Middagete - Die versamelings
Skrywer: SLAGER François (1703 - 1770)
Skeppingsdatum : 1739
Afmetings: Hoogte 81 cm - Breedte 65 cm
Kontak kopiereg: RMN-Grand Palais (Louvre museum) / Franck Raux
Prentverwysing: 15-527465 / RF926
'N Modieuse kunstenaar
Met Middagete, François Boucher lewer 'n werk wat binne die register van genre-tonele val, 'n veld wat hy kortliks beoefen het voordat hy hoofsaaklik erken word vir die verskeidenheid van sy pastorale tonele. In 1723 wen hy die eerste prys van die Akademie, wat die deure oopmaak vir die skool van Rome waar hy vier jaar later vertoef.
Toe hy in 1731 na Parys terugkeer, word Boucher tot die Akademie toegelaat voordat hy drie jaar later amptelik daar ontvang is. Regs onderteken (François Boucher 1739), kom hierdie skildery nie uit 'n koninklike kommissie nie, maar dit verskyn tien jaar later tydens 'n verkoping van skilderye uit die versamelings van groot kunsbeskermers: die markies de Mirabeau, Lempereur, Gersaint, d'Araignon en Delaporte. Dit word nou in die Louvre-museum gehou, en is beskikbaar in 'n gegraveerde weergawe in 'n verkleinde formaat wat vervaardig is deur die graver Bernard-François Lépicié, vader van die skilder Nicolas-Bernard.
'N Burgerlike binnekant
Die algemene atmosfeer van die skildery is die van 'n weelderige interieur wat 'n klein familiekring bymekaarbring wat kontrasteer met die edele voorstellings van die vorige eeu. Volgens historikus Daniel Roche vorm hierdie skildery dus 'die manifes van 'n burgerlike lewenskuns'. Die lekkerny van die dekor en die aanwesigheid van 'n limonade-kelner wat die diens versorg, bevestig die sosiale sukses van die eienaars.
Die verskillende verwerkings reageer op hedendaagse artistieke modes, begin met die rokoko-dekor wat kenmerkend is van die Louis XV-styl. Die kaggel word omring deur 'n groot arabeske spieël wat nie die weerkaatsing van die kunstenaar weerspieël nie, maar voor hom gepos word, om die intieme karakter van die komposisie te versterk. Die muurligte met afgeronde volute en brons weerklink die kurwe van die konsolpote of die basis van die horlosie wat blykbaar 'n paar minute oor die middag aandui. Die goue houtwerk word versterk deur elegante gordyne en die figure word oorstroom deur die ligstraal. Dit word ingebring deur die groot venster waarby hulle druk, rondom 'n maklike beweegbare tafel. Aanrakinge van eksotisme wat weer die tydsgees verraai, word voorsien deur die standbeeld van Boeddha, die luukse porselein en die oosterse vaas wat op die konsole geplaas word.
Die 'nuwe kind'
Die sterkte van die werk lê in hierdie intieme oomblik, wat die rang van 'n ware gesinseremonie behaal. Die werk behou nietemin 'n deel van die raaisels rakende die karakters wat verteenwoordig word en die drank wat die klein gemeenskap verenig. Die teepot word onherroeplik oorgedra na die agterste skoot, bo-aan die rak, terwyl die gebruikte houer in die middel van die riglyne van die doek staan. Koffie of sjokolade, moeilik om te weet, maar albei drankies verpersoonlik die smaak van die XVIIIe eeu en die luukse van koloniale produkte. Die twee vroue wat 'n lepel na die kinders uitsteek, stel eerder sjokolade voor.
Dit kan die kunstenaar se familie en herehuis wees. In 1733 trou Boucher met Marie-Jeanne Buzeau, wat aan die regterkant sit, met die gesig van die suster van die kunstenaar, met haar rug na die venster. Die sorg vir kinders word getoon deur tere en liefdevolle gebare wat hulle die sterre van die skildery maak. Die opvoering vergis nie, want die enigste karakter wat sy blik op die kyker rig, is die sittende kind. Daar word gesê dat dit Juste-Nathan is, die egpaar se tweede kind wat in 1736 gebore is. Die kelner en moeder draai na die dogtertjie, Jeanne-Élizabeth, gebore in 1735, asof sy haar ondervra voordat hulle haar bedien. Dit het 'n kraal om sy kop teen gevaarlike eskapades te beskerm. Sy waak versigtig oor haar twee speelgoed: 'n perd op wiele en 'n fyn geklede pop.
Hierdie skildery stel voor met die kwas wat Rousseau teoretiseer met die pen twee dekades later in dieÉmile of Onderwys (1762). Hierdie filosofie van onderwys stel dat die familiekring 'n belangrike vorm is vir die ontwikkeling van 'n 'nuwe kind' (Jacques Gélis) wat voortaan deur sy ouers gekoester word. Dus is vermaak en speletjies deel van die vroeë leerprogram, wanneer kinders volledig aan vroue oorgelaat word.
François Boucher: 1703-1770, Parys, Ministerie van Kultuur en Kommunikasie, Éditions de la Réunion des Musées Nationaux, 1986.
François Boucher: gister en vandag, Parys, Editions of the Reunions of National Museums, 2003.
Philippe ARIES, Kinders en gesinslewe onder die Ancien Régime, Parys, Plon, 1960.
Philippe ARIÈS en Georges DUBY (regie), Geskiedenis van die privaat lewe, 3: Van die Renaissance tot die Verligting, Parys, Seuil, 1985.
Nicolas COURTIN, Die kuns om in die 17de eeu in Parys te woon: privaat herehuise inrig, Dijon, Faton-uitgawes, 2011.
Daniel ROCHE, Geskiedenis van banale dinge: Geboorte van verbruik in tradisionele samelewings (17de-19de eeu), Parys, Fayard, 1997.
Stéphane BLOND, "middagete"
Akademie vir Beeldende Kunste: Geskep in 1816 deur die vakbond van die Akademie vir Skilderkuns en Beeldhouwerk, gestig in 1648, die Akademie vir Musiek, gestig in 1669 en die Akademie vir Argitektuur, gestig in 1671. wat kunstenaars bymekaarbring wat onderskei word deur 'n vergadering van eweknieë en wat gewoonlik vir die kroon werk. Dit definieer die reëls van kuns en goeie smaak, lei kunstenaars op, organiseer uitstallings.
Rocaille: 18de-eeuse artistieke beweging wat in Frankryk, vanaf die Regency, gefloreer het in argitektoniese ornamente en dekoratiewe kunste, wat die spel van kurwes bevoordeel het. In die skilderkuns illustreer die kunstenaars ligte en verleidelike onderwerpe, galant of eksoties, in 'n behandeling waar die dekoratiewe aspek, selfs anekdoties, heers.
Genretoneel: Onderwerp van skilderkuns wat die daaglikse lewe in die gesin en die samelewing aanbied.