Vinkel sê vergas, Koljander sê skiet...en die skare gaan mal(ema).
"Hier volg die nuus uit Suid-Afrika: Julius Malema, Julius Malema, Julius Malema"
Nog nooit vantevore is die Suid-Afrikaanse koerantopskrifte en nuusbulletins in só 'n mate gedomineer deur iemand wat nie 'n regeringsminister, sportster, massaprediker of kinderontvoerder was, as wat tans die geval met die heer Malema is nie. Dis alom bekend dat Malema se houtwerkvaardighede hoogs bedenklik is, maar dit wil voorkom asof hy 'n groter bedrewenheid in sy geskiedenisklasse getoon het. Daarvan getuig sy onrusbarende gedrag, wat toenemend onmiskenbare ooreenkomste met die méés berugte antagonistiese figuur in die geskiedenis toon.
Ná soortgelyke stotterende wegspronge in die lewe, as treurige kunstenaar en ellendige akademikus onderskeidelik, kon beide Adolf Hitler en Malema hul oorspronklike hindernisse oorkom en beroemdheid verwerf.
Net soos Hitler, is Malema obsessief oor die 'bevryding' en die 'stryd' van 'sy mense'. Die eenvoudigste wyse om ekonomiese emansipasie te verseker, is om te konfiskeer wat reeds bestaan, en nes die geval was onder die eertydse Duitse burgery, wil die ontvanklike ore van onderdrukte Suid-Afrikaners hoor hoe nasionalisasie bo-aan die politieke agenda verskyn. En dít verskaf Malema aan hulle in oormaat.
Hitler se aangrypende, ontroerende openbare toesprake, sowel as sy vermoë om te kon bepaal wat die massas wou hoor, het van hom die leier gemaak wat die Duitsers gehoop het hul nasie nogmaals sal laat gedy. Net so is Malema, deur middel van opruiende toesprake, in staat om vrugbare grond vir sy retoriek te bespeur – in die desperasie van gewone mense. Brandarm Suid-Afrikaanse jeugdiges, hunkerend na dít waarop hulle 'geregtig' is, het Malema reeds gesalf as hul Messias.
Hitler het 'n fyn bewustheid gehad van die krag van simbolisme en deur te hamer op die 'ongeregtighede van die verlede' het hy die Duitse volk om sy pinkie gedraai. Ditto Malema.
Hitler se doktrine wat die Jode, 'n minderheidsgroep, verantwoordelik gehou het vir als wat krom en skeef was in Duitsland, is deur gewone Duitsers ingedrink. Net soos gewone Suid-Afrikaners Malema se oproep om die skiet van Boere tydens elke massabyeenkoms eggo, selfs in weerwil van die gelykheidshof se onlangse bevinding dat die sing van Dubulu iBhunu op haatspraak neerkom.
Vinkel sê vergas, Koljander sê skiet…en die skare gaan mal(ema).
Hitler se Derde Ryk, wat vir 'n duisend jaar moes bestaan, was 'n propagandamasjien wat geen teenstand geduld het nie. Nie van politieke teenstanders nie en beslis nie van die media nie. Die ANC, 'wat sal regeer totdat Jesus terugkeer', se omstrede Wet op die Beskerming van Inligting word heelhartig deur Malema ondersteun, terwyl hy enige politieke teenstand deur intimidasie en bullebakkery in die kiem smoor.
Hitler se kwalik bedekte beleide van nasionalistiese indoktrinasie, rassehaat en revolusie is met minating bejeën en afgelag, net soos wat vandag met Malema gebeur, maar na die konsolidasie van Nazi-mag is hierdie beleide aangegryp deur die aanhangers van Hitler se retoriek. Wie weet waartoe die Malema-ondersteuners in staat sal wees indien hý eendag die magtigste man in Suid-Afrika word?
Maar dis die volgende ooreenkoms tussen Hitler en Malema wat deur elke Suid-Afrikaner met meer as net 'n tikkie benoudheid in oënskou geneem behoort te word: in 1923, 'n volle tien jaar voordat Hitler tot Kanselier van Duitsland verkies is, het hy 'n optog van sowat 2000 Nazi's deur die strate van München gelei. Die oogmerk hiérmee was om uitendelik 'n staatsgreep op die ongewilde Weimarregering uit te voer. Die Biersaal-putsch, soos dit later bekend sou staan, het egter misluk. Hitler is tot vyf jaar gevangenisstraf gevonnis, waarvan hy uiteindelik nege maande uitgedien het. In die tronk het hy sy handleiding vir Nazi-oorheersing, Mein Kampf, geskryf en die res is, wel, geskiedenis.
Presies twee weke nadat Malema 'n optog teen armoede gelei het, is hy deur die ANC se nasionale displinêre komitee skuldig bevind aan 'n rits oortredings en is hy vir vyf jaar uit die party geskors. Suid-Afrikaners, wit en swart, juig, en hoop dat dit die laaste sien van die blikkantien sal wees. Noem my sinies, maar ek is nie oortuig dat die laaste bladsy in die biografie van Julius Malema geskryf is nie.
Maar ek hoop ek is verkeerd. Mag Malema deur die geskiedenis onthou word as 'n magshonger demagoog wat eens op 'n tyd gedreig het om die relatiewe rasseharmonie wat ons ná 1994 bereik het, ongedaan te maak. Mag sy skorsing 'n draaipunt vir ons land wees en mag ons kinders se kinders ons eendag vra: Julius? Julius wie?