Inkomste ongelykheid is besig om te wen aandag.
Die goeie nuus is dat ons weet hoe om dit aan te pak: belasting globale welvaart, voorsien a universele basiese inkomste, verbreed toegang tot kwaliteit onderwys en bevorder ordentlike werk.
Die slegte nuus is dat baie regerings nie belangstel nie - en ook nie hul kiesers nie. Om styging in ongelykheid te voorkom, moet ons verstaan ​​wat weerstand, politisering en regeringresponsiviteit dryf.
Latyns-Amerika bied 'n paar nuttige lesse. Hier het inkomste ongelykheid eintlik geval, soos blyk uit 'n afname in die gemiddelde Gini-indeks deur 13%, van 2000-2012. Dit bucks die globale tendens van groeiende inkomste ongelykheid.
ncome ongelykheid het oor Latyns-Amerika geval. Ons wêreld in data, CC BY-SA
Inkomste ongelykheid in Latyns-Amerika het gedeeltelik geval as gevolg van arbeidsmark verskuiwings. Swak mense se lone het gestyg as gevolg van die handelsware-oplewing (wat die vraag na ongeskoolde arbeid aangevuur het); hoër vaardighede (gefasiliteer deur regeringsinvestering in onderwys); en Aktiewe arbeidsmarkbeleid (handhawing van arbeidswette en toenemende minimum lone).
Dit is aangevul deur die herverdeling van rykdom. Toenemende openbare besteding aan gesondheidsorg, onderwys en maatskaplike beskerming het beide dekking en gehalte vir alle burgers verbeter.
Ons moet nou verstaan ​​waarom hierdie beleide aangeneem is. Ek dink daar is drie moontlike verduidelikings: verhoogde regeringsinkomste (as gevolg van die kommoditeitsboom); demokratisering (aansporende politieke partye aan die arme kiesers van die hof); en sosiale bewegings wat ongelykheid 'n politieke kwessie maak.
Waarskynlik, openbare uitgawes om alle vlakke van die samelewing te bevoordeel, is deur die 2000s-kommoditeitsboom geaktiveer. Dit het gepaard gegaan met verbeterde handelsvoorwaardes, ekonomiese groei, verhoogde belasting / BBP-verhouding, skuldkansering, verminderde afhanklikheid van die VSA en internasionale finansiële instellings, asook meer buitelandse hulp om die Millennium-ontwikkelingsdoelwitte te bereik.
Maar hoekom het regerings verkies om te herverdeel, eerder as om die elite te verryk? Latyns-Amerikaanse ekonomieë het ook in die 1990s gegroei, maar ongelykheid het voortgegaan om te styg (net soos die VSA vandag). Maar in die 2000s het ons stygende steun vir linkse partye gesien, belowende herverdeling.
Neigings in ideologiese oriëntasie van 18 Latyns-Amerikaanse regerings, 1990-2013. Unesco
Demokratisering kan help om vals ongelykheid te verduidelik. Die begeerte om stemme te behou en krag te behou, kan politieke partye aanspoor tot die arme kiesers in die hof en aanspreek hul besorgdheid.
Daar is egter wel geen sterk bewys dat demokrasie ongelykheid verminder nie. Ook nie demokrasie blyk sosiale besteding te verhoog in Latyns-Amerika. Verder, die armste stem nie noodwendig vir linkse partye nie.
Dit gesê, wanneer ons na 'n 20-jaar tydperk kyk, word demokratisering geassosieer met verhoogde sosiale besteding en verminderde inkomste ongelykheid. Demokratisering blyk belangrike ander faktore in te stel, soos linkse organisering.
Een langtermynproses is sosiale mobilisering, wat ongelykheid gepolitiseer het.
Inheemse partye, wat sommige van die armste groepe in Latyns-Amerika verteenwoordig, het beter presteer in lande met sterker, meer verenigde inheemse sosiale bewegings.
Stakings het ook 'n langtermyn positiewe uitwerking op maatskaplike sekuriteitsbesteding. Demonstrasies is gelei deur buurtorganisasies, grondlose mense, werklose werkers, coca-produsente, huishoudelike werkers, vroueorganisasies, pensioenarisse en studente.
Die bewegings is hoofsaaklik veroorsaak deur ekonomiese selfbelang. Prysstygings, mynprojekte, loonsvrye, massa-afleggings, privatisering, ekonomiese stabilisering en mineraalwinning het dade gedoen te duur vir betogers.
Wysigings van idees
Alhoewel sosiale mobilisering veroorsaak is deur ekonomiese liberalisering, dan het dit 'n verskuiwing in idees gekataliseer. Deur ervarings te deel met byeenkomste en padblokkades, om algemene griewe te herken, neoliberale ortodoksie te prikkel, tot dusver gemarginaliseerde identiteite te vier en wydverspreide weerstand teen die status quo te sien, het baie Latyns-Amerikaners vertroue gekry in die moontlikheid van sosiale verandering.
Sleutel hier is "norm persepsies": Ons oortuigings oor wat ander dink en doen. As ons nooit weerstand sien nie, kan ons aanvaar dat ander die status quo aanvaar. So word ons moedeloos en huiwerig om te mobiliseer. Sulke normpersepsies kan ongelykheid versterk. Maar dit het in Latyns-Amerika verander deur volgehoue ​​aktivisme.
Normpersepsies het ook verander toe mense vooruitgang in buurlande gesien het. Verkiesingsooreenkomste in Colombia, Ecuador en Bolivia het inheemse organisasies in ander lande aangemoedig om politieke partye te vorm. Hierdie streeksuitwerking kan deels verklaar waarom ongelykheid in Latyns-Amerika geval het, maar nie elders nie.
Ook relevant is Latyns-Amerika se hoë vlakke van verstedeliking. Mense wat in onderling gekoppelde, heterogene, digbevolkte gebiede woon, is meer geneig om dit te doen hoor alternatiewe, kritiese diskoerse, luister na gemeenskapsradio deel positiewe vertellings oor gemarginaliseerde groepe. Hulle is meer geneig om slagspreuke van verset te sien wat in straatkuns geplaas is en om suksesvolle aktivisme te leer.
Sulke blootstelling skofte norm persepsies en stel positiewe terugvoerlusse in staat. Deur hul eweknieë te druk vir verandering, kan mense meer vertroue in die moontlikheid van kollektiewe weerstand en kragte bymekaarbring. Hierdie soort gedeelde leer is duidelik baie moeiliker in meer afgeleë gebiede.
Deur volgehoue ​​netwerk en weerstand, wat die herverdeling en erkenning verseker het, het baie Latyns-Amerikaners meer van hul regerings verwag.
Maar wesenlike verandering het nie tred gehou met die vraag nie. Latyns-Amerikaanse regerings het versuim om handelsware te versigtig te bestuur en korrupsie te herstel. Wanneer pryse gedompel het, so het hierdie regerings gedoen. Maar ongelykheid bly gepolitiseer.
Om weerstand teen ongelykheid te versterk, moet ons normpersepsies verskuif. My navorsing In Latyns-Amerika blyk dit belangrik om wydverspreide weerstand te sien, die krag van kollektiewe organisering te besef, die regering se reaksie te verseker - en erken dat ongelykheid radikaal verminder kan word.
Alice Evans, dosent in internasionale ontwikkeling, King's College London
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoe Latyns-Amerika buig die tendens van stygende ongelykheid