Gedig: De RustArgieffoto (Foto: David Mark/Pixabay) Fanie Olivier (Geb. 1949) vir oupa nou het die aand die vaal heuwels weggevee: dis stoeptyd vir ŉ ou man in die rykdom van sy jare sy kop helder soos die dagbreek. so om die huis kan mens die kleure van die struike net herken die outuin ruik en ver die voorkop van die berg sy hoë kuif sien uitstoot, oulaas, teen die lug. dis stoeptyd en dis tyd van vrede maak: ŉ lam blêr om haar ma die voëls roep elkeen nog ŉ laaste keer voor hulle nessies uitsoek vir die nag: ŉ duif ŉ swart katlagter ŉ janfiskaal, ŉ hings runnik in die man se hart. hy maak die dag se inventaris klaar: hy’t hard gewerk die skoon sweet in sy oë voel brand gemelk ŉ vers help kalf die boomveld oopgeploeg gesaai geoes, met liefde liefgehad met streng geloof geglo; sy vreugdes wyd gedeel sy smarte vir homself gehou, hy het getrou die dag se vordering aan God gemeld. nou is dit stoeptyd en vir oulaas soek hy oor sy ryk: die skemer het die bakens en die drade uitgepluk. en als is syne waar hy ook al kyk. hy vou sy hande sterk maar sag om soos die voëls van vroeër God nog weer te dank vir kos en vere vir die somtotaal van hierdie aand se dag.