Is 'n alleenstaande moeder altyd gestigmatiseer? - Inligting
Om alleenstaande ma te wees, was duidelik 'n groot ekonomiese nadeel. En in die tye waarin die Christelike kerklike sedelikheid die alledaagse lewe oorheers het, was alleenstaande moeder duidelik 'n bewys van sonde. Maar uit praktiese oogpunt was 'n alleenstaande moeder nie veel anders as 'n weduwee met 'n kind nie, en dit was nie ongewoon nie, in ag genome hoë sterftesyfers in daardie tye.
Sedert wanneer het dit 'n kulturele stigma geword, of meer presies, in watter periodes was die erns van so 'n toestand?
(Ek fokus hoofsaaklik op die Europese geskiedenis, maar ek sal ook in ander kulture/eras wil weet.)
Die voorbeeld wat by u opkom, is die klas heilige prostitute uit die klassieke oudheid.
Daar is talle verwysings na hierdie tempelprostitute in antieke geskrifte, maar daar word nie veel gesê oor hul vermoedelike gevolglike kinders nie. In die Babiloniese kode van Hammurabi is wetlike beskerming egter tot die heilige prostitute uitgebrei en hul kinders wat hulle op sosiale vlak met getroude vroue geplaas het: erflike patriargale eiendom, hantering van geld verdien deur hul broers, verkoop van eiendom, ens. (Lees verwysing hier.)
Omgekeerd was 'gewone' prostitute gewoonlik verbind met die laer klasse, en het hulle nie dieselfde status en beskerming geniet nie. Elke risiko van swangerskap is gekenmerk deur primitiewe voorbehoeding, aborsie of kindermoord. Of dit uitsluitlik te wyte was aan sosiale stigma of ingewikkeld is deur professionele/ekoniese behoefte, kan betwis word.
(Ek weet dit is nie Europa nie, maar dit is 'n opvallende voorbeeld.)
Nazi -Duitsland het 'n program genaamd Lebensborn gehad wat ongetroude (Duitse) moeders aangemoedig het om 'Ariese' kinders te maak. Dit sou kom van 'kinders' wat hooggeplaastes van die Nazi-party was, of lede van die SS.
As gevolg van die oorlog was daar 'n tekort aan 'familie' (lees militêre) bejaardes by die huis en 'n oorskot aan vroue van daardie ouderdom.
Die tye waarop 'ongehude moederskap' nie gestigmatiseer is nie, was gewoonlik as 'staatsgesanksioneer', soos hierbo. 'N Ander voorbeeld van 'n ander plakkaat was met' heilige prostitute '.
Was enkelma's beter daaraan toe in die 19de eeu?
Dit is 'n meerjarige aangeleentheid waarmee elke regering moet worstel, ongeag die politieke oortuiging daarvan. Is die welsynstelsel te vrygewig?
Die wetsontwerp op hervorming van welsyn, wat tans deur die parlement gaan, is die poging van die regering om voor te stel wat volgens hom 'n eenvoudiger en regverdiger stelsel is. Maar voorgestelde besnoeiings sal die armste die ergste tref, meen teenstanders.
Nuwe navorsing toon dat die hoeveelheid voordele wat aan behoeftiges gegee word, 'n debat is wat al honderde jare lank woed. Dit daag ook die algemene opvattings uit dat die armes in die verlede eeue lank aan 'n skandaal oorgelaat is, dikwels in armoede.
Die historikus van Cambridge, Dr Samantha Williams, het 'n vroeë vorm van welsyn in Engeland en Wallis ondersoek wat die Old English Poor Law genoem word. Daaronder is arm verligting - soos dit toe genoem is - deur die plaaslike gemeente gegee.
As sy kyk na die lot van arm gesinne in twee Bedfordshire -gemeenskappe tussen 1760 en die Poor Law Amendment Act van 1834, toon haar navorsing dat daar 'n ruim voordeelstelsel in dele van Engeland bestaan ​​het.
Betalings is bereken volgens die gemiddelde huishoudelike inkomste van naburige werkende gesinne. Alleenstaande moeders het sommige van die grootste uitdeelstukke ontvang, so ook bejaardes. Ander het nie so goed gevaar nie.
Onder die welsynsstelsel van vandag ontvang sulke enkelma's welstand, insluitend inkomensondersteuning, kindervoordeel, behuisingsvoordeel en raadsbelastingvoordeel. Bejaardes kry pensioen, plus ander hulp. Maar hoe het dit vergelyk met vandag?
As 'n alleenstaande swanger moeder voor 1834 armoede wou eis, moes sy voor twee geregtelike beamptes gaan en die vaderskap van haar pa se eed sweer. Geen ander bewys was nodig nie. Sy sou dan vooraf voordele ontvang en die amptenare sou probeer om geld van die pa terug te eis.
Die "bastardie -ondersoeke" - soos hulle genoem is - het die pa vereis om alle geboortekoste, die regskoste wat dit vir hom kos, te betaal en gereelde onderhoudsbetalings vir die kind, soortgelyk aan kinderonderhoudsbetalings vandag.
As die pa nie gevind kon word nie, sou die gemeente die vrou ondersteun. Dit was nogal 'n finansiële onderneming, aangesien die geboorte van buite -egtelike kinders aan afvallige vaders gedurende hierdie tydperk in die geskiedenis wydverspreid was, sê Williams.
Alleenstaande moeders kan tot 37% van die inkomste van aangrensende werkende huishoudings ontvang, volgens die studie, wat nie alleenvaders dek nie. Ekstras soos brandstof, klere en huurbetalings het nog 8%bygedra.
Maar lone en gemiddelde lewenspeil was uiters laag en 45% sou eintlik baie min beloop, sê historici. Volgens Williams was die weeklikse loon van 'n gemiddelde landbouwerker in 1834 nege sjielings. Dit is gelykstaande aan 45p en sou vandag net minder as £ 48 werd wees, volgens die inflasrekenaar van die Bank of England. 'N Alleenstaande ma sou net meer as vier sjielings per week kry, ongeveer die ekwivalent van 20p, wat vandag ongeveer £ 19 werd sou wees.
Alhoewel daar goed voorsien is vir enkelma's, is dit slegs relatief tot ander welsynsaansoekers van die tyd, sê dr Tim Leunig, 'n ekonomiese historikus van die London School of Economics. In werklike terme was hulle nie beter daaraan toe as vandag nie.
"Teen vandag se standaarde sou hierdie vroue heeltemal verarm gewees het," sê hy.
Net soos die moderne tyd, was welsynsuitgawes 'n onderwerp van hewige debat in die vroeë 19de eeu. Na die Wysigingswet op Poor Law van 1834 het dit vir 'n enkelma baie moeiliker geword om geld vir haar kind te eis. Dit was nie meer genoeg om die vader onder eed te identifiseer nie.
& quotVroue moes stawende bewyse lewer. Sy moes gesien word hoe sy die vader vergesel om kinderkoste te eis, 'sê dr Williams.
Dit was pensioenarisse wat die vrygewigste voordele ontvang het. Elke saak is afsonderlik beoordeel en, indien nodig, sal hulle ook klere, brandstof, kos, mediese sorg en hul begrafnisse betaal word.
Met al die ekstra uitdeelstukke het hulle in werklikheid tot 70% van die gemiddelde werkende huishoudelike inkomste in hul omgewing gekry, maar in die 1800's sou dit nie veel beloop het nie, omdat die lone so laag was. Dit sou vandag ongeveer £ 35 per week uitwerk.
As pensioenarisse vandag 70% van die gemiddelde werkende huishoudelike loon kry, beloop dit £ 451 per week. Dit gebruik die huidige gemiddelde weeklikse inkomste van die DWP vir 'n werkende paartjie, wat £ 644 is. Die huidige basiese staatspensioen is £ 102, maar bejaardes kry wel ander voordele.
Daar was destyds geen vasgestelde ouderdom om 'n pensioen te ontvang nie; dit is gegee sodra dit nodig geag is. Die term pensioen soos ons dit vandag ken, het eers in 1908 in werking getree.
& quotPensioen in daardie era het geld beteken om vir die res van u lewe voort te lewe. Dit is waarvandaan die frase 'pensioen vandaan kom, u op enige ouderdom pensioen kan kry, & quot; sê dr Leunig.
Maar weereens, dinge was nie so vrygewig soos dit lyk nie. As dit moontlik was, word daar van mense verwag om so lank as moontlik te werk - hoe oud hulle ook al was.
Sommige is in noodhulp gedryf omdat daar geen werk beskikbaar was nie, sê dr David Turner, 'n historikus aan die Swansea Universiteit.
Daar was toenemende kommer oor toenemende armoede. Die armhulpstelsel het dit moeilik gevind om te voldoen aan die eise van eisers, wat parallel is met die welsynstelsel vandag. & Quot
Armoede het vinnig toegeneem na 1790, aangesien baie mans teruggekeer het uit die Revolusionêre en Napoleontiese oorloë. Gekombineer met oesmislukkings en vinnige prysinflasie, het dit gelei tot 'n ernstige gebrek aan werkgeleenthede en 'n groter vertroue in swak verligting.
Mans was die slegste daaraan toe wat die voordele betref, aangesien hulle na verwagting in die werk sou bly. Inkomste -ondersteuning soos ons dit ken, wat tans £ 67,50 per week aan meer as 25 -jariges betaal, en ander voordele sou baie welkom gewees het. In plaas daarvan is rondlopers, wat van werk tot werk afgedwaal het, gereeld geslaan en vir 'n kort tydperk tronk toe gestuur as hulle nie werk nie.
"Toegang tot swak verligting was swaar geslag," sê Williams. Bejaarde vroue het meer as twee keer meer kans om ondersteuning te ontvang as bejaarde mans.
Leunig stem saam dat daar geen ondersteuning was vir enkellopende mans in hierdie era nie, tensy hulle dieselfde was as wat hulle destyds genoem sou gewees het - dit wil sê: hulle kan nie werk nie.
Hierdie tydperk was 'n fenomenaal seksistiese, patriargale samelewing waar van mans verwag word om te werk en hul gesinne te onderhou, en dat vroue nie hul kinders alleen kan onderhou nie. Maar dit was ook 'n era waarin krag baie belangriker was op die arbeidsmark. & Quot
Vaders wat nie kinderonderhoud betaal het nie, is deur plaaslike amptenare agtervolg vir betalings. In sommige gevalle is hulle tronk toe gestuur as hulle nie betaal het nie. Sommige van die gemeentes sou hard werk om kinderonderhoudsbetalings te verhaal, terwyl ander meer slap was, sê Williams. Daar was geen universele stelsel soos tans nie.
Dit was egter baie moeilik vir die vader om op te spoor terwyl mans oorlog toe gegaan het, see toe gegaan het of eenvoudig nie gevind wou word nie, voeg Williams by. Dit was baie maklik vir 'n man om in groot stede soos Londen onsigbaar te word.
Voordele is slegs gegee aan behoeftiges en daar is grootliks verwag dat gesinne vir hul afhanklikes sou sorg.
'U moes beweer dat u arm is en dat niemand anders na u kan omsien nie,' sê Leunig.
Gesangslede van die samelewing sou diegene wat verligting ontvang, benoem en beskaam. Elke gemeente het spesiale opsieners van die armes gehad. Hulle sou openbare lyste vertoon van diegene wat armhulp ontvang, sê Joanna Innes, dosent moderne geskiedenis aan die Universiteit van Oxford.
Dit was 'n maatreël teen welsyn wat die gemeenskap toegelaat het om diegene wat verligting ontvang, te ondersoek
Die maksimum verligting van 70% aan diegene wat werkloos is ingevolge die ou arm wet, is meer as wat eisers onder die regering se voorgestelde £ 26,000-perk vir huishoudelike voordele sou kry, beplan vir 2013.
Maar weereens moet onthou word dat die samelewing vandag baie ryker is as in die vroeë 19de eeu, sê Leunig.
Die inkomste was toe baie laag. Die voordele wat gegee is, was ruim, in ag genome hoe arm die samelewing was, maar volgens die huidige standaarde sou die pensioene nie genoeg wees om van te lewe nie. & Quot
Alhoewel daar plaaslik swak verligting gebied is, was werkloosheid en die toenemende koste van welsyn in die laat 18de en vroeë 19de eeu 'n nasionale probleem, sê Turner.
Daar was soortgelyke oproepe soos vandag om mense se toegang tot voordele te beperk. Baie armes, veral die jongmense, is beskou as in staat om werk te vind, en word gestigmatiseer as lui. & Quot
Ontdek literatuur: Romantici en Victoriaanse
Kinders wat een of albei ouers ontbreek, is 'n gereelde tema in die romans van Charles Dickens, wat sy Victoriaanse lesers nie sou verbaas het nie, omdat hoë sterftes destyds beteken het dat 'n wees nie 'n seldsame ongeluk was nie. U hoef net daaraan te dink Oliver twist om te sien hoe Dickens die penarie van die kind alleen in 'n rowwe wêreld gebruik het om die drama en die gevaar van die weeskind se toestand te onthul. Die naamlose kind kan enigiemand wees, en almal.
Wat 'n uitstekende voorbeeld van die krag van kleredrag, was die jong Oliver Twist! Gewikkel in die kombers wat tot dusver sy enigste bedekking gevorm het, was hy miskien die kind van 'n edelman of 'n bedelaar. Maar noudat hy omhul was in die ou kalikoklere wat in dieselfde diens geel geword het, het hy 'n kenteken en kaartjie gekry en onmiddellik in sy plek geval en 'n gemeentekind neergeslaan en die weeskind van 'n werkhuis gestamp en die nederige, halfhonger geword drudge & ndash om deur die wêreld geboei en gebuffel te word en deur almal geminag, en deur niemand ontferm nie.
(Oliver twist, Hoofstuk 1)
Sy ma is by die dood se deur toe sy geboorte gee, maar Oliver word gebore sonder 'n naam in 'n werkhuis. Die enigste ding wat hom kon help identifiseer en haar kosbare medaljeband kon uitsteek, wat sy nie verpand of verkoop het nie, ondanks die feit dat sy honger en uitgeput was, word uit haar lyk gesteel. Eers laat in die verhaal hoor ons dat dit twee hare bevat en 'n trouring met haar naam (Agnes) gegraveer. Plaaslike owerhede adverteer soms in koerante wanneer daar 'n idee is van 'n kind se ouerskap, in die hoop dat die vrou se familie die inligting kan herken, die kind as hul s'n kan 'besit' en die kostes van die grootmaakbesparing kan bespaar.
Omdat sy afkoms onbekend was en nie ontdek kon word nie, is die naam van Oliver aan hom toegeken deur die Parish Beadle, mnr Bumble, wat verduidelik het dat hy 'n alfabetiese lys name het wat gereed is vir enige kind wat in soortgelyke omstandighede in die gemeente gebore is:
Ons noem ons liefdes in alfabetiese volgorde. Die laaste was 'n S, en ndash Swubble, ek het hom genoem. Dit was 'n T, en ndash Twist, ek het hom genoem. Die volgende een is Unwin, en die volgende Vilkins. Ek het name gereed gemaak tot aan die einde van die alfabet, en weer heeltemal daardeur, as ons by Z kom.
Meneer Bumble se glip en verwysing na 'liefdes' in plaas van 'berig' kan daarop dui dat die kinders goed versorg word, maar soos ons uit die roman weet, was dit in Oliver se geval nie so nie. Toe hy beroemd gaan om meer kos te vra, was dit omdat Oliver en die ander seuns in die werkshuis so honger was dat een van hulle gedreig het om 'n ander seuntjie te eet as hy nie meer eet nie. Die seuns het die lot gewerp om te sien wie sou opkom en om tweede hulp vra, want hulle het geweet dat wie die versoek sou doen, swaar gestraf sou word vir hul aanhoudings.
Kleur illustrasies uit 1911 uitgawe van Oliver twist
George Cruikshank se beroemde illustrasie van 'Oliver vra vir meer', uit 'n kleuruitgawe van Oliver twist, 1911.
Die Foundling -hospitaal
Trouens, in die Foundling -hospitaal is dieselfde soort gebruiksgebruik waargeneem. The 'Hospital' (bied gasvryheid) was 'n baie beroemde Londense instelling, wat in die 1740's gestig is deur 'n ou seekaptein genaamd Thomas Coram, as 'n tuiste vir verlate kinders. Coram was baie ontsteld oor die kennis van die groot aantal ongewenste kinders wat op die drumpel of onder bosse gevind is, soms dood weens blootstelling omdat dit te laat gevind is. Sy idee was vir 'n liefdadigheidsinstelling wat hierdie ongewenste kinders sou opneem en vir hulle sou sorg totdat hulle 'n ouderdom was om vir hulself te sorg. Alle kinders wat as stiefelinge opgeneem is, selfs diegene wie se name bekend was, het aan die begin heeltemal nuwe identiteite gekry. Die hospitaal het skuiling, kos, klere, mediese sorg, opvoeding en werkplek verskaf, sodat sy kinders goed toegerus was om in die wêreld te gaan.
Kleurbeskouing van die Foundling -hospitaal
'N Afdruk wat die Foundling -hospitaal in Bloomsbury, Londen, in 1750 uitbeeld.
'N Uitsig oor die Foundling -hospitaal
'N Drukstuk wat jongelinge en beskermhere buite die Foundling -hospitaalhekke uitbeeld, 1749.
Dié groot instelling beset 'n groot stuk grond baie naby Doughtystraat, waar Dickens en sy jong gesin gewoon het terwyl hy klaar was Oliver twist. Die hospitaal was 'n indrukwekkende gebou, en dit dien as 'n model vir die versorging van kleinvee op ander plekke. Die terrein van die hospitaal is nou 'n park, Coram's Fields, ten suide van die British Library.
Sondae het Dickens saam met sy gesin in die Foundling Chapel aanbid, en hy het die naam van die sekretaris van die liefdadigheidsorganisasie, mnr. Brownlow, gebruik vir 'n vriendelike en belangrike karakter in sy roman. Die werklike meneer Brownlow is 'n interessante figuur en hy werk buitengewoon 58 jaar as die sekretaris van die Foundling -hospitaal, en was oorspronklik self 'n stigter. Sy van is afkomstig van die eienaar van die grond waarop die hospitaal gestaan ​​het. Mnr Brownlow het die geskiedenis van die instelling en die lewensgeskiedenis van 'n paar beroemde vondelinge geskryf, en afskrifte van sy boeke word in die British Library gehou. In Oliver twist, Brownlow is 'n baie vriendelike bejaarde heer, wat die slagoffer is van die pluk deur die Artful Dodger. Hy red Oliver uit die gevangenis en probeer hom beskerm teen die booswigte Fagin en Bill Sykes van die boek.
'N Uitsig oor die Foundling -hospitaalkapel
Dit is bekend dat Charles Dickens aanbid het in die kapel van die Foundling -hospitaal, wat hier in 1774 uitgebeeld word.
Manuskrip van Geen deeglikheid nie, 'n toneelstuk geskryf deur Charles Dickens en Wilkie Collins
Charles Dickens en Wilkie Collins gebruik die Foundling -hospitaal as 'n opset in hul toneelstuk 'No Thoroughfare', wat hier op hierdie bladsy uit die manuskrip, 1867, beskryf word.
Gebruiksvoorwaardes Creative Commons Erkenningslisensie
Gehou deur Mark Charles Dickens, hoof van die Dickens -gesin, en Faith Clarke
In Oliver twist, Oliver se ma is 'n alleenstaande vrou, 'n ongetroude ma. Om so 'n onderwerp in 'n roman bekend te stel, was ongewoon in die 1830's, en dit is waarskynlik dat die basis van Dickens se verhaal sommige lesers sou geskok het. Om swanger te raak voordat sy getroud is, is in die vroeë Victoriaanse era as 'n bron van skaamte vir 'n vrou beskou, en in die roman het Oliver se ma die huis verlaat sodat haar gesin nie onder haar skande gely het nie. Die stigma was nie van toepassing op ongetroude vaders nie. Ons vind later in die verhaal uit dat Oliver se pa reeds getroud was, maar ongelukkig toe hy Oliver se toekomstige ma ontmoet het. In daardie dae kon gewone mense nie egskeidings verkry nie, so daar was baie ongelukkige huwelike, baie geheime verhoudings. Geen voorbehoeding was beskikbaar nie, so swangerskap was dikwels die gevolg. Oliver se pa is in die buiteland oorlede voordat die egpaar geweet het dat daar 'n kind op pad is, sodat die ma van Oliver agtergelaat is soos soveel vroue om haar toekoms alleen die hoof te bied.
Om finansieel in die wêreld te oorleef, was uiters moeilik vir 'n ongetroude moeder, met 'n kind om te versorg. Vrouelone was die helfte van wat mans vir dieselfde werk sou ontvang. Die soort werk wat gewoonlik vir vroue beskikbaar is, soos naaldwerk, is baie swak betaal.
Thomas Hood se gedig oor werksomstandighede, 'The Song of the Shirt'
'The Song of the Shirt', 'n gedig van Thomas Hood gepubliseer in Pons tydskrif in 1843, het die haglike werksomstandighede wat naaldwerkers ondervind het, vasgelê.
Gebruiksvoorwaardes en kopieer Punch Ltd.
Gehou deur © Punch Ltd.
'N Kind wat buite die huwelik gebore is, of' buite die huwelik ', word as' onwettig 'beskou, sonder volle regstatus, en dit was 'n ernstige stigma tot in die middel van die 20ste eeu.In die 19de eeu is erken dat buite -egtelike kinders die helfte groter kans het om te oorleef as kinders met getroude ouers. Hulle en hul moeders was slagoffers van diskriminasie.
Min werkgewers sou 'n vrou met 'n buite -egtelike kind as gewone werker aanvat, deels omdat kindersorg 'n ma se aandag aftrek, en deels as gevolg van die skande van buite -egtelikheid. Londen was vol arm mense wat werk soek, en sonder 'n paar nuttige vaardighede was dit moeilik om te vind. Met 'n kind om te versorg, was dit uiters moeilik om genoeg geld te verdien om te oorleef. Beelde van balladesangers wat op straat smeek en bekend staan ​​as die laagste soort 'werk' en 'ndash, toon gereeld 'n vrou met 'n baba wat omgee. Baie ongetroude moeders, of weduwees met klein kinders, het soos Oliver se ma geëindig: sonder 'n huis, met 'n swak gesondheid, honger en uitgeput, voordat hulle sou aansoek doen om die laaste toevlugsoord vir die desperate te betree: die werkshuis. Daar sou van sulke vroue verwag word om die moeite van die instelling te onderneem. Hierdie vroue is op sommige plekke uitgesonder deur 'n spesiale uniform te dra wat die aandag vestig op hul status as ongetroude moeders. Sommige vroue het geïnstitusionaliseer en eindig as arm verpleegsters, ander kan hul kind in die instelling laat, om 'n nuwe lewe buite te probeer maak. Soos baie vroue, was die arme ma van Oliver te swak toe sy geboorte gee en sterf, en laat hom alleen in die wêreld.
In sommige opsigte kan 'n jongeling 'n gunsteling posisie in die wêreld word as 'n buite -egtelike weeskind, net soos dit gelukkig was dat 'n baba deur die Foundling -hospitaal opgeneem is as die plaaslike werkshuis. Die beroemde karakter van die 18de eeuse skrywer Henry Fielding, Tom Jones, was 'n jongeling, wat die buite -egtelike kind van 'n goeie gesin blyk te wees. Dickens was 'n bewonderaar van Fielding se romans, en dit lyk asof die penarie van sy eie hoofkarakter, Oliver Twist, wys wat met 'n kind in 'n soortgelyke penarie in 'n latere era kan gebeur. Uiteindelik blyk dit ook dat hy uit 'n gemaklike gesin gekom het. Beide ontdekkings sorg vir 'n gelukkige einde in hierdie boeke, maar die werklike lewe was natuurlik nie altyd so belowend nie.
Stigma is 'n Griekse woord wat in sy oorsprong verwys het na 'n tipe merk of 'n tatoeëring wat in die vel van misdadigers, slawe of verraaiers gesny of verbrand is om dit sigbaar te identifiseer as gebrekkige of moreel besoedelde persone. Hierdie mense moes veral op openbare plekke vermy word. 
Sosiale stigmas kan in baie verskillende vorme voorkom. Die mees algemene handel oor kultuur, geslag, ras, siekte en siekte. Individue wat gestigmatiseer word, voel gewoonlik anders en word deur ander gedevalueer.
Stigma kan ook beskryf word as 'n etiket wat 'n persoon assosieer met 'n stel ongewenste eienskappe wat 'n stereotipe vorm. Dit word ook aangebring.  Sodra mense hul verskille identifiseer en benoem, sal ander aanneem dat dit net so is en die persoon sal gestigmatiseer bly totdat die stigmatiserende eienskap nie opspoorbaar is nie. 'N Groot mate van veralgemening is nodig om groepe te skep, wat beteken dat mense iemand in 'n algemene groep sal plaas, ongeag hoe goed die persoon werklik in daardie groep pas. Die eienskappe wat die samelewing kies, verskil egter na gelang van tyd en plek. Wat in die een samelewing as outomaties beskou word, kan in 'n ander gemeenskap die norm wees. As die samelewing individue in sekere groepe kategoriseer, word die gemerkte persoon onderwerp aan statusverlies en diskriminasie.  Die samelewing sal begin om verwagtinge oor die groepe te vorm sodra die kulturele stereotipe verseker is.
Stigma kan die gedrag van diegene wat gestigmatiseer word beïnvloed. Diegene wat gestereotipeer word, begin dikwels optree op 'n manier wat hul stigmatiserings van hulle verwag. Dit verander nie net hul gedrag nie, maar dit vorm ook hul emosies en oortuigings.  Lede van gestigmatiseerde sosiale groepe staar dikwels vooroordeel in die gesig wat depressie veroorsaak (dit wil sê vooroordeel).  Hierdie stigmas plaas 'n persoon se sosiale identiteit in bedreigende situasies, soos 'n lae selfbeeld. As gevolg hiervan is identiteitsteorieë baie ondersoek. Identiteitsbedreigingsteorieë kan hand aan hand gaan met etiketteringsteorie.
Lede van gestigmatiseerde groepe word bewus daarvan dat hulle nie op dieselfde manier behandel word nie en weet dat daar waarskynlik teen hulle gediskrimineer word. Studies het getoon dat "teen die ouderdom van tien jaar die meeste kinders bewus is van kulturele stereotipes van verskillende groepe in die samelewing, en kinders wat lid is van gestigmatiseerde groepe, op 'n nog jonger ouderdom bewus is van kultuurtipes." 
Die Franse sosioloog Émile Durkheim was die eerste om stigma as 'n sosiale verskynsel in 1895 te ondersoek. Hy skryf:
Stel jou voor 'n samelewing van heiliges, 'n perfekte klooster van voorbeeldige individue. Misdade of afwyking, behoorlik sogenaamd, sal daar onbekend wees, maar foute wat vir die leek ter plaatse voorkom, sal dieselfde skandaal as die gewone oortreding in gewone bewussyn veroorsaak. As hierdie samelewing dan die mag het om te oordeel en te straf, sal dit hierdie dade as krimineel (of afwykend) omskryf en dit as sodanig behandel. 
Erving Goffman het stigma beskryf as 'n verskynsel waardeur 'n individu met 'n eienskap wat deur hul samelewing diep gediskrediteer word, as gevolg van die eienskap verwerp word. Goffman het stigma gesien as 'n proses waardeur die reaksie van ander die normale identiteit bederf. 
Meer spesifiek het hy verduidelik dat hierdie eienskap mettertyd sou verander. "Daar moet gesien word dat 'n taal van verhoudings, nie attribute nie, werklik nodig is. 'N Eienskap wat die een tipe besitter stigmatiseer, kan die gebruiklikheid van 'n ander bevestig, en is dus nie geloofwaardig of diskrediteerbaar as iets op sigself nie." 
In Goffman se teorie van sosiale stigma is 'n stigma 'n eienskap, gedrag of reputasie wat op 'n bepaalde manier sosiaal diskrediteer: dit veroorsaak dat 'n individu geestelik deur ander geklassifiseer word in 'n ongewenste, verwerpte stereotipe eerder as in 'n aanvaarde, normale . Goffman het stigma gedefinieer as 'n spesiale soort gaping virtuele sosiale identiteit en werklike sosiale identiteit:
Terwyl 'n vreemdeling voor ons is, kan daar bewyse ontstaan ​​dat hy 'n eienskap besit wat hom anders maak as die ander in die kategorie persone wat vir hom beskikbaar is en van 'n minder wenslike aard - in die uiterste, 'n persoon wat baie deeglik is sleg, gevaarlik of swak. Hy word dus in ons gedagtes verminder van 'n heel en gewone persoon tot 'n besmette afslag. So 'n eienskap is 'n stigma, veral as die diskrediterende effek daarvan baie uitgebrei is [. ] Dit is 'n spesiale verskil tussen virtuele en werklike sosiale identiteit. (Goffman 1963: 3).
Die gestigmatiseerde, die normale en die wyse Edit
Goffman verdeel die individu se verhouding tot 'n stigma in drie kategorieë:
die stigmatisering is diegene wat die stigma dra
die normale is diegene wat nie die stigma dra nie en
die wyse is diegene onder die norme wat deur die gestigmatiseerdes as 'wys' aanvaar word in hul toestand (die term ontleen aan die homoseksuele gemeenskap).
Die wyse norme is nie net diegene wat in 'n sekere sin die stigma aanvaar wat hulle is nie, eerder 'diegene wie se spesiale situasie hulle intiem in die geheime lewe van die gestigmatiseerde individu laat meemaak en daarmee simpatiek voel en' maatstaf van aanvaarding, 'n mate van beleefdheid van lidmaatskap in die stam. " Dit wil sê, hulle word aanvaar deur die gestigmatiseer as "erelede" van die gestigmatiseerde groep. "Wyse persone is die marginale mans voor wie die persoon met 'n fout geen skaamte hoef te hê of selfbeheersing moet uitoefen nie, wetende dat hy ondanks sy mislukking as 'n gewone ander beskou sal word," merk Goffman op dat die wyse in sekere sosiale situasies dra ook die stigma met betrekking tot ander norme: dit wil sê dat hulle ook gestigmatiseer kan word omdat hulle wys is. 'N Voorbeeld hiervan is 'n ouer van 'n homoseksuele, 'n ander vrou is 'n wit vrou wat gesien word hoe hy met 'n swart man sosialiseer. (Beperk onsself natuurlik tot sosiale omgewings waarin homoseksuele en etniese minderhede gestigmatiseer word).
Tot onlangs is hierdie tipologie gebruik sonder om empiries getoets te word. 'N Studie uit 2012  toon empiriese ondersteuning vir die bestaan ​​van die eie, die wyse en die normale as afsonderlike groepe, maar die wyse het in twee vorme verskyn: aktief en passief. Aktiewe wyses het uitdagende stigmatisering aangemoedig en stigmatisering opgelei, maar passief het dit nie gedoen nie.
Etiese oorwegings Redigeer
Goffman beklemtoon dat die stigma -verhouding een is tussen 'n individu en 'n sosiale omgewing met 'n gegewe stel verwagtinge, dus sal elkeen op verskillende tye beide rolle van gestigmatiseer en stigmatisering speel (of, soos hy dit stel, 'normaal'). Goffman gee die voorbeeld dat "sommige poste in Amerika veroorsaak dat houers sonder die verwagte universiteitsopleiding hierdie feit verberg, maar ander poste kan egter daartoe lei dat die min van hul houers wat 'n hoër opleiding het, dit geheim hou, sodat hulle nie gemerk word as mislukkings en buitestaanders. Net so voel 'n middelklasseun ook nie verplig om 'n professionele misdadiger na die biblioteek te gaan nie, maar skryf [oor die geheimhouding van sy biblioteekbesoeke]. " Hy gee ook die voorbeeld van swartes wat onder blankes gestigmatiseer word, en blankes onder swartes gestigmatiseer word.
Individue hanteer stigma aktief op maniere wat wissel tussen gestigmatiseerde groepe, individue binne gestigmatiseerde groepe en binne individue oor tyd en situasies. 
Die gestigmatiseerde Edit
Die stigmatisering word verstoot, gedevalueer, verag, vermy en geïgnoreer. Hulle ervaar diskriminasie op die gebied van werk en behuising.  Waargenome vooroordeel en diskriminasie word ook geassosieer met negatiewe fisiese en geestelike gesondheidsuitkomste.  Jong mense wat stigma ervaar wat verband hou met geestesgesondheidsprobleme, kan negatiewe reaksies van hul portuurgroep ondervind.    
Alhoewel die ervaring om gestigmatiseer te word, 'n tol kan neem op selfbeeld, akademiese prestasie en ander uitkomste, het baie mense met gestigmatiseerde eienskappe 'n hoë selfbeeld, presteer hulle op hoë vlakke, is hulle gelukkig en lyk hulle taamlik veerkragtig teenoor hul negatiewe ervarings. . 
Daar is ook 'positiewe stigma': dit is moontlik om te ryk of te slim te wees. Dit word opgemerk deur Goffman (1963: 141) in sy bespreking van leiers, wat later die lisensie kry om van sekere gedragsnorme af te wyk, omdat hulle ver bo die verwagtinge van die groep bygedra het. Dit kan sosiale stigma tot gevolg hê.
Die stigmatiser Edit
Vanuit die perspektief van die stigmatisering behels stigmatisering bedreiging, afkeer [ verduideliking nodig ] en soms die depersonalisering van ander in stereotipiese karikature. Om ander te stimuleer, kan verskeie funksies vir 'n individu vervul, insluitend selfbeeldverbetering, beheerverbetering en angsbuffering deur afwaartse vergelyking-om jouself te vergelyk met minder bevoorregte ander, kan jou eie subjektiewe gevoel van welstand verhoog en dus jou selfbeeld verhoog. 
Sosiale sielkundiges van die 21ste eeu beskou stigmatisering en stereotipering as 'n normale gevolg van mense se kognitiewe vermoëns en beperkings, en van die sosiale inligting en ervarings waaraan hulle blootgestel word. 
Huidige standpunte oor stigma, vanuit die perspektiewe van beide die stigmatisering en die gestigmatiseerde persoon, beskou die stigma -proses as hoogs situasioneel spesifiek, dinamies, kompleks en nie -patologies. 
Die in Duitsland gebore sosioloog en historikus Gerhard Falk het geskryf: 
Alle samelewings sal sommige toestande en sekere gedrag altyd stigmatiseer, want dit maak voorsiening vir groeps solidariteit deur 'buitestaanders' van 'insiders' te omskryf.
Falk  beskryf stigma gebaseer op twee kategorieë, eksistensiële stigma en stigma bereik. Hy definieer eksistensiële stigma as "stigma wat voortspruit uit 'n toestand wat die teiken van die stigma nie veroorsaak het nie, of waaroor hy min beheer het." Hy definieer Stigma bereik as "stigma wat verdien word as gevolg van gedrag en/of omdat dit baie bygedra het tot die bereiking van die betrokke stigma." 
Falk kom tot die gevolgtrekking dat "ons en alle samelewings altyd die een of ander toestand en gedrag sal stigmatiseer, want dit maak voorsiening vir groeps solidariteit deur 'buitestaanders' van 'insiders' te omskryf".  Stigmatisering is in wese 'n uitdaging vir 'n mens se menslikheid- vir beide gestigmatiseer persoon en die stigmatisering. Die meerderheid stigma-navorsers het gevind dat die stigmatiseringsproses 'n lang geskiedenis het en kruis-kultureel oral voorkom. 
Skakel- en Phelan -stigmatiseringsmodel Redigeer
Bruce Link en Jo Phelan stel voor dat stigma bestaan ​​wanneer vier spesifieke komponente bymekaarkom: 
Individue onderskei en benoem menslike variasies.
Heersende kulturele oortuigings bind dié wat gemerk is, aan negatiewe eienskappe.
Gemerkte individue word in onderskeie groepe geplaas wat 'n gevoel van ontkoppeling tussen 'ons' en 'hulle' tot stand bring.
Gemerkte individue ervaar 'statusverlies en diskriminasie' wat lei tot ongelyke omstandighede.
In hierdie model is stigmatisering ook afhanklik van "toegang tot sosiale, ekonomiese en politieke mag wat die identifisering van verskille, konstruksie van stereotipes, die skeiding van gemerkte persone in verskillende groepe en die volledige uitvoering van afkeuring, verwerping, uitsluiting en diskriminasie. " In hierdie model word die term stigma vervolgens toegepas wanneer etikettering, stereotipering, ontkoppeling, statusverlies en diskriminasie alles bestaan ​​binne 'n magsituasie wat stigma vergemaklik.
Differensiasie en etikettering Redigeer
Dit is 'n sosiale proses om te identifiseer watter menslike verskille opvallend is en dus etiketteerbaar is. Daar is twee primêre faktore om na te kyk in watter mate hierdie proses sosiaal is. Die eerste probleem is dat beduidende oorvereenvoudiging nodig is om groepe te skep. Die breë groepe swart en wit, homoseksueel en heteroseksueel, gesondes en geestesongesteldes en jonk en oud is almal voorbeelde hiervan. Tweedens verskil die verskille wat sosiaal as relevant beskou word, baie na gelang van tyd en plek. 'N Voorbeeld hiervan is die klem wat gelê is op die grootte van die voorkop en gesigte van individue aan die einde van die 19de eeu - wat vermoedelik 'n maatstaf van 'n persoon se kriminele aard is. [ aanhaling nodig ]
Koppel aan stereotipes Redigeer
Die tweede komponent van hierdie model fokus op die koppeling van gemerkte verskille met stereotipes. Goffman se werk uit 1963 het hierdie aspek van stigma prominent gemaak en dit het sedertdien so gebly. Hierdie proses om sekere stereotipes op gedifferensieerde groepe individue toe te pas, het die afgelope dekades groot aandag en navorsing getrek.
Ons en hulle Edit
Derdens vergemaklik die skeiding tussen 'ons' en 'hulle' die koppeling van negatiewe eienskappe aan groepe. Om die benoemde groep as fundamenteel anders te beskou, veroorsaak stereotipering met min aarseling. "Ons" en "hulle" impliseer dat die benoemde groep effens minder menslik is en in die uiterste geval glad nie menslik is nie. In hierdie uiterste geval gebeur die verskriklikste gebeurtenisse. [ aanhaling nodig ]
Die vierde komponent van stigmatisering in hierdie model sluit 'statusverlies en diskriminasie' in. Baie definisies van stigma sluit hierdie aspek nie in nie, maar hierdie skrywers meen dat hierdie verlies inherent plaasvind aangesien individue 'gemerk, afgesonder en gekoppel word aan ongewenste eienskappe'. Die lede van die gemerkte groepe word vervolgens benadeel in die algemeenste groep lewenskanse, insluitend inkomste, opvoeding, geestelike welstand, behuisingstatus, gesondheid en mediese behandeling. Stigmatisering deur die meerderhede, die magtiges of die 'superieure' lei dus tot die andersheid van die minderhede, die magteloses en die 'minderwaardige'. Waardeur die gestigmatiseerde individue benadeel raak vanweë die ideologie wat deur 'die self' geskep is, wat die teenoorgestelde krag van 'die Ander' is. As gevolg hiervan word die ander sosiaal uitgesluit en die bewindhebbers redeneer die uitsluiting op grond van die oorspronklike eienskappe wat tot die stigma gelei het. 
Noodsaaklikheid van krag Redigeer
Die skrywers beklemtoon ook  die rol van mag (sosiale, ekonomiese en politieke mag) by stigmatisering. Terwyl die gebruik van mag in sommige situasies duidelik is, kan dit in ander gevalle gemasker word, aangesien die magsverskille minder skerp is. 'N Uiterste voorbeeld van 'n situasie waarin die magsposisie uitdruklik duidelik was, was die behandeling van die Jode deur die Nazi's. Aan die ander kant, 'n voorbeeld van 'n situasie waarin individue van 'n gestigmatiseerde groep 'stigma-verwante prosesse' het [ verduideliking nodig ] wat die gevangenes van 'n gevangenis sou voorkom. Dit is denkbaar dat elk van die bogenoemde stappe sou plaasvind met betrekking tot die gedagtes van die gevangenes oor die wagte. Volgens hierdie model kan hierdie situasie egter nie ware stigmatisering behels nie, omdat die gevangenes nie die ekonomiese, politieke of sosiale mag het om op hierdie gedagtes op te tree nie, met ernstige diskriminerende gevolge.
"Stigma allure" en egtheid Redigeer
Die sosioloog Matthew W. Hughey verduidelik dat vorige navorsing oor stigma die pogings van individue en groepe beklemtoon het om stigma te verminder deur 'normaal te gaan', deur die gestigmatiseerde te vermy, of deur selektiewe bekendmaking van gestigmatiseerde eienskappe. Sommige akteurs omhels egter sekere merktekens van stigma (byvoorbeeld: sosiale merke soos oneer of fisiese disfunksies en afwykings) as tekens van morele toewyding en/of kulturele en politieke egtheid. Daarom voer Hughey aan dat sommige akteurs nie bloot 'normaal wil' gaan nie, maar 'n gestigmatiseerde identiteitsvormingsproses aktief wil volg om hulself as oorsaaklike agente in hul sosiale omgewing te ervaar. Hughey noem hierdie verskynsel 'stigma allure'. 
Die "ses dimensies van stigma" Edit
Alhoewel dit dikwels verkeerdelik aan Goffman toegeskryf word, was die 'ses dimensies van stigma' nie sy uitvinding nie. Hulle is ontwikkel om die twee vlakke van Goffman te versterk - die gediskrediteerde en die diskrediteerbare. Goffman beskou individue wie se stigmatiserende eienskappe nie onmiddellik duidelik is nie. In daardie geval kan die individu twee verskillende sosiale atmosferes teëkom. In die eerste is hy diskrediteerbaar- sy stigma moet nog onthul word, maar dit kan óf opsetlik deur hom onthul word (in welke geval hy 'n mate van beheer sal hê), óf deur 'n faktor wat hy nie kan beheer nie. Dit kan natuurlik ook suksesvol weggesteek word, wat Goffman dit genoem het verbygaan. In hierdie situasie handel die analise van stigma slegs oor die gedrag wat die gestigmatiseerde individu aanneem om sy identiteit te bestuur: die verberging en onthulling van inligting. In die tweede atmosfeer is hy gediskrediteer- sy stigma is aan die lig gebring en beïnvloed dus nie net sy gedrag nie, maar ook die gedrag van ander. Jones et al. (1984) voeg die 'ses dimensies' by en korreleer dit met Goffman se twee tipes stigma, gediskrediteer en diskrediteerbaar.
Daar is ses dimensies wat by hierdie twee tipes stigma pas: 
Verbergbaar - die mate waarin ander die stigma kan sien
Verloop van die punt - of die prominensie van die stigma toeneem, afneem of verdwyn
Disruptiwiteit - die mate waarin die stigma en/of ander se reaksie daarop sosiale interaksies belemmer - die deelversameling van ander se reaksies op die stigma wat reaksies bevat wat positief/goedkeurend of negatief/afkeurend is, maar skattings van ander eienskappe as die van die gestigmatiseerde persoon verteenwoordig. inherente waarde of waardigheid
Oorsprong - of ander dink dat die stigma by geboorte, toevallig of doelbewus voorkom
Gevaar - die gevaar wat ander sien (of dit noukeurig of onakkuraat is) die stigma wat hulle inhou
In Ontdek die kontekste van stigma, beskryf skrywers Campbell en Deacon Goffman se universele en historiese vorms van Stigma as die volgende.
Oortreffende of eksterne misvormings - soos melaatsheid, klompvoet, gesplete lip of verhemelte en spierdistrofie.
Bekende afwykings in persoonlike eienskappe - reg of verkeerd beskou word as swak wil, domineerend of onnatuurlik hartstogtelik, verraderlik of rigied, en oneerlik wees, bv. Geestesversteurings, gevangenisstraf, verslawing, homoseksualiteit, werkloosheid, selfmoordpogings en radikale politieke gedrag.
Stam stigma - affiliasie met 'n spesifieke nasionaliteit, godsdiens of ras wat 'n afwyking van die normatiewe uitmaak, bv. Afro -Amerikaner, of van Arabiese afkoms in die Verenigde State na die 9/11 aanvalle. 
Stigma vind plaas wanneer 'n individu geïdentifiseer word as afwykend, gekoppel aan negatiewe stereotipes wat bevooroordeelde houdings veroorsaak, wat in diskriminerende gedrag opgetree word. Goffman het verduidelik hoe gestigmatiseerde mense hul 'bedorwe identiteit' bestuur (wat beteken dat die stigma die gestigmatiseerde individu diskwalifiseer uit volle sosiale aanvaarding) voor gehore van normale mense. Hy fokus op stigma, nie as 'n vaste of inherente eienskap van 'n persoon nie, maar eerder as die ervaring en betekenis van verskil. 
Gerhard Falk verduidelik die werk van Goffman deur te herdefinieer afwykend as "ander wat afwyk van die verwagtinge van 'n groep" en deur afwyking in twee tipes te verdeel:
Sosiale afwyking verwys na 'n toestand wat algemeen, vooraf en in die algemeen beskou word as afwykend en dus stigma en gestigmatiseer. "Homoseksualiteit is dus 'n voorbeeld van maatskaplike afwyking omdat daar so 'n hoë mate van konsensus is dat homoseksualiteit anders is en 'n skending van norme of sosiale verwagting is." 
Situasionele afwyking verwys na 'n afwykende daad wat in 'n spesifieke situasie as afwykend bestempel word, en wat nie deur die samelewing as afwykend bestempel kan word nie. Net so kan 'n sosiaal afwykende aksie in spesifieke situasies nie as afwykend beskou word nie. "'N Rower of ander straatmisdadiger is 'n uitstekende voorbeeld. Dit is die misdaad wat lei tot die stigma en stigmatisering van die persoon wat so geraak word."
Die liggaamlik gestremde, geestesongestelde, homoseksuele en 'n magdom ander persone wat gemerk is afwykend omdat hulle afwyk van die verwagtinge van 'n groep, is onderhewig aan stigmatisering- die sosiale verwerping van talle individue, en dikwels hele groepe mense wat as afwykend bestempel is.
Stigma -kommunikasie Redigeer
Kommunikasie is betrokke by die skep, instandhouding en verspreiding van stigmas, en die implementering van stigmatisering.  Die model van stigma -kommunikasie verduidelik hoe en waarom spesifieke inhoudskeuses (merke, etikette, gevaar en verantwoordelikheid) stigmas kan skep en die verspreiding daarvan kan aanmoedig.  'n Onlangse eksperiment met gesondheidswaarskuwings het die model van stigmakommunikasie getoets en bevind dat inhoudskeuses inderdaad stigma -oortuigings voorspel, voornemens om hierdie boodskappe verder te versprei en ooreenstemming met die regulering van die gedrag van besmette persone.  
Stigma, hoewel kragtig en volhardend, is nie onvermydelik nie en kan uitgedaag word. Daar is twee belangrike aspekte om stigma uit te daag: om die stigmatisering van stigmatisering uit te daag en die geïnternaliseerde stigma van die stigmatisering uit te daag. Om stigmatisering uit te daag, het Campbell et al. 2005  som drie hoofbenaderings op.
Daar is pogings om individue op te voed oor feite wat nie gestigmatiseer word nie en waarom hulle dit nie moet stigmatiseer nie.
Daar is pogings om wetgewing teen diskriminasie te bekamp.
Daar is pogings om die deelname van gemeenskapslede aan anti-stigma-pogings te mobiliseer, om die waarskynlikheid dat die anti-stigma-boodskappe relevant en effektief is volgens die plaaslike kontekste te maksimeer.
Met betrekking tot die uitdaging van die geïnternaliseerde stigma van die gestigmatiseerde, is Paulo Freire se teorie van kritiese bewussyn veral geskik. Cornish gee 'n voorbeeld van hoe sekswerkers in Sonagachi, 'n rooi lig -distrik in Indië, geïnternaliseerde stigma effektief uitgedaag het deur vas te stel dat dit eerbiedige vroue is, wat bewonderenswaardig na hul gesinne omsien en dat hulle regte verdien soos enige ander werker.  Hierdie studie voer aan dat dit nie net die krag van die rasionele argument is wat die uitdaging vir die stigma suksesvol maak nie, maar ook konkrete bewyse dat sekswerkers gewaardeerde doelwitte kan bereik en deur ander gerespekteer word.
Gestigmatiseerde groepe bevat dikwels kulturele instrumente om op stigma te reageer en om 'n positiewe selfopvatting onder hul lede te skep. Daar is byvoorbeeld getoon dat advertensiepersoneel onder negatiewe voorstelling en lae goedkeuringsyfers ly. Die advertensiebedryf handhaaf egter gesamentlik narratiewe wat beskryf hoe advertensies 'n positiewe en sosiaal waardevolle poging is, en advertensiepersoneel put uit hierdie narratiewe om op stigma te reageer. 
'N Ander poging om gemeenskappe te mobiliseer, bestaan ​​in die speelgemeenskap deur organisasies soos:
Take This  - wat AFK -kamers bied by speelkonvensies en 'n Streaming Ambassador -program het om elke week meer as 135 000 kykers positiewe boodskappe oor geestesgesondheid te bereik, en
NoStigmas  - wie se missie 'is om te verseker dat niemand alleen probleme met geestesgesondheid ondervind nie' en '' 'n wêreld sonder skaamte of diskriminasie wat verband hou met geestesgesondheid, breinsiekte, gedragsversteurings, trauma, selfmoord en verslawing '' voorstel, plus bied werkplekke 'n NoStigmas Ally -kursus en individuele sertifisering. streamers soos MommaFoxFire lê klem op bewustheid oor geestesgesondheid om die stigma rondom praat oor geestesgesondheid te help verminder. 
Organisatoriese stigma Redigeer
In 2008 het 'n artikel van Hudson die term "organisatoriese stigma"  geskep, wat dan verder ontwikkel is deur 'n ander teorie -opbou -artikel deur Devers en kollegas.  Hierdie literatuur het die konsep van stigma op organisatoriese vlak gebring, met inagneming van hoe organisasies as diep gebrekkig beskou kan word en deur gehore op dieselfde manier as individue weggegooi kan word. Hudson onderskei kern-stigma ('n stigma wat verband hou met die aard van die organisasie) en gebeurtenis-stigma ('n geïsoleerde voorkoms wat mettertyd verdwyn). 'N Groot literatuur het gedebatteer hoe organisatoriese stigma verband hou met ander konstrukte in die literatuur oor sosiale evaluerings.  Die onlangse boek van Roulet (2020) hersien hierdie literatuur en ontkoppel die verskillende konsepte - veral onderskeidende stigma, vuil werk, skandale - en ondersoek die positiewe implikasies daarvan. 
Die navorsing is uitgevoer om vas te stel wat die gevolge van sosiale stigma is, wat hoofsaaklik fokus op siektes wat verband hou met siektes. Gestremdhede, psigiatriese versteurings en seksueel oordraagbare siektes is een van die siektes wat tans deur navorsers ondersoek word. In studies oor sulke siektes is positiewe en negatiewe gevolge van sosiale stigma ontdek. [ verduideliking nodig ]
Stigma in gesondheidsorginstellings Wysig
Onlangse navorsing dui daarop dat die hantering van waargenome en uitgevaardigde stigma in kliniese omgewings van kritieke belang is om die verskaffing van pasiëntgesentreerde sorg van hoë gehalte te verseker. Spesifiek word die waargenome stigma deur pasiënte geassosieer met nog meer dae van fisiese gesondheid en swak geestesgesondheid. Boonop word die stigma in die gesondheidsorg geassosieer met 'n groter kans om 'n depressiewe siekte aan te meld. Onder ander bevindings het individue wat getroud was, jonger was, 'n hoër inkomste gehad, 'n universiteitsgraad gehad het, aansienlik minder swak fisieke en geestesgesondheidsdae gehad en 'n laer kans op selfvermeldde depressie.  'n Aanvullende studie wat in New York gedoen is (in vergelyking met landwyd), het soortgelyke uitkomste gevind. Die doelwitte van die navorsers was om die mate van waargenome stigma in die gesondheidsorg (kliniese) omgewings wat deur rassistiese inwoners van New York gerapporteer is, te beoordeel en om te kyk of hierdie stigma geassosieer word met swakker uitkomste van fisieke en geestelike gesondheid. Hulle het gevind dat die waargenome stigma verband hou met swakker toegang tot gesondheidsorg, depressie, diabetes en swak algemene gesondheid. 
Navorsing oor selfbeeld Redigeer
Lede van gestigmatiseerde groepe kan 'n laer selfbeeld hê as dié van nie-gestigmatiseerde groepe. 'N Toets kon nie gedoen word oor die algehele selfbeeld van verskillende rasse nie. Navorsers moet in ag neem of hierdie mense optimisties of pessimisties is, of hulle manlik of vroulik is en in watter plek hulle grootgeword het. Oor die afgelope twee dekades het baie studies berig dat Afro-Amerikaners 'n groter wêreldwye selfbeeld toon as blankes, alhoewel Afro -Amerikaners as 'n groep geneig is om op baie lewensgebiede swakker uitkomste te behaal en beduidende diskriminasie en stigma te ervaar. [ aanhaling nodig ]
Mense met geestesversteurings Redigeer
Empiriese navorsing oor die stigma wat verband hou met geestesversteurings, dui op 'n verrassende houding van die algemene publiek. Diegene wat meegedeel is dat geestesversteurings 'n genetiese basis het, is meer geneig om hul sosiale afstand van geestesongesteldes te vergroot, en ook om aan te neem dat die siekes gevaarlike individue is, in teenstelling met die lede van die algemene publiek wat meegedeel is dat die siektes verklaar kan word deur sosiale en omgewingsfaktore. Diegene wat ingelig is oor die genetiese basis, is ook meer geneig om die hele gesin van siekes te stigmatiseer.  Alhoewel die spesifieke sosiale kategorieë wat gestigmatiseer word, oor tyd en plek kan wissel, word die drie basiese vorms van stigma (fisiese misvorming, swak persoonlike eienskappe en stamgroepgroepstatus) in die meeste kulture en tydperke aangetref, wat sommige navorsers laat veronderstel dat die neiging tot stigmatisering evolusionêre wortels kan hê.   Die impak van die stigma is beduidend, wat veroorsaak dat baie individue nie behandeling soek nie.
Tans glo verskeie navorsers dat geestesversteurings veroorsaak word deur 'n chemiese wanbalans in die brein. Hierdie biologiese rasionaal dui dus daarop dat individue wat met 'n geestesongesteldheid sukkel, nie beheer het oor die oorsprong van die siekte nie. Net soos kanker of 'n ander soort fisiese versteuring, moet persone wat aan geestesongesteldhede ly, ondersteun en aangemoedig word om hulp te soek. Die Bewegingsregtebeweging erken dat hoewel daar aansienlike stigma is vir mense met fisiese gestremdhede, die negatiewe sosiale stigma rondom geestesongesteldheid aansienlik erger is, aangesien mense wat ly, beheer oor hul gestremdhede het en verantwoordelik is vir die oorsaak daarvan. "Verder is navorsingsrespondente minder geneig om persone met geestesongesteldheid jammer te vind, in plaas daarvan om met woede op die psigiatriese gestremdheid te reageer en te glo dat hulp nie verdien word nie."  Alhoewel daar wêreldwyd effektiewe ingrypings vir geestesgesondheid beskikbaar is, soek baie mense met geestesongesteldhede nie die hulp wat hulle nodig het nie. Slegs 59,6% van mense met 'n geestesongesteldheid, insluitend toestande soos depressie, angs, skisofrenie en bipolêre versteuring, het in 2011 behandeling ontvang.  Die vermindering van die negatiewe stigma rondom geestesversteurings kan die waarskynlikheid verhoog dat geteisterde persone professionele hulp soek van 'n psigiater of 'n nie-psigiatriese dokter. Hoe spesifieke geestesversteurings in die media voorgestel word, kan wissel, sowel as die stigma wat met elkeen gepaardgaan.  Op die sosiale media-platform, YouTube, word depressie algemeen voorgestel as 'n toestand wat veroorsaak word deur biologiese of omgewingsfaktore, meer chronies as kortstondig en anders as hartseer, wat alles kan bydra tot hoe mense daaroor dink depressie. 
In die musiekbedryf, veral in die genre van hip-hop of rap, word diegene wat hulself uitspreek oor geestesongesteldheid sterk gekritiseer. Volgens 'n artikel deur The Huffington Post is daar egter 'n beduidende toename in rappers wat hul stilte verbreek oor depressie en angs. 
Verslawing en dwelmgebruiksversteurings Redigeer
Deur die geskiedenis heen word verslawing grotendeels beskou as 'n morele gebrek of 'n karakterfout, in teenstelling met 'n kwessie van openbare gesondheid.    Daar word bevind dat die gebruik van middels meer gestimatiseer word as rook, vetsug en geestesongesteldheid.     Navorsing het getoon dat stigma 'n versperring is vir gedrag wat behandeling soek onder individue met verslawing, wat 'n 'behandelingsgaping' veroorsaak.    Navorsing toon aan dat die woorde wat gebruik word om oor verslawing te praat, tot stigmatisering kan bydra, en dat die algemene terme van "misbruik" en "misbruiker" stigma eintlik verhoog.     Stigma word verminder as die gebruik van afwykings van die stof as behandelbare toestande uitgebeeld word.   Aanvaarding en toewydingsterapie is effektief gebruik om mense te help om skaamte te verminder wat verband hou met kulturele stigma rondom die gebruik van middels.   
Ontvangers van programme vir openbare hulp word dikwels as onwillig beskou om te werk.  Die intensiteit van armoede stigma is positief gekorreleer met toenemende ongelykheid.  Namate ongelykheid toeneem, neem die maatskaplike neiging om stigmatisering toe.  Dit is deels 'n gevolg van maatskaplike norme van wederkerigheid, wat die verwagting is dat mense verdien wat hulle ontvang eerder as om hulp te ontvang in die vorm van wat mense geneig is om as 'n geskenk te beskou.  Armoede word dikwels beskou as 'n gevolg van mislukkings en swak keuses eerder as die gevolg van sosio -ekonomiese strukture wat individuele vermoëns onderdruk.  Minagting vir die verarmdes kan teruggevoer word na sy wortels in die Anglo-Amerikaanse kultuur, waar arme mense honderde jare lank die skuld en hulde gebring het vir hul ongeluk.  Die konsep van afwyking lê by die stigma van stigma teenoor die armes. Afwykers is mense wat belangrike norme van die samelewing verbreek wat almal deel. In die geval van armoede breek dit die norm van wederkerigheid wat die weg baan vir stigmatisering. 
Openbare hulp Redigeer
Sosiale stigma kom algemeen voor by ontvangers van openbare bystandsprogramme. Dit sluit programme in wat gereeld gebruik word deur gesinne wat met armoede worstel, soos Head Start en AFDC (Aid To Families with Dependent Children). Die waarde van selfstandigheid staan ​​dikwels in die middelpunt van skaamte, en hoe minder mense selfvertroue waardeer, hoe minder stigma beïnvloed dit sielkundig.  Stigma teenoor welsynsontvangers het bewys dat dit passiwiteit en afhanklikheid by arm mense verhoog en het hul status en minderwaardigheidsgevoelens verder verstewig.  Saakwerkers behandel ontvangers van welsyn gereeld oneerbiedig en maak aannames oor afwykende gedrag en onwilligheid om te werk. Baie alleenstaande moeders noem stigma die belangrikste rede waarom hulle die welsyn so vinnig as moontlik wou verlaat. Hulle voel dikwels dat hulle voedselstempels moet verberg om die oordeel wat verband hou met welsynsprogramme te ontduik. Stigma is 'n belangrike faktor wat bydra tot die duur en breedte van armoede in ontwikkelde samelewings, wat grootliks enkelma's beïnvloed.  Ontvangers van openbare hulp word eerder as voorwerpe van die gemeenskap beskou as as lede wat hulle toelaat om as vyande van die gemeenskap beskou te word, en dit is hoe stigma kollektiewe denke binnedring.  Onder enkelmoeders in armoede is gebrek aan gesondheidsorgvoordele een van hul grootste uitdagings ten opsigte van die uitgang van armoede.  Tradisionele waardes van selfstandigheid verhoog die gevoelens van skaamte by welsynsontvangers, wat hulle meer vatbaar maak om gestigmatiseer te word. 
In Taiwan was die versterking van die psigiatriese rehabilitasiestelsel sedert 1985 een van die hoofdoelwitte van die Departement van Gesondheid. Ongelukkig was hierdie poging nie suksesvol nie. Daar word vermoed dat een van die hindernisse sosiale stigma teenoor geestesongesteldes is.  Gevolglik is 'n studie gedoen om die houding van die algemene bevolking teenoor pasiënte met geestesversteurings te ondersoek. 'N Opmetingsmetode is op 1 203 vakke landwyd gebruik. Die resultate het aan die lig gebring dat die algemene bevolking hoë vlakke van welwillendheid, verdraagsaamheid teenoor rehabilitasie in die gemeenskap en nie -sosiale beperkings het.  In wese was welwillende houdings die bevordering van die aanvaarding van rehabilitasie in die gemeenskap. Daar kan dan afgelei word dat die oortuiging (wat deur die inwoners van Taiwan gehou word) in die behandeling van geestesongesteldes met groot agting, en die vordering van psigiatriese rehabilitasie belemmer kan word deur ander faktore as sosiale stigma. 
Epilepsie, 'n algemene neurologiese afwyking wat gekenmerk word deur herhalende aanvalle, hou verband met verskillende sosiale stigmas. Chung-yan Guardian Fong en Anchor Hung het 'n studie in Hong Kong gedoen wat die openbare houding teenoor mense met epilepsie gedokumenteer het. Van die 1 128 onderhoude wat ondervra is, het slegs 72,5% van hulle epilepsie as aanvaarbaar beskou [ verduideliking nodig ] 11,2% sal nie toelaat dat hul kinders met ander met epilepsie speel nie 32,2% sal nie toelaat dat hul kinders met epilepsie trou nie; werkgewers (22,5% van hulle) sal 'n dienskontrak beëindig nadat 'n epileptiese aanval plaasgevind het by 'n werknemer met epilepsie wat nie aangemeld is nie .  Voorstelle is gemaak dat meer moeite gedoen moet word om die openbare bewustheid van, houding teenoor en begrip van epilepsie deur middel van skoolopleiding en organisasies wat verband hou met epilepsie te verbeter. 
In die media Edit
In die vroeë 21ste eeu het tegnologie 'n groot impak op die lewens van mense in verskeie lande en het dit 'n sosiale norm geword. Baie mense besit 'n televisie, 'n rekenaar en 'n slimfoon. Die media kan nuttig wees om mense op hoogte te hou van nuus en wêreldkwessies, en dit is baie invloedryk op mense. Omdat dit soms so invloedryk is, beïnvloed die uitbeelding van minderheidsgroepe die houding van ander groepe teenoor hulle. Baie mediadekking het te doen met ander dele van die wêreld. Baie van hierdie dekking het te doen met oorlog en konflik, wat mense verband hou met enige persoon wat uit die land behoort. Daar is 'n neiging om meer te fokus op die positiewe gedrag van die eie groep en die negatiewe gedrag van ander groepe. Dit bevorder negatiewe gedagtes van mense wat tot die ander groepe behoort, en versterk stereotipiese oortuigings. 
"Kykers reageer skynbaar op geweld met emosies soos woede en minagting. Hulle is bekommerd oor die integriteit van die sosiale orde en toon afkeuring van ander. Emosies soos hartseer en vrees word baie selder aangetoon." (Unz, Schwab & Winterhoff-Spurk, 2008, p. 141) 
In 'n studie wat die uitwerking van stereotipiese advertensies op studente getoets het, het 75 hoërskoolleerlinge tydskrifadvertensies met stereotipiese vroulike beelde bekyk, soos 'n vrou wat aan 'n vakansie -ete werk, terwyl 50 ander nie -stereotipiese beelde gekyk het, soos 'n vrou wat in 'n regskantoor werk. Hierdie groepe reageer toe op verklarings oor vroue op 'n 'neutrale' foto. Op hierdie foto is 'n vrou in 'n toevallige uitrusting gewys wat geen ooglopende taak verrig nie. Die studente wat die stereotipiese beelde gesien het, was geneig om die vraelyste met meer stereotipiese antwoorde in 6 van die 12 vraelyste te beantwoord. Dit dui daarop dat selfs kort blootstelling aan stereotipiese advertensies stereotipes versterk. (Lafky, Duffy, Steinmaus & Berkowitz, 1996) 
Uitwerking van opvoeding, kultuur Redigeer
Bogenoemde stigmas (wat verband hou met hul onderskeie siektes) stel gevolge voor wat hierdie stereotipes op individue het. Of die gevolge negatief of positief van aard is, 'merk' mense veroorsaak 'n beduidende verandering in die individuele persepsie (van persone met die siekte). Miskien kan 'n wedersydse begrip van stigma, wat deur opvoeding bereik word, sosiale stigma heeltemal uitskakel.
Laurence J. Coleman het Erving Goffman (1963) se sosiale stigma -teorie vir die eerste keer aangepas vir begaafde kinders, wat 'n rede bied waarom kinders hul vermoëns kan wegsteek en alternatiewe identiteite aan hul maats kan voorhou.    Die stigma van begaafdheidsteorie is verder uitgebrei deur Laurence J. Coleman en Tracy L. Cross in hul boek getiteld, Begaafd wees op skool, wat 'n wyd verwysde verwysing is op die gebied van begaafde onderwys.  In die hoofstuk oor die hantering van begaafdheid brei die skrywers uit oor die teorie wat die eerste keer in 'n artikel uit 1988 aangebied is.  Volgens Google Scholar is hierdie artikel ten minste 110 keer in die akademiese literatuur aangehaal. 
Coleman en Cross was die eerstes wat intellektuele begaafdheid as 'n stigmatiserende toestand geïdentifiseer het en hulle het 'n model geskep op grond van Goffman (1963) se werk, navorsing met begaafde studente,  en 'n boek wat deur 20 tiener, begaafde individue geskryf en geredigeer is.  Begaafdheid onderskei studente van hul maats en hierdie verskil belemmer volle sosiale aanvaarding. Wisselende verwagtinge wat bestaan ​​in die verskillende sosiale kontekste wat kinders moet navigeer, en die waarde -oordele wat aan die kind toegeken kan word, lei tot die gebruik van die kind se sosiale hanteringstrategieë om sy of haar identiteit te bestuur. Anders as ander stigmatiserende toestande, is begaafdheid uniek omdat dit kan lei tot lof of bespotting, afhangende van die gehoor en omstandighede.
Begaafde kinders leer wanneer dit veilig is om hul talent te toon en wanneer hulle dit moet wegsteek om beter by 'n groep in te pas. Hierdie waarnemings het gelei tot die ontwikkeling van die inligtingsbestuursmodel wat die proses beskryf waardeur kinders besluit om hanteringstrategieë te gebruik om hul identiteit te bestuur. In situasies waarin die kind anders voel, besluit sy of hy om die inligting wat ander van hom of haar weet, te bestuur. Hanteringstrategieë sluit in die identifisering van begaafdheid, poging om 'n lae sigbaarheid te handhaaf, of 'n hoë sigbaarheidsidentiteit te skep ('n stereotipiese rol wat verband hou met begaafdheid). Hierdie strategieë word die kontinuum van sigbaarheid genoem. [ aanhaling nodig ]
Stigmatiserende houding van narsiste teenoor psigiatriese siektes
Arikan het bevind dat 'n stigmatiserende houding teenoor psigiatriese pasiënte verband hou met narsistiese persoonlikheidstrekke. 
Alhoewel aborsie wêreldwyd baie voorkom, kan mense besluit om nie hul gebruik van sulke dienste bekend te maak nie, deels as gevolg van die stigma wat verband hou met aborsie.   Die geheimhouding van aborsie -ervarings hou verband met verhoogde isolasie en sielkundige nood.  Aborsieverskaffers is ook onderhewig aan stigma.  
Stigmatisering van vooroordeel Redigeer
Kulturele norme kan voorkom dat uitstallings van vooroordeel gestig word, aangesien sulke sienings gestigmatiseer word en sodoende sal mense onbevooroordeelde standpunte uitspreek, selfs al glo hulle anders (voorkeurvervalsing). As die stigma teen sulke standpunte egter verminder word, sal mense meer bereid wees om nadelige gevoelens uit te spreek.   Byvoorbeeld, na die ekonomiese krisis van 2008 het die anti-immigrasie sentiment oënskynlik onder die Amerikaanse bevolking toegeneem toe die sentiment in werklikheid dieselfde was en in plaas daarvan het dit eenvoudig meer aanvaarbaar geword om openlik teenkanting teen immigrasie uit te spreek. 
Onafhanklike mammas se opvoeding en inkomste
Van die duisendjarige ma's wat babas buite die huwelik kry, het 67% universiteitstudie en 32% het vier of meer jaar hoër onderwys.
Hoeveel persent van alleenstaande moeders leef in armoede?
'N Ontleding van die Pew Research Center het bevind dat die armoedekoers onder huishoudelike hoof die volgende was:
30% van die alleenmoeders
17% van die solo -vaders
16% van die gesinne onder leiding van 'n saamwoonpaartjie
8% van die egpaar -gesinne
Saamgestelde ouers is jonger, minder opgevoed en het minder geneig om ooit getroud te wees as alleenouers. Terselfdertyd het alleenouers gemiddeld minder kinders as saamwoonouers en woon hulle meer geneig by een van hul eie ouers (23% teenoor 4%) ...
Alleenstaande mammas is meer as twee keer groter as swart ma's (30% teenoor 12%), en ongeveer vier keer meer geneig as getroude mammas (waarvan 7% swart is). Vier-uit-tien alleenmoeders is wit, vergeleke met 58% van die saamwoonmoeders en 61% van die getroude mammas.
Daar is feitlik geen rasse- en etniese verskille in die profiele van solo- en saamwoonvaders nie.
Enkel moederskap se loongaping
Moeders ly oor die algemeen 'n loongaping van 29%, wat gemiddeld 71 sent verdien vir elke $ 1 wat 'n pa verdien - of gemiddeld $ 16,000 minder per jaar, volgens die National Women's Law Center.
Hierdie moederskapstraf is dramaties erger vir enkelma's met 35%. Volgens Pew Research verdien enkelmoeders met 'n huishouding van drie gemiddeld slegs $ 26 000 per jaar, vergeleke met $ 40 000 per jaar vir enkelpa's.
Ek het 'n opname onder 2,279 enkelma's gedoen en 'n direkte verband gevind tussen tydverdeling tussen enkelouers en enkelma's. Die witskrif van 2021 wat die bevindings van die enkelmoederinkomste- en tydverdelingopname bevat, is hier:
Ma's met 50/50 ouerskapskedules verdien 54% meer jaarliks ​​ten minste $ 100,000 as mammas wie se kinders die meeste van die tyd by hulle is (met "besoeke" by die pa), en meer as drie keer (325%) meer waarskynlik om $ 100,000+ te verdien as alleenstaande mammas met 100% tydsverantwoordelikheid.
Ma's met 50/50 ouerskapskedules verdien meer as twee keer meer as $ 65,000+, en byna drie keer meer kans om daardie bedrag te verdien as mammas met 100% ouerskapstyd.
13% van die enkelma's het 'n 50/50 ouerskapreëling, en 51% het hul kinders 100% van die tyd.
9 uit 10 alleenstaande mammas sê dat hulle meer geld kan verdien as hulle meer gelykheid in hul mede-ouerskedules gehad het.
Ma's met 50/50 ouerskapstyd is 34% meer geneig om te sê dat hulle 'fantasties en trots' voel om 'n ma te wees in vergelyking met mammas wat 100% van die tyd vir hul kinders sorg.
Ek het ook Moms For Shared Parenting gestig, 'n organisasie wat hom toespits op die bevordering van ouerskapbeleid en -kultuur.
Die alleenlewe kan met die ouderdom nog beter word
Mense sonder romantiese vennote word dikwels gestereotipeer en gestigmatiseer. Maar as u dink hoe hulle werklik oor hul lewens voel, in plaas van hoe ander mense dink dat hulle voel, lyk die verhaal van 'n enkelliefde baie anders. Met verloop van tyd word die enkele lewe histories beter en beter. En vir individue, namate hulle ouer word, word die tevredenheid met hul enkellewe ook nog beter. Miskien was 'n romantiese maat eens relevant vir eensaamheid, maar dit is nie meer so relevant nie.
Die goeie nuus oor ongetroude mense is uit 'n onlangse studie, "Die veranderende verhouding tussen vennootskapstatus en eensaamheid: effekte wat verband hou met veroudering en historiese tyd," wat pas aanlyn gepubliseer is in The Journal of Gerontology: Series B. Skrywers Anne Boger en Oliver Huxhold, van die Duitse Sentrum vir Gerontologie, ontleed data van die German Aging Survey, 'n nasionaal verteenwoordigende steekproef van mense tussen die ouderdomme van 40 en 85 jaar, wat in 1996, 2002, 2008 en 2014 gewerf is. Hulle fokus op 2,552 mense uit 2008 wat weer -ses jaar later, in 2014, ondervra, hoewel sommige van hul ontledings ook deelnemers uit 1996 en 2002 ingesluit het.
Die vier duidelikste bevindings het getoon hoe die tevredenheid met enkelliewe oor tyd toegeneem het, histories en met ouderdom, en hoe vennootskapstatus mettertyd en met ouderdom minder relevant is vir eensaamheid. Wat die verhoudingstevredenheid van mense met vennote betref en hoe dit verander het, was die resultate minder eenvoudig.
In die loop van hul volwasse lewens, en met verloop van tyd histories, raak enkellopendes meer tevrede met hul lewens
1. In hierdie studie van 40- tot 85-jariges het mense wat alleen gebly het, meer tevrede geraak met hul lewens namate hulle ouer geword het.
Die resultate vir mense met romantiese vennote was nie so eenvoudig nie. Gedurende hul middel-volwasse jare het die paartjies gesê dat die kwaliteit van hul verhouding afneem. Dit het begin toeneem toe hulle ouer word.
2. Mettertyd (tussen 1996 en 2014) het enkellopendes meer tevrede geraak met hul lewens.
Weereens, die resultate was minder eenvoudig vir die paartjies. Afhangende van hoe die ontledings gedoen is, het die resultate getoon dat mense met romantiese vennote nie meer tevrede is met die kwaliteit van hul verhoudings as die afgelope jare nie, of dat hulle meer tevrede is, maar dit gebeur meestal vir die mense in die middel van volwassenheid.
In die loop van hul volwasse lewens, en met verloop van tyd, word die vraag of mense 'n romantiese maat het, minder relevant vir hoe eensaam hulle voel
Die skrywers het die eensaamheid van mense wat 'n romantiese maat het, vergelyk met diegene wat dit nie het nie. Mense met 'n romantiese maat was diegene wat getroud was, saamwoon of wat gesê het dat hulle 'n stabiele vennootskap het. Vir die onpartydige kategorie was die outeurs gemiddeld mense wat weduwee was, geskei was en los van hul huweliksmaat was, asook lewenslange enkellopendes. Dit is 'n algemene, maar ongelukkig praktyk. As daar eens verskille in eensaamheid is, is dit die voorheen getroude mense wat die meeste van die getroude mense verskil; diegene wat nog nooit getroud was nie, meld dikwels lae vlakke van eensaamheid. Byvoorbeeld, in 'n studie van mense van 65 en ouer was dit die weduwees wat die eensaamste was. Van diegene wat nog nooit getroud was nie, het byna die helfte (46 persent) gesê dat hulle nooit eensaam was nie. Slegs 9 persent het gesê dat hulle dikwels of altyd eensaam is.
Gegewe die onvanpaste om lewenslange enkellopendes by weduwees en geskeide en geskeide mense in te sluit, is dit nie so verbasend dat die skrywers gemiddeld gevind het dat mense met romantiese vennote minder eensaam was as mense sonder romantiese vennote nie. Ander bevindings was meer veelseggend.
3. Namate mense ouer geword het, het enige verskille in eensaamheid tussen mense met en sonder romantiese vennote afgeneem.
Namate mense ouer word, word dit minder relevant vir hul eensaamheid of hulle 'n romantiese maat het of nie.
4. Met verloop van tyd (tussen 1996 en 2014) het die verskille in eensaamheid tussen mense wat wel en nie 'n romantiese maat het nie, afgeneem.
Mense met romantiese vennote het in 1996 minder eensaam gevoel as mense sonder romantiese vennote, maar teen 2014 was dit baie minder belangrik om 'n romantiese maat te hê.
Waarom het die enkele lewe in die loop van individuele lewens en met verloop van tyd beter geword?
Die skrywers het geen verduidelikings getoets waarom enkellopendes meer tevrede met hul lewens geword het namate hulle ouer geword het nie, of waarom die enkellopendes van vandag meer tevrede is met hul lewens as wat enkelinge enkele dekades gelede was.
In Uitgesonder, Het ek geskryf oor die maniere waarop die huwelik mettertyd minder belangrik geword het, histories, veral vir vroue:
Finansiële vryheid - veral vroue - is hoog op die lys van sosiale veranderinge wat baie alleenmense bemagtig het. Alhoewel vroue steeds minder betaal word as mans vir vergelykbare werk, en te veel vroue en mans in armoede leef, is daar tans 'n aansienlike aantal vroue wat self genoeg geld verdien om hulself te onderhou, en miskien selfs 'n paar kinders. Hulle word nie meer aan mans vasgemaak om lewensonderhoud nie. Nie mans of vroue het 'n eggenoot nodig om seks te hê sonder stigma of skaamte nie. Kinders wat uit enkelma's gebore word, het nou dieselfde wettige regte as kinders van getroude moeders. Met die koms van geboortebeperking en wettige aborsie, en met die vordering in mediese voortplantingstegnologie, kan vroue seks hê sonder om kinders te hê, en kinders sonder om seks te hê.
Toe seks, ouerskap en ekonomiese lewensvatbaarheid saamgevoeg is in die noue knoop wat die huwelik was, was die verskil tussen alleenlewe en huwelikslewe diep. Nou bly die instelling van die huwelik vas in ons wette, ons politiek, ons godsdienste en in ons kulturele verbeelding. Maar dit is van min betekenis as 'n betekenisvolle lewensoorgang.
Boger en Huxhold kon net bespiegel waarom mense sonder vennote meer tevrede word met hul lewens namate hulle ouer word. Een van die redes waarom hulle aanbied, is dat daar minder stigma is om enkellopend te wees namate u ouer word, want daar is meer mense van u ouderdom wat ook enkellopend is.
Daaroor het hulle waarskynlik reg. Maar daar kan ook ander, meer uitbundige redes wees. In 'n onlangse artikel in die Washington Post, asook 'n opvolg hier by "Living Single", het ek die groot dinge beskryf wat enkellopendes in hul lewens doen wat hulle moontlik nie gedoen het as hulle in 'n toegewyde romantiese verhouding was nie . Ek het ook gewys op navorsing wat toon dat mense wat alleen bly, meer persoonlike groei en meer outonomie oor 'n tydperk van vyf jaar ervaar as diegene wat getroud bly. Daar is minder voorspelbaarheid oor hoe u lewe verloop as u ongetroud bly, in vergelyking met die meer gevierde lewensskrif van trou en kinders hê, maar minder voorspelbaarheid kan meer moontlikhede beteken, en dit kan opwindend wees.
Wat die eensaamheid betref, soos die skrywers opgemerk het, of u nou 'n romantiese maat het of nie net nie meer so belangrik is nie. Mense met vennote kan vreeslik eensaam voel, en mense sonder vennote kan genadiglik vry wees van eensaamheid, of andersom. Veral vir vroue het vennootskap deesdae min te doen met eensaamheid, selfs al word vennootskap minder grof beoordeel.
Die skrywers het moontlik 'n verband tussen vennootskapstatus en eensaamheid oorskat deur nie ander maniere in ag te neem wat mense met romantiese vennote kan verskil van diegene sonder hul finansiële hulpbronne nie, byvoorbeeld. Beskou byvoorbeeld 'n deelversameling van meestal alleenstaande mense - diegene wat alleen woon - en hoe hulle vergelyk met mense wat saam met ander woon. 'N Ander Duitse studie van meer as 16 000 volwassenes het bevind dat as jy al die mense wat alleen woon, vergelyk met al die mense wat saam met ander woon, die solobewoners meer eensaamheid rapporteer. Maar die mense wat saam met ander woon, verskil op belangrike maniere van hulle - dit is byvoorbeeld beter vir hulle finansieel. As u die mense wat alleen woon, vergelyk met soortgelyke mense wat saam met ander woon (soortgelyk, byvoorbeeld ekonomies), dan is dit die mense wat alleen woon wie is minder eensaam.
Ons het nog baie om te leer oor hoekom enkelliewe histories mettertyd beter word en waarom dit met die ouderdom verbeter. Uiteindelik begin geleerdes om enkellopendes ernstiger op te neem. Nou moet hulle meer gesofistikeerd raak in hoe hulle dink oor mense wat nie romantiese vennote het nie, eerder as om net almal bymekaar te hou, ongeag of hulle weduwee of geskeide of geskeide is of hul hele lewe enkellopend was. Dit is waarskynlik nog steeds 'n verrassing vir baie van hulle dat die lewenslange enkellopendes dikwels die beste doen.
Oortredings van wat moeders as hul persoonlike waardes beskou het, het vervreemding selfs groter gemaak as as die kind 'n misdaad gepleeg het
Hierdie oortredings van wat moeders as hul persoonlike waardes beskou het, het die vervreemding selfs meer waarskynlik gemaak as wanneer daar maatskaplike normoortredings was - soos dat die kind 'n misdaad gepleeg het. En hierdie waardekongruensie was vir moeders belangriker as vir vaders.
Die moeders beskryf die dinge wat hulle net nie kon los nie - dinge wat gebeur het wat die ma ontstel het, sê Gilligan. 'Dit het net voortdurend in die verhoudings verskyn. So hulle het dit nooit reggekry nie. "
Volwasse kinders noem emosionele mishandeling dikwels die oorsaak van vervreemding - maar hul ouers doen dit selde (Krediet: BBC/Getty)
En soos in die klassieke Japannese film Rashomon of die TV -reeks The Affair, kan twee mense dieselfde herinneringe aan dieselfde ervaring hê dat dit amper dieselfde ervaring is.
Volwasse kinders in die Verenigde Koninkryk noem byvoorbeeld meestal emosionele mishandeling as die oorsaak van hul vervreemding van hul ouers. Maar dit is baie minder waarskynlik dat ouers emosionele mishandeling noem (wat verwys na volgehoue ​​pogings tot beheer deur vernedering, kritiek of enige ander skadelike gedrag). In plaas daarvan verwys hulle meer gereeld na oorsake soos egskeiding of verwante verwantskappe.
Aangesien Gilligan se navorsing op moeders gefokus was, het sy nie met hul kinders gepraat nie. Dit is dus moeilik om te weet of dieselfde neiging sou geld. Maar in elk geval, hierdie ontkoppeling is algemeen."Die vervreemde volwasse kind en die ouer kommunikeer nie oor wat hulle ontstel nie, so ek dink nie regtig dat hulle op dieselfde bladsy is nie," sê sy. En natuurlik, as een persoon verdedigend is of nie wil luister nie, praat die paar moontlik sonder om werklik te kommunikeer.
Bland beskou hierdie ontkoppeling as gevolg van hoe die geslagte baie verskillende opvattings oor die gesin het.
Verskillende geslagte kan verskillende opvattings oor die gesin hê (Krediet: BBC/Getty)
'Daar was 'n rigiditeit oor familie in die naoorlogse generasie' in die Verenigde Koninkryk, sê sy. Mense sien hul gesinsverhoudings in terme van pligte en selfopoffering, wat soms beteken dat mense emosionele of fisiese mishandeling moet verduur-of dit nie verstaan ​​nie.
Vir broers en susters speel ongelyke waardes en verwagtinge ook 'n rol. Maar begunstiging deur ouers is nog 'n belangrike faktor.
Vreemdeling se voordele
Alhoewel dit maklik kan wees om vervreemding net as negatief te beskou, is die werklikheid ingewikkelder. Net soos tradisionele taboes teen egskeidings vroue vasgemaak kan hou aan beledigende en uitbuitende huwelike, kan 'n dogmatiese geloof in die heiligheid van gesinne mense onnodig laat ly.
Waarom het alleenstaande moederskap toegeneem?
Veranderinge in die lewensreëlings van kinders is die gevolg van jarelange tendense in die huwelik, egskeiding en vrugbaarheid. Egskeidingsyfers in die Verenigde State styg sedert die eeuwisseling en het onlangs op baie hoë vlakke gestabiliseer. Geboortesyfers buite die huwelik neem sedert ten minste die vroeë veertigerjare geleidelik toe. Na 1960 het die ouderdom van vroue by hul eerste huwelike begin toeneem, wat die aandeel jong vroue wat ongetroude moeders sou word, verhoog het. Saam het hierdie kragte die groei van enkelouerskap tydens die naoorlogse periode aangevuur.
Hierdie tendense bestaan ​​in alle westerse, geïndustrialiseerde lande. Egskeidingsyfers het tussen 1960 en 1990 in die meeste lande meer as verdubbel, in sommige het dit viervoudig toegeneem. Enkelouerskap het ook toegeneem in byna alle Westerse lande tussen 1970 en die laat 1980's. Tog het die VSA die hoogste voorkoms van enkelouergesinne, en dit het die grootste toename tussen 1970 en 1990 beleef.
Volgens Murray en ander konserwatiewes het welsynsvoordele in die Verenigde State die koste van alleenstaande moederskap verlaag en jong mans en vroue ontmoedig om te trou. In sommige dele van die land bied welsyn arm vroue meer ekonomiese veiligheid as die huwelik. Die argument dat welsyn die groei in enkelouergesinne veroorsaak het, kan egter om drie redes nie ondersoek word nie.
Die neiging in welsynsvoordele tussen 1960 en 1990 stem nie ooreen met die neiging in alleenstaande moederskap nie. Welsyn en enkel moederskap het beide dramaties toegeneem gedurende die 1960's en vroeë 1970's. Na 1974 het die welsynsvoordele egter afgeneem, maar die alleenstaande moederskap het steeds gestyg. Die werklike waarde van die welsynsvoordeelpakket (kontanthulp plus kosseëls) vir 'n gesin van vier met geen ander inkomste het gedaal van $ 10 133 in 1972 tot $ 8,374 in 1980 en tot $ 7,657 in 1992, 'n verlies van 26 persent tussen 1972 en 1992 (in 1992 dollar).
Toenemings in welsyn kan nie verklaar waarom alleenstaande moederskap onder meer bevoorregte vroue gegroei het nie. Sedert 1960 het egskeiding en enkelouerskap gegroei onder vroue met universiteitsopleiding, wat waarskynlik nie gemotiveer sal word deur die belofte van 'n welsynstoets nie.
Welsynsbetalings kan nie verklaar waarom alleenstaande moederskap meer algemeen in die Verenigde State voorkom as in ander geïndustrialiseerde lande nie. Byna al die Wes -Europese lande betaal baie meer vrygewige betalings vir enkelma's as die VSA, maar die voorkoms van enkel moederskap is laer in hierdie lande. Een manier om die 'koste' van enkel moederskap in verskillende lande te vergelyk, is om die armoede van enkelma's te vergelyk met dié van getroude moeders. Alhoewel enkelma's in alle geïndustrialiseerde lande hoër armoede het as getroude moeders, is dit die slegste in die Verenigde State.
As welsyn nie die skuld het nie, wat is dit dan? Drie faktore blyk hoofsaaklik verantwoordelik te wees.
Die eerste is die groeiende ekonomiese onafhanklikheid van vroue. Vroue wat hulself buite die huwelik kan onderhou, kan kieskeurig wees oor wanneer en met wie hulle trou. Hulle kan slegte huwelike verlaat en hulle kan dit self bekostig om kinders te baar en groot te maak. Alleenstaande moeders kom dus meer algemeen voor in 'n samelewing waar vroue meer ekonomies onafhanklik is, anders is hulle gelyk.
Amerikaanse vroue het deur die loop van hierdie eeu geleidelik beweeg na ekonomiese onafhanklikheid danksy verhoogde uurloon, groter beheer oor kinderopvoeding en tegnologiese vooruitgang wat die tyd wat huiswerk benodig, verminder. Sedert die eeuwisseling het elke nuwe generasie jong vroue in groter mate die arbeidsmag betree en langer by die werk gebly. Teen 1970 was meer as die helfte van alle Amerikaanse vroue werk of soek werk teen 1990, byna driekwart doen dit. Die styging in welsynsvoordele gedurende die 1950's en 1960's het arm vroue moontlik minder afhanklik van mans gemaak deur hulle 'n alternatiewe bron van ekonomiese ondersteuning te bied. Welsyn was egter slegs 'n klein deel van 'n veel groter verandering wat alle vroue, ryk en arm, in staat gestel het om makliker sonder 'n man te leef.
'N Tweede faktor in die groei van alleenstaande moederskap is die afname in mans se verdienste in vergelyking met vroue. Na die Tweede Wêreldoorlog en tot in die vroeë sewentigerjare het mans en vroue baat by 'n sterk ekonomie. Terwyl vroue gedurende die 1950's en 1960's meer selfversorgend geword het, het mans se lone en werksgeleenthede ook toegeneem. Terwyl meer vroue dit kon bekostig om alleen te bly, het die ekonomiese uitbetaling uit die huwelik steeds gestyg. Na 1970 het die geslagsgaping in verdienste (vroue se verdienste gedeel deur mans se verdienste) egter verminder. In 1970 verdien vroulike werkers teen 1980 59 persent soveel as manlike werkers, 65 persent soveel en teen 1990 74 persent. (Hierdie getalle, wat afkomstig is van 'n studie deur Suzanne Bianchi wat deur die Russell Sage Foundation gepubliseer word, is gebaseer op voltydse werkers tussen die ouderdomme van 25 en 34.) In slegs twee kort dekades het die ekonomiese uitbetaling van die huwelik afgeneem met 15 persentasiepunte. Sulke verlagings sal waarskynlik die enkel moederskap verhoog.
Die vernouing van die loongaping het plaasgevind onder volwassenes uit alle sosiale lae, maar die bron van die vernouing het verskil. Onder diegene met 'n universiteitsopleiding het dit goed gegaan met mans, maar dit was selfs beter met vroue. Tussen 1980 en 1990 het die verdienste van kollege-opgeleide vroue met 17 persent gestyg, terwyl die verdienste van kollege-opgeleide mans met slegs 5 persent gestyg het. (Ek verwys weer na voltydse werkers tussen 25 en 34 jaar oud). Selfs al het die voordele van die huwelik afgeneem, het vroue steeds baie baat by die kombinasie van hulpbronne met 'n man.
Die verhaal was baie donkerder aan die ander kant van die opvoedkundige leer. Tussen 1970 en 1990 het vroue se verdienste gestagneer en mans se verdienste gedaal. Tussen 1980 en 1990 het vroue met 'n hoërskoolgraad 'n afname van 2 persent in verdienste, terwyl mans met soortgelyke opleiding 'n daling van 13 persent gehad het. Hierdie absolute verlies aan verdienste het veral die huwelik ontmoedig deur 'n paar laaggeskoolde mans wat nie meer hul broodwinnerrol kon vervul nie. Tydens die koppelaarplaag het vaders wat nie werk kon kry nie, soms hul gesin verlaat as 'n manier om hul gevoel van mislukking te hanteer. Weereens het welsyn moontlik 'n rol gespeel in die maak van enkel moederskap aantrekliker as die huwelik vir vroue met die minste vaardighede en opvoeding, maar slegs omdat lae-geskoolde mans dit so moeilik gehad het en so min hulp van die regering gekry het.
Die derde faktor in die groei van alleenstaande moederskap was 'n verskuiwing in sosiale norme en waardes gedurende die 1960's wat die stigma wat verband hou met egskeiding en nie -huwelik bevrugting verminder. In die vyftigerjare, as 'n jong ongetroude vrou swanger sou wees, sou die pa na vore tree en die egpaar sou trou. Teen die laat tagtigerjare het die revolusie in seksuele sedes jong mans en vroue in staat gestel om intieme verhoudings te hê en saam te leef buite die bande van die wettige huwelik.
Die houding teenoor individuele vryheid het ook gedurende die 1960's verander. Die nuwe individualisme het mense aangemoedig om persoonlike vervulling bo gesinsverantwoordelikheid te stel, om meer te verwag van hul intieme verhoudings en huwelike en om 'slegte' huwelike te verlaat as hul verwagtinge nie nagekom word nie. In die vroeë sestigerjare was meer as die helfte van alle ondervraagde vroue dit eens dat "as daar kinders in die gesin is, ouers moet saam bly, selfs al kom hulle nie oor die weg nie". Teen die tagtigerjare was slegs 20 persent van mening. Nadat seks en kinderopvoeding uit die huwelik 'bevry' was en vroue hulself kon onderhou, was twee van die belangrikste aansporings vir die huwelik weg. Toe die ekonomiese winste uit die huwelik in die sewentigerjare afgeneem het, is dit nie verbasend dat dalings in huwelikskoerse spoedig gevolg het nie.
Vandag beïnvloed veranderinge in sosiale norme steeds die vorming van gesinne deur nuwe generasies jong volwassenes minder vertrouend te maak oor die instelling van die huwelik. Baie van die jongmense wat nou sukkel om 'n huweliksmaat te vind en aan te hou, is gedurende die 1960's gebore toe die egskeidingsyfers styg. Baie het grootgeword in enkelouergesinne of stiefgesinne. Gegewe hul eie familiegeskiedenis, vind hierdie jongmense dit dalk makliker om 'n slegte verhouding te verlaat en 'n kind alleen groot te maak as om 'n langtermyn verbintenis aan te gaan en te behou.
In vergelyking met die konserwatiewe argument dat welsyn enkelouerskap veroorsaak, bied hierdie veranderinge 'n meer omvattende en oortuigende verduideliking. Hulle verduidelik waarom alleenstaande moederskap meer algemeen in die Verenigde State is as in ander geïndustrialiseerde lande: Amerikaanse vroue is meer ekonomies onafhanklik as vroue in die meeste ander lande. Alleen om hierdie rede behoort enkel-moedergesinne in die VSA meer te wees. Boonop is lae-geskoolde mans in die VSA slegter daaraan toe as vroue as lae-geskoolde mans in ander lande. Amerikaanse werkers was die eerstes wat die ekonomiese ontwrigtings ondervind het wat deindustrialisering en ekonomiese herstrukturering meebring. Gedurende die sewentigerjare was die werkloosheidsyfer in die VSA hoër as in die meeste van Europa, en die loonkoerse het skerper gedaal as elders. Gedurende die tagtigerjare het werkloosheid na ander lande versprei, maar met minder ernstige gevolge vir mans, aangesien werkloosheidsvoordele meer vrygewig is en dekking groter is.
Huwelik teenoor die enkellopende lewe: wie het dit beter?
Maak trou jou gelukkiger, gesonder, meer geïntegreer in die samelewing en beter daaraan toe op allerhande ander fisieke, emosionele en interpersoonlike maniere? Ek het byna twee dekades lank daaraan gedink dat die soort bewerings erg oordrewe of eenvoudig verkeerd is. Boonop is daar belangrike maniere waarop lewenslange enkellopendes beter vaar as mense wat trou. Maar ek dink nie daar is 'n eenvoudige antwoord op die vraag of dit beter is om alleen te bly of te trou nie. Laat ek verduidelik.
Wat die navorsing werklik toon
Die soorte studies en vergelykings wat gebruik word om die bewering dat Marriage Wins net nie wetenskaplike versameling slaag nie, te ondersteun. Hulle is bevooroordeeld op maniere wat veroorsaak dat dit lyk asof getroude mense beter vaar as wat hulle werklik is, en alleenstaande persone erger (soos hier en hier en hier in meer detail verduidelik). Die vergelykings is wetenskaplik onverdedigbaar as die basis om te beweer dat trou sielkundig voordelig is vir mense.
Boonop is dit selfs die lewenslange enkellopendes wat die beste doen, selfs met die groot vetvoordeel wat in die navorsing ingebou is. In sommige studies, waaronder 'n paar gebaseer op groot, verteenwoordigende nasionale monsters, is dit die enkellopend mense wat die gesondste is. As u mense mettertyd volg terwyl hulle van enkellopend tot trou en trou bly, word hulle nie gelukkiger as toe hulle enkellopend was nie. Diegene wat trou en dan skei, is gemiddeld minder gelukkig as toe hulle ongetroud was. Om te trou, is ook geen koninklike pad na 'n lang lewe nie.
Lewenslange enkellopendes doen beter as getroude mense op verskillende maniere wat nie soveel aandag kry nie. Hulle doen byvoorbeeld meer om hul bande met vriende, broers en susters, ouers, bure en kollegas te handhaaf as getroude mense. Hulle doen meer as hul deel aan vrywilligerswerk en om mense te help, soos ouer ouers, wat baie hulp nodig het. Hulle ervaar meer outonomie en selfbeskikking, en meer persoonlike groei en ontwikkeling.
Maar dit is nie 'n wedstryd nie: Niemand is die wenner nie
Sedert ek in Augustus 'n toespraak by die American Psychological Association gehou het, met die punte wat ek nou net saamgevat het, het vieringsopskrifte vermeerder. Sommige beweer dat enkellopendes gelukkiger is of dat hulle 'n ryker, meer betekenisvolle lewe lei. Na dekades waarin ek niks anders as die nuus van Marriage Wins gesien het nie, sou 'n mens dink dat ek 'n plesier moet vind in hierdie nuwe gevoel.
Die probleem is egter dat ek dit nie eintlik is nie sê dat enkelinge wen. Ja, dit is waar dat daar 'n paar uiters belangrike maniere is waarop enkellopendes beter vaar as getroude mense. En die maniere waarop ons so seker is dat dit beter gaan met getroude mense - wel, dikwels hou hulle nie werklik by wetenskaplike ondersoek nie.
Tog is daar verskeie redes waarom u skepties moet wees, ongeag of u meegedeel word dat die huwelik wen of die ongetroude lewe wen:
Al die bevindings waaroor u lees, is gemiddeldes. Hulle vertel u wat gewoonlik gebeur, maar daar is altyd uitsonderings. Die resultate is nie op almal van toepassing nie.
Die getroude mense en die enkel mense is verskillende mense. Gestel 'n studie toon dat die getroue mense op 'n manier beter vaar. Onthou, die mense wat getroud is gekies het om so te doen. As u enkellopers laat swig het om te trou - veral mense wat 'enkellopend' is en hul enkellopende lewens omhels - sal dit moontlik nie dieselfde voordeel vir u wees nie. Om een ​​van my gunsteling tekenprente te omskryf: As ek sou trou, sou ek nie langer lewe nie - dit sou net wees lyk langer.
Waarskynlik die waarheid is dat sommige mense hul beste lewens lei deur te trou, terwyl ander hul beste, mees outentieke, betekenisvolste en vervullendste lewe deur alleen te lewe.
Miskien is dit selfs meer ingewikkeld as dit. Miskien is die lewe vir sommige van ons die beste gedurende sekere tye in ons lewe, terwyl 'n gesamentlike of getroude lewe beter is op ander tye. Ek het byvoorbeeld gepraat met weduweemense wat baie goeie huwelike gehad het en geen spyt het oor die jare wat hulle getroud was nie, maar noudat hulle ongetroud is, omhels hulle die lewe en wil hulle nooit weer trou nie.
Iets anders is ook belangrik: ons het 'n beter kans om ons beste lewens te lei as ons nie op ander belangrike maniere verarm of benadeel word nie. Dit geld vir almal - getroud, ongetroud, of iets tussenin - maar ek dink dit is veral waar vir enkellopendes.
In die VSA, byvoorbeeld, is mense wat amptelik getroud is meer geneig om ekonomies beskerm te word. Dit gebeur nie net om die duidelike redes dat hulle 'n tweede persoon het wat hulle moontlik kan ondersteun in geval van 'n werksverlies of 'n afname in inkomste nie, en dat as paartjies 'n plek deel en enkellopendes nie, die paartjies baat by ' skaalvoordele "omdat hulle die huur of verband, die nutsdienste en al die ander huishoudelike uitgawes verdeel. Getroude mense het ook meer as 1 000 federale voordele en beskerming, baie van hulle finansieel.
Die huwelik, in die hedendaagse Amerikaanse samelewing, gee ook paartjies 'n hele reeks onverdiende voorregte, sosiaal, sielkundig, emosioneel, polities en kultureel. Op talle maniere wat ons soms nie eens agterkom nie, word getroude mense se lewens gewaardeer en gevier terwyl enkellopendes se lewens gemarginaliseer of selfs bespot word.
Dit beteken dat wanneer ongetroude mense dieselfde vlak van gesondheid of welstand as getroude mense bereik, hulle dit teen 'n groter kans doen. Ek dink dit dui daarop dat enkellopendes 'n indrukwekkende veerkragtigheid het - 'n bewonderenswaardige kwaliteit wat selde erken of erken word.
Geestesongesteldheid het 'n lang geskiedenis van stigmatisering in samelewings regoor die wêreld. Van die beskouing as die teken van die duiwel tot die beskouing van 'n morele straf, het die ideologieë rondom die etiologie van geestesongesteldheid wyd gestrek.
As gevolg hiervan het behandeling histories nie altyd wetenskaplike sin nie en was dit wreed en onmenslik. Sedert die Neolitiese tye, byvoorbeeld, het 'n helling gemaak, byvoorbeeld 'n gat in die skedel van die persoon gekap om die bose geeste vry te laat. Die behandeling van geestesongesteldhede het sedertdien baie gevorder, maar die velde van sielkunde en psigiatrie is relatief jonk en het nog 'n lang pad om te loop.
Stigma het ontstaan ​​uit vrees en 'n gebrek aan begrip. Dit het voortgeduur, selfs met groter kennis oor die biochemiese en genetiese aard van verskillende toestande. Die voorstelling van geestesongesteldheid in massamedia kan tot die stigma bydra.
Namate wetenskaplikes steeds meer leer oor die oorsake van geestesongesteldheid en effektiewe behandelings ontwikkel, word daar gehoop dat stigma sal afneem.
As u of 'n geliefde sukkel met 'n geestesongesteldheid, kontak die Nasionale Hulplyn by Substance Abuse and Mental Health Services Administration (SAMHSA) by 1-800-662-4357 vir inligting oor ondersteunings- en behandelingsfasiliteite in u omgewing.