Hoewel oorle Oupa altyd met die Ierse bloed in sy are gespog het, was hy ook maar nie ’n uitsondering wanneer dit by die praat van hierdie taal gekom het nie.
Ons laaities het altyd wye draaie in die dorp om hom geloop. Want ons het gereken dat as hy ’n perd op sy herrie kan gee, sou daar net ’n bloedkol oorbly as hy een van ons onder hande sou neem. Maar dit nou daar gelaat.
’n Mens sou mos nou dink dat dinge met die aanbeweeg van die dekades verbeter en tonge vir dié taal meer geslyp geraak het. Tot ek nou anderdag ná ’n lang tyd weens die hemelhoë brandstofprys weer van openbare vervoer gebruik gemaak het.
In die romp van ’n halfvol luukse bus was ek net besig om vroegaand ewe gemaklik op die agterste sitplek in te sluimer toe ’n medepassasier in die sitplek voor my se selfoon lui. Skril en irriterend – kenmerkend van ’n goedkoop model.
Terwyl die ontvanger van die oproep praat, tel ek die frustrasie in sy stem op. Kort-kort druk hy sy een oor toe en buig sy bolyf tot op sy skoot om beter te kan hoor.
So tussen die gedreun van die bus se wiele op die teer weergalm ook enkele van die passasiers se gesnork deur die bus terwyl hy teen bogemiddelde spoed die kilometers opvreet.