Josip Broz Tito (Serwo-Kroaties: Јосип Броз Тито; 7 Mei 1892 - 4 Mei 1980) was die leier van die Sosialistiese Federale Republiek van Joego-Slawië van 1945 tot sy dood. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Tito die anti-fascistiese versetbeweging, die Joego-Slawiese Partisane, georganiseer. Later was hy ’n stigterslid van Cominform, maar 'n teenstander van die Sowjetunie se invloed (sien Titoïsme), en word hy een van die stigters en voorstanders die Beweging van Onverbonde Lande.
Hy is gebore in Kumrovec, Kroasië, toe deel van Oostenryk-Hongarye, as die sewende kind van Franjo en Marija Broz. Sy pa, Franjo Broz, was ’n Kroaat, terwyl sy ma, Marija, ’n Sloween was.
Die Partisane was uiteindelik seëvierend oor beide die Duitsers en die nasionalistiese Serwiese Tsjetniks. Na die oorlog was Joego-Slawië aanvanklik polities 'n bondgenoot van die Sowjetunie, maar in 1948 beëindig Tito sy verhouding met Stalin oor die vraagstuk van ekonomiese onafhanklikheid.
Toe die Sowjetunie op 22 Junie 1941 self binnegeval is, het die partisanestryd wat Tito wêreldberoemd gemaak het, ontbrand. Onder sy leiding het die partisaneleër in 'n kort tydjie ŉ massabeweging geword. Die beweging het tussen 1941 en 1943 nie veel steun van die Sowjetunie gekry nie; in 1943 het die Westerse Geallieerdes besluit om Tito in plaas van die ander versetorganisasies te steun.
In teenstelling met die ander Oos-Europese lande het Joego-Slawië daarin geslaag om hom grotendeels self van die Duitse Fascisme te bevry. Anders as in die lande het die Sowjetiseringsproses - die vervanging van 'n demokrasie deur 'n Kommunistiese diktatuur baie vinnig verloop; die sosialistiese bondstaat Joego-Slawië het al in Januarie 1946 tot stand gekom.
Agter die skerms het daar egter intussen 'n vertrouenskrisis tussen die Joego-Slawiese en Sowjetleiers ontstaan. In 1948 het dit tot uitbarsting gekom en in Junie is Joego-Slawië uit die Korninform gesit. Tito se onbuigsame houding teenoor Stalin het as voorbeeld gedien vir ander Oos-Europese leiers in hulle stryd teen die Sowjetunie se strewe na oorheersing en leierskap. Wat die internasionale politiek betref, het Tito hom sedert die begin van die vyftigerjare vir die samesnoering van die magte van die onverbonde lande beywer.
Die nasionaliteitsprobleme in sy eie land het hy egter taamlik verwaarloos. Die probleme het teen die einde van die sestigerjare tot ernstige moeilikhede aanleiding gegee. Tito is in 1974 tot lewenslange president van die Joego-Slawiese Kommunistiese Party verkies. Na sy dood op 4 Mei 1980 is die politieke leiding oorgedra aan liggame wat reeds voor sy dood 'n belangrike deel van sy leiding oorgeneem het.