So groot is die land se daaglikse kweekhuisgasvrystellings dat as joune 'n tipiese Australiese lewenstyl is, dra jy oneweredelik by tot klimaatsverandering. Koolstof Visuals / Flickr, CC BY
Ek het besef ek was in effek amper soveel 'n klimaat ontken as dié wat bely. Hier is hoe.
1.1 'n manier om te verstaan ​​hoe die wêreld werk
Ek neem 'n kubernetiese Uitsig van die wêreld. Vir my beteken dit 'n holistiese stelselsperspektief gebaseer op omsendigheid en terugvoer met 'n biologiese / evolusionêre inslag.
Soos ek dit verstaan, leer ons en verander as ons teen die omgewing waarin ons leef, stamp, wat verander as ons daaraan steek.
Ons ontogenie - ons lewensgeskiedenis sedert bevrugting - bepaal wat ons bydra tot die omgewing, en die lewensgeskiedenis van ander bepaal wat hulle daaruit neem.
Nou na die boodskappe wat ons - die Geïntegreerde Volhoubaarheidsanalise (ISA) -groep aan die Universiteit van Sydney - streef daarna om met die wêreld te kommunikeer.
Met behulp van inset-uitset analise, ons sit nommers neigings in emissies. Ons kommunikeer op omgewing en sosiale volhoubaarheid deur boeke, tydskrifte en konferensies, wat aandui hoe kompleks voorsieningskettings slang regoor die wêreld.
Ons stel voor dat produsente, verbruikers en wêreldkorporasies sodra die skade wat hulle gedoen het, weet neem aksie om dit te stop. Intussen bespreek ons ​​die motivering van klimaat-deniers en wonder wat ons kan doen om dinge te verander.
1.3 Die groot botsing
Dit is waar ek my begrip van die wêreld bots. Watter boodskappe neem mense van wat ons bydra tot die milieu? Word hulle verander deur die volhoubaarheidsboodskappe wat ons probeer kommunikeer?
Dan Kahan en kollegas van die Yale Law School stel voor dat die persepsie van die risiko van klimaatsverandering hang af van ons kulturele wêreldbeskouing: ons ontslaan risiko as dit aanvaar word, sal dit sosiale omwenteling beteken. Oorlewing in die groep, sê hulle, stamp lewenstylverandering.
Dit pas by my begrip van hoe ons ontogenie ons oorlewingsbehoeftes bepaal en hoe ons persepsie van oorlewing binne die groep ons optrede beïnvloed. Dit pas ook by my mening oor hoe mense leer - ons haal uit die omliggende omgewing wat pas by ons sieninge en ignoreer die res.
Ek knik saam met Kahan en stel myself in lyn met diegene wat probeer om ander van die risiko te vertel. Totdat ek besef het, was daar twee probleme in so 'n posisie.
Die eerste probleem is dat my gedrag min verskil van dié van Kahan se vakke. Ek woon in Australië, wat die vyfde hoogste bruto nasionale inkomste per capita. Ons het ook die hoogste emissies per capita in die OESO.
Terwyl ek afval vermors en my herwinning herwin, sal dit 'n leefstyl omwenteling neem om my huishoudelike vrystellings na die volhoubare aandeel voorgestel deur mense soos Peter Singer. Dus, ek gedra asof die oproep om op 'n billike wyse op klimaatsverandering op te tree, nie van toepassing is op my nie.
Ek is nie alleen om die kwessies te verstaan ​​nie, ek is bekommerd oor die gevolge, en tog versuim om op te tree. Dit staan ​​bekend as die "kennis, besorgdheid, aksie paradoks".
Julien Vincent, skryf oor beleggers wat oënskynlik die Paryse-ooreenkoms ondersteun, maar nie versuim om op te tree nie, verwys na hierdie as 'n "veel subtieler, maar nie minder skadelike vorm van ontkenning nie". Hy noem 'n saak van Santos-beleggers, bewus van die gevolge, wat besorgdheid betref, maar verkies om te stem teen 'n besluit wat die maatskappy sou daartoe verbind het om 'n 2 ° C scenario-analise uit te voer.
Dit wil voorkom asof die waarheid bekend is en dat die bekommernis oor klimaatsverandering die maklike dele is. Hulle kos niks en laat ons toe om die kudos te eis wat toeval om so 'n posisie op te neem.
Maar om die waarheid te ken en belydenis te gee sonder om aksie te doen, is ietwat ongeskik. In die ergste geval leef dit 'n leuen, soortgelyk aan 'n kasklimaat-denier.
Dus, wanneer ons hierdie waarheid / aksie / ontkenningsdilemma erken, hoekom doen ons dit nie? George Marshall, in sy boek Moenie eers daaraan dink nie, bied insig. Hy bespreek ons ​​evolusionêre oorsprong, ons persepsie van bedreigings, insluitende klimaatsverandering, en ons instinkte om familie en stam te beskerm.
Dit resoneer met my aanname op kubernetika, wat daarop dui dat ek leef soos ek doen omdat ek in my fisiese, ekonomiese, sosiale en kulturele omgewing moet oorleef; en omdat dit in 'n ander era my nageslag die beste kans op oorlewing sou gee.
Dit laat my nie uit die haak nie - ek moet nog aksie neem om my uitstoot te verminder - maar dit herinner my dat ek nie so vinnig moet oordeel nie. Ek is soveel deel van die stelsel soos enigiemand anders.
Intussen, my kubernetiese aanwending van die lewe sê dat wat ons ook al in die omgewing stel. Alhoewel baie min van ons wat in hoë-inkomste lande woon, kan ons emissies tot 'n billike aandeel verminder, watter aksies ons ook al neem om hulle te verminder, sal volgende week volgende jaar bydra tot die wêreld van môre. Hulle verander die milieu, wat die moontlikhede vir verandering verander.
Om myself buite die stelsel te plaas, lei tot die tweede probleem, wat afhanklik is van die eerste en beteken dat as ek nie my eie optrede kan verander nie, ek nie kan verwag om dié van ander te verander nie.
Want terwyl ek skree oor klimaatsverandering, sal ek hoop dat ander sal hoor wat ek sê en daarop handel, op soveel maniere dat ek kommunikeer dat ek nie self daarop handel nie.
In 'n onlangse aanlyn-opname het getoon dat 'n navorser se waargenome koolstofvoetspoor sy / haar geloofwaardigheid beïnvloed het en die deelnemers se voornemens beïnvloed het om hul energieverbruik te verander.
As ek die syfers ken, aanvaar die wetenskap en gaan voort om my ryk nasie lewenstyl te lei, ek is regverdig as 'n verskoning, bewus of nie, want die deniers gaan hul klimaat-onverskillige lewenstyl voort.
Dit beteken nie dat ons ons navorsing deel nie, dit is 'n mors van tyd. Dit bied waardevolle inligting oor die sosiale, ekonomiese en omgewingsgevolge van sake doen; weer, dit verander die milieu. Maar dit is hoogs onwaarskynlik dat mense dit sal lees en verander wat hulle doen, wat 'n veel meer komplekse proses is.
Veranderende houdings en aksie
Baie navorsing is gewy aan die vraag hoe, en hoe nie, mense se reaksies op die bedreigings wat deur klimaatsverandering veroorsaak word, beïnvloed.
Michael Mann is versigtig om veldtogte te skrik as motiveringskrag. Bob Costanza en kollegas stel voor dat skrikwekkende veldtogte van wetenskaplikes en aktiviste nie die antwoord is op die speen van ons verslawing aan 'n onvolhoubare lewenstyl nie.
Daar is navorsing wat daarop dui dat die verkryging van die hulp van 'n betroubare gemeenskapslid dalk effektief sal wees alternatief. Om 'n voorstander van 'n lae-koolstof lewenstyl te hê, wat rondom gemeenskapskwessies soos energiebeveiliging eerder as klimaatsverandering geraak word, het 'n mate van sukses behaal.
So 'n benadering kan help om 'n manier te bied om op te tree vir mense wat van die wetenskap weet, maar wie se politieke affiliasies en waardes posisioneer hulle by die klimaat ontkenning einde van die spektrum, ongeag hul kennis.
Dit mag egter nie diegene van ons help wie se politieke affiliasies en waardes in ooreenstemming is met die klimaatverandering nie, maar vind dit steeds moeilik om op te tree.
Waarskynlik meer relevant vir ons saak is navorsing wat toon dat ons optrede oor klimaatsverandering nie net deur die politieke en kulturele kontekste wat ons bewoon nie, maar ook deur die infrastruktuur verskaf deur hulle. Dit is omdat hierdie infrastruktuur die milieu vorm wat ons lewens verdubbel.
As dit die geval is, sal die oplossing vir my eerste probleem dalk 'n beduidende verandering in die web van edifices nodig hê wat my lewenstyl ondersteun. Dit sal 'n klimaatvriendelike regering neem met 'n verhaal wat aksie op klimaatsverandering normaliseer, om dit vir my makliker te maak om in die groep te oorleef en 'n lae-koolstof lewenstyl te leef.
Swede gee 'n voorbeeld van hoe dit kan lyk. Vir baie lande kan 'n verskuiwing in die nasionale verhaal egter onmoontlik lyk.
In Swede, 'n skaars voorbeeld van 'n ryk nasie met lae uitstoot, is Hammarby in Stockholm 'n model van omgewingsvriendelike stadsontwikkeling. Ola Ericson / imagebank.sweden.se
Daar is voorbeelde van dramatiese verandering aan 'n oënskynlike onversoenbare verhaal, maar hulle kom met 'n "versigtig wat jy wil" etiket.
Onlangs het ons gesien Bernie Sanders, Jeremy Corbyn, Nigel Farage en Donald Trump maak skouspelagtige veranderinge aan die politieke landskap. Hulle illustreer die krag om op gemeenskapsvlak betrokke te raak, en bespreek plaaslike probleme (alhoewel soms met behulp van groot data), wat empatie en vloeiende toewyding tot plaaslike oplossings uitbeeld.
Hierdie leiers het die diskoers verander. 'N kubernetiese aanpak van die proses kan sê dat hul kommunikasie dade 'n leeftyd van konnotasies in hul hoorders veroorsaak het. Die hoorders het die boodskap deur die prisma van hul ontogenie geïnterpreteer, hul persoonlike begrippe teruggevoer, die boodskap versterk en ander beïnvloed deur hul eie kommunikasie.
Dit is 'n proses wat goed of siek werk, afhangende van waar jy staan. So 'n wêreldleier met klimaatverwysings en genoegsame stoot om die lae-koolstof-lewenstylboodskap te laat klink, kan die wêreld se trajek verander.
Maar gewissel teen die wysheid om te wag vir so 'n een is die onheilspellende teenwoordigheid van groot data-maatskappye met die vermoë om individue sowel as hele gemeenskappe te help manipuleer; uber-ryk individue en groepe met die vermoë om leiers en wêreldpolitiek te beïnvloed; en die boonste 10% van globale inkomste verdieners wat verantwoordelik is vir bykans soveel kweekhuisgasvrystellings soos die res van ons saam.
Almal is besig om uit hul eie oorlewingsinstinkte op te tree en is onwaarskynlik om te buig vir enige bedrag van oorredende argumente van 'n klimaatbewuste leier.
So hoe anders om die omgewing te verander om meer van ons te ondersteun in die bereiking van 'n volhoubare leefstyl? Nobelpryswennende ekonoom Elinor OstromDie siening is dat die planeet se verlossing by gemeenskappe lê waar regerings omseil word en self aksie onderneem. In 2012 het sy geskryf:
... evolusionêre beleidsvorming vind reeds organies plaas. In die afwesigheid van effektiewe nasionale en internasionale wetgewing om kweekhuisgasse te bekamp, ​​tree 'n groeiende aantal stadsleiers op om hul burgers en ekonomieë te beskerm.
Diegene burgemeesters om Trump se uitgang van die Paryse-ooreenkoms te verdedig, word as voorbeelde beskou.
Ostrom stel voor dat dit ondersteun word verspreide leierskap is die antwoord. En om ons terug te bring na kubernetika, bestuurs-kubernetika-ghoeroe Stafford Bier het presies dit gedoen.
Bier het geneem Ashby se wet van vereiste verskeidenheid en herleef die manier waarop besigheidsbestuur bedryf word. Ashby se wet vertel ons dat slegs verskeidenheid (of kompleksiteit) verskeidenheid kan beheer. Dit laat 90% van die globale bevolking saam om die stelsel verskeidenheid wat nodig is om te beïnvloed - Ashby sê "beheer" - die baie ryk hoëemissies minderheid.
So, ek ondersteun leierskap om my eie onvermoë om my uitstoot verder te sny, te oorkom. Belegging in die werk van organisasies wat kan optree, sal my gevolmagtigde wees.
Dit kan lyk asof dit 'n stadige haul is om die milieu te verander sodat die klimaatverandering die normale lewe word, maar ek reken op die sneeubalk krag van versterking om dit eerder eerder as later te laat gebeur.
Die kompleksiteit van die 90% sal uiteindelik die 10% troef, en dan moet my tweede probleem irrelevant wees.
Joy Murray, Senior Navorsingsgenoot in Geïntegreerde Volhoubaarheidsanalise, Skool vir Fisika, Fakulteit Natuurwetenskappe, Universiteit van Sydney
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Hoe het ek geweet dat ek 'n kas klimaat Denier is