Mervyn Jones - Inligting
Mervyn Jones is gebore in 'n huis naby Regent's Park op 27 Februarie 1922. Sy pa, Ernest Jones, was die eerste Engelssprekende praktisyn van psigoanalise en het uiteindelik president geword van beide die British Psycho-Analytical Society en die International Psychoanalytic Association. Sigmund Freud het by die Jones -gesin in Londen gewoon nadat hy uit Nazi -Duitsland gevlug het.
Jones is opgevoed aan Abbotsholme in Derbyshire. Terwyl hy op skool was, het hy die werk van John Strachey gelees en dit het hom in 'n marxisme verander. In 1938 het hy by die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje aangesluit.
In Augustus 1939 het Jones by die New York Universiteit ingeskryf. Hy keer terug na Londen en sluit hom aan by die Britse leër in November 1942. Bevorder tot die rang van tweede luitenant in 'n anti-tenk artillerie regiment wat hy aan die D-Day landings deelneem. In Oktober 1943 is Jones gevange geneem en het hy die res van die Tweede Wêreldoorlog in 'n krygsgevangenekamp in die Rynland deurgebring.
In 1947 het sy vriend, Claud Cockburn, gereël dat hy vir die Daaglikse werker. Dit het tot 'n einde gekom toe hy die Kommunistiese Party van Groot-Brittanje in 1951 verlaat het. Hy het by die Arbeidersparty aangesluit en hom onmiddellik vereenselwig met die linkse van die party onder leiding van Aneurin Bevan. Hy was ook 'n gereelde bydraer tot verskeie koerante en tydskrifte.
Jones publiseer sy eerste roman, Geen tyd om jonk te wees nie in 1952. Hy werk voort as joernalis en in 1956 oorreed Michael Foot Jones om 'n personeellid te word Tribune, 'n pos wat hy vir die volgende vier jaar beklee het. Hy het voortgegaan as die teaterkritikus van die koerant en hy het ook geskryf oor politiek vir die Nuwe staatsman en Die voog.
Jones het as romanskrywer voortgegaan. Sy belangrikste boeke ingesluit John en Mary (1966), 'N Oorlewende (1968), Vashou (1971), Josef (1972), Skemering van die dag (1974), Vreemdelinge (1974), Vandag die Sukkel (1978) en Die strewe na geluk (1977). Jones het 'n outobiografie geskryf, Kanse (1987) en 'n biografie, Michael Foot (1994).
Mervyn Jones is op 23 Februarie 2010 in Brighton oorlede.
Die mees aangrypende aspek van die loopbaan van Mervyn Jones, wat op 87 -jarige ouderdom oorlede is, was miskien dat hy baie beter bekend geword het as 'n goeie joernalis en die biograaf van Michael Foot, as die talentvolle romanskrywer wat hy altyd begeer het. Van kleins af smag hy daarna om die groot roman, moontlik die epiese gedig, te skryf. Hy het WH Auden as sy verre juweel beskou, en in 1939, toe hy en sy ma na New York verhuis het, woon Mervyn Auden se lesings oor poësie by met 'n bewuste ambisie om in die voetspore van die groot man te volg.
Helaas, die twee kunsvlyt van joernalistiek en romanskrywing het dikwels in Mervyn oorlog gevind. Sy naaste vriende en bewonderaars herken dit maar te goed. Ons het geleer dat 'n slegte Mervyn in die joernalistiek af dui dat 'n nuwe roman aan die gang is.
As kroniekskrywer van sy tyd was Mervyn moeilik om te pas. Hy was 'n briljante beskrywende verslaggewer oor byna enige onderwerp, van die toestand van die Sami -samelewing in Noord -Finland (die Lapps of Lapland), Parys rondom die gebeure van 1968 en die probleme van die steenkoolbedryf in Suid -Wallis. Hy het oor die hele spektrum verslag gedoen en werk vir die Nuwe staatsman en Tribune (sy enigste personeellede as joernalis), en as vryskut vir die Voog.
Aanbiedings vir voltydse werk kom gereeld voor uit 'n verskeidenheid vraestelle, waaronder die Daily Express en die Waarnemer, maar hy het die versoeking weerstaan ​​as dit hom sou vasvat en die soektog na die heilige graal, die groot roman, beskadig het.
Mervyn Jones - Geskiedenis
Dit was hoofsaaklik bekend as een van die kleinste manne wat ooit by Liverpool verskyn het, slegs 5 voet 4 in. (162 cm), maar dit bereik twee sentimeter langer as Fred Geary! Die Liverpool Echo was bevrees dat die linkervleuel Jones die afskuweling van groter en sterker teenstanders kan kry, dit wil sê as hulle 'laag genoeg' kan kry om hul skouer te beheer, maar beïndruk is deur sy 'lewendige, amper brutale' debuut teen Fulham in Maart 1952.
Bangor, gebore in Bangor, het drie keer teen die einde van die 1951/52-seisoen opgetel en daarna nog 'n verskyning in November 1952 gespeel. 1953.
Jones is in Julie 1953 na Scunthorpe United oorgeplaas en het 392 ligawedstryde en 51 doele in sy loopbaan behaal, wat ook 'n spreuk by Crewe, Chester, Lincoln City en Gainsborough Trinity behaal het. Nadat hy uittree het, was hy 31 jaar by Clugston Group as 'n beraming.
Die Tulsa-slagting en ontkenning van ampstermyn vir Nikole Hannah-Jones: die afwit van die Amerikaanse geskiedenis duur voort | KOMMENTAAR
'Ons kan nie net kies om te leer wat ons wil weet nie, en nie wat ons moet weet nie,' het president Joe Biden Dinsdag uit Tulsa, Oklahoma, gesê op die 100ste herdenking van 'n geteisterde slagting van swart inwoners daar deur hul blanke bure. Tientalle mense is dood in die aanvalle, honderde is in die hospitaal opgeneem, en duisende is as gyselaars aangehou, sommige dae lank. Meer as 35 vierkante blokke in die welgestelde Swart gemeenskap is vernietig. Tog weet baie Amerikaners min, indien enigiets, van die gebeure. Hulle is nooit geleer nie.
Amerika het 'n skandelike geskiedenis oor ras. Van die bou van die land op die vrye arbeid van slawe wat uit Afrika ontvoer is, tot die wegneem van grond van inheemse Amerikaners, het die VSA mense van kleur as minder as mense beskou. Die oorblyfsels van vroeëre onderdrukking bestaan ​​vandag nog, in subtiele vorme van institusionele rassisme wat steeds Afro -Amerikaanse mense en ander groepe weerhou.
Hierdie aaklige verlede maak baie mense ongemaklik, dit is iets waaroor hulle liewer nie wil praat nie. Nog erger, sommige mense wil optree asof dit glad nie bestaan ​​in 'n uitwissing van die geskiedenis nie. Ons het dit al jare gesien met betrekking tot Tulsa, en ons sien dit nou weer in die reaksie op die New York Times-joernalis Nikole Hannah-Jones en haar projekreeks uit 1619 wat kyk na die erfenis van slawerny in Amerika.
Die projek het in Augustus 2019 in die Times Magazine geloop, dit is wyd geprys en het die joernalis 'n Pulitzer -prys gewen vir haar inleidende kommentaar. Dit het ook 'n stortvloed kritiek ontlok van mense aan die regterkant wat nie die waarheid kon hanteer nie, insluitend die voormalige president Donald Trump, wat die poging aangewend het om na die geskiedenis van Amerika te kyk deur 'n rasselens 'giftige propaganda' en 'ideologiese gif' "Vernietig ons land." Skoolstelsels het besluit om die onderrig in die klaskamer te verbied, en in die jongste verhaal is mev. Hannah-Jones geweier om die gesogte leerstoel in wedloop en ondersoekende joernalistiek aan die Universiteit van Noord-Carolina te verower omdat sekere konserwatiewes nie van die projek hou nie. en 'n aparte opstel wat sy geskryf het vir die herstel. In teenstelling met ander wat voorheen die pos beklee het, is sy 'n kontrak van vyf jaar aangebied, met die moontlikheid om later te bly.
Die boodskap is duidelik: sommige hou net van hul witgekalkte geskiedenis. Handboeke het lankal slawerny verlig of die slawe as gelukkig en tevrede uitgebeeld. Sommige plantasie -toere erken slawerny glad nie. Dan is daar diegene wat die Holocaust ontken en die Japannese interneringskampe wat tydens die Tweede Wêreldoorlog geskep is, verkleineer.
Die herskrywing van die geskiedenis is niks anders as lafhartig nie, en dit laat die oorblyfsels van slawerny toe, wat lei tot ongelykhede in behuising, persoonlike rykdom, opvoeding, die regstelsel en omgewingskwessies wat vandag in Amerika voortduur. Die res van ons moet teen revisioniste opstaan ​​deur hul valse werklikheid teen te staan ​​en die waarheid te eis aangaande die nalatenskap van die land. Tweehonderd mense het 'n brief in die publikasie The Root onderteken met die ontkenning van mev. Hannah-Jones, insluitend die boorling en skrywer van Baltimore, Ta-Nehisi Coates en filmmaker Ava DuVernay, en 150 historici. In 'n aparte brief wat in 'n volbladadvertensie in die News & amp Observer-koerant verskyn het, het 1 619 alumni van die Universiteit van Noord-Carolina ook verontwaardiging uitgespreek. "Die afwysing van 'n lys meriete wat die wen van 'n Pulitzer-prys, Peabody-toekenning en MacArthur 'Genius' Grant insluit, is 'n poging om Nikole Hannah-Jones te straf vir haar baanbrekende en onverbeterlike verslaggewing oor die Amerikaanse geskiedenis," lui die advertensie. 'Ons eis dat die kuratorium hierdie aangeleentheid onmiddellik heroorweeg, 'n ampstermyn toelaat soos aanbeveel deur die betrokke fakulteit, dekaan en proef, en die integriteit van ons universiteit herstel.
Daar is geen waarborg dat daar 'n nuwe stemming oor mev Hannah-Jones se ampstermyn sal wees nie, en volgens The News & amp Observer is dit onduidelik wanneer die direksie die kwessie kan opneem. Maar die openbare druk het dit duidelik gemaak dat geskiedenis en waarheid steeds vir baie in hierdie land belangrik is. President Biden het dit Dinsdag goed gesê: 'Ons moet alles van die goeie, die slegte, weet. Dit is wat groot nasies doen. Hulle kom oor hul donker kante. En ons is 'n wonderlike nasie. Die enigste manier om 'n gemeenskaplike grondslag te bou, is om werklik te herstel en te herbou. "
Mervyn L. Jones, Sr. en Rep. Stephanie Tubbs Jones is getroud in November 1976. Beide was inboorlinge uit Cleveland, mnr. Jones is gebore op 7 Julie 1950 en die kongresvrou op 10 September 1949. Staunch pleit vir sosiale geregtigheid, familie eenheid en opvoeding was die Joneses vroom staatsamptenare wat 'n positiewe verskil in hul gemeenskap gemaak het. Verantwoordelike Jones se loopbaan word gekenmerk deur 'n aantal historiese prestasies, waaronder om die eerste Afro-Amerikaanse vrou te word wat in die Common Pleas Court van die staat Ohio sit. Sy het weer geskiedenis gemaak toe sy die eerste Afro-Amerikaanse vrou geword het wat Ohio in die Amerikaanse kongres verteenwoordig het. Mnr. Jones het sy vrou in die verbygaan voorafgegaan op 2 Oktober 2003. Rep. Jones is op 20 Augustus 2008 oorlede. Hulle word oorleef deur hul seun, Mervyn L. Jones, II.
Alhoewel hulle nie meer by ons is nie, hulle gees leef voort. Ons eer hul verbintenis tot opvoeding deur middel van die Stigting se beursprogramme.
Dean Jones, voormalige Australiese krieketspeler, afrigter en kommentator, sterf in die ouderdom van 59 jaar
Die krieketwêreld treur oor die nuus dat Dean Jones, die voormalige kolwer in Australië, in die ouderdom van 59 in Mumbai oorlede is.
Jones het gewerk aan die TV -dekking van die Indiese Premierliga en het Donderdagmiddag 'n hartstilstand in die Trident -hotel opgedoen, waar hy en sy mede -kenners gebly het. Brett Lee, die voormalige snelbouler van Australië, het Jones probeer herleef nadat hy in sy kamer ineengestort het, met sy dood later bevestig nadat hy per ambulans by 'n hospitaal in die suide van Mumbai aangekom het.
'N Verklaring van IPL -omroepers Star Sports lui:' Dit is met groot hartseer dat ons die nuus deel van die afsterwe van mnr Dean Mervyn Jones AM. Hy is dood aan 'n skielike hartstilstand. Ons betuig ons innige meegevoel met sy familie en staan ​​gereed om hulle in hierdie moeilike tyd te ondersteun. "
Jones het 'n internasionale loopbaan van tien jaar geniet nadat hy saam met Victoria deur die kriekelyne gestyg het, in 1984 sy buiging vir Australië gemaak het en 52 toetswedstryde gewen het en in 164 eendagwedstryde gespeel het. Die regshandige het baie sukses behaal in toetskrieket, gemiddeld 46,5 en het 11 eeue saamgestel. Hieronder was 'n loopbaan-beste 210 tydens die gelykop-toets teen Indië in Chennai in 1986, 'n beurt van agt en 'n half uur waartydens hy dehidrasie deurgedring het en op 'n binneaarse drup beland het. Maar as 'n innoveerder in eendagkrieket, sal hy hom miskien die beste onthou: 'n aggressiewe, vlootvoetige benadering tot kolfwerk wat sewe eeue teruggekeer het en Australië gehelp het om hul eerste Wêreldbeker-oorwinning in 1987 te behaal.
Dean Jones, op die foto in Mei 1987. Foto: Fairfax Media/Getty Images
Nadat hy uittree het uit 'n speelloopbaan wat periodes met Durham en Derbyshire in Engelse graafskapkrieket ingesluit het, het Jones 'n prominente kommentator geword. Hy het ook twee afrigtingspanne in die Pakistaanse Superliga gehad wat die titel in 2016 en 2018 met Islamabad United gewen het.
In 'n verklaring het Cricket Australia gesê: 'Jones het bewonderaars oor die hele wêreld gewen met sy skerp skietery en uitstekende veldwerk. Hy was ook 'n staatmaker van die Victoriaanse krieket gedurende die 1980's en 1990's en tree af as die staat se voorste eersteklas-puntemaker. Jones het daarna 'n hoog aangeskrewe afrigter en kommentator geword. Hy is in 2006 lid van die Orde van Australië vir sy dienste aan krieket en liefdadigheid en is in 2019 opgeneem in die Australian Cricket Hall of Fame. "
Earl Eddings, voorsitter van CA, het bygevoeg: 'Dit is 'n hartseer dag. Deano se verlies voel nie net tuis in Australië nie, maar oor die hele wêreld. Ons gedagtes en beste wense is by sy vrou Jane en dogters Isabella en Phoebe. "
Onder 'n klompie huidige en huidige spelers om hulde te bring op sosiale media, het Steve Smith, die voormalige kaptein van Australië, getwiet. 'Dit is aaklig om die nuus te hoor dat Dean Jones in Mumbai oorlede is. Hy was 'n wonderlike speler vir Australië en hy sal gemis word. My gedagtes is by sy familie. RIP Deano. "
Wat is die kluis van Davy Jones?
Dit is waar om te sê dat daar altyd 'n element van waarheid in fiksie is en dat die verhale rondom Davy Jones se Locker die waarheid beter kan doen. Die werklike verhaal agter die frase verskil egter heelwat van die gefiksionaliseerde weergawe daarvan, maar sommige besonderhede van die legende blyk waar te wees.
Die frase Davy Jones 's Locker " is 'n idioom wat verwys na die seebodem, die rusplek van duisende matrose wat op see verdrink het.
Matrose gebruik die frase om die hiernamaals van seevaarders of selfs voorwerpe aan te dui, insluitend skepe wat bestem was om in die bodem van die see te rus.
Tog is die frase in sy eufemistiese sin al 'n geruime tyd deel van die Engelse taal, maar die oorsprong van die woord word betwis.
"Is dit 'n boek wat u selfs sou wou hê dat u vrou of u bediendes moet lees?" Obscenity Law and the Politics of Reading in Modern England
Christopher Hilliard is medeprofessor in geskiedenis aan die Universiteit van Sydney. Hy is die skrywer van Om ons talente uit te oefen: die demokratisering van skryf in Brittanje (Harvard University Press, 2006) en Engels as 'n beroep: die 'ondersoek' -beweging (Oxford University Press, 2012). Hy werk tans aan lasterreg en die teorie en praktyk van vryheid van uitdrukking in die moderne Brittanje.
Christopher Hilliard, "Is dit 'n boek wat u selfs sou wou hê dat u vrou of u dienaars moet lees?" Obscenity Law and the Politics of Reading in Modern England, Die American Historical Review, Deel 118, uitgawe 3, Junie 2013, bladsye 653–678, https://doi.org/10.1093/ahr/118.3.653
Terwyl 'n Londense jurie in November 1960 Penguin Books vrygespreek het van onwelvoeglike aanklagte, het hulle 'n besluit geneem wat vinnig deel geword het van 'n groter liberaliseringverhaal. Maar in die folklore van die 1960's in Brittanje het die rampspoedige vraag van die vervolging op die eerste dag byna net so belangrik geword as die uitspraak. 1 Die volledige teks van Lady Chatterley se minnaar, D. H. Lawrence se seksueel eksplisiete roman oor 'n verhouding tussen 'n aristokraat en haar man se wildbewaarder, was nog nooit wettiglik beskikbaar in Brittanje nie. Deur die Wet op Obscene Publikasies van 1959, wat letterkundige verdienste 'n verweer gemaak het, het Penguin die volgende jaar 'n onvervulde uitgawe gepubliseer. Tot die verbasing van die ondersteuners van die nuwe wet, is die onderneming aangekla van die publisering van 'n onwelvoeglike boek. 2 Die verhoor het groot belangstelling getrek. Die regter, regter Byrne, en die vervolgingsadvokaat, Mervyn Griffith-Jones, word as onbegryplike verteenwoordigers van 'n morele kode en 'n elitisme voorgehou waarvan die tyd verstryk het. Griffith-Jones het die jurie gevra of Lady Chatterley se minnaar was ''n boek wat u selfs sou wou hê dat u vrou of u bediendes moet lees'. 3
Griffith-Jones, 'n veteraan van die Internasionale Militêre Tribunaal in Nuremburg, was gewoond om 'n intimiderende figuur in die hof te sny. Maar toe hy hierdie vraag stel, lag sommige van die jurielede. 4 Drie van hulle was vroue, en teen 1960 het baie min Britse gesinne inwonende bediendes in diens gehad-beslis nie die hawe-arbeider, die onderwyser, die slagter, die kleremasjienis, die voorman, die bestuurder en die verskeie verkoopsmanne in die jurypoel nie. . 5 Die literêre kritikus Richard Hoggart, een van Penguin se stergetuies, het jare later opgemerk dat Griffith-Jones se vraag "die kloof tussen die Brittanje selfs in 1960 en die begrip van sy tyd deur 'n man wat in 'n geslote, argaïese wêreld gebore is, kristalliseer. " 6 Die verwysing na vroue en bediendes was 'n duidelike herinnering daaraan dat die vraag wie vertrou kan word om te lees wat 'n vraag oor sosiale verskil is. En die manier waarop die wet sosiale oordele weergegee het wat anachronisties kan voorkom, laat die groter probleem ontstaan ​​van die verhouding tussen regsprosesse en kulturele verandering. 7
Die Lady Chatterley se minnaar verhoor was die laaste soort van 'n konvensie wat sedert die negentiende eeu gehou is: die materiaal wat die owerhede sou verbied as dit vir 'n massapubliek vervaardig word, hoef nie noodwendig 'n verbod te regverdig as dit gerig was op 'n bevoorregte leserspubliek in wie se oordeel die howe sou kon hê nie meer geloof. Ian Hunter, David Saunders en Dugald Williamson noem hierdie beginsel 'veranderlike obseniteit'. 8 Dit is gelisensieer, alhoewel nie voorgeskryf nie, deur die toonaangewende Engelse onwelvoeglikheidssaak. In Die koningin v. Hicklin (1868), verklaar hoofregter Cockburn: 'Ek dink die toets van onwelvoeglikheid is dit, of die neiging van die saak wat as onwelvoeglikheid beskou word, is om diegene te verdelg en te bederf wie se verstand oop is vir sulke onsedelike invloede, en in wie se hande 'n publikasie van hierdie soort kan val. " 9 Met sy kombinasie van orotunditeit en elastisiteit, het Cockburn se definisie van obseniteit vinnig gesaghebbend geword in die Britse Ryk. 10 Amerikaanse howe het dit ook aanvaar. In die Verenigde State was die hipotetiese leser wie se gedagtes oop was vir immorele invloede byna altyd 'n jong persoon. 11 Britse howe is egter ook uitgeoefen deur die kwesbaarheid van lesers uit die werkersklas, en die intellektueel en moreel brose vroulike leser was 'n herhalende figuur in die aanklaers se beroep op jurie. 12 Die kategorieë ouderdom, klas en geslag het dikwels saamgevoeg. In die Hicklin Cockburn se prioriteit was die morele veiligheid van seuns en dogters, maar hy het ook opgemerk dat die kwaadwillige anti-Katolieke pamflet wat in die saak ter sprake was, "op die hoeke van strate en in alle rigtings verkoop word, en dit val natuurlik in die hande van persone van alle klasse, jonk en oud. " 13 Terwyl Griffith-Jones slegs die een, noodlottige vermelding van vroue en bediendes genoem het, het hy verskeie kere verwys na die werkersklas-jongmense wat 'n goedkoop sagteband kon bereik, en die lae prys van die Penguin-uitgawe was sentraal in die vervolging. Die laaste klousule van Cockburn se toets vir onwelvoeglikheid - "en in wie se hande 'n publikasie van hierdie soort kan val" - was 'n belangrike kwalifikasie. As 'n boek sommige soorte kwesbare lesers kan beskadig, maar dit is onwaarskynlik dat die lesers toegang daartoe kan kry, kan dit moontlik onder 'n beperkte gehoor versprei word, veral as die kommer oor sosiale klas verband hou. Hoë pryse en beperkte uitgawes kan min of meer 'n volume buite die bereik van werkersklas plaas, dit was baie minder haalbaar vir die moderne Britse staat om te verseker dat vroue nie blootgestel word aan 'n twyfelagtige boek terwyl hulle dit vir mans beskikbaar stel nie.
Van sy oorsprong in die middel van die negentiende eeu tot die Lady Chatterley se minnaar verhoor, is die moderne Engelse onwelvoeglikheidswet gegrond op die figuur van die selfregerende 'liberale onderwerp' wat Victoriaanse argumente ingelig het oor die politieke liggaam-en oor die koms van massageletterdheid. In die afgelope jaar het Patrick Joyce en ander historici klem gelê op die maniere waarop quotidiaanse bestuursvorme-op gebiede soos stedelike ontwerp sowel as in formele politieke instellings en regulering-sulke selfbeheersende individue veronderstel of bou. 14 Hierdie geskiedskrywing word ingelig deur die geskrifte van Nikolas Rose en Michel Foucault, die implisiete vertrekpunt daarvan is Foucault se gelykenis van die Panopticon. 15 Soos Peter Mandler egter aangedui het, het ander sosiale en kultuurhistorici wat onafhanklik van Joyce werk en wat in sommige gevalle onaangeraak is deur Foucauldiaanse interpretasies, getoon "hoe gedragsnorme en -patrone tot stand gekom het wat die terugtrekking van die outoritêre staat in sommige van die maniere wat deur Foucauldian -analise aangedui word (alhoewel nie noodwendig om die redes nie). 16 Terwyl die frase 'liberale subjek' 'n bietjie poststrukturalisme bevat, is 'n wye verskeidenheid historici dit eens dat die selfregerende individu baie van die sosiale en politieke veranderinge in die tweede helfte van die negentiende eeu onderskryf het.
Belangrik is dat nie almal aan die voorwaardes vir liberale onderdaan voldoen het nie. Vanaf die middel van die negentiende eeu tot die twintigerjare was besprekings oor die franchise en ander regte gekenmerk deur kontraste en uitsluitings - mans teen vroue, finansieel veilige werkers in teenstelling met die onbedoelde, metropolitaanse Britte in vergelyking met koloniale onderdane. 17 Jon Lawrence het verder aangevoer dat die liberalisme se prestasies in Brittanje altyd bemoeilik word deur die voortdurende sterkte van korporatiewe en hiërargiese denke, soveel so dat "dit meer vrugbaar kan wees om te dink in terme van 'konserwatiewe' eerder as 'liberale' moderniteit. in die Britse geval. " 18 Onwelvoeglikheidsreg weerspieël dadelik die kwalifikasies wat inherent is aan die idee van die liberale onderwerp en die meer hiërargiese, Tory -sosiale visie wat Lawrence beskou as die definisie van die moderne Britse politiek en kultuur.
Dat die Victoriaanse beginsels in die Engelse onwelvoeglikheidsreg steeds van toepassing was, is 'n voorbeeld van die ongelyke dinamika tussen reg en sosiale verandering. In die laaste helfte van die negentiende eeu was onwelvoeglikheidsreg in pas met die hedendaagse ideologie van burgerskap - die algemene idee dat sommige lesers kwesbaarder was as ander, is spesifiek deur die ideologie gegee. Veranderlike onwelvoeglikheid is nie uitdruklik in die appèlhowe se verklarings oor die regsposisie uitdruklik of selfs sterk gesuggereer nie. Dit is nie uiteengesit in die opsommings van onwelvoeglikheidswetgewing in afsettings wat voorberei is vir die polisie en vrederegters nie. 19 Tog word dit algemeen beskou as die wet, wat die duimreëls bepaal wat uitgewers gevolg het en die werkende kennis van die wet wat polisiebeamptes verkry het uit hul organisasiekultuur en hul omgang met aanklaers en ander prokureurs. Hierdie prosesse van institusionele geheue het veranderlike onwelvoeglikheid gehandhaaf as 'n informele, maar kragtige ortodoksie vir prokureurs, wetstoepassers en uitgewers, selfs al het die ideologiese grondslae daarvan verouderd en onhoudbaar geword in ander dele van die Britse kultuur, insluitend die verkiesingspolitiek.
Die uiteindelike ineenstorting van veranderlike obseniteit was skielik en dramaties. Die Lady Chatterley se minnaar verhoor het gedoen weerspieël die manier waarop die Britse kultuur sedert die Eerste Wêreldoorlog toenemend demokratiseer geraak het, aangesien politici by die algemene stemreg aangepas het en die moderne massakultuur en manier van verbruik oor ouer sosiale onderskeidings gesny is. 20 Maar die verhoor kon die sosiale verandering weerspieël as gevolg van die nuwe prosedures wat deur die obsceniteitswetgewing van die vorige jaar ingestel is-en as gevolg van Griffith-Jones se oorheersing. Sy insinuasies van die swakheid van die werkersklas bied 'n opening vir die raad van Penguin, die prominente burgerlike libertariër Gerald Gardiner. Gardiner gryp Griffith-Jones se gaffe aan en maak dit die beginpunt vir 'n pleidooi vir 'n meer egalitêre sensuurregime-'n veel meer astrante argument as die een wat sy brief van hom gevra het. Gardiner het ook die bepalings van die nuwe Wet op onwelvoeglike publikasies gebruik om deskundige getuies te roep ten einde die gesag van liberale lede van Brittanje se elite te weerhou teen die houdings wat deur Griffith-Jones verpersoonlik word. Die verhoor het een van 'n reeks episodes geword, van die rampspoedige Suez-ingryping van 1956 tot die Profumo-seks-en-spioenasie-skandaal van 1963, waarin die oordeel en bevoegdheid van die Britse leiers onder skoot gekom het en 'patriciaanse gesag' in die openbaar ondervra is . 21 'n Amerikaanse skrywer wat uit die galery gekyk het, het die groter implikasies van die saak bespeur en aan die Engelse romanskrywer in die naburige sitplek gesê: 'Dit gaan die Engelse weergawe van die hoër middelklas van ons Tennessee Monkey Trial wees.' 22
Die argumente draai eerder oor die vermoëns en die regte van lesers as op vrae oor vryheid van uitdrukking. 23 Die regulering van spraak of skryf het vir 'n lang tyd nie vir Engelse prokureurs ongemaklike vrae oor vryheid laat ontstaan ​​nie. 24 In syne Kommentaar op die wette van Engeland, verklaar die agtiende-eeuse regsgeleerde William Blackstone dat oortredings wat met publikasies verband hou, 'oortredings teen die openbare vrede' is. 25 Die straf van die uitgewers van laster, onwelvoeglikhede en godslasterlike en oproerige tekste het nie "die persvryheidreg verstaan. " Die persvryheid, sê Blackstone, "bestaan ​​daarin om nr vorige beperkings op publikasies, en nie in vryheid van kritiek op strafregtelike aangeleenthede wanneer dit gepubliseer word nie. " 26 Ver in die twintigste eeu het senior regsamptenare, blykbaar met trots, beweer dat Brittanje nie sensuur het nie omdat die wetgewing werk daarna die aanstootlike materiaal is gepubliseer. 27
Die bespreking van 'vrye spraak' in die gemeneregstradisie was so dun dat die Britse koloniste se kolonies selfs die taboe oor sensuur voor publikasie afgestaan ​​het. Die Australiese regering, wat geneig was om kontinuïteit met Britse tradisies te prys, het nietemin weinig medewete gehad om van die Britse praktyk af te gaan en 'n gesentraliseerde sensuurgesag daar te stel. 28 Minder verrassend het beide die Ierse Vrystaat en die apartheidsregime in Suid -Afrika agentskappe gestig om publikasies te monitor as deel van hul groter projekte van kulturele onafhanklikheid of suiwerheid. 29 Daarteenoor was Blackstoniaanse denke algemeen in die Verenigde State tot ná die Eerste Wêreldoorlog. Net minder as regter Oliver Wendell Holmes, Jr., het die idee onderskryf dat vryheid van uitdrukking - en die beskerming van die eerste wysiging daarvan - uitgesluit is terughoudendheid, maar toegelaat sanksies na publikasie, so het ten minste een burgerlike vryheidsorganisasie toegepas. 30 Daar was 'n deurdringende geregtelike vyandigheid teen aanspraak op spraakvryheid, en 'n verskeidenheid aktiviste en hervormers het sensuur as ''n nuttige hulpmiddel vir sosiale verandering' beskou. 31 Hierdie begrip van vrye spraak en sensuur is uitgedaag omdat sommige progressiewe burgerlike libertariërs geword het in reaksie op oorlogstydbeheer, en dan vanaf die dertigerjare ontmantel is, deels weens die grondwetlike verskuiwing wat deur die New Deal gedwing is. 32 Die daaropvolgende uitwerking van leerstellings van die eerste wysiging het in die Verenigde Koninkryk geen noue parallel gehad nie. Deur die geskiedenis van veranderlike onwelvoeglikheid in Engeland te ondersoek, word 'n eiesoortige praktyk geopen om na te dink oor en handhawing van verhoudings tussen leeshandelinge en opvattings van die sosiale liggaam. 33
In die moderne Europa het die bedreigings wat geletterdheid veroorsaak, dikwels sy beloftes oorskadu. Onderwysstelsels was sentraal in nasiebouprojekte, soos Eugen Weber beklemtoon het in sy klassieke studie van die Derde Republiek in Frankryk, maar die vermoë om te lees, het ook boere en werkers blootgestel aan oproerige of korrupte boodskappe. 34 In die industriële Brittanje, waar massageletterdheid gedryf is deur onderrig in gesinshuise en buitensporige privaat dagskole, lank voor die vestiging van uitgebreide kerk- of staatsonderwysstelsels, het die koerant, advertensie, en seëlregte wat die publikasie van tydskrifte vir werkersklaslesers belemmer het. 35 Na die herroeping van hierdie "belasting op kennis", wat in die vroeë 1860's voltooi is, het die geletterdheid minder besorgdheid oor die regering gewek, maar dit bly 'n probleem waarna die rusteloos omnivore Victoriaanse meningsblaaie gereeld terugkeer. 36
Sommige kritici was bekommerd dat die gewildheid van sportnuus en ander afleidings die nuutgestremde werkende manne swak ingelig laat oor die politiek en dus nie toegerus was om die strawwe oordeel van die verantwoordelike burger te beoefen nie. 37 Baie het vroue se lees as 'n ontstellende soort onafhanklikheid gekenmerk en aangevoer dat die romanses en melodramas wat onder vroue gewild is, 'n vervormend fantastiese siening van die manier waarop die wêreld werk, veroorsaak. 38 Waarnemers van nywerheidswerkers het vergelykbare besware teen hul leesgewoontes aangeteken. 39 Die oorweldigende kwaliteit van volksgeletterdheid was deels 'n gevolg van die mislukking van die staat en die burgerlike samelewing om elementêre onderwys aan te vul met verdere geleenthede vir leer, meer openbare biblioteke, ensovoorts. 40 Vir beide geslagte het die bibliotekaris George R. Humphery in die literêre maandblad geskryf Negentiende eeu, die jare tussen skoolverlating en 'beheer oor 'n huishouding' was die belangrikste lewensfase: 'Dit is in hierdie tyd dat die karakter gevorm word.' 41 Hierdie keer in 'n persoon se lewe sou ook 'n bron van kommer wees in obsceniteitsverhore.
Persdebatte oor geletterdheid het gekruis met die pogings van kampvegters, soos die liberale parlementslid Samuel Smith. Smith het 'n resolusie in die House of Commons in 1888 oor die "spoedige verspreiding van demoraliserende literatuur in hierdie land" betreur, en Smith het 'n Edinburgh Review 'n artikel oor "The Literature of the Streets" en sy eie inisiatiewe aangebied, in gesprek met diegene wat die onderwerp van populêre lees op sy beurt ondersoek, het sy toespraak in die parlement 'n opstel in 'n ander publikasie veroorsaak. 42 'n Konserwatief-leunende koerant wat in 1888 in 'n redaksie geplaas is: "Totdat dit wat onderwys genoem word, amper universeel geword het, het die moontlikhede van skade wat in drukwerk lê, nie die aandag van die publiek getrek nie. Die kinders van die laer klasse het met moeite gelees en nie vir vermaak gelees nie. Dit is alles verander ... Ons moet nou voor 'n agent van morele korrupsie te staan ​​kom, nie langer beperk tot persone wat gewillig en bereid is om bedorwe te word nie, maar hulle inmeng vir almal. " 43
Sulke bekommernisse was algemeen in die laat-negentiende-eeuse Europa, maar daar was geen algemene logika vir staats- en privaatreaksies nie. In Frankryk het amptenare die lees van die boere dopgehou met 'n angstige ywer wat blykbaar ongeëwenaard was in Brittanje, maar vanaf 1881 is drukcensuur in Frankryk amper verlaat. 44 In Brittanje, hoewel onwelvoeglike publikasies af en toe die onderwerp van nasionale debat geword het, soos in die 1880's, is die onderdrukking van onwelvoeglikheid gedesentraliseerd en reaktief hanteer. As 'n skending van 'die vrede', kan onwelvoeglike oortredings die stelsel van goedkoop landdroshof hanteer, waarvan die reikwydte in die Victoriaanse tydperk dramaties uitgebrei is. 45 Onwelvoeglike sake is voor die vredesregters en voor landdroste en jurie tydens die "kwartaalsessies" gevoer. Hulle het selde na die hoër howe gewerk. Die mees algemene verrigtinge behels die meganismes vir die beslaglegging en vernietiging van boeke, foto's, poskaarte, ensovoorts, gemagtig deur die Wet op Obscene Publikasies van 1857. Die "vernietigingsbevele" van die wet was verrigtinge in rem- dit wil sê dat hulle die voorwerpe eerder as hul eienaars of hanteerders betrek het. 46 'n Smous wie se voorraad pornografiese poskaarte beslag gelê en vernietig is, word nie persoonlik van 'n strafbare oortreding aangekla nie. Daar was egter 'n verskeidenheid kriminele bepalings om uitgewers en verspreiders (meer gereeld as outeurs) van onwelvoeglike materiaal te straf, wat wissel van dwalingswette tot die gemeenregtelike oortreding van '' onwelvoeglike laster '', met boetes of gevangenisstraf of albei. 47
Die sosiale en kulturele oordele wat in die Victoriaanse onwelvoeglikheidsverrigtinge aan die werk was, is sterk bewys in die geval van Henry Vizetelly. Vizetelly is twee keer vervolg, in 1888 en 1889, omdat hy onvoldoende uitgegee vertalings van Émile Zola se romans in goedkoop uitgawes gepubliseer het. Sy misdaad was om die romans beskikbaar te stel aan 'die gemeenskaplike mark', eerder as om 'die gekose literêre klas' te haal, om een ​​van die aanklaers aan te haal. 48 Daar was geen parallelle poging om toegang tot die Franse oorspronklikes te beperk nie. 49 'n Paar jaar na die Vizetelly -verhore het 'n ander uitgewer vertalings van Zola se romans in duur uitgawes op handgemaakte papier of Japannese velin uitgegee. Dit sou slegs op 'n intekening beskikbaar wees en sou nie aan 'die gewone Engelse publiek' aangebied word nie. 50 Hierdie uitgawes het nie vervolging gelok nie. Die besluit van die owerheid om Vizetelly na te streef, maar nie die uitgewers van die luukse uitgawes nie, het gelyk aan die strategie wat agter die belasting op kennis was. As gevaarlike boeke duur was, was dit minder geneig om hulself aan almal te steur. Hulle sal versprei word onder mense wat beter daaraan toe is, wat gewoonlik aanvaar word dat hulle oordeelbevoegdhede het wat hulle in staat sou stel om sulke boeke te lees sonder om in die proses beskadig te word. Alhoewel Zola se romans wyd veroordeel is in Brittanje, het die vooraanstaande maandelikse en kwartaallikse resensies dit wel kalm en lank bespreek. Die begrip dat gekweekte lesers Zola die hoof kan bied, word weerspieël in die feit dat baie Britse Zola-kritiek in die 1880's en 1890's deur middelklasvroue geskryf is. 51
Twee aannames speel hier af. Die eerste was dat daar op die middel- en hoërklasse gereken kon word om die selfregeringskenmerk van die liberale subjek uit te oefen. Die tweede was dat so 'n selfregering tot 'n sosiale posisie geïndekseer kon word (die vermoë om Zola in Frans te lees, was net so 'n kenmerk van die klas as die besteebare inkomste wat nodig was om boeke wat goed vervaardig is, te koop). Hierdie tweede aanname was sentraal in die berekeninge in die debatte oor die franchise in die 1860's. William Gladstone, die argitek van die wetsontwerp op die Liberale verkiesingshervorming wat in 1866 nie slaag nie, verklaar: 'Sommige klasse het meer onafhanklikheid, ander het ongelukkig minder. Sommige klasse het meer opleiding, ander het ongelukkig minder. " Alhoewel dit die geval was, was dit 'reg om 'n onderskeid te tref en nie alles te belê met die titel van die politieke franchise nie.' Die mees geskikte manier om hierdie onderskeid te maak, was volgens klas: 'die toestand van 'n man in die lewe, sy vermoedelike karakter, sy vermoedelike hoeveelheid opleiding en sy vermoedelike mate van onafhanklikheid, is die kriteria wat u moet volg om vas te stel wie moet die franchise hê. " 52
Gladstone se standpunt veronderstel dat opvoeding en ander eienskappe wat die stemreg regverdig, min of meer betroubaar uit die klasposisie gelees kan word. Hy het met sy konserwatiewe teenstander, Benjamin Disraeli, die oortuiging gedeel dat aanspreeklikheid vir die een of ander belasting (insluitend die plaaslike regering) 'n bruikbare gids tot 'n man se onafhanklikheid is. 53 Ten spyte van sy verskille met Gladstone en Disraeli, het die Radikale John Bright saamgestem, en sy argument om stemreg tot belasting te gee, het hom gehelp om ''n alliansie van hervormers van die werkende en middelklas op te bou'. 54 "Ek glo," het Bright in Maart 1867 aan die House of Commons gesê, "dat die vaste en antieke grondslag van die stemreg is dat alle persone wat 'n belasting ontvang ... tot die franchise toegelaat moet word." Die verarmde 'residuum' moet nie geregtig word nie, omdat hulle 'hoegenaamd geen onafhanklikheid' het nie. 55 Die teenoorgestelde van die residuum, soos José Harris skryf, was "die gereeld werkende, tariefbetalende werkende man (besit van 'n huis, 'n vrou, kinders, meubels en die gewoonte om die wet te gehoorsaam)." 56 Hierdie beeld van die respekvolle patriarg van die werkersklas het ontstaan ​​uit Chartism se diep geslagsopvattings oor klas en die regte van mans as werkers.Die Chartiste, soos Joan Wallach Scott geskryf het, "het een aspek van die Lockean -teorie ontwikkel wat eiendom met die genieting van individuele politieke regte verbind, deur te beweer dat die vrug van 'n mens se arbeid of arbeidsmag self eiendom is." 57 Op 'n praktiese vlak, vir werkersklasmanne sowel as grondeienaars, het die voldoening aan sekere ekonomiese en burokratiese kriteria gedien as 'n gevolmagtigde vir die implisiete en dikwels eksplisiet manlike kwaliteit van 'karakter' wat as 'n voorvereiste vir die stemming beskou word. 58 Dieselfde samesyn van aannames oor karakter en klas het gelei tot die besluite wat geneem word in gevalle van onwelvoeglikheid oor die vraag of 'n bundel verbied moet word, soos gevalle uit die twintigste eeu telkens sou aantoon. 59
Die sosiale uitsprake wat die Engelse wet op onwelvoeglikheid onderlê het, is dikwels eerlik gesê, maar dit kan ook gesien word in die 'ongesiensgewende' roetines van wetstoepassing waarop Lisa Z. Sigel en Deana Heath historici van obseniteit aangespoor het om daarop te konsentreer. 60 Beskou die geval van Harry Sidney Nicholls aan die begin van die twintigste eeu in Londen. Die Metropolitaanse polisie het drie-en-sestig klagtes ontvang-"hoofsaaklik van prokureurs, advokate van die vredesregter en meer. & amp one from a lady " - oor die prospekte van Nicholls wat 'n boek met die titel beskryf Kalogynomia of, The Laws of Female Beauty. Dit was 'n anatomiese handboek "privaat gedruk by die Walpole Press slegs vir intekenare." Nicholls was egter by die polisie bekend omdat hy onwelvoeglike boeke verkoop het toe hy op die Soho -plein sake gedoen het, en hulle vermoed dat die mediese kenmerke van die boek 'n voorblad vir pornografie was. Nicholls is tereg aangekla van die aanhitsing van 'n onwelvoeglike laster. Die vervolging het 'n dokter as 'n deskundige getuie ontbied om die boek se aansprake op die wetenskap te vernietig. Die speurder wat verantwoordelik was vir die saak, inspekteur Charles Arrow, het ook moeite gedoen om die rekeningboek van Nicholls te ontleed om aan te toon dat Kalogynomia is nie slegs in 'n beperkte oplaag vir intekenare gedruk nie, maar is "uitgesaai na die publiek gerig per pos, ongeag die beroep." 61 Om te bewys dat die boek nie uitsluitlik aan dokters verkoop word nie, hoef Arrow slegs na die name van kliënte in die grootboek te verwys. Nietemin het hy verder gegaan, die pryse wat daarvoor betaal is, onder eed bereken en gerapporteer: een gina per eksemplaar in 742 gevalle en veertien sjielings in vier ander gevalle. 62 Opvallend eksklusiewe boeke kos gewoonlik meer as een guinee, laat staan ​​veertien sjielings. Arrow het nie veel van die punt in sy afsetting gemaak nie, maar hy, net soos Nicholls, het duidelik geweet dat die prys van 'n boek 'n relevante faktor is om te bepaal of dit waarskynlik in die hande sou val van armer lesers wie se gedagtes oop was vir immoreel invloede. In die hof het Nicholls se advokaat Arrow ingedruk om toe te gee dat die lys van intekenare "die name van persone met' n baie goeie sosiale posisie "bevat. 63
Beperkte uitgawes, hoë pryse en uitbundige papier en bindings kan 'n twyfelagtige boek op verskeie maniere beskerm. 64 Dit is minder waarskynlik dat 'n duur boek onverskillig hanteer word, en daar is minder kopieë in die hande van mense wat gesien kan word hoe hulle dit op straathoeke of in skole lees, wat die aandag van hul onderwysers, die polisie of 'regters' trek van die vrede & ampc. " - mense wie se beroepe of sosiale status die verpligting of die reg verleen het om as morele voogde op te tree. 65 Op hierdie manier kan publikasie self funksioneer as 'n vorm van sensuur. Een ontstekingsroman van die dertigerjare het drie jaar lank in 'n duur beperkte oplaag versprei, en daarna in verskeie 'handels' -uitgawes met tonele en taalvermindering. Die teks wat gedeeltelik uitgegooi is, is dan in 'n uitlokkende omslag verpak as 'n 'goedkoop' uitgawe, en 'n klein ketting kommersiële leningsbiblioteke in Lancashire het verskeie eksemplare gekoop. Eers op hierdie stadium is die uitgewers aangekla van die gemeenregtelike onwelvoeglikheidsoortreding, toe die polisie in Bury hoor dat die roman baie in die stad bespreek word. 66
Publikasie in duur beperkte uitgawes kan ook aangebied word as 'n teken van die goeie trou van die uitgewers, 'n teken dat hulle nie 'n gewilde leserspubliek probeer bereik nie. sou die boek teëkom. Dit was die lyn wat 'n klein pers in 1929 geneem het toe dit 'n volume reproduksies van D. H. Lawrence se skilderye publiseer. Die uitgewer het 'n memorandum opgestel in afwagting op regsprobleme. Die dokument het aangevoer dat die boek nie aan die regter Cockburn se kriteria vir 'n onwelvoeglike publikasie voldoen nie, omdat dit "slegs deur kenners en versamelaars uitgereik is" en teen 'n uiters hoë prys (tien rande) verkoop word wat 'die moontlikheid van die boek verhinder' ooit 'n wyer mark bereik. " Alhoewel die skilderye nie onwelvoeglik was nie, was dit "ongewoon in behandeling en onderwerp", en "gevolglik kon slegs persone met intellektuele volwassenheid dit met voordeel beskou". 67 Die uitgewer is nie vervolg nie. 68 In dieselfde jaar het 'n bundel van Lawrence se scatologiese gedigte oorleef omdat dit slegs vir intekenare gepubliseer is. Die direkteur van openbare vervolging, sir Archibald Bodkin, verduidelik sy besluit: "as dit korrek is dat die huidige uitgawe privaat versprei is vir intekenaars, dan is die saak anders as 'n boek wat op elke boekstelsel is vir onoordeelkundige publikasie." 69 Soos 'n groep staatsamptenare dit in die vyftigerjare dromerig gestel het: "In die praktyk is die onwelvoeglikheid van 'n werk aansienlik beïnvloed deur die omstandighede van die verkoop daarvan." 70
Die omstandighede waaronder die gangsterfiksie van Hank Janson verkoop is, het in die 1950's in verskeie gevalle 'n probleem geword (die invoer en nabootsing van Amerikaanse pulpfiksie en "horror comics" was in daardie dekade aansienlike kulturele onrus en wetgewende en polisiëringsaktiwiteite. ). 71 In 1952 het die polisie op die eiland Man boekhandelaars aangekla van die verkoop van onwelvoeglike boeke, waarvan baie deur Janson was. Die eiland Man was onafhanklik van die wet van die vasteland, en die aanklagte is ingedien onder die Eiland se eie wet op onwelvoeglike publikasies en onwelvoeglike advertensies van 1907. Tog het die polisie -inspekteur wat die saak voorgehou het, die taal van die Hicklin definisie soos hy voor die hooggeregshof aangevoer het. Ter vergelyking vra die hoë balju die offisier of hy die topverkoper van die vorige jaar, Nicholas Monserrat se roman van die Tweede Wêreldoorlog, gelees het Die wrede see: "Daar is 'n gedeelte daarin wat amper onwelvoegliker kan wees." Die beampte het daarop geantwoord Die wrede see sou waarskynlik nie in die hande van jongmense val op vakansie op die eiland Man nie. 72 Die hoë balju het besluit dat hy 'n punt het en 'n week later 'n vernietigingsbevel toegestaan. Net soos laat-negentiende-eeuse kommentators oor populêre geletterdheid, het die polisiebeampte jong volwassenheid geïdentifiseer as 'n tyd waarin lesers uit die werkersklas besonder indrukwekkend was. Die onderskeid tussen Die wrede see en die soort boek wat in die hande van jong vakansiegangers sou val, was 'n oordeel oor klas sowel as ouderdom: Janson se romans sou nie in respekvolle boekwinkels of in biblioteke in verspreiding gevind word nie, maar in die goedkoop koerante wat in die see was dorpe, was bekend vir hul risqué -poskaarte. 73 Die vorige jaar was die uitgewer van Janson's Milady het die rap geneem is op die vasteland, in Blackburn, aangekla van die publisering van 'n onwelvoeglike laster. Haar advokaat vra retories aan die hof: "Moet die standaard anders wees in die geval van boeke gedruk in stywe omslae en binne die bereik van die sakke van die beperkte klas, en in die geval van die werkende man se literatuur in 'n sagtebandomslag?" Hy het nêrens gekom nie. 74
Hierdie idees oor die beheer van toegang tot grensboeke met verwysing na klas het in die twintigerjare in argumente ingegaan oor romans waarvan die behandeling van vroulikheid aanstoot gegee het. Radclyffe Hall's Die put van eensaamheid, met sy verre van eksplisiete voorstelling van 'n lesbiese verhouding, was een van die betrokke romans die ander een van Norah C. James Die moulose taak, 'n verhaal oor verweerde heteroseksuele boheemse. Die vervolging van Hall se uitgewer in 1928 en James s'n vroeg die volgende jaar was 'n reaksie van die owerheid op die vermeende geslagsontwrigting van die dekade. Die put van eensaamheid is dieselfde jaar gepubliseer dat jong vroue geregtig is (die meeste vroue ouer as dertig het die stemming in 1918 gewen), en jonger vroue se seksualiteit, werk en ontspanning was die onderwerp van periodieke intense debat gedurende die dekade. 75 Vroue se leesgewoontes het deel uitgemaak van hierdie besprekings. Die verhitte dekking van die verhoor van Edith Thompson en haar minnaar, Freddy Bywaters, in 1922 oor die moord op Thompson se man, het gebly by die briewe wat sy aan Bywaters geskryf het, waarin sy nadink oor die topverkoperromans wat sy gretig gelees het. Soos Matt Houlbrook getoon het, is Thompson se verbeeldingryke lewe behandel as 'n bewys van 'n vroulike versuim om as 'n liberale subjek te funksioneer. Volgens haar kritici het Thompson se opname in fantasie en 'melodramatiese romans' haar rede en selfregulering in die gedrang gebring: sy was 'die skepsel en die skepping van 'n gejaagde en histeriese tydperk'. 76
Die aangehaalde ontleder van Thompson en haar ouderdom was James Douglas, redakteur van die massasirkulasie Sondag Express. Later in die 1920's het hy die Wel van eensaamheid vervolging. Hall se roman is nugter hersien totdat Douglas 'n tirade daarteen op die voorblad van sy koerant geloods het. Douglas het gesê dat hy eerder ''n gesonde seun of 'n gesonde meisie' gif sou gee as om hulle te laat lees Die put van eensaamheid. 77 Alhoewel die daaropvolgende saak onmiskenbaar opgewek is deur kommer oor die jeug, seksualiteit en vroulikheid, wou die uitgewer van die roman, Jonathan Cape, sy probleme in die klas sien. Cape het aan die uit te druk om te kla dat die uitslag van die hoofartikel "slegs kan wees om ons versigtigste pogings om te sien dat hierdie boek die regte lesersklas bereik, tot niet te maak. 'N Wye en onnodige advertensie is aan die boek gegee, en al die nuuskieriges sal dit nou wil lees. 78 In 'n ander konteks was die uitdrukking 'regte klas lesers' moontlik nie 'n verwysing na sosiale posisie nie, maar die konteks van die teenkanting tussen die leserspubliek van massamarkkoerante en die kopers van hardebandboeke het dit 'n sosiale neiging gegee wat vergelykbaar is met dié van die Vizetelly -vervolging se "uitgesoekte literêre klas".
Die direkteur van openbare vervolging het die advokaat wat die saak hanteer, persoonlik ingelig Die moulose taak. 'Dat 'n boek met 'n vrou deur 'n vrou geskryf is, is verbasend,' het Bodkin geskryf. "Die direkteur gee veral raad aan die advokaat" om die skandaal wat die publikasie van so 'n boek as 'n literatuur ongetwyfeld uitmaak, aan die kaak te stel. Dit moet nie vergeet word dat dit ... op enigiemand se tafel kan lê en opgeneem en gelees kan word deur 'n jeug of 'n meisie nie. wat nie laf is nie. Ons noem hulle prigs en prudes as hulle nie wil praat oor copulasie tydens middagete en bederf tydens aandete nie. ' in die vorm van 'n beperkte uitgawe. Hy was geskok dat die uitgewer "dit sonder huiwering in die gewone handel moes versprei". 79 Selfs in die laat twintigerjare kon uitgewers en prokureurs in gevalle gevul met hedendaagse bekommernisse oor jonger vrouekarakter en fakulteite dink in terme van klasberekeninge uit die negentiende eeu.
Die weerbaarheid van hierdie denk- en optredepatroon was deels 'n gevolg van die belangrikheid van presedent in die gemeneregte tradisie. Die leerbare presedente en maksimum van die wet vestig denkrigtings wat 'n mate van selfvoorsiening kan verkry deur voortdurende herhaling. Presedente het ook nie-prokureurs swaar gekry. Vir die polisie sowel as die uitgewers bied die lesse uit vorige praktyk die beste kans op veiligheid. Om hierdie rede was veranderlike obseniteit 'n spel wat uitgewers verplig was om te speel, selfs al was dit in stryd met hul eie politiek. Die uitgewer van die bundel van Lawrence se skilderye was byvoorbeeld 'n eienaardige lid van die Kommunistiese Party. Die argiewe van die Metropolitaanse polisie gee 'n blik op die mag wat probeer om tred te hou met die reëls van 'n soms onvoorspelbare spel. Beamptes het praktiese regsadvies gekry oor onwelvoeglike publikasies, net soos op ander gebiede van die wet met ingewikkeldhede of skuiwergate, soos dranklisensie. 80 Hulle het gewerk om die denke van landdroste te verstaan ​​en hul praktyk daarby aan te pas. In die lêer oor wat 'n interne prokureur in die Metropolitaanse Polisie in 1934 beskryf as een van die "moeilike vuilboekkaste" in 1934, het beamptes bevraagteken waarom 'n boek wat al vyf jaar ongestoord rondloop, saam met ander beslag gelê is, saam met ander wat van twee boekhandelaars in die Buckingham -paleis geneem is Pad. 81 Drie jaar later was 'n speurder -sersant verbaas toe die hooflanddros by die Bow Street -polisiehof in die middel van Londen beveel het dat 'n boek oor sadisme en masochisme vernietig word, alhoewel hy "tevrede was dat die boek 'n mediese werk was en 'n ernstige studie was." Die landdros was van mening dat hierdie kopie deur vereniging besmet is, aangesien dit "in' n winkel verkry kon word waar ander publikasies ongetwyfeld van onwelvoeglike aard gehou word en 'n winkel waarheen diegene wat sulke onwelvoeglike publikasies wou verkry, sou gaan". Die sersant het hierdie 'besonder interessante oordeel' aan sy hoofinspekteur gerapporteer. 82 'n Verslag van die landdros se kommentaar is 'onderwerp van 'n algemene lêer'. 'N Ander amptenaar wat die lêer hersien het, het gesê:' Interessant, maar dit pas by die lyn wat ons al 'n lang tyd neem. ' 83
Soos die meeste regstrukture, was veranderlike onwelvoeglikheid dus tot 'n mate 'n onpersoonlike masjien, en die inwoners van die 'geslote, argaïese wêreld' van hoër-middelklasvoorregte was nie die enigste wat dit aan die gang gehou het nie. Dit gesê, daar was beslis mans onder die advokate wat die staat in die hof verteenwoordig het, die regters wat hulle voor verskyn het en die staatsamptenare met wie hulle saamgewerk het, vir wie die regsposisie ooreenstem met sterk oortuigings. Die landdros van die Westminster -polisiehof, Ronald Powell, was een van hierdie mans. Powell het een getuie in 1935 gevra of sy 'n aangehaalde gedeelte as 'geskik en ordentlik' vir mense uit die werkersklas beskou. 84
Deur van die bank af te praat, het 'n magistraat soos Powell 'n lisensie gegee om menings uit te spreek dat eendersdenkendes in minder veilige posisies meer versigtig sou gewees het om dit in die openbaar te stel. Toe die kiesers na 1918 verdubbel het - die stemming is uitgebrei na die minderheid mans wat voorheen sonder die franchise was, sowel as die meeste vroue ouer as dertig jaar - was verkose politici verplig om so versigtig te wees. Stanley Baldwin, die argitek van die konserwatiewe party se hegemonie gedurende die 1920's en 1930's, het hard gewerk in die lig van interne weerstand om by die nuwe bedeling aan te pas. Die konserwatiewes moes, volgens Baldwin, '' 'n demokratiese en demokraties party '' word, wat werkersklas en vroulike kiesers aanspreek en plaaslike partyorganisasies vir ander mense as die gegoede mense oopmaak. Daar was min vordering in die kiesafdelingsorganisasies, maar Baldwin se ontwikkeling van 'n 'nasionale' en demokratiese retoriek was die sleutel tot die sukses van sy party om teen die Arbeidersparty om stemme uit die werkers te kompeteer. 85 Vir enige parlementslid vanaf die twintigerjare van die vorige eeu kan 'n noodlottige verkiesing gevolge hê as 'n gebrek aan diens (ten minste) aan "die formele politieke gelykheid van elke lid van die massa kiesers" nie betaal word nie. 86
Die feit dat Griffith-Jones 'n generasie later gedink het dat vroue en bediendes veral kwesbaar is, is minder belangrik as sy aanname dat hy dit onbetwis in 'n hofsaal sou kon sê. Die toenemend demokratiese populêre kultuur van die tussenoorlog en na die Tweede Wêreldoorlog het Brittanje saamgehou met 'n volgehoue ​​eerbied vir die patrisiese gesag. 87 Die hervorming van die onwelvoeglikheidsreg wat uitgeloop het op die Lady Chatterley se minnaar verhoor het op 'n kritieke oomblik plaasgevind in die herkonfigurasie van die verhouding tussen elite -gesag en demokratiese kultuur. Sosiale verandering het nie net die wete van onwelvoeglikheid oorweldig nie; dit is bemiddel deur die besondere kenmerk van wetgewende hervorming.
Siviele libertariërs, skrywers en uitgewers het baie klagtes gehad oor Engelse onwelvoeglikheidsreg, maar die ongelyke toepassing daarvan was gewoonlik nie een daarvan nie. Die belangrikste kritiek was die manier waarop literatuur saamgevoeg is met pornografie en die willekeur en onvoorspelbaarheid van die bestaande stelsel. Gegewe die afwyking in standaarde van plek tot plek en landdros tot landdros, kon uitgewers nie eers weet of 'n boek veilig sou wees nie, en geld bestee aan die druk, bind en adverteer daarvan. 88 Die parlementêre groep parlementslede wat in die vyftigerjare gewerk het vir 'n nuwe Wet op obseen publikasies, was hoofsaaklik daarop gemik om dit veilig te maak om ernstige en aansienlike boeke in Brittanje te publiseer. 89 Die Society of Authors het die eerste wetsontwerp opgestel wat hierdie parlementslede voorgelê het (dit was wetsontwerpe van private lede, nie wetsontwerpe wat deur die regering ingedien is nie, en wetsontwerpe van private lede val dikwels onder prosedurele hindernisse). Hierdie eerste poging was, volgens die oordeel van 'n komitee van staatsamptenare wat die onwelvoeglikheidsreg hersien het in 'n poging om die wetsontwerpe van hierdie private lede te voorkom of te ondermyn, "baie skrywer se Bill, voorberei in hul belang en nie in die belang van die algemene publiek nie. Dit beskerm moontlik 'n handjievol beweerde kunswerke, maar slegs ten koste van die onderdrukking van pornografie. " 90 Die wetsontwerp wat uiteindelik in 1959 aangeneem is, het die klem behou op die beskerming van materiaal wat as literatuur kwalifiseer. 91
Die vraag oor die vooroordeel van die stelsel was egter sigbaar in die geval van Vladimir Nabokov Lolita, waarna verwys is in die parlementêre verkiesingsvergaderings oor hervorming van onwelvoeglikheid. By twee geleenthede in 1956 is Londense verspreiders van Franse uitgawes van Nabokov se roman skuldig bevind aan die publisering van 'n onwelvoeglike laster. 92 Die eerste Britse uitgawe is deur Weidenfeld en Nicolson gepubliseer, en een van die direkteure van die firma, Nigel Nicolson, het die feit dat hy ook 'n konserwatiewe parlementslid was, gebruik om die aandag te vestig op die onsekerheid en gevaar waarmee hy die roman kon publiseer. 93 Toe die boek in 1959 gepubliseer word, het die direkteur van openbare vervolging besluit om Weidenfeld en Nicolson nie te vervolg nie. 94 'n Londense koerant berig dat 'n 'vriendelike amptenaar' die onderneming gebel het om hulle van hierdie besluit in kennis te stel kort voor Lolita bekendstellingspartytjie by die Ritz. 95 Die nuus het Reginald Carter nie behaag nie. Carter was een van die verskeie uitgewers van Hank Janson.Die verhoor in 1952 in Blackburn het 'n ander uitgewer van Janson se boeke in 1954 behels. Carter en sy sakevennoot, Julius Reiter, staan ​​voor 'n eie onwelvoeglike verhoor en gaan tronk toe. 96 Reiter het herhaaldelik manuskripte aan speurders gewys, in die hoop om 'n definitiewe antwoord te kry oor die vraag of 'n werk onwelvoeglik is of nie, maar hulle wou altyd geen versekering gee nie. 97 Carter skryf nou aan die direkteur van openbare vervolging oor die Lolita besluit: "As hierdie verslag feitelik is, laat weet ons asseblief deur die betrokke vriendelike amptenaar terug te stuur sodat ons as uitgewers manuskripte vir soortgelyke ondersoeke kan indien." 98
Alhoewel die verband of posisie van Nicolson ongetwyfeld iets te doen gehad het met die spesiale behandeling wat sy onderneming ontvang het, is dit nie seker nie Lolita het 'n pas gekry omdat dit in hardeband gepubliseer is vir 'n betroubare leserspubliek. Dit was nietemin 'n interpretasie wat destyds by sommige mense opgekom het. 'N Arbeidslid het tydens 'n konferensie van 1960 oor populêre kultuur en die massamedia gesê:' As Engelsman is ek gekant teen sensuur, veral 'n sensuur waarmee 'Lolita' gepubliseer kan word omdat dit 25/- kos, maar 'n hofsaak oor 'Lady Chatterley's Lover' omdat dit 3/6 kos. 99 (So Lolita kos meer as sewe keer soveel as die Pikkewyn Lady Chatterley se minnaar.) 100 Daar was 'n wydverspreide bewustheid van die teenstelling tussen publikasies en verskillende markte. Die redakteur van 'n tydskrif Church of England was spyt dat die eerste uitgawe van Lawrence se roman 'n bekostigbare sagteband sou wees, maar aanvaar dat die argument "O.K. in vellum en nie O.K. in papier "kan" redelik maklik afgeskiet word. " 101
In sy brief vir Griffith-Jones in die Lady Chatterley se minnaar in die geval, beskryf die direkteur van openbare vervolging die boek as so onwelvoeglik dat "die publikasie daarvan op 'n 3/6d Penguin [onregverdigbaar was]" - dit impliseer dat 'n duurder uitgawe geduld kon word. 102 Griffith-Jones het in sy openingsopmerkings so 'n hipotetiese idee gemaak en aan die jurie gesê dat hulle moet oorweeg hoe vrylik die boek versprei sou word: 'Is dit 'n boek wat teen £ 5 per keer gepubliseer word, miskien as 'n historiese as deel van die werke van 'n groot skrywer, of is dit aan die ander kant 'n boek wat wyd versprei word teen 'n prys wat die kleinste kind kan bekostig? " 103 Griffith-Jones het herhaaldelik melding gemaak van die prys van drie sjielings en sespennies, en dit het tot die punt gekom dat iemand hierdie boek kan lees. 104 'n bespotting van die bewering van een kritikus Lady Chatterley se minnaar seks op 'n heilige basis behandel het, het Griffith-Jones gevra of dit realisties is om te dink dat die roman so gelees sou word deur "die jong seuns en mans wat die skool verlaat, duisende van hulle, tienduisende elke jaar, neem ek aan skool op vyftienjarige ouderdom begin met hul eerste werk. " 105 Feitlik almal wat die skool op vyftien jaar verlaat om met 'n betaalde diens te begin, was weer in die werkersklas, net soos George R. Humphery in 1893, behandel Griffith-Jones die jare onmiddellik nadat 'n jongmens die pastorale of dissiplinêre invloed van die skool verlaat het. morele ontwikkeling was veral kommerwekkend. Die regter beaam die aanklaer in sy opsomming. As die roman gepubliseer word, sou hy gesê het, sou dit nie beperk bly tot "die skaars atmosfeer van 'n akademiese instelling waar die jong gees moontlik daarop gerig sal word en sal wys hoe om dit te benader en die werklike betekenis daarvan aan te dui nie, en so vorentoe vind dit sy weg in die boekwinkels en na boekstelle, drie-en-ses sent per keer, na openbare biblioteke, waar dit vir almal beskikbaar is om te lees. " 106
Die verdediging het hom voorberei op 'n geveg oor die goedkoop boek. Penguin se prokureur, Michael Rubinstein, skets 'n argument in die brief wat hy vir Gerald Gardiner geskryf het, die advokaat wat die saak in die hof sou voer. 107 Dit was skynheiligheid, het Rubinstein geskryf, om aan te dui dat 'n hardeband -uitgawe 'nie onwelvoeglik sou gewees het nie, terwyl die Penguin -uitgawe onwelvoeglik was vanweë 'n ander groep mense wat waarskynlik in al die relevante omstandighede twee sulke uitgawes sou sien - tensy dit het voorgestel dat ... die gereelde of toevallige koper van 'n terugslagboek meer verdorwe en beskadig is as iemand wat dit kan bekostig om te koop (soos baie tieners deesdae kan) of by 'n biblioteek of vriend 'n harde rug kan leen boek in aanvraag vanweë die onverdiende bekendheid daarvan. " 108 Deur aan te dui dat die onderskeid tussen sagtebandlesers en lesers van hardebandboeke nie meer ooreenstem met sosiale verskille nie, probeer Rubinstein die kwessie van klas neutraliseer. Griffith-Jones se optrede by die vervolging plaas dit voorop en in die middel, en in sy slotverklaring vir die verdediging het Gardiner die politiek van veranderlike onwelvoeglikheid direk gekonfronteer, wat 'n baie sterker argument gemaak het as wat Rubinstein in die brief gehad het.
Nadat hy Griffith-Jones se retoriese vraag oor vrouens en bediendes aangehaal het, het Gardiner opgemerk: 'Ek kan nie help om te dink dat dit bewustelik of onbewustelik 'n eggo was van 'n waarneming wat in 'n vroeëre geval van die bank afgeval het:' It would never do to let lede van die werkersklas lees dit. '' Nadat hy Griffith-Jones geterg het dat 'daar tans 'n sekere aantal mense is wat in werklikheid nie bediendes het nie', het Gardiner ingetrek: 'die hele gesindheid is een wat Penguin Books gevorm is om te veg ... hierdie houding dat dit goed is om 'n spesiale uitgawe op vyf of tien gina's te publiseer, sodat mense wat minder goed is, nie kan lees wat ander mense doen nie. Is nie almal, of hulle nou £ 10 per week of £ 20 per week verdien, ewe geïnteresseerd in die samelewing waarin ons leef nie, in die probleme van menslike verhoudings, insluitend seksuele verhoudings? Is vroue, in die lig van die verwysing na vroue, nie ewe geïnteresseerd in menseverhoudings, insluitend seksuele verhoudings nie? " 109 Baie van die kruisondervragings van literêre kritici het getwyfel oor Lawrence se intense herhaling van sleutelwoorde soos 'teerheid'. Gardiner het dieselfde gedoen met 'gelyk', 'n sentrale term in Penguin se sintese van demokrasie en handel. Deur te sê dat Penguin gestig is om teen houdings soos Griffith-Jones te veg, verbind Gardiner die publikasie van Lady Chatterley se minnaar aan die missie van Penguin, vanaf die begin in die dertigerjare, om klassieke en 'goeie' kontemporêre fiksie en niefiksie toeganklik en bekostigbaar te maak. In die vroeë dae kon pikkewyne gekoop word by verkoopautomate in die middel van Londen, en elke volume sou dieselfde prys as 'n pak sigarette hê: ernstige leeswerk moes gedemokratiseer word deur middel van kommoditisering, soos rook. 110
Tog sou dit simplisties wees om Penguin se oorwinning as 'n nederlaag vir 'die establishment' te sien, soos geleerdes en mediakommentators dit beskryf het. 111 Rubinstein het vroeg probeer om formidabele ondersteuners te mobiliseer en het aan honderde potensiële getuies geskryf. Sommige van diegene wat ingestem het, het voor die verhoor konsepskrifte van hul getuienis gestuur. 112 Rubinstein se pogings het verseker dat Gardiner 'n opeenvolging van vooraanstaande skrywers soos EM Forster en kritici uit Cambridge, Oxford en die metropolitaanse pers kon noem om die waarde van die roman te getuig. Aan die een kant is die jurielede gevra om anders te besluit; hulle is uitgenooi om hulself oor te dra tot kundigheid.
Voor die Wet op Obscene Publikasies berus feitlik al die gesag in 'n obsceniteitsverhoor by die vervolging. Omdat die verdediging kundige getuies kon roep, het die magsbalans aansienlik verander. Rubinstein en Gardiner se strategie om eminente opinie in te win, was dus 'n direkte gevolg van die 1959 -wet. In 'n sekere sin was dit egter 'n onbedoelde gevolg. Roy Jenkins, die parlementslid van die Arbeid wat die wetgewing deur die House of Commons bestuur het, het verwag dat die versterking van die uitgewers se hand minder beproewings sou beteken. 113 Nadat hulle nie 'n vervolging kon afskrik nie, het die afdelings van die wet se deskundige getuies die weg gebaan vir 'n baie gepubliseerde gesprek oor kwessies wat selde so eerlik en so lank bespreek is.
Behalwe dat die getuienis van literêre meriete ontvanklik was, het die wet verweersadvokate ook gemagtig om getuies te roep om te getuig oor 'ander voorwerpe van algemene belang' wat 'n publikasie in die openbare belang kan publiseer. 114 Griffith-Jones het nie die implikasies van hierdie verandering begryp nie. Hy het verwag dat Penguin se prokureurs skrywers en kritici sou bel, maar hy was verbaas toe hulle ook biskoppe en ander getuies roep om die etiese en godsdienstige waarde van Lawrence se roman aan te spreek. 115 Die dag na die uitspraak, Die tye het die vervolging gekritiseer omdat hy nie uitstaande getuies gebel het nie, maar erken dat die verdediging daarin geslaag het om steun van prominente burgers te eis. 116 Die kritikus F. R. Leavis, wat geweier het om vir Penguin te getuig, was erg oor die deskundige getuies: gevestigde persone wat Lawrence nie verdedig het toe dit riskant was om nou op te tree om 'n opkomende 'ortodoksie' van permissiwiteit te verwoord nie. 117
Die feit dat hierdie mense rondom die verdedigingdui egter aan dat daar geen monolitiese "vestiging" was nie. 118 Aangesien die term in die middel van die vyftigerjare gewild geword het om te verwys na die "ineengeslote kringe" van die Britse regeringsklasse en sy professionele en intellektuele elites, het joernaliste bevraagteken of die onderneming nog steeds samehangend is en of dit 'n groter pos het op die nuwer korporasies of opvoedkundige instellings. 119 Noel Annan, 'n gevestigde figuur as daar ooit een was (die proef van King's College, Cambridge, het Annan getuig vir Penguin en was een van Leavis se belangrikste doelwitte), sou later 'n persoonlike geskiedenis skryf wat sy generasie van sy klas as 'n liberalisering voorgehou het elite (ten minste voor die sewentigerjare), besig om beperkings op egskeiding, homoseksualiteit en persvryheid op te hef. 120 mense met bevoorregte agtergronde was ook grootliks verantwoordelik vir die Britse "satire boom" van dieselfde tydperk wat verband hou met die Establishment -nagklub in Soho, met revues en televisieprogramme soos Buite die rand en Dit was die week wat was, en met die tydskrif Privaat oog, waarin jong mans met Oxbridge -opvoeding pret gemaak het by instellings in Augustus. Die satire -opbloei, soos Lawrence Black opgemerk het, was in die algemeen besig om politiek te beskadig - "as staatsdiens, burgerlike plig, ideologie, party" - maar dit versterk wel ander kritiek op tradisies wat veral konserwatief is. 121 Gardiner se uitvoering van Penguin se verdediging was, soos baie ander ingrypings deur die liberaliserende elite van Annan, 'n bevraagtekening van aannames oor gesag en sosiale hiërargie wat sy eie klas lank gehou het. En omdat hy openlik die spot dryf met die idee dat advokate of regters weet wat die beste vir ander mense is, het hy tradisionele klassesolidariteit opsy gesit om kritiek te lewer in 'n gees wat ooreenstem met die van die jonger satirici.
Nie alle verdedigingsgetuies het 'ou skoolbande' of persoonlike verbintenisse met kragmakelaars gehad nie. Twee belangrike getuies was sogenaamde beursseuns van werkersklas. In Brittanje in die vyftigerjare, waar sosiale mobiliteit, die toekoms van die werkersklas en die neigings van die populêre kultuur baie gedebatteer is, is 'n "spesiale premie geheg aan diegene wat die veranderinge in die naoorlogse tydperk beliggaam sowel as ontleed het. 122 in Kultuur en samelewing (1958), Raymond Williams, 'n Walliese spoorwegwerker se seun wat 'n beurs aan Cambridge verower het, kon met 'n krag en konkreetheid argumenteer oor die verhouding tussen 'hoë kultuur' en die tradisies van gewone mense wat min ander kultuurkritici kon hê ooreenstem. 123 Williams was op hierdie tydstip 'n volwasse onderwyser, wat aandklasse aan handewerkers in die suide van Engeland aangebied het. 124 Gardiner herinner die jurie aan Williams se geloofsbriewe vir volwassenes toe hy sy getuienis saamvat. 'Aangesien niemand beter weet as Penguin Books nie', het hy bygevoeg, 'kom studente uit die letterkunde uit alle klasse van die gemeenskap.' 125
In Die gebruike van geletterdheid (1957), komplimenteer Richard Hoggart sy ontledings van die impak van massakultuur en "Amerikanisering" op die Engelse werkersklas met 'n elegie vir die gemeenskapslewe in die verarmde deel van Leeds waar hy grootgeword het en 'n hoogs outobiografiese gedeelte oor die verplasing wat deur opwaarts mobiele beurskinders. 126 Hoggart se werkersklas agtergrond het hom toegerus om as 'n soort "inheemse informant" in die Lady Chatterley se minnaar verhoor. Gardiner se adjunk het Hoggart uitgevra oor sy opvoeding as 'n stap in die rigting van die vraag: "Wat is u mening oor die egtheid en noodsaaklikheid in hierdie boek vir die gebruik van die vierletters in die mond van Mellors [die wildbewaarder]?" Hoggart het geantwoord dat alhoewel mense uit die werkersklas skaars die enigste mense was wat vloekwoorde uitspreek, hulle dit wel gebruik het. 'As u op 'n bouperseel gewerk het, soos ek, sal u agterkom dat hulle keer op keer herhaal word. 127
Ook Hoggart het meer as 'n dekade as onderwyser vir volwassenes deurgebring. In die verhoor gebruik hy sy onderrigervaring met goeie doel en verduidelik hoe Lawrence godslasterlike woorde probeer aflos en hoe hy die erfenis van die 'puriteinse' tradisie was. 128 (Die verdediging het Lawrence as 'n visioenêr of prediker beskou, iemand met 'n boodskap om oor te dra. Deur die waarde van die roman as literatuur aan 'n hoër doel te koppel, kon die verdediging ingewikkelde vrae oor literêre vorm omseil en hoef dit nie te baseer nie 129 Hoggart het vasberade geduldig gebly terwyl Griffith-Jones hom soos 'n onaangename intellektueel probeer laat lyk het: "Ek is verplig vir daardie lesing" "die vraag is redelik eenvoudig om sonder 'n ander een te beantwoord lesing. U is tans nie aan die Universiteit van Leicester nie. " Sybille Bedford het 'Leicester' kursief gemaak in die verslag van die verhoor waarvoor sy geskryf het Besoek om die 'dun afkeer' in Griffith-Jones se stem aan te dui. Soos Hoggart dit onthou, het Griffith-Jones effens stilgehou voor die naam van die universiteit, "asof hy die naam van so 'n onbeduidende plek moet herwin uit die diepte van sy geheue ... Hy het homself oorgegee. Hy het homself gesien as 'n kruisondervraging van iemand wat klasgee op 'n provinsiale en dus onbedagsame plek vir onbedagsame mense. " 130 Die kontras tussen die twee mans se manier versterk die indruk van meer as een waarnemer dat Hoggart die tweestryd gewen het. 131
Die verhoor word onthou as 'n simboliese drempel vir die 1960's, maar die politiek daarvan was baie kenmerkend van die 1950's. Die standpunt van die deskundige getuies toon 'n voorbeeld van die dekade se "dubbele helix van demokratisering en eerbied." 132 Na die Tweede Wêreldoorlog het gevestigde geleerdes en manne en vroue van briewe baie groter en meer uiteenlopende gehore toegespreek, as gevolg van veranderinge in die medialandskap en miskien ook as gevolg van onderwyshervormings. Jonger en selfbewus provinsiale of werkersklas-skrywers en intellektuele, nie die minste Hoggart nie, bereik ook hierdie breë publiek. Liberale of afwykende stemme het veral baat gevind by hierdie ontwikkelings in die openbare kultuur van Brittanje (daar was lank genoeg mediageleenthede vir meer populistiese kommentators sowel as standaarddraers vir tradisie). Dit was 'n oomblik van kulturele demokratisering wat afhang van die volharding van sosiale hiërargie en intellektuele gesag. Die eerbied was nie net vir gevestigde elite nie, maar ook vir die waarde van kuns en leer. Soos Michael Bell opgemerk het, was die tydperk tussen die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die vroeë 1960's 'een waarin die ouer hiërargiese aannames van sosiale leierskap oorvleuel met 'n nuwe openheid oor wie hierdie funksie kan verrig'. 133 Mans uit beskeie agtergronde wat vir 'kultuur' praat, het die geslagsvoorregte van sosiale leierskap aanvaar. Pikkewyn het die Lady Chatterley se minnaar beide omdat dit aanspraak kan maak op die owerheid en omdat dit, en beslis nie die vervolging nie, simpatie kan eis met die gewilde gevoelens van die tyd.
Daar is in hierdie kombinasie van eerbied en demokratisering 'n eggo van die ongemaklike naasbestaan ​​van die idee van die liberale subjek en hiërargiese Tory -denke. Die naoorlogse samesmelting van die demokratiese en die uitstel was egter baie korter. Dit is ongedaan gemaak deur die meer deeglike kulturele transformasies van die vroeë en middel-1960's, aangesien die aannames van sosiale leierskap in duie gestort het. 134 'n Dekade later sou die skouspel van middeljarige manlike akademici wat Lawrence se behandeling van seks ernstig verduidelik het, amper so belaglik gelyk het soos Griffith-Jones se vraag oor vrouens en bediendes.
Die Wet op onwelvoeglike publikasies is nie opgestel om veranderlike onwelvoeglikheid te beëindig nie, maar die bepalings van die getuienis van deskundiges het 'n ruimte gebied waarin die sosiale aannames van die wet aan uitdagings blootgestel kan word. Nou het 'n hof die vraag gekonfronteer wat in die Hank Janson -verhoor in 1952 begin bedel het: sou daar verskillende standaarde wees vir boeke wat vir die "beperkte klas" geprys is en boeke binne die bereik van fabriekswerkers? Nog voordat Gardiner teen die onbillikheid van die onderskeid aangevoer het, het Griffith-Jones se verwysing na vrouens en bediendes die werkveronderstellings van die vervolging absurd en verouderd laat lyk. Veranderlike onwelvoeglikheid was, net soos die Marseille -hawewerkers se voorregte wat William H. Sewell jr., So suggestief ontleed het, 'n 'patroon ... van sosiale verhoudings' wat mettertyd 'gereproduseer kan word, selfs in die konteks van omgewingsveranderings'. 135 Dit is nie net weergegee deur die paternalisme van senior advokate nie, maar ook deur die roetines van polisiëring en die iteratiewe redenasie van die presedent, waarvan die sirkulariteit daartoe gelei het dat die sosiale oordele van die onwelvoeglikheidsreg nie die 'omringende sosiale veranderinge' weerspieël nie. van 'n demokratiserende kultuur. 136
Die vraag van Griffith-Jones en die verdediging se lisensie om te praat oor die sosiale en etiese waarde om 'n eksplisiete boek vryelik beskikbaar te stel, het hierdie kring ontwrig. Alhoewel die openbare "seminaar" van die prokureurs en getuies die verhoor vinnig as 'n kritiese oomblik in die geskiedenis van die moderne Brittanje bevestig het, was dit 'n uiters kontingente gebeurtenis. 137 Tog is dit dikwels hoe groot verandering plaasvind in 'n kultuur binne 'n kultuur soos die wet. Grootskaalse sosiale transformasies kan 'omringend' wees sonder om deurdringend te wees. Dit is gereeld deur 'n verandering in 'n gelokaliseerde praktyk of meganisme dat dit hul impak op die reg, literatuur of onderwys, of 'n ander kulturele vorming met sy eie kenmerkende organisasie maak.
Na die Lady Chatterley se minnaar verhoor, is onwelvoeglikheidsreg in Engeland gedemokraties in die sin dat beweerde verskille tussen soorte volwasse lesers nie meer wesenlik was nie. Toe Gardiner sy grootste demokratiese aansprake maak, het hy gepraat van gelykheid eerder as vryheid. In hierdie opsig werk hy met die tradisie wat hy geërf het. Sedert die negentiende eeu het die sosiale oordele van die Engelse onwelvoeglikheidswetgewing gefokus op lesers se verdediging teen korrupsie, hul vermoë tot selfregering, eerder as op die plek van lees en vryheid van uitdrukking in die Britse kultuur. Die redenasie van die polisie en aanklaers het nie van die veronderstelling van 'n algemene vryheid na spesifieke uitsonderings oorgegaan nie: die operasionele vrae het die reg en die kwalifikasie vir die lees van sekere boeke aangeskakel. Die punt is nie dat die werklikheid van staatsoptrede nie aan die retoriek van 'Engelse vryhede' voldoen nie, maar dat die retoriek self dikwels afwesig was.
So in K. D. Ewing en C. A. Gearty se nougesette weergawe van "die stryd om burgerlike vryhede" in die era van die twee wêreldoorloë, kom die vryheid van uitdrukking selde voor as 'n oorweging waaraan howe en die uitvoerende gesag moes werk of verskonings moes maak. 138 Vroeër het Engelse regspraak weinig leiding gegee in vonnisse wat die algemeen bewoordde waarborg van "vryheid van uitdrukking" in artikel 10 van die Europese Konvensie vir Menseregte insluit en vervat in die Verenigde Koninkryk se Wet op Menseregte van 1998. 139 Idees van vrye uitdrukking is gedemp , of skaars geregistreer, selfs op regsgebiede wat spraakhandelinge of skryfwerk betref, waar daar geen teenoorgestelde kommer was nie, soos openbare sedes (soos in onwelvoeglike gevalle) of nasionale veiligheid (soos in sedisie -sake). Kriminele laster bied 'n goeie voorbeeld. Anders as die ooreenstemmende skade, het kriminele laster nie gepubliseer aan 'n derde party en skade aan die reputasie nodig nie: die oortreding lê in die maak van kwetsende verklarings. So laat as in die middel van die twintigste eeu is kriminele laster wyd gebruik deur die polisie en deur burgers wat privaat vervolging bring om mense wat ander met beledigende briewe aangeval het, te straf of in toom te hou. Die gepastheid van die gebruik van 'n wet wat uitdrukking gebruik om persoonlike teistering te hanteer, het nie 'n probleem geword nie. 140
Met kriminele laster en onwelvoeglike laster is die wette met betrekking tot uitdrukking as komponente in die masjinerie van sosiale orde beskou. Ons kom terug na Blackstone: die openbare vrede, nie die persvryheidreg verstaan. " In 'n tydperk wat deurspek is deur regte, soos ons eie tyd is, is dit die moeite werd om die maniere te ondersoek waarop lees en skryf slegs 'n halwe eeu gelede heel anders kon gedink word.
Hierdie artikel was die idee van Jon Lawrence. Hy, Matt Houlbrook, Peter Mandler, Susan Pedersen en James Vernon het konsepte gelees, en hul waarnemende kritiek het my gehelp om my argumente en aannames te heroorweeg. Andrew Fitzmaurice, Kirsten McKenzie, Stephen Robertson en Shane White het op 'n kritieke stadium in die hersieningsproses baie gewaardeerde opmerkings oor die manuskrip gemaak. Die AHRse redakteurs en anonieme lesers het gehelp om die reikwydte van die artikel te verbreed en sy argumente te versterk, en ek is Jane Lyle en haar span dank verskuldig vir hul deeglike redigering. My dank ook aan Laura Beers, Saliha Belmessous, David Cahill, Huw Clayton, Marco Duranti, Hannah Forsyth, Sarah Graham, Martyn Lyons, Iain McCalman, Peter McDonald, Robert Scoble, Glenda Sluga en Natasha Wheatley vir hul kommentaar en voorstelle, en aan Peter Allender, Rhiannon Davis en Jennie Taylor vir navorsingshulp. Hierdie navorsing is moontlik gemaak deur 'n genootskap van die Australian Research Council (Discovery Project 1093097).
1 Geoffrey Robertson, "The Trial of Lady Chatterley's Lover," Die voog, 22 Oktober 2010, Steve Hare, "The Tumultuous Trial of 'Lady Chatterley's Lover,'" Daily Telegraph, 1 November 2010, Peter Hennessy, Have It So Good: Brittanje in die vyftigerjare (Londen, 2006), 512 Kenneth O. Morgan, Brittanje sedert 1945: The People's Peace (Oxford, 2001), 186 Arthur Marwick, The Sixties: Cultural Revolution in Britain, France, Italy, and the United States, c.1958 – c.1974 (Oxford, 1998), 146–147.
2 H. Montgomery Hyde, red., The Lady Chatterley's Lover Trial (Regina v. Penguin Books Limited) (Londen, 1990), 161. Die deeglikste ondersoek van die voorbereidings vir en die nadraai van die verhoor is Alistair McCleery, 'Lady Chatterley se minnaar Herbedek, " Publiseer geskiedenis 59 (2006): 61–84. Vreemd genoeg gaan McCleery deur die verhoor self en laat hy dus enkele van die belangrikste argiefmateriaal wat in die saak betrekking het, na, soos die opdrag van die prokureur wat later in hierdie artikel bespreek word. Ander gedetailleerde verslae sluit in Sean Matthews, "The Trial of Lady Chatterley se minnaar: 'Die mees deeglike en duurste seminaar oor Lawrence se werk wat ooit gegee is', 'in Howard J. Booth, red., Nuwe D. H. Lawrence (Manchester, 2009), 169-191 Jeremy Lewis, Penguin Special: The Life and Times of Allen Lane (Londen, 2005), hfst. 18. Oor die publikasiegeskiedenis van die roman en vroeëre verstrengelinge met die wet, sien Michael Squires, inleiding tot D. H. Lawrence, Lady Chatterley's Lover 'n Voorstel van Lady Chatterley's Lover, red. Squires (Cambridge, 1993), xvii – lx, hier xxviii – xl John Worthen, D. H. Lawrence: Die lewe van 'n buitestaander (Londen, 2005), chaps. 23–25.
3 Die Nasionale Argief, Kew [hierna TNA], direkteur van openbare vervolging, DPP 2/3077, pt. 4, "Sentrale Strafhof. Old Bailey, Londen, E.C.4, Donderdag, 20 Oktober, 1960. Voor: Mr Byrne. Regina v Penguin Books Limited… Transcript of the Shorthand Notes of George Walpole & amp. Co., Official Shorthand Writers to the Central Criminal Court… First Day, "14 Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 62. By die aanhaling van verklarings in die hof maak ek gewoonlik staat op die uitgawe van Hyde, wat gebaseer is op die transkripsies van die hofstenograwe. C. H. Rolph, red., The Trial of Lady Chatterley: Regina v. Penguin Books Limited — The Transcript of the Trial (Harmondsworth, 1961), wat na die verhoor deur Penguin gehaas is, word gereeld aangehaal, maar dit is minder omvattend as die uitgawe van Hyde. Die Rolph -bundel is waarskynlik gebaseer op die gedeeltelike transkripsies wat deur die Persvereniging vervaardig is. Die howe kan huiwerig wees om afskrifte van die amptelike afskrifte te maak, in welke geval joernaliste terugval op wat die persvereniging verskaf het. Sien Ludovic Kennedy, Die verhoor van Stephen Ward (Londen, 1964), 9–10.
4 Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 17 Rolph, Die verhoor van Lady Chatterley, 17. Vir voorbeelde van Griffith-Jones op sy verwoestendste, sien Kennedy, Die verhoor van Stephen Ward, 24, 168–169, 181, 209.
5 TNA, DPP 2/3077, pt. 1, "Donderdag 20 Oktober 1960 om 10.30 uur in hof 1" Selina Todd, "Huishoudelike diens en klasverhoudinge in Brittanje, 1900–1950," Verlede en hede, geen. 203 (Mei 2009): 181–204, hier 188.
6 Richard Hoggart, 'N Verbeelde lewe: lewe en tye, vol. 3: 1959–91 (1992 repr., Oxford, 1993), 55.
7 Alhoewel dit deur die breër konteks van die Britse geskiedenis ingelig word, fokus hierdie artikel op Engeland. Die veelvuldige regstelsels wat in die Verenigde Koninkryk werk, beteken dat die argumente wat hier aangevoer word, nie ten volle van toepassing is op die ander samestellende lande nie, veral Skotland.
8 Ian Hunter, David Saunders en Dugald Williamson, Oor pornografie: wetgewing oor letterkunde, seksualiteit en onwelvoeglikheid (Basingstoke, 1993), 10, 73.
9 Die koningin v. Hicklin, 3 Queen's Bench (1867–1868): 360, op 371.
10 Hunter, Saunders en Williamson, Oor pornografie, 66–73 Deana Heath, Suiwerende Ryk: Onwelvoeglikheid en die politiek van morele regulering in Brittanje, Indië en Australië (New York, 2010), 51–52. Dit was ondanks die feit dat Cockburn se opmerkings was obiter dicta, nie 'n bindende presedent nie. Alhoewel Cockburn die titel van hoofregter beklee het, was syne nie die hoogste hof van Brittanje nie.
11 Alison M. Parker, Suiwerende Amerika: vroue, kulturele hervorming en pro-sensuuraktivisme, 1873–1933 (Urbana, Ill., 1997), 2 Rochelle Gurstein, The Repeal of Reticence: A History of America's Cultural and Legal Struggles on Free Speech, Obscenity, Sexual Liberation, and Modern Art (New York, 1996), 187.
12 Bewys notule voor die gekose komitee oor die wetsontwerp op obseen publikasies en bylaes in sessie 1956–57 (Londen, 1958), 109 Lewis, Pikkewyn spesiaal, 317.
13 Die koningin v. Hicklin, 3 Queen's Bench (1867–1868): 360, op 372.
14 Patrick Joyce, Die reël van vryheid: Liberalisme en die moderne stad (Londen, 2003) Chris Otter, The Victorian Eye: A Political History of Light and Vision in Brittanje, 1800–1910 (Chicago, 2008), 10–12 Simon Gunn en James Vernon, reds., Die eienaardighede van die liberale moderniteit in die keiserlike Brittanje (Berkeley, Kalifornië, 2011).
15 Michel Foucault, Dissipline en straf: die geboorte van die gevangenis, trans. Alan Sheridan (1975 repr., Londen, 1991), pt. 3, hfst. 3.
16 Peter Mandler, "Inleiding: staat en samelewing in Victoriaanse Brittanje," in Mandler, red., Vryheid en gesag in Victoriaanse Brittanje (Oxford, 2006), 1–21, hier 13–18, aanhaling uit 13. Sien byvoorbeeld Martin J. Wiener, Rekonstruksie van die misdadiger: kultuur, reg en beleid in Engeland, 1830–1914 (Cambridge, 1990), 7–9, 11–12, 60–61.
17 Catherine Hall, Keith McClelland en Jane Rendall, Die definisie van die Victoriaanse nasie: klas, ras, geslag en die hervormingswet van 1867 (Cambridge, 2000) Anna Clark, "Gender, Class, and the Nation: Franchise Reform in England, 1832–1928", in James Vernon, red., Die grondwet herlees: nuwe vertellings in die politieke geskiedenis van Engeland se lang negentiende eeu (Cambridge, 1996), 230–253 Jennifer Pitts, A Turn to Empire: The Rise of Imperial Liberalism in Britain and France (Princeton, N.J., 2005), 249.
18 Jon Lawrence, 'Paternalisme, klas en die Britse pad na moderniteit', in Gunn en Vernon, Die eienaardighede van die liberale moderniteit, 147–164, hier 147. Lawrence bespreek die polisiëring van onwelvoeglikheid as een van 'n aantal gebiede van bestuur en openbare lewe waarin sodanige denke paternalistiese praktyke onderskryf (155–156). Vergelyk James Vernon, "Wat was liberalisme, en wie was die onderwerp daarvan? Of sal die werklike liberale onderwerp asseblief opstaan ​​?, " Victoriaanse studies 53, nee. 2 (2011): 303–310, hier 307–308.
19 John Frederick Archbold, Die vrederegter en gemeentebeampte: met die praktyk van landprokureurs in strafsake - wat die hele wet bevat met betrekking tot aanklagte en opsommende oortredings, verbintenisse, veroordelings, bevele en meer., 7de uitg., Red. James Paterson, 3 vols. (Londen, 1875–1878), 2: 983–984 Samuel Stone, Die Handves van die Regters, 26ste uitg., Red. George B. Kennett (Londen, 1891), 645–646 The Metropolitan Police Guide: Being a Compendium of the Law Affecting the Metropolitan Police, 6de uitg., Red. James Roberts (Londen, 1916), 1274 C. E. Howard Vincent, Vincent's Police Code en algemene handleiding van die strafreg, 16de uitg., Ds. deur die Kommissaris van Polisie van die Metropolis (Londen, 1924), 145, 168 Charles Pilley, Wet vir joernaliste (Londen, 1924), 67–68.
20 Vir kontraste oor die demokratiserende eienskappe van moderne kulturele vorme in Brittanje na 1918, sien D. L. LeMahieu, A Culture for Democracy: Mass Communication and the Cultivated Mind in Britain between the Wars (Oxford, 1988) Ross McKibbin, Klasse en kulture: Engeland, 1918–1951 (Oxford, 1998). 'N Klassieke kontemporêre interpretasie is J. B. Priestley, Engelse reis (1934 repr., Harmondsworth, 1977), 376. Vir 'n internasionale perspektief, sien Victoria de Grazia, Onweerstaanbare ryk: Amerika se vooruitgang deur die twintigste eeu (Cambridge, Mass., 2005).
21 Lawrence, "Paternalisme, klas en die Britse pad na moderniteit," 156–157 Frank Mort, Capital Affairs: London and the Making of the Permissive Society (New Haven, Conn., 2010), hfst. 7.
22 Sybille Bedford, "The Trial of Lady Chatterley se minnaar"(1960), in Bedford, Soos dit was: plesier, landskappe en geregtigheid (Londen, 1990), 127–170, hier 133.
23 Oor die afwesigheid van 'n sterk leerstelling van vryheid van uitdrukking in die Engelse reg, sien A. V. Dicey, Inleiding tot die studie van die Grondwet, 8ste uitgawe. (Londen, 1915), hfst. 6, bv. 235–236, 241–242. Dicey sê: "As ... die beginsels van die gemenereg en die krag van die verordenings wat nog in die wetboek vervat is, werklik waardeer word, kan niemand beweer dat die Engelse wet so 'n natuurlike reg op vrye gedagtes kommunikeer nie. en menings wat 'n bietjie meer as honderd jaar gelede in Frankryk verklaar is as een van die waardevolste regte van die mens "(241–242).
24 Sien byvoorbeeld Thomas Starkie, 'N Verhandeling oor die wet van laster en kwaad: en terloops van kwaadwillige vervolging, 2de uitgawe, 2 vols. (Londen, 1830), 1: vi.
25 William Blackstone, Kommentaar op die wette van Engeland, 9de uitgawe, 4 vols. (1783 repr., New York, 1978), 4: 142 sien ook Die koningin v. Hicklin, 3 Queen's Bench (1867–1868): 360, op 377 (Blackburn J). Hunter, Saunders en Williamson voer aan dat daar 'n skeuring was tussen die beroepe op die koning se vrede in die agtiende-eeuse besprekings oor onwelvoeglikheid en die 'gemedikaliseerde moraliteit en gemoraliseerde medisyne' wat hulle in die Victoriaanse tydperk onderskei het Oor pornografie, 90–91. Ek dink dit is om die kragtige kontinuïteit oor die twee eeue van wat William J. Novak 'die gemeenregtelike visie van 'n goed gereguleerde samelewing' genoem het, te verminder, Novak, The People's Welfare: Wet en regulering in die negentiende-eeuse Amerika (Chapel Hill, N.C., 1996), inleiding en hfst. 1. Die volgehoue ​​toewyding aan idees oor die vrede in die negentiende eeu - en die twintigste - blyk duidelik uit die feit dat onwelvoeglikheid onder die gebied van dwalingswetgewing en munisipale statute en regulasies val.
26 Blackstone, Kommentaar op die wette van Engeland, 4: 151–152, klem in die oorspronklike.
27 Edward Tindal Atkinson, Onwelvoeglike letterkunde in die regte en praktyk (Londen, ), 24–25. In 'n onwelvoeglikheidssaak van 1954 wat Griffith-Jones goedkeurend aangehaal het in die Lady Chatterley se minnaar Justisie Devlin het die jurie gerig: 'u sit nie as 'n raad van sensore nie.' Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 59–60.
28 Nicole Moore, Die Censor's Library (St Lucia, Queensland, 2012).
29 Peter D. McDonald, Die Literatuurpolisie: Apartheid -sensuur en die kulturele gevolge daarvan (Oxford, 2009) Senia Pašeta, "Sensuur en sy kritici in die Ierse Vrystaat, 1922–1932," Verlede en hede, geen. 181 (November 2003): 193–218 Michael Adams, Sensuur: The Irish Experience (Dublin, 1968), hoofstukke. 1–3. Die 'groter projek' van die Ierse Vrystaat was 'n katolisiserende projek, en die beperking van geboortebeperkingsliteratuur was 'n belangrike kwessie by die instelling van die sensuurraad.
30 David M. Rabban, Gratis toespraak in sy vergete jare (Cambridge, 1997), veral. 2, 14, 15 en hfst. 3 Patterson teen Colorado, 205 U.S. 454, op 462 (1907) Leigh Ann Wheeler, Against Obscenity: Reform and the Politics of Womanhood in America, 1873–1935 (Baltimore, 2004), 55–56.
31 Rabban, Gratis toespraak in sy vergete jare, 2, 15 Parker, Suiwer Amerika, 1. Sien ook Gurstein, Die herroeping van terughoudendheid, 183–184 Wheeler, Teen onwelvoeglikheid.
32 Rabban, Gratis toespraak in sy vergete jare, tjaps. 7–8 David Yassky, "Tydperke van die eerste wysiging," Columbia Law Review 91 (November 1991): 1699–1755.
33 Om veranderlike obseniteit van die negentiende-eeuse alledaagse na die 1960's te laat opspoor, beteken dat baie oorgeneem moet word wat belangrik is in die geskiedenis van sensuur. Die beginsel van veranderlike onwelvoeglikheid is van toepassing op "literatuur" en grensboeke, nie op die gidse en katalogusse oor pornografie en geboortebeperking waarmee die betrokke owerhede die meeste van hul tyd bestee het nie. Sien Lisa Z. Sigel, "Sensuur in die Britse Oorlog tussen die Tweede Wêreldoorlog: Onwelvoeglikheid, Skouspel en die werking van die Liberale Staat," Journal of Social History 45, nee. 1 (2011): 61–83. Hierdie artikel handel slegs kortliks of glad nie oor vrae wat baie navorsing op hierdie gebied gedryf het nie, soos die konstruksie van "die onwelvoeglike" as 'n regulerende kategorie, die verhouding tussen obsceniteit en literêre modernisme en die manier waarop pornografie as 'n kwasi-politieke genre of 'n seksuele denkbeeldige. Vir 'n voorbeeld van die literatuur oor hierdie onderwerpe, sien Heath, Suiwerende Ryk Celia Marshik, Britse modernisme en sensuur (Cambridge, 2006) Lisa Z. Sigel, Bestuurlike plesier: Pornografie en sosiale verandering in Engeland, 1815–1914 (New Brunswick, N.J., 2002) Lynn Hunt, red., Die uitvinding van pornografie: onwelvoeglikheid en die oorsprong van moderniteit, 1500-1800 (New York, 1993) Iain McCalman, Radikale onderwêreld: profete, revolusionêre en pornograwe in Londen, 1795-1840 (Cambridge, 1988).
34 Eugen Weber, Boere in Fransmanne: Die modernisering van landelike Frankryk, 1870-1914 (Stanford, Kalifornië, 1976), hfst. 18. Sien ook Judith Surkis, Seks van die burger: moraliteit en manlikheid in Frankryk, 1870-1920 (Ithaca, N.Y., 2006), hfst. 1.
35 David Vincent, Geletterdheid en populêre kultuur: Engeland, 1750–1914 (Cambridge, 1989), hfst. 3 Alec Ellis, Ons meesters opvoed: invloede op die groei van geletterdheid by kinders in die Victoriaanse werkersklas (Aldershot, 1985) R. K. Webb, The British Working Class Reader, 1790–1848: Geletterdheid en sosiale spanning (Londen, 1955) Richard D. Altick, The English Common Reader: A Social History of the Mass Reading Public, 1800–1900 (1957 repr., Columbus, Ohio, 1998), hoofstukke. 2, 15 Mark Hampton, Visions of the Press in Britain, 1850–1950 (Urbana, Ill., 2004), hfst. 2.
36 Sien Deborah Wynne, "Lesers en leespraktyke", in Patrick Parrinder, genl. red., Die Oxford History of the Novel in Engels, vol. 3: Die negentiende-eeuse roman, 1820–1880, red. John Kucich en Jenny Bourne Taylor (Oxford, 2012), 22–36, hier 27–29. Sien ook Patrick Brantlinger, Die leesles: die bedreiging van massageletterdheid in die negentiende-eeuse Britse fiksie (Bloomington, Ind., 1998).
37 John Garrett Leigh, "Wat lees die massas?" Ekonomiese oorsig 14, nee. 2 (1904): 166–177, hier 176.
38 Kate Flint, The Woman Reader, 1837–1914 (Oxford, 1993), hfst. 7.
39 James Haslam, Die pers en die mense: 'n skatting van lees in werkersdistrikte-herdruk uit die 'Manchester City News' (Manchester, 1906) Francis Hitchman, "The Penny Press," Macmillan's Magazine 43 (1881): 385–398, hier 385 Walter Montagu Gattie, "What English People Read," Tweeweeklikse hersiening, nuwe ser., 46 (September 1889): 307–321, hier 308 Geo. R. Humphery, "Die lees van die werkersklasse" Negentiende eeu 33 (April 1893): 690–701, hier 692, 694 [B. G. Johns], "Die letterkunde van die strate", Edinburgh Review 165 (Januarie 1887): 40–65, hier 65.
40 Walter Besant, "Die vermaak van die mense" Kontemporêre resensie 45 (Maart 1884): 342–353, hier 343–344 Johns, "The Literature of the Streets", 60–61 Gattie, "What English People Read," 308.
41 Humphery, "Die lees van die werkersklasse", 692.
42 House of Commons Debatte [hierna HC Deb.], vol. 325, 8 Mei 1888, kol. 1708, 1711. Sien ook Anthony Cummins, "Émile Zola's Cheap English Dress: The Vizetelly Translations, Late-Victorian Print Culture, and the Crisis of Literary Value" Hersiening van Engelse studies, nuwe ser., 60, no. 243 (2009): 108–132, hier 119 Samuel Smith, My lewenswerk (Londen, 1902), 477.
43 "'n Sensuur van sedes" St James's Gazette, 1 November 1888, 3 Stephen Koss, Die opkoms en ondergang van die politieke pers in Brittanje, vol. 1: Die negentiende eeu (Londen, 1981), 233–234.
44 Martyn Lyons, "Wat het die boere gelees? Geskrewe en gedrukte kultuur in landelike Frankryk, 1815–1914, " Kwartaalblad van die Europese geskiedenis 27, nee. 2 (1997): 165–197 Theodore Zeldin, Frankryk, 1848–1945, vol. 2: Intellek, smaak en angs (Oxford, 1977), 548–551.
45 Oor landdros, sien Margot C. Finn, "The Authority of the Law", in Mandler, Vryheid en gesag in Victoriaanse Brittanje, 159–178, hier 162–164, 177. Sien Leo Page oor die vrederegters, Vrederegter (Londen, 1936).
46 William Cornish, J. Stuart Anderson, Ray Cocks, Michael Lobban, Patrick Polden en Keith Smith, Die Oxford History of the Laws of England, vol. 13: 1820–1914: Ontwikkelingsvelde (Oxford, 2010), 367 TNA, Home Office Papers, HO 302/4, "Confidential: House of Commons: Select Committee on Obscene Publications Bill: Memorandum Subigned on Behalf of the Home Secretary" (Mei 1957).
47 Cornish et al., 1820–1914: Ontwikkelingsvelde, 364–365 Hunter, Saunders en Williamson, Oor pornografie, 73–74 Alfred Hughes, Blare uit die notaboek van 'n polisiehoof (Londen, n.d. [1864?]), 192–193. Sien Colin Manchester, 'A History of the Crime of Obscene Libel', ten minste oor die doelwit van uitgewers en verspreiders eerder as skrywers. Tydskrif vir Regsgeskiedenis 12, nee. 1 (1991): 36–57, hier 46.
48 Cummins, "Émile Zola se goedkoop Engelse rok," 124 sien ook 123.
49 Ibid., 110, 123 M. J. D. Roberts, "Moral, Art and the Law: The Passing of the Obscene Publications Act, 1857," Victoriaanse studies 28, nee. 4 (1985): 609–629, hier 628. Vergelyk die mening van die Liverpool Mercury: "As die Engelse weergawes aanstootlik is vir die wet, is dit moeilik om te verstaan ​​waarom die veel meer oproerige Franse weergawes toegelaat word om te versprei." National Vigilance Association, Pernicious Literature: Debat in die laerhuis - verhoor en oortuiging vir die verkoop van Zola se romans, met menings van die pers (Londen, 1889), 22. Samuel Smith was onaangeraak deur die idee dat immorele literatuur veilig in duur uitgawes kon versprei, sodat die mark altyd winsgewend sou wees om goedkoop weergawes vir massasirkulasie te vervaardig. HC Deb., vol. 325, 8 Mei 1888, kol. 1714.
50 Cummins, "Émile Zola se goedkoop Engelse rok," 128–129.
51 Emily Crawford, "Emile Zola," Kontemporêre resensie 55 (Januarie 1889): 94–113 Janet E. Hogarth, "Literary Degenerates," Tweeweeklikse hersiening, nuwe ser., 57 (April 1895): 586–592, hier 587 Robert Lee Wolff, Sensasionele Victoriaanse: The Life and Fiction of Mary Elizabeth Braddon (New York, 1979), 317–320.
52 HC Deb., vol. 186, 25 Maart 1867, kol. 485, 487.
53 H. C. G. Matthew, Gladstone, 1809–1874 (Oxford, 1986), 127–128.
54 Hall, McClelland en Rendall, Definisie van die Victoriaanse nasie, 93.
55 HC Deb., vol. 186, 26 Maart 1867, kol. 636–637.
56 José Harris, "Between Civic Virtue and Social Darwinism: The Concept of the Residuum", in David Englander en Rosemary O'Day, red., Retrieved Riches: Social Investigation in Britain, 1840–1914 (Aldershot, 1995), 67–87, hier 74.
57 Joan Wallach Scott, "Oor taal, geslag en werkersklasgeskiedenis", in Scott, Geslag en die politiek van die geskiedenis (New York, 1988), 54–67, hier 62–63.
58 Oor die manlikheid van 'karakter', sien Hall, McClelland en Rendall, Definisie van die Victoriaanse nasie, hfst. 2 Clark, "Gender, Class, and the Nation" Stefan Collini, "Political Theory and the 'Science of Society' in Victoriaanse Brittanje," Historiese Tydskrif 23, nee. 1 (1980): 203–231, hier 217.
59 Daar is 'n parallel met die wet op persoonlike finansies in Victoriaanse Engeland. Paul Johnson het die streng regulering van die werkersklas se finansiële instellings en persoonlike skuld en die meer vergewensgesinde regime van bankrotskapsreg en beperkte aanspreeklikheid teenoor die finansies van die middelklas beheer na die 1860's. Die verskil "is geregverdig deur die beweerde verskil in morele kenmerke van ryk en arm". Die opvallendheid van hierdie klasuitsprake is veral beduidend in die geval van finansiële reëlings, want "in 'n werklike kontrakekonomie" sou dit "die minste onderworpe wees aan enige morele oplegging". Dus het nie kontrakvryheid of spraakvryheid formele en informele teorieë van die orde van klas en karakter ontwrig nie. Paul Johnson, "Klasreg in Victoriaanse Engeland," Verlede en hede, geen. 141 (November 1993): 147–169, hier 168 Johnson, Die bemarking: die Victoriaanse oorsprong van korporatiewe kapitalisme (Cambridge, 2010), 59–64. Ek het die parallel tussen obsceniteitswet en Johnson se argument oor die regulering van skuld en finansiële instellings te danke aan Lawrence, "Paternalism, Class, and the British Path to Modernity", 155–156.
60 Sigel, "Sensuur in Brittanje tussen die oorlog", 62 Deana Heath, "Onwelvoeglikheid, sensuur en moderniteit", in Simon Eliot en Jonathan Rose, red., 'N Metgesel vir die geskiedenis van die boek (Malden, Mass., 2007), 508–519, hier 509, voortgebou op David Saunders, "Kopiereg, onwelvoeglikheid en literêre geskiedenis," ELH: Engelse literatuurgeskiedenis 57, nee. 2 (1990): 431–444, hier 432.
61 TNA, Records of the Central Criminal Court, CRIM 1/60/4, Bow Street Police Court, deposition of Charles Arrow, 10 January, 1900. Voor die koms van radio verwys die woord "uitsending" na 'n manier om saad te saai . Die Oxford English Dictionary (s.v. "uitsending", vers 2) teken metaforiese gebruike aan, maar geen verband hou met verkoop nie. Tog blyk dit dat die verkoop van iets wat "uitsending" was, polities was. 'N Beampte het in 1916 van Boccaccio's geskryf Decameron: "Dit wil voorkom asof hierdie werk al baie jare lank uitgesaai en algemeen aanvaar word as 'n klassieke." TNA, Metropolitaanse polisiekantoor, MEPO 3/2459, verslag deur inspekteur J. Lawrence, 23 Oktober 1916.
62 TNA, CRIM 1/60/4, Bow Street Police Court, R. v. Harry Sidney Nicholls en Alice Maud Taylor afsettingslêer, 13–14 (17 Januarie 1900). 'N Guinee was 'n pond plus 'n sjiel (een en twintig sjielings in totaal).
63 Ibid., 42 (13 Februarie 1900).
64 Sien Christopher Hilliard, "The Literary Underground of 1920s London," oor die manier waarop hierdie taktiek met entoesiasme vir handgemaakte boekproduksie gekruis het. Sosiale geskiedenis 33, nee. 2 (2008): 164–182, hier 170–179.
65 Allison Lorna Elizabeth Wee, "Trials and Eros: The British Home Office v. Indecent Publications, 1857–1932" (Ph.D. diss., University of Minnesota, 2004), hfst. 6, bied 'n goed gedokumenteerde steekproef van klagtes van die publiek en die antwoorde van die binnelandse kantoor. Sien ook Judith R. Walkowitz, City of Dreadful Delight: Vertellings oor seksuele gevaar in laat-Victoriaanse Londen (Londen, 1992), 123–124.
66 James Armstrong, "Die publikasie, vervolging en herpublikasie van James Hanley's Seuntjie (1931)," Biblioteek, 6de ser., 19, no. 4 (1997): 351–362, hier 351–356, 360 Harry Ransom Geesteswetenskaplike Navorsingsentrum, Universiteit van Texas in Austin, James Hanley Papers, "Opsomming — Verslag van die polisieverrigtinge teen die direkteure en die firma van Boriswood Limited in verband met na die boek met die titel 'Boy' Geskryf deur James Hanley, 'nd
67 State Library of New South Wales, Sydney, P. R. Stephensen Papers, MLMSS 1284, box 25, "Mandrake Press — Points for Defense," n.d. Sien ook Craig Munro, Inky Stephensen: Wild Man of Letters (1984 repr., St Lucia, Queensland, 1992), 85–86.
68 Die polisie het toegeslaan op 'n uitstalling van Lawrence se skilderye in 'n Londense galery en beslag gelê op afskrifte van die boek sowel as op sommige van die oorspronklike skilderye. Die afskrifte van die boek wat in die galery te koop was, is vernietig, maar die polisie wou nie die uitgawe self onderdruk nie. Munro, Inky Stephensen, 85–86.
69 TNA, HO 144/20642, Sir Archibald Bodkin aan sir John Anderson, 6 September 1929. In 1934 veroordeel 'n landdros die verspreiders van 'n Amerikaanse boek met die titel Gesonde sekslewe en lewe vir die uitoefening van "geen soort diskriminasie nie… op die manier waarop dit onder die publiek se aandag gebring is." "Boeke oor seksaangeleenthede: landdros en polisie -optrede," Die tye, 13 Maart 1935 TNA, MEPO 3/932, F. Sharpe aan A. Askew, 11 Oktober 1934, 18 Julie 1935.
70 TNA, HO 302/13, notule van 'n vergadering van die interdepartementele werkgroep oor onwelvoeglike letterkunde, 8 Maart 1955.
71 John Springhall, Jeug, populêre kultuur en morele paniek: Penny Gaffs aan Gangsta-Rap, 1830–1996 (Basingstoke, 1998), 141–146 Sue Owen, "Die misbruik van geletterdheid and the Feeling Heart: The Trials of Richard Hoggart, " Cambridge Quarterly 34, nee. 2 (2005): 147–176, hier 166–175. Hank Janson was die skepping van Stephen Frances, maar na ongeveer 1953 skryf ander outeurs onder die naam.
72 Steve Holland, Die proewe van Hank Janson (Tolworth, 2004), 133–135.
73 Sien George Orwell, "The Art of Donald McGill" (1941), in The Collected Essays, Journalism and Letters van George Orwell, red. Sonia Orwell en Ian Angus, 4 vols. (Boston, 2000), 2: 155–165, hier 155.
74 Holland, Die proewe van Hank Janson, 128.
75 Adrian Bingham, Geslag, moderniteit en die gewilde pers in Brittanje tussen die oorlog (Oxford, 2004) Billie Melman, Vroue en die populêre verbeelding in die twintigerjare: flappers en nimfe (Londen, 1988).
76 Matt Houlbrook, '' 'Pin to see the Peepshow': Culture, Fiction and Selfhood in Edith Thompson's Letters, 1921–1922, " Verlede en hede, geen. 207 (Mei 2010): 215–249, hier 217, 248.
77 Laura Doan, Modieuse saffisme: die oorsprong van 'n moderne Engelse lesbiese kultuur (New York, 2001), hfst. 1 TNA, DPP 1/88, Rubinstein, Nash & amp Co aan die direkteur van openbare vervolging, 19 Oktober 1928 "'n boek wat onderdruk moet word," Sondag Express, 19 Augustus 1928.
78 Jonathan Cape, brief aan die Daily Express, 20 Augustus 1928, aangehaal in Huw F. Clayton, '' 'A Frisky, Tiresome Colt?' Sir William Joynson-Hicks, the Home Office and the 'Roaring Twenties,' 1924–1929 "(Ph.D. diss., Universiteit van Wallis, Aberystwyth, 2008), 122.
79 TNA, DPP 1/92, "Re 'Sleeveless Errand': Rex v. Eric Honeywood Patridge - kort om aansoek te doen vir vernietigingsorde," n.d. (ongeveer Maart 1929). In hierdie opdrag het Bodkin gesê dat sir John Anderson, die senior staatsamptenaar van die binnelandse kantoor, hom meegedeel het dat die wet tot die uiterste beperk moet word teen 'n boek van hierdie aard. In die geval van Hall's Die put van eensaamheidBodkin is ook aktief ondersteun deur die binnelandse kantoor. Die verantwoordelike kabinetsminister was sir William Joynson-Hicks, 'n sterk morele kampvegter. Oor die politiek van Joynson-Hicks, sien James J. Nott, '' The Plague Spots of London ': William Joynson-Hicks, die Conservative Party and the Campaign against London's Nightclubs, 1924–29,' in Clare VJ Griffiths, James J. Nott en William Whyte, red., Klasse, kulture en politiek: opstelle oor Britse geskiedenis vir Ross McKibbin (Oxford, 2011), 227–246.
80 Stefan Petrow, Polisiërings sedes: Die Metropolitaanse polisie en die binnelandse kantoor, 1870–1914 (Oxford, 1994), 39, 195.
82 TNA, MEPO 3/938, William James Skardon aan hoofinspekteur, 5 Augustus 1937 "Uittreksel uit 'Peace of Justice' gedateer 31 Julie 1937" (lettertipe, nd) TNA, HO 302/13, notule van die werkgroep, Maart 8, 1955.
83 TNA, MEPO 3/938, notas in die kommentaarbladsye aan die begin van die lêer.
84 "Vrou se verdediging van 'n boek: 'Onkunde lei tot 'n egskeidingshof' - Landdros se siening van verse," Daily Telegraph, 17 Oktober 1935 "Verdediging van 'n boek: Bewyse vir uitgewers," Die tye, 17 Oktober 1935 Alec Craig, "The Seksuele impuls Vervolging, " Beplan, November 1935, 17–20, hier 18, kopie in die Universiteit van Londen, Senaathuisbiblioteek, Alec Craig Papers, MS1091/2/4.
85 Philip Williamson, Stanley Baldwin: Konserwatiewe leierskap en nasionale waardes (Cambridge, 1999), 218–222, aanhaling van 219 Ross McKibbin, "Class and Conventional Wisdom: The Conservative Party and the 'Public' in Inter-War Britain", in McKibbin, The Ideologies of Class: Social Relations in Britain, 1880–1950 (Oxford, 1990), 259–293. Oor die reaksie van die Arbeidersparty, sien Jon Lawrence, "Labor and the Politics of Class, 1900–1940", in David Feldman en Jon Lawrence, red., Strukture en transformasies in die moderne Britse geskiedenis (Cambridge, 2011), 237–260, hier 248–251.
86 Helen McCarthy, "Wie se demokrasie? Geskiedenis van die Britse politieke kultuur tussen die oorloë, " Historiese Tydskrif 55, nee. 1 (2012): 221–238, hier 237.
87 Lawrence, "Paternalism, Class, and the British Path to Modernity", 155–156, en oor demokratisering van neigings in die populêre kultuur en hul grense, sien McCarthy, "Whose Democracy ?," esp. 234 LeMahieu, 'N Kultuur vir demokrasie McKibbin, Klasse en kulture, 527–528.
88 Aldous Huxley, "Lord Campbell en meneer Charles," Nuwe staatsman en nasie, 9 November 1938, 673–674 "Die swaarkry van die bestaande wet met betrekking tot' An Obscene Libel '," Uitgewersblad, 7 Maart 1936, 323–324 Stanley Unwin, "Introduction: The Book World", in John Hampden, red., Die Boekewêreld (Londen, 1935), 1–11, hier 5 TNA, HO 302/4, sir Reginald Manningham-Buller aan sir Frank Newsam, Mei 1957 (dag nie gespesifiseer nie).
89 Dit blyk duidelik uit die vrae (aangeteken in die Bewyse notule) wat die geselekteerde komitee van die House of Commons oor die wetsontwerp op onwelvoeglike publikasies van 1957 aan die uitgewers, amptenare en polisiebeamptes voorgelê het.
90 TNA, HO 302/13, H. Stotesbury, "Wetsontwerp op obsene publikasies: nota vir S. of S's Use at Legislation Committee, Tuesday, November 22nd" (1955), klem in die oorspronklike.
91 Sien Roy Jenkins oor die wetgewende maneuver, 'N Lewe in die sentrum (Londen, 1991), 120–124 Mark Jarvis, Konserwatiewe regerings, moraliteit en sosiale verandering in welvarende Brittanje, 1957–64 (Manchester, 2005), 114–116.
92 TNA, Department of Law Officers, LO 2/146, G. E. Dudman to Manningham-Buller, 17 Desember 1958 Robert Jenkins aan Sir Theobald Mathew, 18 Desember 1959.
93 HC Deb., vol. 597, 16 Desember 1958, kol. 1046–1050.
94 TNA, LO 2/146, G. E. Dudman, "Nota", 11 November 1959.
95 TNA, LO 2/146, R. A. Carter aan Sir Theobald Mathew, 7 November 1959, met afskrif van die verslag van die Aand Standaard, 6 November 1959 "Lady Chatterley Challenged," Nuwe staatsman, 20 Augustus 1960, 229.
96 Holland, Die proewe van Hank Janson, tjaps. 12–13. Die aanklaer was Griffith-Jones.
97 TNA, DPP 2/2301, "Verklaring van Reginald Alfred Baldwin," 25 November 1953 "Verklaring van Hugh Watson," 25 November 1953.
98 TNA, LO 2/146, Carter to Mathew, 7 November 1959.
99 National Union of Teachers, Populêre kultuur en persoonlike verantwoordelikheid: 'n konferensie van diegene wat met onderwys besig is ... Woordeliks verslag (Londen, ), 51. Die spreker was Horace King, parlementslid van Southampton Itchen.
100 John Sutherland sê dit Lolita in werklikheid twee-en-twintig sjielings en sespennies gekos, ongeveer ses en 'n half keer soveel as die pikkewyn Lady Chatterley se minnaar. Sutherland, Lees die dekades: vyftig jaar van die land se topverkoperboeke (Londen, 2002), 49.
101 Borthwick Institute, University of York, Mirfield Papers, RT Davies aan Martin Jarrett-Kerr, 4 Oktober 1960, aangehaal in Mark Roodhouse, "Lady Chatterley and the Monk: Anglican Radicals and the Lady Chatterley Trial of 1960," Journal of Ecclesiastical History 59, nee. 3 (2008): 475–500, hier 486.
102 TNA, DPP 2/3077, pt. 1, "The Queen against Penguin Books Limited: Case to Advis", n.d.
103 Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 57.
107 In Engeland is advokate 'n professie wat verskil van advokate wat nie sake in die hof aanvoer nie. Op hierdie tydstip was advokate gewoonlik in die vak (nadat hulle die skool verlaat het), terwyl advokate met hul opleiding begin het - byna altyd Oxford of Cambridge in die eerste helfte van die twintigste eeu. 'Die balie', soos die broederskap van advokate bekend was, was baie meer sosiaal uitsluitend as die res van die regsberoep. Sien Leonard Schwarz, "Beroepe, elite en universiteite in Engeland, 1870–1970, op die sosiale profiel van die kroeg." Historiese Tydskrif 47, nee. 4 (2004): 941–962, hier 952, 953.
108 University of Bristol Library [hierna UBL], Penguin Archive, DM1679/9, Michael B. Rubinstein, "Regina v. Penguin Books Limited: re: Lady Chatterley's Lover — Draft Brief on Hearing of the Trial at the Old Bailey: Mr Gerald Gardiner QC, "7 Oktober 1960, 12–13.
109 Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 268. Sien ook Lewis, Pikkewyn spesiaal, 325.
110 Oor Penguin Books, sien Rick Rylance, "Reading with a Mission: The Public Sphere of Penguin Books," Kritiek Kwartaalliks 47, nee. 4 (2005): 48–66 Nicholas Joicey, "A Paperback Guide to Progress: Penguin Books, 1935–c. 1951," Britse geskiedenis van die twintigste eeu 4, nee. 1 (1993): 25–56 Lewis, Pikkewyn spesiaal, tjaps. 5–6 en die insider se rekening in Hoggart, 'N Verbeelde lewe, 51. Sien Matthew Hilton oor rook, Rook in die Britse populêre kultuur, 1800–2000: Perfect Pleasures (Manchester, 2000), 126, en vir 'n vergelyking van lees en rook vanuit 'n ander hoek, sien George Orwell, "Books v. Cigarettes" (1946), in Orwell, Die versamelde opstelle, joernalistiek en briewe, 4: 92–96.
111 Sien byvoorbeeld Tony Judt, Na -oorlog: 'n Geskiedenis van Europa sedert 1945 (Londen, 2005), 376.
112 Lewis, Pikkewyn spesiaal, 323 McCleery, "Lady Chatterley se minnaar Herbedek, "70 Roodhouse," Lady Chatterley en die monnik, "478, 489, 490 UBL, Penguin Archive, DM1679/9, Rubinstein aan Hans Schmoller, 8 Augustus 1960.
113 Rolph, Die verhoor van Lady Chatterley, 113–114. 'N Paar jaar later, toe die Metropolitaanse Polisie voorgestel het om die uitgewers van Henry Miller's te vervolg Kreefkring 'Om die afstoting wat ons in die Lady Chatterley-saak gely het, te wreek,' het Griffith-Jones nee gesê: 'selfs al sou sommige dit as' onwelvoeglik 'beskou, dink ek dit is uiters twyfelagtig of 'n skuldigbevinding ooit verkry sou word. In sy eienaardige styl vind ek dit goed geskryf - beter geskryf as 'Lady Chatterley's Lover' - en met aansienlike humor, sodat die vraag na die literêre verdienste daarvan moeilik sou wees. Die skrywer word blykbaar goed erken as 'n onderskeidingsskrywer. Dit wil voorkom asof daar in die geval van vervolging nie 'n tekort aan gesiene 'kundiges' is wat gereed is om namens die boek te praat nie ... Om hierdie redes raai ek aan dat geen strafregtelike verrigtinge ingestel word nie. " TNA, MEPO 2/10400, J. Kennedy aan ACC, 8 April 1963 Mervyn Griffith-Jones, "Re: John Calder (Publishers) Limited: Opinion," 2 April 1963.
114 Wet op onwelvoeglike publikasies, 1959 (7 & amp 8 Eliz. 2), a. 4. In die verlede is sulke getuienis af en toe toegelaat, maar gewoonlik is dit nie toegelaat nie, en het die goedkeuring van die hoër howe ontbreek. James Fitzjames Stephen, 'N Oorsig van die strafreg (misdade en strawwe) (Londen, 1877), 105 Atkinson, Onwelvoeglike letterkunde in die regte en praktyk, 10–11 Bewyse notule, 3.
115 Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 125–126.
116 "'n Behoorlike terughoudendheid" Die tye, 3 November 1960, sien ook G. W. H. Lampe, Donald M. Mackinnon, Hugh Montefiore, Alec R. Vidler en H. A. Williams, brief aan Die tye, 10 November 1960 Roodhouse, "Lady Chatterley and the Monk," 490.
117 Ian MacKillop, F. R. Leavis: 'n Lewe in kritiek (Londen, 1995), 304–309.
118 Die opponerende advokate het albei onberispelike elite -agtergronde. Waar Griffith-Jones in Eton opgelei is-'n lang opleidingsveld vir die heersers van Brittanje-en in Trinity Hall, Cambridge, het Gardiner na die nie minder eksklusiewe Harrow en daarna Magdalen College, Oxford, gegaan. Albei mans het inskrywings in die aanlyn Oxford Dictionary of National Biographynet soos ander wat verband hou met die verhoor, soos Sir Allen Lane, Michael Rubinstein, Sir Theobald Mathew, Roy Jenkins en C. H. Rolph.
119 Anthony Sampson, Anatomie van Brittanje (Londen, 1962), hfst. 39. Sien ook Hugh Thomas, red., Die stigting: 'n simposium (Londen, 1959) Peter Mandler, The English National Character: The History of an Idea van Edmund Burke tot Tony Blair (New Haven, Conn., 2006), 216–217.
120 Noel Annan, Our Age: English Intellectuals between the World Wars — A Group Portrait (New York, 1990). Annan was een van die min geleerdes wat die vervolging ook tevergeefs probeer werf het. TNA, DPP 2/3077, pt. 1, N. G. Annan aan sir Theobald Mathew, 24 Augustus 1960.
121 Lawrence Black, Herdefiniëring van Britse politiek: kultuur, verbruikersisme en deelname, 1954–70 (Basingstoke, 2010), 202, 204 Humphrey Carpenter, Dit was satire wat was: Beyond the Fringe, The Establishment Club, Private Eye en dit was die week wat was (Londen, 2000), pt. 2, kap. 2-5 pt. 3, kap. 2–4.
122 Stefan Collini, "Critical Minds: Raymond Williams and Richard Hoggart," in Collini, English Pasts: Essays in History and Culture (Oxford, 1999), 210–230, hier 227 Stephen Brooke, "Gender and Working Class Identity in Britain during the 1950s," Journal of Social History 34, nee. 4 (2001): 773–795.
123 Raymond Williams, Kultuur en samelewing, 1780–1950 (1958 repr., Harmondsworth, 1963), gevolgtrekking.
124 Dai Smith, Raymond Williams: 'n Warrior's Tale (Cardigan, 2008), 301–317, 378–382 John McIlroy en Sallie Westwood, reds., Grensland: Raymond Williams in volwasse onderwys (Leicester, 1993).
125 Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 251.
126 Richard Hoggart, Die gebruike van geletterdheid: aspekte van die werkersklaslewe, met spesiale verwysings na publikasies en vermaak (Londen, 1957), chaps. 1–5, 10.
127 Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 144. Sien ook Sean Matthews, "The Uses of D. H. Lawrence," in Sue Owen, red., Herlees van Richard Hoggart: Lewe, letterkunde, taal, opvoeding (Newcastle, 2008), 85–101, hier 92.
128 Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 144–145, 148–154. Die argument oor die "suiwering" van godslasterlike woorde was een wat die verdedigingsadvokate wou uitdruk. UBL, Penguin Archive, DM1679/9, Rubinstein, "Draft Brief", 8, 14.
129 Gevolglik is die argumente in die Lady Chatterley se minnaar verhoor was minder kompleks as dié a Lolita verhoor sou gegenereer het. Lawrence se vertelling is derdepersoon, terwyl die roman van Nabokov deur die "nimf-liefhebbende" protagonis vertel word. Terwyl Lady Chatterley se minnaar Daar kan aanneemlik gesê word dat sy die filosofie van sy skrywer verwoord, die spiraalvormige ambivalensie van Lolita maak dit baie moeiliker om te bespreek in terme van outeursfilosofie en outoriese verantwoordelikheid. Sien Dominick LaCapra vir sommige van die probleme wat indirekte vertellingsmetodes kan veroorsaak in onwelvoeglike verhore. "Madame Bovary" op proef (Ithaca, N.Y., 1982).
130 Bedford, "The Trial of Lady Chatterley se minnaar, "162 Hoggart, 'N Verbeelde lewe, 55–56 Rolph, Die verhoor van Lady Chatterley, 100. Die weergawe wat Hyde gebruik, noem nie Hoggart se instelling nie, maar gee die sin "U spreek tans nie die universiteit toe nie" (Hyde, Die Lady Chatterley's Lover Trial, 149). Ek dink die hof stenograaf waarop Hyde gesteun het, het Griffith-Jones verkeerd gehoor.
131 Annan, Ons ouderdom, 131 Bedford, "The Trial of Lady Chatterley se minnaar," 160–163.
132 Christopher Hilliard, Engels as 'n beroep: die 'ondersoek' -beweging (Oxford, 2012), 250.
133 Michael Bell, "F. R. Leavis, "in A. Walton Litz, Louis Menand en Lawrence Rainey, reds., Die Cambridge History of Literary Criticism, vol. 7: Modernisme en die nuwe kritiek (Cambridge, 2000), 389–422, hier 392. Sien ook Stefan Collini, Absent Minds: Intellektuele in Brittanje (Oxford, 2006), veral. tjaps. 6, 7, 16–18 en p. 421.
134 Callum G. Brown, The Death of Christian Britain: Understanding Secularisation, 1800–2000 (2001 repr., Abingdon, 2009), hfst. 8 Mort, Kapitaalsake, hfst. 7 Marcus Collins, red., Die Permissive Society en sy vyande: Sestigerjare Britse kultuur (Londen, 2007).
135 William H. Sewell, Jr., Logika van geskiedenis: sosiale teorie en sosiale transformasie (Chicago, 2005), 272.
136 Vir 'n akute bespreking van die neus dat "die regstelsel aanpas by veranderende sosiale behoeftes", sien Robert W. Gordon, "Critical Legal History", Stanford Law Review 36 (1984): 57–125, hier 64–65, 68.
137 Die agterblad van Rolph, Die verhoor van Lady Chatterley, beskryf die verhoor as "waarskynlik die mees deeglike en duurste seminaar oor Lawrence se werk wat ooit gegee is."
138 K. D. Ewing en C. A. Gearty, The Struggle for Civil Liberties: Political Freedom and the Rule of Law in Britain, 1914–1945 (Oxford, 2000), veral. 153–154.
139 Jane Wright, Foltereg en menseregte (Oxford, 2001), hfst. 6, lewer bewys vir hierdie bewering, alhoewel dit nie haar betoog is nie.
140 Selfs in 'n saak wat deur buitengewone intense ondersoek deur prokureurs in die binnelandse kantoor en die appèlhof ondergaan is, is daar geen vrae oor vryheid van uitdrukking nie. Dit was die 'Littlehampton letters -saak', waarvan 'n verslag verskyn in Travers Humphreys, Kriminele dae: herinneringe en besinning (Londen, 1946), hfst. 7. Daar is dossiere in TNA, MEPO 3/380 en HO 144/2452. Ander twintigste-eeuse kriminele laster-sake wat die veralgemening hierbo ondersteun, sluit in R. v. Nelson, 1900 (TNA, CRIM 1/64/10) R. v. Cheeseman, 1904 (TNA, CRIM 1/89/2) R. v Herder, 1932 (TNA, CRIM 1/593) R. v. Cooksey, 1934 (TNA, CRIM 1/723) R. v. Grey, 1936 (TNA, CRIM 1/818) R. v. Abraham, 1943 (TNA, CRIM 1/1547) R. v. Elliott, 1951 (TNA, CRIM 1/2142) R. v. Leftley, 1953 (TNA, ASSI 45/163) R. v. Flynn, 1962 (TNA, CRIM 1/4009) R. v. Calthorpe, 1972 (TNA, J 202/12). Sake van strafbare laster was gewoonlik tot die polisie of landdroshowe beperk en is nie aangemeld nie - vandaar die argiefverwysings. Vir 'n gedetailleerde oorsig van aangemelde gevalle, sien GS McBain, "Abolishing Criminal Libel," Australiese regsjoernaal 84, nee. 7 (2010): 439–504.
'Wat de hel het gebeur?' Binne die Nikole Hannah-Jones-saak
Miskien kan 'n historikus die probleme van die skenker en rsquos besweer.
Op 24 Augustus het Walter E. Hussman jr., 'N uitgewer van die koerant in Arkansas, 'n middagoproep gehad met James L. Leloudis, 'n professor in geskiedenis aan die Universiteit van Noord -Carolina in Chapel Hill, waar Hussman belowe het om $ 25 miljoen aan die joernalistiek skool.
Teen hierdie tyd het min mense geweet dat die Hussman School of Journalism and Media van plan was om Nikole Hannah-Jones, 'n Pulitzer-bekroonde joernalis, aan te stel vir Die New York Times en 'n alumni van Chapel Hill. Die professore van die skool het slegs weke tevore van die plan verneem, toe Susan King, hul dekaan, die groep byeenroep vir 'n sub rosa Zoom-vergadering en hulle aanspoor om nie die ooreenkoms wat nog ontwikkel word in die openbaar te bespreek nie, volgens mense wat dit bygewoon het.
Maar Hussman was meer ingeprop as die meeste, en King het hom in Augustus êrens van die plan vertel, onthou hy. Hussman het homself gaan opvoed oor Hannah-Jones, en het eers die eerste opstel van haar werk met die hoogste profiel, en die projek van 1619 gelees. regstellend van die rah-rah-weergawe van die nasie & rsquos wat deur sommige historici gestig en gekritiseer is weens onjuisthede. Donald J. Trump, as president, het verder gegaan, met 'n kritiese rasteorie 'n kronkelende rasteorie as 'n vorm van 'ldquoideologiese gif & rdquo' wat in teenstelling met & ldquopatriotiese opvoeding behoort te wees. & Rdquo
Voordat hy dit weet, het Hussman sy eie persoonlike somerboekklub saamgestel oor Hannah-Jones & rsquos se werk en die kommentaar daaroor. Hy het dele van & ldquo1619, & rdquo gelees en verder gegaan na & ldquoWat Is Owed, & rdquo Hannah-Jones & rsquos New York Times Magazine stuk oor vergoedings. Hy lees a Politiek rubriek van Leslie M. Harris, 'n professor in geskiedenis aan die Noordwes-Universiteit, getiteld & ldquoI Helped Fact-Check the 1619 Project. The Times het my geïgnoreer. & Rdquo
Ek het die goed op die World Socialist Web Site gelees, het Hussman gesê Die Kroniek, 'n bietjie ontsteld oor hoe ver hy in die konyngat afgekom het, en hulle kritiseer. Ek bedoel, ek het alles probeer lees. & Rdquo
In haar Politiek in die kolom, het Harris gesê dat sy bekommerd was dat Hannah-Jones en rsquos die bewering oorbeklemtoon het dat die behoud van slawerny 'n sentrale oorsaak van die Revolusionêre Oorlog was wat kritici 'n opening sou gee om die geheel van 'n andersins belangrike werk in diskrediet te bring, wat volgens Harris presies dit is wat gebeur het. & rdquo
Vir Hussman, wat 74 jaar oud is, is die kritiek dat Hannah-Jones & rsquos werk meer deur 'n politieke agenda as vaste feite gedryf, veral lastig. Hy het sy joernalistieke identiteit gegrond op 'n stel waardes, en 'n mate van onpartydigheid en 'n verslag wat vry is van persoonlike mening of vooroordeel. familie eie. Hulle hang ook aan die muur van die joernalistiekskool wat sy naam dra.
Nadat Hussman die werk van Hannah-Jones en rsquos gelees het, het Hussman geglo dat sy in die stryd om gelyke regte in die stryd vir die grootste deel swart Amerikaners alleen terugveg. wit joernaliste wat doodsdreigemente verduur het vir hul dekking oor die burgerregtebeweging. En wat van blanke afskaffers? vra hy vir Leloudis, die professor in geskiedenis.
Hy het gesê: & lsquo U weet, ons het natuurlik 'n afskaffingsvereniging gehad in New England, maar daar was selfs 'n afskaffingsvereniging in Virginia, en Hussman onthou. & ldquoEk het gesê, & lsquoAbolitionistiese samelewing in Virginia? Dit is vir my nuus. & Rsquo & rdquo
Leloudis onthou sy gesprek met Hussman as hartlik. Volgens die professor & rsquos -siening is & ldquo1619 & rdquo absoluut van onskatbare waarde. & Rdquo Dit bied 'n gesprek aan vir 'n breë gehoor oor die geskiedenis van die nasie en rsquos wat historici al dekades lank voer.
Uiteindelik was Hussman onberoerd. Ek het hom nie oortuig nie, en rdquo Leloudis het gesê dat hy moet besorg wees oor die inhoud van die projek van 1619 en die basiese argument wat dit oor ras en Amerikaanse geskiedenis het. & rdquo
Leloudis het gewys op 'n groter probleem in die opposisie van die projek, wat dikwels gekritiseer word omdat dit te verdeeld is. Dit is dieselfde soort argument, het hy in 'n e -pos aan Die kroniek, wat teenstanders van burgerregte gemaak het oor betogers wat by middagete sit en in die strate marsjeer.
Leloudis het 'n beroep op beskawing gedoen, en Leloudis het geskryf, en ldquowas was 'n kragtige politieke wapen in diens van die status van rasse. En ek is bevrees, ons bevind ons vandag in 'n baie soortgelyke situasie. & Rdquo
1 Te min (op sommige maniere): Half-Life: Alyx
Halfleeftyd: Alyx is 'n interessante spelgeskiedenis, want dit is objektief een van die beste virtuele realiteitspeletjies ooit, wat die medium met sy tegniese innovasies vorentoe dryf. Aan die ander kant is dit nie die mees toeganklike spel wat daar is nie, en die meeste spelers moes dit via YouTube beleef in plaas van hul eie hardeware.
Alyx druk die omslag van wat VR -speletjies kan vermag, en gee spelers meer realistiese meganika en onderdompeling as ooit tevore. Boonop werk die fisika ongelooflik goed, met realistiese vloeistof in breekbare bottels, merkers wat intyds op verskillende oppervlaktes kan trek, en handopsporing wat jongleren, mik, en gooi baie meer tasbare ervarings.
Nader kyk, Halfleeftyd: Alyx was een van die mees gepraatde speletjies van baie mense wat dit nooit eers kon speel nie. Met sy tegniese vooruitgang is dit duidelik dat nie almal hardeware in die hande kon kry om die spel selfs op sy ergste te hanteer nie.
Valve kan redeneer dat nie genoeg mense die spel gespeel het nie, maar Half-Life Alyx is nie regtig beskikbaar gestel aan diegene wat nie voldoende instellings kon bekostig nie. In hierdie geval is die nouer waarheid dit Alyx het baie liefde van Valve gekry, maar nie genoeg van die verdiende gehoor nie.