Somerkubus resep - Tradisionele resepte - 2022
telemea kaas (koei, bok)
RESEPTE VOORBEREIDING Somerkubus:
Sny die tamaties, komkommers en kaas so akkuraat as moontlik in blokkies en plaas dit 3 op 3 bo -op die ander.
Ernesto Guevara is gebore op Ernesto Guevara Lynch en Celia de la Serna y Llosa op 14 Junie 1928  in Rosario, Argentinië. Alhoewel die wettige naam op sy geboortesertifikaat 'Ernesto Guevara' was, verskyn sy naam soms met 'de la Serna' en / of 'Lynch' daarby.  Hy was die oudste van vyf kinders in 'n hoër-klas Argentynse familie van voor-onafhanklikheid Spaans (dws Baskies en Kantabries) en Ierse afkoms.    Twee van die vooraanstaande voorouers van Guevara uit die 18de eeu sluit in Luis María Peralta, 'n prominente Spaanse grondeienaar in die koloniale Kalifornië, en Patrick Lynch, wat uit Ierland na die Río de la Plata Governorate geëmigreer het.   Met verwysing na Che se 'rustelose' aard, verklaar sy pa 'die eerste ding om op te let, is dat die bloed van die Ierse rebelle in my are se bloed vloei'. 
Vroeg in sy lewe het Ernestito (soos hy destyds genoem is) 'n "affiniteit vir die armes" ontwikkel.  Toe Guevara grootgeword het in 'n gesin met linkse neigings, het hy as kind 'n wye spektrum van politieke perspektiewe aan 'n wye spektrum van politieke perspektiewe voorgestel.  Sy pa, 'n stoere ondersteuner van Republikeine uit die Spaanse burgeroorlog, het dikwels baie veterane uit die konflik in die Guevara -huis gehuisves. 
Ondanks die verlammende aanvalle van akute asma wat hom sy hele lewe lank sou teister, het hy as atleet uitgeblink en geniet swem, sokker, gholf en skiet, terwyl hy ook 'n "onvermoeide" fietsryer word.   Hy was 'n ywerige rugbyspeler,  en het op losskakel vir Club Universitario de Buenos Aires gespeel.  Sy rugbyspel het hom die bynaam "Fuser" besorg - 'n inkrimping van Die woedend (woedend) en sy ma se van, de la Serna - vir sy aggressiewe spelstyl. 
Intellektuele en literêre belange
Guevara het skaak by sy pa geleer en begin op 12 -jarige ouderdom aan plaaslike toernooie deelneem. Gedurende sy tienerjare was hy passievol oor poësie, veral dié van Pablo Neruda, John Keats, Antonio Machado, Federico García Lorca, Gabriela Mistral, César Vallejo en Walt Whitman.  Hy kan ook Rudyard Kipling se "If-" en José Hernández s'n opsê Martin Fierro by Hart.  Die Guevara -huis bevat meer as 3000 boeke, waardeur Guevara 'n entoesiastiese en eklektiese leser kon wees, met belangstellings soos Karl Marx, William Faulkner, André Gide, Emilio Salgari en Jules Verne.  Boonop geniet hy die werke van Jawaharlal Nehru, Franz Kafka, Albert Camus, Vladimir Lenin en Jean-Paul Sartre, sowel as Anatole France, Friedrich Engels, H. G. Wells en Robert Frost. 
Namate hy ouer geword het, het hy belangstelling in die Latyns -Amerikaanse skrywers Horacio Quiroga, Ciro Alegría, Jorge Icaza, Rubén Darío en Miguel Asturias ontwikkel.  Baie van hierdie outeurs se idees het hy in sy eie handgeskrewe notaboeke van begrippe, definisies en filosofieë van invloedryke intellektuele gekatalogiseer. Dit sluit in die opstel van analitiese sketse van Boeddha en Aristoteles, asook die ondersoek van Bertrand Russell oor liefde en patriotisme, Jack London oor die samelewing en Nietzsche oor die idee van dood. Sigmund Freud se idees het hom gefassineer toe hy hom aangehaal het oor 'n verskeidenheid onderwerpe, van drome en libido tot narsisme en die Oedipus -kompleks.  Sy gunsteling vakke op skool sluit filosofie, wiskunde, ingenieurswese, politieke wetenskap, sosiologie, geskiedenis en argeologie in.  
Guevara opgelei en studeer as 'n mediese dokter nadat hy 'n kort tydjie as verpleegster gewerk het. : xxiv
Jare later het 'n gedeklassifiseerde CIA 'biografiese en persoonlikheidsverslag' van 13 Februarie 1958 kennis geneem van Guevara se wye verskeidenheid akademiese belange en intellek, en beskryf hy hom as 'baie goed gelees' terwyl hy byvoeg dat 'Che redelik intellektueel is vir 'n Latino'. 
In 1948 betree Guevara die Universiteit van Buenos Aires om medies te studeer. Sy 'honger om die wêreld te verken'  het daartoe gelei dat hy sy kollegiale strewes afgewissel het met twee lang introspektiewe reise wat die manier waarop hy homself en die huidige ekonomiese omstandighede in Latyns -Amerika beskou het, fundamenteel verander het. Die eerste ekspedisie in 1950 was 'n solo-rit van 4500 kilometer (2800 myl) deur die plattelandse provinsies van Noord-Argentinië op 'n fiets waarop hy 'n klein enjin geïnstalleer het.  Dit is in 1951 gevolg deur 'n kontinentale motorfietsreis van nege maande, 8 000 kilometer (5 000 myl) deur 'n deel van Suid-Amerika. Vir laasgenoemde het hy 'n jaar verlof geneem van sy studies om saam met sy vriend Alberto Granado aan te gaan, met die uiteindelike doel om 'n paar weke as vrywilliger by die San Pablo -melaatsekolonie in Peru, aan die oewer van die Amasonerivier, te spandeer. 
In Chili was Guevara woedend oor die werksomstandighede van die mynwerkers in Anaconda se Chuquicamata-kopermyn en ontroer deur sy oornag ontmoeting in die Atacama-woestyn met 'n vervolgde kommunistiese egpaar wat nie eens 'n kombers besit het nie, en beskryf hulle as "die bibberige vlees- en bloedslagoffers van kapitalistiese uitbuiting ".  Boonop is hy op pad na Machu Picchu hoog in die Andes getref deur die verpletterende armoede in die afgeleë landelike gebiede, waar boerboere klein stukke grond in besit van ryk eienaars bewerk het.  Later op sy reis was Guevara veral onder die indruk van die kameraadskap tussen diegene wat in 'n melaatse kolonie woon, en verklaar: "Die hoogste vorme van menslike solidariteit en lojaliteit ontstaan ​​onder sulke eensame en wanhopige mense."  Guevara gebruik notas wat tydens hierdie reis geneem is om 'n rekening met die titel te skryf Die motorfietsdagboeke, wat later 'n New York Times topverkoper,  en is verwerk in 'n bekroonde film met dieselfde naam in 2004.
Die reis het Guevara vir 20 dae deur Argentinië, Chili, Peru, Ecuador, Colombia, Venezuela, Panama en Miami, Florida, geneem , voordat hy na Buenos Aires teruggekeer het. Aan die einde van die reis het hy Latyns-Amerika nie as 'n versameling aparte nasies beskou nie, maar as 'n enkele entiteit wat 'n kontinentwye bevrydingstrategie vereis. Sy opvatting van 'n grenslose, verenigde Spaanse Amerika wat 'n gemeenskaplike Latynse erfenis deel, was 'n tema wat tydens sy latere revolusionêre aktiwiteite prominent opduik. By sy terugkeer na Argentinië het hy sy studies voltooi en sy mediese graad in Junie 1953 behaal, wat hom amptelik 'Dr. Ernesto Guevara' gemaak het.  
Guevara het later opgemerk dat hy tydens sy reise in Latyns -Amerika in 'noue kontak met armoede, honger en siektes' gekom het, tesame met die 'onvermoë om 'n kind te behandel weens 'n gebrek aan geld' en 'dwaasheid wat veroorsaak word deur die voortdurende honger en straf' Dit lei daartoe dat 'n vader 'die verlies van 'n seun as 'n onbelangrike ongeluk' aanvaar. Guevara noem hierdie ervarings dat hy hom oortuig het dat hy 'om hierdie mense te help' die medisyne moet verlaat en die politieke arena van gewapende stryd moet oorweeg. 
Op 7 Julie 1953 vertrek Guevara weer, hierdie keer na Bolivia, Peru, Ecuador, Panama, Costa Rica, Nicaragua, Honduras en El Salvador. Op 10 Desember 1953, voordat hy na Guatemala vertrek, stuur Guevara 'n opdatering aan sy tante Beatriz uit San José, Costa Rica. In die brief praat Guevara van die deurkruising van die heerskappy van die United Fruit Company, 'n reis wat hom oortuig het dat die kapitalistiese stelsel van die maatskappy 'n vreeslike stelsel was.  Hierdie bevestigde verontwaardiging dra die meer aggressiewe toon wat hy aangeneem het om sy meer konserwatiewe familielede bang te maak, en eindig met Guevara wat sweer op 'n beeld van die destyds onlangs oorlede Joseph Stalin, om nie te rus totdat hierdie "seekatte verdwyn het" nie.  Later daardie maand het Guevara in Guatemala aangekom waar president Jacobo Árbenz Guzmán aan die hoof was van 'n demokraties verkose regering wat deur grondhervorming en ander inisiatiewe probeer het om die grondbesit stelsel. Om dit te bewerkstellig, het president Árbenz 'n groot grondhervormingsprogram opgestel, waarin alle onbewerkte gedeeltes van groot grondbesit onteien en herverdeel moet word aan grondlose boere. Die grootste grondeienaar, en een wat die meeste geraak is deur die hervormings, was die United Fruit Company, waaruit die regering van Árbenz reeds meer as 91 000 ha onbewerkte grond geneem het.  Tevrede met die pad wat die land op pad was, besluit Guevara om hom in Guatemala te vestig om 'homself te vervolmaak en alles te bereik wat nodig is om 'n ware revolusionêr te word'. 
In Guatemala-stad het Guevara gesoek na Hilda Gadea Acosta, 'n Peruaanse ekonoom wat polities verbind was as lid van die linksgesinde American Popular Revolutionary Alliance (APRA). Sy stel Guevara voor aan 'n aantal amptenare op hoë vlak in die Árbenz-regering. Guevara het daarna kontak gemaak met 'n groep Kubaanse ballinge wat met Fidel Castro verbind was tydens die aanval op 26 Julie 1953 op die Moncada Barracks in Santiago de Cuba. Gedurende hierdie tydperk het hy sy beroemde bynaam verwerf vanweë die gereelde gebruik van die Argentynse vullergreep daardie ('n veeldoelige diskoersmerker, soos die lettergreep "eh" in Kanadese Engels).  Gedurende sy tyd in Guatemala is Guevara gehelp deur ander ballinge in Sentraal -Amerika, van wie een, Helena Leiva de Holst, hom van kos en verblyf voorsien het,  haar reise bespreek om marxisme in Rusland en China te bestudeer, [59 ]] en aan wie het Guevara 'n gedig opgedra, "Invitación al camino". 
In Mei 1954 is 'n besending infanterie en ligte artilleriewapens uit die kommunistiese Tsjeggo -Slowakye gestuur vir die Árbenz -regering en het in Puerto Barrios aangekom.  As gevolg hiervan het die Amerikaanse regering-wat sedert 1953 deur president Eisenhower die taak gehad het om Arbenz uit die mag te verwyder in die veelvlakkige CIA-operasiekode-genaamd PBSuccess-gereageer deur Guatemala te versadig met anti-Arbenz-propaganda deur middel van radio en pamflette te laat val ., en begin met aanvalle met ongemerkte vliegtuie.  Die Verenigde State het ook 'n mag van honderde Guatemalaanse vlugtelinge en huursoldate geborg wat onder leiding van Castillo Armas was om die Árbenz -regering te help verwyder. Op 27 Junie besluit Árbenz om te bedank.  Dit het Armas en sy CIA-gesteunde magte toegelaat om in Guatemala-stad in te marsjeer en 'n militêre junta te stig, wat Armas op 7 Julie tot president verkies het.  Gevolglik het die Armas -regime dan die mag gekonsolideer deur vermeende kommuniste af te rond en tereg te stel,  terwyl die voorheen florerende vakbonde  verpletter is en die vorige landbouhervormings omgekeer is. 
Guevara self was gretig om namens Árbenz te veg en het hom daartoe aangesluit by 'n gewapende burgermag wat deur die Kommunistiese Jeug gereël is, maar gefrustreerd met die groep se onbedagsaamheid, het hy gou teruggekeer na mediese pligte. Na die staatsgreep het hy weer vrywillig geveg, maar kort daarna het Árbenz sy toevlug tot die Mexikaanse ambassade geneem en sy buitelandse ondersteuners aangesê om die land te verlaat. Ondersteuners van die staatsgreep het opgemerk dat Guevara se herhaalde oproepe om weerstand te bied, en hy is vir moord gemerk.  Nadat Hilda Gadea gearresteer is, het Guevara beskerming gesoek in die Argentynse konsulaat, waar hy gebly het totdat hy 'n paar weke later 'n veilige gedragskaart ontvang het en na Mexiko gegaan het. 
Die omverwerping van die Árbenz-bewind en die totstandkoming van die regse Armas-diktatuur het Guevara se siening van die Verenigde State as 'n imperialistiese mag bevestig, wat enige regering wat probeer het om die sosio-ekonomiese ongelykheid wat endemies in Latyns-Amerika en ander ontwikkelende lande was, teëgestaan ​​en probeer vernietig het.  Toe hy oor die staatsgreep praat, het Guevara gesê:
Die laaste Latyns -Amerikaanse revolusionêre demokrasie - dié van Jacobo Árbenz - het misluk as gevolg van die koue opsetlike aggressie wat die Verenigde State uitgevoer het. Sy sigbare hoof was die minister van buitelandse sake, John Foster Dulles, 'n man wat deur 'n seldsame toeval ook 'n aandeelhouer en prokureur van die United Fruit Company was. 
Guevara se oortuiging het versterk dat die marxisme, bereik deur gewapende stryd en verdedig deur 'n gewapende bevolking, die enigste manier was om sulke toestande reg te stel.  Gadea skryf later: "Dit was Guatemala wat hom uiteindelik oortuig het van die noodsaaklikheid vir gewapende stryd en om die inisiatief te neem teen imperialisme. Teen die tyd dat hy vertrek het, was hy seker daarvan." 
Guevara het op 21 September 1954 in Mexico -stad aangekom en gewerk in die allergie -afdeling van die Algemene Hospitaal en by die Kinderhospitaal van Mexiko.   Boonop het hy lesings oor medisyne by die Fakulteit Geneeskunde aan die National Autonomous University of Mexico gehou en as nuusfotograaf gewerk vir Latina Nuusagentskap.   Sy eerste vrou, Hilda, skryf in haar memoires op My lewe saam met Che, dat Guevara 'n rukkie oorweeg het om as dokter in Afrika te gaan werk en dat hy steeds diep ontsteld is oor die armoede om hom.  In een geval beskryf Hilda Guevara se obsessie met 'n bejaarde wasvrou wat hy behandel, en merk op dat hy haar as 'verteenwoordiger van die mees vergete en uitgebuite klas' beskou het. Hilda vind later 'n gedig wat Che aan die ou vrou opgedra het en bevat ''n belofte om te veg vir 'n beter wêreld, vir 'n beter lewe vir alle armes en uitgebuite'. 
Gedurende hierdie tydperk hernu hy sy vriendskap met Ñico López en die ander Kubaanse ballinge wat hy in Guatemala ontmoet het. In Junie 1955 stel López hom voor aan Raúl Castro, wat hom daarna voorstel aan sy ouer broer, Fidel Castro, die revolusionêre leier wat die Beweging van 26 Julie gevorm het en nou beplan om die diktatuur van Fulgencio Batista omver te werp. Tydens 'n lang gesprek met Fidel die aand van hul eerste ontmoeting, het Guevara tot die gevolgtrekking gekom dat die oorsaak van die Kubaan die een was waarna hy gesoek het en voor dagbreek het hy hom aangemeld as lid van die 26ste Julie -beweging.  Ondanks hul 'kontrasterende persoonlikhede', het Che en Fidel vanaf hierdie tyd begin bevorder wat die dubbele biograaf Simon Reid-Henry beskou as 'n 'revolusionêre vriendskap wat die wêreld sou verander', as gevolg van hul toevallige verbintenis tot anti-imperialisme . 
Teen hierdie tydstip in die lewe van Guevara het hy geglo dat Amerikaanse konglomerate onder beheer van die VSA onderdrukkende regimes regoor die wêreld geïnstalleer en ondersteun. In hierdie trant beskou hy Batista as 'n 'Amerikaanse marionet waarvan die snare gesny moes word'.  Alhoewel hy van plan was om die gevegsmedisyn van die groep te wees, het Guevara saam met die lede van die Beweging aan die militêre opleiding deelgeneem. Die belangrikste deel van die opleiding was die leer van tref -en -trap -taktiek van guerrilla -oorlogvoering. Guevara en die ander het moeisame 15-uur lange optogte oor berge, oor riviere en deur die digte ondergroei ondergaan en die prosedures van hinderlaag en vinnige terugtog geleer en vervolmaak. Guevara was van die begin af instrukteur Alberto Bayo se "prysstudent" onder diegene wat in opleiding was, en behaal die hoogste op al die toetse wat afgelê is.  Aan die einde van die kursus is hy deur generaal Bayo "die beste guerrilla van hulle almal" genoem. 
Guevara trou toe met Gadea in Mexiko in September 1955, voordat hy sy plan begin om te help met die bevryding van Kuba. 
Invasie, oorlogvoering en Santa Clara
Die eerste stap in die revolusionêre plan van Castro was 'n aanval op Kuba vanuit Mexiko via die Granma, 'n ou, lekke kajuitvaartuig. Hulle vertrek na Kuba op 25 November 1956. Kort nadat hulle aangeval is deur Batista se weermag, het baie van die 82 mans in die aanval gesterf, óf tereggestel nadat hulle gevang is, het slegs 22 mekaar daarna gevind.  Tydens hierdie aanvanklike bloedige konfrontasie het Guevara sy mediese voorrade neergelê en 'n boks ammunisie opgetel wat deur 'n vlugtende kameraad neergegooi is, wat 'n simboliese oomblik in Che se lewe blyk te wees. 
Slegs 'n klein groepie rewolusionêres het oorleef om weer te groepeer as 'n bedompige vegmag diep in die Sierra Maestra-gebergte, waar hulle steun ontvang het van die stedelike guerrilla-netwerk van Frank País, 26 Julie Movement en plaaslike campesinos. Met die terugtrekking van die groep na die Sierra, wonder die wêreld of Castro lewendig of dood was tot vroeg in 1957 toe 'n onderhoud deur Herbert Matthews verskyn in Die New York Times. Die artikel bied 'n blywende, byna mitiese beeld vir Castro en die guerrillas. Guevara was nie by die onderhoud nie, maar in die komende maande het hy die belangrikheid van die media in hul stryd begin besef. Namate die voorraad en die moraal verminder het, en met 'n allergie vir muskietbyte wat veroorsaak het dat die okkerneutgrootte siste op sy liggaam gepynig het,  beskou Guevara dit as "die pynlikste dae van die oorlog". 
Gedurende die tyd van Guevara wat verborge was tussen die arm lewensboere van die Sierra Maestra -berge, het hy ontdek dat daar geen skole, geen elektrisiteit, minimale toegang tot gesondheidsorg en meer as 40 persent van die volwassenes ongeletterd was.  Namate die oorlog voortduur, het Guevara 'n integrale deel van die rebelleër geword en "Castro oortuig met bekwaamheid, diplomasie en geduld".  Guevara het fabrieke opgerig om granate te maak, oonde gebou om brood te bak, en skole georganiseer om ongeletterde kampeerders te leer lees en skryf.  Boonop stig Guevara gesondheidsklinieke, werkswinkels om militêre taktiek te onderrig en 'n koerant om inligting te versprei.  Die man wat Tyd Drie jaar later word "Castro se brein" op hierdie stadium deur Fidel Castro bevorder tot Bevelvoerder (bevelvoerder) van 'n tweede leërkolom. 
As tweede in bevel was Guevara 'n harde dissipline wat soms afvalliges geskiet het. Woestyne is as verraaiers gestraf, en dit was bekend dat Guevara groepe gestuur het om diegene op te spoor wat AWOL wou gaan.  Gevolglik het Guevara gevrees vir sy brutaliteit en genadeloosheid.  Tydens die guerrilla -veldtog was Guevara ook verantwoordelik vir die summiere teregstellings van 'n aantal mans wat daarvan beskuldig word dat hulle informante, woestyne of spioene was.  In sy dagboeke beskryf Guevara die eerste so 'n teregstelling van Eutimio Guerra, 'n boer se leërgids wat verraad erken het toe hy ontdek het dat hy die belofte van tienduisend pesos aanvaar het omdat hy herhaaldelik die posisie van die rebel weggegee het vir aanval deur die Kubaanse lugmag .  Met sulke inligting kon Batista se leër ook die huise van kleinboere verbrand wat simpatiek was vir die revolusie.  Op versoek van Guerra dat hulle 'sy lewe vinnig moet beëindig',  stap Che vorentoe en skiet hom in die kop en skryf 'Die situasie was ongemaklik vir die mense en vir Eutimio, so ek het die probleem beëindig 'n .32 pistool in die regterkant van die brein, met uitgangsopening in die regter temporale [lob]. "  Sy wetenskaplike aantekeninge en saaklike beskrywing het aan een biograaf 'n 'merkwaardige losbandigheid tot geweld' op daardie stadium in die oorlog voorgestel.  Later publiseer Guevara 'n literêre verslag van die voorval, getiteld "Death of a Traitor", waar hy die verraad en vooruitvoering van Eutimio om die rewolusie "vir sy kinders versorg" omskep in 'n revolusionêre gelykenis oor verlossing deur middel van offer ". 
Alhoewel hy 'n veeleisende en harde geaardheid handhaaf, beskou Guevara ook sy rol as bevelvoerder as een van 'n onderwyser, terwyl hy sy manne vermaak tydens pouses tussen verlowings met voorlesings van Robert Louis Stevenson, Miguel de Cervantes en Spaanse digters.  Saam met hierdie rol, en geïnspireer deur José Martí se beginsel van 'geletterdheid sonder grense', verseker Guevara verder dat sy rebellevegters daagliks tyd maak om die onopgevoede campesino's saam met wie hulle geleef en baklei het, te leer lees en skryf, in wat Guevara die 'stryd teen onkunde' genoem.  Tomás Alba, wat onder bevel van Guevara geveg het, verklaar later dat "Che liefgehad was, ondanks sy streng en veeleisende. Ons sou ons lewe vir hom gegee het." 
Sy bevelvoerder Fidel Castro beskryf Guevara as intelligent, waaghalsig en 'n voorbeeldige leier wat 'groot morele gesag oor sy troepe gehad het'.  Castro het verder opgemerk dat Guevara te veel risiko's loop, en selfs 'n "neiging tot dwaasheid" het.  Guevara se tiener -luitenant, Joel Iglesias, vertel sulke optrede in sy dagboek, en let op dat Guevara se optrede in die geveg selfs bewondering van die vyand meebring. By een geleentheid vertel Iglesias van die tyd wat hy in die geveg gewond is, en sê: "Che het na my toe gehardloop, die koeëls getrotseer, my oor sy skouer gegooi en my daaruit gehaal. Die wagte durf nie op hom vuur nie. Later hulle het vir my gesê dat hy 'n groot indruk op hulle gemaak het toe hulle hom sien hardloop met sy pistool in sy gordel, sonder om die gevaar te ignoreer; hulle durf nie skiet nie. " 
Guevara was 'n belangrike rol in die skepping van die klandestiene radiostasie Radio Rebelde (Rebel Radio) in Februarie 1958, wat nuus aan die Kubaanse mense uitgesaai het met verklarings van die 26 Julie -beweging, en radiokommunikasie verskaf het tussen die groeiende aantal rebellekolomme oor die eiland. Guevara is blykbaar geïnspireer om die stasie te skep deur die effektiwiteit van die CIA -radio in Guatemala waar te neem om die regering van Jacobo Árbenz Guzmán te verdryf. 
Om die opstand te onderdruk, het Kubaanse regeringstroepe ter plaatse begin om rebelle gevangenes tereg te stel en gereeld burgerlikes afgerond, gemartel en geskiet as 'n taktiek van intimidasie.  Teen Maart 1958 het die voortgesette gruweldade wat deur Batista se magte uitgevoer is, daartoe gelei dat die Verenigde State opgehou het om wapens aan die Kubaanse regering te verkoop.  Toe, einde Julie 1958, speel Guevara 'n kritieke rol in die Slag van Las Mercedes deur sy kolom te gebruik om 'n mag van 1500 man te stop wat deur Batista se generaal Cantillo opgeroep is in 'n plan om Castro se magte te omsingel en te vernietig. Jare later het majoor Larry Bockman van die United States Marine Corps die taktiese waardering van Che vir hierdie stryd ontleed en beskryf as 'briljant'.  Gedurende hierdie tyd het Guevara ook 'n 'kundige' geword in die leiding van tref-en-trap-taktiek teen die leër van Batista, en daarna weer na die platteland verdwyn voordat die weermag 'n teenaanval kon kry. 
Namate die oorlog uitgebrei het, het Guevara 'n nuwe kolom vegters gelei wat weswaarts gestuur is vir die laaste stoot na Havana. Te voet reis, het Guevara 'n moeilike optog van 7 weke onderneem, slegs in die nag om 'n hinderlaag te vermy en dikwels nie ete te eet nie.  In die sluitingsdae van Desember 1958 was Guevara se taak om die eiland in twee te sny deur die provinsie Las Villas in te neem. Binne 'n paar dae het hy 'n reeks "briljante taktiese oorwinnings" uitgevoer wat hom beheer gegee het oor almal behalwe die provinsie se hoofstad Santa Clara.  Guevara rig toe sy "selfmoordgroep" in die aanval op Santa Clara, wat die laaste beslissende militêre oorwinning van die rewolusie geword het.   In die ses weke wat voor die geveg was, was daar tye dat sy manne heeltemal omsingel, uitgeskot en oorval was. Die uiteindelike oorwinning van Che, ondanks die feit dat hy in die minderheid 10: 1 was, is volgens sommige waarnemers 'n 'merkwaardige toer van krag in moderne oorlogvoering'. 
Radio Rebelde het die eerste berigte uitgesaai dat Guevara se rubriek Santa Clara op Oujaarsaand 1958 geneem het. Dit weerspreek berigte deur die sterk beheerde nasionale nuusmedia, wat in 'n stadium Guevara se dood tydens die gevegte aangemeld het. Om 1:00 op 1 Januarie 1959, toe hy verneem dat sy generaals oor 'n afsonderlike vrede met Guevara onderhandel het, klim Fulgencio Batista op 'n vliegtuig in Havana en vlug na die Dominikaanse Republiek, saam met 'n opgehoopte "fortuin van meer as $ 300,000,000 deur middel van ent en uitbetalings. "..  Die volgende dag op 2 Januarie het Guevara Havana binnegegaan om die finale beheer oor die hoofstad te neem.  Fidel Castro het nog ses dae geneem om aan te kom, terwyl hy opgehou het om ondersteuning in verskeie groot stede byeen te bring op pad om met oorwinning in Havana op 8 Januarie 1959 in te rol. Die laaste dodetal van die twee jaar van revolusionêre gevegte was 2 000 mense. 
Medio Januarie 1959 het Guevara by 'n somervilla in Tarará gaan woon om te herstel van 'n gewelddadige asma-aanval.  Terwyl hy daar was, het hy die Tarara Group begin, 'n groep wat die nuwe planne vir Kuba se sosiale, politieke en ekonomiese ontwikkeling bespreek en beraadslaag het.  Boonop het Che sy boek begin skryf Guerrilla -oorlogvoering terwyl hy by Tarara rus.  In Februarie het die rewolusionêre regering Guevara tot ''n Kubaanse burger van geboorte' uitgeroep as erkenning vir sy rol in die triomf.  Toe Hilda Gadea einde Januarie in Kuba aankom, het Guevara vir haar gesê dat hy betrokke was by 'n ander vrou, en die twee het ooreengekom oor 'n egskeiding,  wat op 22 Mei afgehandel is.  Op 2 Junie 1959 is hy getroud met Aleida March, 'n Kubaanse gebore lid van die 26 Julie-beweging met wie hy sedert laat 1958 gewoon het. Guevara keer in Junie terug na die kusdorpie Tarara vir sy wittebrood met Aleida.  In totaal het Guevara vyf kinders uit sy twee huwelike gehad. 
La Cabaña, grondhervorming en geletterdheid
Die eerste groot politieke krisis het ontstaan ​​oor wat om te doen met die gevange Batista -amptenare wat die ergste onderdrukking gepleeg het.  Tydens die rebellie teen Batista se diktatuur het die algemene bevel van die rebelleër, onder leiding van Fidel Castro, die strafwet van die 19de eeu, algemeen bekend as die Sierra Law (Wet van die Sierra).  Hierdie wet bevat die doodstraf vir ernstige misdade, hetsy deur die Batista -regime of deur ondersteuners van die rewolusie. In 1959 het die rewolusionêre regering sy aansoek uitgebrei tot die hele republiek en na diegene wat dit as oorlogsmisdadigers beskou het, gevange geneem en verhoor na die revolusie. Volgens die Kubaanse ministerie van justisie is hierdie laasgenoemde uitbreiding deur die meerderheid van die bevolking ondersteun en het dieselfde prosedure gevolg as in die Neurenberg -verhore wat die Geallieerdes ná die Tweede Wêreldoorlog gehou het. 
Om 'n gedeelte van hierdie plan te implementeer, het Castro vir 'n ampstermyn van vyf maande (2 Januarie tot 12 Junie 1959) Guevara aangestel as bevelvoerder van die La Cabaña-vesting.  Guevara is deur die nuwe regering aangekla van die suiwering van die Batista -leër en die konsolidasie van oorwinning deur "revolusionêre geregtigheid" te eis teen diegene wat as verraaiers beskou word, chivatos (informante) of oorlogsmisdadigers.  As bevelvoerder van La Cabaña het Guevara die beroepe van diegene wat tydens die revolusionêre tribunaalproses skuldig bevind is, hersien.  Die tribunale is gelei deur 2-3 weermagoffisiere, 'n assessor en 'n gerespekteerde plaaslike burger.  By sommige geleenthede was die straf wat die tribunaal opgelê het, die dood deur vuurpeloton.  Raúl Gómez Treto, senior regsadviseur van die Kubaanse ministerie van justisie, het aangevoer dat die doodstraf geregverdig was om te verhoed dat burgers self geregtigheid in eie hande neem, soos twintig jaar tevore in die anti-Machado gebeur het rebellie.  Biograwe merk op dat die Kubaanse publiek in Januarie 1959 in 'n "lynch -bui" was,  en wys op 'n opname destyds wat 93% openbare goedkeuring vir die tribunaalproses toon.  Boonop, op 22 Januarie 1959, Universal Newsreel -uitsending in die Verenigde State en vertel deur Ed Herlihy, verskyn Fidel Castro wat na raming 'n miljoen Kubane vra of hulle die teregstellings goedkeur en 'n brul wordEn!"(ja).  Met soveel as 20 000 Kubane wat na raming vermoor is uit die hand van Batista se medewerkers,     en baie van die beskuldigde oorlogsmisdadigers wat ter dood veroordeel is marteling en fisiese gruweldade,  het die nuutbevoegde regering teregstellings uitgevoer, onderbroke deur krete uit die menigte "Teen die muur!" ([teen die] muur!),  wat biograaf Jorge Castañeda beskryf as "sonder respek vir behoorlike proses". 
—Jon Lee Anderson, skrywer van Che Guevara: 'n revolusionêre lewe, PBS forum 
Alhoewel rekeninge wissel, word geraam dat daar gedurende hierdie tydperk honderde mense landwyd tereggestel is, met die totale jurisdiksie -dood van Guevara in La Cabaña wat wissel van 55 tot 105.  Daar bestaan ​​teenstrydige menings oor die houding van Guevara teenoor die teregstellings in La Cabaña. Sommige ballingskap van die opposisie -biograwe berig dat hy die rituele van die vuurpeloton geniet het en dit met vrymoedigheid georganiseer het, terwyl ander vertel dat Guevara soveel gevangenes vergewe as wat hy kon.  Alle partye erken dat Guevara 'n 'verharde' man geword het wat geen twyfel het oor die doodstraf of oor summiere en kollektiewe verhore nie. As die enigste manier om "die revolusie te verdedig, was om sy vyande tereg te stel, sou hy nie deur humanitêre of politieke argumente beïnvloed word nie".  In 'n brief van 5 Februarie 1959 aan Luis Paredes López in Buenos Aires, verklaar Guevara onomwonde: "Die teregstellings deur ontslaggroepe is nie net 'n noodsaaklikheid vir die mense van Kuba nie, maar ook 'n oplegging van die mense." 
Saam met die versekering van 'revolusionêre geregtigheid', was die ander belangrike vroeë platform van Guevara die vestiging van landbougrondhervorming. Byna onmiddellik na die sukses van die rewolusie, op 27 Januarie 1959, het Guevara een van sy belangrikste toesprake gehou waar hy gepraat het oor "die sosiale idees van die rebelleër". Tydens hierdie toespraak verklaar hy dat die nuwe Kubaanse regering die grootste bekommernis is oor "die sosiale geregtigheid wat grondverdeling teweegbring".  'n Paar maande later, 17 Mei 1959, het die hervormingswet op landbou, wat deur Guevara vervaardig is, in werking getree en die grootte van alle plase tot 400 ha beperk. Enige besittings oor hierdie perke is deur die regering onteien en óf herverdeel aan kleinboere in pakkies van 67 hektaar (270 000 m 2) of as staatsbeheerde gemeentes.  Die wet het ook bepaal dat buitelanders nie Kubaanse suikerplantasies kon besit nie. 
Op 12 Junie 1959 stuur Castro Guevara op 'n drie maande lange toer na 14 meestal Bandung-paktlande (Marokko, Soedan, Egipte, Sirië, Pakistan, Indië, Sri Lanka, Birma, Thailand, Indonesië, Japan, Joegoslavië, Griekeland) en die stede Singapoer en Hong Kong.  Deur Guevara weg van Havana te stuur, kon Castro blykbaar afstand te neem van Guevara en sy Marxistiese simpatie, wat sowel die Verenigde State as sommige van die lede van Castro se beweging op 26 Julie ontstel het.  Terwyl hy in Jakarta was, besoek Guevara die Indonesiese president Sukarno om die onlangse rewolusie van 1945-1949 in Indonesië te bespreek en om handelsbetrekkinge tussen hul twee lande te vestig. Die twee mans het vinnig gebind, aangesien Sukarno aangetrokke was tot die energie van Guevara en sy ontspanne informele benadering, en hulle deel ook revolusionêre linkse aspirasies teen die westerse imperialisme.  Guevara het volgende 12 dae in Japan (15–27 Julie) deurgebring en deelgeneem aan onderhandelinge wat daarop gemik was om Kuba se handelsbetrekkinge met die land uit te brei. Tydens die besoek weier hy om te besoek en lê 'n krans by Japan se graf van die onbekende soldaat ter herdenking van soldate wat tydens die Tweede Wêreldoorlog verlore geraak het, en het opgemerk dat die Japannese 'imperialiste' miljoene Asiërs vermoor het '.  In plaas daarvan verklaar Guevara dat hy Hiroshima sal besoek, waar die Amerikaanse weermag 14 jaar tevore 'n atoombom laat ontplof het.  Ondanks sy veroordeling van die keiserlike Japan, beskou Guevara president Truman as 'n 'makabere clown' vir die bombardemente,  en nadat hy Hiroshima en sy Peace Memorial Museum besoek het, het hy 'n poskaart na Kuba teruggestuur waarin hy sê: "Om beter te veg Vir vrede moet 'n mens na Hiroshima kyk. " 
Toe Guevara in September 1959 na Kuba terugkeer, het dit duidelik geword dat Castro nou meer politieke mag het. Die regering het grondbeslagleggings begin in ooreenstemming met die hervormingswet op landbou, maar het afgesien van vergoedingsaanbiedings aan grondeienaars, maar het eerder 'effekte' met 'n lae rente aangebied, 'n stap wat die Verenigde State op hul hoede geplaas het. Op hierdie tydstip het die ryk skatrykers van Camagüey 'n veldtog teen die herverdeling van grond uitgevoer en die nuut-ontevrede rebelleleier Huber Matos ingeroep, wat saam met die anti-kommunistiese vleuel van die 26 Julie Beweging hulle daarby aangesê het om 'kommunistiese inbreuk' te verwerp.  Gedurende hierdie tyd het die Dominikaanse diktator Rafael Trujillo hulp verleen aan die 'Anti-Communist Legion of the Caribbean' wat in die Dominikaanse Republiek opgelei het. Hierdie multi-nasionale mag, wat meestal uit Spanjaarde en Kubane bestaan, maar ook uit Kroate, Duitsers, Grieke en regse huursoldate, was van plan om Castro se nuwe regime omver te werp. 
Sulke dreigemente is verhoog toe op 4 Maart 1960 twee massiewe ontploffings deur die Franse vragskip geruk het La Coubre, wat Belgiese ammunisie uit die hawe van Antwerpen vervoer het, en in die hawe van Havana vasgemeer is. By die ontploffings is minstens 76 mense dood en honderde beseer, terwyl Guevara persoonlik noodhulp verleen het aan sommige van die slagoffers. Fidel Castro het die CIA onmiddellik beskuldig van 'n "daad van terrorisme" en die volgende dag 'n staatsbegrafnis gehou vir die slagoffers van die ontploffing.  By die gedenkdiens het Alberto Korda die beroemde foto van Guevara geneem, nou bekend as Heldhaftige Guerrilla. 
Waargenome dreigemente het Castro genoop om meer "teenrevolusionêres" uit te skakel en Guevara te gebruik om die spoed van grondhervorming drasties te verhoog. Om hierdie plan te implementeer, is 'n nuwe regeringsagentskap, die National Institute of Agrarian Reform (INRA), deur die Kubaanse regering gestig om die nuwe landbouhervormingswet te administreer. INRA het vinnig die belangrikste beheerliggaam in die land geword, met Guevara as sy hoof in sy hoedanigheid as minister van nywerhede.  [ kwotasie benodig om te verifieer ] Onder bevel van Guevara het INRA sy eie milisie van 100 000 mense gestig, wat eers gebruik is om die regering te beheer oor die onteiende grond en toesig te hou oor die verspreiding daarvan, en later om koöperatiewe boerderye op te rig. Die gekonfiskeerde grond het 480 000 hektaar (190 000 ha) in besit van korporasies in die Verenigde State ingesluit.  Maande later, as vergelding, het die Amerikaanse president, Dwight D. Eisenhower, die invoer van Kubaanse suiker in die Verenigde State skerp verminder, wat Guevara op 10 Julie 1960 gelei het om meer as 100,000 werkers voor die presidensiële paleis toe te spreek in 'n saamtrek om die 'ekonomiese aggressie' van die Verenigde State aan die kaak te stel.  Tydskrif verslaggewers wat omstreeks hierdie tyd met Guevara vergader het, beskryf hom as 'Kuba met 'n yskoue berekening, 'n groot bekwaamheid, hoë intelligensie en 'n waarneembare sin vir humor'. 
"Stedelik." (ook bekend as Leonardo Tamayo),
baklei met Guevara in Kuba en Bolivia 
Saam met grondhervorming beklemtoon Guevara die noodsaaklikheid van nasionale verbetering in geletterdheid. Voor 1959 was die amptelike geletterdheidskoers vir Kuba tussen 60-76%, met toegang tot opvoeding op die platteland en 'n gebrek aan instrukteurs die belangrikste faktore.  As gevolg hiervan het die Kubaanse regering in opdrag van Guevara 1961 die 'jaar van opvoeding' genoem en meer as 100,000 vrywilligers in 'geletterdheidsbrigades' gemobiliseer, wat daarna na die platteland gestuur is om skole te bou, nuwe opvoeders op te lei en onderrig te gee die oorwegend ongeletterde Guajira (boere) om te lees en te skryf.   Anders as baie van die latere ekonomiese inisiatiewe van Guevara, was hierdie veldtog '' 'n merkwaardige sukses ''. By die voltooiing van die Kubaanse geletterdheidsveldtog is 707,212 volwassenes geleer om te lees en skryf, wat die nasionale geletterdheidsyfer tot 96%verhoog het. 
Met geletterdheid was Guevara ook gemoeid met universele toegang tot hoër onderwys. Om dit te bereik, het die nuwe regime regstellende aksie by die universiteite ingebring. Terwyl hy hierdie nuwe verbintenis aankondig, het Guevara aan die versamelde fakulteit en studente aan die Universiteit van Las Villas gesê dat die dae toe onderwys ''n voorreg van die wit middelklas' was, geëindig het. 'Die Universiteit', het hy gesê, 'moet homself swart, mulat, arbeider en boer skilder.' As dit nie die geval was nie, het hy gewaarsku, sou die mense sy deure afbreek "en die Universiteit die kleure verf waarvan hulle hou." 
Marxistiese ideologiese invloed
Die verdienste van Marx is dat hy skielik 'n kwalitatiewe verandering in die geskiedenis van sosiale denke veroorsaak. Hy interpreteer die geskiedenis, verstaan ​​die dinamika daarvan, voorspel die toekoms, maar benewens die voorspelling (wat sy wetenskaplike verpligting sou bevredig), spreek hy 'n revolusionêre konsep uit: die wêreld moet nie net geïnterpreteer word nie, dit moet ook getransformeer word. Die mens hou op om die slaaf en hulpmiddel van sy omgewing te wees en verander homself in die argitek van sy eie lot.
In September 1960, toe Guevara tydens die Eerste Latyns -Amerikaanse Kongres uitgevra is oor Kuba se ideologie, het hy geantwoord: "As ek gevra word of ons rewolusie kommunisties is, sou ek dit as Marxisties beskryf. Ons rewolusie het deur sy metodes die paaie ontdek wat Marx uitgewys. "  By die uitvaardiging en voorspraak van Kubaanse beleid noem Guevara die politieke filosoof Karl Marx as sy ideologiese inspirasie. In die verdediging van sy politieke houding, het Guevara met selfvertroue opgemerk: "Daar is waarhede wat so duidelik is, soveel deel van mense se kennis, dat dit nou nutteloos is om dit te bespreek. 'N Mens moet 'n marxis wees met dieselfde natuurlikheid waarmee' Newtoniaans 'is. '. in die fisika, of' Pasteurian 'in die biologie. "  Volgens Guevara het die 'praktiese rewolusionêres' van die Kubaanse rewolusie die doel gehad om 'bloot die wette na te kom wat Marx, die wetenskaplike' voorspel het.  Met behulp van Marx se voorspellings en stelsel van dialektiese materialisme, het Guevara beweer dat "die wette van marxisme teenwoordig is in die gebeure van die Kubaanse rewolusie, ongeag wat die leiers uit 'n teoretiese oogpunt bely of ten volle van die wette weet." 
Ekonomiese visie en die "New Man"
Die mens bereik werklik sy volle menslike toestand wanneer hy produseer sonder om gedwing te word deur die fisiese noodsaaklikheid om homself as 'n goed te verkoop.
In hierdie stadium het Guevara die bykomende pos van minister van finansies, asook president van die Nasionale Bank, verkry.  Hierdie aanstellings, gekombineer met sy bestaande posisie as minister van nywerhede, het Guevara op die hoogtepunt van sy mag geplaas, as die 'virtuele tsaar' van die Kubaanse ekonomie.  As gevolg van sy posisie aan die hoof van die sentrale bank, het dit Guevara se plig geword om die Kubaanse geldeenheid te onderteken, wat volgens gebruik sy handtekening dra. In plaas daarvan om sy volle naam te gebruik, onderteken hy slegs die rekeninge "Wat". Dit was deur hierdie simboliese daad, wat baie in die Kubaanse finansiële sektor verskrik het, dat Guevara dui op sy afkeer van geld en die klasonderskeidings wat dit teweeggebring het.  Ricardo Rojo, vriend van Guevara wat jare lank was, het later opgemerk dat "die dag waarop hy onderteken het Wat op die rekeninge het (hy) die rekwisiete letterlik onder die algemene oortuiging geslaan dat geld heilig is. "
In 'n poging om sosiale ongelykhede uit te skakel, het die nuwe leierskap van Guevara en Kuba besluit om die politieke en ekonomiese basis van die land vinnig te transformeer deur nasionalisering van fabrieke, banke en besighede, terwyl hulle probeer om bekostigbare behuising, gesondheidsorg en werk vir alle Kubane te verseker.  Om 'n werklike transformasie van bewussyn te vestig, word geglo dat sulke strukturele veranderinge gepaard moet gaan met 'n omskakeling in mense se sosiale verhoudings en waardes. Omdat hulle geglo het dat die houding in Kuba ten opsigte van ras, vroue, individualisme en handearbeid die produk was van die verouderde verlede van die eiland, is alle individue aangespoor om mekaar as gelykes te beskou en die waardes aan te neem van wat Guevara noem "die nuwe mens" (die Nuwe Man).  Guevara het gehoop dat sy 'nuwe man' uiteindelik 'onselfsugtig en samewerkend, gehoorsaam en hardwerkend, geslagsblind, onverganklik, nie-materialisties en anti-imperialisties' sou wees.  Om dit te bewerkstellig, beklemtoon Guevara die beginsels van marxisme-leninisme, en wou die staat gebruik om eienskappe soos egalitarisme en selfopoffering te beklemtoon, op dieselfde tyd dat 'eenheid, gelykheid en vryheid' die nuwe maksimum word ...  Guevara se eerste gewenste ekonomiese doel van die nuwe man, wat saamgeval het met sy afkeer van rykdomskondensasie en ekonomiese ongelykheid, was om 'n landwye uitskakeling van materiële aansporings ten gunste van morele te sien. Hy beskou kapitalisme negatief as 'n 'wedstryd tussen wolwe' waar ''n mens slegs ten koste van ander kan wen' en dus die skepping van 'n 'nuwe man en vrou' wil sien.  Guevara beklemtoon voortdurend dat 'n sosialistiese ekonomie op sigself nie 'die moeite, opoffering en risiko's van oorlog en vernietiging werd is nie' as dit 'hebsug en individuele ambisie ten koste van kollektiewe gees' aanmoedig.  'n Primêre doel van Guevara was dus om 'individuele bewussyn' en waardes te hervorm om beter werkers en burgers te produseer.  Na sy mening sou die 'nuwe mens' van Kuba die 'egoïsme' en 'selfsug' wat hy verafsku en onderskei het, kon kenmerk van individue in kapitalistiese samelewings.  Om hierdie konsep van 'n 'nuwe man' te bevorder, het die regering ook 'n reeks party-gedomineerde instellings en meganismes op alle vlakke van die samelewing geskep, waaronder organisasies soos arbeidsgroepe, jeugligas, vrouegroepe, gemeenskapsentrums, en kultuurhuise om kuns, musiek en letterkunde wat deur die staat geborg word, te bevorder. In ooreenstemming hiermee is alle opvoedkundige, massamedia en artistieke gemeenskapsgebaseerde fasiliteite genasionaliseer en gebruik om die amptelike sosialistiese ideologie van die regering in te boesem.  In die beskrywing van hierdie nuwe metode van 'ontwikkeling', het Guevara gesê:
Daar is 'n groot verskil tussen vrye onderneming en revolusionêre ontwikkeling. In een van hulle is rykdom gekonsentreer in die hande van 'n paar gelukkiges, die vriende van die regering, die beste wielhandelaars. In die ander geval is rykdom die erfdeel van die mense. 
'N Verdere integrale deel van die bevordering van 'n gevoel van' eenheid tussen die individu en die massa ', meen Guevara, was vrywillige werk en wil. Om dit te vertoon, het Guevara "gelei deur voorbeeld", "eindeloos" by sy bediening, in die konstruksie en selfs suikerriet sny "op sy vakansiedag.  Hy was bekend daarvoor dat hy 36 uur aaneen werk, vergaderings na middernag belê en op die vlug geëet het.  Hierdie gedrag was kenmerkend van Guevara se nuwe program vir morele aansporings, waar elke werker nou 'n kwota moes nakom en 'n sekere hoeveelheid goedere moes produseer. As plaasvervanger vir die loonverhogings wat deur Guevara afgeskaf is, het werkers wat hul kwota oorskry, slegs 'n lofprysingsertifikaat ontvang, terwyl werkers wat hul kwotas nie nagekom het nie, 'n salarisverlaging gekry het.  Guevara verdedig onpersoonlik sy persoonlike filosofie ten opsigte van motivering en werk, en verklaar:
Dit is nie 'n kwessie van hoeveel pond vleis 'n mens kan eet nie, of hoeveel keer 'n jaar iemand na die strand kan gaan, of hoeveel ornamente uit die buiteland jy met sy huidige salaris kan koop nie. Wat regtig saak maak, is dat die individu meer volledig voel, met baie meer interne rykdom en baie meer verantwoordelikheid. 
As gevolg van 'n verlies aan kommersiële verbintenisse met Westerse state, het Guevara probeer om dit te vervang deur nouer handelsbetrekkinge met die Oosblok -state, 'n aantal Marxistiese state besoek en handelsooreenkomste met hulle gesluit. Einde 1960 besoek hy Tsjeggo -Slowakye, die Sowjetunie, Noord -Korea, Hongarye en Oos -Duitsland en onderteken byvoorbeeld 'n handelsooreenkoms in Oos -Berlyn op 17 Desember 1960.  Sulke ooreenkomste het die ekonomie van Kuba tot 'n sekere mate gehelp, maar het ook die nadeel gehad van 'n groeiende ekonomiese afhanklikheid van die Oosblok. Dit was ook in Oos -Duitsland waar Guevara Tamara Bunke (later bekend as "Tania") ontmoet het, wat as sy tolk aangewys is, en wat hom later jare by hom aangesluit het, en saam met hom in Bolivia vermoor is.
Wat ook al die voordele of nadele van die ekonomiese beginsels van Guevara, sy programme was onsuksesvol  en het gepaard gegaan met 'n vinnige afname in produktiwiteit en 'n vinnige toename in afwesigheid.  In 'n ontmoeting met die Franse ekonoom Rene Dumont, blameer Guevara die ontoereikendheid van die landbouhervormingswet wat die Kubaanse regering in 1959 uitgevaardig het, wat groot plantasies in plaaskoöperasies omskep het of grond onder boere verdeel het.  Na die mening van Guevara het hierdie situasie steeds 'n 'verhoogde gevoel van individuele eienaarskap' bevorder waarin werkers nie die positiewe sosiale voordele van hul arbeid kon sien nie, wat daartoe gelei het dat hulle eerder individuele materiële gewin sou soek as voorheen.  Dekades later het Che se voormalige adjunk Ernesto Betancourt, daarna die direkteur van die deur die Amerikaanse regering gefinansierde Radio Martí en 'n vroeë bondgenoot van Castro-kritikus beskuldig dat Guevara 'onkundig was oor die mees elementêre ekonomiese beginsels'. 
Bay of Pigs, en missielkrisis
Op 17 April 1961 het 1400 deur die VS opgeleide Kubaanse ballinge Kuba binnegeval tydens die Bay of Pigs Invasion. Guevara het nie 'n sleutelrol in die gevegte gespeel nie, want 'n oorlog voor 'n aanval op die Weskus van Pinar del Río het 'n oorlogskip wat Marines opgevoer het, 'n dag voor die inval getrek en magte onder leiding van Guevara na daardie streek getrek. Historici gee hom egter 'n deel van die eer vir die oorwinning, aangesien hy destyds instruksiedirekteur van die Kuba se weermag was.  Skrywer Tad Szulc gee in sy uiteensetting van die Kubaanse oorwinning aan Guevara gedeeltelike erkenning en verklaar: "Die rewolusionêres het gewen omdat Che Guevara, as hoof van die onderrigdepartement van die rewolusionêre gewapende magte in beheer van die opleidingsprogram vir milisies, dit so goed gedoen om 200 000 mans en vroue op oorlog voor te berei. "  Dit was ook tydens hierdie ontplooiing dat hy 'n koeël op die wang kry toe sy pistool uit die holster val en per ongeluk ontslaan word. 
In Augustus 1961, tydens 'n ekonomiese konferensie van die Organisasie van Amerikaanse State in Punta del Este, Uruguay, het Che Guevara 'n dankbetuiging aan die Amerikaanse president John F. Kennedy gestuur deur Richard N. Goodwin, adjunk -assistent -minister van buitelandse sake Inter-Amerikaanse sake. Dit het gelui "Dankie vir Playa Girón (Varkbaai). Voor die inval was die rewolusie wankelrig. Nou is dit sterker as ooit."  In reaksie op die minister van finansies van die Verenigde State, Douglas Dillon, wat die Alliance for Progress voorgelê het vir bekragtiging deur die vergadering, val Guevara antagonisties die bewering van die Verenigde State aan dat hulle 'n 'demokrasie' is, en verklaar dat so 'n stelsel nie verenigbaar is met 'finansiële oligargie nie , diskriminasie teenoor swartes en skande deur die Ku Klux Klan ".  Guevara het voortgegaan en uitgespreek teen die 'vervolging' wat volgens hom 'wetenskaplikes soos Oppenheimer uit hul poste gedryf het, die wêreld jare lank die wonderlike stem van Paul Robeson ontneem en die Rosenbergs na hul dood gestuur het teen die protes van 'n geskokte wêreld. "  Guevara eindig sy opmerkings deur te insinueer dat die Verenigde State nie belangstel in werklike hervormings nie, en sê sardonies dat "Amerikaanse kenners nooit praat oor landbouhervorming nie, hulle verkies 'n veilige onderwerp, soos 'n beter watertoevoer. Kortom, dit lyk asof hulle voorberei . die omwenteling van die toilette. "  Nietemin het Goodwin na aanleiding van die vergadering in sy memo aan president Kennedy gesê dat Guevara hom as iemand van die 'nuwer generasie' beskou  en dat Guevara, wat volgens Goodwin 'n boodskap aan hom gestuur het die dag na die vergadering deur een van die Argentynse deelnemers van die vergadering wat hy as "Darretta" beskryf , het die gesprek wat die twee gevoer het, ook as "redelik winsgewend" beskou. 
Guevara, wat feitlik die argitek van die Sowjet-Kubaanse verhouding was, , het toe 'n sleutelrol gespeel om die Sowjet-kernwapende ballistiese missiele wat in Oktober 1962 die Kubaanse missielkrisis in Kuba veroorsaak het, na Kuba te bring en die wêreld op die rand van kernoorlog.  'n Paar weke na die krisis, tydens 'n onderhoud met die Britse kommunistiese koerant, die Daaglikse werker, Guevara was nog steeds besig om te berou oor die vermeende Sowjet -verraad en het aan korrespondent Sam Russell gesê dat as die missiele onder Kubaanse beheer was, hulle dit sou afgevuur het.  Terwyl hy later oor die voorval verduidelik het, herhaal Guevara dat die oorsaak van sosialistiese bevryding teen wêreldwye 'imperialistiese aggressie' uiteindelik die moontlikheid van 'miljoene atoomoorlogslagoffers' die moeite werd sou gewees het.  Die missielkrisis het Guevara verder oortuig dat die wêreld se twee supermoondhede (die Verenigde State en die Sowjetunie) Kuba as 'n pion in hul eie globale strategieë gebruik het. Daarna het hy die Sowjette amper net so gereeld veroordeel as wat hy die Amerikaners veroordeel het. 
In Desember 1964 het Che Guevara na vore getree as 'n "revolusionêre staatsman van wêreldformaat" en het hy dus as hoof van die Kubaanse afvaardiging na New York gereis om by die Verenigde Nasies te spreek.  Op 11 Desember 1964, tydens Guevara se uurlange, hartstogtelike toespraak by die VN, kritiseer hy die Verenigde Nasies se onvermoë om die 'brutale apartheidsbeleid' in Suid-Afrika die hoof te bied, en vra 'Kan die Verenigde Nasies niks doen om te keer nie hierdie? "  Guevara veroordeel toe die beleid van die Verenigde State teenoor hul swart bevolking en verklaar:
Diegene wat hul eie kinders vermoor en daagliks teen hulle diskrimineer weens die kleur van hul vel, diegene wat die moordenaars van swartes vry laat bly, hulle beskerm en verder die swart bevolking straf omdat hulle hul wettige regte as vrye mans eis - hoe kan hulle wie beskou dit as hulself as die bewakers van die vryheid? 
'N Verontwaardigde Guevara het sy toespraak afgesluit deur die Tweede verklaring van Havana, beveel Latyns -Amerika 'n "familie van 200 miljoen broers wat dieselfde ellende ly".  Hierdie "epos", verklaar Guevara, sou geskryf word deur die "honger Indiese massas, kleinboere sonder grond, uitgebuite werkers en progressiewe massas". Vir Guevara was die konflik 'n stryd van massas en idees, wat voortgesit sou word deur diegene wat 'mishandel en deur imperialisme geminag' is, wat voorheen as ''n swak en onderdanige kudde' beskou is. Met hierdie 'kudde', het Guevara nou beweer, het 'Yankee -monopolie -kapitalisme' hul skrikwekkers nou verskriklik gesien.  Dit sou gedurende hierdie 'uur van regverdiging', het Guevara uitgespreek, dat die 'anonieme massa' sy eie geskiedenis 'met sy eie bloed' sou begin skryf en die 'regte' waaroor almal uitgelag is, sou terugneem 500 jaar ". Guevara het sy opmerkings aan die Algemene Vergadering afgesluit deur te veronderstel dat hierdie 'woede -golf' die lande van Latyns -Amerika sou 'oorwin' en dat die arbeidsmassas wat 'die wiel van die geskiedenis draai' nou vir die eerste keer was ' ontwaak uit die lang, brutale slaap waaraan hulle onderwerp is. " 
Guevara het later verneem daar was twee mislukte pogings op sy lewe deur Kubaanse ballinge tydens sy stop by die VN -kompleks.  Die eerste van Molly Gonzales, wat met sy aankoms met 'n sewe duim jagmes deur barrikades probeer breek het, en later tydens sy toespraak deur Guillermo Novo, wat 'n bazooka met 'n timer in 'n boot in die Oosrivier afgevuur het die hoofkwartier van die Verenigde Nasies, maar het die doelwit misgeloop en was buite die teiken. Daarna het Guevara kommentaar gelewer op albei voorvalle en gesê dat "dit is beter om deur 'n vrou met 'n mes doodgemaak te word as deur 'n man met 'n geweer", terwyl hy met 'n slap golf van sy sigaar byvoeg dat die ontploffing 'alles meer gegee het' geur ". 
Terwyl hy in New York was, verskyn Guevara op die nuusprogram CBS Sunday Kyk na die nasie,  en ontmoet 'n wye verskeidenheid mense, van die Amerikaanse senator Eugene McCarthy  ​​tot medewerkers van Malcolm X. Laasgenoemde het sy bewondering uitgespreek en Guevara "een van die mees revolusionêre mans in hierdie land op die oomblik" verklaar terwyl hy 'n verklaring van hom aan 'n skare by die Audubon Ballroom voorlees. 
Op 17 Desember vertrek Guevara uit New York na Parys, Frankryk, en begin daarvandaan 'n wêreldtoer van drie maande wat besoeke aan die Volksrepubliek China, Noord-Korea, die Verenigde Arabiese Republiek, Algerië, Ghana, Guinee, Mali, insluit. Dahomey, Congo-Brazzaville en Tanzanië, met stop in Ierland en Praag. Terwyl hy in Ierland was, omhels Guevara sy eie Ierse erfenis en vier Saint Patrick's Day in die stad Limerick.  Hy het tydens sy besoek aan sy pa geskryf en humoristies gesê: "Ek is in hierdie groen Ierland van u voorouers. Toe hulle dit agterkom, het die televisie [stasie] my kom uitvra oor die Lynch -genealogie, maar as hulle perd is diewe of iets dergeliks, ek het nie veel gesê nie. " 
Tydens hierdie reis het hy 'n brief geskryf aan Carlos Quijano, redakteur van 'n Uruguayaanse weekblad, wat later 'n opskrif gekry het Sosialisme en die mens in Kuba.  In die verhandeling is die dagvaarding van Guevara uiteengesit vir die skepping van 'n nuwe bewussyn, 'n nuwe werkstatus en 'n nuwe rol van die individu. Hy het ook die redenasie agter sy antikapitalistiese gevoelens uiteengesit en gesê:
Die wette van kapitalisme, blind en onsigbaar vir die meerderheid, handel op die individu sonder om daaroor na te dink. Hy sien slegs die omvang van 'n skynbaar oneindige horison voor hom. Dit is hoe dit geskilder word deur kapitalistiese propagandiste, wat beweer dat hulle 'n les kan trek uit die voorbeeld van Rockefeller - of dit nou waar is of nie - oor die moontlikhede van sukses. Die hoeveelheid armoede en lyding wat nodig is vir die ontstaan ​​van 'n Rockefeller, en die hoeveelheid verdorwenheid wat die opbou van 'n fortuin van so 'n omvang inhou, word buite die prentjie gelaat, en dit is nie altyd moontlik om die mense in die algemeen te laat sien nie hierdie. 
Guevara het die opstel afgesluit deur te verklaar dat 'die ware revolusionêr gelei word deur 'n groot gevoel van liefde' en 'n beroep op alle revolusionêre doen om 'elke dag te streef, sodat die liefde van die lewende mensheid in dade omskep kan worden in voorbeelde' "'n bewegende krag".  Die oorsprong van die bewerings van Guevara berus op die feit dat hy geglo het dat die voorbeeld van die Kubaanse rewolusie 'iets geestelik is wat alle grense sou oorskry'. 
Algiers, die Sowjets en China
In Algiers, Algerië, op 24 Februarie 1965, het Guevara sy laaste openbare verskyning op die internasionale verhoog gemaak toe hy 'n toespraak gelewer het tydens 'n ekonomiese seminaar oor Afro-Asiatiese solidariteit.   Hy spesifiseer die morele plig van die sosialistiese lande en beskuldig hulle van stilswyende medepligtigheid met die uitbuitende Westerse lande. Hy het 'n aantal maatreëls uiteengesit wat hy gesê het die lande van die kommunistiese blok moet implementeer om die nederlaag van imperialisme te bereik.  Nadat hy die Sowjetunie (die primêre finansiële steun van Kuba) op so 'n openbare wyse gekritiseer het, keer hy op 14 Maart na Kuba terug na 'n plegtige onthaal deur Fidel en Raúl Castro, Osvaldo Dorticós en Carlos Rafael Rodríguez op die lughawe in Havana.
Soos onthul in sy laaste openbare toespraak in Algiers, het Guevara na die Noordelike Halfrond gekom, gelei deur die VSA in die Weste en die Sowjetunie in die Ooste, as die uitbuiter van die Suidelike Halfrond. Hy het die Kommunistiese Noord -Viëtnam sterk ondersteun in die Viëtnam -oorlog en 'n beroep op die mense van ander ontwikkelende lande gedoen om wapens op te neem en 'baie Viëtnam' te skep.  Che se veroordeling van die Sowjets het hom gewild gemaak onder intellektuele en kunstenaars van die Wes -Europese linkses wat hul vertroue in die Sowjetunie verloor het, terwyl sy veroordeling van imperialisme en oproep tot revolusie jong radikale studente in die Verenigde State geïnspireer het, wat ongeduldig was vir maatskaplike verandering. 
—Helen Yaffe, skrywer van Che Guevara: The Economics of Revolution 
In die privaatskrifte van Guevara van hierdie tyd (sedert hy vrygestel is), toon hy sy groeiende kritiek op die Sowjet -politieke ekonomie, en glo dat die Sowjets Marx vergeet het.  Dit het daartoe gelei dat Guevara 'n reeks Sowjet-praktyke aan die kaak gestel het, insluitend wat hy beskou het as hul poging om 'die inherente geweld van klasstryd te verwyder, 'n integrale deel van die oorgang van kapitalisme na sosialisme', hul 'gevaarlike' beleid van vreedsame mede- bestaan ​​met die Verenigde State, hul versuim om 'n "bewussynsverandering" na die idee van werk aan te dring, en hul poging om die sosialistiese ekonomie te "liberaliseer". Guevara wou die volledige uitskakeling van geld, rente, kommoditeitsproduksie, die markekonomie en "handelsverhoudinge" hê: alle voorwaardes waarvan die Sowjets aangevoer het, sou eers verdwyn as die wêreldkommunisme bereik is.  Nie saamstem met hierdie inkrementalistiese benadering nie, kritiseer Guevara die Sowjet -handleiding vir politieke ekonomie, korrek voorspel dat indien die USSR nie die wet van waarde sou afskaf nie (soos Guevara wou), dit uiteindelik na kapitalisme sou terugkeer. 
Twee weke na sy toespraak in Algiers en sy terugkeer na Kuba, het Guevara die openbare lewe verlaat en daarna heeltemal verdwyn.  Sy verblyfplek was 'n groot raaisel in Kuba, aangesien hy oor die algemeen beskou is as tweede aan bewind vir Castro self. Sy verdwyning word andersins toegeskryf aan die mislukking van die Kubaanse industrialiseringskema wat hy tydens die minister van nywerhede bepleit het, druk op Castro uitgeoefen deur Sowjet-amptenare wat Guevara se pro-Chinese kommunistiese standpunt ten opsigte van die Sino-Sowjet-skeuring afkeur en ernstige verskille tussen Guevara en die pragmatiese Castro oor die ekonomiese ontwikkeling en ideologiese lyn van Kuba. Onder druk van internasionale bespiegelings oor die lot van Guevara, het Castro op 16 Junie 1965 verklaar dat die mense in kennis gestel sou word wanneer Guevara dit self wou meedeel. Tog versprei gerugte binne en buite Kuba oor die vermiste verblyfplek van Guevara.
Op 3 Oktober 1965 onthul Castro in die openbaar 'n ongedateerde brief wat na bewering ongeveer sewe maande tevore deur Guevara aan hom geskryf is, wat later die titel Che Guevara se "afskeidsbrief" gehad het. In die brief bevestig Guevara sy blywende solidariteit met die Kubaanse rewolusie, maar verklaar sy voorneme om Kuba te verlaat om vir die revolusionêre saak in die buiteland te veg. Boonop bedank hy uit al sy posisies in die Kubaanse regering en kommunistiese party en verloën hy sy ere -Kubaanse burgerskap. 
—Che Guevara, in Februarie 1965, na 'n ontmoeting met verskillende leiers van die Afrikaanse bevrydingsbeweging in Dar es Salaam, Tanzanië 
Vroeg in 1965 is Guevara na Afrika om sy kennis en ervaring as guerrilla aan die voortdurende konflik in die Kongo te bied. Volgens die Algerynse president, Ahmed Ben Bella, het Guevara gedink dat Afrika die swak skakel van imperialisme is en dat dit 'n enorme revolusionêre potensiaal het.  Die Egiptiese president Gamal Abdel Nasser, wat broederlike betrekkinge met Che gehad het sedert sy besoek in 1959, beskou Guevara se plan om in die Kongo te veg as 'onverstandig' en waarsku dat hy 'n 'Tarzan' -figuur sou word, gedoem tot mislukking.  Ondanks die waarskuwing het Guevara na die Kongo gereis met die alias Ramón Benítez.  Hy het die Kubaanse operasie gelei ter ondersteuning van die Marxistiese Simba -beweging, wat uit die voortgesette Kongo -krisis ontstaan ​​het. Guevara, sy tweede bevelvoerder Victor Dreke, en 12 ander Kubaanse ekspedisies het op 24 April 1965 in die Kongo aangekom, en 'n kontingent van ongeveer 100 Afro-Kubane het kort daarna by hulle aangesluit.   'n Tyd lank het hulle saamgewerk met guerrilla-leier Laurent-Désiré Kabila, wat maande tevore ondersteuners van die omvergewe president Patrice Lumumba gehelp het om 'n onsuksesvolle opstand te lei. As bewonderaar van wyle Lumumba, verklaar Guevara dat sy 'moord 'n les vir ons almal moet wees'.  Guevara, met beperkte kennis van Swahili en die plaaslike tale, het 'n tienertolk, Freddy Ilanga, gekry. In die loop van sewe maande het Ilanga gegroei tot 'bewondering van die hardwerkende Guevara', wat 'dieselfde respek aan swart mense bewys as aan blankes'.  Guevara het gou ontnugter geraak oor die swak dissipline van Kabila se troepe en hom later ontslaan en gesê: "niks laat my glo dat hy die man van die uur is nie". 
As 'n bykomende struikelblok het wit huursoldate van die Kongo se nasionale leër, onder leiding van Mike Hoare en ondersteun deur Kubaanse anti-Castro-vlieëniers en die CIA, Guevara se bewegings uit sy basiskamp in die berge naby die dorpie Fizi aan die Tanganyika-meer in die suidooste gedwarsboom Kongo. Hulle kon sy kommunikasie monitor en het sy aanvalle so voorafgegaan en sy toevoerlyne onderbreek. Alhoewel Guevara sy teenwoordigheid in die Kongo wou verberg, het die Amerikaanse regering sy ligging en aktiwiteite geken. Die National Security Agency onderskep al sy inkomende en uitgaande transmissies via toerusting aan boord van die USNS Privaat Jose F. Valdez (T-AG-169), 'n drywende luisterpos wat deurlopend die Indiese Oseaan langs Dar es Salaam vaar vir die doel. 
Guevara se doel was om die rewolusie uit te voer deur plaaslike anti-Mobutu Simba-vegters opdrag te gee in Marxistiese ideologie en fokusteorie-strategieë van guerrillaoorlogvoering. In sy Dagboek van die Kongo boek, noem hy 'n kombinasie van onbekwaamheid, onversetlikheid en binnegevegte onder die Kongolese rebelle as die belangrikste redes vir die mislukking van die opstand.  Later daardie jaar, op 20 November 1965, wat aan dysenterie en akute asma ly, en moedeloos was na sewe maande van nederlae en onaktiwiteit, het Guevara die Kongo verlaat met die ses Kubaanse oorlewendes van sy kolom van 12 man. Guevara het as revolusionêre voorbeeld beplan om die gewondes na Kuba terug te stuur en alleen in die Kongo te veg. Maar nadat hy deur sy kamerade en twee Kubaanse afgevaardigdes persoonlik deur Castro aangespoor is, het hy op die laaste oomblik onwillig ingestem om Afrika te verlaat. Gedurende daardie dag en nag het die magte van Guevara rustig hul basiskamp afgeneem, hul hutte verbrand en wapens vernietig of gegooi in die Tanganjika -meer wat hulle nie kon saamneem nie, voordat hulle die grens per boot na Tanzanië oorgesteek het en per land gereis het Dar es Salaam. Toe hy maande later oor sy ervaring in die Kongo praat, het Guevara tot die gevolgtrekking gekom dat hy eerder weggegaan het as om dood te veg omdat: "Die menslike element misluk het. Daar is geen wil om te veg nie. Die [rebelle] leiers is korrup. In 'n woord. Daar was . niks om te doen nie. "  Guevara verklaar ook dat "ons nie alleen 'n land kan bevry wat nie wil veg nie."  'n Paar weke later skryf hy die voorwoord van die dagboek wat hy tydens die Kongo -onderneming gehou het, wat begin: "Dit is die verhaal van 'n mislukking." 
Guevara was huiwerig om terug te keer na Kuba, omdat Castro reeds die "afskeidsbrief" van Guevara bekend gemaak het - 'n brief wat slegs in die geval van sy dood onthul sou word - waarin hy alle bande verbreek het om hom aan revolusie oor die hele wêreld toe te wy.  Gevolglik het Guevara die komende ses maande deurgebring in die klandestiese lewe by die Kubaanse ambassade in Dar es Salaam en later in 'n Kubaanse kluis in Praag.  Terwyl hy in Europa was, het Guevara 'n geheime besoek afgelê aan die voormalige president van Argentinië, Juan Perón, wat in ballingskap in die Francoistiese Spanje gewoon het, waar hy in Perón vertrou het oor sy nuwe plan om 'n kommunistiese rewolusie te formuleer om die hele Latyns -Amerika onder sosialistiese beheer te bring. Perón het Guevara gewaarsku dat sy planne vir die implementering van 'n kommunistiese rewolusie in Latyns -Amerika, te begin met Bolivia, selfmoord- en futiel sou wees, maar Guevara se gedagtes was reeds bedink. Later het Perón opgemerk dat Guevara ''n onvolwasse utopie was. Maar een van ons. 
Gedurende hierdie tyd in die buiteland het Guevara sy herinneringe aan die ervaring van die Kongo saamgestel en konsepte van nog twee boeke geskryf, een oor filosofie en die ander oor ekonomie. Terwyl Guevara vir Bolivia voorberei het, reis hy op 21 Julie 1966 in die geheim terug na Kuba om Castro te besoek, om sy vrou te sien en 'n laaste brief aan sy vyf kinders te skryf om by sy dood voorgelees te word, wat eindig met die opdrag hulle.:
Bo alles, moet u altyd in staat wees om enige onreg wat teenoor iemand gepleeg is, oral in die wêreld, diep te voel. Dit is die mooiste kwaliteit in 'n revolusionêre. 
Aan die einde van 1966 was die ligging van Guevara nog steeds nie openbare kennis nie, alhoewel verteenwoordigers van die onafhanklikheidsbeweging van Mosambiek, die FRELIMO, berig het dat hulle Guevara aan die einde van 1966 in Dar es Salaam ontmoet het oor sy aanbod om te help met hul revolusionêre projek, 'n aanbod wat hulle uiteindelik verwerp.  In 'n toespraak tydens die byeenkoms van die Internasionale Werkersdag in 1967 in Havana, het die waarnemende minister van die weermag, majoor Juan Almeida, aangekondig dat Guevara 'die revolusie êrens in Latyns -Amerika bedien'. [ aanhaling nodig ]
Voordat hy na Bolivia vertrek het, het Guevara sy voorkoms verander deur sy baard en baie van sy hare af te skeer en dit ook grys te laat sterf sodat hy nie herkenbaar was as Che Guevara nie.  Op 3 November 1966 arriveer Guevara in die geheim in La Paz op 'n vlug van Montevideo, onder die vals naam Adolfo Mena González, wat hom voordoen as 'n middeljarige Uruguayaanse sakeman wat vir die Organisasie van Amerikaanse State werk. 
Drie dae na sy aankoms in Bolivia het Guevara La Paz na die landelike suidoostelike deel van die land verlaat om sy guerrilla -leër te vorm. Guevara se eerste basiskamp was geleë in die droë woud in die afgeleë Ñancahuazú -streek. Opleiding in die kamp in die Ñancahuazú -vallei was gevaarlik, en daar is min bereik om 'n guerrilla -leër te bou. Die in Argentyn gebore Oos-Duitse aktiewe Haydée Tamara Bunke Bider, beter bekend onder haar oorlog naam 'Tania' is geïnstalleer as die hoofagent van Che in La Paz.  
Guevara se guerrillamag, wat ongeveer 50 man tel  en as die ELN (Boliviaanse nasionale bevrydingsleër, "National Liberation Army of Bolivia"), was goed toegerus en het in die vroeë maande van 1967 'n aantal vroeë suksesse behaal teen Boliviaanse weermagbase in die moeilike terrein van die bergagtige Camiri -streek. teen die Boliviaanse troepe in die lente en somer van 1967, het die Boliviaanse regering die ware grootte van die guerrillamag begin oorskat. 
Navorsers veronderstel dat Guevara se plan om 'n rewolusie in Bolivia aan te moedig, misluk het om verskeie redes:
Guevara het hulp en samewerking verwag van die plaaslike dissidente wat hy nie ontvang het nie, en hy het ook nie ondersteuning ontvang van die Kommunistiese Party van Bolivia onder leiding van Mario Monje, wat op Moskou eerder as Havana gerig was nie. In die eie dagboek van Guevara wat na sy dood opgeneem is, skryf hy oor die Kommunistiese Party van Bolivia, wat hy as 'wantrouig, dislojaal en dom' beskryf het. 
Hy het verwag dat hy slegs met die Boliviaanse weermag, wat swak opgelei en toegerus was, te doen gehad het, en was nie bewus daarvan dat die Amerikaanse regering 'n span van die kommando's van die CIA se spesiale aktiwiteite en ander agente na Bolivia gestuur het om die poging tot opstand te help nie. Die Boliviaanse leër is ook opgelei, aangeraai en verskaf deur U.S. Spesiale magte van die weermag, insluitend 'n elite -bataljon van die VSA Rangers het geoefen in die oerwoudoorlogvoering wat kamp opgeslaan het in La Esperanza, 'n klein nedersetting naby die plek waar Guevara se guerrillas geleë is. 
Hy het verwag om in kontak met Havana te bly. Die twee kortgolfradio -senders wat deur Kuba aan hom verskaf is, was foutief, dus kon die guerrillas nie kommunikeer nie en kon hulle weer voorsien word, wat hulle geïsoleer en gestrand gelaat het.
Boonop het Guevara se bekende voorkeur vir konfrontasie eerder as kompromie, wat voorheen tydens sy guerrilla -oorlogvoering in Kuba verskyn het, bygedra tot sy onvermoë om suksesvolle werksverhoudings met plaaslike rebelleiers in Bolivia te ontwikkel, net soos in die Kongo.  Hierdie neiging het in Kuba bestaan, maar is in toom gehou deur die tydige ingrypings en leiding van Fidel Castro. 
Die uiteinde was dat Guevara gedurende die elf maande wat hy probeer werf het, nie die inwoners van die omgewing kon lok om by sy burgermag aan te sluit nie. Baie van die inwoners het die Boliviaanse owerhede en weermag gewillig ingelig oor die guerrilla's en hul bewegings in die gebied. Teen die einde van die Boliviaanse onderneming skryf Guevara in sy dagboek dat "die kleinboere ons geen hulp verleen nie, en hulle word informante." 
Vang en dood
Félix Rodríguez, 'n Kubaanse ballingskap wat die afdeling vir spesiale aktiwiteite van die CIA aangestel het, het Boliviaanse troepe in kennis gestel tydens die jag op Guevara in Bolivia.  Boonop die 2007 -dokumentêr My vyand se vyand beweer dat die Nazi -oorlogsmisdadiger Klaus Barbie die CIA aangeraai het en moontlik gehelp het om die uiteindelike vaslegging van Guevara te orkestreer. 
Op 7 Oktober 1967 het 'n ingeligte die Boliviaanse spesiale magte ingelig oor die ligging van Guevara se guerrillakamp in die Yuro -kloof.  Op die oggend van 8 Oktober omsingel hulle die gebied met twee kompagnies met 180 soldate en dring deur in die kloof wat 'n geveg veroorsaak waar Guevara gewond en gevange geneem word terwyl hulle 'n afdeling met Simeón Cuba Sarabia gelei het.  Che se biograaf Jon Lee Anderson berig die verslag van die Boliviaanse sersant Bernardino Huanca: dat terwyl die Boliviaanse Rangers nader kom, 'n twee keer gewonde Guevara, sy geweer nutteloos maak, sy arms in oorgawe gooi en vir die soldate skree: "Moenie skiet nie! Ek is Che Guevara en ek is lewendiger as dood vir jou werd. " 
—Philip Agee, CIA -agent van 1957–1968, wat later na Kuba oorgeloop is 
Guevara is vasgemaak en die aand van 8 Oktober na 'n vervalle modderskoolhuis in die nabygeleë dorpie La Higuera geneem. Vir die volgende halfdag het Guevara geweier om deur Boliviaanse offisiere ondervra te word en het hy net rustig met Boliviaanse soldate gepraat. Een van die Boliviaanse soldate, 'n helikoptervlieënier met die naam Jaime Nino de Guzman, beskryf Che as 'verskriklik'. Volgens Guzman is Guevara deur die regterkuit geskiet, sy hare was vuil, sy klere was versnipper en sy voete was bedek met growwe leerskedes. Ten spyte van sy stoute voorkoms, vertel hy dat "Che sy kop hoog gehou het, almal reguit in die oë gekyk het en net gevra het om iets te rook." De Guzman verklaar dat hy hom 'ontferm' en 'n klein sakkie tabak vir sy pyp gegee het, en dat Guevara dan glimlag en bedank.  Later die aand van 8 Oktober het Guevara - ondanks sy hande vasgebind - 'n Boliviaanse weermagoffisier, genaamd kaptein Espinosa, teen 'n muur geskop nadat die beampte die skoolhuis binnegekom het en probeer het om die pyp van Guevara uit sy mond te ruk as 'n aandenking . terwyl hy dit nog rook.  In 'n ander geval van verset spoeg Guevara in die gesig van die Boliviaanse agteradmiraal Ugarteche, wat 'n paar uur voor sy teregstelling probeer het om Guevara te bevraagteken. 
Die volgende oggend op 9 Oktober het Guevara gevra om die onderwyseres van die dorp, 'n 22-jarige vrou met die naam Julia Cortez, te sien. Sy het later gesê dat sy Guevara as 'n "aangename man met 'n sagte en ironiese blik" gevind het en dat sy tydens hul gesprek 'nie in die oë kon kyk nie' omdat sy 'blik ondraaglik, deurdringend en so rustig was' . ".  Gedurende hul kort gesprek het Guevara Cortez die swak toestand van die skoolhuis daarop gewys en gesê dat dit 'anti-pedagogies' is om te verwag dat boerderystudente daar onderrig word, terwyl 'staatsamptenare met Mercedes-motors ry', sê Guevara 'dis waarteen ons veg. " 
Later die oggend op 9 Oktober het die Boliviaanse president, René Barrientos, beveel dat Guevara vermoor moet word. Die bevel is deur Félix Rodríguez na die Guevara -houereenheid gestuur, ondanks die begeerte van die Amerikaanse regering dat Guevara na Panama geneem moet word vir verdere ondervraging.  Die beul wat vrywillig Guevara vermoor het, was Mario Terán, 'n 27-jarige sersant in die Boliviaanse weermag wat, terwyl hy dronk was, versoek het om Guevara te skiet omdat drie van sy vriende van B Company, almal met dieselfde voornaam van 'Mario' is 'n paar dae tevore in 'n brandgeveg met Guevara se guerrillas dood.  Om die koeëlwonde te laat lyk in ooreenstemming met die verhaal wat die Boliviaanse regering van plan was om aan die publiek bekend te maak, beveel Félix Rodríguez Terán om nie Guevara in die kop te skiet nie, maar versigtig te streef om te laat blyk dat Guevara vermoor is aksie tydens 'n botsing met die Boliviaanse weermag.  Gary Prado, die Boliviaanse kaptein in bevel van die weermagmaatskappy wat Guevara gevange geneem het, het gesê dat die redes waarom Barrientos die onmiddellike teregstelling van Guevara beveel het, was dat daar geen moontlikheid was dat Guevara uit die gevangenis kon ontsnap nie, en dat daar ook geen drama van 'n openbare verhoor waar nadelige publisiteit kan plaasvind nie. 
Ongeveer 30 minute voordat Guevara vermoor is, het Félix Rodríguez probeer om hom te ondervra oor die plek waar ander guerrilla -vegters tans op vrye voet was, maar Guevara bly stil. Rodríguez, bygestaan ​​deur 'n paar Boliviaanse soldate, het Guevara op sy voete gehelp en hom buite die hut geneem om hom voor ander Boliviaanse soldate te paradeer, waar hy saam met Guevara voor 'n fotogeleentheid poseer het waar een soldaat 'n foto van Rodríguez en ander soldate langs Guevara neem . Daarna het Rodriguez aan Guevara gesê dat hy tereggestel gaan word. 'N Rukkie later is Guevara gevra deur een van die Boliviaanse soldate wat hom bewaak het of hy aan sy eie onsterflikheid dink. "Nee," antwoord hy, "ek dink aan die onsterflikheid van die revolusie."  'n Paar minute later het sersant Terán die hut binnegegaan om hom te skiet, waarna Guevara na bewering opgestaan ​​het en met Terán gepraat het wat sy laaste woorde was: "Ek weet dat jy my kom doodmaak het. Skiet, lafaard! Jy is net gaan 'n man doodmaak! " Terán huiwer, rig toe sy selflaaiende M2-karabyn  na Guevara en skiet en skiet hom in die arms en bene.  Toe Guevara op die grond wriemel en blykbaar een van sy polse byt om nie uit te roep nie, skiet Terán nog 'n sarsie af en wond hom in die bors. Volgens Rodriguez is Guevara om 13:10 plaaslike tyd dood verklaar.  In totaal is Guevara nege keer deur Terán geskiet. Dit het vyf keer in sy bene ingesluit, een keer in die regterskouer en -arm, en een keer in die bors en keel. 
Maande vroeër, tydens sy laaste openbare verklaring aan die Tricontinental Conference, , het Guevara sy eie grafskrif geskryf waarin hy sê: 'Waar die dood ons ook al kan verbaas, laat dit welkom wees, op voorwaarde dat ons strydkreet 'n ontvanklike oor kan bereik en 'n ander hand kan uitgesteek word om ons wapens te gebruik. " 
Na sy teregstelling is die liggaam van Guevara op die landingstroke van 'n helikopter geslinger en na die nabygeleë Vallegrande gevlieg, waar foto's geneem is van hom wat op 'n betonblad in die waskamer van die Nuestra Señora de Malta lê.  Verskeie getuies is geroep om sy identiteit te bevestig, onder wie die Britse joernalis Richard Gott, die enigste getuie wat Guevara ontmoet het toe hy gelewe het. Terwyl honderde plaaslike inwoners by die liggaam verskyn het, word die lyk van Guevara deur baie beskou as 'n 'Christus-agtige' gesig, met sommige selfs bedekking van sy hare as goddelike oorblyfsels.  Sulke vergelykings is verder uitgebrei toe die Engelse kunskritikus John Berger, twee weke later nadat hy die nadoodse foto's gesien het, opgemerk het dat dit op twee beroemde skilderye lyk: Rembrandt se Die Anatomie -les van dr. Nicolaes Tulp en Andrea Mantegna's Klaaglied oor die dooie Christus.  Daar was ook vier korrespondente teenwoordig toe Guevara se lyk in Vallegrande aankom, waaronder Björn Kumm van die Sweedse Aftonbladet, wat die toneel in 'n 11 November 1967 beskryf het, eksklusief vir Die Nuwe Republiek. 
'N Gedeklassifiseerde memorandum van 11 Oktober 1967 aan die Amerikaanse president, Lyndon B. Johnson, van sy adviseur vir nasionale veiligheid, Walt Whitman Rostow, noem die besluit om Guevara dood te maak' dom ', maar' begryplik vanuit 'n Boliviaanse oogpunt '. Na die teregstelling neem Rodriguez verskeie van die persoonlike items van Guevara, waaronder 'n horlosie wat hy baie jare later aanhou dra, en dit dikwels gedurende die daaropvolgende jare aan verslaggewers wys.  Vandag word sommige van hierdie besittings, insluitend sy flitslig, by die CIA vertoon.  Nadat 'n militêre dokter sy hande gesny het, het die Boliviaanse weermagoffisiere Guevara se liggaam na 'n onbekende plek oorgeplaas en geweier om bekend te maak of sy oorskot begrawe of veras is. Die hande is na Buenos Aires gestuur vir die identifisering van vingerafdrukke. Hulle is later na Kuba gestuur. 
Op 15 Oktober in Havana het Fidel Castro in die openbaar erken dat Guevara dood is en drie dae se openbare rou in Kuba uitgeroep.  Op 18 Oktober spreek Castro 'n skare van een miljoen rouklaers in die Plaza de la Revolución in Havana toe en praat hy oor Guevara se karakter as 'n revolusionêr.  Fidel Castro sluit sy hartstogtelike lofrede so:
As ons wil uitdruk wat ons wil hê dat die manne van toekomstige geslagte moet wees, moet ons sê: Laat hulle soos Che wees! As ons wil sê hoe ons wil hê dat ons kinders opgevoed moet word, moet ons sonder huiwering sê: Ons wil hê dat hulle in Che se gees opgevoed moet word! As ons die model wil hê van 'n man wat nie tot ons tyd behoort nie, maar aan die toekoms, sê ek uit die diepte van my hart dat so 'n model, sonder 'n enkele vlek op sy gedrag, sonder 'n enkele vlek op sy optrede, is Che! 
Toe Guevara gevange geneem word, is ook sy handgeskrewe dagboek van 30 000 woorde, 'n versameling van sy persoonlike poësie en 'n kortverhaal wat hy geskryf het oor 'n jong kommunistiese guerrilla wat leer om sy vrese te oorkom.  Sy dagboek het gebeure van die guerrilla -veldtog in Bolivia,  met die eerste inskrywing op 7 November 1966, kort na sy aankoms op die plaas in Ñancahuazú, en die laaste gedateer op 7 Oktober 1967, die dag voor sy gevangenskap, gedokumenteer. Die dagboek vertel hoe die guerrillas gedwing is om voortydig met hul operasies te begin weens die ontdekking deur die Boliviaanse leër, verduidelik Guevara se besluit om die rubriek in twee eenhede te verdeel wat daarna nie weer kon kontak nie, en beskryf hul algehele onsuksesvolle onderneming. Dit bevat ook die breuk tussen Guevara en die Kommunistiese Party van Bolivia wat daartoe gelei het dat Guevara aansienlik minder soldate gehad het as wat oorspronklik verwag is, en toon aan dat Guevara baie probleme ondervind het om by die plaaslike bevolking te werf, deels omdat die guerrillagroep Quechua geleer het, nie bewus daarvan dat die plaaslike taal eintlik 'n Tupí - Guaraní -taal was nie.  Namate die veldtog tot 'n onverwagte einde gekom het, het Guevara toenemend siek geword. Hy ly aan erger asma-aanvalle, en die meeste van sy laaste aanvalle is uitgevoer in 'n poging om medisyne te bekom.  Die Boliviaanse dagboek is vinnig en grof vertaal deur Walle tydskrif en versprei oor die hele wêreld.  Daar bestaan ​​ten minste vier bykomende dagboeke - dié van Israel Reyes Zayas (ook bekend as "Braulio"), Harry Villegas Tamayo ("Pombo"), Eliseo Reyes Rodriguez ("Rolando")  en Dariel Alarcón Ramírez ( "Goedaardig")  - waarvan elke bykomende aspekte van die gebeure onthul.
Die Franse intellektuele Régis Debray, wat in April 1967 gevange geneem is terwyl hy by Guevara in Bolivia was, het in Augustus 1968 'n onderhoud uit die gevangenis gehou waarin hy uitgebrei het oor die omstandighede van Guevara se gevangenskap. Debray, wat 'n kort tydjie saam met Guevara se groep guerrillas gewoon het, het gesê dat hy volgens hom 'slagoffers van die bos' is en dus 'deur die oerwoud geëet' is.  Debray beskryf 'n armoedige situasie waarin Guevara se mans ondervoeding, gebrek aan water, afwesigheid van skoene gehad het en slegs ses komberse vir 22 mans gehad het. Debray vertel dat Guevara en die ander 'n 'siekte' gehad het, wat veroorsaak het dat hul hande en voete in 'hope vlees' geswel het tot op die punt dat u nie die vingers aan hul hande kon waarneem nie. Debray beskryf Guevara as 'optimisties oor die toekoms van Latyns -Amerika' ondanks die nuttelose situasie, en merk op dat Guevara 'bedank het om te sterf in die wete dat sy dood 'n soort renaissance' sou wees, en merk op dat Guevara die dood as 'beskou' 'n belofte. van wedergeboorte "en" ritueel van vernuwing ". 
In sekere mate het hierdie oortuiging deur Guevara van 'n metaforiese opstanding waar geword. Terwyl foto's van die dooie Guevara versprei is en die omstandighede van sy dood bespreek is, het Che se legende begin versprei. Betogings in protes teen sy "sluipmoord" het oor die hele wêreld plaasgevind, en artikels, huldeblyke en gedigte is oor sy lewe en dood geskryf.  Byeenkomste ter ondersteuning van Guevara is gehou van "Mexiko na Santiago, Algiers na Angola en Kaïro na Calcutta".  Die bevolking van Boedapest en Praag het kerse aangesteek ter ere van Guevara se heengaan en die prentjie van 'n glimlaggende Che verskyn in Londen en Parys.  Toe 'n paar maande later onluste in Berlyn, Frankryk en Chicago ontstaan, en die onrus na die Amerikaanse kollege-kampusse versprei het, het jong mans en vroue Che Guevara-hemde gedra en sy foto's gedra tydens hul protesoptogte. Volgens die militêre historikus Erik Durschmied: "In die bedrywige maande van 1968 was Che Guevara nie dood nie. Hy het baie gelewe." 
Herwinning van oorskot
Aan die einde van 1995 onthul die afgetrede Boliviaanse generaal Mario Vargas aan Jon Lee Anderson, skrywer van Che Guevara: 'n revolusionêre lewe, dat Guevara se lyk naby 'n Vallegrande -vliegveld gelê het. Die gevolg was 'n multi-nasionale soektog na die oorskot, wat meer as 'n jaar geduur het. In Julie 1997 ontdek 'n span Kubaanse geoloë en Argentynse forensiese antropoloë die oorblyfsels van sewe liggame in twee massagrafte, waaronder een man sonder hande (soos Guevara sou gewees het). Boliviaanse regeringsamptenare by die ministerie van binnelandse sake het die lyk later as Guevara geïdentifiseer toe die opgegrawe tande 'perfek pas' by 'n gipsvorm van Che se tande wat in Kuba gemaak is voor sy Kongolese ekspedisie. Die "clincher" kom toe aan toe die Argentynse forensiese antropoloog Alejandro Inchaurregui die binneste verborge sak van 'n blou baadjie ondersoek wat langs die handlose lyk begrawe is en 'n klein sakkie pyptabak vind. Nino de Guzman, die Boliviaanse helikoptervlieënier wat Che 'n klein sakkie tabak gegee het, het later opgemerk dat hy eers 'ernstige twyfel' het en 'gedink het die Kubane sou net ou bene vind en dit Che noem', maar 'nadat hy gehoor het' Ek het geen twyfel nie. "  Op 17 Oktober 1997 is die oorskot van Guevara, saam met die van ses van sy mede -vegters, ter ere van militêre eer in 'n spesiaal geboude mausoleum in die Kubaanse stad Santa Clara, waar hy beveel het oor die beslissende militêre oorwinning van die Kubaanse rewolusie. 
In Julie 2008 onthul die Boliviaanse regering van Evo Morales die voorheen verseëlde dagboeke van Guevara wat in twee gerafelde notaboeke bestaan, saam met 'n logboek en verskeie swart-en-wit foto's. By hierdie geleentheid het die vise-minister van kultuur van Bolivia, Pablo Groux, gesê dat daar planne is om foto's van elke handgeskrewe bladsy later in die jaar te publiseer.  Intussen het antropoloë wat vir die ministerie van justisie van Bolivia werk, in Augustus 2009 die lyke van vyf van die mede -guerrillas van Guevara naby die Boliviaanse stad Teoponte ontdek en opgegrawe. 
Die ontdekking van Che se oorskot het 'n reeks onderling gekoppelde assosiasies metoniem geaktiveer - rebel, martelaar, skelm figuur uit 'n pikareske avontuur, redder, afvallige, ekstremistiese - waarin daar geen vaste kloof was nie. Die huidige meningshof plaas Che op 'n kontinuum wat wankel tussen die beskouing van hom as 'n misleide rebel, 'n sterker briljante guerrilla-filosoof, 'n digter-kryger wat op windpompe steek, 'n brutale vegter wat die handskoen na die bourgeoisie neergegooi het, die voorwerp van vurigheid paeans tot sy heil, of 'n massamoordenaar geklee in die gedaante van 'n wraakgierige engel wie se elke aksie in geweld gedompel is - die argetipe Fanatiese Terroris.
Die lewe en nalatenskap van Guevara bly omstrede. Die waargenome teenstrydighede van sy etos op verskillende stadiums van sy lewe het 'n komplekse karakter van tweeledigheid geskep, een wat 'die pen en die masjiengeweer met dieselfde vaardigheid kon gebruik', terwyl hy profeteer dat 'die belangrikste revolusionêre ambisie was om die mens te sien bevry van sy vervreemding ".   Guevara se paradoksale status word verder bemoeilik deur sy verskeidenheid skynbaar diametraal teenoorgestelde eienskappe. 'N Sekulêre humanistiese en simpatieke mediese praktisyn wat nie geskroom het om sy vyande te skiet nie, 'n gevierde internasionalistiese leier wat geweld bepleit om 'n utopiese filosofie van kollektiewe goed af te dwing, 'n idealistiese intellektueel wat lief was vir letterkunde, maar geweier het om onenigheid toe te staan, 'n anti-imperialis Marxistiese opstandeling wat radikaal gewillig was om 'n armoedelose nuwe wêreld te smee op die apokaliptiese as van die ou, en laastens 'n uitgesproke antikapitalis wie se beeld gekommodiseer is. Che se geskiedenis word steeds herskryf en verbeel.   Boonop beweer die sosioloog Michael Löwy dat die vele fasette van die lewe van Guevara (dws dokter en ekonoom, revolusionêr en bankier, militêre teoretikus en ambassadeur, diepe denker en politieke agitator) die opkoms van die "Che -mite" verlig het, wat hom toelaat om altyd gekristalliseer te word in sy talle metanarratiewe rolle as '' Red Robin Hood, Don Quichote of communism, new Garibaldi, Marxist Saint Just, Cid Campeador of the Wretched of the Earth, Sir Galahad of the beders. en Bolsjewistiese duiwel wat spook die drome van die ryk, aansteeklike braziers van ondergang oor die hele wêreld. " 
As sodanig het verskeie noemenswaardige individue Guevara geprys, byvoorbeeld, Nelson Mandela het na hom verwys as "'n inspirasie vir elke mens wat van vryheid hou",  terwyl Jean-Paul Sartre hom beskryf as "nie net 'n intellektuele nie, maar ook die mees volledige mens van ons ouderdom ".  Ander wat hul bewondering uitgespreek het, sluit in die skrywers Graham Greene, wat opgemerk het dat Guevara "die idee van dapperheid, ridderlikheid en avontuur verteenwoordig",  en Susan Sontag, wat veronderstel het dat "[Che se] doel niks was nie minder as die oorsaak van die mensdom self. "  In die Pan-Afrikaanse gemeenskap het filosoof Frantz Fanon beweer dat Guevara 'die wêreldsimbool is van die moontlikhede van een man',  terwyl Black Power-leier Stokely Carmichael lof gee dat 'Che Guevara nie dood is nie, sy idees is met ons. "  Lof word deur die hele politieke spektrum weerspieël, met die libertariese teoretikus Murray Rothbard wat Guevara as 'n 'heldhaftige figuur' beskryf, wat 'meer as enige ander mens van ons tydperk of selfs van ons eeu' die lewende verpersoonliking van die revolusiebeginsel was ' .,  terwyl joernalis Christopher Hitchens daaraan herinner het dat '[Che se] dood baie vir my beteken het en talle soos ek destyds, was hy 'n rolmodel, al was dit onmoontlik vir ons burgerlike romantici in soverre hy gegaan en gedoen het revolusionêre was bedoel om te doen - veg en sterf vir sy oortuigings. " 
Omgekeerd verwerp Jacobo Machover, 'n verbanne opposisie -outeur, alle lof van Guevara en beeld hy hom uit as 'n gevoelige laksman.  Voormalige Kubaanse gevangenes in ballingskap het soortgelyke menings uitgespreek, waaronder Armando Valladares, wat Guevara "'n man vol haat" verklaar het wat tientalle sonder verhoor tereggestel het,  en Carlos Alberto Montaner, wat beweer dat Guevara "'n Robespierre -mentaliteit het" ', waarin wreedheid teen die vyande van die revolusie 'n deug was.  Álvaro Vargas Llosa van The Independent Institute het veronderstel dat die hedendaagse volgelinge van Guevara 'hulself mislei deur aan 'n mite vas te hou', en beskryf Guevara as 'n 'Marxistiese Puritein' wat sy rigiede mag gebruik het om onenigheid te onderdruk, terwyl hy ook as 'verkoue' gedien het. -bloedige moordmasjien ".  Llosa beskuldig Guevara se "fanatiese ingesteldheid" ook as die sluitstuk van die "Sowjetisering" van die Kubaanse rewolusie, en bespiegel dat hy 'n 'totale ondergeskiktheid van die werklikheid aan blinde ideologiese ortodoksie' het.  Op makrovlak beskou die navorsingsgenoot van Hoover Institution, William Ratliff, Guevara meer as 'n skepping van sy historiese omgewing, en verwys na hom as 'n "vreeslose" en "kopsterk Messias-agtige figuur", wat die produk was van 'n martelaar-geliefde Latyns-Amerikaanse kultuur wat "mense geneig het om paternalistiese wonderwerkers te soek en te volg".  Ratliff bespiegel verder dat die ekonomiese toestande in die streek geskik was vir Guevara se verbintenis om 'geregtigheid te bring aan die geteisterdes deur eeue-oue tirannies te verpletter', wat Latyns-Amerika beskryf as teister deur wat Moisés Naím na verwys as die 'legendariese maligniteite' van ongelykheid. , armoede, disfunksionele politiek en wanfunksionele instellings. 
In 'n gemengde mening het die Britse historikus Hugh Thomas gemeen dat Guevara 'n "dapper, opregte en vasberade man was wat ook hardnekkig, smal en dogmaties was".  Aan die einde van sy lewe, volgens Thomas, lyk dit asof hy "om sy eie onthalwe oortuig is van die deugde van geweld", terwyl "sy invloed op Castro ten goede of kwaad" toeneem na sy dood, namate Fidel het baie van sy standpunte ingeneem.  Net so prys die Kubaanse-Amerikaanse sosioloog Samuel Farber Che Guevara as ''n eerlike en toegewyde revolusionêr', maar kritiseer ook die feit dat 'hy nooit die sosialisme in sy mees demokratiese wese omhels het nie'.  Tog bly Guevara 'n nasionale held in Kuba, waar sy beeld die 3 peso -bankbiljet versier en skoolkinders elke oggend begin met die belofte: "We will be like Che."   In sy geboorteland Argentinië, waar hoërskole sy naam dra,  het talle Che-museums die land bespeur en in 2008 is 'n bronsbeeld van 12 voet (3,7 m) van hom onthul in die stad van sy geboorte, Rosario.  Guevara is geheilig deur 'n paar Boliviaanse boere  as 'Saint Ernesto', wat tot hom gebid het vir hulp.  Daarteenoor bly Guevara 'n gehate figuur onder baie in die Kubaanse ballingskap en die Kubaanse-Amerikaanse gemeenskap van die Verenigde State, wat hom as 'die slagter van La Cabaña' beskou.  Ondanks hierdie gepolariseerde status, het 'n monochrome grafiek van Che se gesig met 'n hoë kontras, wat in 1968 deur die Ierse kunstenaar Jim Fitzpatrick geskep is, 'n universeel verhandelde en geobjektiveerde beeld geword   op 'n eindelose verskeidenheid items, waaronder T-hemde, hoede, plakkate, tatoeëermerke en bikini's,  wat bydra tot die verbruikerskultuur wat Guevara geminag het. Tog bly hy steeds 'n transendente figuur, beide in spesifiek politieke kontekste  en as 'n wydverspreide populêre ikoon van jeugdige rebellie. 
Guevara het tydens sy lewe verskeie staats -eerbewyse ontvang.
Guevara spreek die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies op 11 Desember 1964, (6:21), beeldmateriaal uit die openbare domein wat deur die VN opgelaai is, videogreep
Guevara ondervra deur Face the Nation op 13 Desember 1964, (29:11), van CBS, videogreep
Guevara het in 1964 'n onderhoud gevoer tydens 'n besoek aan Dublin, Ierland, (2:53), Engelse vertaling, van RTÉ Libraries and Archives, videogreep
Guevara wat 'n gedig voordra, (0:58), Engelse onderskrifte, uit El Che: ondersoek 'n legende - Kultur Video 2001, videogreep
Guevara wat Fidel Castro ondersteun, (0:22), Engelse onderskrifte, van El Che: ondersoek 'n legende - Kultur Video 2001, videogreep
Guevara praat oor arbeid, (0:28), Engelse onderskrifte, van El Che: ondersoek 'n legende - Kultur Video 2001, videogreep
Guevara praat oor die Bay of Pigs, (0:17), Engelse onderskrifte, van El Che: ondersoek 'n legende - Kultur Video 2001, videogreep
Guevara wat teen imperialisme praat, (1:20), Engelse onderskrifte, van El Che: ondersoek 'n legende - Kultur Video 2001, videogreep
Onderhoude met Guevara in Parys en Frans in 1964, (4:47), Engelse onderskrifte, ondervra deur Jean Dumur, videogreep
'N Nuwe samelewing: besinning oor die wêreld van vandag, Ocean Press, 1996, ISBN1-875284-06-0
Terug op pad: 'n reis deur Latyns -Amerika, Grove Press, 2002, 0-8021-3942-6
Che Guevara, Kuba, en die pad na sosialisme, Pathfinder Press, 1991, 0-87348-643-9
Che Guevara oor Global Justice, Ocean Press (AU), 2002, 1-876175-45-1
Che Guevara: Radikale geskrifte oor guerrilla -oorlogvoering, politiek en revolusie, Filiquarian Publishing, 2006, 1-59986-999-3
Che Guevara -leser: Geskrifte oor politiek en revolusie, Ocean Press, 2003, 1-876175-69-9
Che Guevara praat: geselekteerde toesprake en geskrifte, Pathfinder Press (NY), 1980, 0-87348-602-1
Che Guevara gesels met jongmense, Pathfinder, 2000, 0-87348-911-X
Che: Die dagboeke van Ernesto Che Guevara, Ocean Press (AU), 2008, 1-920888-93-4
Kolonialisme is gedoem, Ministerie van eksterne betrekkinge: Republiek van Kuba, 1964, ASIN B0010AAN1K
Congo Diary: Die verhaal van Che Guevara se "verlore" jaar in Afrika Ocean Press, 2011, 978-0-9804292-9-9
Kritiese aantekeninge oor politieke ekonomie: 'n revolusionêre humanistiese benadering tot marxistiese ekonomie, Ocean Press, 2008, 1-876175-55-9
Diary of a Combatant: The Diary of the Revolution wat Che Guevara 'n legende gemaak het, Ocean Press, 2013, 978-0-9870779-4-3
Episodes van die Kubaanse Revolusionêre Oorlog, 1956–58, Pathfinder Press (NY), 1996, 0-87348-824-5
Guerrilla Warfare: Gemagtigde uitgawe, Ocean Press, 2006, 1-920888-28-4
Latyns -Amerika: Ontwaking van 'n vasteland, Ocean Press, 2005, 1-876175-73-7
Latyns -Amerikaanse dagboeke: die opvolger van die motorfietsdagboeke, Ocean Press, 2011, 978-0-9804292-7-5
Marx & Engels: 'n inleiding, Ocean Press, 2007, 1-920888-92-6
Ons Amerika en hulle: Kennedy en die alliansie vir vooruitgang, Ocean Press, 2006, 1-876175-81-8
Herinneringe aan die Kubaanse Revolusionêre Oorlog: Gemagtigde Uitgawe, Ocean Press, 2005, 1-920888-33-0
Selfportret Che Guevara, Ocean Press (AU), 2004, 1-876175-82-6
Sosialisme en die mens in Kuba, Pathfinder Press (NY), 1989, 0-87348-577-7
Die Argentinië, Ocean Press (AU), 2008, 1-920888-93-4
Die ontwaking van Latyns -Amerika: Geskrifte, briewe en toesprake oor Latyns -Amerika, 1950–67, Ocean Press, 2012, 978-0-9804292-8-2
Die Boliviaanse dagboek van Ernesto Che Guevara, Pathfinder Press, 1994, 0-87348-766-4
Die groot debat oor politieke ekonomie, Ocean Press, 2006, 1-876175-54-0
Die motorfietsdagboeke: 'n reis deur Suid -Amerika, Londen: Verso, 1996, 1-85702-399-4
Om die waarheid te sê: waarom die 'koue oorlog' van Washington teen Kuba nie eindig nie, Pathfinder, 1993, 0-87348-633-1
"Che Guevara." argief.nytimes.com.
^ Verenigde Party van die Sosialistiese Revolusie van Kuba, ook bekend as PURSC.
^Hoe word Che Guevara uitgespreek - Forvo bevat verskillende klankgrepe van internasionale Spaanse sprekers wat sy naam verklap.
^ vanb Die geboortedatum wat op sy geboortesertifikaat aangeteken is, was 14 Junie 1928, hoewel een tersiêre bron (Julia Constenla, aangehaal deur Jon Lee Anderson) beweer dat hy eintlik op 14 Mei van daardie jaar gebore is. Constenla beweer dat sy deur Che se ma, Celia de la Serna, vertel is dat sy reeds swanger was toe sy en Ernesto Guevara Lynch getroud was en dat die datum op die geboortesertifikaat van hul seun vervals is om te laat blyk dat hy gebore is as 'n maand later as die werklike datum om skandale te vermy. (Anderson 1997, pp. 3, 769.)
^ vanbcOor die revolusionêre medisyne -toespraak deur Che Guevara op 19 Augustus 1960 aan die Kubaanse militie. om 'n kind te behandel as gevolg van 'n gebrek aan geld met die dwaasheid wat veroorsaak word deur die voortdurende honger en straf, tot die punt dat 'n vader die verlies van 'n seun as 'n onbelangrike ongeluk kan aanvaar, soos wat dikwels voorkom in die onderdrukte klasse van ons Amerikaanse vaderland. En ek het destyds begin besef dat daar dinge was wat vir my amper net so belangrik was as om beroemd te word of 'n belangrike bydrae tot die mediese wetenskap te lewer: ek wou daardie mense help. "
^ vanbcde"Castro se brein", 1960.
^ vanbcdeTaibo 1999, pp. 267.
^ vanbcKellner 1989, pp. 69–70.
^'On Ontwikkeling' -toespraak gelewer deur Che Guevara tydens die plenêre sitting van die Verenigde Nasies se konferensie oor handel en ontwikkeling in Genève, Switserland op 25 Maart 1964.' Die invloei van kapitaal uit die ontwikkelde lande is die voorvereiste vir die vestiging van ekonomiese afhanklikheid. Hierdie invloei neem verskillende vorme aan: lenings toegestaan ​​op beleggings wat beleggings verleen wat 'n gegewe land in die mag van die beleggers plaas, byna totale tegnologiese ondergeskiktheid van die afhanklike land aan die ontwikkelde land se beheer van 'n land se buitelandse handel deur die groot internasionale monopolieë en in uiterste gevalle , die gebruik van geweld as 'n ekonomiese wapen ter ondersteuning van die ander vorme van uitbuiting. "
^Tydens die Afro-Asiatiese konferensie in Algerië 'n Toespraak van Che Guevara op die Tweede Ekonomiese Seminaar van Afro-Asiatiese Solidariteit op 24 Februarie 1965 in Algiers, Algerië. deur middel van politieke wapens, wapens of 'n kombinasie van die twee, is nie los van die stryd teen agterstand en armoede nie. monopolie kapitaal die wêreld oorgeneem het, het dit die grootste deel van die mensdom in armoede gehou en al die winste onder die groep van die magtigste lande verdeel.Die lewenstandaard in die lande is gebaseer op die uiterste armoede van ons lande. die lewenstandaard van die onderontwikkelde nasies, daarom moet ons veg teen imperialisme. dit is ook 'n onontkombare noodsaaklikheid. "
^ Guevara koördineer met Afrika-bevrydingsbewegings in ballingskap, soos die MPLA in Angola en die MNR in Congo-Brazzaville, terwyl hy verklaar dat Afrika een van die "belangrikste strydvelde is teen alle vorme van uitbuiting wat in die wêreld bestaan". Guevara het toe voorgestel dat 'n alliansie met Afrika -leiers soos Ahmed Ben Bella in Algerië, Sékou Touré in Guinee, Kwame Nkrumah in Ghana, Julius Nyerere in Tanzanië en Gamal Abdel Nasser in Egipte gesluit word om 'n globale dimensie te bevorder vir sy daaropvolgende kontinentale revolusie in Latyns-Amerika. Sien Anderson 1997, pp. 576, 584.
^ Voetnota vir Sosialisme en die mens in Kuba (1965): "Che het aangevoer dat die volle bevryding van die mensdom bereik word wanneer werk 'n sosiale plig word wat met volle tevredenheid uitgevoer word en ondersteun word deur 'n waardesisteem wat bydra tot die besef van bewuste optrede by die uitvoering van take. Dit kan slegs bereik word deur stelselmatige opvoeding, verkry deur verskillende fases waarin kollektiewe optrede toeneem, Che erken dat dit moeilik en tydrowend is, maar in sy begeerte om hierdie proses te bespoedig, ontwikkel hy metodes om mense te mobiliseer en hul kollektiewe Onder die belangrikste van hierdie instrumente was morele en materiële aansporings, terwyl die bewussyn verdiep is as 'n manier om na sosialisme te ontwikkel. Hulde aan wenners van die emulasieprys (1962) en 'N Nuwe gesindheid vir werk (1964)."
^ Maryland Institute of Art, verwys na BBC News 26 Mei 2001.
^ In Spaans mag 'n persoon die van van sy of haar vader sowel as die van sy of haar moeder dra, alhoewel in die volgorde. Sommige mense dra albei, ander net dié van hul pa. In die geval van Guevara sal baie mense van Ierse afkoms 'Lynch' byvoeg om sy Ierse verhoudings te beklemtoon. Ander sal 'de la Serna' byvoeg om respek vir Guevara se ma te gee.
^Guevara Lynch 2007, pp. I. "Die vader van Che Guevara, Ernesto Guevara Lynch is gebore in Argentinië in 1900 van Ierse en Baskiese oorsprong."
^The Origins of Guevara's Name - in Spaans geskryf
^ Che se van Guevara kom uit die Kastiliaanse vorm van die BaskiesGebara, 'n habitatnaam uit die provinsie Álava, terwyl sy ouma, Ana Lynch, 'n afstammeling was van Patrick Lynch, wat in die 1740's uit County Galway, Ierland, emigreer.
^Aanlyn -argief van Kalifornië: Pinedo -familiestukke uit die Santa Clara -universiteitsbiblioteek, 2015
^Mercury NewsFundraiser for Friends of Peralta Hacienda Historical Park deur Angela Woodall, Oakland Tribune, 23 November 2010
^Kellner 1989, bl.23.
^Argentinië: Che se Rooi MoederTydskrif, 14 Julie 1961.
^Sandison 1996, pp.
^Kellner 1989, bl. 24.
^Argentinië Rugby Geïnspireer deur Che Guevara deur Brendan Gallagher, Die Daily Telegraph, 5 Oktober 2007
^ Cain, Nick & Growden, Greg. "Hoofstuk 21: Tien eienaardige feite oor rugby" in Rugbyunie vir dummies (2de uitgawe), John Wiley en seuns 978-0-470-03537-5, pp.
^ vanbHart 2004, p.98.
^ vanbcd (Anderson 1997, pp. 37–38).
^Kellner 1989, bl. 26.
Harris, Richard Legé (2011). Che Guevara: 'n biografie. ABC-CLIO. ISBN978-0-313-35916-3.
^Ratner 1997, bl. 25.
^Anderson 1997, bl. 89.
^ vanbKellner 1989, pp.
^ NYT-topverkoperlys: # 38 Sagtebandfiksie op 2005-02-20, # 9 nie-fiksie op 2004-10-07 en by meer geleenthede.
^'N Baie moderne ikoon deur George Galloway, Nuwe staatsman, 12 Junie 2006
^Che Guevara het tyd in Miami deurgebring Argief op 4 Februarie 2013 op archive.today deur Alfonso Chardy, Die Miami Herald 8 Julie 2008
^Anderson 1997, pp.
^ 'N Afskrif van die transkripsies van die Guevara -universiteit wat die toekenning van sy mediese diploma toon, kan gevind word op bladsy 75 van Becoming Che: Guevara se tweede en laaste reis deur Latyns -Amerika, deur Carlos 'Calica' Ferrer (Vertaal uit die Spaans deur Sarah L. Smith), Marea Editorial, 2006, 987-1307-07-1. Ferrer was 'n jarelange jeugvriend van Che, en toe Guevara die laaste van sy 12 eksamens in 1953 geslaag het, het hy hom 'n afskrif gegee om aan Ferrer, wat aan Guevara gesê het dat hy nooit sou klaarkom nie, te bewys dat hy uiteindelik sy studies voltooi het ...
^Kellner 1989, bl. 31.
^ vanbGuevara Lynch 2000, p.26.
Anderson, Jon (2010). Che Guevara: 'n revolusionêre lewe. New York, New York: Grove / Atlantic, Inc. bl. 139. ISBN978-0-802-19725-2. Besoek op 25 Julie 2015.
^ "Anderson (2010)", bl 126
"Poetry of Che word met groot sukses in Guatemala aangebied". Kuba Opskrifte. 26 November 2007.
^Gleijeses 1991, bl. 382.
^ vanbKellner 1989, pp. 32.
^Che Guevara 1960–67 deur Frank E. Smitha.
Sinclair, Andrew (1970). Che Guevara . Die Viking Pers. bl. 12.
Manzanos, Rosario (8 Oktober 2012). "Dokumentêr oor Che Guevara, dokter in Mexiko". Proses (in Spaans). Ontsluit 1 Julie 2016.
"BIOGRAFIE VAN ERNESTO CHE GUEVARA Che Guevara Foundation, FUNCHE" (PDF) (in Spaans). educarchile.cl. Gearchiveer van die oorspronklike (PDF) op 17 Augustus 2016. Ontsluit 1 Julie 2016.
"FIDEL Y HANK: PASAJES DE LA REVOLUCIÓN" (in Spaans). lagacetametropolitana.com. Gearchiveer van die oorspronklike op 4 Januarie 2017. Ontsluit 1 Julie 2016.
^Kellner 1989, bl. 33.
^ vanbRebel Vrou, 'n Oorsig van My Life With Che: The Making of a Revolutionary deur Hilda Gadea deur Tom Gjelten, Die Washington Post, 12 Oktober 2008.
^Fidel en Che: 'n revolusionêre vriendskap deur Simon Reid-Henry klank skyfievertoning deur Die voog, 9 Januarie 2009
^Kellner 1989, pp.
^ Sneeu, Anita. "'My Life With Che' deur Hilda Gadea Gearchiveer 2012-12-05 op archive.today". Associated Press by WJXX-TV. 16 Augustus 2008 gehaal 23 Februarie 2009.
^ vanbcLatynse lesse: Wat kan ons leer uit die wêreld se mees ambisieuse geletterdheidsveldtog? deur Die Onafhanklike, 7 November 2010
^ vanbKellner 1989, bl. 45.
^ vanbcLuther 2001, pp. 97–99.
^ vanbcAnderson 1997, pp. 237.
^Kuba onthou Che Guevara 40 jaar na sy val op 13 Februarie 2008 by die Wayback Machine deur Rosa Tania Valdes, Reuters, 8 Oktober 2007
^Poster Boy of The Revolution deur Saul Landau, Die Washington Post, 19 Oktober 1997, pp. X01.
Moore, Don. "Revolusie! Clandestine Radio en die opkoms van Fidel Castro". Patepluma Radio.
^Kellner 1989, bl. 42.
^Kellner 1989, bl. 48.
^Kellner 1989, p.13.
^Kellner 1989, bl. 51.
^ Castañeda, bl. 145–146.
^ vanb Castañeda, bl. 146.
^ Castañeda, bl. 159.
^ vanbSkidmore 2008, pp. 273.
^Gómez Treto 1991, p. 115. "Die Strafwet van die Onafhanklikheidsoorlog (28 Julie 1896) is versterk deur Reël 1 van die Strafregulasies van die Rebel Army, goedgekeur in die Sierra Maestra 21 Februarie 1958 en gepubliseer in die weermag se amptelike bulletin (Ley penal de Cuba en armas, 1959) "(Gómez Treto 1991, p. 123).
^Kellner 1989, bl. 52.
^Rally For Castro: One Million Roar "Si" to Cuba Executions - Videogreep deur Universal -International News, vertel deur Ed Herlihy, vanaf 22 Januarie 1959
^Konflik, orde en vrede in die Amerikas, deur die Lyndon B. Johnson School of Public Affairs, 1978, pp. 121. "Die Amerikaanse Batista-regime het 20.000 Kubane doodgemaak"
^The World Guide 1997/98: A View from the South, deur die Universiteit van Texas, 1997, 1-869847-43-1, bl 209. "Batista het nog 'n staatsgreep ontwerp en 'n diktatoriale regime tot stand gebring, wat verantwoordelik was vir die dood van 20 000 Kubane."
^Fidel: The Untold Story. (2001). Regie deur Estela Bravo. Eerste lopie -funksies. (91 minute). Kykbare snit. "Na raming is 20 000 mense tydens die Batista -diktatuur deur regeringsmagte vermoor."
^ vanbcCastañeda 1998, pp. 143–144.
^The Legacy of Che Guevara - 'n PBS -aanlynforum met skrywer Jon Lee Anderson, 20 November 1997
^ Verskillende bronne noem verskillende getalle teregstellings wat aan Guevara toegeskryf kan word, en sommige van die verskil is die gevolg van die vraag watter sterftes direk aan Guevara toegeskryf moet word en watter aan die regime in sy geheel. Anderson (1997) gee die nommer spesifiek in die La Cabaña -gevangenis as 55 (p. 387.), terwyl hy ook verklaar dat 'n paar honderd mense amptelik verhoor en tereggestel is in Kuba as 'n geheel (p. 387). (Castañeda 1998) merk op dat historici verskil oor die totale aantal vermoorde, met verskillende studies wat dit tussen 200 en 700 landwyd plaasvind (p. 143), hoewel hy opgemerk het dat "die meeste teregstellings na 'n sekere datum buite Che se jurisdiksie plaasgevind het. "(bl. 143). Hierdie getalle word ondersteun deur die opposisie Free Society -projek / Kuba -argief, wat die getal gee as 144 teregstellings wat deur Guevara in drie jaar (1957–1959) in Kuba beveel is en 105 'slagoffers' spesifiek in La Cabaña, wat volgens hulle almal 'sonder 'n regsproses' uitgevoer is. Van meer aandag is die groot verskil tussen die ramings tussen 55 en 105 wat tereggestel is in La Cabaña of dit gevalle insluit waarin Guevara 'n appèl geweier het en 'n doodsbevel afgeteken het, maar waar die vonnis uitgevoer is terwyl hy oorsee reis van 4 Junie tot 8 September, of nadat hy op 12 Junie 1959 sy bevel oor die vesting prysgegee het.
^ vanbcKellner 1989, bl. 58.
Ramadhian Fadillah (13 Junie 2012). "Soekarno soal cerutu Kuba, Che dan Castro" (in Indonesies). Merdeka.com. Besoek op 15 Junie 2013.
^ vanbAnderson 1997, pp. 431.
^Che Guevara se dogter besoek Bomb Memorial in Hiroshima deur Die Japan Times, 16 Mei 2008
^ vanbAnderson 1997, pp. 435.
^Casey 2009, p.25.
^ vanbKellner 1989, bl 55.
^Latyns -Amerika se nuwe blik op Che deur Daniel Schweimler, BBC News, 9 Oktober 2007.
^ vanbcKellner 1989, pp. 61.
^ vanbcdNotas vir die studie van die ideologie van die Kubaanse rewolusie deur Che Guevara, gepubliseer in Olyfgroen, 8 Oktober 1960
^Kuba: 'n uiteenlopende verslag deur Samuel Shapiro, Nuwe Republiek, 12 September 1960, pp. 8-26, 21.
^Die mens en sosialisme in KubaGearchiveer 2010-11-28 by die Wayback Machine deur Che Guevara
^ vanbCrompton 2009, pp.
^ vanbKellner 1989, bl. 60.
^Dumur 1964 tot 1964 video -onderhoud van Che Guevara wat Frans praat (met Engelse onderskrifte).
^ vanbcdeHansing 2002, pp. 41–42.
^ vanbcd'Sosialisme en die mens in Kuba' 'n Brief aan Carlos Quijano, redakteur van marcha, 'n weekblad in Montevideo, Uruguay, gepubliseer as "From Algiers, for Marcha: The Cuban Revolution Today" deur Che Guevara op 12 Maart 1965.
^ vanbcdeKellner 1989, p.62.
^PBS: Che Guevara, gewild, maar ondoeltreffend.
"Latyns -Amerika -verslag" (JPRS - LAM - 84–037). Inligtingsdiens vir buitelandse uitsendings (FBIS). 23 Maart 1984: 24. Besoek op 30 Oktober 2010. Verwys na joernaal | joernaal = (hulp)
^ vanbcVargas Llosa 2005.
^ vanbToespraak "Ekonomie kan nie geskei word van politiek nie" deur Che Guevara op die ministeriële vergadering van die Inter-Amerikaanse Ekonomiese en Sosiale Raad (CIES), in Punta del Este, Uruguay op 8 Augustus 1961.
^Kellner 1989, bl. 73.
^ vanbcde'Kolonialisme is gedoem' toespraak op die 19de Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies in New York deur die Kubaanse verteenwoordiger Che Guevara op 11 Desember 1964.
^ vanbBazooka afgedank by die VN as Cuban Speaks deur Homer Bigart, Die New York Times, 12 Desember 1964, p.1.
^CBS -video van Che Guevara wat ondervra word deur Face the Nation op 13 Desember 1964, (29:11)
"Che Guevara: Father Of Revolution, Son Of Galway". Fantompowa.net. Besoek op 31 Oktober 2010.
^Gerry Adams verskyn in die nuwe Che Guevara -dokumentêr deur Kenneth Haynes, Ierse Sentraal, 8 September 2009
Guevara, Che. "Che Guevara tydens die Afro-Asiatiese konferensie in Algerië". marxists.org. Besoek op 4 November 2018.
^ vanbBoodskap aan die Tricontinental (1967) 'n Brief wat Che Guevara in die lente van 1967 vanuit sy oerwoudkamp in Bolivia aan die Tricontinental Solidarity Organization in Havana, Kuba, gestuur het.
^ vanbBrand Che: Revolutionary as Marketer's Dream deur Michiko Kakutani, Die New York Times, 20 April 2009
^ vanbcdErnesto 'Che' Guevara: 'n rebel teen die Sowjet -politieke ekonomie deur Helen Yaffe (skrywer van Che Guevara: The Economics of Revolution), 2006
^Abrams 2010, pp
^Uittreksel uit Che's Gedeeltes van die rewolusionêre oorlog (Kongo) Februarie 1965, aangebied in die Wilson Center Digital Archive
^DR Congo se rebelle-brein-chirurg deur Mark Doyle, BBC World Affairs, 13 Desember 2005.
^BBC News 17 Januarie 2001.
^ "Die onderskepoperateurs het geweet dat Dar-es-Salaam dien as 'n kommunikasiesentrum vir die vegters, dat hulle boodskappe van Castro in Kuba ontvang het en dit na die guerrilla's diep in die bos gestuur het." (Bamford 2002, bl. 181)
^Ierland se eie 2000.
^Kellner 1989, bl. 87.
^Van Kuba tot Kongo, Dream to Disaster vir Che Guevara deur Die voog, 12 Augustus 2000
^Che Guevara se Central Bohemian Hideaway -artikel en klank deur Ian Willoughby, Český rozhlas, 27 Junie 2010
O'Donnell, Pacho. "Perón se opinies oor Che." Bladsy / 12 (in Spaans). Besoek op 23 Mei 2015.
^Mittleman 1981, bl. 38.
^ Jacobson, Sid en Ernie Colón. Che: 'n Grafiese biografie. Hill en Wang, 2009. 96–97.
^ Jacobson, Sid en Ernie Colón. Che: 'n Grafiese biografie. Hill en Wang, 2009. 98.
^ vanbSelvage 1985.
^Lede van Che Guevara se Guerrilla -beweging in Bolivia deur die Latyns -Amerikaanse Studies Organisasie
^ "Bied vir Che", Tydskrif, 15 Desember 1967.
^Amerikaanse weermag 1967 en Ryan 1998, pp. 82–102, onder andere. "Amerikaanse militêre personeel in Bolivia het nooit 53 adviseurs oorskry nie, waaronder 'n sestien man-opleidingspan van die 8ste spesiale troepegroep in Fort Gulick, Panama Canal Zone" (Selvage 1985).
^Rodriguez en Weisman 1989.
^Barbie "Boasted of Hunting Down Che" deur David Smith, Die waarnemer, 23 Desember 2007.
^Green Baret Behind the Capture of Che Guevara deur Richard Gott, Die ouderdom, 8 September 2010
Rothman, Lily (9 Oktober 2017). "Lees die oorspronklike verslag van TIME oor die dood van Che Guevara". Tyd . Besoek op 9 Oktober 2020.
^ vanbGuevara 2009, pp. II.
^ vanb "Die man wat CheArchived 2008-12-07 by die Wayback Machine begrawe het" deur Juan O. Tamayo, Miami Herald, 19 September 1997.
Ray, Michèle (Maart 1968). "In koel bloed: die teregstelling van Che deur die CIA". Ramparts Magazine. Edward M. Keating. pp. 21–37. Besoek op 29 Oktober 2016.
^Grant 2007. René Barrientos het nog nooit sy motiewe onthul om die summiere teregstelling van Guevara te beveel nie, eerder as om hom tereg te stel of hom uit die land te verdryf of aan die Amerikaanse owerhede oor te gee.
^ Almudevar, Lola. "Bolivia dui op vang, teregstelling van 'Che' Guevara 40 jaar gelede", San Francisco Chronicle. 9 Oktober 2007 gehaal 7 November 2009.
^Tyd tydskrif 1970.
"Die dood van Che Guevara: gedeklassifiseer". Die nasionale veiligheidsargief. Besoek op 24 Januarie 2016.
^ vanbAnderson 1997, pp. 739.
^Doodsberig: Che Guevara, Marxist Architect of Revolution deur Richard Bourne, Die voog, 11 Oktober 1967
^Almudevar 2007 en Gott 2005.
^Die dood van Che Guevara deur Bjorn Kumm, Die Nuwe Republiek, Oorspronklik gepubliseer op 11 November 1967.
^ Na die Kubaanse revolusie, siende dat Guevara geen horlosie het nie, gee sy vriend Oscarito Fernández Mell hom sy eie goue horlosie. 'N Rukkie later het Che vir hom 'n stuk papier 'n kwitansie van die Nasionale Bank aan hom oorhandig waarin verklaar word dat Mell sy goue polsbandjie aan Kuba se goudreserwe "geskenk" het. Guevara het steeds sy horlosie gedra, maar dit het nou 'n leerarmband (Anderson 1997, p. 503).
Garza, Laura (18 Desember 1995). "Boliviaanse generaal onthul die begraafplaas van Che Guevara". Die Militant . Besoek op 10 Februarie 2012.
^Kellner 1989, bl. 101.
^ "Bied vir Che", Tyd Tydskrif, 15 Desember 1967.
^Ryan 1998, bl. 45.
^Ryan 1998, pp.
Nadle, Marlene (24 Augustus 1968). "Régis Debray praat uit die gevangenis". Ramparts Magazine: 42.
^Cuba groet 'Che' Guevara: revolusionêre ikoon uiteindelik ter ruste gelê, CNN, 17 Oktober 1997
^Bolivia onthul die oorspronklike Che Guevara -dagboek deur Eduardo Garcia, Reuters, 7 Julie 2008.
^Geslagde Che Guevara -soldate gevind? video verslag deur National Geographic, 21 Augustus 2009.
^McLaren 2000, p.7.
^ vanbLöwy 1973, bl. 7.
^Die vonk wat nie sterf nie, deur Michael Löwy, Internasionale standpunt, Julie 1997
^Sinclair 1968/2006, bl. 80.
^Sinclair 1968/2006, bl. 127.
^McLaren 2000, bl. 3.
^ "Ernesto Che Guevara R.I.P." deur Rothbard, Murray, Links en regs: 'n Journal of Libertarian Thought, Deel 3, nommer 3 (lente-herfs 1967).
^ vanbO'Hagan 2004.
^Agter die masker van Che Guevara het die koue beul op 21 November 2008 by die Wayback Machine aangekomTimes Online, 16 September 2007.
^"'Che' Spurs -debat, Del Toro Walkout", Die Washington Times, 27 Januarie 2009.
^Kort onderhoud oor Che Guevara met Carlos Alberto Montaner vir die Vryheidsversameling
^ vanbChe is die "beskermheilige" van oorlogvoering deur William Ratliff, Die Onafhanklike Instituut, 9 Oktober 2007.
^ Uit die nasionale argief van Brasilië.
Farber, Samuel (23 Mei 2016). "Beoordeel dit." Jakobyn.
^Che Guevara's Ideals Lose Ground in Cuba deur Anthony Boadle, Reuters, 4 Oktober 2007: "hy is die plakkaat van die kommunistiese Kuba, opgehou as 'n onbaatsugtige leier wat met sy eie sweet 'n voorbeeld van vrywillige werk stel, 'n kruiwa op 'n bouperseel stoot of suikerriet in die veld sny met 'n kapmes . "
^Argentinië huldig hulde aan "Che" Guevara deur Helen Popper, Reuters, 14 Junie 2008
^Standbeeld vir Che se '80ste verjaardag' deur Daniel Schweimler, BBC News, 15 Junie 2008.
^Op 'n toeristepad in die heuwels van Bolivia leef Che se roem voort Deur Hector Tobar, Los Angeles Times, 17 Oktober 2004.
^BBC News 26 Mei 2001.
^ sien ook Che Guevara (foto).
^ "" Che "Guevara, versier deur Tsjeggo -Slowakye". A B C. 29 Oktober 1960. Besoek op 13 Oktober 2014.
^ "Janio Condecora Guevara" (in Portugees). Folha de S.Paulo. 20 Augustus 1961. Besoek op 13 Oktober 2014.
Abrams, Dennis (2010). Ernesto Che Guevara. Publisering van Infobase. ISBN9781438134642.
Almudevar, Lola (9 Oktober 2007). "Bolivia merk die vang, uitvoering van 'Che' Guevara 40 jaar gelede". SFGate . Besoek op 14 Junie 2018.
Anderson, Jon Lee (1997). Che Guevara: 'n revolusionêre lewe (1ste uitgawe). New York: Grove Pr. ISBN0-8021-1600-0.
Bamford, James (2002). Body of secrets anatomie van die ultra-geheime National Security Agency (1st Anchor Books red.). New York: Anchor Books. ISBN0-385-49908-6.
"Profiel: Laurent Kabila". BBC News. 17 Januarie 2001. Besoek op 14 Junie 2018.
"Che Guevara -fotograaf sterf". BBC News. 26 Mei 2001. Besoek op 14 Junie 2018.
"Kuba bring hulde aan Che Guevara". BBC News. 9 Oktober 2007. Besoek op 14 Junie 2018.
Beaubien, Jason (2009). Kuba vier 50 jaar sedert 'triomfantelike rewolusie'. NPR: Alles in ag genome, oudioverslag.
Ben Bella, Ahmed (1 Oktober 1997). "Che soos ek hom geken het." Die diplomatieke wêreld . Besoek op 14 Junie 2018.
Casey, Michael (2009). Che se hiernamaals: die nalatenskap van 'n beeld. Oesjaar. ISBN978-0-307-27930-9.
Castañeda, Jorge G. (1998). Metgesel: die lewe en dood van Che Guevara (1st Vintage Books uitg.). New York: Vintage Books. ISBN0-679-75940-9.
Crompton, Samuel (2009). Che Guevara: Die maak van 'n rewolusionêr. Gareth Stevens. ISBN978-1-4339-0053-2.
Cullather, Nicholas (2006). Geheime geskiedenis: die CIA se geklassifiseerde verslag van sy bedrywighede in Guatemala, 1952–1954. Palo Alto, Kalifornië: Stanford University Press. ISBN978-0-8047-5468-2.
DePalma, Anthony (2006). Die man wat Fidel uitgevind het: Cuba, Castro en Herbert L. Matthews van The New York Times (1ste uitgawe). New York: Openbare Sake. ISBN1-58648-332-3.
Dorfman, Ariel (14 Junie 1999). Tyd 100: Che Guevara. Tydskrif.
Dorschner, John en Roberto Fabricio (1980). The Winds of December: The Cuban Revolution van 1958. New York: Coward, McCann en Geoghegen. 0-698-10993-7.
Dumur, Jean (onderhoudvoerder) (1964). Che Guevara se onderhoud (Videogreep 9:43 met Engelse onderskrifte).
Free Society Project Inc. / Kuba -argief (30 September 2009). "
"Gedokumenteerde slagoffers van Che Guevara in Kuba: 1957 tot 1959" (PDF). [permanente dooie skakel] (244 KB) ". Summit, New Jersey: Free Society Project.
Gómez Treto, Raúl (lente 1991). "Dertig jaar kubaanse revolusionêre strafwet". Latyns -Amerikaanse perspektiewe18(2), Kubaanse sienings oor die rewolusie. 114–125.
Gott, Richard (2004). Kuba: 'n nuwe geskiedenis. Yale University Press. ISBN0-300-10411-1.
Gott, Richard (11 Augustus 2005). "Bolivia op die dag van die dood van Che Guevara". Die diplomatieke wêreld. Besoek op 26 Februarie 2006.
Grant, Will (8 Oktober 2007). 'Die CIA -man vertel van Che Guevara se dood'. BBC News. Besoek op 29 Februarie 2008.
Guevara, Ernesto "Che" (1965). "Che Guevara se afskeidsbrief."
Guevara, Ernesto "Che" (1967). "Koerant (Bolivia)". Geskryf 1966–1967.
Guevara, Ernesto "Che" (redakteurs Bonachea, Rolando E. en Nelson P. Valdés 1969). Che: Geselekteerde werke van Ernesto Guevara, Cambridge, Massachusetts: MIT Press. 0-262-52016-8
Guevara, Ernesto (2009). Che: Die dagboeke van Ernesto Che Guevara. Ocean Press. ISBN978-1-920888-93-0.
Guevara, Ernesto "Che" (1972). Gedeeltes van die rewolusionêre oorlog.
Guevara, Ernesto "Che" (uit die Spaans vertaal deur Patrick Camiller 2000). Die Afrikaanse droom. New York: Grove Publishers. 0-8021-3834-9.
Guevara, Ernesto Deutschmann, David (1997). Che Guevara -leser: Geskrifte deur Ernesto Che Guevara oor guerrillastrategie, politiek en revolusie. Ocean Press. ISBN1-875284-93-1.
Guevara Lynch, Ernesto (2000). Hier gaan 'n Amerikaanse soldaat. Barcelona: Plaza y Janés Editores, S.A. 84-01-01327-5.
Guevara Lynch, Ernesto (2007). The Young Che: Herinneringe aan Che Guevara deur sy vader. Oesjaarboeke. ISBN978-0307390448.
Katrin Hansing (2002). Rasta, ras en revolusie: die opkoms en ontwikkeling van die Rastafari -beweging in sosialistiese Kuba. LIT Verlag Münster. 3-8258-9600-5.
Hart, Joseph (2004). Che: Die lewe, dood en die hiernamaals van 'n rewolusionêr. New York: Thunder's Mouth Press. 1-56025-519-6.
Immerman, Richard H. (1982). Die CIA in Guatemala: die buitelandse beleid van ingryping . Austin, Texas: Universiteit van Texas Press. ISBN9780292710832. G
Ireland's Own (12 Augustus 2000). "Van Kuba tot Kongo, droom tot ramp vir Che Guevara". Gearchiveer uit die oorspronklike op 9 Februarie 2006. Ontsluit 11 Januarie 2006.
Kellner, Douglas (1989). Ernesto "Che" Guevara (wêreldleiers in die verlede en hede). Chelsea House Publishers (biblioteekbindende uitgawe). pp. 112. ISBN1-55546-835-7.
Kornbluh, Peter (1997). Elektroniese inligtingsboek nr. 5. Nasionale Veiligheidsargief. Besoek op 25 Maart 2007.
Lacey, Mark (26 Oktober 2007). "Lone Bidder koop snare van Che se hare op Amerikaanse veiling." Die New York Times.
Lacey, Mark (9 Oktober 2007). '' N Revolusionêre ikoon, en nou 'n bikini '. Die New York Times.
Lavretsky, Iosif (1976). Ernesto Che Guevara. vertaal deur A. B. Eklof. Moskou: vordering. bls 5. ASINB000B9V7AW. OCLC22746662.
Löwy, Michael (1973). Die marxisme van Che Guevara: filosofie, ekonomie, revolusionêre oorlogvoering. Maandelikse oorsigpers. ISBN0-85345-274-1.
Luther, Eric (2001). Che Guevara (kritieke lewens). Penguin Group (VSA). bl. 276. ISBN0-02-864199-X.
McLaren, Peter (2000). Che Guevara, Paulo Freire en die pedagogie van die rewolusie. Rowman en Littlefield. ISBN0-8476-9533-6.
Mittleman, James H (1981). Onderontwikkeling en die oorgang na sosialisme - Mosambiek en Tanzanië. New York: Academic Press. 0-12-500660-8
Moynihan, Michael. "Neutering Sartre by Dagens Nyheter". Stockholm Toeskouer. Besoek op 26 Februarie 2006.
Che Guevara, deur Frank Niess, Haus Publishers Ltd, 2007, 1-904341-99-3.
O'Hagan, Sean (11 Julie 2004). "Net 'n mooi gesig?" Die voog. Besoek op 25 Oktober 2006.
Ramirez, Dariel Alarcón (1997). Che in Bolivia. Parys: Éditions du Rocher. ISBN2-268-02437-7.
Ramonet, Ignacio (2007). Vertaal deur Andrew Hurley. Fidel Castro: My lewe Londen: Penguin Books. 978-0-14-102626-8
Ratner, Michael (1997). Che Guevara en die FBI: Die VSA Politieke polisiedossier oor die Latyns -Amerikaanse revolusionêr. Ocean Press. ISBN1-875284-76-1.
Rodriguez, Felix I. en John Weisman (1989). Shadow Warrior / die CIA -held van honderd onbekende gevegte. New York: Simon & Schuster. 0-671-66721-1.
Ryan, Henry Butterfield (1998). Die val van Che Guevara: 'n verhaal van soldate, spioene en diplomate. New York: Oxford University Press. 0-19-511879-0.
Sandison, David (1996). Die lewe en tye van Che Guevara. Paragon. ISBN0-7525-1776-7.
Schipani, Andres (23 September 2007). "Die laaste triomf van Saint Che." Die waarnemer. (Verslagdoening van La Higuera.)
Selvage, majoor Donald R. - USMC (1 April 1985). Che Guevara in Bolivia. Globalsecurity.org. Besoek op 5 Januarie 2006.
Sinclair, Andrew (2006) . Viva Che!: Die vreemde dood en lewe van Che Guevara. Uitgee van Sutton. ISBN0-7509-4310-6.
Skidmore, Thomas E. Smith, Peter H. (2008). Moderne Latyns -Amerika . Oxford University Press. pp. 436. ISBN978-0-19-505533-7.
Taibo II, Paco Ignacio (1999). Guevara, ook bekend as Che. St Martin's Griffin. 2de uitgawe. ISBN0-312-20652-6.
Tydskrif voorbladverhaal (8 Augustus 1960). "Castro se brein."
Tydskrif (12 Oktober 1970). "Wat: 'n mite wat in 'n matriks van onkunde gebalanseer is."
VSA Weermag (28 April 1967). Memorandum van verstandhouding rakende die aktivering, organisering en opleiding van die 2d Ranger Bataljon - Boliviaanse leër. Besoek op 19 Junie 2006.
Vargas Llosa, Alvaro (11 Julie 2005). "The Killing Machine: Che Guevara, van kommunistiese brandmerk tot kapitalistiese handelsmerk". Die Onafhanklike Instituut. Besoek op 10 November 2006.
"Wêreld gekombineerde bronne" (2 Oktober 2004). "Che Guevara bly 'n held vir die Kubane." People's Weekly World.
Wright, Thomas C. (2000). Latyns -Amerika in die era van die Kubaanse rewolusie (Hersiene red.). Praeger. ISBN0-275-96706-9.
A & ampE Biografie: Che Guevara - Revolutionary Rebel
BBC Audio Argief: Profiel van Che Guevara
BBC News - Che Guevara -beelde: stel 1, stel 2, stel 3
Che Guevara internetargief: toesprake, beelde
Demokrasie nou: "Lewe en nalatenskap van Che Guevara"
Encyclopædia Britannica: Che Guevara -inskrywing
Geskiedenis A & amp: Video: Che Guevara vinnige feite
Ter verdediging van marxisme: 40ste herdenking Deel 1 --- Deel 2
Nasionale Veiligheidsargief: Die dood van Che Guevara
NPR -klankverslag: Che Guevara nog steeds 'n ikoon
Die New York Times Interaktiewe galery: ''n Revolusionêre hiernamaals'
Leisteen Tydskrif: Picture Essay of Che
Skyfievertoning: Fidel en Che: 'n revolusionêre vriendskap
Die voog: "Maak van 'n marxis"
160 ms 9,9% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getAllExpandedArguments 120 ms 7,4% Scribunto_LuaSandboxCallback :: callParserFunction 80 ms 4,9% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getEntityStatements 80 ms 4,9% Scribunto_LuaS : 1/400 ->
Hoe om 'n baie sagte koekdeeg en 'n eenvoudige resep te maak waarmee u nie verkeerd kan gaan nie?
Ek het die eiers, melk en botter 'n paar uur uit die yskas gehaal voordat dit kamertemperatuur bereik het. Die meel wat ek gebruik, is 'n Italiaanse Manitoba -tipe (tipe 0) en kan in Selgros, Kaufland of ander supermarkte gevind word (nie noodwendig die Il Molino -handelsmerk nie). Dit is 'n sterk meel met baie proteïene of gluten (13 g, sien etiket) en is bedoel vir gebak / bakkeryprodukte met 'n lang rysingstyd. Hiernaas sien u die alternatief: die Hongaarse meel "Totkomlosi buza finom liszt" (dws superieure koringmeel) wat ek al 30 jaar lank met perfekte resultate gebruik (hoewel dit slegs 9,8 g proteïen bevat). Dit is goed gedroog en van baie goeie gehalte.
Kortom: 'n nat of swak meel (met minder proteïene) absorbeer nie vloeistowwe behoorlik nie, ontwikkel nie die glutennetwerk nie en lei nie tot die vorming van 'n elastiese en donsige deeg nie.
Ek gooi die meel in die robotbak. Ek het 'n gat gemaak waarin ek die droë gis (as dit vars is, verkrummel) en 60 g melk by kamertemperatuur gesit het. Ek het 'n bietjie van die meel daaroor gestrooi en alles vir 5-7 minute laat staan.
Intussen gooi ek die res van die melk (240 g) saam met die suiker en gerasperde suurlemoenskil in 'n kastrol en ek verhit dit effens op lae hitte. Toe skakel ek die hitte af en voeg vanielje by (ek het 'n natuurlike gekonsentreerde pasta gehad). As u emosies het oor die meel wat u gebruik gooi dan slegs 200 g melk in die kastrol en hou die oorblywende 40 g apart (sien hieronder as u nog vloeistof benodig).
Ek het die eiergele geskei en gewag totdat die soet en geurige melk afkoel totdat dit 'n temperatuur bereik het wat naby die liggaamstemperatuur is (36-37 C). As dit te warm is, sal dit die gis vernietig.
Ek gooi die versoete en gegeurde melk oor die gismeel uit die bak, ek sit ook die eiergele en sout. Die sout is 2% hoër as die meel en sal die lekkers in die deeg en vulsel perfek balanseer.
Ek het die robot toegerus met die haak om die koekdeeg te knie, en ek het dit teen 'n lae spoed begin (sodat die meel nie uit die bak spring nie), en ek het dit tot 'n gemiddelde kniespoed verhoog.
Ons gebruik nie die driehoekige palet (blaartipe) vir swaar deeg nie, want dit breek die vesel van die glutennetwerk! Ons gebruik dus die haak aan die regterkant, NIE die palet aan die linkerkant nie!
Belangrik: In die algemeen is die maksimum kniesnelheid 25% van die totale snelheid van 'n robot. As dit 10 stappe het, is stap 4 die maksimum vir swaar deeg. Die gemiddelde kniesnelheid is dus stap 2 uit 10.
Die eerste knie van die deeg vir koeke
Die eerste knie duur 5 minute teen medium spoed. Die glutennetwerk begin vorm, maar is steeds swak. Die deeg is sag, romerig. As die deeg baie dik lyk, voeg die oorblywende 40 g melk by.
Ontspanningspouse 5 minute.
Die tweede knie van die donsige koekdeeg
Toe begin ek weer met die robot (ook teen 'n gemiddelde kniespoed) en ek begin geleidelik die sagte botter stukkie vir stukkie inkorporeer. Ek het nie die volgende stukkie botter gesit totdat die vorige een deur die deeg geabsorbeer is nie. Hierdie knie stadium het 10 minute geduur.
Ruspouse 5 minute.
Koekdeeg & # 8211 3de knie
Die derde onrus het 5 minute geduur en die resultaat was wow: 'n elastiese koekdeeg wat uit die bak getrek kan word in lang repe wat nie breek nie (al sit ek my handpalm daaronder en sprei my vingers uit). Dit beteken om met kwaliteit meel te werk! In totaal het ek die deeg geknie vir 20 minute + 2 pouses van 5 minute elk. Dus totale tyd: 30 minute.
'N Handvol vars of gedroogde Angelica -wortels word 'n week lank in 'n liter landbrandewyn geweek. Syg, meng met 'n halwe kilogram heuning of suiker. Die gevolglike drankie is 'n ware eliksir vir maag- en dermsiektes. Stimuleer eetlus en spysvertering en werk op peristalse. Neem 'n glas likeur na middagete of aandete, verdun in 'n bietjie water of as sodanig. Dit smaak soos 'n drankie genaamd Benedictine (Franse likeur Chartreuse).
- vir konjunktivitis -
Neem 'n teelepel van die mengsel: Katvis, anyssaad en kamilleblomme in gelyke hoeveelhede, kook met 'n koppie kookwater en laat staan ​​vir 3 minute. Voeg 'n knippie seesout (wat in gesondheidswinkelwinkels voorkom) by en druk die vloeistof deur 'n dubbele gaas. Terwyl dit nog warm is, sit dit in 'n bak om konfyt voor te sit en neem oggend en aand 2-3 minute lank bad. Pasiënte met konjunktivitis moet hul oë weghou van die sterk somerson deur 'n bril te dra.
- vir longsiektes -
Een kilogram vars Podbal -blomme word gemeng met 'n halwe kilogram kersuiker of bruinsuiker. Hulle word in 'n hermeties verseëlde glashouer geplaas en vir 2 maande op 'n plek met 'n konstante temperatuur gelaat (dit is die beste om dit in die grond te begrawe, op 'n diepte van 50 sentimeter). As die tyd verstreke is, word die inhoud deur 'n sif gespan en die geperste plante goed gedruk. Die vloeistof wat verkry word, word tot 70 grade verhit en word steeds warm in skoon bottels gegooi. Neem 'n eetlepel, verskeie kere per dag, by alle longsiektes.
Heuning met PODBAL
- teen ontsteking van die bronchus -long area -
As u nie twee maande wil wag vir die bereiding van die Podbal -stroop nie, kan u 'n vinnige en baie effektiewe resep gebruik: Podbal -heuning.
Resep: neem 'n bottel van 1 liter met 'n breë bek en vul dit tot 'n hoogte van 5 cm met vars Podbal-blomme. Giet genoeg heuning om die blomme te bedek. Die volgende dag word nog 'n laag paardestertblomme, 5 cm dik, in die bottel gesit en heuning word weer gegooi, genoeg om dit te bedek. Die prosedure word herhaal totdat die houer vol is. 'N Paar Sint-Janskruidblomme, Ciuboțica-cucului en sparreblare word bo-oor gestrooi. Die bottel word verseël en twee weke lank op die rand van die venster, in die son, geplaas. As die tyd verstryk, word die heuning deur 'n sif gelei en in skoon flesse geplaas. Neem 'n teelepel, 'n paar keer per dag.
Focaccia met tamaties en mis die somer & # 8230
Die wonderlike weer die afgelope tyd het vir my gekom met 'n verlange na die somer. Met ander woorde, ek kan nie wag om uit die huis te kom en na die mark te hardloop nie, om met mense te praat om vars groente te koop. Dit is iets lewendigs en eenvoudig op die produsentemarkte. Iets wat nie vergelyk kan word met die formele, steriele atmosfeer van die groente in die supermark nie.
Ek het vandag met die telefoon rondgeloop op 'n klomp foto's van 'n focaccia wat ek verlede somer gemaak het. Nee, sy was nie die enigste een met tamaties nie, want as kersietamaties oral in u tuin groei, hoef u dit net te gebruik. In slaaie, sop, shakshouka, souse en, dikwels, in focaccia.
En ek dink dat, veral met die vakansie, 'n glimlaggende brood gegeur met gesnyde tamaties, ekstra olyfolie en seesout presies is wat die dokter aanbeveel. Vir ons siel in kwarantyn.
En as u ander ewe interessante brode wil probeer, HIER vind u focaccia in die pan en HIER, die eenvoudigste brood.
* 2,5 koppies wit meel (gewone koppies, water)
* 1 teelepel gerasperde sout
* 4 eetlepels olyfolie
* 1/4 blokkie vars gis of 1/2 sakkie droë gis
* ongeveer 4 kersietamaties (kombineer tamaties van verskillende groottes of tamaties van verskillende variëteite en kleure vir 'n meer interessante effek)
* louwarm water soos dit bevat
1. Aktiveer die gis soos volg: gooi die gis in 'n kleiner koppie of glas saam met 'n ruim eetlepel meel en suiker. Meng met louwarm water totdat dit 'n sagte pasta word. Bedek die glas / koppie met 'n piering en plaas dit op 'n warm plek
2. Meng die meel met die sout en 3 eetlepels olyfolie in 'n groot bak totdat die gis groei, en voeg dit by die meel nadat die gis begin groei het. Meng alles
3. Vul 'n koppie met louwarm water en gooi dit oor die meel, meng alles met 'n lepel. As die samestelling begin bind, moet u die lepel opgee en die deeg met die hand knie totdat u 'n baie sagte kors kry wat maklik aan u hand kleef.
4. Haal die deeg uit die bak, op die werktafel liggies met meel gepoeier en knie goed vir minstens 10 minute. As die deeg te taai is, voeg meer meel by, en as dit te hard is, voeg nog 'n bietjie water by.
5. Nadat die kors geknie is, smeer dit met 'n bietjie olyfolie en plaas dit terug in die bak, bedek dit met 'n skoon servet en plaas dit ongeveer 40 minute op 'n warm plek.
6. As die deeg in volume verdubbel het, verwyder die lug daaruit deur liggies met u vuis te druk, haal dit dan uit die bak, vorm dit tot 'n bal en plaas dit in 'n bakplaat wat met bakplaat uitgevoer is. Druk die deegbal liggies met jou handpalm om dit effens plat te maak, bedek met 'n skoon servet en laat rys vir 10 minute.
7. Terwyl die deeg rys, skakel die oond aan op 200 grade Celsius en laat dit warm word, sny dan die tamaties in skywe.
8. Nadat die 10 minute verstryk het en die deeg 'n bietjie gestyg het, plaas die kombuishanddoek eenkant en vul die deeg met tamaties en druk dit in die deeg, want dit sal geneig wees om af te val. Druk dit met jou vinger sonder vrees, en laat die deeg nog 10 minute rys.
9. Nadat die deeg gerys is, druk die tamaties weer in die focaccia, smeer die hele oppervlak met olyfolie en besprinkel met seesout.
10. Sit die focaccia in die oond teen 200 grade vir ongeveer 30-35 minute, tot goudbruin.
Nadat u die focaccia uit die oond gehaal het, laat dit 'n bietjie afkoel voordat u dit sny en eet dit hoogstens een dag sedert u dit voorberei het (hoewel ek nie dink dit sal so lank hou nie: D)
Verkoel jou somer in styl! 7 ysblokkies om in die skemerkelkie te sit
Maak nie saak hoe warm die lug buite is nie, geen ysblokkie het 'n lang lewe nie. Maar dit beteken nie dat u hom nie in die mooiste vorme hoef aan te trek nie, of u hom in 'n skemerkelkie of 'n eenvoudige limonade sit.
Ek het op die internet gesoek en die gekste bakke gevind vir ysblokkies om ware kunswerke in 'n glas te vertoon. U drankies is in die neiging en koud soos ys.
Ken jy nog Vanilla Ice se liedjie? Die een wat u in die 8ste klas by die banket en hellip gedans het. Dit lyk asof hierdie ysblokkies losgemaak is van sy liedjie. As u nie die band kan vind nie, soek 'n ander rap op die internet, speel harde musiek en drink 'n yskouer.
U kan dit aanlyn koop vir $ 19,95.
2. Haai in die see
Maak u gereed om na die swembad of na die strand te gaan? Sit 'n paar haaiblokkies in die glas sap.
U kan dit aanlyn vir $ 10 koop.
3. Strooi van ys
Gekleurde plastiekstrooitjies is outyds. Berei 'n paar yskoue drankies voor. Hou die drankie koud, anders smelt u strooi.
4. Bevrore glase
Waarom moet u ysblokkies in die drank sit as u dit uit 'n koue glas kan drink? Ons bied u hierdie klein glase waaruit u 'n tequila of 'n whisky kan draai. U hoef nie bekommerd te wees dat hulle breek nie. U kan altyd tou staan.
5. Diamante, meisies se beste vriende
As u 'n fashionista is, kan die drank vir u nie anders wees nie. En as u diamante gebruik, kan u dit in die vrieskas maak.
Dit kos u slegs $ 10 per stel, en u kan dit aanlyn koop.
6. Titanic in 'n glas
In u toniese jenewerglas kan u terselfdertyd die ysberg en die Titanic hê. As u nie 'n glimlag onder die gaste wek nie, gee Gin en Titonic u 'n koeldrank.
7. Sit die korrekte etiket op die skemerkelkie
Vir 'n volledige drankie benodig u 'n sambreel en 'n mengstok met die naam van die drankie op.
8 limonade resepte om hierdie somer te probeer
Lemonade & # 8230 die heerlikste manier om in die somer af te koel! As die temperatuur tot 'n te hoë drempel styg en u liggaam nie meer die warm atmosfeer buite kan hanteer nie, smeek u smaakpapille na 'n vars, koue en verkwikkende drankie. Limonade is die ster van die somerseisoen en is die moeite werd om te bedien, nie net as u saam met vriende in die stad gaan nie, maar ook tuis.
Jy wonder hoe om 'n limonade te maak? In hierdie artikel het ons die beste vir u versamel limonade resepte jy moet hierdie somer probeer! Maak jouself los van die idee van die klassieke limonade met water, suiker, suurlemoen en kruisement. Die mengsels waaruit ons u gaan voorstel, bestaan ​​uit limonade resepte van vars vrugte, wat u hierdie seisoen anders moet geniet.
Hoe om limonade te maak:
Tuisgemaakte limonade dit kan op verskillende maniere voorberei word, en ons stel drie daarvan voor:
a.) Suurlemoensap. Plaas in 'n groot bak 'n paar glase water by kamertemperatuur en voeg die suiker by om te smelt. In koue water of by kamertemperatuur sal die suiker harder smelt as in warm water, dus moet jy nog 'n bietjie roer of 'n paar minute wag totdat die suikerkristalle oplos. Druk die sap afsonderlik in 'n ander bak uit verskeie suurlemoene, wat u dan met water en gesmelte suiker in die bak sal voeg. Meng goed en sit die drank in die yskas, laat afkoel, of gooi in 'n glas en voeg 2-3 ysblokkies by om vinniger af te koel.
b.) Suurlemoenskywe. In 'n spesiale glas vir limonade, gooi die water by kamertemperatuur en smelt die suiker, soos in die vorige stap. Sny dan 'n paar skywe suurlemoen en voeg by die glas. Wag 'n paar minute totdat die suurlemoensap die water binnedring en die suiker smelt. Hou die limonade in die yskas of voeg 'n paar ysblokkies direk by om die drank vinniger af te koel.
c.) Suurlemoenpulp. As jy 'n dikker limonade wil bedien, kan jy ook suurlemoenpulp gebruik, nie net die sap daarvan nie. Voeg dus die geskilde suurlemoenskywe in 'n groot bak by en maal dit met 'n vertikale menger totdat 'n homogene mengsel verkry word. Voeg water by kamertemperatuur in 'n kleiner hoeveelheid as in die vorige stappe, sodat die limonade aan die einde dig is. Voeg die suiker na smaak by en meng goed vir 'n paar minute om te smelt. Sit dan die limonade in glase en hou dit in die yskas of laat dit vinniger afkoel met 'n paar ysblokkies.
Nou dat ek weet hoe om limonade voor te berei vir die huis kan ons die vrugte -opsies en die kombinasies daartoe ondersoek, wat tot gevolg kan hê limonade resepte verfrissend en net goed om elke week te probeer.
1. Limonade resep met lemoene en suurlemoen. Gee 'n nuwe en ander wending aan die ou resep tuisgemaakte limonade deur lemoensap of skywe by te voeg. Meng die suiker in 'n groot pan met 2 koppies water en laat prut tot die suiker opgelos is. Laat die mengsel geleidelik afkoel en voeg dan die sappe van die lemoene en suurlemoene by. Bedek die mengsel en laat dit vir 1 uur afkoel. Dreineer die stroop, sit dit in die yskas wat bedek is totdat dit afkoel.As u dit bedien, sit 'n gelyke hoeveelheid water en vrugtesiroop in 'n glas, voeg 'n paar ysblokkies by en eet lekker!
2. Limonade resep met roosmaryn. Bring 2 koppies water in 'n groot pan tot kookpunt. Voeg die roosmaryntakkies by en laat prut vir 10 minute. Verwyder dan die roosmaryntakkies en gooi dit weg. Voeg suiker en heuning by en roer tot bestanddele gesmelt het. Plaas die mengsel in 'n houer en verkoel vir 15 minute. Voeg na 'n kwartier die suurlemoensap, koue water en 'n paar ysblokkies by.
3. Limonade resep met frambose en bloubessies. Hierdie een limonade resep moet die dag voor opdiening voorberei word. Voeg in 'n blender suurlemoensap, bloubessies, frambose en suiker by en meng die bestanddele saam. Dreineer die mengsel en gooi die sade weg. Plaas die mengsel in 'n houer en sit dit dan 1-2 uur in die vrieskas. Voeg water by. Laat weer vir 8 uur of oornag vries. Haal die drank uit die vrieskas voordat dit bedien word, en laat dit by kamertemperatuur vir 45 minute.
4. Ice tea limonade resep. Verhit 2-3 koppies water, afhangende van die hoeveelheid wat u wil voorberei. Nadat u die water van die hitte verwyder het, sit 3-4 sakkies van u gunsteling tee en laat dit vir 5 minute brou. Voeg dan die suiker en suurlemoensap by. Plaas die mengsel in 'n bak en plaas in die yskas om af te koel. Versier met suurlemoenskywe en bedien die drankie met ys.
5. Kiwi limonade resep. Sny 2 kiwivrugte in klein skywe. Sit dit in 'n ysblokkiebak, voeg water by en sit dit in die vrieskas. Sny nog 2 wiki -vrugte apart in groter skywe. Plaas dit in 'n blender en meng totdat jy 'n homogene, fyn mengsel kry. Dreineer die sap en raak van die pulp ontslae. Meng die suiker in 'n bak met die suurlemoensap totdat dit opgelos is. Voeg die kiwimengsel by en roer. Hou dan die mengsel in die yskas totdat dit afkoel. Voeg mineraalwater en bevrore kiwi -blokkies by voordat dit bedien word. U kry 'n heerlike en sprankelende limonade.
6. 'n Aarbei -smoothie. Voeg in 'n blender die suurlemoensap, suiker en aarbeie by. Meng totdat jy 'n homogene en fyn mengsel kry. Bedien dadelik, en as jy wil, kan jy 2-3 ysblokkies byvoeg vir 'n verfrissende gevoel.
7. Limonade resep met perskes. Kook 4 koppies water in 'n braaipan. Haal die pan van die stoof af, voeg die sakkies van u gunsteling tee by en laat dit vir 5 minute brou. Verwyder die teesakkies, voeg die suiker by en roer tot dit oplos. Laat die mengsel geleidelik afkoel, plaas dit dan in 'n ander houer en laat dit heeltemal afkoel. Voeg die suurlemoensap en perske -nektar by die tee, voeg dan koue water by en roer. Bedien die drankie met ys en kruisement.
8. Granaatjie limonade resep. Voeg in 'n blender suiker, granaatjie, suurlemoensap en water by en meng tot glad. Dit word in 'n groot glas bedien, en as versiering kan u ekstra suurlemoenskywe kies.
Summer Cube - Resepte
Meng water met heuning of esdoringstroop, 'n paar kruisementblare en 'n halwe gesnyde suurlemoen. Laat dit afkoel vir 10-15 minute. Druk die suurlemoene uit en meng die sap in die voorbereide water en meng goed. Giet in glase en bedien.
Koel somer cocktail (alkoholvry)
Sit die vrugte in 'n blender met die suurlemoensap, heuning / esdoorn of dadels en 'n koppie water. Meng tot glad. Syg deur 'n groot sif en voeg dan die res van die water by en meng goed. As die vrugte nie gevries is nie, bedien dit in 'n glas oor 1-2 ysblokkies.
Japan voer die vreemdste somervrugte uit. Dit is skouspelagtig, maar oneetbaar
Waatlemoen is 'n somervreugde. Nie die een wat die afgelope tyd deur die Japannese regoor die wêreld uitgevoer is nie. Kubusvormige spanspekke lyk mooi, kos maar liefst 30 pragtige spanspekke van ons, maar dit is nie lekker om te eet nie.
In Julie het verskeie provinsies in Japan begin met die uitvoer van kubusvormige spanspekke na alle winkels in die land, maar ook na Moskou, Kanada of ander dele van die wêreld.
Sulke mooi spanspekke is oorspronklik geskep om makliker te vervoer en in die winkel yskaste te stoor, maar hul skouspelagtige voorkoms het 'n prys. Die kubusvormige spanspekke, wat gemaak is om onder 'n glas- en metaalboks te groei, word nooit ryp as dit die perfekte vorm bereik nie.
'N Middelgrootte waatlemoen weeg byna 6 kg en verkoop tussen $ 100 en $ 300 per stuk in fynproewerswinkels in Tokio of ander Japannese stede. Verlede jaar is hierdie skouspelagtige vrugte ook waardeer deur Russe wat $ 860 vir hulle in winkels in Moskou betaal het.
Hierdie jaar beloop die bestellings van regoor die wêreld 400 stukke, wat deur 6 bekwame boere vervaardig sal word. Hulle sê dat 'n titaniese werk agter so 'n vreemde vorm is, want die kubus spanspekke moet daagliks nagegaan en gemonitor word gedurende die groeiseisoen. Enige ekstra dag na oes kan die hele voorkoms verwoes omdat die waatlemoen bars.
Waarom sou iemand soveel betaal vir 'n waatlemoen wat hulle nie kan proe nie? In Japan sê tradisie dat vrugte wat as geskenke aangebied word, as luukse produkte beskou word. Dit is 'n algemene gebaar veral in die somer en winter. Spanspekke word dikwels as 'n geskenk aan die gasheer gegee wanneer hulle dit besoek as 'n versiering in die huis.
Geniet die somer (in enige seisoen) met 'n porsie risotto met tamaties en prosecco
Nadat hy kaalvoet geloop het en met sy hare in die wind op ons lande, toon die son tekens dat hy na die warm lande wil gaan. Elke dag word ons wakker met die hoop dat hy nog 'n bietjie sal vertoef.
Ons soek dit in die leë neste van trekvoëls & # 8230. In die groen blare van parke en tuine, maar ons weet almal dat bome en bosse binnekort hul somerklere sal stort vir dikker en warmer klere.
Ons kan probeer om hom in 'n hok te sit, om te bly, want die winter is so lank en donker, maar hoe hard ons ook al probeer, ons sal hom nie van sy pad en die seisoene kan keer nie. # 8230
Daar is egter iets wat ons kan doen. Kom ons geniet tuis, met die son in ons siel, die soet, goeie en sonnige smaak van die somer. Berei 'n wonderlike risotto van die tamaties voor in die warm seisoen.
Een om 'n glas prosecco by te voeg. Nie vir 'n ander nie, maar om iets te hê om ons bitterheid mee te verdrink.
Risotto met tamaties en prosecco
* ongeveer 100 ml proseco
2. Kap die ui en knoffel fyn en druk die tamatie fyn met 'n blender. As jy nie 'n blender het nie, sny die tamatie middeldeur en sit dit op die groot rasper
3. Plaas die olyfolie oor lae hitte in 'n wokpan of pan (dit is beter om nie-kleefbaar te wees) en voeg die ui en knoffel by nadat dit 'n bietjie opgewarm het. Laat sag, roer, vir ongeveer 'n halfminuut.
4. As die ui en knoffel sag geword het, voeg die rys by en meng alles. Voeg onmiddellik die glas prosecco by: D. Roer totdat die rys die vloeistof absorbeer.
5. Nou kom die gedeelte wat geduld verg, want die risotto word op lae hitte voorberei, terwyl die rys gereeld roer om sy stysel vry te laat.
6. Hou die hitte laag en roer so gereeld as moontlik, voeg die fyngemaakte tamaties by en laat dit absorbeer
7. Nadat die rys al die vloeistof geabsorbeer het, voeg nog 'n poetsmiddel (of twee) van die sop by, meng, bedek, ensovoorts, totdat die rys gaar is. Al die plesier duur ongeveer 30 minute, min of meer, afhangende van hoeveel rys u gekook het.
8. As die rys gekook het, voeg die gerasperde Parmesaan en botter by, meng, geur en geur met sout en peper. As u sop opraak voordat die rys heeltemal gaar is, kan u sonder probleme met warm water voortgaan.
9. U kan die risotto op dieselfde manier met tamaties eet, met 'n bietjie gerasperde Parmesaankaas in elke bord, of u kan 'n paar repies hoenderborsies byvoeg in ongeveer 2 eetlepels olyfolie.