Die Amerikaanse vloot voer 'n gewaagde missie tydens die Eerste Barbary -oorlog uit - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Amerikaanse vloot voer 'n gewaagde missie tydens die Eerste Barbary -oorlog uit
Tydens die Eerste Barbary -oorlog lei die Amerikaanse luitenant Stephen Decatur 'n militêre missie wat die beroemde Britse admiraal Horatio Nelson die 'mees gewaagde daad van die eeu' noem.
In Junie 1801 beveel president Thomas Jefferson Amerikaanse vlootvaartuie na die Middellandse See uit protes teen die aanhoudende aanvalle op Amerikaanse skepe deur seerowers uit die Barbary -state - Marokko, Algerië, Tunis en Tripolitania. Amerikaanse matrose is dikwels saam met die gevange buit ontvoer en teen 'n buitensporige prys na die Verenigde State teruggekoop. Na twee jaar van geringe konfrontasies, het volgehoue ​​aksie in Junie 1803 begin toe 'n klein Amerikaanse ekspedisiemag die hawe van Tripoli in die huidige Libië aanval.
In Oktober 1803 het die Amerikaanse fregat Philadelphia het naby Tripoli gestrand en is deur Tripolitaanse geweerbote gevang. Die Amerikaners was bang dat die goed gekonstrueerde oorlogskip 'n formidabele toevoeging tot die Tripolitaanse vloot sou wees en 'n innoverende model vir die bou van toekomstige Tripolitaanse fregatte. In die hoop om te voorkom dat die seerowers van Barbary hierdie militêre voordeel verkry, het luitenant Stephen Decatur 'n gewaagde ekspedisie na die hawe van Tripoli gelei om die gevange Amerikaanse vaartuig op 16 Februarie 1804 te vernietig.
Nadat hy homself en sy manne vermom het as Maltese matrose, het Decatur se mag van 74 man, wat nege Amerikaanse mariniers insluit, op 'n klein tweemastskip die hawe van Tripoli ingevaar. Die Amerikaners het die USS genader Philadelphia sonder om vuur uit die Tripoli -walgewere te trek, aan boord van die skip gegaan en sy Tripolitan -bemanning aangeval en almal behalwe twee gevang of vermoor. Nadat Decatur en sy manne die fregat aan die brand gesteek het, het hulle ontsnap sonder om 'n enkele Amerikaner te verloor. Die Philadelphia het daarna ontplof toe die kruitreservaat deur die verspreide vuur aangesteek is.
Ses maande later keer Decatur terug na die hawe van Tripoli as deel van 'n groter Amerikaanse offensief en tree hy weer op as 'n held tydens die sogenaamde 'Battle of the Gunboats', 'n vlootgeveg wat hand-aan-hand-gevegte tussen die Amerikaners en die Tripolitane.
Op 'n missie om die 307 mans wat gevange geneem is uit die gevange Philadelphia te bevry, ontplof die USS Constitution, onder bevel van Commodore Edward Preble, die strandbatterye in die hawe van Tripoli.
"Barbary Wars" is 'n versamelnaam vir twee vlootkonflikte, die Tripolitaanse Oorlog van 1800–05 en die Algerynse Oorlog van 1815. Beide was USN-optrede teen die staatsgesanksie van seerowery van Moslemse seelui wat uit die "Barbary-state" werk (tans -dag Marokko, Algerië, Tunisië en Libië) aan die kus van Noord -Afrika. Sulke seerowery was sedert die 17de eeu bedoel teen die versending van Christelike (dit wil sê nie-Moslem) nasies, en regerings het gewoond geraak aan die afpersing van hulde aan die Barbary-state ter beskerming van die seerowers. Vanaf die administrasie van Thomas Jefferson sou die Amerikaanse beleid egter nie meer afpersing veroorsaak nie, wat as 'n bedreiging vir soewereiniteit beskou word.
Die oorsprong van die Tripolitaanse Oorlog kan teruggevoer word tot 1785, toe Groot -Brittanje Algiers aangemoedig het om twee Amerikaanse vaartuie te vang. Jefferson was destyds 'n gevolmagtigde van die Amerikaanse minister, en het probeer om Portugal, Napels, Sardinië, Rusland en Frankryk in 'n anti-Algerynse alliansie te trek. 'N Franse weiering om saam te werk, het die ineenstorting van die alliansie meegebring, en Brittanje het Algerië aangehits tot 'n nog sterker seerowery, waarin 'n dosyn Amerikaanse skepe gevange geneem is en meer as 100 Amerikaanse matrose in die gevangenis was. Die Amerikaanse regering het in 1795 'n verdrag met die bier van Algiers onderhandel om hulde te bring aan die vrylating van die gevangenes en om die vryheid van navigasie te verseker. Bykomende verdrae is met Tunis en Tripoli gesluit. Die Verenigde State het egter vertraag om die huldingsgeld te stuur, wat kort na die inhuldiging van president Jefferson in 1801 Pasha Yusuf Qaramanli, die heerser van Tripoli, beweeg het om oorlog te verklaar, hoewel informeel.
Jefferson het gereageer deur 'n koalisie met Swede, Sicilië, Malta, Portugal en Marokko teen Tripoli te stig, wat Qaramanli genoop het. Van 1801 tot 1803 patrolleer een USN -fregat en verskeie kleiner USN -vaartuie aan die kus van Tripolitaan. In Oktober 1803 het USS Philadelphia gestrand en 300 Amerikaanse matrose is gevange geneem in Tripoli. In Februarie 1804 het luitenant STEPHEN DECATUR egter 'n waaghalsige aanval op die hawe van Tripoli gelei en Philadelphia verbrand en sodoende die prys aan die bey geweier. Hierna het Commodore Edward Preble die voortgesette bombardement van Tripoli vergroot terwyl die Amerikaanse konsul in Tunis, William Eaton, 'n alliansie voorgestel het met Ahmed Qaramanli, die broer wat Yusuf in 1795 afgedank het. Terselfdertyd het Eaton 'n mag van Arabiere en Grieke gewerf. wat by 'n kontingent van Amerikaanse mariniers aangesluit het om die herstel van Ahmed te ondersteun. In samewerking met die USN -bombardement het Eaton se mag Derna in 1805 gevange geneem. Eaton het egter nooit die magtiging van die Jefferson -regering verkry nie, en die president het op 4 Junie 1805 'n vredesverdrag met Yusuf Qaramanli gesluit. losgeld betaal moet word vir die vrylating van die Amerikaanse gevangenes, het dit ook 'n einde gemaak aan die praktyk van jaarlikse huldebetaling, wat ongehinderde handel tussen die Verenigde State en Tripoli tot stand gebring het. Amerikaners het die oorlog as 'n triomf van die Amerikaanse seeweg beskou.
Ondanks die Verdrag van Tripoli het die piraterij van Barbary spoedig herleef, veral tydens die W AR van 1812, toe Amerikaanse vlootvaartuie wat die Barbary -waters gepatrolleer het, teruggetrek moes word vir diens nader aan die huis. Die bey van Algiers het die afwesigheid van patrolleerders gebruik om seerowery te hervat. Nadat hy die Amerikaanse konsul uitgewys het en Amerikaanse onderdane opgesluit het of in slawe gemaak het, verklaar die bey formeel oorlog in 1815. Sy tydsberekening was egter sleg. Met die einde van die oorlog van 1812 kon kommodore Stephen Decatur 'n eskader van 10 skepe na die Middellandse See lei en tussen 3 Maart en 30 Junie 1815 twee Algerynse oorlogskepe vang. Daarna vaar hy in die hawe van Algiers, waar hy by die monding van sy kanon eis dat huldeblyk en die vrylating van alle gevangenes sonder losprys geëis word. Die bey het toegegee en op 30 Junie 1815 'n verdrag gesluit wat 'n staatsgesanksie van seerowery beëindig. Decatur het voortgegaan na Tunis en Tripoli, waar hy ook verdrae gedwing het en selfs vergoeding gekry het vir Amerikaanse vaartuie wat tydens die oorlog van 1812 deur die state in beslag geneem is. vir die Amerikaanse vloot as 'n instrument van die Amerikaanse internasionale beleid. Nietemin, ondanks die verdrag van 1815 en 'n ander wat in 1816 gesluit is, bly Algerynse seerowery 'n bedreiging - hoewel op 'n aansienlik verminderde vlak - totdat Frankryk Algiers in 1830 verower het.
Die Moslemheersers van die sogenaamde Barbary-state-Marokko, Algiers, Tripoli en Tunis-het lankal seerowery goedgekeur teen die skepe van Christelike nasies wat aan die Middellandse See vaar naby die kus van Noord-Afrika. Die sogenaamde Barbary Pirates eis huldeblyk-beskermingsgeld-in ruil daarvoor dat dit ongemaklik gestuur kon word. In die beginjare het die Verenigde State, 'n sukkelende jong republiek wat nie in staat was om oorlog te voer teen die Barbary Pirates nie, huldebetrekkings gesluit. In Mei 1801 aanvaar 'n nuwe bey egter die Tripolitaanse troon, eis 'n meer buitensporige huldeblyk en verklaar dan oorlog teen die Verenigde State in 'n poging om dit te kry. In 1803, tydens die oorlog, het die bey -vloot die USN -fregat Philadelphia ingeneem. Luitenant Stephen Decatur, USN, het 'n gewaagde aanval, insluitend mariniers, gelei om die Philadelphia aan die brand te steek terwyl dit in die hawe was, en sodoende die prys van die bey ontneem.
In 1804, terwyl die Amerikaanse vloot die hawe van Tripoli versper het, het 'n gemengde mag van Egiptenare, Europese troepe en agt Amerikaanse mariniers onder bevel van luitenant PRESLEY O'BANNON 'n opstand teen die bey aangevoer. O'Bannon en sy afskeiding van die see het die mag 600 myl oor die Libiese woestyn gelei en Derna op 27 April 1805 aangeval en ingeneem en superieure magte verslaan. Kort daarna het die bey 'n gunstige vredesverdrag met die Verenigde State gesluit - en aan O'Bannon 'n juweel van MAMELUKE -swaard gegee, wat die model geword het vir die wat USMC -offisiere tydens seremoniële geleenthede gedra het. O'Bannon se oorwinning was ook die bron van die verwysing na die "oewers van Tripoli" in die MARINE HYMN.
Een van die vroeë helde van die Amerikaanse vloot, Preble, is gebore in Falmouth (moderne Portland), Maine, en tydens die AMERIKAANSE REVOLUSIE ingeskryf as middelskip, nie in die opkomende kontinentale vloot nie, maar in die staatsvloot van Massachusetts, een van verskeie vloot wat deur die state tydens die konflik grootgemaak is. Hy het tot luitenant gekom in hierdie diens en na die oorlog gestuur saam met die koopvaardier. Toe die QUASI – WAR WITH FRANCE in 1798 verhit word, tree Preble by die USN aan en word die volgende jaar tot kaptein bevorder. As skipper van die USS Essex het hy 'n ekspedisie na Batavia, Nederlands -Oos -Indië, gelei. en sy skip het die eerste USN -vaartuig geword wat die vlag anderkant die Kaap die Goeie Hoop vertoon het. Met die uitbreek van die BARBARY WARS, het Preble bevel gegee oor 'n eskader teen die Tripolitan -aanvallers en teen Tripoli self. Hy het gedurende 1804 groot sukses behaal, en keer daarna terug na die Verenigde State, waar hy die bou van 'n broodnodige vloot GUNBOATS geneem het.
16 Februarie 1804: Die mees gewaagde wet van die eeu
In Junie 1801 beveel president Thomas Jefferson Amerikaanse vlootvaartuie na die Middellandse See uit protes teen aanhoudende aanvalle op Amerikaanse skepe deur seerowers uit die Barbary -state, Marokko, Algerië, Tunis en Tripolitania. Amerikaanse matrose is dikwels saam met die gevange buit ontvoer en teen 'n buitensporige prys na die Verenigde State teruggekoop. Na twee jaar van geringe konfrontasies, het volgehoue ​​optrede in Junie 1803 begin toe 'n klein Amerikaanse ekspedisiemag die hawe van Tripoli in die huidige Libië aangeval het.
Nadat hy homself en sy manne as Maltese matrose vermom het, het Decatur se mag van 74 mans, wat nege Amerikaanse mariniers insluit, op die hawe van Tripoli gevaar op 'n klein tweemastskip. Die Amerikaners het die USS genader Philadelphia sonder om vuur uit die Tripoli -walgewere te trek, aan boord van die skip gegaan en sy Tripolitan -bemanning aangeval en almal behalwe twee gevang of vermoor. Nadat Decatur en sy manne die fregat aan die brand gesteek het, het hulle ontsnap sonder om 'n enkele Amerikaner te verloor. Die Philadelphia het daarna ontplof toe die kruitreservaat deur die verspreide vuur aangesteek is.
Ses maande later keer Decatur terug na die hawe van Tripoli as deel van 'n groter Amerikaanse offensief en tree hy weer op as 'n held tydens die sogenaamde "Battle of the Gunboats, " 'n vlootgeveg wat hand-tot-hand-gevegte tussen die Amerikaners en die Tripolitane.
Hierdie spesiale operateur was 'n werklike 'Jason Bourne'
Geplaas op 28 Januarie 2019 18:40:49
Hulle noem hom " die Oos -Europeër. "
Hy was 'n voormalige Delta Force-operateur wat 'n loopbaan geneem het in die skaduryke wêreld van 'n nie-amptelike dekking en#8221 intelligensie-operasies vir die weermag. Hy het in die skadu geleef - om die wêreld gereis om sy dekking as sakeman te bou en te onderhou, terwyl lede van sy voormalige eenheid gewonder het waarheen hy gegaan het.
Maar op die vooraand van die Amerikaanse inval in Irak in 2003, het die Oos -Europeër 'n gewaagde missie namens Amerika se belangrikste kommando -eenhede uitgevoer, wat in die hart van Saddam Hussein se mag ingery het en sy mees vreesaanjaende hulpmiddel van die Irakse diktator ondersoek het. #8217s onderdrukking.
Die Oos -Europeër het klandestiene elektroniese toesig diep in Bagdad uitgevoer sonder amptelike dekking. (DOD foto)
Die verstommende verhaal van die Oos -Europeër word uiteengesit in die boek van Sean Naylor 'Relentless Strike: The Secret History of Joint Special Operations Command. " Die operateur was 'n oorspronklike lid van Delta Force en was siek -die noodlottige Eagle Claw -missie om Amerikaanse gyselaars in Teheran te red. Die elite -kommando, gebore in Oos -Europa, is 'n snaakse, uitgaande mens met 'n swaar aksent, skryf Naylor.
Die operateur het die aanvaller se kant van Delta verlaat en gewerk in die Opleiding, Evaluering en Operasionele Navorsingskantoor van die eenheid, wat onder meer hoëtegnologie-toestelle ontwikkel wat Delta-kommando's op geheime missies kan gebruik. Later het die Oos -Europeër neergedaal in die skaduryke wêreld van 'n NOC.
Hierdie intelligensie -agente, skryf Naylor, speel 'n gevaarlike spel. Hulle kon lande infiltreer waar Amerikaners dit nie waag om onder 'n realistiese dekking te reis nie, maar as hulle gevang word, het hulle geen vaste ondersteuning en diplomatieke immuniteit nie, soos die CIA -beamptes. Die Oos -Europeër het na Iran gereis in die hoop om militêre bronne daar te werf en het selfs in die negentigerjare in Irak gewerk as deel van die Verenigde Nasies se soektog na WMD. Sy dekking word behou deur 'n Amerikaanse geallieerde land in Oos-Europa, en hy het selfs toegang tot die ambassade van die land in Bagdad, het Naylor verduidelik.
Inspekteurs en ander personeel van die IAEA berei hulle voor op die hervatting van die inspeksies in Irak 18 November 2002. (Fotokrediet: Mark Gwozdecky / IAEA)
Maar dit was na die aanvalle op 9/11 dat die Oos -Europeër sy gevaarlikste missie nog gekry het.
Dit was 'n tipiese rit van Amman na Bagdad vir die Amerikaanse agent, maar die voertuig waarmee hy in Saddam se hoofstad gery het, was glad nie tipies nie. Die sportnutsvoertuig wat hom die stad in sou vervoer, was bont met toesigstoerusting wat deur die National Security Agency ingeplant is. Die supergeheime luisterapparate is ontwerp om selfoon- en handradioverkeer op te neem en die seine terug te stuur na die VSA vir ontleding, skryf Naylor.
Die Oos -Europeër het die SUV net voor die Irakse intelligensiehoofkwartier in Bagdad geparkeer en dit daar gelos. Militêre intelligensie -agente het gehoop om net voor die inval wenke oor Irakse militêre posisies te kry en die plek van Saddam Hussein op te spoor.
As u elke keer probeer vasstel dat Saddam Hussein se persoonlike beveiligingsdetails in Bagdad rondry, was dit 'n manier om dit te doen, het 'n bevelvoerder van die Joint Special Operations aan Naylor gesê. Die Irakezen was berug arm in OPSEC. "
Nadat hy die voertuig by die Irakse hoofkwartier gelos het, het die Oos -Europeër met 'n spesiale GPS -toestel in Bagdad se strate geloop en teikens in die Irakse hoofstad vir lugaanvalle gemerk.
Die Oos -Europese het doelwitte diep binne Bagdad vir Amerikaanse bomwerpers vasgestel tydens die 'Shock and Awe ' -veldtog. (Foto van Democracy Now)
Sulke missies het 'n enorme risiko meegebring, nie net van die Irakse veiligheidsdienste as die agent in die gedrang gekom het nie, maar ook as gevolg van die bombardement self, het Naylor geskryf. Om hom te beskerm, het sorgvuldige, opgedateerde beplanning van die lugaanvalle vereis. "
As dit dus nie die Mukhabarat was wat die Oos -Europeër dood en vernietiging kon bring nie, was dit Amerikaanse bomme.
Die Oos-Europeër het ná die inval rustig uit Irak verban en nog 'n paar jaar in militêre verwante intelligensiedienste gedien. Maar die rit in die hart van Bagdad toon aan dat die prestasies van Hollywood -supersterre soos Jason Bourne nie heeltemal fiksie is nie.
GESKIEDENISHOEK: Amerikaanse vloot en mariniers verslaan seerowers van Barbary
Thomas Luny (1769-1837) skildery van Bombardement of Algiers in Augustus 1816, wat 'n groot aanval op die pirate-vesting van die Barbary uitbeeld deur 'n gesamentlike Spaans-Napolitaanse-Maltese-Portugese vloot onder bevel van die ervare Spaanse admiraal Antonio Barceló, wat groot ongevalle veroorsaak het wat vrees vir 'n ander aanval veroorsaak het , uiteindelik 'n vredesverdrag afgedwing.
President Thomas Jefferson (1743-1826) het beveel dat Barbary se seerowery teen Amerikaanse skepe moet stop.
Skildery deur die Engels-gebore Amerikaanse kunstenaar Edward Moran (1829-1901) van die doelbewuste verbranding van die fregat USS Philadelphia wat deur Tripolitans gevang is nadat hulle tydens die Barbary Wars in die hawe van Tripoli gestrand het, die vernietiging van Stephen Decatur en 60 mans wat ontsnap het in ketch Intrepid getoon in voorgrond.
Skildery deur Charles Bird King (1785-1862) van die Amerikaanse vlootheld Stephen Decatur Jr. (1779-1820).
Illustrasie wat Barbary seerowerskip uitbeeld.
Barbary seerowerskipmodel wat besit word deur die maritieme fiksieskrywer Alaric Bond.
Skildery deur Dennis Malone Carter (1820-1881) van Stephen Decatur wat aan boord van 'n Tripolitaanse geweerboot gaan tydens 'n vlootverloofing van die Barbary-oorlog, 3 Augustus 1804, met Decatur in blou uniform in die middel regs onder.
Skildery deur Aert Anthniszoon (c.1580-1620) Franse skip wat aangeval word deur Barbary seerowers.
Vandag wêreldwyd seerowery plekke.
USMC-kunstenaar Charles Waterhouse (1924-2013) skildery van Amerikaanse mariniers onder leiding van luitenant Presley N. O'Bannon wat die vesting van Barbary in Durna in 1805 aanval om die ontvoerde bemanning van die USS Philadelphia te red nadat hy oor 600 myl van die Libiese woestyn geloop het na 'oewers van Tripoli "In die Eerste Barbara -oorlog.
Dey van Algiers wat huldebetaling van die VSA geëis en ontvang het in ruil daarvoor dat hulle nie Amerikaanse skeepvaart gekaap het nie (1817).
Kaptein van die Amerikaanse vloot, William Bainbridge, lewer huldebetaling aan Dey van Algiers in ruil daarvoor dat die Amerikaanse skeepvaart nie seeroweraanvalle van Barbary gelaat het nie, 'n praktyk wat deur president Thomas Jefferson beëindig is.
Vandag se seerowers in die Suid -Chinese See.
Commodore Edward Preble van die Amerikaanse vloot (1761-1607), bevelvoerder van die eerste Amerikaanse vloot wat in die Eerste Barbary-oorlog (1801-1805) teen die seerowers van Barbary terugveg.
Thomas Jefferson was skaars ingehuldig as president voordat hy 'n groot doring in die kant van die ontluikende Verenigde State moes hanteer - aanvalle op Amerikaanse skeepvaart deur Moslem -seerowers in die Middellandse See, sodat hy Stephen Decatur met 'n klein vloot oorlogskepe gestuur het om hulle te keer .
Jefferson het al baie van Barbary -seerowers geweet, sedert sy dae as 'n Amerikaanse diplomaat in Parys.
Wat gevolg het, was die Eerste Barbary -oorlog - Amerika se eerste oorsese oorlog teen 'n vreemde vyand.
Seerowery op die oop see bestaan ​​al sedert die 13de eeu v.C., volgens antieke Egiptiese kronieke, oor aanvalle deur die "Seevolke" op die seevaarte van die oostelike Middellandse See.
Toe, in die dae van Julius Caesar, was selfs die magtige Romeine deur seerowers geteister, met die winsgewende slawehandel wat baie daarvan aangevuur het.
Volgens die vroeë Romeinse historikus Lucius Cassius Dio was seerowers moeiliker om te vang of uit te breek as bandiete. Die seerowers het toegeval op die Middellandse See -kusvelde en dorpe, wat voedseltekorte in Rome veroorsaak het.
Uiteindelik het Caesar genoeg gehad en die bondgenoot (en later mededinger) Gnaeus Pompeius Magnus "Pompeius die Grote" gestuur om te help om van hulle ontslae te raak.
Pompeius het 71 seerowerskepe gevang en 306 meer wat oorgegee is. Hy het ook op 120 dorpe en vestings beslag gelê en ongeveer 10 000 seerowers doodgemaak. Genadiglik verhuis hy nog 20 000 seerowers na yl bevolkte dele van die ryk om die gebiede te help ontwikkel.
Dit het die slawehandel egter nie beëindig nie.
Na Pompeius se oorwinning oor die seerowers, het Rome nog steeds slawe nodig gehad, en die seerowers wat nie gevang is nie, was sentrale agente om hulle te voorsien.
Selfs Pompeius se eie seun, Sextus het 'n seerower geword en bevel gegee oor 'n seerowervloot.
Europeërs het spoedig in die daad van seerowery beland wat tot vandag toe voortduur. Baie lande het private persone opdrag gegee om namens die regering skeepvaart te plunder. Koningin Elizabeth I het byvoorbeeld sir Francis Drake gemagtig om Spaanse skepe aan te val.
Barbary seerowery het ontstaan ​​met die opkoms van die Ottomaanse Ryk omstreeks 1300 nC.
Die Barbary -seerowers, soms Barbary- of Ottomaanse korsare genoem, was Moslem -seerowers en privaatmanne wat uit Noord -Afrika opereer het, meestal uit Salé, Rabat, Algiers, Tunis en Tripoli - hawens aan die Middellandse See "Barbary Coast".
Gedurende die koloniale tye het Amerikaanse handelskepe die beskerming van die Royal Navy gehad, maar dit het geëindig na onafhanklikheid. Die korsare het ingestem om Engelse skepe te spaar vir die betaling van 'n jaarlikse omkoopgeld - gewoonlik in goud, juwele, wapens en voorrade. Ander Europese lande het dieselfde gedoen.
Nadat hulle onafhanklik geword het, het die Verenigde State geen vlootskepe gehad om sy handelsvloot te beskerm nie en min geld om dit te bou.
Amerika was nie gereed vir oorlog nie, so die losprys is betaal - goedgekeur deur presidente Washington en Adams.
Dit was goedkoper om te betaal as om te veg.
Gedurende daardie tyd was Thomas Jefferson die Amerikaanse ambassadeur in Frankryk en was hy daarteen gekant om hulde te bring.
Toe hy in 1801 president word, eis Tripoli $ 225,000 (vandag ongeveer $ 3,5 miljoen) aan die nuwe administrasie.
Toe verklaar Tripoli oorlog en kap die vlagstaaf voor die Amerikaanse konsulaat af.
Sonder 'n formele oorlogsverklaring het die Kongres Jefferson gemagtig om vier vlootvaartuie en mariniers na die Middellandse See te stuur om Amerikaanse skeepvaartbelange te verdedig en gevange bemanningslede te red.
Hy is verder gemagtig om sy bevelvoerders opdrag te gee om alles te doen wat nodig is om die missie uit te voer.
Swede het by die poging aangesluit, en Malta het gehelp met voorraad.
Vyandelikhede het op 1 Augustus 1801 begin toe die USS Enterprise-skoener gewapen met 12 sesponder-kanonne en 80 man onder bevel van luitenant Andrew Sterett die Tripolitan-korsair Tripoli met 14 sesponders en 80 man ingeskakel het.
Die Amerikaners het maklik gewen en geen ongevalle gehad nie, terwyl die Tripolitans 50 gely het.
Hulle het die skip se maste afgekap en dit laat gaan. Die kreupele seerowerskip hink terug na Tripoli, waar die Dey (heerser) so kwaad was vir die kaptein, dat hy hom deur die strate parkeer wat agteroor op 'n donkie vasgemaak was.
Toe kry hy 500 slae op sy voetsole.
Die onderneming het nuwe voorraad vir Malta ingevaar voordat hy teruggekeer het na die blokkade en Barbary seerowerskepe aangeval het.
In Oktober 1803 strand die 16-geweer USS Philadelphia op 'n onbekende rif naby Tripoli. Alle pogings om die skip weer te laat vlieg, het misluk. Die Tripolitane het toe die skip oorgeneem en dit hervul terwyl hulle die Amerikaanse bemanning gyselaar gehou het.
Om te keer dat hulle die Philadelphia as 'n seerowerskip gebruik, het kaptein Stephen Decatur en 'n klein groepie mariniers 'n gevange plaaslike vaartuig in die donker nag in die hawe van Tripoli geseil, asof hulle in nood was.
Hulle het dit in die rigting van die Philadelphia laat vlamvat.
Die Britse lord Nelson noem dit 'die mees gewaagde en gewaagde daad van die eeu'.
19 maande lank het die 315 beamptes en bemanning uit die Philadelphia wat deur Jusuf Karamanli, regerende pasha van Tripoli, gevange geneem is, in 'n vesting met 'n uitsig oor die hawe verdwyn. Die kos was swak en hulle het min klere, maar die Deense konsul het gedoen wat hy kon om hulle te help.
Hulle gevangenskap eindig in 1805 na die Slag van Durna.
Voormalige VS. konsul en voormalige weermagkaptein William Eaton en mariene luitenant Presley N. O'Bannon en agt mariniers het 'n mag van 500 Griekse, Arabiese en Berberse huursoldate in Alexandria, Egipte, versamel.
Daarna het hulle hulle op 'n martelende tog van 521 myl oor die Libiese woestyn gelei om 'n verrassingsaanval op die stad Derna, 'n seehaven van 'n seerower aan die "oewer van Tripoli", te maak.
Hulle missie was om Yusuf Karamanli, die heersende pasha van Tripoli, te verdryf wat sy broer Hamet, wat simpatiek was vir die VSA, afgesit het.
Met ondersteuning deur drie Amerikaanse vlootskepe wat Durna met hul groot gewere bombardeer, het die Amerikaners in 16 dae 'n beslissende oorwinning behaal, met min slagoffers.
Omdat hy nie nog 'n bittere nederlaag wou hê nie, reël Yusuf 'n vredesverdrag met die Amerikaanse konsul Tobias Lear, wat die konflik beëindig en die gevangen bemanning uit die Philadelphia vrylaat.
Die Amerikaanse senaat bekragtig die verdrag 'n jaar later.
Eaton en O'Bannon het as helde na die Verenigde State teruggekeer.
Hamet Karamanli kry nie die troon terug nie en keer terug na ballingskap in Egipte.
Die vredesverdrag was van korte duur. Binnekort het die seerowers van Barbary teruggekeer na handelskepe, wat die Tweede Barbaarse Oorlog veroorsaak het.
In die jare tussen die twee Barbary -oorloë was daar vyandigheid tussen die VSA en Brittanje aan die broei wat sou uitbreek in die oorlog van 1812. Brittanje het die stryd onder die Franse onder Napoleon aangegryp en sou enige Amerikaanse skepe beslag lê wat met Frankryk handel dryf.
Hulle het ook Amerikaanse bemanningslede gedwing om in die Royal Navy te dien - indruk.
Gedurende daardie tyd het die Britte die Barbary -seerowers aangemoedig om Amerikaanse handelskepe aan te val.
Toe die 1812 -oorlog in 1815 met die Verdrag van Gent geëindig het, het die VSA teruggekeer na die Barbary -seerowers.
Die kongres het toe die ontplooiing van 'n 10-skeeps-eskader goedgekeur onder bevel van kommodore Stephen Decatur om die Algerynse seerowers te volg.
In die Middellandse See het hy verskeie seerowerskepe gevange geneem, en die Dey van Algiers gekonfronteer met harde praatjies oor die stop van die seerowery en eis vergoeding vir verliese - bedreiging van vernietiging as hy nie daaraan voldoen nie.
Die Dey het kapituleer, tien gevangenes vrygelaat en ingestem tot volle betaling vir beserings aan Amerikaners. In ruil daarvoor het Decatur twee gevange skepe en ongeveer 500 van die onderdane van die Dey teruggegee.
Die verdrag het geen verdere huldevereistes gewaarborg nie en veilige seeregte in die Middellandse See verleen.
Decatur onderteken toe soortgelyke ooreenkomste met ander Barbary -lande.
Met die ondertekening van die verdrag is al die bemanning en offisiere van die USS Philadelphia 19 maande lank in gevangenskap vrygelaat.
Commodore Stephen Decatur se laaste jare was as vlootkommissaris en prominente sosiale figuur in Washington, DC.
Hy sterf op 24 Maart 1820 aan 'n wond wat twee dae tevore opgedoen is in 'n tweeling met Commodore James Baron. President James Monroe en 10 000 burgers het sy begrafnis bygewoon.
Amerika se vlootheld en "Conqueror of the Barbary Pirates" was slegs 41.
Die Barbary -state, hoewel hulle nie meer Amerikaanse skepe gevang het nie, het die Barbary -korsare weer aanvalle in die Middellandse See hervat, en ten spyte van strawwe Britse bombardemente het hulle seerowery eers 'n einde gemaak aan die Franse verowering van Algerië in 1830.
Die oorwinnings van die Barbary -oorlog was 'n dapper begin vir 'n jong Amerika.
Kontak Syd Albright by [email protected]
Bekende gevangenes wat deur seerowers aangehou word ...
Onder die beroemde gevangenes wat deur die Barbara -seerowers gevange gehou is en later losgekoop is, was St. Vincent de Paul en Miguel de Cervantes, skrywer van "Don Quichote".
Mislukte onderhandelinge in Londen ...
In Maart 1786 het Thomas Jefferson en John Adams na Londen gegaan om met Tripoli se gesant, ambassadeur Sidi Haji Abdurrahman, te onderhandel om die seerowery te beëindig. Die Amerikaners is meegedeel dat "die Koran sê dat alle nasies wat nie die profeet erken het nie, sondaars was, wat die reg en plig van die gelowiges was om te plunder en te verslaaf".
'N Eerste vir Old Glory ...
Nadat hy die geveg by Derna gewen het, het mariene luitenant Edward O'Bannon die Amerikaanse vlag van 15 sterre en 15 strepe (later bekend gemaak in die oorlog van 1812 as die "Star-Spangled Banner") oor die vesting gehys. Dit was die eerste keer dat die Stars-and-Stripes ooit oor 'n vesting aan die kant van die Atlantiese Oseaan gevlieg het.
Huursoldaat -muitery ...
Op die lang trek uit Egipte het Eaton en O'Bannon se huursoldate begin muitery praat toe voedselrantsoene opraak. Spanning het ontstaan ​​tussen die Ortodoks-Christelike Grieke en die 200 tot 300 Moslem-Arabiere en Turke. Verskeie Arabiese kameeldrywers het wel weggehardloop, en op 'n stadium het sommige Arabiere die toevoerwa probeer aanval, maar hulle is deur die mariniers en 'n paar Griekse artilleriste voorgekeer.
Stephen Decatur - Amerikaanse held ...
Op 25 -jarige ouderdom het Stephen Decatur die jongste man geword wat die rang van kaptein in die Amerikaanse vlootgeskiedenis bereik het. Hy het in drie groot oorloë gedien en die Amerikaanse vloot 'n supermoondheid gemaak met sy besonderse leierseienskappe. Vyf Amerikaanse vlootskepe is na hom vernoem.
WIT HUIS HISTORIESE VERENIGING
NASIONALE PORTRET GALLERIE
FOTO COURTESY/ALARIC BOND
Barbary corsairs en bemanningslede van die Noord -Afrikaanse Ottomaanse provinsies Algiers, Tunis, Tripoli en die onafhanklike Sultanaat Marokko onder die Alaouitiese dinastie (die Barbary Coast) was die plaag van die Middellandse See.  Die vang van handelskepe en hulle bemanning verslaaf of loskoop, het die Moslemheersers van hierdie nasies rykdom en vlootmag gebied. Die Rooms -Katolieke Trinitariese Orde, of die orde van "Mathurins", het eeue lank uit Frankryk gewerk met die spesiale missie om fondse in te samel en uit te betaal vir die verligting en losprys van gevangenes van Mediterreense seerowers. Volgens Robert Davis is tussen 1 en 1,25 miljoen Europeërs deur Barbary -seerowers gevange geneem en as slawe tussen die 16de en 19de eeu verkoop. 
Barbary corsairs het aanvalle op Amerikaanse handelsvaart gelei in 'n poging om losprys af te dwing vir die lewens van gevange matrose, en uiteindelik hulde aan die Verenigde State om verdere aanvalle te vermy, soos met die verskillende Europese state.  Voor die Verdrag van Parys, wat die onafhanklikheid van die Verenigde State van Groot -Brittanje geformaliseer het, is Amerikaanse skeepvaart gedurende die rewolusionêre jare onder die Verdrag van Alliansie (1778–83) deur Frankryk beskerm. Alhoewel die verdrag nie die Barbary State in naam noem nie, verwys dit na algemene vyande tussen die VSA en Frankryk. As sodanig het seerowery teen Amerikaanse skeepvaart eers na die einde van die Amerikaanse rewolusie begin plaasvind, toe die Amerikaanse regering sy beskerming ingevolge die Alliansieverdrag verloor het.
Hierdie verval van beskerming deur 'n Europese mag het daartoe gelei dat die eerste Amerikaanse handelsskip ná die Verdrag van Parys in beslag geneem is. Op 11 Oktober 1784 het Marokkaanse seerowers die brigantyn in beslag geneem Betsey.  Die Spaanse regering het oor die vryheid van die gevange skip en bemanning onderhandel, maar Spanje het die Verenigde State advies gegee oor hoe om met die Barbary -state om te gaan. Die advies was om hulde te bring om verdere aanvalle op handelskepe te voorkom. Die Amerikaanse minister van Frankryk, Thomas Jefferson, het besluit om gesante na Marokko en Algerië te stuur om verdrae te koop en die vryheid van die gevangene matrose wat deur Algerië gehou word.  Marokko was die eerste staat van die Barbaryse kus wat 'n verdrag met die VSA onderteken het, op 23 Junie 1786. Hierdie verdrag het formeel alle Marokkaanse seerowery teen Amerikaanse skeepvaartbelange beëindig. Spesifiek lui artikel ses van die verdrag dat as Amerikaners wat gevange geneem is deur Marokkane of ander Barbary -kusstate by 'n Marokkaanse stad opdok, hulle vrygelaat sou word en onder die beskerming van die Marokkaanse staat sou val. 
Amerikaanse diplomatieke optrede met Algerië, die ander groot staat aan die Barbary -kus, was baie minder produktief as met Marokko. Algerië begin op 25 Julie 1785 seerowery teen die VSA met die vang van die skoener Maria, en Dauphin 'n week later.  Al vier die state in die Barbary -kus eis elk $ 660,000. Die gesante het egter slegs 'n toegewysde begroting van $ 40 000 gekry om vrede te bewerkstellig.  Diplomatieke gesprekke om 'n redelike bedrag vir huldeblyk te bereik of vir die losprys van die gevange matrose het gesukkel om vooruitgang te maak. Die spanne van Maria en Dauphin het meer as 'n dekade lank tot slawerny gebly, en spoedig was daar ook bemannings van ander skepe wat deur die Barbary -state gevange geneem is. 
In 1795 het Algerië 'n ooreenkoms bereik wat gelei het tot die vrylating van 115 Amerikaanse matrose teen 'n prys van meer as $ 1 miljoen. Hierdie bedrag beloop ongeveer 'n sesde van die hele Amerikaanse begroting,  en is deur die Barbary-state as huldeblyk geëis om verdere piraterij te voorkom. Die voortdurende vraag na huldeblyk het uiteindelik gelei tot die stigting van die Amerikaanse vlootdepartement, wat in 1798 gestig is  om verdere aanvalle op Amerikaanse skeepvaart te voorkom en die eise vir uiters groot huldeblyke van die Barbary -state te beëindig.
Verskeie briewe en getuienisse van gevange matrose beskryf hul gevangenskap as 'n vorm van slawerny, al was die gevangenisstraf van die Barbarykus anders as die wat die Amerikaanse en Europese moondhede destyds beoefen het.  Barrykus -gevangenes kon rykdom en eiendom verkry, tesame met die verkryging van status bo die van 'n slaaf. Een so 'n voorbeeld was James Leander Cathcart, wat die hoogste posisie bereik het wat 'n Christen slaaf in Algerië kon behaal en 'n raadgewer geword het vir die bey (goewerneur).  Tog is die meeste gevangenes in die diens van die Barbary -seerowers tot harde arbeid gedwing, en het hulle gesukkel onder uiters swak omstandighede wat hulle aan ongediertes en siektes blootgestel het. Namate die Verenigde State van Amerika hul behandeling bereik het, het Amerikaners deur middel van vrygelate gevangenes se verhale en briewe aangedring op regstreekse optrede om die seerowery teen Amerikaanse skepe te stop.
In Maart 1786 het Thomas Jefferson en John Adams na Londen gegaan om te onderhandel met Tripoli se gesant, ambassadeur Sidi Haji Abdrahaman (of Sidi Haji Abdul Rahman Adja). Toe hulle navraag doen oor "die grond van die pretensies om oorlog te voer teen nasies wat hulle geen leed aangedoen het nie", antwoord die ambassadeur:
Daar is in hulle Koran geskryf dat alle nasies wat die profeet nie erken het nie, sondaars was, wat die reg en plig van die gelowiges was om te plunder en te verslaaf en dat elke mussulman wat in hierdie oorlog gedood is, beslis na die paradys sou gaan. Hy het ook gesê dat die man wat die eerste aan boord van 'n vaartuig was, een slaaf bo sy deel gehad het, en dat wanneer hulle na die dek van 'n vyand se skip spring, elke matroos 'n dolk in elke hand en 'n derde in sy mond wat gewoonlik so 'n verskrikking in die vyand geslaan het dat hulle vir 'n kwartaal dadelik uitgeroep het. 
Jefferson het die gesprek gerapporteer aan die minister van buitelandse sake, John Jay, wat die kommentaar en aanbod van die ambassadeur aan die kongres voorgelê het. Jefferson het aangevoer dat huldeblyk nog aanvalle sal aanmoedig. Alhoewel John Adams dit met Jefferson eens het, het hy geglo dat die omstandighede die VSA genoop het om hulde te bring totdat 'n voldoende vloot gebou kon word. Die VSA het pas 'n uitputtende oorlog gevoer, wat die land diep in die skuld gebring het. Federalistiese en anti-federalistiese magte het gestry oor die behoeftes van die land en die las van belasting. Jefferson se eie Demokratiese-Republikeine en anti-seevaarders was van mening dat die toekoms van die land lê in die uitbreiding na die weste, met Atlantiese handel wat dreig om geld en energie weg van die nuwe nasie te sif, om aan oorloë in die ou wêreld bestee te word.  Die VSA het Algiers die losprys betaal en in die komende 15 jaar tot $ 1 miljoen dollar per jaar betaal vir die veilige verloop van Amerikaanse skepe en die terugkeer van Amerikaanse gyselaars. [ aanhaling nodig ] 'N Betaling van $ 1 en 160 miljoen dollar in losprys en huldeblyk aan die privaatstate beloop ongeveer 10% van die Amerikaanse regering se jaarlikse inkomste in 1800. 
Jefferson het voortgegaan om te argumenteer vir die staking van die huldeblyk, met toenemende steun van George Washington en ander. Met die heropstelling van die Amerikaanse vloot in 1794 en die gevolglike toenemende vuurkrag op die see, is dit toenemend moontlik vir Amerika om hulde te bring, hoewel dit lankal moeilik was om die jarelange gewoonte om te keer.
Met een beduidende uitsondering, is Amerikaanse ingryping in Afrika beperk tot die postkoloniale era. Die uitsondering het plaasgevind tydens die vormingsjare van die Verenigde State, toe die Barbary -seerowers van die Noord -Afrikaanse kus met die ontluikende Amerikaanse vloot en mariene korps bots.
Die kus van Noord -Afrika was lankal 'n toevlugsoord vir die semi -outonome state Tripoli, Tunis, Algiers en Marokko, gesamentlik bekend as die Barbary -state. Die kus is lank in toom gehou deur die Knights of St. John, gebaseer op die eiland Malta. Die vernietiging van die ridders tydens die Napoleontiese oorloë (ongeveer 1799–1815) het egter 'n magsvakuum in die Middellandse See oopgemaak wat die seerowers vinnig kon uitbuit.
Intussen het die Verenigde State, wat nuut onafhanklik was en nie meer by Britse vlootbeskerming kon baat nie, sy handelsvloot aan die genade van die herlewende Barbary -seerowers gevind. Die Verenigde State het 'n beleid aanvaar om 'beskermingsgeld' aan die seerowers van Barbary te betaal. Thomas Jefferson, ambassadeur in Frankryk onder John Adams, het hierdie beleid heftig gekant. Toe hy in 1801 president word, onderbreek hy onmiddellik die betalings, wat op daardie stadium 20 persent van die jaarlikse inkomste van die regering beloop het.
Die gevolg van hierdie nuwe streng beleid was die Eerste Barbary-oorlog, wat tot 1805 geduur het. Hoewel 'n onverklaarde oorlog, het die Kongres die nodige fondse vir die teregstelling daarvan gedoen, sodat die Amerikaanse Vloot in staat was om teen sy Noord-Afrikaanse vyande op te tree.
Die verloop van die oorlog het in 1804 'n dramatiese wending geneem met die inname van die USS Philadelphia en sy bemanning. Op 16 Februarie het kaptein Stephen Decatur 'n aanval op die hawe van Tripoli gelei, waar die Philadelphia vasgemeer is om die skip te vernietig en sodoende die gebruik daarvan aan die seerowers te ontken. Dit was 'n gewaagde aanval en 'n volledige sukses. Decatur het teruggekeer huis toe as een van die land se eerste nasionale helde.
Twee maande later beland 'n eenheid mariniers onder generaal William Eaton aan die 'oewers van Tripoli'. Met 'n verskeidenheid van vyfhonderd Arabiese, Griekse en Berberse huursoldate, het die mariniers 'n optog van vyftig dae, vyfhonderd myl oor groot dele van die Libiese woestyn uitgevoer om die oorwinning te vind in die Slag van Derne, die beslissende oorlogskonflik. 'N Onderhandelde skikking is spoedig bereik: in ruil vir $ 60 000 het die Barbary -state belowe om driehonderd gevangenes te oorhandig en aanvalle op Amerikaanse skepe te staak. Alhoewel daar weer geld betaal is, is daar 'n onderskeid getref: dit was nie meer huldeblyk nie, maar eerder 'n losprys.
Die mag van die Barbary -seerowers is egter nie gebreek nie. Namate die Verenigde State in 1812 in oorlog met Groot -Brittanje gewikkel geraak het, het die Dey of Algiers hernude aanvalle op Amerikaanse skeepvaart begin. Met die Britse nederlaag in 1815 het die kongres Stephen Decatur weer na Noord -Afrika gestuur om die seerowerbedreiging die hoof te bied. Binne 'n maand na vertrek het Decatur twee Algerynse skepe gevange geneem en die Dey gedwing om alle Amerikaanse en die meeste Europese gevangenes om te gee en Amerika 'n $ 10.000 vrywaring te betaal.
Die Tweede Barbaarse Oorlog was die effektiewe einde van die Noord -Afrikaanse seerowers as 'n groot bedreiging. Teen die 1830's is die streek verdeel tussen Frankryk en die Ottomaanse Ryk, selfs toe die res van Afrika vinnig onder Europese koloniale oorheersing begin val het. Hierdie oorheersing het noodwendig die Verenigde State verhinder om meer as 'n eeu lank invloed op Afrika -aangeleenthede uit te oefen.
In 1785 begin seerowers van Barbary Amerikaanse handelskepe in die Middellandse See, veral van Algiers, in beslag neem. Alleen al in 1793 is 11 Amerikaanse skepe gevange geneem en hul bemanning en winkels vir losprys gehou. Om hierdie probleem te bekamp, ​​is voorstelle gemaak vir oorlogskepe om die Amerikaanse skeepvaart te beskerm, wat die vlootwet van 1794 tot gevolg gehad het. gestaak word as ooreengekom is met vredesvoorwaardes met Algiers. 
Joshua Humphreys se ontwerp was destyds ongewoon, diep,  lank op kiel, smal balk (breedte) en baie swaar gewere. Die ontwerp vra vir 'n diagonale ruiters wat bedoel is om vark en sak te beperk, terwyl die skepe baie swaar plank gee. Hierdie ontwerp het die romp groter krag gegee as 'n ligter geboude fregat. Dit was gebaseer op Humphrey se besef dat die jong Verenigde State nie die grootte van hul vloot by die Europese state kon pas nie, daarom is hulle ontwerp om enige ander fregat te oorweldig terwyl hulle uit 'n skip van die lyn ontsnap.   
Haar kiel is op 1 November 1794 neergelê by die werf van Edmund Hartt in Boston, Massachusetts, onder toesig van kaptein Samuel Nicholson, skeepvaartmeester kolonel George Claghorn en voorman prins Athearn van die Martha's Vineyard Athearns.   Grondwet Die romp is 530 mm dik en sy lengte tussen loodregte 53 m, met 'n lengte van 62 m en 'n breedte van 13,26 m.   In totaal was 60 hektaar (24 ha) bome nodig vir haar konstruksie.  Primêre materiale bestaan ​​uit denne en eikebome, waaronder suidelike lewende eikebome wat uit Gascoigne Bluff gesny is en naby St. Simons, Georgia, gefrees is. 
'N Vredesooreenkoms is in Maart 1796 tussen die Verenigde State en Algiers aangekondig, en die bouwerk is gestaak in ooreenstemming met die Vlootwet van 1794.  Na 'n paar debatte en aanmoediging deur president Washington, het die Kongres ingestem om voort te gaan met die finansiering van die bou van die drie skepe naaste aan voltooiing: Verenigde State, Konstellasie, en Grondwet.   Grondwet se bekendstellingseremonie op 20 September 1797 is bygewoon deur president John Adams en goewerneur van Massachusetts, toename Sumner. By die bekendstelling gly sy af op die paaie wat slegs 8,2 m was, voordat sy haar gewig stop, wat veroorsaak het dat die maniere in die grond neersak en verdere beweging verhinder het. 'N Poging twee dae later het slegs 'n ekstra reis van 9,4 m gelei voordat die skip weer gestop het. Na 'n maand se herbou van die maniere, Grondwet uiteindelik op 21 Oktober 1797 in die Boston -hawe ingeglip, terwyl kaptein James Sever 'n bottel Madeira -wyn op haar boegspriet gebreek het.  
Grondwet is aangewys as 'n fregat van 44 kanonne, maar sy het dikwels meer as 50 gewere op 'n slag gedra.  Skepe van hierdie era het geen permanente battery gewere gehad soos dié van moderne vlootskepe nie. Die gewere en kanonne is ontwerp om heeltemal draagbaar te wees en word dikwels tussen skepe uitgeruil soos situasies dit regverdig. Elke bevelvoerder het wapens na sy smaak toegerus, met inagneming van faktore soos die totale gewig van die winkels, die aanvulling van personeel aan boord en die beplande roetes om te vaar. Gevolglik het die bewapening op skepe dikwels tydens hul loopbane verander, en rekords van die veranderinge is nie algemeen gehou nie. 
Gedurende die oorlog van 1812, Grondwet Die battery gewere het tipies bestaan ​​uit 30 lang kanonne van 24 pond (11 kg), met 15 aan elke kant van die geweerdek. Nog 22 gewere is op die spardek ontplooi, 11 per kant, elk 'n kort 32-pond (15 kg) karronade. Vier jaaggewere is ook geposisioneer, twee elk agter en agter. 
Al die gewere aan boord Grondwet was replika's sedert haar herstel in 1927–1931. Die meeste is in 1930 gegiet, maar twee karronades op die spardek is in 1983 gegiet.  'n Moderne saluutpistool van 40 mm (1.6 duim) was in die voorste lang geweer aan elke kant versteek tydens haar herstel van 1973–1976 om herstel die vermoë om seremoniële groete af te vuur. 
President John Adams beveel alle vlootskepe einde Mei 1798 op see om te patrolleer vir gewapende Franse skepe en om enige Amerikaanse skip wat deur hulle gevang is, te bevry. Grondwet was nog nie gereed om te vaar nie en moes uiteindelik sestien kanonne van 18 pond (8,2 kg) van Castle Island leen voordat hy uiteindelik gereed was.  Sy het die aand van 22 Julie 1798 in die see gesteek met bevele om die oostelike kuslyn tussen New Hampshire en New York te patrolleer. Sy patrolleer 'n maand later tussen Chesapeake Bay en Savannah, Georgia, toe Nicholson sy eerste geleentheid vind om 'n prys te wen. Hulle onderskep Niger Aan die kus van Charleston, Suid-Carolina, op 8 September, vaar 'n 24-geweerskip met 'n Franse bemanning onderweg van Jamaika na Philadelphia, wat beweer dat dit onder bevel van Groot-Brittanje was.  Nicholson het die bemanningslede laat sit, miskien nie sy bevele reg verstaan ​​nie. Hy het 'n prysspan aan boord geplaas Niger en haar na Norfolk, Virginia, gebring.
Grondwet 'n week later weer suidwaarts gevaar om 'n handelskonvooi te begelei, maar haar boogspriet is in 'n storm erg beskadig en sy is terug na Boston vir herstelwerk. Intussen het die sekretaris van die vloot, Benjamin Stoddert, dit bepaal Niger was onder bevel van Groot -Brittanje, soos beweer, en die skip en haar bemanning is vrygelaat om hul reis voort te sit. Die Amerikaanse regering het 'n terugbetaling van $ 11 000 aan Groot -Brittanje betaal.  
Grondwet het op 29 Desember uit Boston vertrek. Nicholson rapporteer aan kommodoor John Barry, wat sy vlag binnedring Verenigde State naby die eiland Dominica vir patrollies in die Wes -Indiese Eilande. Op 15 Januarie 1799, Grondwet die Engelse handelaar onderskep Spencer, wat deur die Franse fregat bekroon is L'Insurgente 'n paar dae tevore. Tegnies, Spencer was 'n Franse skip wat deur 'n Franse prysbemanning bestuur word, maar Nicholson het die skip en haar bemanning die volgende oggend vrygelaat, miskien huiwerig na die verhouding met Niger.   By die aansluiting by Barry se bevel, Grondwet moes byna onmiddellik herstelwerk aan haar tuig doen weens stormskade, en eers op 1 Maart het iets opgemerk. Op hierdie datum het sy HMS teëgekom Kersvader Margarita   wie se kaptein 'n kennis van Nicholson was. Die twee het ingestem tot 'n seiljag, wat die Engelse kaptein vol vertroue was dat hy sou wen. Maar na 11 uur seil, Kersvader Margarita laat sak haar seile en erken nederlaag, en betaal die weddenskap met 'n vat wyn aan Nicholson.  Hervat haar patrollies, Grondwet daarin geslaag om die Amerikaanse sloep terug te kry Neutraliteit op 27 Maart en 'n paar dae later die Franse skip Carteret. Sekretaris Stoddert het egter ander planne gehad en onthou Grondwet na Boston. Sy het op 14 Mei daar aangekom, en Nicholson is van bevel onthef. 
Verandering van opdrag Redigeer
Kaptein Silas Talbot is teruggeroep tot bevelvoerder Grondwet en dien as kommodore van bedrywighede in die Wes -Indiese Eilande. Nadat herstelwerk en heraanbod voltooi is, Grondwet vertrek op 23 Julie uit Boston met 'n bestemming Saint-Domingue via Norfolk en 'n missie om die Franse skeepvaart te onderbreek. Sy het die prys geneem Amelia van 'n Franse prysbemanning op 15 September, en Talbot stuur die skip terug na New York City met 'n Amerikaanse prysbemanning. Grondwet het op 15 Oktober in Saint-Domingue aangekom en 'n afspraak gemaak Boston, Generaal Greene, en Norfolk. In die komende ses maande het geen verdere voorvalle plaasgevind nie, aangesien Franse afvallighede in die gebied afgeneem het. Grondwet was besig met roetine patrollies en Talbot het diplomatieke besoeke afgelê.  Eers in April 1800 ondersoek Talbot 'n toename in skeepsverkeer naby Puerto Plata, Santo Domingo, en ontdek dat die Franse privaat Toebroodjie daar skuiling geneem het. Op 8 Mei het die eskader die sloep gevang Sally, en Talbot het 'n plan uitgemaak om op te neem Toebroodjie deur gebruik te maak van die bekendheid van Sally om die Amerikaners toegang tot die hawe te gee.  Eerste luitenant Isaac Hull het op 11 Mei 90 matrose en mariniers na Puerto Plata gelei sonder om dit te vang Toebroodjie en spits die gewere van die nabygeleë Spaanse fort.  Daar is egter later vasgestel dat Toebroodjie uit 'n neutrale hawe gevang is, is sy met verskoning aan die Franse terugbesorg, en geen prysgeld is aan die eskader toegeken nie.  
Roetine -patrollies is weer beset Grondwet vir die volgende twee maande, tot 13 Julie, toe die grootste probleme van 'n paar maande tevore herhaal het. Sy het Cap Français ingesit vir herstelwerk. Met die inskrywingsvoorwaardes wat binnekort sou verstryk vir die matrose aan boord, het sy voorbereidings getref om na die Verenigde State terug te keer en is sy diens onthef deur Konstellasie op 23 Julie. Grondwet het 12 handelaars op haar terugreis na Philadelphia begelei en op 24 Augustus by Boston aangekom, waar sy nuwe mast, seile en tuig gekry het. Alhoewel die vrede op hande was tussen die Verenigde State en Frankryk, Grondwet het op 17 Desember weer as die vlagskip van die eskader na die Wes -Indiese Eilande geseil, met wie 'n ontmoeting gehou is Kongres, Adams, Augusta, Richmond, en Trumbull. Alhoewel die eskader nie meer toegelaat is om die Franse skeepvaart te beoefen nie, was dit die opdrag om die Amerikaanse skeepvaart te beskerm en het in daardie hoedanigheid tot April 1801 voortgegaan, toe Herald aangekom met bevele dat die eskader na die Verenigde State moet terugkeer. Grondwet terug na Boston, waar sy vertoef het, sou sy uiteindelik in Oktober vir 'n opknapping geskeduleer wees, maar dit is later gekanselleer. Sy is op 2 Julie 1802 in die gewone pos geplaas. 
Die Verenigde State het hulde gebring aan die Barbary-state tydens die kwasi-oorlog om te verseker dat Amerikaanse handelskepe nie geteister en in beslag geneem word nie.  In 1801 was Yusuf Karamanli van Tripoli ontevrede dat die Verenigde State hom minder betaal as wat hulle Algiers betaal het, en hy eis 'n onmiddellike betaling van $ 250,000.  ​​In reaksie hierop het Thomas Jefferson 'n eskader fregatte gestuur om Amerikaanse handelskepe in die Middellandse See te beskerm en vrede met die Barbary -state na te streef.  
Die eerste eskader onder bevel van Richard Dale in President het opdrag gekry om handelskepe deur die Middellandse See te begelei en met leiers van die Barbary -state te onderhandel.  'n Tweede eskader is saamgestel onder bevel van Richard Valentine Morris in Chesapeake. Die prestasie van Morris se eskader was egter so swak dat hy in 1803 herroep is en daarna uit die vloot ontslaan is. 
Kaptein Edward Preble is weer in gebruik geneem Grondwet op 13 Mei 1803 as sy vlagskip en het hy voorbereidings getref om 'n nuwe eskader te beveel vir 'n derde blokkadepoging. Die koperomhulsel op haar romp moes vervang word en Paul Revere voorsien die nodige koperblaaie vir die taak.   Sy het op 14 Augustus uit Boston vertrek, en op 6 September het sy 'n onbekende skip in die donker teëgekom, naby die Rots van Gibraltar. Grondwet het na die algemene kwartaal gegaan en toe langs die onbekende skip gehardloop. Preble het haar gegroet, net om 'n hael in ruil daarvoor te ontvang. Hy het sy skip as die fregat van die Verenigde State geïdentifiseer Grondwet maar het 'n ontwykende antwoord van die ander skip gekry. Preble het geantwoord: "Ek gaan jou nou vir die laaste keer groet. As 'n behoorlike antwoord nie teruggestuur word nie, sal ek 'n skoot op jou afvuur." Die vreemdeling kom terug, "As jy my 'n kans gee, sal ek jou 'n breë kant gee." Preble het geëis dat die ander skip haarself identifiseer en die vreemdeling antwoord: 'Dit is die skip van sy Britannic Majesty Donegal, 84 gewere, Sir Richard Strachan, 'n Engelse kommodoor. "Toe beveel hy Preble: 'Stuur u boot aan boord.' Preble was nou sonder alle geduld en roep uit: 'Dit is 'n Amerikaanse skip Grondwet, 44 gewere, Edward Preble, 'n Amerikaanse kommodoor, wat verdoem sal word voordat hy sy boot aan boord van 'n vaartuig stuur. "En dan na sy geweerpersoneel:" Blaas julle vuurhoutjies, seuns! "[Nota 2] Voordat die voorval eskaleer verder het 'n boot egter van die ander skip aangekom en 'n Britse luitenant het sy kaptein se verskoning meegedeel. Donegal maar in plaas daarvan HMS Maidstone, 'n 32-geweer fregat. Grondwet het so stil langs haar gekom Maidstone het die antwoord met die regte hael vertraag terwyl sy haar gewere gereed gemaak het.  Hierdie daad het die sterk getrouheid begin tussen Preble en die offisiere onder sy bevel, bekend as "Preble's boys", aangesien hy getoon het dat hy bereid was om 'n vermeende skip van die lyn te trotseer.  
Grondwet het op 12 September by Gibraltar aangekom waar Preble op die ander skepe van die eskader gewag het. Sy eerste sake was om 'n verdrag te reël met Sultan Slimane van Marokko, wat Amerikaanse skepe as gyselaars gehou het om die terugkeer van twee vaartuie wat die Amerikaners gevang het, te verseker. Grondwet en Nautilus vertrek op 3 Oktober uit Gibraltar en arriveer op 4de in Tanger. Adams en New York die volgende dag aangekom. Met vier Amerikaanse oorlogskepe in sy hawe, was die Sultan bly om die vervoer van skepe tussen die twee nasies te reël, en Preble vertrek op 14 Oktober met sy eskader terug na Gibraltar.   
Slag van Tripoli -hawe Wysig
Philadelphia het op 31 Oktober onder die bevel van William Bainbridge aan die rand van Tripoli gestrand terwyl hy 'n Tripoline -vaartuig agtervolg het. Die bemanning is gevange geneem Philadelphia is deur die Tripolines hervul en in hul hawe gebring.   Om die Tripolines hul prys te ontneem, het Preble beplan om te vernietig Philadelphia gebruik die gevange skip Mastico, wat hernoem is Onversetlik. Onversetlik het op 16 Februarie 1804 die hawe van Tripoli binnegekom onder bevel van Stephen Decatur, vermom as 'n handelsskip. Die bemanning van Decatur het die Tripoline -bemanning vinnig oorrompel en gaan sit Philadelphia brand.  
Preble het die eskader na Syracuse, Sicilië, teruggetrek en begin beplan vir 'n someraanval op Tripoli. Hy het 'n aantal kleiner geweerbote aangeskaf wat nader aan Tripoli kon beweeg as waarvoor dit moontlik was Grondwet, gegewe haar diep trek.  Grondwet, Argus, Onderneming, Plaag, Siren, die ses geweerbote en twee bomketse het die oggend van 3 Augustus aangekom en onmiddellik begin werk. 22 Tripoline-geweerbote het hulle in die hawe ontmoet Grondwet en haar eskader het die Tripoline -geweerbote in die komende maand ernstig beskadig of vernietig tydens 'n reeks aanvalle, wat hul bemanning gevange geneem het. Grondwet het hoofsaaklik vuurwapenondersteuning verskaf en die oewerbatterye van Tripoli gebombardeer - tog het Karamanli vasgehou in sy eis om losprys en huldeblyk, ondanks sy verliese.  
Uitrusting vooraf Onversetlik as 'n "drywende vulkaan" met 100 kort ton (91 t) buskruit aan boord in 'n laaste poging van die seisoen. Sy sou in die hawe van Tripoli vaar en opblaas te midde van die corsair -vloot, naby onder die mure van die stad. Onversetlik op die aand van 3 September onder die bevel van Richard Somers in die hawe, maar sy ontplof voortydig en vermoor Somers en sy hele bemanning van dertien vrywilligers.  
Konstellasie en President arriveer op die 9de in Tripoli met Samuel Barron in bevel. Preble is gedwing om sy bevel oor die eskader af te staan ​​aan Barron, wat senior in rang was.  Grondwet is op die 11de na Malta bestel vir herstelwerk en het twee Griekse vaartuie onderweg gevange geneem om koring in Tripoli te lewer.  Op die 12de, 'n botsing met President ernstig beskadig Grondwet se boog, agterstewe en boegbeeld van Hercules. Die botsing word toegeskryf aan 'n daad van God in die vorm van 'n skielike verandering in windrigting.  
Kaptein John Rodgers neem die bevel oor Grondwet op 9 November 1804 terwyl sy herstelwerk en heraanbod in Malta ondergaan het. Sy hervat die blokkade van Tripoli op 5 April 1805, met 'n Tripoline xebec, saam met twee pryse wat die xebec verower het.  Intussen het Commodore Barron William Eaton se vlootondersteuning verleen om Derne te bombardeer, terwyl 'n afdeling Amerikaanse mariniers onder bevel van Presley O'Bannon bymekaargekom het om die stad oor land aan te val. Hulle het dit op 27 April gevang.  'n Vredesverdrag met Tripoli is aan boord onderteken Grondwet op 3 Junie, waarin sy die bemanningslede van Philadelphia en het hulle na Syracuse teruggegee.  Sy is daarna na Tunis gestuur en het op 30 Julie daar aangekom. Sewentien bykomende Amerikaanse oorlogskepe het teen 1 Augustus in die hawe vergader: Kongres, Konstellasie, Onderneming, Essex, Franklin, Hornet, John Adams, Nautilus, Siren, en agt geweerbote. Onderhandelinge het etlike dae voortgeduur totdat 'n korttermynblokkade van die hawe uiteindelik 'n vredesverdrag op 14 Augustus tot stand gebring het.  
Rodgers bly in bevel van die eskader en stuur oorlogskepe terug na die Verenigde State toe dit nie meer nodig was nie. Uiteindelik was al wat oorgebly het Grondwet, Onderneming, en Hornet. Hulle het roetine patrollies uitgevoer en die operasies van die Franse en Royal Navy van die Napoleontiese oorloë waargeneem.  Rodgers het die bevel van die eskader omgedraai en Grondwet aan kaptein Hugh G. Campbell op 29 Mei 1806. 
James Barron geseil het Chesapeake op 15 Mei 1807 uit Norfolk te vervang Grondwet as die vlagskip van die Mediterreense eskader, maar hy het HMS teëgekom Luiperd, wat lei tot die Chesapeake–Luiperd verhouding en vertraag die verligting van Grondwet.  Grondwet voortgesette patrollies, onbewus van die vertraging. Sy het einde Junie by Leghorn aangekom, waar sy aan boord van die gedemonteerde Tripoli -monument gegaan het om terug te gaan na die Verenigde State. Campbell het die lot van Chesapeake toe hy by Málaga aankom, en hy het dadelik begin voorberei Grondwet en Hornet vir moontlike oorlog teen Brittanje. Die bemanning het muiterig geraak toe hulle verneem van die vertraging in hul verligting en weier om verder te vaar tensy die bestemming die Verenigde State was. Campbell en sy beamptes het gedreig om 'n kanon vol druiwe op die bemanningslede te skiet as hulle nie daaraan voldoen nie, en sodoende 'n einde aan die konflik te maak. Campbell en die eskader is op 18 Augustus huis toe beveel en het op 8 September na Boston vertrek en op 14 Oktober daar aangekom. Grondwet was meer as vier jaar weg.  
Grondwet is in Desember weer in gebruik geneem, terwyl kaptein John Rodgers weer die bevel geneem het om toesig te hou oor 'n groot opknapping. Sy is opgeknap teen 'n prys van net minder as $ 100,000, maar Rodgers kon haar kopermantel nie verklaar nie, wat hom later 'n "stadige seiler" verklaar het. Sy het die meeste van die volgende twee jaar aan oefenlopies en gewone diens bestee.  Isaac Hull neem bevel in Junie 1810, en hy besef onmiddellik dat sy haar onderkant skoongemaak moet word. "Tien wa -vragte" seepokkies en seewier is verwyder. 
Hull vertrek op 5 Augustus 1811 na Frankryk en vervoer die nuwe ambassadeur Joel Barlow en sy gesin. Hull het gedurende die wintermaande naby Frankryk en Nederland gebly en voortdurend seil en geweeroefeninge gehou om die bemanning gereed te hou vir moontlike vyandighede met die Britte. Die spanning tussen die Verenigde State en Brittanje was hoog na die gebeure van die Klein gordel affêre die vorige Mei, en Grondwet is deur die Britse fregatte in die skadu gebring terwyl hulle wag op gestuurde van Barlow om na die Verenigde State terug te keer. Hulle het op 18 Februarie 1812 by die huis aangekom.  
Oorlog is op 18 Junie verklaar en Hull het op 12 Julie die see onderneem, met die poging om by die vyf skepe van 'n eskader onder bevel van Rodgers aan te sluit President. Hy het op 17 Julie vyf skepe langs Egg Harbor, New Jersey, gesien en aanvanklik geglo dat dit Rodgers se eskader was, maar die volgende oggend het die uitkykpunte bepaal dat dit 'n Britse eskader uit Halifax was: HMS Aeolus, Afrika, Belvidera, Guerriere, en Shannon. Hulle het gesien Grondwet en het gejaag.  
Hull het homself bekoor, maar hy het op 'n voorstel van Charles Morris opgetree. Hy het die bemanning beveel om bote aan die kant te sit om die skip buite bereik te sleep, met kedge -ankers om die skip vorentoe te trek en die seile nat te maak om voordeel te trek uit elke windasem.  Die Britse skepe volg spoedig die taktiek van kedging na en bly agtervolg. Die gevolglike jaagtog van 57 uur in die Julie-hitte het die bemanning van Grondwet om talle taktieke te gebruik om die eskader te oorskry, en uiteindelik 8,7 kl. drinkwater oorboord te pomp.  Kanonvuur is verskeie kere uitgeruil, alhoewel die Britse pogings tekort skiet of hul punt oortref het, insluitend 'n poging tot 'n breë kant van Belvidera. Op 19 Julie, Grondwet ver genoeg voor die Britte getrek het dat hulle die agtervolging laat vaar het.  
Grondwet het op 27 Julie in Boston aangekom en net lank genoeg daar gebly om haar voorraad aan te vul. Hull het op 2 Augustus sonder bevel gevaar om nie in die hawe geblokkeer te word nie,  op 'n noordoostelike roete in die rigting van die Britse seevaarte naby Halifax en die Golf van Saint Lawrence. Grondwet Hy het drie Britse handelaars gevange geneem, wat Hull verbrand het eerder as om hulle terug te neem na 'n Amerikaanse hawe. Op 16 Augustus het hy verneem van 'n Britse fregat 100 km suidwaarts en het agtervolg.  
Grondwet vs. Guerriere Redigeer
'N Fregat is op 19 Augustus waargeneem en daarna vasbeslote om HMS te wees Guerriere (38) met die woorde "Not The Little Belt" op haar voorseil.  [Nota 3] Guerriere het oopgeskiet by die binnekoms van die reeks Grondwet, doen min skade. Na 'n paar uitruilings van kanonvuur tussen die skepe, het kaptein Hull gemanoeuvreer Grondwet in 'n voordelige posisie binne 25 meter (23 m) van Guerriere. Hy bestel toe 'n volle dubbel gelaaide breë kant van druiwe en ronde skoot wat uithaal Guerriere se mizzenmast.   Guerriere se manoeuvreerbaarheid het afgeneem met haar mizzenmast wat in die water sleep, en sy het gebots Grondwet, verstrengel haar boogspriet in Grondwet se mizzen tuig. Dit het net oorgebly Guerriere se booggewere wat effektief kan vuur. Hull se kajuit het aan die brand geslaan uit die skote, maar dit is vinnig geblus. Terwyl die skepe aanmekaar gesluit is, beveel beide kapteins aan boordpartye om in aksie te kom, maar die see was swaar en geen van die partye kon aan boord van die opponerende skip klim nie. 
Op 'n stadium het die twee skepe teen die kloksgewys saamgedraai, met Grondwet steeds aan die brand steek. Toe die twee skepe uitmekaar trek, stuur die krag van die boogsprit se skokgolwe deur Guerriere is besig om te rig. Haar voormas het ineengestort, en dit het die hoofmas kort daarna afgebring.  Guerriere was nou 'n ontnugterde, onhanteerbare hulp met byna 'n derde van haar bemanning gewond of vermoor, terwyl Grondwet het grotendeels ongeskonde gebly. Die Britte het oorgegee. 
Hull het die Britte verras met sy swaarder breë sye en sy skip se vaarvermoë. Verder tot hul verbasing, het baie van die Britse skote onskadelik teruggekap Grondwet se romp. Na berig word het 'n Amerikaanse matroos uitgeroep "Huzzah! Haar sye is van yster!" en Grondwet die bynaam "Old Ironsides" gekry. 
Die geveg het oorgebly Guerriere so erg beskadig dat dit nie die moeite werd was om na die hawe te sleep nie, en Hull het haar beveel om die volgende oggend verbrand te word nadat hy die Britse gevangenes oorgeplaas het na Grondwet.  Grondwet het op 30 Augustus teruggekom in Boston, waar Hull en sy bemanning gevind het dat die nuus van hul oorwinning vinnig versprei het en dat hulle as helde beskou word. 
Grondwet vs. Java Redigeer
William Bainbridge, senior van Hull, neem op 8 September die bevel oor "Old Ironsides" en berei haar voor op nog 'n missie in Britse seevaarte naby Brasilië, en vaar met Hornet op 27 Oktober. Hulle het op 13 Desember naby São Salvador aangekom en HMS gesien Bonne Citoyenne in die hawe.  Bonne Citoyenne het na bewering $ 1,6 miljoen aan Engeland vervoer, en haar kaptein het geweier om die neutrale hawe te verlaat sodat hy nie sy vrag verloor nie. Grondwet op die see geseil op soek na pryse, vertrek Hornet om te wag vir die vertrek van Bonne Citoyenne.  Op 29 Desember ontmoet sy HMS Java onder kaptein Henry Lambert. By die aanvanklike hael van Bainbridge, Java geantwoord met 'n breë sy wat ernstig beskadig is Grondwet is besig om te rig. Sy was egter in staat om te herstel, en het 'n reeks breë sye na teruggegee Java. 'N Skoot van Java vernietig Grondwet se stuur (wiel), sodat Bainbridge die bemanning opdrag gegee het om haar handmatig te stuur met behulp van die stuur vir die res van die verlowing.  Bainbridge is twee keer tydens die geveg gewond. Java se boogsprit het verstrengel geraak Grondwet se tuig, soos in die stryd met Guerriere, sodat Bainbridge haar kan aanhou hark met breë kante. Java Die voormaas het ineengestort, en haar strydtop het deur twee dekke hieronder neergestort. 
Bainbridge het teruggekeer om noodherstelwerk te doen en weer genader Java 'n uur later. Sy het in skerwe gelê, 'n onbeheerbare wrak met 'n erg gewonde bemanning, en sy het oorgegee.  Bainbridge bepaal dat Java was te veel beskadig om dit as 'n prys te behou en het haar beveel om te verbrand, maar nie voordat haar roer geberg en geïnstalleer is nie Grondwet.  Grondwet keer op 1 Januarie 1813 na São Salvador terug om die gevangenes van Java, waar sy ontmoet het Hornet en haar twee Britse pryse. Bainbridge gelas Grondwet om op 5 Januarie na Boston te vaar,  ver weg van 'n vriendelike hawe en uitgebreide herstelwerk nodig het Hornet agter om aan te hou wag Bonne Citoyenne in die hoop dat sy die hawe sou verlaat (sy het nie).  Java was die derde Britse oorlogskip in soveel maande wat deur die Verenigde State gevange geneem is, en Grondwet Die oorwinning het die Britse admiraliteit daartoe gelei om sy fregatte te beveel om nie die swaarder Amerikaanse fregatte een-tot-een te betrek nie, slegs Britse skepe van die lyn of eskaders mag naby genoeg kom om aan te val.   Grondwet het op 15 Februarie in Boston aangekom vir nog groter vieringe as wat Hull 'n paar maande tevore ontvang het. 
Marblehead en blokkade Redigeer
Bainbridge het dit bepaal Grondwet nuwe planke en balke, maste, seile en tuigings benodig, asook die vervanging van haar koperbodem. Personeel en voorrade word egter na die Great Lakes gestuur, wat 'n tekort veroorsaak het wat haar met haar susterskepe af en toe in Boston gehou het Chesapeake, Kongres, en President vir die grootste deel van die jaar.  Charles Stewart het op 18 Julie die bevel oorgeneem en gesukkel om die bou en werwing van 'n nuwe bemanning te voltooi,  het uiteindelik op 31 Desember gevaar. Sy het koers gesit vir die Wes-Indiese Eilande om Britse skeepvaart te teister en het vyf handelskepe en die 14-geweer HMS gevang Pictou teen einde Maart 1814. Sy het ook HMS gevolg Columbine en HMS PiqueAlhoewel beide skepe ontsnap het nadat hulle besef het dat sy 'n Amerikaanse fregat was. 
Haar hoofmas het op 27 Maart aan die kus van Bermuda geskei, wat onmiddellike herstel nodig was. Stewart het 'n koers ingestel na Boston, waar Britse skepe HMS stuur Junon en Tenedos vervolging op 3 April begin. Stewart het beveel dat drinkwater en kos oorboord gegooi word om haar las te verlig en spoed te kry, met die vertroue dat haar hoofmeester lank genoeg sou bymekaar hou sodat sy na Marblehead, Massachusetts, kon kom.  Die laaste item wat oorboord gegooi is, was die voorraad spiritus. Op Grondwet Met die aankoms in die hawe, het die burgers van Marblehead bygestaan ​​om die kanonne wat hulle in Fort Sewall besit het, bymekaar te maak, en die Britte het die agtervolging gestaak.  Twee weke later, Grondwet het na Boston gekom, waar sy tot middel Desember in die hawe geblokkeer was. 
HMS Cyane en HMS Levant Redigeer
Kaptein George Collier van die Royal Navy het bevel gekry oor die 50-geweer HMS Leuner en is na Noord -Amerika gestuur om te gaan met die Amerikaanse fregatte wat sulke verliese vir die Britse skeepvaart veroorsaak het.  Intussen het Charles Stewart sy kans gesien om uit Boston Harbour te ontsnap, en dit die middag van 18 Desember goed gemaak, en Grondwet weer koers na Bermuda.  Collier het 'n eskader versamel wat bestaan ​​uit Leuner, Newcastle, en Acasta en het agtervolg, maar hy kon haar nie inhaal nie.  Op 24 Desember het Grondwet die koopman onderskep Here Nelson en 'n prysspan aan boord geplaas. Grondwet het Boston nie ten volle verskaf nie, maar Here Nelson se winkels het 'n Kersete vir die bemanning verskaf. 
Grondwet was op 8 Februarie 1815 besig om van Kaap Finisterre af te vaar toe Stewart verneem dat die Verdrag van Gent onderteken is. Hy het egter besef dat daar nog 'n oorlogstoestand bestaan ​​totdat die verdrag bekragtig is, en Grondwet het die Britse handelaar gevange geneem Susanna op 16 Februarie was haar vrag dierhuide ter waarde van $ 75 000. 
Op 20 Februarie, Grondwet sien die klein Britse skepe Cyane en Levant in geselskap vaar en jaag.  Cyane en Levant 'n reeks breë sye teen haar begin, maar Stewart het hulle albei uit die stryd gewaag en gedwing Levant af te trek vir herstelwerk. Hy konsentreer vuur op Cyane, wat gou haar kleure getref het.  Levant teruggekeer om betrokke te raak Grondwet maar sy draai om en probeer ontsnap toe sy dit sien Cyane verslaan was.  Grondwet het haar ingehaal en na nog 'n paar breë kante het sy haar kleure getref.  Stewart het oornag by sy nuwe pryse gebly terwyl hy herstelwerk aan alle skepe gelas het. Grondwet het min skade in die geveg opgedoen, alhoewel later ontdek is dat sy twaalf Britse kanonkoeëls van 32 pond in haar romp ingebed het, waarvan nie een ingedring het nie.  Die trio het toe 'n koers vir die Kaap Verde -eilande gegee en op 10 Maart by Porto Praya aangekom. 
Die volgende oggend is Collier se eskader op 'n koers vir die hawe opgemerk, en Stewart het beveel dat alle skepe onmiddellik  moes vaar, wat hy tot dusver nie bewus was van Collier se agtervolging nie.  Cyane kon die eskader ontwyk en vaar na Amerika, waar sy op 10 April aankom, maar Levant is ingehaal en herower. Collier se eskader is afgelei Levant terwyl Grondwet het weer 'n ontsnapping van oorweldigende magte gemaak. 
Grondwet 'n koers na Guinee en dan weswaarts na Brasilië, soos Stewart geleer het uit die vang van Susanna daardie HMS Onstabiel was besig om goud terug te voer na Engeland, en hy wou haar as 'n prys hê. Grondwet op 2 April in Maranhão gesit om haar Britse gevangenes af te laai en haar drinkwater aan te vul.  Terwyl hy daar was, het Stewart deur gerugte verneem dat die Verdrag van Gent bekragtig is en koers na Amerika gesit het, en op 28 April die vredesverifikasie in San Juan, Puerto Rico, ontvang het. Daarna het hy koers na New York gegee en op 15 Mei huis toe gekom vir groot vieringe.  Grondwet onoorwonne uit die oorlog gekom, alhoewel haar suster skepe Chesapeake en President was nie so gelukkig nie, nadat hulle onderskeidelik in 1813 en 1815 gevange geneem is.   Grondwet is na Boston verhuis en in Januarie 1816 in die gewone plek geplaas, tydens die Tweede Barbary -oorlog. 
Mediterreense eskader Edit
Die kommandant van Isaac Yull, Charlestown Navy Yard, het 'n herontwikkeling van Grondwet om haar voor te berei vir diens by die Mediterreense eskader in April 1820. Hulle het Joshua Humphreys se diagonale ruiters verwyder om plek te maak vir twee yster varswatertenks, en hulle het die kopermantel en hout onder die waterlyn vervang.  Onder leiding van die sekretaris van die vloot, Smith Thompson, is sy ook onderworpe aan 'n ongewone eksperiment waarin handmatige peddelwiele op haar romp aangebring is. Die paddle wiele is ontwerp om haar tot 3 knope (5,6 km/h 3,5 mph) aan te dryf as sy ooit gekalmeer is deur die bemanning wat die skip se kapstan gebruik het.  Aanvanklike toetsing was suksesvol, maar Hull en Grondwet Die bevelvoerder van die polisie, Jacob Jones, sou na bewering nie beïndruk wees met sy wiele op 'n Amerikaanse vlootskip nie. Jones het hulle laat verwyder en in die vraghouer gebêre voordat hy op 13 Mei 1821 vertrek het vir 'n driejarige toer in die Middellandse See.  Op 12 April 1823 het sy met die Britse handelskip gebots Bicton in die Middellandse See, en Bicton het gesink met die verlies van haar kaptein. 
Grondwet andersins 'n aangename toer beleef, in geselskap saam met Ontario en Nonsuch, totdat bemanningsgedrag tydens walverlof Jones 'n reputasie gegee het as 'n kommodoor wat laks was in dissipline. Die vloot het moeg geword om klagtes te ontvang oor die manewales van die bemanning terwyl hulle in die hawe was en beveel dat Jones moet terugkeer. Grondwet het op 31 Mei 1824 in Boston aangekom en Jones is van bevel onthef.  Thomas Macdonough neem bevel en vaar op 29 Oktober na die Middellandse See onder leiding van John Rodgers in Noord-Carolina. Met dissipline herstel, Grondwet heftige plig hervat. Macdonough bedank sy bevel om gesondheidsredes op 9 Oktober 1825.  Grondwet gedurende Desember en tot Januarie 1826 herstelwerk gedoen totdat Daniel Todd Patterson op 21 Februarie die bevel oorgeneem het. Teen Augustus is sy in Port Mahon geplaas, wat ondergaan het van haar spardek, en sy het daar gebly totdat tydelike herstelwerk in Maart 1827 voltooi is. Grondwet keer op 4 Julie 1828 na Boston terug en word in reserwe geplaas.  
Grondwet is gebou in 'n era waarin die skip se verwagte lewensduur 10 tot 15 jaar was. Sekretaris van die vloot John Branch het 'n roetine -bevel gemaak vir die ondersoek van skepe in die reservaatvloot, en kommandant van die werf van Charlestown Navy Charles Morris beraam 'n herstelkoste van meer as $ 157,000 vir Grondwet.  Op 14 September 1830 verskyn 'n artikel in die Boston Adverteerder wat verkeerdelik beweer het dat die vloot van plan was om te skrap Grondwet.  [Nota 4] Twee dae later is Oliver Wendell Holmes se gedig "Old Ironsides" in dieselfde koerant en later oor die hele land gepubliseer, wat openbare verontwaardiging ontlok en pogings aangewend het om "Old Ironsides" van die skrootwerf te red. Sekretaris Tak het die koste goedgekeur, en Grondwet 'n rustige herstelperiode begin terwyl hy wag op die voltooiing van die droogdok wat toe in aanbou was op die werf.  In teenstelling met die pogings om te spaar Grondwet, nog 'n rondte opnames in 1834 vind haar susterskip Kongres ongeskik vir herstel, is sy in 1835 sonder erns verbreek.  
Op 24 Junie 1833 het Grondwet droë dok binnegekom. Kaptein Jesse Elliott, die nuwe bevelvoerder van die vlootwerf, het toesig gehou oor haar rekonstruksie. Grondwet het 760 mm vark in haar kiel en het tot 21 Junie 1834 in die droogdak gebly. wat aan president Andrew Jackson voorgelê is. 
Intussen het Elliot die installering van 'n nuwe figuurhoof van president Jackson onder die boogspruit gelei, wat 'n onderwerp van veel kontroversie geword het weens die destydse politieke ongewildheid van Jackson in Boston.  Elliot was 'n Jacksoniaanse demokraat,  en hy het doodsdreigemente ontvang. Gerugte het versprei dat die inwoners van Boston die vlootwerf bestorm om self die boegbeeld te verwyder.  
'N Kaptein van die handelaar met die naam Samuel Dewey aanvaar 'n klein weddenskap of hy die verwyderingstaak kan voltooi.  Elliot het wagte aangebring Grondwet om die veiligheid van die boegbeeld te verseker, maar Dewey het die Charles -rivier in 'n klein bootjie oorgesteek, met die geraas van donderstorms om sy bewegings te verdoesel, en hy het die meeste van Jackson se kop afgesaag.  Die afgesnyde kop het die rondtes gemaak tussen tavernes en vergaderhuise in Boston totdat Dewey dit persoonlik aan die sekretaris van die vloot Mahlon Dickerson terugbesorg het, en dit het jare lank op die biblioteekrak van Dickerson gebly.   Die toevoeging van borsbeelde aan haar agterstewe het enige omstredenheid ontgaan, wat Isaac Hull, William Bainbridge en Charles Stewart uitbeeld, en die borsbeelde het die volgende 40 jaar in plek gebly. 
Mediterreense en Stille Oseaan -eskaders Redigeer
Elliot is aangestel as kaptein van Grondwet en het in Maart 1835 aan die gang gegaan na New York, waar hy herstelwerk aan die boegbeeld van Jackson gelas het, en 'n tweede ronde omstredenheid vermy het.  Vertrek op 16 Maart Grondwet 'n koers vir Frankryk ingestel om Edward Livingston in sy pos as minister te lewer. Sy het op 10 April aangekom en op 16 Mei met die terugreis begin. Sy kom op 23 Junie terug in Boston aan, en vaar op 19 Augustus om haar stasie as vlagskip in die Middellandse See te neem, en arriveer op 19 September in Port Mahon. Haar plig oor die volgende twee jaar was sonder probleme soos sy en Verenigde State gereelde patrollies en diplomatieke besoeke afgelê.   Van April 1837 tot Februarie 1838 versamel Elliot verskillende antieke artefakte om na Amerika terug te bring, en voeg verskeie vee by tydens die terugreis. Grondwet het op 31 Julie in Norfolk aangekom. Elliot is later uit diens geskors vir die vervoer van vee op 'n vlootskip.  
As vlagskip van die Stille Oseaan -eskader onder bevel van kaptein Daniel Turner, begin sy op 1 Maart 1839 met die plig om die westelike kus van Suid -Amerika te patrolleer. Sy het gereeld maande in die een of ander hawe deurgebring en by Valparaíso, Callao, Paita en Puna gaan kuier terwyl haar bemanning hulself vermaak het met die strande en tavernes in elke plek.  Die terugreis het haar gevind in Rio de Janeiro, waar keiser Pedro II van Brasilië haar besoek het ongeveer 29 Augustus 1841. Vertrek uit Rio, keer sy terug na Norfolk op 31 Oktober. Op 22 Junie 1842 is sy onder die bevel van Foxhall Alexander Parker weer in diens geneem by die Home Squadron. Nadat sy maande lank in die hawe deurgebring het, het sy gedurende Desember drie weke lank op die see gelê, en daarna weer in die gewone. 
Regoor die wêreld Edit
Aan die einde van 1843 is sy vasgemeer in Norfolk, wat dien as 'n ontvangende skip. Die vlootkonstrukteur Foster Rhodes het bereken dat dit $ 70 000 sou kos om haar seewaardig te maak. Waarnemende sekretaris David Henshaw het 'n dilemma ondervind. Sy begroting kon nie so 'n koste ondersteun nie, maar hy kon nie toelaat dat die land se gunsteling skip agteruitgaan nie. Hy wend hom tot kaptein John Percival, in die diens bekend as "Mad Jack". Die kaptein het na Virginia gereis en sy eie ondersoek gedoen na die behoeftes van die skip. Hy het gerapporteer dat die nodige herstelwerk en opgraderings teen 'n koste van $ 10,000 gedoen kan word. Op 6 November het Henshaw vir Percival gesê om onmiddellik voort te gaan, maar binne sy verwagte figuur te bly. Na 'n paar maande se arbeid, het Percival berig Grondwet gereed vir "'n twee- of selfs 'n driejarige vaart." 
Sy het op 29 Mei 1844 aan die gang gesit met die ambassadeur in Brasilië, Henry A. Wise en sy gesin, en op 2 Augustus by Rio de Janeiro aangekom nadat sy twee hawe -besoeke langs die pad afgelê het. Sy vaar weer op 8 September en maak hawe -oproepe na Madagaskar, Mosambiek en Zanzibar, en arriveer op 1 Januarie 1845 by Sumatra. Singapoer, arriveer 8 Februarie daar. Terwyl hy in Singapoer was, was Commodore Henry Ducie Chads van HMS Kambrium besoek afgelê by Grondwet, wat die mediese hulp bied wat sy eskader kon bied. Chads was die luitenant van Java toe sy 33 jaar tevore oorgegee het aan William Bainbridge. 
Verlaat Singapoer, Grondwet het op 10 Mei in Turon, Cochinchina (huidige Da Nang, Viëtnam) aangekom. Nie lank daarna nie, is Percival ingelig dat die Franse sendeling Dominique Lefèbvre onder die doodstraf gevange gehou is. Hy het met 'n groep mariniers aan wal gegaan om met die plaaslike Mandaryns te praat. Percival het die terugkeer van Lefèbvre geëis en drie plaaslike leiers gyselaar geneem om te verseker dat daar aan sy eise voldoen word. Toe daar geen kommunikasie was nie, beveel hy die vang van drie junks, wat na gebring is Grondwet. Hy het die gyselaars na twee dae vrygelaat in 'n poging om goeie trou te betoon teenoor die Mandaryns, wat geëis het dat hulle terugkeer. Tydens 'n storm het die drie junks teen die rivier ontsnap, terwyl 'n groep mariniers hulle agtervolg en herower het. Die voorsiening van voedsel en water van die wal is gestaak, en Percival het toegegee aan 'n ander eis om die junkies vry te laat om sy skip te voorsien, met die verwagting dat Lefèbvre vrygelaat sou word. Hy het egter gou besef dat daar geen terugkeer sou wees nie, en Percival het beveel Grondwet vertrek op 26 Mei. 
Sy het op 20 Junie in Canton, China aangekom en die volgende ses weke daar deurgebring, terwyl Percival oewer- en diplomatieke besoeke afgelê het. Weer het die bemanning aan dysenterie gely weens swak drinkwater, wat gelei het tot nog drie sterftes teen die tyd dat sy Manila op 18 September bereik het, en 'n week daar voorberei om die Stille Oseaan binne te gaan. Sy vaar daarna op 28 September na die Hawaiiaanse eilande en arriveer op 16 November in Honolulu. Sy het Commodore John D. Sloat en sy vlagskip gevind Savannah daar het Sloat dit vir Percival ingelig Grondwet was nodig in Mexiko, aangesien die Verenigde State voorberei het op oorlog na die anneksasie van Texas. Sy het ses maande lank voorsiening gemaak en na Mazatlán gevaar, en daar aangekom op 13 Januarie 1846. Sy het langer as drie maande voor anker gesit totdat sy uiteindelik op 22 April huis toe kon vaar en op 4 Julie die Kaapse Hoorn afgerond het. By die aankoms in Rio de Janeiro het die skeepsparty verneem dat die Mexikaanse oorlog op 13 Mei begin het, kort na hul vertrek uit Mazatlán. Sy het op 27 September in Boston tuisgekom en is op 5 Oktober doodgemaak. 
Mediterreense en Afrikaanse eskaders Redigeer
Grondwet het in 1847 begin om by die Mediterreense eskader diens aan te skaf. Die boegbeeld van Andrew Jackson wat 15 jaar tevore soveel omstredenheid veroorsaak het, is vervang met 'n ander gelykenis van Jackson, hierdie keer sonder 'n hoed en 'n meer Napoleontiese houding. Kaptein John Gwinn beveel haar op hierdie reis, vertrek op 9 Desember 1848 en arriveer in Tripoli op 19 Januarie 1849. Sy ontvang koning Ferdinand II en pous Pius IX aan boord by Gaeta op 1 Augustus en gee hulle 'n saluut van 21 kanonne. Dit was die eerste keer dat 'n pous sy voete op Amerikaanse gebied of sy ekwivalent gesetel het. 
Op 1 September in Palermo sterf kaptein Gwinn aan chroniese gastritis en is op 9 op die 9de begrawe naby Lazaretto. Kaptein Thomas Conover neem bevel op die 18de en hervat roetine patrolleer vir die res van die toer, op pad huis toe op 1 Desember 1850. Sy was in 'n ernstige botsing met die Engelse brig betrokke Vertroue, sny haar in die helfte, wat gesink het met die verlies van haar kaptein. Die oorlewende bemanningslede is teruggevoer na Amerika, waar Grondwet weer eens in die gewone, hierdie keer by die Brooklyn Navy Yard in Januarie 1851. 
Grondwet is op 22 Desember 1852 weer in gebruik geneem onder bevel van John Rudd. Sy het Commodore Isaac Mayo vir diens saam met die Afrikaanse eskader gedra, op 2 Maart 1853 vertrek op 'n rustige seil na Afrika en op 18 Junie daar aangekom. Mayo het 'n diplomatieke besoek in Liberië besoek en 'n verdrag tussen die Gbarbo- en die Grebo -stamme gereël. Mayo het kanonne in die dorpie Gbarbo afgevuur om hulle tot die verdrag te laat instem. Ongeveer 22 Junie 1854 reël hy nog 'n vredesverdrag tussen die leiers van Grahway en Half Cavally. 
Grondwet het die Amerikaanse skip H.N. Gambrill op 3 November as 'n prys geneem naby Angola. Gambrill was betrokke by die slawehandel en het bewys Grondwet se finale vaslegging.  Die res van haar toer verloop sonder probleme en sy vaar op 31 Maart 1855 huis toe. Sy word na Havana, Kuba, herlei, en arriveer daar op 16 Mei en vertrek op die 24ste. Sy het by Portsmouth Navy Yard aangekom en is op 14 Junie uit diens gestel, en haar laaste diens op die voorste linies beëindig. 
Sedert die stigting van die US Naval Academy in 1845, was daar 'n toenemende behoefte aan kwartale om studente (middelskepe) te huisves. In 1857, Grondwet is na die droogdok by die Portsmouth Navy Yard verskuif vir omskakeling in 'n opleidingsskip. Sommige van die vroegste bekende foto's van haar is tydens hierdie opknapping geneem, wat klaskamers op haar spar- en geweerdekke bygevoeg het en haar bewapening tot slegs 16 gewere verminder het. Haar gradering is verander na 'n "2nd rate skip". Sy word op 1 Augustus 1860 weer in gebruik geneem en verhuis van Portsmouth na die Naval Academy.  
By die uitbreek van die Burgeroorlog in April 1861, Grondwet is beveel om verder noordwaarts te verhuis nadat die Konfederale simpatiseerders dreigemente teen haar gemaak het.  Verskeie kompagnies van vrywillige soldate uit Massachusetts was aan boord gestasioneer vir haar beskerming.  R. R. Cuyler het haar na New York gesleep, waar sy op 29 April aangekom het. Sy is daarna saam met die Naval Academy verhuis na Fort Adams in Newport, Rhode Island, vir die duur van die oorlog. Haar susterskip Verenigde State is deur die Unie verlaat en daarna deur die Konfederale magte by die Gosport -werf gevange geneem Grondwet die enigste oorblywende fregat van die oorspronklike ses.  
Die vloot het op 10 Mei 1862 'n ysterkleed geloods as deel van die South Atlantic Blockading Squadron, en hulle het haar die naam gegee New Ironsides om te vereer Grondwet se tradisie van diens. Maar, New Ironsides se vlootloopbaan was kort, aangesien sy op 16 Desember 1865 deur 'n brand verwoes is.  In Augustus 1865 het Grondwet verhuis terug na Annapolis, saam met die res van die Naval Academy. Tydens die reis is sy toegelaat om haar sleeplyne uit die sleepboot te laat val en alleen onder windkrag voort te gaan. Ten spyte van haar ouderdom, is sy aangeteken om teen 9 knope (17 km/h 10 mph) te hardloop en het sy tien uur voor die sleepboot by Hampton Roads aangekom.  Andersonville Prisoners- "Thorp en sy medesoldate is na Jacksonville, Fla., Vervolgens op USS Grondwet na 'Camp Parole' in Annapolis, Md., Vervoer. onderskeie regimentêre hoofkwartiere vir ontslag. " 
'N Reeks opgraderings wat weer by die Akademie gevestig is, is geïnstalleer wat stoompype en verkoelers insluit om hitte van die wal af te voorsien, asook gasbeligting. Van Junie tot Augustus elke jaar vertrek sy saam met adelbote vir hul someropleidingsvaart en keer dan terug vir die res van die jaar as 'n klaskamer. In Junie 1867 sterf haar laaste bekende plank eienaar William Bryant in Maine. George Dewey het in November die bevel oorgeneem en hy het as haar bevelvoerder gedien tot 1870. In 1871 het haar toestand versleg tot op die punt waar sy as opleidingsskip afgetree is en daarna na die Philadelphia Navy Yard gesleep waar sy in die gewone plek geplaas is. 26 September. 
Grondwet is in 1873 opgeknap om aan die eeufeesviering van die Verenigde State deel te neem. Die werk het stadig begin en is met tussenposes vertraag deur die oorgang van die Philadelphia Navy Yard na League Island. Teen die einde van 1875 het die vloot 'n aanbod vir 'n eksterne kontrakteur oopgemaak om die werk te voltooi, en Grondwet is in Mei 1876 na Wood, Dialogue en Company verskuif, waar 'n steenkoolbak en 'n klein ketel vir hitte geïnstalleer is. Die Andrew Jackson -boegbeeld is op hierdie tydstip verwyder en aan die Naval Academy Museum gegee waar dit vandag nog bly.  Haar konstruksie het gedurende die res van 1876 voortgesit totdat die eeufeesvieringe lank verby was, en die vloot het besluit dat sy as opleidings- en skoolskip vir vakleerlinge gebruik sou word. 
Oscar C. Badger het op 9 Januarie 1878 die bevel geneem om haar voor te berei op 'n reis na die Parys -uitstalling van 1878, met die vervoer van kunswerke en industriële uitstallings na Frankryk.  Drie spoorwegwaens is op haar spardek geslaan en byna twee kanonne is verwyder toe sy op 4 Maart vertrek. Terwyl sy by Le Havre opdaag, het sy gebots Ville de Paris, wat gelei het tot Grondwet betree droogdok vir herstelwerk en bly vir die res van 1878 in Frankryk. Sy het op 16 Januarie 1879 na die Verenigde State begin, maar swak navigasie het die volgende dag gestrand naby Bollard Head. Sy is na die Portsmouth Naval Dockyard, Hampshire, Engeland, gesleep, waar slegs geringe skade gevind en herstel is. 
Haar reis wat deur 'n probleem geteister is, het op 13 Februarie voortgegaan toe haar roer tydens swaar storms beskadig is, wat gelei het tot 'n totale verlies aan stuurbeheer, terwyl die roer lukraak in die romp geslaan het. Drie bemanningslede het op toue en bootstoele se stoele oor die agterstewe gegaan en dit vasgemaak. Die volgende oggend het hulle 'n tydelike stuurstelsel ingerig. Badger het 'n koers ingestel na die naaste hawe, en sy het op 18 Februarie in Lissabon aangekom. Slow dock services vertraag haar vertrek tot 11 April en haar reis huis toe eindig eers op 24 Mei.  Timmerman se maat Henry Williams, kaptein van die Top Joseph Matthews, en kaptein van die Top James Horton het die Medal of Honor ontvang vir hul optrede om die beskadigde roer op see te herstel.  Grondwet het teruggekeer na haar vorige pligte om vakleerlingseuns op te lei,  en skipkorporaal James Thayer het 'n erepenning ontvang omdat hy 'n mede -bemanningslid op 16 November van verdrinking gered het. 
Gedurende die volgende twee jaar het sy met haar opleidingsreise voortgegaan, maar dit het gou geblyk dat haar opknapping in 1876 van 'n swak gehalte was en dat sy vasbeslote was om ongeskik te wees vir diens in 1881. Geld ontbreek vir nog 'n opknapping, sodat sy uit diens gestel is en eindig haar dae as 'n aktiewe vlootskip. Sy is na die Portsmouth Navy Yard verplaas en as ontvangende skip gebruik. Daar het sy 'n huisstruktuur oor haar spardek laat bou, en haar toestand het steeds versleg, met slegs 'n minimale hoeveelheid onderhoud wat uitgevoer is om haar kop bo water te hou.   ​​In 1896 het die kongreslid van Massachusetts, John F. Fitzgerald, bewus geword van haar toestand en het die kongres voorgestel dat geld aangewend word om haar genoeg te herstel om na Boston terug te keer.  Sy het op 21 September 1897  onder sleeptou by die Charlestown Navy Yard aangekom, en na haar eeufeesviering in Oktober lê sy daar met 'n onsekere toekoms.  
In 1900 het die Kongres die herstel goedgekeur Grondwet maar het geen fondse daarvoor aangewend om die projek se befondsing privaat in te samel nie. Die Massachusetts Society of the United Daughters of the War of 1812 was 'n poging om fondse in te samel, maar dit het uiteindelik misluk.  In 1903 het die president van die Massachusetts Historical Society, Charles Francis Adams, die kongres versoek Grondwet gerehabiliteer en weer in aktiewe diens geplaas word. 
In 1905 stel die sekretaris van die vloot Charles Joseph Bonaparte dit voor Grondwet na die see gesleep word en as doeloefening gebruik word, waarna sy toegelaat word om te sink. Moses H. Gulesian het hieroor in 'n Boston -koerant gelees dat hy 'n sakeman was uit Worcester, Massachusetts, en hy het aangebied om haar vir $ 10,000 te koop.   Die staatsdepartement het geweier, maar Gulesian het 'n openbare veldtog begin wat uit Boston begin het en uiteindelik "oor die hele land versprei het."  Die protesstorms van die publiek het die kongres genoop om in 1906 $ 100,000 vir die herstel van die skip te magtig. Die kaserne -struktuur op haar spardek was die eerste wat verwyder moes word, maar die beperkte hoeveelheid geld het slegs 'n gedeeltelike herstel moontlik gemaak.  Teen 1907, Grondwet begin dien as museumskip, met toere wat aan die publiek aangebied word. Op 1 Desember 1917 is sy hernoem Ou Grondwet om haar naam vry te maak vir 'n beplande, nuwe Lexington-klas gevegskruiser. Die naam Grondwet was oorspronklik bestem vir die hoofskip van die klas, maar is tussen rompies geskommel totdat CC-5 die naam gegee het dat die konstruksie van CC-5 in 1923 weens die Washington-vlootverdrag gekanselleer is. Die onvolledige romp is verkoop vir afval en Ou Grondwet het haar naam op 24 Julie 1925 teruggegee. 
1925 restourasie en toer Redigeer
Admiraal Edward Walter Eberle, hoof van vlootoperasies, het die raad van inspeksie en opname beveel om 'n verslag oor haar toestand op te stel, en die inspeksie van 19 Februarie 1924 het haar in 'n ernstige toestand bevind. Water moes daagliks uit haar hou gepomp word net om haar kop bo water te hou, en haar agterstewe loop gevaar om af te val.Byna alle dekgebiede en strukturele komponente is gevul met vrot, en sy word beskou as op die rand van ondergang. Tog beveel die Raad aan dat sy deeglik herstel word om haar so lank as moontlik te bewaar. Die geskatte herstelkoste was $ 400,000. Sekretaris van die vloot, Curtis D. Wilbur, het aan die kongres voorgestel dat die nodige fondse privaat ingesamel word, en hy is gemagtig om die komitee saam met haar herstel te vergader. 
Die eerste poging is geborg deur die nasionale Elks Lodge. Programme wat aan skoolkinders oor 'Old Ironsides' aangebied is, het hulle aangemoedig om geld te skenk vir haar herstel, en uiteindelik $ 148,000 ingesamel. Intussen het die ramings vir herstel begin styg en uiteindelik meer as $ 745 000 bereik nadat die materiaalkoste gerealiseer is.  In September 1926 begin Wilbur kopieë van 'n skildery van Grondwet teen 50 sent per eksemplaar. Die stil film Ou Ironsides uitgebeeld Grondwet tydens die Eerste Barbaarse Oorlog. Dit het in Desember sy première gelewer en het gehelp om meer bydraes tot haar restourasiefonds aan te spoor. In die laaste veldtog is dit moontlik gemaak om memorabilia te maak van haar weggegooide plank en metaal. Die komitee het uiteindelik meer as $ 600,000 ingesamel na uitgawes, nog steeds nie die vereiste bedrag nie, en die Kongres het tot $ 300,000 goedgekeur om die herstel te voltooi. Die uiteindelike koste van die herstel was $ 946,000. 
Luitenant John A. Lord is gekies om toesig te hou oor die heropbou-projek, en werk is begin terwyl fondsinsamelingspogings nog aan die gang was. Materiaal was moeilik om te vind, veral die lewendige eikebome wat nodig was. Lord het 'n lang vergete houer lewendige eikebome (ongeveer 1 400 ton) ontbloot by Naval Air Station Pensacola, Florida, wat in die 1850's êrens vir 'n skip gesny is. bouprogram wat nog nooit begin het nie. Grondwet het op 16 Junie 1927 saam met 'n skare van 10 000 waarnemers die droogdok binnegekom. Intussen is Charles Francis Adams as sekretaris van die vloot aangestel en stel hy voor dat Grondwet maak 'n toer deur die Verenigde State na haar voltooiing as 'n geskenk aan die nasie vir sy pogings om haar te help herstel. Sy kom op 15 Maart 1930 uit die droogdok, ongeveer 85 persent van die skip is 'hernu' (dit wil sê vervang) om haar seewaardig te maak.  Baie geriewe is geïnstalleer om haar voor te berei op die drie jaar lange toer deur die land, waaronder waterleidings regdeur, moderne toilet- en stortgeriewe, elektriese beligting om die binnekant vir besoekers sigbaar te maak, en verskeie pelorusse vir maklike navigasie.  Daar is 64 000 meter aan tuigwerk gemaak Grondwet by die kabelbaan van Charlestown Navy Yard. 
Grondwet op 1 Julie 1931 weer in gebruik geneem onder bevel van Louis J. Gulliver met 'n bemanning van 60 offisiere en matrose, 15 mariniers en 'n troeteldierapie met die naam Rosie, wat hul gelukbringer was. Die toer begin in Portsmouth, New Hampshire, met 'n groot viering en 'n saluut van 21 kanonne, wat 90 hawestede langs die kus van die Atlantiese Oseaan, die Golf en die Stille Oseaan sal besoek. As gevolg van die besoekskedule op haar reisplan, is sy deur die mynveër gesleep Grebe. Sy het so ver noord as Bar Harbor, Maine, suid en in die Golf van Mexiko gegaan, dan deur die Panamakanaalsone, en weer noord na Bellingham, Washington aan die Stille Oseaan -kus. Grondwet keer in Mei 1934 na haar tuishawe in Boston terug nadat meer as 4,6 miljoen mense haar besoek het tydens die drie jaar lange toer. 
1934 keer terug na Boston Edit
Grondwet keer terug as 'n museumskip en ontvang 100 000 besoekers per jaar in Boston. Sy is onderhou deur 'n klein bemanning wat op die skip gelê het, en dit vereis meer betroubare verhitting. Die verwarming is in die vyftigerjare opgegradeer na 'n geforseerde lugstelsel, en 'n sprinkelstelsel is bygevoeg wat haar teen vuur beskerm. Grondwet het op 21 September 1938 tydens die New England Hurricane uit haar beskuldigdebank losgebars en in die Boston -hawe geblaas waar sy met die verwoester gebots het Ralph Talbot sy het slegs geringe skade opgedoen. 
Met beperkte beskikbare fondse, het sy deur die jare meer agteruitgang ondervind, en items het uit die skip begin verdwyn terwyl aandenkingsjagters na die meer draagbare voorwerpe weggekom het.  Grondwet en USS Konstellasie is op 1940 weer in gebruik geneem op versoek van president Franklin Roosevelt.   Begin 1941 het Grondwet het die rompindikasie-simbool IX-21  gekry en begin dien as 'n brig vir offisiere wat in die krygsraad wag. 
Die Amerikaanse posdiens het 'n seël uitgereik ter herdenking Grondwet in 1947, en 'n kongreswet in 1954 het die sekretaris van die vloot verantwoordelik gehou vir haar onderhoud. 
In 1970 is 'n ander opname oor haar toestand uitgevoer, waarin bevind is dat herstelwerk nodig was, maar nie so omvangryk as wat sy in die twintigerjare nodig gehad het nie. Die Amerikaanse vloot het bepaal dat 'n bevelvoerder as bevelvoerder vereis word - gewoonlik iemand met ongeveer 20 jaar anciënniteit, wat die ervaring verseker om die onderhoud wat sy benodig, te organiseer.  Fondse is in 1972 goedgekeur vir haar herstel, en sy het in April 1973 die droogdok binnegekom, tot April 1974. Gedurende hierdie tydperk is groot hoeveelhede rooi eikebome verwyder en vervang. Die rooi eikebome is in die vyftigerjare bygevoeg as 'n eksperiment om te sien of dit beter sal hou as die lewende eikebome, maar dit het meestal teen 1970 verrot. 
Tweevoudige vieringe Redigeer
Kommandeur Tyrone G. Martin het in Augustus 1974 haar kaptein geword, terwyl die voorbereidings begin het vir die komende tweejaarlikse vieringe in die Verenigde State. Hy het die presedent geskep waarop alle bouwerk gedoen word Grondwet was daarop gemik om haar te behou tot die konfigurasie van 1812 waarvoor sy die bekendste is.  In September 1975 is haar rompindeling van IX-21 amptelik gekanselleer. 
Die privaat bestuurde USS Constitution Museum het op 8 April 1976 geopen, en kommandant Martin het 'n maand later 'n stuk grond as 'Constitution Grove' toegewy, geleë in die Naval Surface Warfare Center in Indiana. Die 25 000 hektaar (100 km2) voorsien nou die meerderheid van die wit eikehout wat nodig is vir herstelwerk.  Op 10 Julie het Grondwet het die parade van lang skepe in Boston se hawe gelei vir Operation Sail, en vir die eerste keer in ongeveer 100 jaar met haar gewere met tussenposes van een minuut afgevuur.  Op 11 Julie het sy 'n saluut van 21 gewere aan haar seiljag gestuur Britannia, toe koningin Elizabeth II en prins Philip opdaag vir 'n staatsbesoek.  Die koninklike egpaar is aan boord gelei en het ongeveer 30 minute lank saam met kommandant Martin en sekretaris van die vloot J. William Middendorf op die skip getoer. By hul vertrek het die bemanning van Grondwet het drie lof vir die koningin gelewer. Meer as 900 000 besoekers het daardie jaar 'Old Ironsides' besoek. 
1995 rekonstruksie Redigeer
Grondwet het in 1992 die droogdok binnegekom vir 'n inspeksie en 'n geringe herstelperiode, wat haar mees omvattende strukturele herstel en herstel blyk te wees sedert sy in 1797 gelanseer is. , terwyl haar missie verander het van 'n veg oorlogskip na 'n opleidingsskip en uiteindelik na 'n ontvangende skip. In 1993 het die Naval History & amp Heritage Command Detachment Boston die oorspronklike planne van Humphreys hersien en vyf hoofstruktuurkomponente geïdentifiseer wat nodig was om die romp te voorkom,  Grondwet het op daardie stadium 330 mm vark gehad. Met behulp van 'n 1:16 skaalmodel van die skip kon hulle vasstel dat die herstel van die oorspronklike komponente 'n toename van 10% in die rompstyfheid sou veroorsaak. 
Driehonderd skanderings is op haar hout gedoen met behulp van radiografie om verborge probleme te vind wat andersins nie van buite af opgemerk kon word nie - tegnologie wat tydens vorige rekonstruksies nie beskikbaar was nie. Die herstelpersoneel het klankgolftoetse, bygestaan ​​deur die Forest Products Laboratory van die United States Forest Service, gebruik om die toestand van die oorblywende hout te bepaal wat moontlik van binne af verrot het.  Die 330 mm (3 in) varke is van haar kiel verwyder deur die skip toe te laat om natuurlik te gaan lê terwyl dit in die droogdok was. Die moeilikste taak was die verkryging van hout in die hoeveelheid en groottes wat nodig was, soos ook tydens die herstel van die 1920's. Die stad Charleston, Suid -Carolina, het lewende eikebome geskenk wat in 1989 deur die orkaan Hugo afgekap is, en die International Paper Company het lewendige eikehout uit sy eie eiendom geskenk.  Die projek het haar voortgegaan om te rekonstrueer tot die spesifikasies van 1812, selfs al was sy oop vir besoekers wat die proses kon waarneem en met werkers kon gesels.  Die projek van $ 12 miljoen is in 1995 voltooi. 
Eaton word gered en berei hom voor vir die aanval
Terwyl die kamp opbreek, sien 'n verkenner 'n seil op die horison. Eaton en sy troepe is verheug. Hulle marsjeer ongeveer 5 myl na 'n waterbron en wag totdat die skip aankom.
USS Hornet kom met voorraad en versendings vir Eaton van Commodore James Barron. Alhoewel Barron siek is, is hy verantwoordelik vir die Amerikaanse eskader in die Middellandse See. Hy wens Eaton geluk, maar distansieer hom van 'n byeenkoms wat Eaton onderteken het met Hamet, die voormalige pasha van Tripoli wat met die Amerikaners verbonde is. Onder die artikels van die konvensie is 'n belofte dat die Verenigde State Hamet op sy troon sal terugbring. Barron voer aan dat hierdie belofte nie iets is wat die Amerikaners kan nakom nie, en dit was ook nie die einddoel van die ekspedisie nie.
Tog beloof Barron om Eaton meer materiaal en ondersteuning te stuur. Daardie dag, die Nautilus vaar na Bomba met 'n veldstuk wat Eaton aangevra het.
Eaton se mans herbesorg en rus.
Terwyl hulle onder Britse beheer was, het Amerikaanse handelaars wat aan die Middellandse See vaar, beskerming teen seerowery onder hierdie soort ooreenkoms, maar dit het verander nadat hulle onafhanklikheid in 1783 gewen het. heersers van Tunis, Algiers en Tripoli was baie meer twisgierig. President Thomas Jefferson, ondanks vorige besware teen 'n professionele vloot, het dit nou probeer gebruik om die seerowers te onderwerp, maar die klein eskader wat hy na die Middellandse See gestuur het, het slegs vier skepe, nie naastenby groot genoeg om 'n bedreiging te vorm nie, alhoewel hulle wel skermutseling suksesvol sonder ongevalle. Intussen het die heerser van Tripoli, Yusuf Karamanli, binnekort oorlog teen die Verenigde State verklaar, en die Amerikaanse vloot het 'n blokkade van die stad begin met die hulp van 'n Sweedse vloot. Dit was tydens hierdie blokkade dat 'n groep seerowers die Philadelphia omsingel en verower het, voordat Decatur 'n paar maande later hul prys geweier het. Die oorlog het besluiteloos net buite die hawe van Tripoli voortgeduur tot die lente van 1805. Aan die einde van April het 'n klein groepie Amerikaanse mariniers in Alexandrië, Egipte, geland, 'n paar honderd Griekse, Arabiese en Turkse huursoldate gehuur en 'n lang opmars na die stad Derna begin. , waar hulle geveg het en 'n verdedigingsmag van 4 000 met behulp van vlootbombardemente gestuur het. Gehoor van die nederlaag, het Karamanli om vrede gedagvaar en die Eerste Barbary -oorlog tot 'n einde gebring en belowe om alle krygsgevangenes vry te laat en te onthou om Amerikaanse handelaars verder te verset.
'N Tipiese Barbary -kombuis. Die meeste ruimte op die skip is deur gewapende mans opgeneem, wat beteken dat die seerowers nie op lang reise kon jag nie en op kusondersteuning staatgemaak het.
Vrede in die Middellandse See het egter nie geduur nie. Terwyl die Amerikaners besig was met die Oorlog van 1812 en die res van Europa besig was met Napoleon Bonaparte, het Barbaryse seerowers weer begin om Amerikaanse en Europese vaartuie aan te val. President James Madison het Stephen Decatur, nou kommodore, gemagtig om na die Middellandse See te vaar en die heerser van Algiers met tien oorlogskepe onder sy bevel in Mei 1815 te voer. Decatur het twee gevegte gevoer met die seerowers aan die kus van Spanje, beide waarvan die Amerikaanse oorwinnings oorweldigend was en hom in staat gestel het om byna 500 gevangenes te vang. The Bey of Algiers, wat nou onder druk van beide Brittanje en Nederland sowel as die Verenigde State ondervind word, het aan Decatur oorgegee.
Noord -Afrikaanse seerowery was 'n moeilike probleem tot 1830, toe die Franse verowering en kolonisasie van die streek die saak ten goede beëindig het. Vir Amerika was die Barbary -oorloë geringe konflikte in vergelyking met die hedendaagse oorloë in Europa en Amerika destyds, maar dit was 'n belangrike bewysgrond vir die Amerikaanse vloot. William Bainbridge, Stephen Decatur en Oliver Hazzard Perry het almal 'n paar van hul eerste optrede in die Middellandse See gesien, wat waardevolle ervaring in die latere oorlog van 1812 was. In die breë was die oorloë 'n teken dat die jong nasie sy onafhanklikheid kon behou in die ware sin, sy eie buitelandse beleid bestuur en sy eie belange suksesvol verdedig teen aggressie van buite.
Copyright 2022 \ Die Amerikaanse vloot voer 'n gewaagde missie tydens die Eerste Barbary -oorlog uit...