Bo-aan die e-pos-uitnodiging om hierdie bydrae te skryf, was die helder en uitnodigende opskrif: "Jong dominees praat met die kerk". 'n Uit­nodiging aan 'n paar jong dominees om uit hul hart 'n paar persoonlike gedagtes oor die kerk en hul ervaring daarvan op papier te sit. Vir 'n groot en ou instelling soos die kerk 'n groothartige, amper onverwagse, waagstuk. Vir dié jong dominees 'n verrassende, amper senutergende verantwoordelikheid.
Tog kon hierdie uitnodiging my nie dadelik aan die skryf kry nie. Want hoe meer ek daaroor begin dink het, hoe meer het ek begin vermoed dit daar in hierdie skynbaar eenvoudige frase diep oortuigings, selfs diep onsekerhede, opgesluit lê. Eerder om dié frase as 'n opskrif te lees, kies ek daarom in hierdie bydrae om dit as 'n prikkel te lees wat by my - as 'n "jong dominee" - sekere gedagtes oproep. In die volgende paar paragrawe neem ek die vrymoedigheid om dié tentatiewe en huiwerige gedagtes te verwoord.
'n Mens kan natuurlik spekuleer oor 'n hele aantal baie goeie redes hiervoor: die blote feit dat jong dominees interessante opinies sou kon hê, die soeke na 'n groter verskeidenheid van stemme in kerklike gesprekke, die oorbrugging van 'n gaping tussen generasies, die uitdaag van kerklike hiëragieë, dalk selfs 'n poging om sonder 'n agenda te sien wat gebeur.
Ek dra nog altyd met my die vae ondertoon van 'n buitestaander saam - in eg post-modernistiese styl byvoorbeeld met die skryf hiervan: Wat het ek om oor so 'n breë onderwerp soos die kerk te sê wat die meerderheid lesers nie maar as net nog 'n opinie sal afmaak nie?