Ek is nie self 'n ateïs nie, maar party van my beste vriende is ateïste. Miskien is dit grootpraat, want ek is nie werklik persoonlik bevriend met die Franse filosoof André Comte-Sponville nie. Tog voel dit vir my asof ek hom ken.
Vandat ek 'n jaar gelede sy boek raakgesien het (The Little Book of Atheist Spirituality) in 'n lughawe-boekwinkel en dit in een sessie deurgelees het, voel dit asof ek hom self ontmoet het!
Boonop het 'n kennis van my, Abel Pienaar, wel die voorreg gehad om hierdie wêreldberoemde denker self in Parys te hoor praat oor sy teorieë. Oor hierdie ervaring skryf Abel in sy blog: "Snaaks dat 'n ateïs my weer oor die goddelike laat dink?..."
Die afgelope paar jaar het daar 'n paar belangrike boeke verskyn wat tot gevolg gehad het dat ateïsme wêreldwyd al hoe meer sosiaal aanvaarbaar geword het. Sekerlik die bekendste populêre ateïstiese geskrif is Richard Dawkins se The God Delusion.
Die eerlike bekentenis, deur 'n vooraanstaande ateïs, dat hy die drang na spiritualiteit en die mistieke in sy eie lewe as 'n normale behoefte ervaar, het sedert 2008 deure begin oopmaak na 'n meer sinvolle debat oor die rol van godsdiens in ons samelewing. Comte-Sponville is inderdaad die deernisvolle kant van Dawkins.
Is dit 'n aanklag teen kerkgangers dat gewone mense soos ek en Abel Pienaar meer aanklank vind by die denke van Comte-Sponville as by die preke van dominees of evangeliste? Ek weet nie. Al wat ek weet, is hoewel ek nie met alles saamstem wat hy sê nie, en hoewel ek hom nie persoonlik ken nie, die wysgeer André Comte-Sponville vir my 'n kosbare "gespreksgenoot" geword het.