Die Hartklub | Die Joernaal van Kaalvoet
« Buite Vleesbaai staan daar ‘n plaasstoor
Ou Toksie »
November 12, 2009 deur Kaalvoet
Ek is mal oor troues, al is ek doodbang vir die huwelik. Behalwe vir die feestelike van die bruilof self, die bruid, wat altyd mooi is, en die kwaai tannies in die hoeke waarvoor mens lag, is daar altyd mense wat jy lanklaas gesien het. Ons leef mos in die tyd wat almal oorsee neuk om hulle self te gaan soek – en ek kan nooit verstaan wat hulle laat dink dat hulle oorsee is nie – of om hulle fortuin te gaan soek. En ek moet toegee, party mense kom wel terug met geld. Ek is wel nou op die ouderdom waar al my pelle begin terugkom van oorsee af.
‘n Ander ding wat met troues gepaard gaan is die ramparty. Daar is wrede stories oor laasgenoemde, wat wissel van manne wat net anderkant Driesusters op die veetrein wakker word, drie ure voor sy troue, of dat die stripper die bruid se beste vriendin is, of so iets. Ek en my tjommies het na ‘n baie spesifieke bachelors besef dat ons dalk moet begin afkoel. Vir die volgende een het ons gaan jag.
Ons is almal na Pan se plaas toe met kattebakke vol verversings en koppe vol wrede planne. Dit was egter alles onnodig, want Pan se speelgoed was wreder as al ons planne saam.
Ongelukkig, tydens Jakkals se hofsaak, waarin ons uitgevind het dat die aanstaande se gunsteling kleur pienkpers is, het die man homself effens oorbedien. Ons het tevergeefs probeer om hom nugter te kry met water, want die saak was nog hangend.
Op die ou end het die man gaan rus en ons staan toe maar en braai. Pan se speelgoed le toe nou al lekker en gloei in die vuur, en ons is verveeld. Dis toe dat ons op Benna se gat kyk hoe dit nou sou lyk. Die eerste hartjie het ons effens skeef gebrand, maar die tweede een, op die ander wang was netjies. Presies hoe dinge nou verloop het dat ons almal die hartjie op ons holle laat brand het kan ek nie meer se nie. Maar ek sien nog voor my geestesoog hoe elke man so laaste sluk vat en dan buk, en daai nare reuk van mensvleis wat brand.
Dis miskien waar ons lelik was met Jakkals, want ons het hom vasgedruk op sy bed, en toe het een man van buite af ingehol met die yster sodat ons vir Jakkals die brandmerk van liefde gee.
Vir weke daarna het ons almal rondgeloop soos ‘n man wat die snipsnip laat doen het, en selfs by die troue nog effens mank geloop het. Ons almal het gesukkel met die nat wonde en onderbroeke wat vassit in die rowe. En ek kan nie dink dat die bruid vreeslik beindruk was nie.
Toe Benna se komende troue nou nuus raak en ons begin bespiegel oor die rampaartie, toe het ‘n paar van die manne dit net weer duidelik gestel dat ons nie weer speelgoed moet saamvat nie.
Ek sien in elkgeval nie die punt nie. Benna het nie meer ‘n skoon wang wat mens kan versier nie.