Die mol by Duinkerke - Geskiedenis Podcasts - 2022
The War at Sea, 1939-1945, Volume I: The Defensive, S. W. Roskill. Hierdie eerste bundel in die Britse amptelike geskiedenis van die oorlog op see dek die tydperk vanaf die uitbreek van die oorlog tot die eerste Britse rampe in die Stille Oseaan in Desember 1941. Dit dek onder meer die Noorse veldtog, die ontruiming uit Duinkerken en die eerste twee jaar van die Slag van die Atlantiese Oseaan. Die teks word noukeurig nagevors en is gewortel in 'n gedetailleerde studie van rekords uit die oorlog, beide Britte en Duits. [sien meer]
8 keer het Dunkirk die geskiedenis heeltemal verkeerd gedoen
Christopher Nolan s'n Duinkerke neem die hoë maat vir oorlogsfilms en Nolaniseer dit gee ons uitbundige stelle, plofbare aksie en verontrustend vloeiende tydlyne. Visueel is dit 'n meesterstuk, en een van die mees unieke oorlogsfilms tot nog toe. Die film is gebaseer op die werklike Slag van Duinkerke en volg op die ontruiming van 400 000 soldate van 'n Franse strand in die beginfases van die Tweede Wêreldoorlog. Die film hou meestal godsdienstig by die feite, en neem inspirasie uit werklike oorlogsfoto's om die aksie te raam. Selfs die vreemde seilboot aan die einde was daar.
Maar dit kry nie alles reg nie. Hier is al die maniere Duinkerke geskiedenis verkeerd.
Die film begin met vyf Britse soldate wat deur die leë strate van Duinkerken oor die Engelse kanaal loop uit Brittanje in Frankryk. Hulle, saam met meer as 400 000 Britse en Franse soldate, is vasgevang in 'n Franse stad, omring deur die Duitse magte. Skielik maak ongesiene Duitse soldate vuur, en slegs een geallieerde soldaat oorleef, 'n seun met die naam Tommy, wat daarin slaag om te ontsnap en die strand te bereik waar ander soldate op ontruiming wag.
Die strand is ook nie veilig nie, want Duitse vliegtuie vlieg oor die strand en gooi bomme op die soldate wat daar versamel is, en vermoor baie van hulle. As gevolg hiervan is die strande besaai met die lyke van dooie soldate wat daar gelaat word om te verrot.
Toe Tommy en 'n ander soldaat met die naam Gibson 'n draagbaar op die sand sien, neem hulle dit asof hulle medici is, sodat hulle op die boot kan klim. Toe hulle van die reddingsvernietiger afgewys word, kruip die twee soldate weg op die mol, vasbeslote om te wag totdat die volgende skip kom.
Terwyl hulle wegkruip, hoor hulle 'n gesprek tussen bevelvoerder Bolton en kolonel Winnant wat praat oor die soldate op die strand, die feit dat daar nie genoeg ontruimingsvoertuie is nie en die veiligheid van die mol.
Na die gesprek het Duitse vliegtuie begin om die skip te bombardeer terwyl dit nog by die beskuldigdebank was, sowel as die mol self. Die soldate op die skip spring af om te oorleef, en Tommy en Gibson word saam met 'n soldaat met die naam Alex op die mol gebring. Die drie soldate klim dan vinnig op 'n groter vaartuig wat hulle na Engeland moet neem. Gibson bly bo die dek en kyk hoe die skip deur 'n torpedo getref word. Gibson maak 'n valdeur van buite oop, en Alex en Tommy kan aan die sinkende skip ontsnap.
Die situasie word strenger namate die Duitsers die Franse en die Britte nog nader aan die water stoot. Alex, Tommy en Gibson sluit aan by 'n groep soldate wat na 'n gegronde treiler gaan, en hoop dat sodra die gety binnekom, die boot terug na Engeland kan vaar. Op die treiler raak Alex agterdogtig teenoor Gibson, wat nie gepraat het sedert hulle ontmoet het nie, en Gibson onthul uiteindelik dat hy Frans is. Nadat Duitsers op die boot begin skiet het, begin die boot oorstroom met water en moet die soldate ontsnap. As Gibson sy voet vang, word hy saam met die versinkte treiler afgeneem en sterf.
'N Groot groep burgerlike bote nader Dunkirk, om die vasgekeerde soldate te help ontsnap. Dawson, 'n burger, neem sy boot Maansteen, saam met sy seun, Peter en Peter se vriend, George. Op die water ontdek hulle 'n soldaat op die wrak van 'n gesinkte Britse skip en neem hom saam. Die soldaat reageer nie en hy word gewelddadig toe mnr Dawson vir hom sê dat hulle op pad is na Duinkerken. Dawson oortuig die soldaat om onder die dek te gaan en Pete sluit hom in 'n kamer om hom te kalmeer. Hy kry dit reg om uit te kom, en as hy sien dat die skip in die rigting van Duinkerken gaan, word hy nog meer onstabiel, sukkel hy met hulle en val George teen 'n trap af. George slaan sy kop en is in 'n kritieke toestand en sterf uiteindelik.
Dawson en Peter sien toe 'n Britse vliegtuig wat in die water val, en hulle kom net betyds om die vlieënier daarin te red, Collins. Met Collins se hulp red hulle 'n aantal soldate.
Intussen is nog 'n vlieënier in Collins se eskader, Farrier, besig om Duitse vliegtuie af te skiet wanneer brandstof opraak. Hy land op 'n strand nadat hy meer Duitse vliegtuie neergeskiet en die Britse saak gehelp het, maar toe hy land, word hy deur Duitse troepe aangekeer.
Die film eindig met die Britse soldate wat terugkeer huis toe en kaptein Bolton besluit om in Dunkirk te bly om die Franse te help ontruim. Tommy lees die voorblad van die koerant, waarin hy ontdek dat die soldate uit Duinkerken as helde geprys word. Die kyker vind ook dat hoewel Churchill aanvanklik gedink het dat hulle slegs 30 000 soldate kan red, die burgerlike bote meer as 338 000 Britse soldate uit Duinkerken gered het.
Waarom artilleriste hul kenmerkende 'Redlegs' moet terugbring
Geplaas op 29 April 2020 15:44:05
Elke gevegswapenafdeling in die Amerikaanse weermag het 'n lang nalatenskap. En met die erfenis kom 'n gepaardgaande stuk flair vir hul onderskeie rokuniforms. Infanteriste skommel 'n babablou vierragre op hul regterskouer, kavalleriste dra steeds hul spore en stetsons, en selfs weermagvliegtuie dra hul eie kentekens in ooreenstemming met hul posisie in die eenheid.
Maar lank voor die blou toue en spore het 'n ander gevegswapen -tak hul eie unieke eenvormige uitrusting gehad - een wat sedertdien verlore geraak het. Artilleriste het een keer skarlakenrooi pype gehad wat langs die broekbene afloop. Hierdie strepe was eintlik eens so ikonies dat dit 'n bynaam vir artilleriste veroorsaak het: "rooibene."
As gevolg van beperkings in die oorlog, het artilleriste tydens die Eerste Wêreldoorlog opgehou om die rooi buise te dra - en dit het nooit weer teruggekom nie.
As u 'n jong artillerie by Fort Sill vra waarom hulle 'n beroep op die regs noem, dan kyk hulle waarskynlik snaaks na u.
(Foto van die departement van verdediging deur Margo Wright)
Hierdie feit is veral tragies omdat artilleriste met rooi strepe een van die oudste militêre tradisies in sy soort is. Die blou koord van die infanterie kan slegs tot in die Koreaanse oorlog teruggevoer word, en stetson van die kavalerie is tot 1865 nie uitgevind nie. Intussen het artilleriste die rooi pype tot in die 1830's geskud.
Gedurende die 1800's was die rol van die artillerie baie ingewikkelder as die meeste ander rolle in die destydse weermag. Nie net 'n boemelaar van die straat af kon by 'n werk instap wat presiese berekeninge vereis om die korrekte hoeveelheid kruit te laai en die kanon in die perfekte hoek af te vuur om die beoogde teiken te tref nie.
Alhoewel kanonne veels te massief was om in baie gevegte uit te voer, het die Amerikaanse weermag sake beteken. Net om te sien dat rooi pype as artilleriste tydens die burgeroorlog op die toneel kom, was genoeg om vriendelike troepe te inspireer en vrees in vyande te slaan. Die rol van die artilleriste was deurslaggewend in die gevegte van Buena Vista, Bull Run, Palo Alto en San Juan Hill.
Ek dink die enigste werklike debat hier is as u dit ook aan ADA of uitsluitlik aan veldartillerie gee.
Vandag is die rol van die artillerie aansienlik verminder. Dit is nie ongewoon dat artilleriste wat na Afghanistan of Irak ontplooi is, meer verhale oor hul tyd by afgetrapte voetpatrollies met die infanteriste het as oor die verwydering van roostervierkante van die aarde af nie; teenopstandigheid verbied immers die vlak meestal van moedswillige vernietiging.
Moet my nie verkeerd verstaan ​​nie. Daar is nog baie artilleriste wat vuuropdragte in werklike gevegte uitgevoer het, maar die getal word elke jaar kleiner en kleiner.
Namate veldartillerie -eenhede minder algemeen word, word hul erfenis in gevaar gestel. Terselfdertyd lyk dit asof die weermag toenemend op sy historiese wortels neig vir eenvormige idees - soos gesien met die herinvoering van Army Greens.
Om die kenmerkende rooi pype vir artillerie -rokblues terug te bring, sou nie so drasties wees nie - of selfs so duur - maar dit sou gepas wees. Dress blues is bedoel om die nalatenskap van die soldate van die Amerikaanse Revolusie en die Unie -leërs te eer. Watter beter manier om dit te doen as met 'n eerbetoon aan die klassieke?
Encyclopedia Britannica sê 26 Mei
Soos u opgemerk het, sê die BBC op 27 Mei
Volgens die BBC het admiraal Tennant, destyds kaptein Tennant, op 26 Mei by Dunkirk aangekom
En die Worcester News sê dat admiraal Tennant op 26 Mei aangekom het
Ek kan niks vind wat sê dat Tennant op 22 Mei aangekom het nie. Dit lyk asof die bevel op 26 Mei gegee is, maar die bote het op 27 Mei begin beweeg.
Volgens Churchill in Hulle beste uur, hoofstuk 3, op 22 en 23 Mei die B.E.F. en Franse magte het probeer om uit die omringing te breek deur S.W. van Arras en omgewing.
Weer in hoofstuk 4, meld Churchill dat 'n Duitse boodskap onderskep is in duidelik om 11:42 op 24 Mei om die Panzers op die lyn Dunkirk-Hazebrouck-Meyville te stop.
Uiteindelik het Churchill generaal Gort, op die aand van 25 Mei, beveel dat die poging om uit die sak te breek, 'n konsolidasie van die omtrek rondom Dunkirk, en 'n marsjeer na die see. Die motivering vir hierdie planverandering word gegee as die besef dat die Belgiese magte wat die noordelike flank van die omtrek vashou, op die punt staan ​​om deur Duitse infanterie oorval te word.
Dit is seker dat geen ontruiming sou begin het voordat hierdie gebeure plaasgevind het nie; daar was nog geen kragte op die strande van Duinkerke om te ontruim nie.
'N Kort geskiedenis van mol, die nasionale gereg in Mexiko
Terwyl chiles en nogada is moontlik die gereg wat die visueelste verteenwoordigend van Mexiko is, met sy driekleurige trifecta van bestanddele, mol (uitgespreek mo-LAY) is die onbetwiste nasionale gereg van die land. Hierdie dik, ryk sous, wat gereeld saam met vleis en rys bedien word, kom egter in baie meer vorms en variëteite voor as wat baie mense besef. Hier is u kort geskiedenis van die gereg wat Mexiko geniet.
Die naam mol kom van die Nahuatl -woord vir sous - môlli - en is die algemene naam vir verskeie variasies van ryk souse wat in kleure soos geel, rooi, swart en selfs groen voorkom. Ander moesies is vernoem na hul bestanddele en geure, soos pipián, huaxmole en almendrado. Maar as 'n vuistreël, alles moesies bevat 'n kombinasie van neut, vrugte en chili. Oor die jare, mol resepte het geleidelik meer uitgebrei geword. Dit word ook bedien met vleis, saam met rys, oorskiet mol word dikwels gebruik om die vulsel voor te maak tamales of as 'n alternatiewe bolaag vir enchiladas in werklikheid, enchiladas bedek met mol is geroep enmoladas. Variasies oor die algemeenste moesies sluit Taxco's in mol rosa, 'n ligte pienk sous, asook Tlaxcala's mol prieto.
Maak mol is 'n tydrowende arbeid van liefde, gewoonlik vir spesiale geleenthede gereserveer. Om te maak mol Van nuuts af moet individuele bestanddele gebraai en gemaal word voordat dit met aftreksel gekombineer word om die pasta te vorm. Dit word op lae hitte gaar, en aftreksel word voortdurend bygevoeg (saam met bykomende bestanddele) totdat dit die gewenste konsekwentheid bereik. Verskeie pepers kan alleen of in vennootskap gebruik word om die basis van die peper te vorm mol, insluitend ancho, pasillo, chipotle en mulato. Die voorbereiding van mol is nie maklik nie, so baie moesies (veral dié van Oaxaca) bevat meer as 30 bestanddele. Deesdae is egter mol kan in poeiervorm of in 'n voorafgemaakte pasta gekoop word, wat die voorbereidingsproses ietwat versnel.
Daar is baie legendes rondom die uitvinding van mol. Een beweer dat 'n klooster in Puebla die gereg in paniek geskep het uit die min bestanddele wat hulle gehad het weens die komende besoek van 'n aartsbiskop. Dit was 'n lekkerny saam met geroosterde kalkoen. Ander verhale dui daarop dat verskeie speserye per ongeluk deurmekaar geraak het, en dus mol is gebore. 'N Verdere verhaal dateer uit Meso -Amerika, toe Moctezuma dit aan Cortés bedien het toe hy in Mexiko aankom, en verkeerdelik gedink het dat hy 'n god is. In elk geval, die oorsprong sal waarskynlik 'n raaisel bly, aangesien die eerste geskrewe resepte vir mol het eers na die Vryheidsoorlog in 1810 ontstaan.
Die twee streke wat veral bekend is vir hul onderskeie moesies is Oaxaca en Puebla, hoewel Tlaxcala ook beweer dat dit die oorsprong daarvan is. Puebla se bekendste mol is sonder twyfel sy naamgenoot mol poblano, die internasionaal erkendste mol en die variasie wat as die amptelike nasionale gereg geklassifiseer word. Hierdie donkerbruin gereg gebruik sjokolade en rissies. Oaxaca, aan die ander kant, word dikwels die bynaam van die land van die sewe genoem mol colorado, mol neger, mancha manteles, verde, amarillo, chichilo en coloradito. Die bekendste van Oaxaca's moesies is mol neger, a mol poblano-esque -gereg wat ook sjokolade gebruik, maar ingooi hoja kersvader ook. Nog 'n sleutel mol Die produserende streek is die stad San Pedro Atocpan, Milpa Alta, in Mexiko. Daar word gesê dat hierdie streek byna 90% van die land produseer mol verbruik in Mexikostad en dat meer as 90% van die bevolking daar bestaan mol produksie. Terwyl hierdie stad een van die land se vele jaarlikse aanbied mol beurse elke Oktober, die grootste pot van mol ooit gemaak is eintlik by Puebla's mol fees - dit het meer as 11 000 mense bedien.
DUNKIRK: MAAK GESKIEDENIS HISTORIES?
Ek was pas by 'n vertoning van hierdie baie opwindende nuwe fliek deur Christopher Nolan. In alle opsigte was dit 'n langdurige passieprojek, en dit is net fantasties dat Nolan, 'n Hollywood-regisseur op die A-lys, die kans het om 'n groot ateljee soos Warner Bros te oorreed om 'n film wat nie 'n 'n enkele Amerikaanse karakter daarin.
Ek weet dat ek nie die enigste een is wat gretig op hierdie film gewag het nie. Eintlik was ek verlede somer in Dunkirk toe hulle dit verfilm, en dit was beslis effens surrealisties om oorlogskepe langs die kus langs die kus te sien en baie mans in touhelms en 'n gevegskleed langs die strande. Hierdie tonele het die gevoel van afwagting egter verder laat opvlam. Dit is immers grootliks Nolan se eer om dit op die strande waar die ontruiming in 1940 plaasgevind het, te verfilm.
Die sleepwa het ook goeie rede vir hoop gegee, en diegene wat ek ken wat verlede week by die premier was, was ook baie entoesiasties oor hul lof. Een vriend het gesê dat dit die mooiste film was wat hy in jare gesien het.
U kan u dus die gevoel van gretige afwagting voorstel terwyl ek in die IMAX -teater in Waterloo sit en wag totdat die film begin. Ek is dadelik getref deur die gevoel van drama: stampende Hans Zimmer-musiek en die harde, verbysterende kraak van geweer en vuurwapen. Die jong Tommies het ook reg gelyk: maer, jonk, verdwaas, uitgeput en vuil. Uiteindelik bereik een van die seuns die strande. Dit is merkbaar dieselfde strand as vandag, wat sedert 1940 'n bietjie verander het, maar laat ons nie daaroor bekommer nie. Dit is die regte strand en dit tel baie.
Hierdie film is drie verhale wat almal onderling verbind is, maar op verskillende tye vertel word: die verhaal van die mense wat van die strande ontruim word en die Oosmol, die seebaan wat uit die hawe strek, speel meer as een week af. Die verhaal van een van die Little Ships is eendag, en die verhaal van 'n vlug van drie Spitfires wat uit Engeland vlieg, is een uur. Om op hierdie relatief min mense te fokus, werk ook baie goed, en die aksierye, die gevoel van klok en die boodskap van oorlewing en ontsnapping is sterk.
Die opset aan die begin maak dit duidelik dat slegs 'n wonderwerk die Britse ekspedisiemag kan red, en dit was nie ver van die waarheid nie. Die probleem is dat die film sterk daarop dui dat bevryding uiteindelik deur hordes Little Ships verskaf word. Kenneth Branagh se karakter –, vermoedelik gebaseer op die werklike senior vlootbeampte, kaptein Bill Tennant, noem dat hulle verwag dat hulle slegs 45 000 man sal wegkom. Dit was waar op Maandag 27 Mei, die eerste volle dag van die ontruiming (en toe 7 669 opgehef is). Dit was eintlik wat Tennant omstreeks 09:30 die oggend deur vis-admiraal Bertram Ramsay in Dover gesê het. Ramsay, as C-in-C van die Royal Navy 's Dover Command, was ook oor die algemeen verantwoordelik vir Operasie DYNAMO, die kodenaam vir die ontruiming. DYNAMO het die vorige aand om 18:57 begin, maar die eerste troepe is eers op die 27ste opgehef. Op daardie tydstip het daar pas nuus gekom dat Gravelines geval het, wat beteken dat die mees direkte roete, Roete Z, 39 myl, nie meer lewensvatbaar was nie, aangesien dit reguit verby vlootgeweer aan wal gegaan het wat nou deur die Duitsers gehou word. Die alternatiewe was Roete X 55 km, ongetoets en deur mynvelde – of Roete Y – 87 myl, insluitend 'n hondebeen wes van Oostende. Aan die kus van Duinkerken lê berugte stelle en sandstawe. Dit was geen wonder dat Ramsay nie optimisties was nie.
Die spelwisselaar kom egter binne die volgende 24 uur en het min met die Little Ships te doen gehad. Tennant het Dunkirk om 17:35 daardie dag, Maandag 27 Mei, op die verwoester, HMS Wolfhound, met 12 offisiere en 160 graderings, bereik om die ontruiming te reël. Die stad was in 'n skokkende toestand: geen lopende water of elektrisiteit, die geluid van gewere nie ver nie, brande wat woed en 'n groot swart rook oor die hoof. Duinkerke was die derde grootste hawe in Frankryk, maar die kade was verwoes en te diep in die stad en te naby aan Duitse posisies. Die gebruik van die hawe self was buite die kwessie, en daarom was die skepe met ondiep die enigste realistiese opsie en waarom die verwagtinge van Ramsay so laag was. Ongeveer 16 Britse infanteriebataljons het die omtrek rondom Duinkerke agter 'n kanaalstelsel en oorstroomde velde gehou. Dit was 'n goeie verdedigingsposisie, maar of hulle 'n paar dae of langer sou kon uithou, was die oggend van 27 Mei nie heeltemal duidelik nie. Wat was duidelik was dat die diepgang en klein vaartuie nie groot getalle kon ontruim nie. 45 000 mans was 'n realistiese figuur.
Rondom 22:00 het Tennant egter opgemerk dat die Oosmol nog ongeskonde was. Dit strek vanaf die hawe as 'n golfbreker in die see, ongeveer 1600 meter, dit wil sê amper 'n kilometer. Dit was gemaak van betonstapels en houtwerk en was geensins bedoel om 'n steiger te wees nie, maar Tennant wonder nou of dit in werklikheid sterk genoeg is om 'n boot se spanning te ondergaan, daarom het Wolfhound gevra om die koningin in te stuur van die kanaal. Die veerboot oor die Kanaal het saggies ingesluip en suksesvol vasgemeer. Dit was die halleluja -oomblik en spoedig is 904 mans gelaai en op pad terug na Engeland. Terwyl dit gebeur het, is die veerboot die volgende oggend deur bomme getref, maar gelukkig kon nog 'n verbygaande skip almal suksesvol afneem. Om 04:45 op die 28ste, verlaat 'n tweede skip die Mole, en dan om 09:55 vertrek 'n derde. Skielik het die hoop gewek. 17 804 mans is op die 28ste gelig, 47,310 op die 29ste, 58,823 die volgende dag en 68,014 op die 31ste. Ongeveer 70% hiervan is uit die Oosmol verwyder.
In die film is daar lang periodes wanneer die mol leeg is van skepe en daar word selfs melding gemaak van getye wat die spoed van ontruiming beïnvloed. Meer vernietigers is nodig, sê James D 'Arcy se karakter. Dit is onsin. Daar kom nie getye in nie, en die mol kon 24/7 skepe neem, en dikwels het hulle tougestaan ​​en vasgemeer met troepe wat oor die een skip na 'n ander gaan. Die Royal Navy het destyds 202 vernietigers gehad, waarvan 41 beskikbaar was en wat tydens die ontruiming gebruik is. In totaal het die Royal Navy die volgende verskaf:
3 spesiale diensvaartuie
3 gewapende instapvaartuie
8 aanstekers aan die werf
Die Franse vloot het ook 14 vernietigers, 13 myntreilers, 12 vragskepe, 59 treilers en MFV's, en nog 21 ander vaartuie voorsien. Die Belge het 45 skepe voorsien, die Poolse, Hollanders en Noorweërs een elk. Daarbenewens was daar ongeveer 45 personeelskepe (veerbote, ens.), 8 hospitaalskepe en 40 sleepbote. Die meeste hiervan was groot genoeg om langs die mol vas te lê en het dit gedoen. Die mol is nie tydens die hele ontruiming getref nie.
Dan was daar die Little Ships: 202 daarvan, plus 19 RNLI -reddingsbote, 25 seilbote, 8 hulpvaartuie, 56 verdere reddingsbote, 16 sjerries en pitte, 7 stoomhopperbote en 6 RAF -seevliegtuie. Van die verliese – en daar was 231 in totaal – die oorgrote meerderheid – ongeveer 70% – was te wyte aan ' botsing en ongeluk ' en die meeste was die kleiner vaartuie. Slegs 37 is gesink as gevolg van lugaanvalle, 7 deur torpedo, 9 deur myne en 7 deur vuurwapens op land.
Met ander woorde, daar was baie chaos wat veroorsaak is deur die opeenhoping van skepe en deur te veel klein vaartuie wat probeer het om 'n oop see so breed soos die kanaal te kruis. Vir al die groot begrotings en die voor die hand liggende koste van sommige van die baie indrukwekkende stelstukke, het die film eenvoudig nie genoeg skepe op die see nie en beslis nie genoeg langs die mol nie. Ek vermoed dit was as gevolg van Nolan se afkeer van CGI en as gevolg hiervan, die beperking van die begroting, maar dit beteken dat die strand- en moltonele te dun lyk. Dit het ook beteken dat hy 'n ander manier moes wys om die mans van die strande af te kry, en die implikasie in die film, en die een wat ek vermoed dat die meeste mense sal bykom, is dat dit die gewone Mark Rylance -karakters was wat gered het die dag. Hoe die verwagte 45,000 teen die einde van die film meer as 300,000 word, word nooit werklik verduidelik nie, maar dit word geïmpliseer. En die implikasie is verkeerd. Die Little Ships het hoogstens 5% van die totaal opgehef, terwyl dag en nag mans van die mol afgehaal word. Eers na 1 Junie is dagligbedrywighede gestaak namate die weer verbeter, die wolke lig en die Luftwaffe met wraak terugkeer. Bedrywighede in die nag is grootliks deur lug beïnvloed. Tog is 64 429 op 1 Junie opgehef, en die laaste Britse troepe, ongeveer 24 000, is ná skemer op 2 Junie afgeskakel.
Waarom was die ontruiming so 'n sukses? Die ander spelwisselaar teen 28 Mei was die weer. Lae wolk bedek die strande gedurende die res van die ontruiming en voeg by tot die massa olierige rook wat ongeveer 10.000 voet van die olieraffinadery wat deur die Luftwaffe gebombardeer is, styg en brand. Die rook, vlamme en die groot aantal skepe in die skildery hierbo is 'n baie meer akkurate voorstelling van die hoogte van die ontruiming as wat in die film gesien kan word, selfs as daar gedink word dat daar 'n artistieke lisensie in die blou kolle in die lug is (anders is daar sou nie die wonderlike lig op die see wees nie). In die film is dit die een oomblik sonnig en dan reënerig met 'n hewige deining die volgende. Trouens, die see het plat geword soos 'n bord, en nog 'n belangrike rede waarom soveel mense nog van die strande verwyder is. Boonop was die verdediging rondom die omtrek uitstekend. Goed opgeleide, meestal professionele Britse soldate, het briljant geveg, en die omtrek het eers in die ooste omstreeks 31 Mei begin ineenstort en direk op die 1ste kant suid van die stad was dit byvoorbeeld direk na die suide, waar kaptein Marcus byvoorbeeld Ervine-Andrews, bevelvoerder van 'n geselskap van East Lancashires, het op 1 Junie 'n VC gewen vir sy leierskap, snip en veerkragtigheid om die oprukkende Duitse infanterie op afstand te hou. Die Franse, wat die westelike deel van die omtrek bedek, verdedig ook hardnekkig en met groot vasberadenheid. In plaas van 'n smal venster van 48-72 uur, het die ontruiming van die BEF uiteindelik geëindig op die nag van 1/2 Junie, teen watter tyd elke pasgemaakte en lopende soldaat opgehef is. Nie een van hierdie kenmerke in die film nie, en dit sou ook nie noodwendig saak maak nie, was dit nie vanweë die heeltemal misleidende nonsens oor getye, die gebrek aan groot skepe langs die mol en die oorbeklemtoning van die klein skepe nie. Die wonder van Duinkerke was te wyte aan die voortbestaan ​​van die Oosmol, groot getalle skepe wat heen en weer oor die Kanaal ry, stoïese verdediging van die omtrek, tien tiendes wolk en rook vir 'n groot deel van die ontruiming, en die pogings van die RAF . The Little Ships, hoewel ongetwyfeld moedig en wonderlik, was die minste deurslaggewende faktor in die sukses van DYNAMO.
Daar was ook niks soos genoeg rook in die fliek nie. Toe ek verlede somer die verfilming daar sien, was ek onder die indruk dat rookmasjiene die goed oor die stad pomp, maar toe dink ek dat dit nie genoeg is nie. Die tweede foto hieronder gee 'n baie meer verteenwoordigende beeld van Duinkerke gedurende die week, soos beskryf deur 'n aantal vlieëniers wat destyds oorgevlieg het. Cocky Dundas, byvoorbeeld, 'n Spitfire -vlieënier in die 616 Squadron van Fighter Command 's, het tydens die ontruiming 'n aantal ritte oor Duinkerken gevlieg en onthou dat hy 'n enorme rook rook gesien het baie kilometers voordat hulle daar aangekom het. Die swart rook het van iewers in die hawegebied gestyg, dik, ondeurdringbaar, wat 'n groot deel van die stad verduister, en#8217 het hy geskryf. Terwyl dit styg, versprei dit in kolle, vasgevang in lae waas en wolk. Maar steeds stoot die grootste deel opwaarts tot 'n hoogte van tussen twaalf en vyftienduisend voet, waar dit in 'n sywaartse pluim uitgeblaas word wat baie myl weswaarts gestrek het, oor Calais en verder, tot by die kanaal. ' Julius Neumann, 'n Duitse vegvlieënier, het my dieselfde gesê. ' Ek kon Duinkerke van baie kilometers af sien, ' het hy gesê, ' die rook uit die olietenks brand aanhoudend. ' Dit is die rede waarom baie min mans op die strande hulle gesien het en waarom hulle gevoel het deur die lugmag verlaat. Niks kon egter verder van die waarheid af gewees het nie, alhoewel Air Vice-Marshal Keith Park, bevelvoerder van die Fighter Command 's 11 Group in die suidooste van Engeland, e-posse in pare gestuur het, dit wil sê vier en twintig, nie vyande van drie nie, eerder as om ondoeltreffende staande patrollies oor Duinkerke te hou.
Dit bring my by die vlieënde rye, wat verstommend is. Dit was heerlik om 'n perfekte man van drie Mk I Spitfires oor die toneel te sien brul, maar daar was 'n paar verskriklike onjuisthede. Een van die belangrikste kenmerke van lug-tot-lug-gevegte is om voordeel te trek uit hoogte, maar vanaf die oomblik dat hulle Engeland agter hulle laat, vlieg hulle op nul voet en lyk dit selde hoër as 2000 voet. Dit is net belaglik en daar is geen rede daarvoor nie. 'N Spitfire kan nog steeds in die drank beland en deur 'n skip op die water gesien word, ongeag op watter hoogte dit begin duik het. Dit is ook goed om 'n vlieënier te laat volg om 'n vliegtuig wat tot 'n voet getref is, te volg, alhoewel hy van 'n strook af geskeur is, maar hulle sou nie op daardie hoogte met hul geveg begin het nie. Dit lyk asof die vlieënier van Tom Hardy ook 'n onuitputlike voorraad ammunisie het. Ek het ongeveer 70 sekondes in totaal getel, terwyl Spitfires en Hurricanes in werklikheid albei 14,7 sekondes gehad het om vyandelike vliegtuie af te skiet. Geen vlieënier wat geweet het wat land met sy onderstel op 'n sandstrand nie. Dit sou onmoontlik gewees het om presies te bepaal hoe sag of hard die sand was, en die risiko was dat as die drie ton vliegtuie vasraak, die wiele sou ingrawe en die vliegtuig op sy neus kon laat val, met moontlik dodelike gevolge. In sulke omstandighede was die voorgeskrewe aksie eerder om met die onderstel op sy maag in te gly. Ek is verseker dat 'n Spitfire wiele op Dunkirk -strand laat beland het, maar dit sou 'n baie dom aksie gewees het. 'N Buikland sou ook baie meer dramaties gewees het. Waarom is Nolan dan nie beter aangeraai nie?
En hoekom dra Kenneth Branagh en James D 'Arcy ' se karakters hoede eerder as blikkies? Dit is ondenkbaar dat hulle nie helms met bomwerpers bo -oor en saam met hulle in die bereik van vyandelike artillerievuur sou gedra het nie. Toe die werklike Bill Tennant in Dunkirk aankom, het hy die letters 'SNO ' – Senior Naval Officer – uit sigaretfoelie gesny en dit met visolie aan sy blikhoed vasgesteek. Dit sou 'n wonderlike en kort toneel gemaak het as Kenneth Branagh dieselfde sou doen.
Maak hierdie onvolmaakthede saak? Moontlik nie. Dit is nog steeds 'n krakerige film en baie vermaaklik, en ja, Harry Styles, is meer as in orde. Almal daarin is briljant, en daar is 'n paar wonderlike en vooraanstaande sit-tonele. Dit is wonderlik dat Nolan die deel van die RAF uitbeeld, wat 'n sleutelrol gespeel het. Die waarheid was dat Stuka-duikbomwerpers eers werklik doeltreffend was toe die Luftwaffe die lugruimte beheer het, en dit het absoluut nie Dunkirk – gedoen nie en as hulle 'n groot en stilstaande teiken aanval. Stukas vlieg om ongeveer 12.000 voet oor Dunkirk om te begin, en besef toe dat daar te veel wolk is en begin hul duike nader aan 6.000 voet begin, maar selfs op die punt van vrylating lyk 'n vernietiger vol troepe soos 'n potlood en vlieëniers het 'n nano -'n tweede om hul teiken te bereik. Met ander woorde, dit was ongelooflik moeilik, en daarom is natuurlik slegs ses uit 41 vernietigers gesink en 338,226 mans is suksesvol ontruim. Ek het in my boek The Battle of Britain en weer in War in the West Vol I aangevoer dat die Slag om Brittanje oor Dunkirk begin het omdat die soewereiniteit van Brittanje gedurende die buitengewone week meer as ooit in sy geskiedenis in gevaar was en omdat Fighter Command – geskep om Brittanje te verdedig – het tydens die ontruiming vir die eerste keer die stryd aangegaan en 219 Luftwaffe -vliegtuie neergeskiet. Dit was geen geringe bedrag nie.
Moet my nie verkeerd verstaan ​​nie, die film is fantasties en met 'n wonderlike ontknoping. Dit was aangrypend van begin tot einde en 'n ongelooflike skouspel. Maar as 'n akkurate uitbeelding van die gebeure skiet dit tekort, en ironies genoeg het die film vir Dunkirk vir my net te leeg gevoel: nie genoeg mans nie, nie genoeg vliegtuie nie, selfs nie genoeg chaos nie (alhoewel daar baie is) nie genoeg rook nie, nie genoeg wolk nie, en natuurlik die misleidende klem op wat die uiteindelike sukses van DYNAMO tot gevolg gehad het.
Zimmer se Shepard -skaal
Die manier waarop mense oor die Shepard -skaal gepraat het Duinkerke, Ek het 'n voortdurende stygende toonhoogte verwag, wat die hele telling amper deurdring-dink aan 'n steeds stygende sirene. Dit blyk dat die gebruik daarvan baie meer beperk is, en die staanplekke wat Zimmer gebruik, is meestal diskreet: 'n stygende verminderde skaal.
Hierdie stygende verminderde skaal word op verskillende plekke in die partituur gebruik en dra by tot die stygende intensiteit van die film, selfs voordat dit bo -op homself gestapel word en in 'n Shepard -skaal verander word.