Masedonies A. - Inligting - 2022
Ons beoordeel veral die geskiedenis van die Antieke Wêreld deur die dade van groot mense. Die figuur van die tweede is ook geheimsinnig.
Hoe kan 'n Macedoniese koning 'n groot mag skep? Ongelukkig het dit sy persoonlikheid gehandhaaf dat sy onmiddellik na die dood van Alexander gedisintegreer het. Die koning het slegs 33 jaar gelewe, maar het daarin geslaag om die glorie van die grootste militêre leier in die geskiedenis te verdien.
Alexander het soos 'n meteoriet deur die antieke geskiedenis gejaag en 'n helder spoor gelaat, maar ook vinnig uitgebrand. Ons sal probeer om hulle af te haal om meer te wete te kom oor die groot oorwinnaar.
Alexander was Grieks. Op grond van die feit dat die moedertaal van die Masedoniese koning Grieks was, glo navorsers dat hy steeds Grieks was. Die Grieke wil self nie die bestaan ​​van 'n soort onafhanklike Macedonië erken nie. Die Macedoniërs, wat 'n voormalige Joego-Slawiese republiek is, wil nie erken dat hul antieke koninkryk iets met die Grieke in gemeen het nie. In werklikheid is albei verkeerd. In die tyd van Alexander was die Macedoniërs naby die Grieke, en die Korsikaners was in die tyd van Napoleon by die Franse. Maar die Argead-dinastie het nog altyd sy Griekse oorsprong verklaar, en Hercules self beskou as sy voorouer. Daar was ook die Masedoniese taal, wat in wese 'n Griekse dialek was. Maar hulle het die groeiende Alexander en literêr Grieks geleer. Die reg op die lewe van die Masedoniese taal blyk uit die feit dat Euripides, selfs 'n halwe eeu voor die geboorte van die koning, "Bacchantes" in hierdie taal geskryf het.
Alexander se pa het hom gehaat. Daar was 'n baie ingewikkelde verhouding tussen pa en seun. Albei was blink persoonlikhede. Op die troue van Philip en Cleopatra het die bruidegom selfs met 'n swaard na sy seun gehaas, wat 'n skandaal begin het. Maar historici glo dat Philip in die algemeen vir sy erfgenaam gesorg het. Al het hy teruggekeer van sy volgende veldtog met 'n nuwe vrou, het die tsaar vir sy seun benadruk dat kompetisie slegs bedoel was om sy karakter te versterk en hom te leer om mag te waardeer. Die groot Aristoteles is self gehuur om Alexander op te voed. 'N Hele dorpie met 'n tempel is gebou as 'n skool vir die prins. Ander edele kinders het saam met Alexander gestudeer, wat uiteindelik sy militêre leiers geword het. Ouers het selfs probeer om die erfgenaam se sekslewe te reël deur die hofdienaar Kalliksen in sy bed te sit. En vanaf die ouderdom van 16 begin Philip Alexander verlaat om in sy plek te regeer. Die jong man het daarin geslaag om verskeie opstande te onderdruk en selfs met sy pa te veg.
Alexander het die mag aangegryp deur sy pa dood te maak. Teen 337 het Filippus Griekeland prakties verenig. Maar op daardie oomblik het daar 'n probleem in sy gesin ontstaan. Na die koning se huwelik met die jong Cleopatra, het haar gesin naby aan bewind gekom. Alexander se ma is saam met hom na Epirus. Die jong erfgenaam het egter gou na sy pa teruggekeer. Filippus het voorberei op 'n reis na Asië en besluit om huweliksfees te hou. Maar by die ingang van die teater slaan die Masedoniese Pausanias vir Philip met 'n dolk, met persoonlike motiewe van wraak. Onmiddellik het die lyfwagte van die koning na hom gehaas, en die moordenaar kon nie daarin slaag om te ontsnap nie, terwyl hy oor 'n druiwewortel val. Alexander se vriende het Pausanias vinnig vermoor en verhoed dat iemand die waarheid weet wie agter die sameswering staan. Daar is geen direkte getuienis van die direkte erfgenaam se deelname hieraan nie, maar die moord was vir hom baie voordelig.
Alexander was heeltemal onder die invloed van sy moeder. Geskiedkundiges noem die Olimpiese Spele eenparig 'n intriger wat met alle mag vir hul mag streef. In daardie dae was die sosiale status van vroue laag, wat 'n trotse en sterk vrou nie kon verneder nie. Danksy haar man het sy die gewenste invloed gekry. Alexander, haar seun en erfgenaam van Philip, het die enigste wapen vir die Olimpiese Spele geword in die stryd teen ander stamme. Die erfgenaam het 'n ambivalente houding teenoor sy vader ontwikkel. Aan die een kant het hy sy militêre suksesse gesien, en aan die ander kant het hy vyandigheid gevoel as gevolg van skinder van moeders. Die koning is vyf keer getroud, elke keer op soek na 'n nuwe politieke alliansie. Met die dood van haar man het Olympias na die hof teruggekeer en onmiddellik van Philip se weduwee en kind ontslae geraak. Die koningin het dus bereik wat sy wou hê. Maar op die ouderdom van 21 het Alexander 'n veldtog teen Persië gevoer, sedertdien het hy sy ma nog nie gesien nie. Maar die nuwe tsaar het haar invloed beperk en haar nie toegelaat om na haar plek te kom en die oorwinning te deel nie. Na die dood van Alexander het Olympias voortgegaan om te veg vir invloed, al met die hulp van haar kleinseun.
Alexander het 'n groot leër geskep. In werklikheid bevraagteken historici die feit dat Alexander 'n groot ryk op die basis van 'n klein koninkryk geskep het. Hy was net gelukkig om op die regte tyd en op die regte plek gebore te word. Daar word geglo dat die baie onoorwinlike leër waarmee Alexander die Perse verslaan het, nie alleen geskep is nie, maar ook deur sy vader, Philip. Dit was hy wat die taktieke wat sy seun later met sukses gebruik het, aan die troepe gebring het. Philip het daarin geslaag om 'n magtige kavallerie te skep, waarvan die afwesigheid die Grieke nie suksesvol teen die Perse kon beveg nie. Alexander se vader het haar interaksie met die infanterie, waarop dieselfde Perse ontneem is, gevestig. Die swaar infanterie is herorganiseer en opgelei. Alexander het 'n professionele leër van 40 duisend mense ontvang, wat die gekombineerde magte van die Grieke beduidend oortref het. Van die generaals van Philip het sy seun nog steeds gehelp en 'n belangrike bydrae gelewer tot sy oorwinnings.
Alexander is deur die grootste leër van die Perse in die geskiedenis teengestaan. Twee geslagte voor Alexander was die Perse al verswak. In hul internecine-oorloë het hulle meestal die dienste van Griekse huursoldate gebruik. En die beroemde leër van die Perse het in wese ná drie groot gevegte ineengestort. Eers het die Macedoniërs die Slag van Granicus gewen, en daarna het Alexander die Persiese koning twee keer verslaan by Issus en by Gaugamela. Daarna het die groot Persiese land opgehou bestaan. Dit het geblyk dat die koning van hierdie land lafhartig was en van die slagveld gevlug het nog voor sy uittog.
Alexander het met ou Russiese vorste uit Slovensk gekorrespondeer. Hierdie mite het selfs die handboek vir hoërskoolgeskiedenis betree. In die dae was daar in werklikheid nie die antieke stad Slovensk nie, en ook geen Russiese prinse nie. Alexander het regtig noord van die Donau geveg en wou sy noordelike grense voor die Asiatiese veldtog beveilig.
Alexander het die mensdom verenig en 'n nuwe beskawing geïnisieer. Met die veldtogte van die koning het 'n nuwe historiese era begin, genaamd die Hellenistiese. Die Griekse beskawing, tot dan beperk deur die Middellandse See en die Swartsee, het vinnig tot Asië binnegedring, tot in Indië. Maar hoe groot is Alexander hierin? Hy is immers gou dood, en die ryk wat hy geskep het, het vinnig verbrokkel. Daar is lank gesê dat Alexander van die eenheid van die mensdom droom. Hierdie mite is deur Plutarch uitgevind. Na bewering het die koning Zeus as die vader van alle mense beskou wat dus broers is. Ja, en in die ryk van Alexander was dit beplan om die oppermag onder alle volke te verdeel. Slegs nou sê niks om hierdie idees te bewys nie. Kort voor sy dood het Alexander die Grieke gedwing om hom as die seun van Zeus te erken. Maar dit is gedoen om die koning te verhoog. Die Macedoniërs en Grieke is tot staatsadministrasie toegelaat, en die Perse is ook op sommige plekke gelaat. Die tsaar het die verowerde stamme so wreed behandel dat dit nie nodig was om oor broederskap te praat nie. Maar in die algemeen is dit opmerklik dat Alexander die tradisionele beginsels van regering verander het en iets suksesvol by die Perse geleen het.
Alexander is gekenmerk deur trots, soos blyk uit sy beeldhouwerk. In al die antieke beeldhouwerke van die groot bevelvoerder word sy ken effens opgelig en sy kop na regs gedraai. Daar is lank geglo dat dit 'n direkte bewys is van trots en selfs trots wat by die koning inherent was. Maar moderne wetenskaplikes het hierdie interpretasie bevraagteken. Na hul mening het die beeldhouers bloot die ware voorkoms van Alexander gekopieër. En hierdie posisie van sy kop was nie toevallig nie. Dit blyk dat Alexander 'n seldsame oogtoestand gehad het wat vandag bekend staan ​​as Brown-sindroom. Met ander woorde, dit was slegs met hierdie kop- en oogposisie dat die bevelvoerder normaal kon sien.
Alexander was 'n groot en vrygewige heerser. As bewys van hierdie mite word die verhaal aangehaal toe die koning die lewe van die gesin van sy teenstander, die Persiese Darius, gered het. Maar daar is genoeg bewyse dat Alexander wreed was, selfs toe daar nie 'n spesifieke behoefte daaraan was nie. Hy het al die inwoners van die berouvolle Thebe in slawerny verkoop, op 'n feesmaal het hy sy vriend en lewensredder doodgemaak; die Black Cletes, het die stam Kassiete vermoor en bedroef oor sy vriend Hephaestion. Ter wille van die oorkoming van die groot Gedrossiese woestyn en terugkeer uit Indië, het die koning geen berou gehad oor die vele lewens van sy eie soldate nie. Plutarch, wat Alexander se wetenskaplike nuuskierigheid beskryf, vertel hoe hy die eienskappe van olie bestudeer het. Die koning het saam met sy vriende bevel gegee om swart vloeistof op die dienaar te gooi en hom aan die brand te steek. Met moeite daarin geslaag om die ongelukkiges te red.
Alexander het die Gordiaanse knoop gesny. Hierdie pragtige legende dateer uit die antieke tyd. 'N Karretjie is met 'n listige knoop aan die altaar van die Frigiese tempel van Zeus vasgemaak. Die woorde het voorspel dat die een wat hierdie goddelike wirwar kan ontwrig, die oorwinnaar van die wêreld sal word. Niemand kon dit voor Alexander die Grote doen nie. Hy het net gevat en die knoop gesny. Maar sommige outydse skrywers weerlê hierdie weergawe. Aristobulus, 'n deelnemer aan die Macedoniese veldtogte, het geskryf dat Alexander die knoop deur sy intellek kon losmaak. Daar is 'n weergawe dat die tsaar die wa gedeeltelik moes uitmekaar haal om 'n ingewikkelde probleem op te los.
Alexander die Grote was gay. Selfs in die oudheid het hy gesê dat die koning sy vriende bo vroue verkies. Daar word geglo dat Alexander se minnaar sy beste vriend Hephaestion was, sowel as sy gunsteling Bagoy. Die koning het homself met 'n vriend vergelyk met die karakters van die 'Iliad' Achilles en Patroclus, wat oor die algemeen as homoseksuele mense beskou is. Maar in die dae in Griekeland en in Macedonië het die adel die seksuele verhoudings van mans blindelings gekyk. Dit het slegs kommer gewek as die jong man ophou om aandag aan vroue te gee, wat die voortsetting van die gesin bemoei het. Dit is vir seker bekend dat Alexander baie minnaresse en drie wettige vroue gehad het - die Baktriese prinses Roxana, die dogters van die Persiese konings Statyra en Parysatida. Die eerste het vir hom 'n seun gebaar en erfgenaam Alexander, hy het ook 'n seun Hercules van die byvrou Barsina gehad.
Alexander was baie godsdienstig. Voordat hy die Perse begin verslaan het, het die koning regtig aktief geskenke aan die gode gemaak. Maar hy het hulle gou begin ontslaan. Dit blyk minstens uit die oortreding van die verbod op besoek aan die Delphic Oracle. Alexander het die dood van sy geliefde vriend Hephaestion bedroef en hom meestal met 'n jonger god gelykgestel, 'n kultus geskep en 'n paar tempels ter ere gelê. In Egipte het die koning verklaar dat hy die seun van Ammon-Ra is, en sodoende sy goddelike wese bevestig. Die begeerte om jouself in Griekeland te verheerlik, vind nie altyd begrip nie, en die verloëning van die gewone gode het die vertroue van soldate en generaals in hom geskud. Alexander het sy vader, aan wie hy baie skuld, in wese verloën.
Alexander se ryk rus uitsluitlik op militêre krag. So 'n groot mag het nie soveel bestaan ​​nie danksy die leër van Alexander, as gevolg van sy weldeurdagte binnelandse beleid. Die tsaar het die gewone beginsels en dogmas laat vaar en elke keer die ontluikende omstandighede opnuut ontleed op soek na 'n optimale oplossing. Dit is nie toevallig dat baie van die beginsels van die Persiese Ryk geleen is nie. Alexander het die idee opgegee om Asië 'n provinsie van sy Macedoniese koninkryk te maak. Hy het die plaaslike adel nader aan die hof gebring, haar plekke in die leër en aan bewind gegee.
Alexander het nie 'n baard gedra nie. In daardie dae het die Grieke en die Macedoniërs verkies om 'n baard te kweek. Maar Alexander het hierdie tradisie, wat hom skerp van die skare onderskei het, laat vaar. Daar is 'n eenvoudige verklaring hiervoor: die aard het die generaal die weelderige gesigshaar ontken. Hy het eenvoudig nie die geleentheid gehad om 'n pragtige baard te laat groei nie. As gevolg hiervan het die ydele heerser 'n mode vir 'n skoon geskeer gesig gebring.
Alexander die Grote was slank en lank. Ons wil regtig hê dat die ou held 'n atletiese, goed geboude liggaam het. Maar selfs volgens Macedoniese standaarde, was die koning kort - slegs 150 sentimeter lank. Maar hy was sterk en draadig.
Alexander is 'n natuurlike dood. Die redes vir die dood van die groot koning is anders. Die natuurlikheid van die redes word bevraagteken - Alexander was slegs 33 jaar oud, hy was in sy noppies. Die Perse wat hom verslaan het, glo dat die bevelvoerder deur die lug gestraf is vir die opening van die graf van Kores. Die Babiloniërs glo dat Alexander se magte in die beroemde tuine van Semiramis ondermyn is terwyl hulle nuwe veldtogte beplan het. Die Macedoniërs wat self teruggekeer het, het gesê dat Alexander deur dronkenskap en aftakeling verwoes is. En die Romeine het geglo dat die koning bloot vergiftig is as gevolg van die traagwerkende Asiatiese gif. Dit is nie toevallig dat Alexander op pad uit Indië 'n dag lank sy bewussyn verloor en sy krag en stem verloor het nie. Volgens 'n ander weergawe was die koning so moeg vir die veldtogte dat, saam met onbeheerste dronkenskap, en selfs teen die agtergrond van malaria, sy maagsweer vererger het. Haar simptome stem ooreen met wat met die koning gebeur het. In elk geval, in 323 v.C. Alexander is in Babilon oorlede.
Alexander het geen erfgename oor nie. Daar word algemeen aanvaar dat die koning geen erfgename agter hom gelaat het nie. In werklikheid het hy twee seuns gehad, hulle was net te jonk om op een of ander manier hul eie lot te beïnvloed, en nog meer om die ryk te regeer. Alexander, die seun van Roxana, word as die wettige erfgenaam beskou. Hy is 'n maand na die dood van sy vader gebore. Die baba is onmiddellik tot koning en mede-heerser van sy oom uitgeroep. Maar die erfgename het natuurlik geen werklike invloed gehad nie. Philip Arrideus was ook verstandelik vertraag. Regente het namens hierdie paar regeer, terwyl Alexander se generaals geleidelik krag gekry het. Alexander self is aan die een party en dan aan die ander opgedra. In 317 v.C. sy oom is vermoor. Met die verkryging van krag het Cassander ontslae geraak van al die beskermhere van die seun en hom in 'n fort gevang, in hegtenis geneem. Maar ander diadochi onthou die erfgenaam en wou hom na hul kant toe oorwin. Toe word die volwasse Alexander IV saam met sy moeder op bevel van Cassander in 309 vC dood. Hercules, seun van Barsina, het die onderwerp van politieke speletjies geword in die soeke na 'n nuwe erfgenaam in 309. Die jong man is formeel aan die hoof van die leër van Polyperchon, wat Macedonië aangeval het, geplaas. Cassander, wat destyds daar regeer, het belowe om 'n alliansie met Polyperchon te sluit in ruil vir die lewe van 'n ander erfgenaam. En in 309 is Hercules en sy moeder verwurg. Die 400-jarige Macedoniese koninklike dinastie is dus onderbreek.