koerantberig oor ons geskryf is nie - nie omdat ons iets skouspelagtig of baanbrekers gedoen het nie, maar eerder omdat ons elke dag in die wêreld gekom het soos ander kinders doen.
Ons het ook nie ons angs oor die vraag of onvrugbaarheid iets sou wees wat ons met onsself moet ondervind soos ons ouers voor ons was, bespreek nie. Of hoe ons ons kinders ons plek in die voortplantingsgeskiedenis sal vertel.
Ek kan onthou dat hul ouers vir my gesê het: "Sonder u en u ouers sou ons babas nie hier wees nie."
Sou hul ouers eendag vir hulle die foto wys van baba '1' wat hulle vashou?
Wie sou die onuitgesproke vrae van hierdie babas beantwoord - dit was ek seker dat hulle sekerlik moes hê toe hulle oud genoeg was om na te dink waar babas vandaan kom.
Dit was toe ek besef dat hierdie babas waarskynlik nie dieselfde bekommernisse of sukkel het as wat ons die eerste tien gedoen het nie - want met 10 1,001 IVF-geboortes van een kliniek alleen (vergeet van die honderde meer wat oral in die land opgekom het), het ek besef IVF word normaal.
Vir diegene wat deur IVF gebore is, is dit 'n pragtige gedagte dat ons ouers 'n stap verder gegaan het om 'n gesin te hê. Die besef van hoeveel families nou deur IVF geskep is, is ongelooflik.
Ons kan nie die ongelooflike wetenskaplikes bedank wat IVF laat gebeur het en soveel hoop gebring het aan diegene wat andersins nooit hierdie potensiaal van ouerskap sou gehad het nie.