Die jeugboeke van Cor Dirks (1911-2000) het heeltemal aan my verbygegaan. Sy Uile-reeks het begin met Die Uile van Kranskop in 1950, maar ek het dit blykbaar nie in die skoolbiblioteekkas teëgekom nie. Ek onthou wel dat ons by die Afrikaanse boekekeuringsafdeling van die Kaapse Provinsiale Biblioteekdiens teen 1966 gereeld aanvrae vir die reeks gekry het.
Pa Steyn was ’n man wat sy krieket geken het en hy het van my ’n bouler gemaak wat paaltjies gevat het. Ek het ’n redelike vinnige bal afgestuur wat effens links weggebreek het. Hy het toe vir my drie glippe opgestel en toe was ek suksesvol.
Trots en breë bors loop ek van die veld af. “Jy dink seker nou jý is ’n kolwer,” het Pa my ballonnetjie geprik. Ek was geen kolwer nie.
Pa kon op ’n aand by ons aan huis kom en hom in ’n lekker stoel tuismaak. Ek en Ella het ons bes gedoen om ’n gesprek aan die gang te kry maar alles verniet. Eindelik bly ons ook maar stil, gee net tee. Op sý tyd staan hy op. “Dankie,” sê hy, “ek het lekker gekuier.”
Soos jy weet was hy baie lief vir blomme. Hy kon blomme wat hy plant sien blom voor hy hulle in die grond sit en dan op die regte plek. “Blomme wat op die verkeerde plek staan, is bossies,” kon hy sê.
My kennis van visvang staan op nul. Ek het nog nooit eens probeer nie. Neem ’n mens dan nie ’n boek saam om jou so tussenin besig te hou nie? wou ek weet.
My herinneringe het nie veel bygedra tot wat jy eintlik wou gehad het nie, maar vir my het dit groot betekenis dat ek hulle weer ’n keer kon opdiep.
Ek het gewonder of Cor Dirks met sy geskiedenis van middelmatigheid in sport soos krieket en hengel daaroor sou skryf in sulke avontuurboeke wat hoofsaaklik vir seuns bedoel is.
“In Breuk onder die Uile (boek 3) is daar bladsye en bladsye vol krieket- en rugbywedstryde, wat tot in die fynste besonderhede beskryf word. (Ek moes die rugbytellings in die boek aanpas tot die nuwe puntestelsel.) Die twee karakters Philip en Berrie is groot rugby- en krieketspelers! Ook in hierdie boek begin dit duidelik word dat die kleinste Uil, Jorsie, ’n groot voorliefde vir visvang het, en in die daaropvolgende boeke vang hy ook dikwels vis.
“Waar die skoolgrond aanvanklik ’n groot tema in die eerste boeke is, begin die seuns al hoe meer die boendoes invaar, soos die reeks ontwikkel. Hulle besoek die bosveld, wildtuin, Kalahari, Limpopo, Mosambiek ens. Jag is dus ook ’n groot tema, maar natuurlik is daar deurlopend gevaar, aksie en sluwe skelms.”
Teen die einde van volgende jaar behoort die reeks volledig te wees vir die lesers van die 21ste eeu:Die Uile en die verlore stad (1957)
Staan ’n kans om ’n kopie van Die Uile van Kranskop en Die Uile in die Kalahari te wen! Stuur ’n e-pos aan wen@litnet.co.za met jou naam en "Die Uile" om in te skryf.