Almal het geweet: as die ramshoring blaas, kom daar gevaar! Dit was die noodalarm van hulle tyd. As jy die deurdringende, skel klank van die ramshoring hoor, moet jy wakker wees. Dan moet jy alles doen wat jy kan om veilig te wees. Die ramshoring blaas nie sommer verniet nie!
En nou moet ons dit sommer dadelik vir mekaar sê: wanneer ons teksgedeelte verwys na die ou paaie waarna gevra moet word, is hier nie ‘n verwysing na ‘n bepaalde datum in die geskiedenis of ‘n spesifieke tydstip van vroeër nie. Die Hebreeuse woord wat hier vertaal is met “ou” is dieselfde woord wat gebruik word vir begrippe soos die ewigheid of ‘n tydsduur wat lank is, of nie ophou nie. In die Hebreeuse taal en kultuur is daar ‘n ander siening van tyd as wat ons vandag (of selfs die Grieke van 2000 jaar gelede) daaraan gekoppel het. Dit gaan meer oor die inhoud of die gebeure wat binne tyd afspeel, as ‘n lineêre afgemete bepaling van tyd. In die Hebreeuse teks staan hier eintlik letterlik:
Hier is nie ‘n hunkering na “die goeie ou dae” – so asof enige iets nuuts dan verkeerd sou wees nie. Dit gaan meer oor wat gebeur en wat jy doen terwyl jy op hierdie pad is, as wat dit gaan oor die presiese tydstip waarop hierdie pad ontstaan het.
Hy het nie sy volk (en onthou: ek en jy is ook deel van sy volk) maar sommer net gemaak nie. Hy het ons gemaak om met Hom te leef. Om ons lewe saam met Hom deur te bring. Om elke treë van ons lewenspad saam met Hom te loop.
Die verwysing na die kruispaaie hier, is belangrik. Dit gaan saam met die werkwoorde: staan, kyk en vra. Hiermee leer die Here sy volk: daar is keuses. Daar is nie net een pad nie – daar is verskillende paaie. En Hy gee sy kinders elkeen die verantwoordelikheid om te kies. Ons is nie maar net bliksoldaatjies of rekenaarprogramme wat almal presies dieselfde dink en doen en sê nie. Want as dit so was, kon ons nie in ‘n verhouding met Hom geleef het nie.
Nee, Hy het sy kinders elkeen uniek gemaak – met ‘n ryke verskeidenheid van voorkomste, gedagtes en maniere van optree. En binne dit alles gee Hy die keuse: oorweeg en besluit. Maar doen dit alles só dat jy dit saam met die Here doen.
Natuurlik gebeur dit nie sonder die Here – of buite Hom om nie. Want dan sou niemand ooit die regte besluite kon neem en keuses kon maak nie. Sonder die Here is ons diepste gedagtes vol sonde en swakheid. Maar soos geen liefdevolle aardse pa dit kan nadoen nie, is die Here saam met ons hierin (ja, ook wanneer jy dink Hy sien of weet nie, is Hy nog steeds by jou!) Wanneer jy gaan stilstaan, doen jy dit in sy teenwoordigheid. Wanneer jy fyn ondersoek, doen jy dit met sy Woord as die lamp wat jou sintuie en diepste gedagtes rig en leer. Wanneer jy vra na die beste pad om te kies, vra jy Hom self.
En wat meer is: sowat 586 jaar nadat Jeremia se bedieningswerk opgehou het, is ons Here Jesus Christus gebore (vir ons vandag is dit meer as 2000 jaar gelede). Hy – die Seun van God, die Koning van die kerk – het mens geword om die pad oop te breek na my en jou se een-wees met God. Hy het dit kom moontlik maak dat ek en jy in die volste sin van die woord weer saam met God die beste pad van die lewe kan loop. Hy het die oordeel van die Here oor ons sondes gedra. Hy het ons nuut gemaak – waardig gemaak om kinders van die Here te mag wees. Deel van die huisgesin van die Here – in liefde en vrede.
En nie in die eerste plek sodat ek en jy darem rus in ons diepste binneste kan hê - en die oordeel van die Here darem kan vryspring nie. Nee, sodat ons elkeen as individue – en gesamentlik met ons gesinne en met mekaar as medegelowiges – die Here in dankbaarheid kan dien en eer en gehoorsaam. Sodat ons sy Naam kan laat skitter en klink tot in die uithoeke van die wêreld. En sodat ons sy teenwoordigheid sigbaar en voelbaar kan maak met ons hele lewe – waar ons ookal is.