DIS MY STORIE – 4: Die Belegging – FXit Lesse wat Leef
In Oranjevallei, ons eerste gemeente, was daar ŉ oom wat van sy kar se walking shobbers gepraat het. Ons het afgelei dat hy na die skokbrekers (shock absorbers) verwys. Die medikasie vir my tremor het my walking shobbers in so ŉ mate gestabiliseer dat ek weer kon skryf. Ek wou skryf, soos in boeke publiseer. Maar, soos ek voorheen verduidelik het, skryf het ŉ aanloop. ŉ Boom gaan deur ŉ paar seisoene voordat hy vrugte dra.
Toe ek ongeveer in standerd een was, sien ek eendag in ŉ winkel op Swellendam so ŉ klein vet Bybeltjie, te cute. Vyf sjielings (50c). Ek begin spaar.
Oupa en ouma het op Heidelberg in die Wes-Kaap gebly. Hy was ŉ bouer – en sommer ook vir dieselfde prys ‘n argitek. (Glo dit as jy wil, hy was net tot sub A in die skool.) Hy het ook die stadsaal in 1913 gebou, vandag ŉ historiese gebou met ouwêreldse glorie.
Oupa Tien (afgelei van Martinus) het altyd op die hortjiesbank op die voorstoep gesit en pyp rook. Die rook het vir my baie lekker geruik. Hy’t min gepraat. Ek en my sussie het elke keer geweet hy gaan ons na mister Pew toe stuur. Mister en missies Pew het in die woonstel teen die huis gebly.
Jy loop net om die hoek van die stoep om by die woonsteldeur te kom, maar Oupa moes altyd aanpor: “Toe loop nou, wat staan julle nog?” Hulle sê behoeftes is die sterkste motiveerder vir menslike gedrag. My behoefte aan wat ek uit hierdie poging kon kry was sterker as my ongemaklikheid met die vreemde Engelsman.
Klop, staan beleefd terug. Mister Pew se delikate brilletjie trek skeef as hy sy hand voor sy oë lig om teen die skerp lig te kyk. “Good morning, mister Pew, our grandfather told us you want to see us.” Sonder om ŉ woord te sê draai hy om. Ek rek my nek om te kyk hoe dit binne lyk, maar sien nie verder as die vertoonkas nie. In die spookskemer staan twee engeltjies met poeierblou vlerkies, vasgekeer. Asof hulle hoop ons kom hulle red.
Mister Pew kom terug en sit ŉ sjieling in my hand. “Sê jou oupa moet dit vir julle deurbyt.” Sy uitspraak was moeilik om te volg, maar ons spreek ons opregte dank uit en is terug na Oupa toe. Hy vat die sjieling, haal tydsaam sy beursie uit sy broeksak, maak dit amper eerbiedig oop (geld was toe baie skaars) en kom met twee sikspense te voorskyn (ŉ sjieling was tien sent werd en ŉ sikspens vyf sent.)
So het oupa Tien mister Pew se sjieling vir ons “deurgebyt”.
My pa was ŉ sagtevrugteboer in die Barrydale-omgewing. Hy het ook gedroogde pruimedante aan die SAD gelewer. As die vrugte ryp word, val dit af. Ek en die plaaswerkers se kinders het ywerig vrugte opgetel en ŉ goeie loon gekry, ŉ tiekie (2½c) per week. Die belegging in my spaarbussie het gegroei… (Ek vertel volgende keer verder.)
Bybelprogramme vir vandag se kind en tiener: http://www.fxit.co.za
Author FXit.lessewatleefPosted on Oktober 16, 2018 Oktober 16, 2018
Vorige Previous post: DIS MY STORIE – 3: ŉ Pil wat werk
Volgende Next post: DIS MY STORIE – 5: Seisoene van groei