Ek kan nou duidelik sien, die reën is weg
Ek kan alle struikelblokke in my pad sien
Weg is die donker wolke wat my blind gebly het
Gaan 'n helder, helder sonskynende dag wees.
Die nag toe my geliefde ouma, agt en twintig jaar gelede, dood was, het ek in die stilte van die vroeë oggendure wakker geword toe ek bewus geword het van haar teenwoordigheid aan die voet van my bed. Sy is vier jaar vroeër, op die ouderdom van vyf-en-tagtig, met borskanker gediagnoseer. Sy het in Seattle gesterf terwyl sy haar seun besoek het; my ma het gevlieg om by haar te wees aangesien haar toestand vererger het. Pa het ons van haar dood vertel, en ek was verwoes.
My ouma en ek was baie naby. Toe ek 'n jong kind was, het sy saam met my ma en my in Kalifornië gewoon terwyl my pa in die Koreaanse konflik was. Sy was toe my playmate en sandbox metgesel; In volwassenheid was sy my naaste vriend en vertroueling.
Ek is net fyn en ek is lief vir jou
Ek het in die bed gesit, glad nie geskok nie, maar heeltemal bly. Haar teenwoordigheid was bekend, grasieus en gerusstellend. Die vorige aand het ek gesug en geween en gedink ek sal haar nooit weer sien nie. Op daardie oomblik het sy net gloei en lyk pragtig mooi, kalm en jonger as voorheen. Met 'n blik van opperste Ierse weetende, en sonder om haar lippe te beweeg, het sy met my gepraat: "Janis, vertel jou ma dat ek net goed is. En onthou altyd hoeveel ek van jou hou."
Haar teenwoordigheid het by my gebly totdat ek teruggeval het om te slaap. Ek het wakker geword met 'n diep gevoel van vreedsaamheid en 'n nuwe bewustheid. Op sommige maniere was ek nooit weer dieselfde nie. Ek weet in my hart dat my ouma lewe en dat ons liefde vir ewig is.
Hierdie pragtige, intieme ervaring in die midde van so 'n verpletterende hartseer troos my hart op 'n manier wat ek nie eens kon verduidelik nie. Dit het gelyk asof dit in 'n ander dimensie diep in my was. Dit het met my siel gepraat, en ek het een of ander manier erken wat vergete en gemaklik gevoel het. Hierdie kennis het 'n subtiele verskuiwing in my perspektief veroorsaak en 'n groeiende bewustheid van wat genees en troos.
Niks berei ons voor vir die dood van 'n geliefde nie
As ons gekonfronteer word met die dood of ernstige siekte van 'n geliefde - of dit nou 'n ouer, seun of dogter, eggenoot of langvriend is - word ons amper altyd geskud, dikwels tot die kern. Wanneer die dood onverwags of skielik is, kan ons hartseer, woede en verwarring oorweldigend wees. Dit kan voel asof ons waardes of geloofstelsels misluk het, sodat ons onvoorbereid is om voort te gaan.
Ek onthou 'n vrou wat na my kantoor gekom het om 'n afskrif van die obduksieverslag oor haar pa te kry - hy is dood in 'n motorongeluk. Nadat ek haar vrae beantwoord het, het sy my vertel dat haar man 'n paar jaar vroeër van hartsiektes gesterf het, en haar alleen laat staan ​​het vir hul sewejarige seun. Sy het my vertel hoe bitter en kwaad vir die lewe sy gevoel het. 'Ek voel so alleen, so verlate,' sê sy traag. "Ek het nooit geweet dit sal so moeilik wees nie. Niks het my ooit hiervoor voorberei nie."
Almal het hierdie woorde gehoor of op 'n sekere tyd in hul lewe sulke pyn gevoel. En ons weet almal dat met verloop van tyd ons hartseer getemper sal word. Maar wat genees eintlik? Wat help ons om die wysheid te vind om te lewe? Die groot meesters van ons tyd het ons geleer dat ons hartseer ons liefde eer. Ons is ontwerp om te bedroef, maar nie vir lank nie. Uiteindelik moet ons lewe en liefde en hoop vertrou.
Miskien is ons hartseer hartseer ons liggame se wysheid. Ons hartseer is soos 'n baie pynlike wond: dit kry ons volle en onmiddellike aandag. Die fisiese wond moet geneig wees en skoongemaak word en die bloeding stop. Eers dan kan dit verbind word en die pyn verlig. Of 'n gewonde hand of 'n gewonde hart, die genesing kom van binne af. In die proses word tyd verby, prioriteite verskuif, en die lewe gaan voort. Die lewe is egter anders, want ons het verander.
Maar hoe het ons verander?
'N Man het gekom om my te sien nadat sy vrou in die ICU gesterf het ná 'n lang en moeilike stryd met kanker. Hy het gekyk en depressief gekyk. Nadat ek die ontdekkingsbevindings en hospitaalkursus verduidelik het, het hy daar gesit, sy hande oor sy oë gevou en geween.
"Sy was die liefde van my lewe, ek het vir haar gewoon!" hy het gesê. "Ons het my ontmoet nadat my eerste vrou gesterf het. Ek het my huis verkoop en 'n motorhuis gekoop, en ons het die vasteland van die Kanadese Rockies na die Yucatan-skiereiland gereis. Dit was die droom van 'n leeftyd om daardie tyd saam met haar te hê. Nog ooit so gelukkig! En nou is sy weg. Ek het geen rede om voort te gaan nie, "het hy gesuig.
Vir 'n rede wat ek onbekend was, het ek skielik gesê: "Weet jy hoe gelukkig jy is?" Hy het my agterdogtig gekyk. "Ek praat met so baie mense oor die dood van hul geliefdes, maar ek kan nie onthou wanneer iemand so 'n liefde vir my met soveel passie en intensiteit beskryf het nie. Ek dink sommige mense wag 'n hele leeftyd om te vind wat jy gedoen het. was geliefd, en jy het groot gehad. Op die een of ander manier moet ek glo dat jou lewe rijker is as gevolg daarvan. " Ek kon sien dat daar iets in sy oë verander het.
Ons het saam uit die kantoor geloop en by die trappie geplaas voordat ek die saal na die lykshuis neergesit het.
"Dankie, dokter, vir alles." Hy het stilgebly. "Ek het vergeet hoe gelukkig ek so liefgehad het, en net hoe lief ek is. Ek kan daarby lewe. Ek sal nou onthou, dankie," sê hy met 'n glimlag en draai dan om en loop die trappe.
Daar is gesê dat 'n leeftyd met 'n tapisserie vergelyk kan word, wat elkeen in 'n nuwe draad weef. Miskien, mettertyd, vererger en verag die hartseer ons. Soos 'n veerkragtige verborge draad, voeg dit krag en volheid in ons lewens toe. As ons nie lief was nie, sou ons nie bedroef nie.
Ek dra hierdie boodskappe saam met my en probeer om dit toe te pas op my lewe. Ek het stadig gekom om 'n paar algemene drade te herken. Tog weet ek dat die tapisserie, soos elke persoon se lewe, in die hande van sy weefsel is.
'N dood of die ontdekking van 'n ernstige siekte kruis ons uit ons daaglikse roetines. Ons stop alles wat ons doen. Anders as dood en siekte, is daar min dinge in die lewe wat ons tydelik van verpligtinge verlig. Grief het die effek daarvan; dit stop ons en, soms, val ons. Maar wanneer hartseer ons uitgeput het en trane ons leeggemaak het, neem ons stilte oor.
Wanneer die gees stil word, kan die hart voel. Dalk dans ons geliefdes in ons bewustheid en ons drome en verras ons. Hulle teenwoordigheid troos en vul ons met gerusstelling van hul liefde. Sulke ervarings verander lewens en genees harte. Miskien is stilte een van die drade wat ons verbind.
Die onderwerp van liefde
'N Sterfte of ernstige siekte herinner ons aan dat alle beginings 'n einde het, dat elke interaksie met mekaar ons laaste kan wees. Hierdie herinnering het 'n manier om die onbeduidende dinge van die lewe te sny. Dit mag verander wat ons sê of wat ons doen.
Miskien, soos die jong vrou wie se man in 'n konstruksieongeluk dood is, sal ons onthou om ons geliefdes te groet totsiens. Elke oomblik word 'n geskenk, en die tyd word heilig. Deur hierdie onthou kan ons mekaar eerliker, liggies en doelbewus behandel.
Dit lyk asof daar niks is wat liefde nie kan genees nie, en in die teenwoordigheid van liefde is daar lewe, altyd en vir altyd. Liefde blyk die draad te wees wat alles verbind wat met ons oë gesien word en in ons harte voel. Uiteindelik moet dit wees wat ons verbind met die ewigheid.
Die onderwerp van hoop
Die ervarings wat ek hier aangeteken het, vul my met 'n gevoel van hoop. Miskien, as ons ophou om ons bewustheid van 'n teenwoordigheid of 'n sinchronisiteit te verwerp, begin ons iets meer te sien. Baie keer, soos ek 'n postmortem-ondersoek begin het, het ek gehoor hoe vinnig die liggaam na die dood ontbind. Ek verwonder my aan die krag van die lewenskrag wat dit onderhou het. Ek verwonder my aan die lewensmag, God, en voel asof daar soveel meer te weet is.
Soms kry ek 'n blik op wat genees - die bewustheid van ons geliefdes in die fluistering van die wind of in die sagte skoonheid van 'n glansende nag, of liggies dans in ons drome terwyl ons slaap. Waarom genees die bewustheid van hierdie verbindings? Miskien omdat ons moet ophou om hulle te absorbeer en om hulle te onderhou. Dan kan ons onthou dat ons nie alleen is nie, dat ons geliefd is en dat alles goed is.
Ek is vol hartlike waardering vir diegene wat in hul hartseer van hul waardevolle ervarings gepraat het. Ek voel vereerd om hul stories met ander te deel. Baie keer het ek gewonder of ek verby die hartseer kan beweeg, sowel as diegene wat ek versorg het. As iets persoonlik met jou gebeur, word dit baie seer. 'N Deel van jou lewe word vir ewig verander.
Toe my ma dringend tot die hospitaal vir hartsiektes opgeneem was, was ek baie bekommerd oor haar welsyn en dié van my drie en tagtigjarige pa. Hulle was al meer as vyf en vyftig jaar getroud; My doktervader het gelyktydig kennis en breekbaar gely. Een aand by die huis in daardie tyd het ek gaan sit en rus oor die dag se gebeure. My gedagtes het tot bekommernis en vrees gekom, want die moegheid van die dag het oor my gewas.
Ek het by my lessenaar gesit om te skryf, maar geen woorde sou kom nie. So het ek begin bid. Byna dadelik, en ietwat onverwags, het my kop met die volgende woorde gevul, gepraat met so oneindige teerheid dat trane van my wange afgewas het.
"Janis, ek is so lief vir jou. Moenie bekommerd wees nie, jou ouers sal goed wees. In die oomblikke van hulle sterftes sal ek hulle in my liefde en joune wikkel, en hulle sal vir ewig ons s'n wees."
Die troos, verbasing en verligting wat ek gevoel het, was oorweldigend. Ek het instinktief geweet dat hierdie woorde waar was en my 'n leeftyd sou verduur.
Dit is my grootste hoop dat die wysheid wat in hierdie boek gedeel word, ons sal vertroos en herinner aan wat regtig genees: weet dat ons geliefdes is, omdat ons weet dat ons nooit alleen is nie, en om te weet dat ons geliefdes vir ewig ons s'n is.
Vir ewig: Real stories van onsterflikheid en lewe van 'n forensiese patoloog
deur Janis Amatuzio, MD.
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Nuwe Wêreldbiblioteek. ©2002. www.newworldlibrary.com
Janis Amatuzio, besturende direkteur, is die stigter van Midwest Forensic Pathology, PA, wat dien as verweerder en 'n streekshulpbron vir provinsies in Minnesota en Wisconsin. Dr. Amatuzio is 'n dinamiese spreker, 'n gereelde gas in die media en skrywer van talle tydskrifartikels. Sy sal as 'n kenner in 'n dokumentêre reeks verskyn oor vroue-reeksmoordenaars wat deur die Discovery Channel in 2005 geproduseer word. Dr. Amatuzio se webwerf is: www.foreverours.com. Sy woon in Minneapolis, Minnesota.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Na die storm: Wanneer die gees stil word, kan die hart voel
As siekte of letsel nie reggestel kan word nie - en sterf, is ...