Ductal carcinoma in situ (DCIS): diagnose, terapie
As DCIS (Ductal Carcinoma in situ), verwys dokters na 'n voorloper van borskanker in die melkkanale, wat (nog steeds) nie in omliggende weefsel groei en nie metastase vorm nie. Met 'n waarskynlikheid van 30 tot 50 persent, lei dit tot indringende buiskanker – die mees algemene vorm van borskanker. Lees hier meer oor die simptome, diagnose, terapie en prognose van DCIS!
DCIS kan borskanker veroorsaak
In DCIS (buiskarsinoom in situ) word die epiteelselle wat die borsbuise van die bors voed, patologies verander. Hierdie selle versprei slegs in die melkkanale (buis), sodat hulle "op die plek" (in situ) bly. Dit wil sê dat hulle nie (nog) binnedring in die omliggende moederweefsel nie. In 30 tot 50 persent van die gevalle sal dit egter op 'n sekere punt gebeur, en dan ontwikkel DCIS tot 'n indringende buiskanker, 'n tipe borskanker wat, vanaf die melkkanale, tot omliggende weefsel groei.
DCIS: diagnose deur mammografie en biopsie
Die DCIS toon nie altyd gereelde groei in die melkkanale nie: dit kan kort gedeeltes oorslaan en elders in die melkkanale groei. Dit vorm selde 'n knop en kan dus gewoonlik nie ontdek word as u die bors palpeer nie.
In teenstelling hiermee word DCIS in 70 tot 95 persent van die gevalle met mikrokalsifisering geassosieer, dit wil sê klein kalsiumafsettings. Dit kan goed vertoon word in mammografie.
Om vas te stel of dit 'n DCIS of borskanker is, word 'n weefselmonster (biopsie) geneem en histologies in die laboratorium ondersoek. Dit bepaal ook die mate van degenerasie van DCIS – vanaf graad 1 of G1 (lae risiko: ontwikkel in borskanker in 30 persent van die gevalle) tot graad 3 of G3 (hoë risiko: as dit nie behandel word nie, word dit baie algemeen by borskanker).
Dit is hoe die DCIS hanteer word
Die risiko dat borskanker deur 'n DCIS ontwikkel, is redelik groot. Daarom beveel kenners aan dat 'n buiskarsinoom in situ altyd as 'n voorsorgmaatreël behandel word.
Die aangetaste weefselarea van die bors word chirurgies verwyder. Ten minste vyf millimeter word in die gesonde weefsel gesny. Hierdie "veiligheidsmarge" is om te verseker dat alle veranderde selle verwyder word.
Die prosedure word, indien moontlik, uitgevoer deur borsbewaring. In sommige gevalle is borsamputasie (mastektomie) egter nodig, byvoorbeeld as die omvang van die patologies veranderde selle te groot is en die verwydering daarvan "in die gesonde" (dws met 'n veiligheidsmarge) nie moontlik is nie.
Anders as borskanker, kan die veranderde selle van 'n DCIS nie oor die limfmiddels na die aangrensende limfknope (of verder) versprei nie. Met die DCIS-Op hoef geen limfknope verwyder te word nie.
Vir sommige pasiënte beveel dokters bestraling aan na die operasie deur die hele bors. Dit verminder die risiko van latere herhaling van kanker. Byvoorbeeld, hierdie post-operatiewe (aanvullende) radioterapie word aangedui by pasiënte wat relatief jonk is, of wat abnormaal verander het in selle wat in die afgeleë weefsel naby die rande voorkom.
In sommige gevalle kan tamoxifen nuttig wees as aanvullende behandeling wanneer DCIS-selle reseptore vir estrogeen het. Die aktiewe bestanddeel blokkeer hierdie hormoonreseptore en dus die groei van veranderde selle.
DCIS: Goeie voorspelling
Dit kan nie in individuele gevalle geskat word of 'n buiskarsinoom in situ aanhou ontwikkel tot 'n indringende borskanker of nie. Daarom word behandeling in elk geval aanbeveel. As dit slaag om die morbied veranderde selle heeltemal te verwyder, het dit DCIS 'n goeie prognose en is byna altyd geneesbaar. Daarna word gereelde ondersoeke aanbeveel.