Fotogedigte – die neem van kunsfoto’s en die skryf van gedigte daarby deur dieselfde persoon – is ’n unieke kunsvorm. Die ideaal is dat die wedersydse verwysing na mekaar ’n lesing of ervaring oplewer wat nie moontlik is as een van die twee elemente afwesig is of van mekaar verwyder is nie.
Ek het self toevallig op die hibridiese vorm afgekom; trouens, die naam “fotogedig” is my eie. Op my reise deur die wêreld as joernalis het ek begin foto’s neem omdat my werkgewers nie altyd kon bekostig om ’n fotograaf saam te stuur nie.
As digter het hierdie notas gaandeweg die grondslag vir “lui” gedigte begin word, wanneer ek nie te hard wou dink aan nuwe verse nie. Op ’n dag het ek egter besef hier is iets aan die gang wat flukser aandag vereis – die “lesing” van ’n foto word baie goed aangehelp deur poëtiese tegnieke.