Die geskiedenis van die USS Vega III - Geskiedenis Podcasts - 2022
(AF-69: dp. 15,160 (v.); 1. 602'0 "; b. 72'0"; dr. 29'0 ";
B. 21 k .; kpl. 360; a. 8 3 "; cl. Rigel; T. R3-S-4A)
Die derde Vega (AF-69) is op 7 Junie neergelê
1964 te Pascagoula, mej., Deur die Ingalls Shipbuilding
Korp .; op 28 April 1966 van stapel gestuur; geborg deur mevrou Theodore C. Longquest; en in opdrag op 10 November 1956, kapt. Floyd T. Thompson in bevel.
Na skud het Vega na die weskus en diens by die Stille Oseaan -vloot gevaar. Tussen Januarie 1956 en middel-1964 het Vega 13 ontplooiings na die Verre Ooste gedoen, gewoonlik ongeveer vier maande lank. Gedurende hierdie tyd vaar die veelsydige winkel gemiddeld meer as 30 000 myl per jaar en besoek gereeld Yokosuka en Sasebo, Japan; Hong Kong; Subic Bay, Filippyne; en Kaohsiung, Formosa, af en toe na Kobe en Iwakuni, Japan. In 1956 stel Vega 'n rekord vir skepe van haar soort toe sy Shangri-La (CVA-38) teen 218 ton per uur voorsien. In 1963 het die Vega weer bewys dat sy die vinnigste werkende vloot van die vloot was, omdat sy binne 27 minute 117 ton voorraad aan Ranger (CVA-61) afgelewer het, wat haar 'n oordragkoers van 245 ton per uur gegee het.
Van Oktober 1964 tot Januarie 1966 het Vega aan die vlootbedrywighede aan die kus van Viëtnam deelgeneem voordat sy in Februarie 1965 na die Verenigde State teruggekeer het. Sy het in die laat lente teruggekeer na die Viëtnamese waters, en sy het weer die 7de vloot -eenhede ondersteun. Terwyl Vega op 8 September 1965 in die Suid -Chinese See aan die gang was, was Vega die toneel van 'n ongewone bevelverandering, toe kapt T. A. Melusky kapt R. E. Hill as bevelvoerder onthef. Die seremonie het plaasgevind by 0128, op die poortvleuel van die brug, deur die lig van rooi gefiltreerde flitse, terwyl die skip verduister is tydens 'n aanvulling van die Constellation (CVA-62). Die winkel het in Oktober 1966 na die Verenigde State teruggekeer.
Vega is weer van Februarie tot Mei van 1966 in die 7de Vloot ontplooi. Gedurende hierdie tyd het die skip haar eerste twee kernaangedrewe skepe aangevul, Bainbridge (DLGN-26) en Enterprise (CYAN-66).
Later, tydens haar volgende WestPac -toer, het Vega 125 aan die gang en 26 in hawe -aanvullings - meer as tydens enige ander ontplooiing. Behalwe haar normale Japannese hawe, besoek sy ook Danang en An Thoi, Vietnam, terwyl sy vir die eerste keer in Singapoer bel.
Namate die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam verdiep is, weerspieël Vega se implementeringskedule hierdie toename in bedrywighede. Terwyl Vega in die somer van 1966 ontplooi is, stoom Vega saam met Hector (AR-7), Ashtabula (AO-61), Parricutin (AE-18) en Currituck (AV-7). Van 22 Augustus tot 21 November ondersteun sy die operasies "Yankee-Station" en "Market-Time".
Sy bly so in diens, met gereelde ontplooiings na WestPac tot 1969. Tussen haar uitstappies na die "Yankee-Station" of na "MarketTime" -sones, het Vega 'n gereelde skedule van plaaslike bedrywighede, opknapping en opknapping bygehou by terugkeer na die weste kus. Vega, tuisgemaak in San Franisco, Kalifornië, het Vega haar onglamagtige, maar lewensbelangrike plig voortgesit om die nodige voorraad te verskaf om die vloot en sy manne in 'n goeie toestand te hou.
Na laai in Oakland, Kalifornië, van 24 Maart tot 4 April 1969, vaar Vega op 5 April na Yokosuka, Japan.
Haar normale roetine van bedrywighede is later die maand onderbreek, toe Noord-Koreaanse MiG-vegters 'n Amerikaanse EC-121-toesigvliegtuig oor die See van Japan neergeskiet het. Namate die spanning tussen Pyongyang en Washington toeneem, reageer die 7de vloot op die krisis deur 'n taakspan wat die kernaanvaldraer Enterprise insluit, na die omgewing te stuur. Vega het op 24 April by Task Group (TG) 73.7 aangesluit ter ondersteuning van Task Force (TF) 71 in die See van Japan en het 17 aanvullings onderweg uitgevoer tussen die 24ste en die 29ste.
Met die verslapping van die spanning, is Vega op laasgenoemde datum losgemaak en haar gereelde aanvullingsoperasies in WestPac na die 7de vloot hervat. Vega het haar eerste lynperiode vir 1969 op 9 Mei begin en 22 skepe aangevul voordat sy op 16de na Subic Bay teruggekeer het. Op 31 Mei het die yskasskip 'n 37-uur-aanvullingsoperasie met die Niagara-waterval (AFS-3) in Subicbaai begin, met ongeveer 1,057,5 ton voorraad.
Op 9 Junie het Vega begin om 'Market Time' -bedrywighede te ondersteun. Sy het op 13 Junie in die hawe by An Thoi aangevul, in Vung Tau op die 15de, Camranhbaai op die 16de en by Danang op die 17de, voordat sy in die komende ses dae nege aanvullings op 'Yankee Station' onderneem het.
By die terugkeer na Subicbaai op 27 Junie, het die skip daar gebly tot 6 Julie, toe sy na Yankee Station geseil het, aangesien slegte weer alle COD-vliegtuie (vervoer aan boord) aan die grond gelê het, en dat die voorraad by die vloot afgelewer moes word. Sy het op 8 Julie op die stasie aangekom en vier dae later langs Oriskang (CVA-34) haar langste aanvulling onderneem, vanaf 1737 op 12 Julie tot 0105 in die 13de periode van sewe uur en 28 minute.
Kort daarna verhuis Vega na Hong Kong, waar haar bevelvoerder op 23 Julie die administratiewe Senior Officer Present Afloat (SOPA) geword het. Sy en llowa '~ (DD-702) het op die 27ste aan die gang gekom om die tifoon "Viola" te vermy, wat toe teen die kus van China draai. Twee dae later het Vega teruggekeer na haar SOPA -pligte en dit bly uitvoer totdat sy die hawe op 8 Augustus na Sasebo vertrek het. Daar laai die voorraadskip Fleet -vrag en vaar gou na die weskus van die Verenigde State, en arriveer op 6 September in San Franisco, Kalifornië, waar sy die res van 1969 gebly het.
Nadat sy op 2 Januarie 1970 die Hunters Point Naval Shipyard binnegegaan het vir haar gereelde opknapping, het Vega drie maande in die hande van die werf deurgebring voordat sy op 2 April opgedaag het om heropleiding uit San Diego te begin. Sy het in die somer in die operasionele gebied in die suide van Kalifornië opgelei, voordat sy op 21 Augustus na die Army Refrigerator (Reefer) Piers verhuis het
Oakland, Kalifornië. Daar het sy 'n voorafontplooiing van goedere afgelaai vir aflewering na die westelike Stille Oseaan.
Vega is weer op 11 September aan die gang, op pad na Subic Bay, en het op 26 September die 160ste meridiaan oorgesteek om amptelik met haar WestPac -toer te begin. Nadat sy onderweg die tifoon "Hope" ontduik het, het Vega kortliks by Subicbaai stilgehou voordat sy op 8 Oktober aangepak het vir haar eerste toer na die ontplooiing op die Yankee -stasie aan die kus van Viëtnam. Sy het op 22 Oktober na Subic teruggekeer. Tydens hierdie toer het sy meer as 226 ton voedsel oorgedra tydens aanvullings.
In haar tweede tydperk het die skip 290 ton voorraad oorgedra na skepe met TF 77 op die Yankee -stasie. Bangkok, Thailand, het welkom verligting gebied vir vryheidspartye voordat die skip op 29 November 'n derde keer na die lyn teruggekeer het. Vega, wat ter ondersteuning van 'Market Time' was, het Vega ongeveer 392 ton voedsel-Kersfeesbenodigdhede oorgedra na skepe wat daagliks in die interdikspatrollies van die seebane besig was. Verder het die skip ongeveer 67 ton voorraad afgelewer aan Danang, Camranh Bay Con Son, An Thoi en Hon Choi-all in Suid-Viëtnam.
Na 'n besoek aan Hong Kong van 13 tot 21 Desember, het Vega Kersfees in Kaohsiung, Taiwan, deurgebring en daarna teruggekeer na Subic Bay om voorrade te laai. Voordat die jaar verby was, was die voorraadskip weer aan die gang-vir haar periode in die vierde lyn buite Vietnam. Tydens hierdie swaai het die skip 300 ton kos na skepe oorgedra op die patrolle "Yankee Station" en "Market Time". Baie matrose op die skepe wat sy verskaf het, het waarskynlik die vars vrugte geniet wat Taiwan tydens die besoek van die skip daar opgedoen het voordat hulle aan die kuslyn van Viëtnam ontplooi het.
Die toevaartuig het vroeg in 1971 nog twee swaaie op die patrollielyn in die seebane van Viëtnam gemaak. Uiters moeilike weersomstandighede het sulke operasies op 29 en 30 Januarie 1971 belemmer, maar die manne op die betrokke skepe het die geleentheid aangepak en die suksesvolle sukses behaal oordrag van 100 ton kos sonder voorval. Die skip het van 8 tot 10 Maart 342 ton voorraad by die Naval Supply Depot, Subic Bay, afgelaai en vertrek uit die Filippyne om Japan te besoek. Terwyl hy onderweg was, is Vega egter gestuur om na 'n Japannese vissersvaartuig in nood buite Yonakuni Jima te soek. Deur die soektog in swaar see en onder loodgrys oostelike hemelruim te doen, was Vega se pogings sonder sukses gekroon, aangesien sy geen spoor van die noodlottige skip gevind het nie.
Vega het Sasebo uiteindelik besoek, van 17 tot 20 Maart, voordat sy op pad was na Pearl Harbor, op pad na haar uiteindelike bestemming Alameda, Kalifornië.
Vega het op 6 April by die Naval Air Station, Alameda, 'n hawe gemaak, en het later van 13 tot 17 Mei diens gedoen as gasheerskip in San Franisco vir HMCS Terra Nova. Vega betree toe op 27 Mei Triple "A" ShipYard, San Franisco, vir 'n beperkte beskikbaarheid wat die skip se oordragvermoëns verhoog het. By voltooiing van hierdie wysigings op 23 Julie het die skip vanaf die 26ste tot die 30ste 'n program van tipe opleiding aan die kus van Kalifornië gehou, voordat sy noordwaarts gevaar het om die jaarlikse Sea Fair in Seattle, Washington, te besoek.
Tydens 'n daaropvolgende opknapping, wat in die somer en weer in die herfs van 1971 weer by die Triple A-skeepswerf in San Francisco uitgevoer is, het Vega modifikasies ontvang wat haar vraghanteringsvermoë verder verbeter het. Spesifiek is nommer 3-houvas aangepas om vooraf gepalletiseerde vrag te hanteer; en bestaande helikopterfasiliteite is opgegradeer. Boonop is 'n palet-vervoerband van 4000 pond bygevoeg, sowel as laaigeriewe vir batterye en 'n nuwe motorhyser. Tussen die werfperiodes het die vragskip deelgeneem aan plaaslike operasies en tipe opleiding.
Van 1972 tot 1974 het Vega voortgegaan met die vervulling van haar primêre missie om die nodige kos en vrag aan eenhede te dryf en aan wal te voorsien. Sy het gereeld na die uithoeke van die westelike Stille Oseaan -operasionele gebied ontplooi en aanvullings op skepe op see uitgevoer tydens "Yankee Station" en "Market Time" patrollies en ondersteuningsoperasies uitgevoer met die Mobile Logistics Support Force. Die tempo van die Viëtnam -oorlog het egter begin verander. Teen die lente van 1973 was die Amerikaanse betrokkenheid op die suidoostelike Asiatiese vasteland ten einde.
Nadat Vega vroeg in 1975 drie keer by die lyn aangesluit het, het Vega op 22 Maart 1975 uit Subicbaai gevaar om logistieke dienste te lewer vir TG 76.4, wat in die Golf van Thailand staan ​​om operasie "Eagle Pull" uit te voer, die ontruiming van Kambodjaanse vlugtelinge wat vlug die kommunistiese oorname van daardie land. Sy het aanvullings gedoen met 'n wye verskeidenheid skepe. Toe sy terugkeer na Subic Bay om op 31 Maart te herlaai, vaar sy na die tweede toename van "Eagle Pull", wat op 5 April weer by die magte in die Golf van Thailand aansluit. Nadat hy aangevul is met Frederick (LST-1184), Durham (LKA-114), Long Beach (CLGN-9), Reasoner (DE-1063), Blue Ridge (LCC-19), Okinawa (LPH-3) en Thomaston (LSD-28), het sy op Phu Quce-eiland aangekom om ondersteunings te bied aan Kambodjaanse vlugtelinge, en ongeveer 12,4 ton vlugtelinge-lewensonderhoud na Dubuque (LPD-8) en Peoria (LST1183) oorgeplaas. By die ontmoeting met TG 76.4 op die 9de, keer die besige voorraadskip weer op die 10de terug na Phu Quoe en op die 13de na Subic Bay.
Vega, op 23 April, van Subic Bay af, vaar Vega na die kus van Suid -Viëtnam. Teen hierdie tydstip het die regering van Suid-Viëtnam in duie gestort en tonne toerusting wat deur Amerika verskaf is, ongeskonde gelaat vir die kommunistiese magte. Operasie "Frequent Wind" is van stapel gestuur om Viëtnamese te ontruim wat uit die aanslag vlug, sodat hulle nie agtergelaat word en in kommunistiese hande val nie. Die volgende paar dae het Vega die Amerikaanse en Suid -Viëtnamese vlootskepe aangevul, passasiers en pos afgelewer en vlugtelingvoorrade oorgeplaas na vaartuie vol Suid -Viëtnamese. Op 25 Mei tot 30 April op see, het die voorraadskip op 1 Mei by Vung Tau aangekom en die Suid-Viëtnamese vlooteenhede YFU-69, HQ ~, HQ-800 en HQ-801 aangevul, asook 'n vertikale aanvulling van die vloot Mars (AFS-1) en vlootvoorrade en pos vir vyf ander vlootskepe.
Op pad na Subic Bay, het Vega as begeleier gedien vir die "New Life" vloot, swaar belaai met Viëtnamese vlugtelinge en hul besittings. By die 6de in Subicbaai aangekom, staan ​​sy in met die eerste kontingent vlugtelingvaartuie-ongeveer 70 vaartuie in alle vorme en groottes. Vega het later die dag begin om die begeleiding te hervat, en Vega staan ​​op die see; daarna het sy op die 7de by Taluga (T AO-62) aangevul voordat sy die volgende twee dae met Midway (CVA-41), Badger (DE-1071) en Ashtaoula (AO-51) aangevul is. Sy het op 10 Mei by Subicbaai aangekom om voorrade te laai, en sy is kort daarna aan die gang, saam met Harold E. Holt (DE-1074), vir die begeleiding van vlugtelinge.
Op 13 Mei het kommunistiese Kambodjaanse magte beslag gelê op die houerskip, in besit van Amerika, SS Magaguez, van die eiland Koh Tang, Cambodib. Beide Vega en Harold El. Holt het volle vaart gemaak vir die gebied, terwyl Amerikaanse magte spoedig gemobiliseer het vir vinnige en beslissende aanvalle om die skip en sy bemanning uit die hande van die Kambodjane te kry. Aangekom op die 15de, het Vega bygestaan ​​om dienste te lewer terwyl Harold E. Holt ingetrek het en 'n groep mariniers afgelewer het wat aan boord van die houerskip gegaan het. Terwyl die voorval tot 'n slotsom gekom het deur die vinnige herowering van die skip en haar bemanning, het die roetine -taak om aanvullings aan skepe van die 7de Vloot in die suidoostelike Asiatiese waters aan die gang te sit, onverpoos voortgegaan na die val van Viëtnam en Kambodja.
Vega het op 4 Augustus teruggekeer na San Francisco, Kalifornië, op 'n ompadroete via Cebu en Subic Bay, Filippyne; Hongkong, Britse kroonkolonie; Bucknerbaai, Okinawa en Pearl Harbor. 'N Oorsig van die aktiwiteite van die skepe tydens haar mees gebeurtenisvolle WestPac -vaartuig het getoon dat die skip ongeveer 105 onderweg, 15 boot en 38 vertikale aanvullings voltooi het - die laaste met behulp van die vermoëns van helikopters vir 'n vinnige en verhoogde vervoer van voorraad van skip tot skip. Altesaam 2,848,9 ton voorraad, insluitend 136,8 ton vlugtelingvoorrade, is oorgedra. Die skip het toe 'n beperkte beskikbaarheid van 18 tot 19 Augustus ondergaan.
Vir die res van die skip se aktiewe diensloopbaan by die Amerikaanse vloot het Vega aan die weskus opereer, plaaslike operasies uitgevoer en later na die Filippyne, Hong Kong, Taiwan, Japan en Okinawa ontplooi vir haar laaste WestPac -ontplooiing. Sy het op 21 Desember 1976 in San Francisco aangekom en onmiddellik met verlof en onderhoud begin.
Op 21 Januarie 1977 verskuif Vega na kooi 23, suid van die Mare Island Naval Shipyard, om te begin stilstaan ​​voor inaktivering. Sy is op 29 April 1977 uit diens gestel en is dieselfde dag van die vlootlys verwyder.
Vega verdien 10 gevegsterre vir haar diens aan eenhede van die 7de vloot tydens die Viëtnam -oorlog.
The Saga of USS Kidd: 'n terugblik op die historiese ontplooiing van Jacksonville se span vir vinnige reaksie
Foto deur onderoffisier 2de klas Alexander M Corona | SAN DIEGO (28 April 2020)-'n Matroos salueer die nasionale vaandel as hulle die missielvernietiger USS Kidd (DDG 100) wat tans op 28 April in San Diego vasgemeer is, aan boord neem as deel van die vloot se aggressiewe reaksie op die COVID-19-uitbraak op aan boord van die skip gaan. Terwyl hy in San Diego is, sal die vloot mediese sorg aan die bemanning verskaf en die skip skoonmaak en ontsmet. (Foto van die Amerikaanse vloot deur massakommunikasie -spesialis 2de klas Alex Corona/ vrygestel) sien minder | Bekyk prentbladsy
FALLS CHURCH, VA, VERENIGDE STATE
Verhaal deur André Sobocinski
Amerikaanse vlootburo vir medisyne en chirurgie
In April 2020 het die Naval Hospital in Jacksonville 'n spesiale diagnostiese eenheid ontplooi na die geleide missielvernietiger USS Kidd (DDG-100), toe in die storms van 'n skipuitbraak. Die span - wat uit twee mediese beamptes en vyf korpsmanne bestaan ​​- word 'die' vinnige reaksiespan 'genoem, en dit is met goeie rede. Binne slegs drie uur is hierdie span beide bedink, saamgestel en ontplooi vir 'n missie om COVID-19 diagnostiese toetse op see uit te voer. Tot op hede is dit die enigste ontplooiing van hierdie tipe platform in die geskiedenis van die vloot.
Op die oggend van 23 April 2020 het Comdr. Michael Kaplan het sy dag begin as direkteur van mediese dienste in die Naval Hospital Jacksonville toe sy bevelvoerder, kapt Matthew Case, hom in kennis gestel het van 'n uitbraak aan boord van USS Kidd, waarna hy teen-narkotiese operasies met die 4de vloot uitgevoer het.
'Hy het by my ingekom en gesê:' Ek moet 'n span saamstel om na die skip te gaan. Ons sal 'n internis, 'n voormalige dokter nodig hê, en ons sal 'n paar korpsmanne nodig hê, '' vertel Kaplan.
Op hierdie stadium was die hospitaal reeds gemerk vir die aktivering van sy Expeditionary Medical Facility (EMF) -Mike en die ontplooiing van personeel in gemeenskappe wat swaar getref is in Baton Rouge, Dallas, New Orleans, New York en Stamford. En daar was nog steeds groot onsekerheid oor die onmiddellike impak van COVID-19 op die Naval Hospital Jacksonville en sy gemeenskap.
Kaplan, 'n allergoloog, het vrywillig gewerk dat as die COVID-19 in die daaropvolgende dae 'n probleem in Jacksonville word, die ander internis-wat ook 'n dokter vir kritieke sorg was-in die hospitaal moet bly.
Die volgende lid van die span was die noodbeampte vir openbare gesondheid (PHEO), luitenant -bevelvoerder Clifton Wilcox. Daar kan aangevoer word dat hoewel dit 'n ongekende missie was, dit in baie opsigte gelyk was aan die kursus vir 'n reeds eklektiese loopbaan. Voordat hy by Navy Medicine ingegaan het, was Wilcox 'n marine -intelligensiebeampte en vlieënier, en het hy selfs as 'n kommersiële vlieënier gewerk voordat hy na die mediese skool gegaan het. Sedert 2018 was hy die hoof van die beroepsafdeling in Jacksonville en PHEO vir Navy Region Southeast. En aangesien daar nie 'n beampte van voorkomende medisyne beskikbaar was nie, was sy ervarings as 'n PHEO van toepassing en nodig vir die missie.
Daarna kom die hospitaalkorpsmanne. Tegnici HM3 Brian Krawsczyn, HM2 Derrick Hudson, HM1 Jason Turgeon, laboratoriumtegnikus Joseph Kim en Corpsman, HN Louis Moyer, het almal vrywillig 'n missie ondersteun waar die vrae die antwoorde swaarder weeg en die erns van die uitbraak nog vasgestel moet word.
Teen 1230 - nadat hulle hul besittings gereedgemaak het, PPE beveilig het, leiding ingesamel het oor uitbrake aan boord en slegs ure nadat hulle oor die missie gewaarsku was - was die span gereed om te gaan. Die CO en die XO het hulle en hul toerusting-insluitend 'n Abbott ID NOW-diagnostiese masjien-na die vliegveld gery waar 'n P-8 Poseidon op hulle gewag het.
HMC Clint Barton was sedert Junie 2001 'n veteraan van die Amerikaanse vloot.Maar soos baie matrose was dit 'n toevallige ontmoeting met 'n vlootwerwer en 'n hunkering om 'die wêreld te sien' wat hom in die seediens gebring het.
Na die bootkamp, ​​Hospital Corps "A" School en voltydse ondersteuning (FTS) in die Navy Reserves, het Barton die besluit geneem om 'n Independent Duty Corpsman (IDC) te word. IDC's, wat die 'hoogtepunt van die Navy Hospital Corps' genoem word, speel sedert 1909 'n belangrike rol in die operasionele vloot, toe die eerste gevorderde korpsen aan boord van torpedo -vernietigers was.
As Kidd se IDC was Barton die belangrikste persoon vir alle mediese probleme aan boord van die skip. Sy mediese aanvulling het twee junior korpsmanne (ook bekend as 'baby docs') ingesluit wat hy as 'ster' en 'hardwerkend' beskryf het. 'N Tipiese dag vir 'n opperhoof Barton voor COVID-19 sluit in oggendoproepe, toesig oor lug-, water-, voedsel- en leefbaarheidstandaarde, toesig oor die babadokumente, die beantwoording van tegniese vrae en natuurlik baie administratiewe werk.
Voor April 2020 was dinge vir Barton en sy junior korpsmanne, soos hy dit stel, 'gladde seil'. Die grootste mediese probleme was gevalle van 'n voortslepende sellulitis en 'n peritonsillêre abses. Maar die lewe aan boord van Kidd - en oor die hele wêreld - het in 2020 begin verander.
In Januarie verlaat Kidd sy tuisbasis van Everett, Washington, net toe die eerste gevalle van COVID-19 in die staat verskyn. Op see het Barton deur sy kragchirurge op hoogte gehou van die situasie en het hy geweet dat die skip op die hoogte moet bly van die openbare gesondheidskwessie.
Die skip het in Hawaii gestop vir 'n paar vinnige herstelwerk, om brandstof te hervul en voedselwinkels te kry voordat dit suid vertrek. Terwyl Barton daar was, het hy gehoor van die eerste gevalle van COVID in Hawaii. Die skip het die vryheid tot die basis beperk en die bemanning het ook ekstra skoonmaak tyd ingesit om die skip te ontsmet. Voordat hy Hawaii verlaat, het Barton verskeie liter hoë sterkte bleikmiddel verseker. 'Ek sou verdun en aan die bemanning verdwyn sodat hulle hul spasies kon ontsmet,' het Barton gesê. 'En die laaste helfte van die ineenstorting was bloot om alles te bleik - al die deurknoppe, al die sleutelborde, die mure en plekke waar mense raak as hulle deur gange beweeg.
Op 13 April het 'n paar matrose die siekeboeg binnegekom en gekla van naarheid, ligte koors, maar niks te spesifiek nie. 'Die destydse leiding het my vertel dat hulle koors en 'n aantal van hierdie respiratoriese simptome moes hê om te vermoed dat dit COVID is, maar dit het hulle nie,' het Barton gesê.
'N Week later het Barton nuwe leiding van die 4de Vlootchirurg ontvang wat die vooruitsig vir hierdie gevalle verander het.
'Ek het dadelik na die XO gegaan en gesê:' Meneer, u moet die nuwe leiding lees. Ons sal vermoedelike gevalle moet aanmeld-van wat hulle 'ILI's' genoem het-grieppasiënte, 'onthou Barton. 'Destyds was daar geen toets daarvoor nie. Elke geval van snuffel, hoofpyn of naarheid - alles is redelik normaal op see.
'Ek het net gehoop dat ons onder die radar sou bly en dat dit ons nie sou onderkry nie, maar ek was duidelik verskriklik verkeerd,' het Barton gesê. 'Ek het geweet toe die leiding op die 20ste uitkom dat my geluk min of meer op is.'
Een van die matrose wat op 13 April na die siekeboeg gekom het, het nie verbeter nie en Barton het besluit dat hy MEDEVAC moet afskakel. Die Kidd stoom noord 500 myl van waar hulle opereer het om binne bereik te kom om hom weg te vlieg en hom uiteindelik na San Antonio te stuur. Die woord het kort daarna by die skip gekom dat die matroos positief getoets het vir COVID-19.
Vir Barton was hierdie oomblik 'n seën en 'n vloek. Aan die een kant ken hy nou sy teëstander.
'Nou het ek verskeie mense op my radar, nou moet ek my bekommer,' het Barton gesê. 'Hy was ongeveer 'n week siek en ons was nie geïsoleer nie, want dit was wat die leiding destyds gesê het. Maar nou het ek nou 80 mense in die slaapplek wat daaraan blootgestel is. "
Almal wat aan boord van 'n verwoester soos Kidd gedien het, kan u vertel dat dit nie 'n omgewing is wat afsonderlik is nie. En om 'ses voet' van ander matrose af te hou in smal gange en kompartemente, is onmoontlik. Maar dit was wat Barton nou in die gesig gestaar het.
Hy noem dat hy maande vroeër 'n isolasieoefening gedoen het as voordelig vir die praktyk. Hulle het vermoedelike gevalle begin isoleer in 'n kaapplek met plek vir tot 88 individue.
'Ons moes agterkom wie van Berthing One siek was, die een kant as die kwarantynkant en die ander kant die skoon kant', het Barton gesê. 'Ons moes van die kooi af skei sodat mense daar kon woon en mekaar nie siek word nie. Die grootste probleem hiermee was die skip se Autonomous Collective Protection System (ACPS), wat die omgewing positief onder druk hou en verhoed dat enige eksterne besmetting deur die lug die bemanning besmet. Ongelukkig bly die besoedeling binne -in. "
Barton moes aanhou waak, die infeksie beheer, vermoedelike gevalle in kwarantyn plaas, diegene in kwarantyn monitor en op een of ander manier verseker dat die skip nie uit die geveg gehaal word nie.
Die Abbott, die Rapid Response Team en Makin Island:
Na 'n vlug van 3 uur na 'n vliegveld El Salvador, het Kaplan en sy span 'n SH-60 Sea Hawk-helikopter aangepak wat hulle na die Kidd geneem het.
Aan boord van die skip is hulle begroet deur hoofman Barton, wat hulle 'n afloop gegee het, 'n vinnige toer en hulle aan die CO, XO en CMC van die skip voorgestel het. Hulle het verneem dat 30 tot 40 matrose die vorige dae in kwarantyn geplaas is met 'n verskeidenheid gastro -intestinale en longsimptome.
'Dit was baie surrealisties,' onthou Wilcox. 'Ons het aan boord van die Kidd aangekom. Oral waar jy kyk, het mense maskers gehad. My eerste indruk was dat mense op die punt was. "
Die Rapid Response Team (RRT) het die Abbott -diagnostiese masjien opgestel in 'n voorstrydstasie van 12 x 12 voet. Die aand het hulle die matrose in kwarantyn begin toets voordat hulle alle ander bemanningslede getoets het. Binne hul eerste 24 uur aan boord het die RRT 25 persent van die skip getoets.
Uiteindelik het ongeveer 'n derde van die bemanning (byna 100) positief getoets. Ongeveer 50 persent was asimptomaties.
Toe die RRT die bemanning nie toets nie, het hulle saam met hoofman Barton saamgewerk om die verspreiding van infeksie te verminder en verskeie sanitêre praktyke toegepas, soos die verhoging van die frekwensie van die skoonmaak van gemeenskaplike ruimtes en die gebruik van handewas of ontsmettingsmiddel om die gebiede te betree.
Twee dae na hul missie het die Kidd met die USS Makin-eiland (LHD-8) 'n afspraak gemaak met MEDVAC om die ernstigste gevalle aan boord te kry.
'Ek dink ons ​​het besef dat ons die aand van die 25ste, wat tegnies vroeg Sondag die 26ste was, met die Makin -eiland 'n afspraak sou maak, en dit was omtrent die gouste wat ons begin sien het, hoe mense regtig skerp word,' het hy gesê. Kaplan. 'Toe die Makin -eiland binne die helikopterreeks kom, het ons die individue van die skip af gevlieg, en ek dink uiteindelik het ongeveer 15 individue oorgekom, en toe kom hul IDC en word basies meegedeel dat hy saam met ons die skip sou ry. tot in San Diego. "
Voordat Kidd met die Makin -eiland vergader het, het Wilcox gaan kyk na die ernstiger gevalle.
"Vir die eerste keer in 'n lang tyd was ek heeltemal omhul, afgegaan en een van hul stetoskope geleen," het Wilcox gesê. 'Ek het gekyk na ongeveer 'n halfdosyn individue wat volgens die IDC die skerpste was. Ek het na hul longe geluister, ek het my eie pols os gedoen, en sommige van hulle het beslis 'n gekraak in hul longe, wat baie ongewoon is om dit by jong, gesonde mans en vroue te sien. Maar nie een van hulle het pols os onder 98 nie, en dit is eintlik die pols os wat u volg, want daar is iets wat 'stille hipoksie' genoem word en dit is redelik algemeen met koronavirus.
Wilcox het hulle laat weet dat die groot vloot mense uitvlieg om seker te maak dat alles reg is en dat hulle nie vergeet word nie. Met swaar plastiekplate in verskeie gebiede, die Tyvek -pakke en die feit dat dit donker aan boord van die skip was, behalwe vir rooi ligte, het Wilcox later gesê dat dit lyk soos 'n toneel uit die film Alien.
Senior hoof Todd Burkholder, Makin Island se IDC, het die oggend van die 26ste aan boord van Kidd gerapporteer. Soos hy later vertel: 'Hulle het reeds een van hul korpsmanne positief laat afneem en die NOK was oorweldig en het hulp nodig gehad.' Vanweë sy ervarings aan boord van 'n vernietiger en kennis van die uitleg, het die CO van Makin Island Burkholder opgedra om Barton te help en ook te besluit wie MEDEVAC moet afskakel.
Burkholder het die beleërde Barton ontmoet wat hom aan die CO se skip voorgestel het en hom toe na die dokter geneem het. 'Hy was so moeg, ek kon sien dat hy ten minste 'n dag of twee nie geslaap het nie,' onthou Burkholder. 'Hy het gesê:' Ek het nou 26 positiewe en meer kom, en ek het 44 siekes. 'So hulle het nog getoets, maar dit was hoe vinnig dit gebeur.
Burkholder het 15 in kwarantyn geïdentifiseer wat nodig was om MEDEVAC'd te kry. 'Hulle het mede-morbiditeite in bykans elke geval, wat net nie goed was om hulle op die vernietiger te hou nie, veral met die beperkte mediese vermoë wat u het,' het Burkholder gesê. 'Hulle nader ook dag vyf tot agt, wat die gevaarlikste tydperk is, en dit is wanneer u nie wil hê hulle moet neerstort nie, veral waar u nie die toerusting het wat die Makin -eiland het nie. Hulle het die vermoë om dit op ventilators aan te sit, en hulle het die vermoë gehad om dit te intubeer en onder te hou, en ons het glad nie die vermoë op die LHD nie. "
In die volgende vier uur het Kidd twee -twee sake na die Makin -eiland vervoer. Burkholder het aan boord van die skip gebly en Barton en die RRT gehelp om die oorblywende sake te versorg totdat hy in San Diego aangekom het.
'Dit was 'n wonderlike tydperk van drie of vier dae waarin niemand van ons enigsins geslaap het nie,' onthou Burkholder. 'Dit was 'n groot vervaag van energiedrankies, sonder slaap en e -posse.'
Voordat hy San Diego op 28 April bereik het, het die RRT 100 persent van die bemanning weer getoets met die Abbott-masjien.
Aan die wal is hulle ontmoet vir die afdeling vir mediese gereedheid vir bevelvoerder, Naval Surface Forces Pacific en die Naval Environmental Preventive Medicine Unit No. 5 (NEPMU-5). 'Ons is toe saam met die hele skip deur die kwarantynproses geplaas,' onthou Wilcox. 'Ons het deur tente gegaan en hulle het ons uitgevee en ons het ook almal ons bloed laat trek vir teenliggaampies voordat ons twee weke in kwarantyn geplaas is.'
As hulle terugkyk op hul ervarings, prys Kaplan, Wilcox en Burkholder almal die vinnige denke van hoofman Barton in die isolering van vermoedelike gevalle van COVID-19 en voorkoming van 'n meer verwoestende uitbraak.
Barton maak sy rol laag en prys die werk van die hele bemanning, wat almal gretig was om hul deel te doen om hul skeepsmate te help en waar nodig in te vul. Hy het ook direkte ondersteuning ontvang van twee sonartegnici, 'n personeelspesialis, 'n elektroniese tegnikus en 'n skutter se matroos, wat alles gedoen het, van pasiënte om te kyk na hulpmiddels om mediese sorgvorms oor te skryf in sigblaaie wat gebruik word om aan te meld.
'N Jaar later bly die verhaal van die USS Kidd -uitbraak 'n verhaal van veerkragtigheid en om die kans te trotseer. Ondanks die steeds ontwikkelende leiding en die (toe) baie onbekende inligting oor die oordrag, het personeel van die vloot ingeskakel en hul opleiding toegepas, vinnig gedink en die beste beskikbare gereedskap gebruik om die verspreiding te beperk, en gevorderde toetse in 'n minder ideale omgewing te doen, terwyl hulle om te verseker dat diegene wat ekstra sorg benodig, dit so vinnig as moontlik ontvang het.
Opmerklik, net meer as 'n maand nadat hy in die hawe gekom het, was USS Kidd weer op see.
Naval Transportation Service, 1921 � [wysig | wysig bron]
Toegewys aan die Naval Transportation Service, Vega het die vloot van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan bedien op vragritte, insluitend oproepe na beide die oostelike en westelike hawens, sowel as besoeke aan die Verre Ooste en die Karibiese Eilande. Gedurende die eerste drie jaar van haar vlootdiens, Vega het ses reise heen en weer van San Francisco na Asiatiese waters voltooi voordat hulle in Oktober 1924 huiswaarts keer.
1925 � [wysig | wysig bron]
In opeenvolgende somers van 1925 tot 1928 het die vragskip tussen die hawens van Seattle, Washington en Alaskan opereer, met voorraad en winkels na vlootradiostasies in St. Paul en Dutch Harbour. Daarbenewens het Vega en susterskip Sirius (AK-15) het algemene vrag, swaar gewere en munisipale onderdele vervoer ter ondersteuning van mariene vredesaktiwiteite in Nicaragua. Onder Vega's cruises was reise in 1928 met voorrade vir die Buro vir Visserye, Departement van Handel, om seiljagte op Pribilof en ander Alaskan -eilande te seël. Sy het teruggekeer met seëlvelle wat tydens moord onder toesig versamel is.
Vega het in die dertigerjare in onglamoureuze, maar noodsaaklike logistieke pligte gewerk namate die vloed van oorlog nader na die Verenigde State gekom het.
Aanval op Pearl Harbor, 1941 [wysig | wysig bron]
Op 6 Desember 1941 het Vega het in Honolulu, Hawaii, aangekom - haar ruimtes belaai met ammunisie vir die Naval Ammunition Depot, Pearl Harbor, en 'n weermag -sleepwa van die weermag - vasgemeer aan Pier 31 en begin om 0700 op 7 Desember om 0100 haar vrag af te laai. Toe Japannese vliegtuie oor Oahu sweef, Vega het na die algemene kwartiere gegaan en met haar lugafweergewere losgebrand, terwyl burgerlike stowe die moeilike taak om haar gevaarlike vrag af te laai, voortgesit het. Aangesien die Japannese op soek was na 'n groter wedstryd, het die "Hog Islander" en haar belangrike vrag ongeskonde uit die aanval gekom.
Hawaii, 1942 [wysig | wysig bron]
Vega het op die Hawaiiaanse eilande gebly tot 3 Januarie 1942, toe sy met 'n vrag burgermotors en pynappels aan die gang was. Sy het 10 dae later in San Francisco aangekom en binnekort by Mare Island Navy Yard ingegaan vir herstel. Sy keer op 10 Maart terug na die Hawaïese waters. Nadat sy haar tou losgemaak het, Vordering (AMc-98), en die aflaai van konstruksietoerusting, laai die vragskip nog 'n vrag pynappels en toerusting vir burgerlike afhanklikes en begin op 20 Maart vir die weskus.
Aleoetiese eilande, 1942 � [wysig | wysig bron]
Oorgedra na die operasionele beheer van kommandant, 13de vlootdistrik, Vega vertrek op 9 April uit San Francisco na Tacoma, Washington. Sedertdien tot 9 Januarie 1944 het die vragskip uit Tacoma en Seattle opereer, wat noodsaaklike konstruksiemateriaal bevat en Amerikaanse operasies teen die Japannese indringers op die Aleoetiese eilande ondersteun het. Op 'n slag, Vega het 'n vrag vlootwinkels en ammunisie, asook 'n paar 20 mm 160 mm lugafweergewere vir die garnisoen by die Nederlandse hawe gelewer-slegs 'n paar dae voor die verwoestende bombardement van die basis deur 'n Japannese strydmag in die begin van Junie 1942.
Ondersteuning van die Stille Oseaan -operasies, 1944 � [wysig | wysig bron]
Die skip het vroeg in 1944 na San Francisco teruggekeer en is gou aan Service Squadron (ServRon) 8 gestuur. Gedurende die volgende jaar het die vragskip drie groot amfibiese operasies ondersteun - in die Marianas, die Western Carolines en in Okinawa - met voorraad en konstruksiemateriaal om die "Seabees" te help met die vestiging van die vooraf basisse wat nodig is vir die vlotte werking van die vloot. Sy haal haar eerste vrag pontonbote by Pearl Harbor op en begin op 31 Januarie na die Gilbert -eilande. Haar bevele is egter onderweg verander en haar na die Marshalls gestuur. Sy het op 6 Maart by die Kwajalein -atol aangekom, die bakke afgelaai en teruggekeer na San Francisco vir nog 'n vrag. Sy vertrek op 18 Mei uit San Francisco en laai af by Guam voordat sy terugstap na die Russells om nog 'n vrag op die Banika -eiland op te laai.
Op 23 Oktober 1944 het Vega begin met die laai van koperblikke van koper by Ulithi in die Carolines, terwyl sy 'Seabee' -bataljon begin-die 1044e-saamgestelde selfaangedrewe bakke wat in SS uitgebring is Claremont. Daarna vaar die vragskip na Eniwetok, waar sy op 30 Desember 'n ander vrag koperhulsies aan boord neem, op pad na die westkus. Sy maak op 18 Januarie 1945 hawe in San Francisco, 'n bekende eindpunt vir die skip. Vega vertrek op 9 Maart aan die weskus met nog 'n vrag bote, via Eniwetok en Ulithi, na die Ryukyus. Haal anker op 13 Junie van Okinawa af, Vega het pontonbote begin bymekaarmaak, en drie dae later, tydens 'n Japannese lugaanval op haar ankerplek, het die vragskip 'n tweemotorige bomwerper neergeskiet voordat die vlieënier sy bomme kon laat val.
Die vragskip het op 6 Julie uit Okinawa vertrek en via Pearl Harbor na die weskus gevaar en kort daarna by San Pedro aangekom. Die aflaai van leë koper wat by Pearl Harbor afgehaal is, Vega 'n vrag droë winkels na San Francisco vervoer.
Sy ry na Oakland, Kalifornië, en word op 15 Januarie 1946 uit diens gestel. Op 12 Maart is sy van die vlootlys afgestuur en is op 1 Julie aan die Maritieme Kommissie oorgedra. Die veteraan vragvaartuig is op 6 Augustus aan die National Metal and Steel Corp. verkoop om dit te skrap.
USS Koraalsee is in gebruik geneem in 1947. Hierdie groot vliegdekskip in die Midway -klas is in Newport News, Virginia, gebou. Na die eerste operasie, het sy middel 1948 haar eerste vaart onderneem, terwyl middelskepe besig was met opleiding. In die lente van 1949 begin die Coral Sea sy eerste ontplooiing met die Sesde Vloot. Terwyl die Koue Oorlog al hoe warmer geword het, het sy gedurende die vyftigerjare nog verskeie ontplooiings onderneem.
Word 'n aanvalsdraer
In Oktober 1952 het Koraalsee is herklassifiseer as 'n aanvalsvliegtuigdraer, wat haar rompnommer na CVA-43 verander het. Vroeg in 1957 is sy na die weskus gestuur om gemoderniseer te word. In Januarie 1960 is die nuwe en verbeterde skip weer aktief bedien.
Met 'n grootliks uitgebreide vliegdek en ander opgraderings, Koraalsee het die Stille Oseaan oorgesteek om by die Sewende Vloot aan te sluit. Sy het deelgeneem aan die Suidoos -Asiatiese konflik van die vroeë 1960's tot die vroeë 1970's. In die lente van 1975 is die Coral Sea CV-43 hergeklassifiseer om die uitbreiding van haar luggroep te weerspieël. Gedurende die laat 70's tot in die 1980's het die skip verder weswaarts na die Persiese Golf begin ontplooi. In Maart 1983 begin sy 'n lang reis van die Middellandse See na Suid- en Sentraal -Amerika. 'N Paar jaar later keer sy terug na die Middellandse See.
Na latere reise met die sesde vloot is sy in April 1990 uit diens gestel.
Die Slag van Hampton Roads
Verband tussen die "Monitor" en die "Merrimac" deur J.G. Looier
Op 8 Maart 1862 het die pas gedoopte CSS Virginia het die Union -blokkade -eskader in Hampton Roads, Virginia, aangeval. Voordat hy binne vier uur terugtrek, het die Konfederale ysterkleed die stoomfregat gedwing Minnesota gestrand, gestamp en die seilsloep USS laat sink Cumberland, en 'n battery rooiwarm kanonskotte op die seilfregat USS afgevuur Kongres, wat deur vlamme verteer is.
Om 21:00 die Monitor uit New York aangekom en die Weg binnegegaan onder 'n naghemel wat deur vuur verlig is. Amper meer as die helfte van die grootte van die Virginia (wat byna almal nog steeds die Merrimac), die Monitor langs die hulpeloses gesit Minnesota en wag vir dagbreek.
Om half 7, die Virginia teruggekeer met vier ander Konfederale vaartuie, met die bedoeling om die Minnesota en die res van die nabygeleë Union -eskader. Die Monitor, gebukkend in die water en half weggesteek deur die Minnesota, kom uit die skaduwees. 'N Beampte op een van die Konfederale bote beskryf die vaartuig met 'n vreemde voorkoms as' 'n geweldige gordelroos wat in die water dryf, met 'n reusagtige kaasboks wat uit die middel daarvan opstaan ​​'. Om die vreemde vaartuig vir die oomblik te ignoreer, die Virginia op die Minnesota, en die drama begin, soos geïllustreer in die aangrensende J. G. Tanner -skildery, Verbintenis tussen The Monitor en Merrimac, Hampton Roads, wat besit word deur die National Gallery of Art.
Chromolitograaf van die Slag van Hampton Roads, Louis Prang & amp onderteken "Jo Davidson" Boston, 1886
Kaptein Worden het sy vaartuig doelbewus tussen die Minnesota en die Virginia en gereed vir die stryd. Hy stoom na die Konfederale vaartuie en begin skiet. Vir nog ongeveer vier uur draai die skepe, en hulle skiet aanhoudend en loop dikwels binne meter van mekaar verby. Die opwinding in die Monitor was intens. Die mans het ontdek dat hul skip inderdaad ondeurdringbaar lyk, maar hulle sukkel met die nadele van hul roterende rewolwer en 'n afbreek in die kommunikasiestelsel van Ericsson tussen die rewolwer en die loodshuis.
Net oor tienuur, die Virginia gestrand, en die Monitor toegesluit. Maar die Virginia kon daarin slaag om van die vlakes los te kom, en die bombardement het nog 'n paar uur begin. Op 'n stadium het die Monitor op pad na vlak water om sy voorraad kanonskogels weer op te vul, en die Virginia sit af om die Minnesota nog eenkeer. Op 'n ander punt, die Monitor, nadat hy 'n hou gekry het wat kaptein Worden verblind het, teruggetrek na vlak water. Die Virginia, interpreteer dit as 'n onttrekking, beweeg weg, wat die mans aan boord van die Monitor geïnterpreteer as terugtog. Elke skip het die ander houe toegedien, maar uiteindelik het geen van die vaartuie ernstige skade opgedoen nie en het geen boot gesink nie.
Geen van die bemanning het sterftes opgedoen nie en albei spanne het hul triomf gevier. Sommige sê die stryd was 'n strategiese oorwinning vir die Monitor aangesien dit die Unieblokkade en die Amerikaanse vloot beskerm het. Sommige beweer dat die Virginia was die oorwinnaar en het die Roads gehou totdat die vermeende onttrekking van die magtige klein "kaasbak" plaasgevind het.
Tussen 9 Maart en 8 Mei het die Virginia het nog drie keer teruggekeer om die Monitor uit te daag, maar daar was geen ontmoetings van die bravade nie. Die Monitor was beveel om nie op hierdie ontwrigting te reageer nie, tensy die Virginia vaar uit Hampton Roads, en die Virginia dit was meestal tevrede om op sy waargenome louere te rus.
Wat onbetwisbaar lyk, is dat watter vaartuig ook die strategie strategies of takties gewen het, die Konfederasie daardie dag sy bod vir Europese steun verloor het, en sodoende die kans verloor het om die oorlog te wen.
Die vorming van die Stille Oseaan -vloot
Admiraal James O. Richardson
Die oprigting van die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot het gekom uit 'n bevel om die Asiatiese eskader en die Stille Oseaan -eskader te kombineer. In 1907 is die twee saamgevoeg om die vloot te skep, maar binne drie jaar het die Eerste Eskader van die Stille Oseaan -vloot geskei om die Asiatiese Vloot te herbou.
Vanaf die aanvang tot Mei 1940 was die vloot hoofsaaklik in San Diego gestasioneer, maar dit het verander toe die Ryk van Japan baie aggressief geraak het in sy ekspansionisme. San Diego word te ver van Japan geag as daar vyandelikhede sou ontstaan.
Gedurende die somer van 1940 is die Slagvloot oorgeplaas na Pearl Harbor op Oahu, 'n deel van die Amerikaanse gebied Hawaii. Die destydse bevelvoerder van die vloot, admiraal James O. Richardson, was gekant teen die langtermyn gebruik van Pearl Harbor as basis. Toe hy persoonlik teen die idee protesteer, is hy vervang deur admiraal man E. Kimmel.
Alhoewel die Stille Oseaan -vloot tegnies ontbind is en die Slagvloot met die oprigting van die Asiatiese Vloot genoem is, is dit op 1 Februarie 1941 weer hervorm, hierdie keer vergesel van die skepping van die Atlantiese en Asiatiese Vlote.
Na die Stille Oseaan
Deur die Panamakanaal, Massachusetts het op 4 Maart 1943 in Nouméa, Nieu -Caledonië, aangekom. Deur die somer op die Salomonseilande het die slagskip geallieerde operasies aan wal ondersteun en konvooi -paaie beskerm teen Japannese magte. In November, Massachusetts Amerikaanse draers ondersoek terwyl hulle aanvalle op die Gilbert -eilande uitgevoer het ter ondersteuning van die landings op Tarawa en Makin. Nadat hy Nauru op 8 Desember aangeval het, het dit die volgende maand gehelp met die aanval op Kwajalein. Nadat die landings op 1 Februarie ondersteun is, Massachusetts het aangesluit by die agter -admiraal Marc A. Mitscher se Fast Carrier Task Force vir strooptogte op die Japanse basis by Truk. Op 21-22 Februarie het die slagskip gehelp om die draers teen Japannese vliegtuie te verdedig, aangesien die draers teikens in die Marianas aangeval het.
In April suidwaarts verskuif, Massachusetts het die geallieerde landings in Hollandia, Nieu -Guinee, gedek voordat 'n ander aanval teen Truk ondersoek is. Nadat Ponape op 1 Mei beskiet is, vertrek die slagskip uit die Stille Oseaan vir 'n opknapping by Puget Sound Naval Shipyard. Hierdie werk is later die somer voltooi en Massachusetts het in Augustus weer by die vloot aangesluit. Vroeg in Oktober vanaf die Marshall -eilande, het dit Amerikaanse draers ondersoek tydens aanvalle op Okinawa en Formosa voordat dit oorgegaan het om generaal Douglas MacArthur se landings op Leyte in die Filippyne te dek. Voortgegaan om Mitscher se draers te beskerm tydens die gevolglike Slag van Leyte Golf, Massachusetts dien ook in Task Force 34 wat op 'n stadium losgemaak is om Amerikaanse magte van Samar af te help.
Die volgende geskiedenis word weerspieël op die Navy History-webwerf en is verkry uit die Dictionary of American Fighting Ships en uit United States Naval Aviation, 1910-1995, Vol. III, 1968 om
DEPARTEMENT VAN DIE VLOTTE - NAVAL HISTORIESE SENTRUM
Die Hancock gly in die Baai in Quincy, MA - 15 April 1944
Die vierde Hancock (CV-19) is neergelê as Ticonderoga 26 Januarie 1943 deur die Bethlehem Steel Co., Quincy, Mass. Hernoem tot Hancock 1 Mei 1943, gelanseer op 24 Januarie 1944 geborg deur mev. DeWitt C. Ramsey, vrou van Rear Adm. Ramsey, hoof van die Buro vir Lugvaartkunde en in opdrag van 15 April 1944, kaptein Fred C. Dickey in bevel.
Nadat hy in die Boston Navy Yard ingeskakel het en opleiding van Trinidad en Venezuela afgeskud het, keer Hancock terug na Boston vir veranderinge op 9 Julie. Sy vertrek 31 Julie 1944 uit Boston op pad na Pearl Harbor via die Panamakanaal en San Diego, en vaar daarvandaan op 24 September om by Adm. W. F. Halsey se Derde Vloot by Ulithi 5 Oktober aan te sluit. Sy is aangestel by agterhoof Bogan's Carrier Task Group 38.2.
Nadat sy haar eerste Air Group ontvang het en gereed gemaak het om aan die gang te kom, het Hancock die volgende middag aan die gang gekom vir 'n ontmoetingspunt 375 myl wes van die Marianas, waar eenhede van vise -adm. Mitscher's Fast Carrier Task Force 38 bymekaargekom het ter voorbereiding van die gewaagde vaart na aanval op Japannese lug- en seebase in die Ryukyus, Formosa en die Filippyne. So is vyandelike lugmag verlam tydens die inval van generaal MacArthur in Leyte. Toe die armada op 10 Oktober 1944 by die Ryukyu -eilande aankom, het Hancock se vliegtuie van haar dek af opgestaan ​​om verwoesting op die vliegvelde en skeepvaart van Okinawan te veroorsaak. Haar vliegtuie het sewe vyandelike vliegtuie op die grond vernietig en gehelp met die vernietiging van 'n duikboot tender, 12 torpedobote, twee midget duikbote, vier vragskepe en 'n aantal sampans. Volgende op die agenda was Formosan -lugbasisse, waar Hancock se vlieëniers op 12 Oktober ses vyandelike vliegtuie neergeslaan en nog nege op die grond vernietig het. Sy het ook berig dat een vragskip beslis gesink het, drie waarskynlik vernietig en verskeie ander beskadig is.
Toe hulle die aand 'n vyandelike lugaanval afweer, was die kanonne van Hancock verantwoordelik vir 'n Japannese vliegtuig en het talle ander mense gedurende sewe uur se ononderbroke algemene kwartiere weggery. Die volgende oggend het haar vliegtuie hul aanranding hervat en ammunisiehope, hangars, kaserne en industriële aanlegte aan wal geslaan en 'n vyandelike vervoer beskadig. Toe Japannese vliegtuie weer die Amerikaners aanval tydens hul tweede aand van Formosa af, het Hancock se vliegvuur 'n ander aanvaller neergeslaan wat ongeveer 500 meter van haar vliegdek af gespat het. Op die oggend van die derde operasionele dag teen hierdie vyandelike vesting, het Hancock weer op vliegvelde en skeepvaart geslaan voordat hy met haar taakspan na die suidooste teruggetrek het. Terwyl die Amerikaanse skepe onttrek het, het 'n swaar mag Japannese vliegtuie ingestorm vir 'n skeur. Een gooi 'n bom van Hancock se hawe boog af 'n paar sekondes voordat die gewere van die draer die aanvaller in die see laat spat het. 'N Ander bom dring deur 'n geweerplatform, maar ontplof onskadelik in die water. Die oorlewende aanvallers draai toe stert, en die taakspan was daarna ongemaklik terwyl hulle na die Filippyne seil om die landings by Leyte te ondersteun.
Op 18 Oktober 1944 het sy vliegtuie teen vliegvelde en skeepsvaart op Laoag, Aparri en Camiguin -eiland in Noord -Luzon gelanseer. Haar vliegtuie het die eilande Cebu, Panay, Negros en Masbate getref deur vyandelike vliegvelde en skeepvaart te stamp. Die volgende dag gaan sy terug na Ulithi saam met vise -admiraal John S. McCain's Carrier Task Group 38.1.
Sy het op 23 Oktober opdrag gekry om terug te keer na die gebied van Samar om te help met die soektog na eenhede van die Japannese vloot wat Leyte na bewering sou sluit om die Amerikaanse vloot uit te daag en amfibiese magte te vernietig wat sukkel om die eiland uit Japan te neem. Hancock het Samar nie betyds bereik om die heldhaftige begeleiers en vernietigers van "Taffy 3" te help tydens die hoofaksie van die Slag by Samar nie, maar haar vliegtuie het daarin geslaag om die ontvlugtende Japannese sentrummag te verslaan toe dit deur die San Bernardino Straat gegaan het. Hancock het toe weer aangesluit by agterhoof Bogan se taakgroep waarmee sy op vliegvelde en skeepsvaart in die omgewing van Manila op 29 Oktober 1944 geslaan het. Tydens operasies tot en met 19 November het haar vliegtuie direkte ondersteuning gegee aan die opkomende leërtroepe en aanvalle op Japannese seevaart oor 'n gebied van 350 myl. . Sy word op 17 November 1944 die vlagskip van die Fast Carrier Task Force 38 toe vise -administrateur McCain aan boord kom.
Ongunstige weer het operasies tot 25 November verhinder toe 'n vyandelike vliegtuig in 'n selfmoord duik uit die son na Hancock raas. Vliegtuigvuur ontplof die vliegtuig ongeveer 300 meter bo die skip, maar 'n gedeelte van die romp het te midde van skepe geland en 'n deel van die vleuel het die vliegdek getref en in vlamme uitgebars. Vinnige en vaardige spanwerk het die brand vinnig geblus en ernstige skade voorkom.
Hancock keer op 27 November 1944 terug na Ulithi en vertrek saam met haar taakgroep van die eiland af om lugpatrollie oor vyandelike vliegvelde op Luzon te onderhou om vyandige selfmoordaanvalle op amfibiese vaartuie van die landingsmag in Mindoro te voorkom. Die eerste aanvalle is op 14 Desember teen Clark en Angeles Airfields sowel as vyandelike grondteikens op die eiland Salvador geloods. Die volgende dag tref haar vliegtuie installasies by Masinloc, San Fernando en Cabatuan, terwyl vegpatrollies die Japannese vlieëniers onderdruk het. Haar vliegtuie val ook die skeepvaart in Manilabaai aan.
Hancock het op 17 Desember 'n hewige tifoon teëgekom en die storm in golwe wat oor haar vliegdek gebreek het, ongeveer 55 voet bo haar waterlyn, verbygesteek. Sy het Ulithi op 24 Desember binnegedring en ses dae later aan die gang gekom om vliegvelde en skeepsvaart in die Suid -Chinese See aan te val. Haar vliegtuie slaan harde houe op Luzon -vliegvelde 7 en 8 Januarie 1945 en vestig hul aandag terug op Formosa 9 Januarie wat op die vliegvelde en die Tokio -seevliegtuigstasie skerp slaan. 'N Vyande konvooi noord van Camranhbaai, Indochina, was die volgende slagoffer met twee skepe wat gesink en 11 beskadig is. Daardie middag het Hancock aanvalle op vliegvelde by Saigon en op die noordoostelike bult van die Franse Indochina geloods. Stakings deur die vinnige en mobiele draermag het tot 16 Januarie voortgeduur en die eiland Hainan in die Golf van Tonkin, die Pescadores -eilande, getref en in die hawe van Hong Kong gestuur. Die aanval op Formosa is op 20 Januarie 1945 hervat. Die volgende middag het een van haar vliegtuie wat van 'n sorteer teruggekeer het, normaalweg geland, tot op 'n punt voor die eiland belas, en disintegreer in 'n verblindende ontploffing wat 50 mans dood en 75 ander beseer het. Weereens het uitstekende werk die brande betyds onder beheer gebring om ander vliegtuie wat nog omhoog was, te laat land. Sy het teruggekeer na die formasie en die volgende oggend met stakings teen Okinawa begin.
Die Tomahawk is die eerste keer in 1991 in die geveg gebruik tydens die opening van die Golfoorlog teen teikens in Irak ('n totaal van 288 is deur die Amerikaanse vloot en Britse Royal Navy -skepe en duikbote gelanseer). Maar die Clinton -administrasie was die eerste om die Tomahawk te gebruik as die wapen van vergelding van die eerste uitweg - en Clinton se opvolgers het grootliks die voorbeeld gevolg.
Die Tomahawk -vaartuig is in sommige opsigte die perfekte wapen vir die uitdruklike aflewering van 'n militêre reaksie. Met 'n reikafstand van meer as 1000 myl, haal die Tomahawk die moontlike lewensverlies van Amerikaanse vlieëniers uit die vergelyking, en kan dit met slegs 'n bietjie missiebeplanning gelanseer word.
Die Tomahawk is oorspronklik deur die Amerikaanse vloot in 1983 ontplooi as 'n konvensionele en kernwapen - veral in gepantserde "skoenboks" lanseerders aan boord van die hergebruikte Iowa-gevegskepe van klas, waar ek my eerste blootstelling aan die raket gehad het. Vandag se geleide missielvernietigers kan drie keer of meer die aantal Tomahawks dra waarmee die slagskepe gelaai was, en hulle kan nog baie meer daarmee doen. Die nuutste generasie TLAM's kan selfs deur middel van satellietkommunikasie op die vlug herlei word en kan rondom 'n teiken ronddwaal totdat die tyd korrek is. Hierdeur kan 'n vlug van verskeie missiele dieselfde "tyd bo -op" hê en byvoorbeeld 'n maksimum impak kry.
Maar die Tomahawk is nie sonder nadele nie. Hierdie duur (ongeveer $ 1,59 miljoen per skoot), lae-vlieënde robot-turbo's is nie die doeltreffendste wapen teen bewegende teikens nie-alhoewel die vloot aan 'n weergawe gewerk het met 'sintetiese navigasie' wat op 'n bewegende teiken gestuur kan word met data van 'n toesigvliegtuig. Hulle lewer ook nie dieselfde soort presisie -stoot as wat wapens wat deur 'n vliegtuig vrygestel en gelei word, kan nie, en dit is nie effektief teen sommige soorte teikens nie (alhoewel dit ook verander).
Maar bowenal is Tomahawks net so akkuraat soos die intelligensie wat gebruik word om hulle te teiken. En vanweë die snelheid waarmee 'n TLAM gelanseer kan word as deel van 'n reaksie op 'n krisis, was die doelgerigte intelligensie nie altyd van die hoogste gehalte nie.
WINKEL VIR DIE VSA NAVY SUBMARINER APPAREL & GESKENKE:
Geskiedenis van U.S. Navy Submarines
Die term "duikboot", as 'n byvoeglike naamwoord, beteken eenvoudig onder die see. Maar as 'n selfstandige naamwoord roep 'n duikboot die verstandelike beeld op van 'n boot wat tydens oorlogstyd verwoesting kan veroorsaak deur sy stealth en krag. Alhoewel dit groot vaartuie is wat deur meer as 150 duikbote beman word, word daar altyd na 'n duikboot verwys as 'n 'boot'. Dit is omdat die naam van die vaartuig tydens hul ontwikkeling verkort is van die byvoeglike naamwoord "duikboot" om die selfstandige naamwoord "duikboot" te skep. Daar is 75 bote in diens, in reserwe of in aanbou, wat die duikboot die mees produktiewe oorlogsvoertuig in die Amerikaanse vloot maak.
Die idee van 'n vaartuig wat onder die water op vyandelike skepe kon sluip, bestaan ​​sedert die tyd van Alexander die Grote (332 v.C.). Leonardo da Vinci het ook sy duikbootkonsep gehad (laat 1400's). Die eerste dompelboot wat blykbaar gewerk het, en daar is tekeninge van, is in 1620 gebou deur die Nederlander Cornelius Drebbel in diens van koning James I van Engeland. Die eerste militêre duikboot wat in die Verenigde State gebou is, was egter tydens die Amerikaanse rewolusie. Die eerste Amerikaanse duikboot het die regte naam gekry as die skilpad, wat in 1775 deur die student van die Yale -universiteit, David Bushnell, ontwerp is.
Die skilpad was 'n eikelvormige dompelpomp wat deur middel van 'n handskroef aangedryf word. Die idee was dat die vaartuig sou maneuver en homself aan die onderkant van 'n oorlogskip sou heg, waarna die operateur 'n gat in die onderkant van die teiken kon boor en 'n bom kon heg. Die bom was op 'n horlosiesekering wat die dompelaar tyd sou gee om weg te kom. Sersant Ezra Lee van die kontinentale weermag het die nag van 6 September 1776 in die skilpad geklim, met die doel om die skip Eagle van Sy majesteit aan te val, en dan van Boston af anker. Ongelukkig kon Lee nie die bom aan die arend vasmaak nie, en uiteindelik opgee en wegbeweeg, agtervolg deur 'n roeiboot vol Britse matrose. Lee kon sy bom afskiet om sy agtervolgers te weerhou. Daar was geen slagoffers aan weerskante nie en daar was geen pogings meer om die duikbootoorlogvoering tydens die rewolusie nie.
In 1800 het die Amerikaanse uitvinder Robert Fulton sy duikboot die Nautilus ontwerp, gebou en getoets. Die boot van Fulton sou onder sy slagoffer beweeg en 'n drywende myn sleep wat deur 'n kontaklont sou ontplof as die myn sy teiken tref. Fulton het Nautilus in Frankryk getoets (die Amerikaanse vloot was in sy kinderskoene en was nie in die mark vir nuwe tegnologie nie) en die voorlopige toetse was suksesvol. Ongelukkig was nóg die Franse nóg die Britte (destyds in oorlog met mekaar) genoeg beïndruk om Fulton se idee te koop en duikbote in hul vloot op te neem. Fulton keer in 1804 terug na die Verenigde State om te werk aan sy stoomboot waarvoor hy die beste onthou word.
Alhoewel daar in ander lande aan die tegnologie gewerk is, is daar tot in die burgeroorlog niks veel met duikbote in die Verenigde State gedoen nie. Bewyse laat ons glo dat gedurende die oorlog tot twintig werkende duikbote deur beide kante gebou is. Die meeste is nie gedokumenteer nie, of het verlore gegaan voordat hulle geveg het. Die opmerklikste uit die tydperk is die USS Alligator van die Unie en die CSS Hunley van die Konfederasie. Die Alligator is ontwerp deur die Franse ingenieur Brutus de Villeroi en is die eerste keer op 1 Mei 1862 van stapel gestuur.Die Alligator was die eerste werkende duikboot in die Amerikaanse vloot en die grootste wat tydens die burgeroorlog op 47 voet gebou is. Dit bevat innovasies soos saamgeperste en gefiltreerde lug vir sy bemanning van twaalf. Die boot is deur 'n handskroef aangedryf. Die wapenstelsel van die Alligator was twee slap myne wat magneties aan die romp van die teikenskip vasgemaak kon word. Ongelukkig het Alligator op 1 April 1863 in 'n storm langs Kaap Hatteras verlore gegaan terwyl hy na Charleston gesleep is vir die eerste gevegsontplooiing.
Die Konfederale dompelaar H. L. Hunley is vernoem na die boot se ontwerper en finansierder. Die Hunley was 39,5 voet lank en het 'n bemanning van agt gehad. Die konfederale duikboot het homself ook met 'n handskroef aangedryf, maar die wapenstelsel was 'n spar torpedo. Die spar torpedo was basies 'n spies met 'n bom daarby. Die idee was dat die Hunley sy slagoffer sou ram en die myn aan die romp van die skip sou heg. Die Hunley sou dan die sperre ontkoppel en terugtrek en die myn ontplof sodra dit duidelik was. Die sub het twee keer tevore gesink om te toets, so 'n mens kan jou voorstel dat waarnemers in die nag van 17 Februarie 1864, in Charleston Harbour, met die doel om die Union -stoomkorvette USS Housatonic aan te val, nie hul hoop gehad het nie. Die Hunley was egter daarin geslaag om sy beoogde slagoffer te laat sink en het 'n suksesvolle missie na die wal beduie. Ongelukkig, op pad terug na die basis, sak die duikboot, veroorsaak 'n onbekende oorsaak en verdrink al agt van haar bemanning.
Die Hunley se insinking van die Housatonic was die eerste suksesvolle aanval deur 'n duikboot op 'n oorlogskip. Die ligging van die innoverende duikboot was tot 1990 onbekend. Die skip is in 2000 opgerig. Die oorblyfsels van die bemanning is op 17 April 2004 by die Magnolia Cemetery in Charleston, Suid -Carolina, ter ruste gelê. Meer as tienduisend mense het die seremonie bygewoon, waar die matrose met volle militêre eer begrawe is.
Na die Amerikaanse burgeroorlog het uitvinders in ander lande groot vordering gemaak in duikboottegnologieë. Enkele maatstawwe sluit in die ontwikkeling van nuwe rompontwerpe, die skep van lugdrukstelsels, aandrywing met stoommasjiene en die uitvinding van die torpedobuis. In die Verenigde State het die volgende groot vooruitgang in die ontwikkeling van duikbote egter eers in 1881 gekom. In daardie jaar het die Iers-Amerikaanse uitvinder John Philip Holland 'n duikboot in New York gelanseer wat hy ontwerp en die Fenian Ram genoem het. Dit is vernoem na sy finansiële ondersteuners, die Fenian Brotherhood, 'n organisasie wat daarop ingestel was om Ierse onafhanklikheid van Groot -Brittanje, wat gehoop het om Holland se duikboot te gebruik om Britse oorlogskepe te laat sink. Die toonaangewende tegnologie van die Fenian Ram het vir die eerste keer horisontale vliegtuie en voorwaartse beweging gebruik om die duikboot tot sy ondergedompelde diepte te "vlieg". As gevolg van geskille oor betalings aan Holland, het die gefrustreerde Ierse groep in 1883 die Fenian Ram en 'n ander duikbootprototipe, die Holland III, gesteel en die bote na New Haven, Connecticut, geneem. Ongelukkig vir die Fenian Brotherhood, het nie een van hul getroue lede hoop geken om die bote te bestuur nie en John Holland het nie gehelp nie. Die bote versamel roes vir dertig jaar en uiteindelik word die duikbote museumstukke.
Dit sou ook die einde van John Holland wees, behalwe dat sy werk onder die aandag van die Amerikaanse vloot gekom het wat Holland 'n nuwe boot opgedra het. Die Holland VI is op 17 Mei 1897 by Crescent Shipyard in Elizabeth, New Jersey, gelanseer. Op 11 April 1900 het die vloot die Holland VI gekoop en dit hernoem tot die USS Holland, SS-1, wat dit die eerste duikboot van die Verenigde State se vloot gemaak het. Die Holland gebruik 'n binnebrandenjin (later verander van petrol na diesel) vir oppervlakbedrywighede en 'n elektriese motor om onder water te loop. Die Holland spog ook met 'n nuwe rompvorm vir makliker beweging deur die water en selfaangedrewe torpedo's wat afgevuur is uit buise wat van binne die boot herlaai kon word.
Die USS Holland is so goed ontvang dat John Holland sewe van sy bootontwerpe aan die Amerikaanse vloot kon verkoop en ironies genoeg ook 'n paar aan die Britse vloot. John Holland se maatskappy, die Holland Torpedo Boat Company, sou later die naam van die Electric Boat Company kry. Electric Boat is in 1952 deur General Dynamics aangeskaf en is vandag nog 'n basiese bouer van Amerikaanse duikbote.
Die Eerste Wêreldoorlog het vinnig vooruitgang gemaak in duikboottegnologie, veral die universele aanpassing van die dieselenjin en radiokommunikasie waarmee die bote van die wal af gestuur kon word. Die Duitser se Unterseeboot, of U-boot, het oorheers tydens die Eerste Wêreldoorlog. Binne 'n maand na die begin van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 was U-bote besig om Britse oorlogskepe in die Noord-Atlantiese Oseaan te sink. Die hoofrede vir die toetrede van die Verenigde State tot die Eerste Wêreldoorlog word oor die algemeen genoem dat die Duitser die onbeperkte duikbootoorlog teen alle vorme van skeepvaart aanvaar. Die bedreiging wat die U-boot tydens die oorlog inhou, het geboorte geskenk aan onderzeeëroorlogvoering (ASW). Dit het die ontwikkeling van tegnologieë soos sonar en diepte -lading ingesluit. As laat in die stryd het Amerikaanse duikbote nie 'n hoë deelname gehad nie. In 'n vloot wat oorheers word deur 'n slagskip -mentaliteit, is duikbote hoofsaaklik in 'n verdedigende rol vir konvooie gebruik. Vooruitdenkende beamptes in die Amerikaanse vloot het egter kennis geneem van die Duitse prestasies met onderzeese oorlogvoering.
Tussen oorloë het duikboottegnologie steeds vorder. Die Duitsers mag onder die Verdrag van Versailles nie duikbote hê nie. Toe Adolf Hitler aan bewind kom, maak hy op met verlore tyd en begin om die U-bootvloot terug te bring in direkte oortreding van die verdrag. Teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog in 1939 begin het, het Duitsland baie gevorderde tegnologieë soos sonar, radar en magnetiese versmeltings op hul torpedo's ingesluit. Die Verenigde State het die Tweede Wêreldoorlog betree met die Japannese aanval op 7 Desember 1941. Die ontleding van die Pearl Harbor -aanval en die aanstelling van progressiewe denke Chester Nimitz as CINCPAC dui op 'n nuwe era in vloottegnologie wat fokus op die vliegdekskip en die duikboot. In 1909 was Nimitz die bevelvoerder van die tweede duikboot van die Verenigde State, die USS Plunger (SS-2). Admiraal Nimitz het gekies om 'n boodskap aan die slagskip-elemente van die vloot te stuur deur die bevel oor die Stille Oseaan-vloot op die dek van die duikboot USS Grayling (SS-209) te neem.
Die Amerikaanse duikbootvloot het aan die begin van die oorlog uit 111 bote bestaan. In die loop van die oorlog sou 'n totaal van 314 bote diens kry, 260 hiervan in die Stille Oseaan. Hierdie duikbote wat tydens die oorlog in gebruik geneem is, kom uit die Gato-, Balao- en Tench -klasse. Die 'stille diens' het stadig begin, aangesien dit aanvanklik te doen gehad het met die foutiewe dieptemeter van die Mark 14 -torpedo en 'n onbetroubare lont wat agtien maande geneem het om dit reg te stel. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Amerikaanse duikbote egter 1,560 vyandelike skepe vir 'n totaal van 5,3 miljoen ton gesink. Dit verteenwoordig vyf-en-vyftig persent van die totale tonnemate wat tydens die oorlog ingesink is. Oorlogskepe wat onder Amerikaanse duikbote val, sluit in 8 vliegdekskepe, 'n slagskip, drie swaar kruisers en meer as 200 ander soorte. Onderzeeërs in die Verenigde State het Japan die grondstowwe ontken wat dit nodig gehad het om die oorlog te voer deur meer as die helfte van alle vyandige handelaars te laat sink. Boonop het Amerikaanse duikbote deelgeneem aan diens wat bekend gestaan ​​het as die 'reddingsbootliga', wat afgestuurde geallieerde vlieëniers opgetel het. Teen die einde van die oorlog sou meer as 500 bemanningslede hul lewens te danke hê aan die optrede van duikbote, waaronder toekomstige president George H.W. Bush. Die koste van hierdie sukses was hoog. Die Verenigde State het 52 duikbote en 3,505 duikbote verloor tydens die Tweede Wêreldoorlog, die hoogste persentasie van die dood in aksie (KIA) van enige diens in die Amerikaanse weermag.
Die einde van die Tweede Wêreldoorlog het 'n byna onmiddellike toetrede tot die Koue Oorlog tussen die westerse moondhede, onder leiding van die Verenigde State, en Rusland wat die satellietlande van die Sowjetunie (en tot 'n mate Kommunistiese China) gelei het. Die Supermagte het die volgende vyf-en-veertig jaar aan 'n wapenwedloop deelgeneem, waarvan 'n deel met 'n kat- en muisspel op see gespeel is. Onderzeeër- en ASW -tegnologieë het groot vordering gemaak tydens die Koue Oorlog.
Danksy die pogings van kaptein Hyman G. Rickover, nuut aangestel as die hoof van die kantoor van direkteur, Naval Reactors, was duikbote die eerste Amerikaanse vaartuie wat toegerus was met kernkrag. Die eerste duikboot wat met kernkrag aangedryf is, was die USS Nautilus (SSN-571), wat op 17 Januarie 1955 gelanseer is. Voor kernkrag was duikbote beperk op hul ondergedompelde tyd weens die behoefte aan vars lug om hul dieselenjins te laat loop. Nou kan die kernsub prakties onbepaald onder water bly. Ontplooiings is ook nie meer beperk deur die behoefte om te hervul nie. Die enigste voorsiening was voedsel. Die kern duikboot kan (en sou) maande lank op see onder water bly. Om dit te bewys, word Nautilus in 1957 die eerste duikboot wat onder die arktiese ys van die Stille Oseaan na die Atlantiese Oseaan beweeg.
Die eerste lansering van 'n geleide missiel uit 'n duikboot het in Julie 1953 plaasgevind vanaf die USS Tunny (SSG-282). Die Tunney het 'n lang diens in die Tweede Wêreldoorlog beleef en is aangepas om die Regulus -missiel af te vuur. Sy dien nog 12 jaar in hierdie hoedanigheid. Die eerste kern-aangedrewe ballistiese missiel duikboot, of "boomer", wat ontwerp is vir die spesifieke missie van kernafskrik, het in 1959 in diens van die USS George Washington (SSBN-598) geword. Die vyf bote in die George Washington-klas het die land bedien. ver in die 1980's.
In die sestigerjare was daar 'n vinnige vordering in boomers en die missiele wat hulle afgevuur het. Die George Washington-, Ethan Allen-, Lafayette-, James Madison- en Benjamin Franklin -klasse van Fleet Ballistic Missile (FBM) se duikbote bestaan ​​uit die "41 for Freedom". Hierdie term verwys na die 41 bote in hierdie vyf klasse waartoe die Amerikaanse vloot beperk was (tesame met 656 ballistiese missiele met onderzeeërs) deur die 1972 Strategic Arms Limitations Talks (SALT I) verdrag. Die missiele het ook ontwikkel deur die klasse Polaris, Poseidon en uiteindelik Trident -missiele. Sommige van die "41 for Freedom" -bote het in die nuwe eeu gedien, totdat hulle vervang is deur die boomers van die Ohio-klas, wat saam met die Trident die Tomahawk-vaartuig kan afvuur.
Die Ohio-klas van kern-aangedrewe vloot-ballistiese missiel-duikbote het begin met die bekendstelling van die USS Ohio (SSGN-726) wat op 7 April 1979 gelanseer is. Die Ohio is oorspronklik aangewys as SSBN-726, en is een van vier bote in die klas wat omgeskakel is na 'n geleide missiel -duikboot en gegewe die SSGN -aanwysing. Hierdie bote is in staat om 154 Tomahawk -kruisraketten met konvensionele of kernkoppe te vervoer, plus Harpoon -missiele wat deur hul torpedobuise afgevuur word. Die ander 14 bote in die klas is FBM's, wat elk gewapen is met tot 24 Trident II duikbote wat ballistiese missiele gelanseer is. Hierdie bote, wat deel uitmaak van die Amerikaanse kern -afskrik -arsenaal, staan ​​ook bekend as "Trident" duikbote. Daardie 14 bote het ongeveer die helfte van die land se aktiewe strategiese kernkragkopvermoë.
Met die koms van ballistiese raketbote het duikbote in twee soorte ontwikkel: die boomers en die aanval -duikbote. Vandag se aanvalbootmissie is in wese dieselfde as dié van hul voorgangers van die Tweede Wêreldoorlog: om vyandelike skepe en duikbote te jag en te vernietig. 'N Bykomende taak wat tydens die Koue Oorlog bygevoeg is, was om tred te hou met 'n radar/sonar skerm rondom 'n taakmag. In die laaste helfte van die sestigerjare is planne gemaak vir 'n kernboot wat vinnig en stil was. Die nuwe ontwerp het die aanval-duikboot van die Los Angeles-klas geword. Die klas het begin met die bekendstelling van die USS Los Angeles (SSN-688) op 6 April 1974. Sedertdien is daar 62 vinnige aanval-duikbote in Los Angeles in diens geneem (19 is reeds afgetree), wat die Los Angeles-klas die die meeste talle kernaangedrewe duikbote ter wêreld. Vandag is alle duikbote in die Los Angeles -klas in staat om die Tomahawk -vaartuig af te vuur, saam met hul kompliment van ongeveer 25 wapens wat deur torpedobuis gelanseer is.
Die beoogde opvolger van die Los Angeles-klas was die Seawolf-klas van kern-aangedrewe snelaanval duikbote, bestel naby die einde van die Koue Oorlog in 1989. Die Seawolf klas bote is groter, vinniger en stiller as die Los Angeles klas bote , maar duur. Die beraamde koste van die eerste 12 bote in die klas was $ 33,6 miljard. Met die begrotingsbeperkings wat aan die einde van die Koue Oorlog ontstaan ​​het, is die oorspronklik beplande klas van 29 bote verminder tot slegs 3 in diens. Dit is die bekendstelling van die USS Seawolf (SSN-21) op 24 Junie 1995, die USS Connecticut (SSN-22) wat op 1 September 1997 gelanseer is, en die USS Jimmy Carter (SSN-23) op 13 Mei 2004. Al drie bel Naval Base Kitsap, Washington, hul tuishawe.
Die aanvals duikbote van die Virginia-klas was bedoel om 'n kleiner, goedkoper weergawe van die Seawolf-klas te wees ($ 1.8 miljard per boot teenoor $ 2.8 miljard). Die klas het begin met die bekendstelling van die USS Virginia (SSN-774) wat op 16 Augustus 2004 bekendgestel is. Kostebesparing word bewerkstellig deur middel van elektroniese pakkette en nuwe konstruksie-tegnieke. Daar is agt bote wat in diens is en in diens is van die voorgestelde 30-bootklas.
Die missie van die United States Navy -duikbote is betrokkenheid by vredestyd, toesig en intelligensie, spesiale operasies, presisie -aanvalle, gevegsgroepoperasies en beheer van die seë. Die Amerikaanse vloot het tans 71 duikbote in diens, 18 hiervan is boomers en 53 is aanvalbote van verskillende klasse. Sien die onderstaande tabel vir die name en tuishawe van hierdie duikbote.
Ohio -klas ballistiese missiel duikbote:
(voorheen die USS Rhode Island)
Los Attack -duikbote van die klas
Naval Submarine Base, San Diego, Kalifornië
Naval Forces Marianas, Apra Harbour, Guam
Seawolf -klas vinnige aanval duikbote:
Duikbote in die vinnige aanval van Virginia:
USS Noord-Carolina SSN-777
USS Mississippi SSN-782 (aflewering verskuldig April 2012)
Polomar, Norman en K.J. Moore, Koue Oorlog -duikbote: Die ontwerp en konstruksie van U.S.en Sowjet-duikbote, 1945-2001 (Washington DC: Potomac Books Inc., 2005)
Geskenkwinkels van die Amerikaanse vloot:
Koop vir geskenkartikels en T-hemde van die Amerikaanse vloot in ons winkel en raquo
Kyk die video: Assembling Torpedo Net Aboard USS Vega, Attu, 05311943 Historical Footage (Julie 2022).