In 1993 skryf Pakendorf ’n artikel oor die konsep van die mineurletterkunde (wat hy as klein letterkunde vertaal) waarin hy aanvoer dat Jensma se werk miskien die beste Suid-Afrikaanse voorbeeld van ’n mineurletterkunde is:
Ek wil graag aansluit by Pakendorf, en sy eiening van Jensma as ’n mineurskrywer in meer besonderhede bestudeer. Die konsep van die mineurletterkunde bied inderdaad ’n ingang tot die skryfprojek van Jensma, ook ’n skrywer wie se werk nie veel prysgee onder die druk van meer tradisionele benaderings nie.
Jensma se drie bundels poësie wat in die sewentigerjare van die vorige eeu verskyn het, het ’n redelike kultus daaromheen, maar is nooit werklik tot die Afrikaanse of die Engelse kanon toegelaat nie (Klein en Marais 2010:5–6 en Gardiner 1997:43). Die rede hiervoor is miskien juis ’n weiering van die poësie om gehoor te gee aan die standaarde wat in tradisionele kritiek vir poësie geld. Gee vir Jensma ’n “Well-wrought urn” en hy skop dit flenters. Danksy letterkundiges soos Michael Gardiner, Peter Horn, Phil du Plessis en Pakendorf het die werk van Jensma wel in die Suid-Afrikaanse literêre kritiek geflikker, en meer onlangs is dit verblydend om te sien dat Jensma herontdek word danksy letterkundiges soos Leti Klein en Johann Lodewyk Marais.