Lesersbrief: Om ’n boer te weesFoto: Verskaf. Alta Pretorius, AfriForum se streekskoördineerder van Stellaland, skryf: Ek is ’n boerkind. Gebore en getoë. Ek weet hoeveel harde werk dit verg om kos te produseer. Geloof. Volharding. Soveel meer vandag, met so baie faktore wat teen die boer is. Vandag het ek gesien hoe lyk moedeloos. Desperaat. Hooploos. ’n Boer wie se grond aan ’n voormalige sendingstasie grens, soek hulp. Die sendingstasie is verruil en is nou ’n informele nedersetting met HOP-huise en plakkershutte. Daar is nie werk vir die mense wat daar bly nie, dus is die meerderheid van die inwoners werkloos. Hulle besit nie grond nie, maar sommige wel vee. Hierdie boer besit so 900 ha-grond teen die ou sendingstasie. Hy het dit nie gesteel nie. Sy pa het hard gewerk om dit te koop en aan hom nagelaat. Hy is trots daarop. Hy ken die plaas. Hy is lief vir die plaas. Die familie hét die veeplaas toegerus met goeie drade, pompe, damme en suipings. Ongelukkig moet ek verlede tyd gebruik. Die nuwe bure voel en sê dat die grond aan hulle behoort. Hulle vee móét daar wei. Politiek? Die drade is in die pad, dus is dit afgebreek. ’n Pomp wat jy “verniet” kry, is ’n paar rand werd. Dis nie belangrik dat diere water moet hê nie. In geen dam of krip is nou ’n druppel water nie. Die wettige eienaar is moedeloos. Hy het al bykans ’n halfmiljoen rand verloor aan skade. Vandalisme. Hy kan nie sy vee meer daar laat wei nie. Tensy hy hulle nie meer wil hê nie. Hy is op breekpunt. Ek dink ek verstaan. Selfs die polisie is onwillig om te help. Hy voel niemand gee om nie. Hy sukkel nog om die gevolge van die droogte te verwerk. Daar is nie geld oor vir skade ly nie. Ek wil hom bemoedig, maar dis moeilik. Sy noodroep het by ons uitgekom. Ons wil graag help. Ek verstaan sy hulproep, maar ek het nie ’n plaas nie. Verstaan ek regtig? Op pad terug van die plaas af besef ek: Hierdie is nie soos die Hemelse Vader dit wil hê nie. Hy is ’n God van orde en hierdie is nie orde nie. Dis wanorde. Dis nie hoe dit hoort nie. My besluit is duidelik: As ek ’n Christen is, móét ek hierdie ongeregtigheid met alle mag beveg. Ek weet nie of ons sukses sal behaal nie, maar gelukkig het ek ’n bevoegde span agter my. Ek het die boer probeer bemoedig en gemaan om nie impulsief op te tree nie. Ek voel self bietjie kriewelrig om op die plaas rond te stap. Ek weet ek verstaan nie mooi hoe hy voel nie. Ek neem ’n besluit: Vir jou, vir die omgewing, vir ons land en volk, maar boweal, vir God sal ek hierdie stryd stry. Ek wil op my medeburgers en -geloofsgenote ’n beroep doen: Los kleinlike verskille. Staan saam teen ongeregtigheid. Moenie vra wie dit gaan doen nie. Slaan jou hand aan die ploeg. Staan saam en wees die verskil. Totius se beryming van Psalm 138: 4 kom in my gedagtes op en ek weet: Ons dien ’n almagtige God! “As in my angs en teëspoed Die krag en moed my wil begewe. As vyande van veglus brand Dan keer u hand en red my lewe. Die HEER is goed en wondersterk Hy sal sy werk deur niks laat keer nie. Laat my o Heer wat my bewaar Tog nou nie vaar en nimmermeer nie.”