Om die geslagsregister van Jesus in Matteus te lees, is seker vir baie van ons maar vervelig. Jy hoor maar net ’n klomp name van mense, hoe hulle mekaar oor eeue heen opgevolg het. Baie keer is dit vir ons net ’n klomp onbekende name wat niksseggend is. Miskien is dit die rede hoekom ons dikwels hierdie stamboom oorslaan.
Tog is hierdie geslagsregister van Jesus nie maar ’n gewone geslagsregister nie. Met die eerste oogopslag sien ons wel baie name van mense wat oor drie tydperke van die volk Israel se geskiedenis ingedeel word: van Abraham af tot by Dawid; van Dawid af tot by die Babiloniese ballingskap; en van die Babiloniese ballingskap af tot by Christus. Ons lees hoe daar met reëlmatige eentonigheid gesê word dié een was die vader van daardie een. Tog wil die geslagsregister hier in Matteus in die eerste plek meer oor God as oor mense sê. Die Evangelie wil ons daarop wys dat deur die loop van eeue en oor geslagte van mense heen, God steeds aan die werk was en is en sal wees; deur die hoogte- en die laagtepunte van sy volk se geskiedenis. God is op pad met die mens oor al die geslagte heen om sy doel met die mens te verwesenlik.
Die boodskap oor al die eeue is: Al is mense ontrou, God bly getrou. Daarom is Matteus se geslagsregister nie ’n genealogiese geslagsregister nie, maar ’n teologiese een. Dit wil aan ons verkondig dat God mense nie loslaat nie, al is hulle vol sonde en gebreke. Ons ontmoet in hierdie geslagsregister sondaarmense soos ’n Dawid, ’n Tamar en ’n Ragab; moordenaars en owerspelers: die hele spektrum. Die blye boodskap hier is egter dat God se finale woord oor sulke sondaarmense nie een van verdoemenis en verwerping is nie, maar van genade en van opnuut begin met Jesus se geboorte. Daarom vind Jesus juis ’n plek in hierdie stamboom. Hy het immers gekom vir sondaars soos ek en jy. Ons het nog ’n nuwe kans gekry.
Psalm 143 is ’n klaaglied, maar hierdie psalm is anders as ander klaagliedere. Ons kry dit veral in die eerste twee en die laaste twee verse. In die begin en aan die einde word daar goed gesê wat Psalm 143 anders maak as ander klaagpsalms. Anders as die normale, vertel die digter nie van sy eie goedheid nie. Hy vertel nie van die mooi dinge in sy lewe nie. As hy vir die Here vra om hulp, dan doen hy dit nie soos die ander klaagliedere met ’n lysie van sy goeie dade of sy goeie eienskappe nie. In plaas daarvan vertel hy eerder dat niemand voor die Here onskuldig is nie. Almal is eintlik voor die Here skuldig, ook hy wat hier bid. Hy wat saam met alle mense voor die Here skuldig staan, bid/vra/smeek dat hierdie Here hom juis moet help. Sy hulpgeroep is nie omdat hy op die een of ander manier iets verdien nie. Sy hulpgeroep is omdat die Here getrou en regverdig is. Dis waarom hy vra dat die Here sy gebed moet antwoord.
Ons weet ook dat die Here aan sy beloftes getrou bly. Ons sien dit aan die kruis. Te midde van watter ellende ons ook mag ervaar. Te midde van al die bekommernis, terneergedruktheid en teenslae van die lewe. Ons hou nie vas aan ons eie prestasies of ons eie reg nie, want ons is skuldig voor die Here. Só skuldig dat Jesus Christus aan die kruis vir ons sonde moes betaal. Niemand is sonder sonde nie. Ons hou vas aan die getrouheid van die Here. Daarom sê die digter van Psalm 143 hy stel sy vertroue op die Here, en hy vestig sy hoop op die Here. Maar dit loop uit op ’n baie belangrike gebed: dat die Here ons sal leer om sy wil te doen.
Psalm 143 eindig sonder ’n antwoord van die Here. Die digter bid tot die Here vir uitkoms, maar ons lees nêrens dat die Here wel geantwoord het of uitkoms gegee het nie. Al kry ons nie antwoorde nie, leef ons steeds volgens die wil van die Here. Want ons weet dat Hy getrou bly. En daarom bly ons hoop op Hom gevestig. Ons hou aan met bid en smeek. Ons hou aan om die Here se wil te doen. Ons bly vertrou, want die Here is getrou.