Die stimulerende werking word verkry van die kafeïen wat in die blare aanwesig is. Na gelang van die bewerking van die blare kan daar tussen 2 soorte tee onderskei word, waarvan die sogenaamde swart tee vir die internasionale handel die belangrikste is.
In Japan en China word groen tee verkies, wat verkry word uit ongegiste blare. Bui-ten swart tee, wat ook in Suid-Afrika verbou word, is rooibostee of rooitee (Aspalathus linearis) ook ŉ gewilde drank in Suid-Afrika, en die bemarking en beheer daarvan geskied reeds sedert 1954. Dit word dikwels as 'n gesondheidsdrank beskou omdat dit geen kafeïen bevat nie en net 'n lae persentasie tannien bevat.
In Suid-Afrika word tee in Oos- en Noordoos-Gauteng, KwaZulu-Natal, Venda en Transkei verbou, terwyl rooibostee in Wes-Kaap verbou word. Reeds voor die begin van die Christelike jaartelling is tee al in China gebruik, aanvanklik eers as medisyne en kruie. Eers in die 6e eeu het dit 'n gewilde drank in China geword. Van China het die tee eers oor Asië en van 1610, deur die toedoen van die Nederlanders, ook na Europa, Amerika en Suid-Afrika versprei.
Om die blare te kan oes, word die teestruike wat uit saadjies gekweek word, op 'n hoogte van 'n half- tot-een meter gesnoei. Tee gedy die beste in koel, klam tropiese laaglande; in hoërliggende gebiede groei dit stadiger en is die drag kleiner - hoewel die gehalte dikwels betreklik hoog is.
Wanneer kookwater oor teeblare gegiet word, word tussen 30 en 45 persent van die stowwe wat in die blare aanwesig is (teïen, looisuur, ens.) in die afgietsel opgeneem. Hierdie stowwe is in die vloeistof wat ons drink en dit werk op verskeie maniere op die menslike gestel in: dit prikkel die senustelsel, verhoog die bloeddruk en bevorder spysvertering. Swart tee bevat gemiddeld 2 persent teïen en 10 persent looisuur. Tee sonder suiker besit geen voedingswaarde nie. Die geur van tee is afkomstig van die eteriese tee-olie in die blare.
In hul natuurlike omgewing kan teestruike 'n hoogte van tot 10 m bereik. Op die plantasies word dit egter gereeld op 'n hoogte van 50 tot 90 cm gesnoei, sodat die blare maklik gepluk kan word. Die Chinese variëteit is die geskikste vir streke met 'n baie koue klimaat. Die blare is kleiner en die vorm stewiger as die Assamvariëteit. Laasgenoemde met sy groot, sagte blare is beter aangepas by 'n warm en vogtige klimaat.
In die tropiese laagvlakte is die temperatuur egter te hoog en in die trope is die teeplantasies in die berge geleë. Die gehalte van die eindproduk hang baie af van die verbouingstoestande. Die plantasies wat die hoogste geleë is, lewer die beste gehalte tee. Vir 'n goeie groei is die regte hoeveelheid reën baie belangrik en vir die beste resultate is 'n jaarlikse hoeveelheid reën van tussen 1 500 en 2 000 mm nodig. Hoewel die struike 'n tydperk van droogte kan deurstaan, is dit uit die oogpunt van produksie nie gunstig nie, want die struike gaan dan in ŉ russtadium en vorm geen nuwe blare nie.
Die pluk van teeblare vind in verskillende fases plaas. Met die eerste pluk word 'n sogenaamde pluktafel gevorm. Al die lote bo ŉ bepaalde hoogte word weggepluk, terwyl die laer takke gelaat word sodat die struik heeltemal uitgroei. As dit gebeur het, begin die regte produksiepluk, wanneer net die jong lote gepluk word. As 'n knop uitloop, ontstaan daar eers 'n paar klein, skubvormige blare wat gou afval. Daarna maak groter, stomp, gaafrandige blare hul verskyning, wat in Engels " fish leaf" en in lndonesies "keppel" genoem word.
Dan eers verskyn die regte blare met saagvormige rande. Die boonste blaar van 'n groeiende loot is langwerpig opgerol en word pecco genoem. Daar word tussen verskillende plukstelsels onderskei. Die intensiefste plukmanier is wanneer al die jong late wat 'n boonste blaar en 2 blare het, in hul geheel gepluk word. Hierdie manier van pluk is net moontlik as die grand baie vrugbaar is of as baie kunsmis in die grand ingewerk word. In die meeste gevalle word die onderste blaar egter aan die loot gelaat.
Omdat nie al die plantasies elke dag gepluk kan word nie, word daar in pluksessies van meestal 10 dae gepluk. In laer liggende plantasies is die duur van 'n werkgang 'n week en op die hoër liggende plantasies 14 dae. As daar te lank gewag word, word baie oorryp blare saamgepluk.
Wat vroeër met die hand gedoen is, word vandag deur moderne masjiene gedoen. Teen 1890 het die teefabriek die teehuis vervang. In die fabriek word die blare eers vir 18 uur op rakke geplaas soda! dit kan verlep, waarna dit met masjiene gesny of gemaal word ten einde die rolproses te vergemaklik. Na die rol word die blare laat rus en tydens die gisting word die kenmerkende flaviene en rubigiene gevorm.
Die manier waarop die teeblare verwerk word, het 'n groot invloed op die gehalte van die tee. Die geur, smaak en kleur ontwikkel tydens die natuurlike gistingsproses, waarna die smaakverskille eers werklik na vore kom. In die Weste word byna net swart tee gedrink, terwyl die Japanners groen ongegiste tee verkies.
Die teehandelaar van die invoerland koop die tee op openbare veilings, wat hy op aanbeveling van sy teeproewer koop. Laasgenoemde beoordeel die voorkoms en geur van droë tee, tee wat getrek het en die eintlike tee. Die teeproewer berei sy tee volgens 'n voorgeskrewe manier: 2,83 g tee word in 'n porseleinkommetjie van 0, 12 groot geplaas, met die deksel bo-op.
Daarna gooi hy kokende water op die tee en na 5 tot 6 minute gooi hy die getrekte tee oor in ŉ koppie sonder ore. Die teeblare wat getrek het, skud hy op die kommetjie se deksel uit. As die vloeistof 'n temperatuur van sowat 43 °C bereik het, proe die teeproewer 'n lepel vol, wat hy onmiddellik weer uitspoeg. 'n Teeproewer kan sy bevindings met ongeveer 120 terme aandui. 'n Teehandelaar bemark sy tee altyd as 'n mengsel. So 'n mengsel kan uit 4 of 5 soorte Assamtee, net soveel Ceylontee en 'n tee uit Afrika bestaan.