Sewentiende-eeuse Oxford-skolier Robert Burton se lewenswerk, Die anatomie van melancholie, weeg by 'n deurlopende 1,400 bladsye. Maar sy genesing vir die "Black Choler" van depressie het tot ses woorde gekom: "Wees nie eensaam nie, wees nie ledig nie." Hy skryf vandag nog: "En dalk neem 'n placebo."
Placebos is sham behandelings wat werk, alhoewel hulle 'n aktiewe bestanddeel het. Pille van suiker of mielie stysel het verbeter Parkinson se siekte, angs en pyn. nou navorsing dui daarop placebos kan so goed wees as regte middels vir die behandeling van depressie.
in hierdie mees onlangse studie, mense met ten minste matige depressie ontvang ondersteuning en aanmoediging alleen, of tesame met 'n antidepressante of 'n placebo. Diegene wat 'n antidepressant of placebo ontvang het, het beter gevaar as diegene wat net ondersteuning ontvang het. Maar placebos het depressie byna soveel as die aktiewe geneesmiddel verbeter en die verskil was nie betekenisvol nie.
An vroeëre hersiening gevind antidepressante bied minimale voordeel bo placebos behalwe in baie ernstige depressie, waar die voordeel was aansienlik. En 'n 2008-studie gevind antidepressante was nie meer effektief, selfs in ernstige depressie; baie depressiewe mense was net minder reageer op placebos.
Een teorie stel plaasboswerk voor omdat mense verwag hulle. 'N ernstige dokter en strawwe spreekkamer help om pasiënte 'n dwelmwerk te oortuig. Trouens, om 'n domkoppil te glo, stop pyn aktiveer endorfiene in dieselfde breinarea geteiken deur ware pynstillers.
Pavlov se honde
Nog 'n teorie noem Pavlov se honde, wat na 'n rukkie net die wit rokke van die assistente moes sien wat hul kos gebring het om te begin dryf. hierdie kondisioneringsteorie stel voor dat mense net die pil, room of spuit moet sien om die beoogde effek te kry, selfs sonder die aktiewe geneesmiddel.
Maar ons weet aktiewe dwelms veroorsaak ook placebo-effekte. Pynstillers werk a baie beter wanneer 'n mediese persoon sê dat hulle sal werk. 'N 1998-studie het placebo-effekte geëis verantwoordelik vir 'n geskatte 75% van die effekte van antidepressante.
Nietemin is die dwelms steeds prominent in Australiese riglyne en in 2012-13 het Australiese dokters geskryf 20.5 miljoen voorskrifte vir antidepressante.
Die regte pas of 'n vinnige oplossing?
Maar as antidepressante bietjie beter is as 'n placebo, waarom neem so baie mense hulle? Wel, die placebo data is gekritiseer, onder andere, vir selektiewe analise van studies. Hulle mag verkeerd wees.
En daar is redes waarom dokters en pasiënte medikasie kan gun wat selfs 'n bietjie kan help. 'N Besige wagkamer maak vinnige voorskrifskrif aantreklik; adverteer kan dokters dwelms as die eerste opsie laat dink; pasiënte wil dikwels 'n "vinnige oplossing" hê; en ons kultuur versterk dwelms as 'n natuurlike reaksie op siekte.
'N moeiliker vraag is of dokters selfs antidepressante moet voorskryf as hulle eintlik net placebos is. Maar placebos kan kragtig wees sommige argumenteer ons moet nie hul krag in gevaar stel deur pasiënte te vertel nie. 'N 2008 Amerikaanse studie van 1,200 dokters het meer as die helfte voorgekom placebos, dikwels vitamien pille.
Advertensies kan 'n Placebo-respons beïnvloed
Maar daar kan ook verskille wees tussen lande. Direkte-tot-verbruiker advertering van voorskrif dwelms, slegs wettig in die Verenigde State en Nieu-Seeland, mag beïnvloed placebo response. Advertensies vir dwelms toon dramatiese verbeterings wat verwagtinge verhoog. Prente van lachende mense en pragtige natuurskoon bevorder ook positiewe houdings en oortuigings.
Sommige dink Advertering is die rede waarom placebos in antidepressante geneesmiddelproewe geword het 14% meer effektief in die laaste 20 jaar.
En mense met depressie kan sterker placebo-antwoorde toon. sielkundige Irving Kirsch dink Dit is omdat hopeloosheid so dominant is in depressie. Placebos gee hoop sodat hulle beter kan werk vir hierdie spesifieke siekte.
Beperking van placebo gebruik?
Nietemin het die Amerikaanse Mediese Vereniging veto uitgespreek die gebruik van misleidende placebos, sê hulle ondermyn vertroue, versteur pasiënt outonomie en vertraag behoorlike behandeling. maar 'n 2010 studie het placebo werk selfs as jy die pasiënt vertel.
Ander argumenteer ware dwelms is eintlik beter placebos. In blinde dwelmproewe, mense wat dikwels newe-effekte kry werk uit hulle is op die regte dwelm en nie die placebo nie. Dit laat hulle verwag om te verbeter, so die placebo-effek skop in.
Maar dit raak ook ingewikkeld omdat placebos ook newe-effekte kan veroorsaak. Hierdie "nocebo" verskynsel gebeur wanneer mense slegte dinge verwag van 'n suikerpil. Miskien sal placebos beter werk as die dokter ook 'n paar newe-effekte voorstel?
Nie-geneesmiddelbehandelings vir depressie
'N alternatief om te worstel met hierdie dikwels teenstrydige inligting is om die profiel van nie-dwelm behandeling vir depressie te verhoog. Psigoterapieë soos kognitiewe gedragsterapie is so goed soos dwelms, behalwe vir mense met ernstige depressie.
Maar om nog 'n draai te voeg is 'n onlangse studie wat getoon het dat psigoterapie nie beduidend beter is as 'n pil-placebo vir depressie nie. Tog bied psigoterapie belangrike kennis daarvan bevorder outonomie, 'n faktor wat nie in studievergelykings gemeet word nie.
Baie aktiewe behandelings is effektief deels as gevolg van die placebo-effek. Die effek is sterk in antidepressante, 'n feit wat moontlik aan pasiënte openbaar moet word om ten volle ingeligte toestemming te verseker. Of suikerplaas ooit die mediese praktyk moet betree, is nog 'n vraag en 'n wye gemeenskapsdebat.
Paul Biegler studeer van Monash Universiteit (Melbourne, Australië) met 'n MBBS in 1987, wat spesialiseer in Noodgeneeskunde, en het twee dekades lank beoefen. Hy het Masters (2002) en PhD (2008) grade van Monash Universiteit se Sentrum vir Menslike Bio-etiek ontvang. Sy boek Die Etiese Behandeling van Depressie: Outonomie Deur Psigoterapie (MIT Press 2011) het die Australiese Museum Eureka-prys vir Navorsing in Etiek gewen. Hy het die 2012 Australasiese Vereniging vir Filosofiemedia-prys gewen vir 'n op-ed in die Sydney Morning Herald op kognitiewe vooroordeel in klimaat skeptisisme en 'n radio-nasionale onderhoud oor die behandeling van depressie. Hy is tans 'n Assistent Navorsingsgenoot in Bioetika by Monash Universiteit.
Openbaringsverklaring: Paul Biegler het befondsing van die Australiese Navorsingsraad ontvang. Hy is 'n voormalige noodgeneesheer en die skrywer van die Etiese Behandeling van Depressie: Outonomie deur Psigoterapie (MIT Press 2011) wat die Australiese Museum Eureka-prys vir Etiese Navorsing gewen het.
Die Etiese Behandeling van Depressie: Outonomie Deur Psigoterapie
deur Paul Biegler.
In Die etiese behandeling van depressie, Paul Biegler wys dat depressie 'n wanorde is waarin outonomie gereeld en omvattend ondermyn word en dat dokters morele verpligting het om die outonomie van depressiewe pasiënte te bevorder. Hy concludeer dat mediese praktisyns 'n etiese noodsaaklikheid het om veral psigoterapie - kognitiewe gedragsterapie (CBT) voor te skryf - vir depressie. Kragtig aangevoer, noukeurig nagevors en ingewikkeld geskryf, gee die boek 'n uitdaging aan dokters wat glo dat hul verpligte sorg vir depressiewe pasiënte ontslaan word deur bloot voorskrifte vir antidepressante te skryf.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Antidepressante kan nie beter wees as 'n placebo, so waarom neem hulle dit?