Een van die interessante implikasies van hierdie vervlegting van Moses en die Godsvolk se verhale is dat God daarmee nie net geteken word as die God van die leiers nie, maar ook en baie pertinent as die God van elke individu van sy volk. Hy is die God van die hele volk én God van die enkeling. Soos ons in hoofstuk 1 gesien het met die verhaal van die vroedvroue, word die voorreg om te deel in die seën van Abraham nou die belewenis van gewone Israeliete. God seën die vroedvroue met eie huisgesinne, omdat hulle Hom eerder as die farao gehoorsaam.
Moses se gewelddadige identifikasie met sy eie mense bring hom egter in die moeilikheid by hulle en die farao en laat hom vlug. Nie die Israeliete óf die farao het die kapasiteit om Moses se leierskap as legitiem te aanvaar nie, en hy blaas die aftog.
Die naam wat Moses sy kind gee, Gersom, is verwant aan die Hebreeuse woord vir vreemdeling: “’Want,’ het hy gesê, ‘ek het ‘n vreemdeling geword in ‘n vreemde land.’” ‘n Naam wat ‘n baie betekenisvolle insig vir ons gee in sy ervaring van hierdie tyd van ontwrigting en ontbering, maar ook die begin van die nuwe visie van die roeping wat God vir hom het om die vreemdelingskap van die Israeliete te beëindig deur hulle te begelei na die beloofde land om dit as besitting in besit te neem.