Vroue tydens die Revoutionary War - Geskiedenis Podcasts - 2021
Vroue tydens die rewolusionêre oorlog
Deur Awet Amedechiel
Die meerderheid koloniale vroue het klein, maar noodsaaklike bydraes gelewer tot die Revolusionêre Oorlogspoging. Betsy Ross se mitiese skepping van die eerste vlag van die Verenigde State is die bekendste vroulike prestasie van die Revolusionêre era, maar dit is slegs een voorbeeld van die vele verhale van vroue wat 'n verskil tydens en na die oorlog maak. Die sukses van die boikot van Britse goedere in die 1760's en vroeë 1770's was grootliks afhanklik van die toewyding van Amerikaanse vroue en hul bereidwilligheid om hul verbruikspatrone te verander. Baie vroue het tuis produkte gemaak, veral klere, wat die boikot vergemaklik het sonder om die grense van die huishoudelike gebied te oorskry. Ander vroue het deur hul mans probeer om die stryd om onafhanklikheid en die ontwikkeling van beginsels vir die nuwe nasie te beïnvloed. Abigail Adams het gereeld met haar man gekorrespondeer en haar eenmaal op die kontinentale kongres van 1776 gemaan om 'die dames te onthou'. ter ondersteuning van die patriotiese saak. In Oktober 1774 het 51 vroue van die Society of Patriotic Ladies in Edenton, Noord -Carolina, 'n verklaring onderteken waarin hulle hul verbintenis tot die patriotiese saak verklaar en hulle voornemens is om dit alles in hul vermoë te doen om die saak te bevorder. In Philadelphia het Esther Berdt Reed die geldinsameling, die aankoop van materiaal en die vervaardiging van hemde vir die Amerikaanse kontinentale leër gereël. Sy en die vroue met wie sy gewerk het, het binne 'n paar weke $ 7.500 ingesamel, 'n groot bedrag in daardie tyd. Toe Reed aan 'n dysenterie -epidemie sterf, het verskeie ander vroue, waaronder Benjamin Franklin se dogter, Sarah Franklin Bache, haar werk voortgesit.
Sommige vroue het selfs aan die militêre kant van die oorlog deelgeneem. Baie vroue was in die posisie dat hulle hul huise en gesinne moes verdedig teen aanvalle deur Britse en inheemse Amerikaanse troepe. Die Amerikaanse kunstenaar Patience Lovell Wright het geheime inligting na Amerikaanse magte in Philadelphia gesmokkel, weggesteek in haar wasfigure. Catherine Van Rensselaer Schuyler, vrou van die rewolusionêre oorlogsgeneraal Philip Schuyler, het die koringlande rondom Albany, NY, verbrand om te keer dat Britse magte dit kan oes. Haar optrede het ander soortgelyke weerstandsdade geïnspireer. Mary Ludwid Hays, het die bynaam "Molly Pitcher" gekry omdat sy tydens die Slag van Monmouth in 1778 water na Amerikaanse soldate gebring het. Sy het selfs haar man se kanon bedien toe hy in die geveg val. Hays is deur generaal Washington beklee en het na die oorlog 'n pensioen gekry en met volle militêre eer begrawe. Betty Zane het 'n fort gered wat deur inheemse Amerikaners beleër was tydens een van die laaste inheemse Amerikaanse aanvalle van die Revolusionêre Oorlog. Sy het kruit gedra om die uitgeputte voorraad van die koloniale magte aan te vul. Volgens 'n anonieme joernaalinskrywing het 'n "korps vroulike infanterie" op 17 Augustus 1775 in East Hartford, Connecticut, 'n totaal van twintig vroue in 'n krygsmag en uitstekende orde na 'n winkel opgeruk. Hulle het die winkel aangeval en geplunder en tweehonderd agtien pond suiker saamgeneem. Dit is nie duidelik of hierdie voorval werklik plaasgevind het nie, maar dit is goed gedokumenteer dat Deborah Sampson as 'n man aangetrek het en in 1782 by die kontinentale magte ingeskryf het. Sy het anderhalf jaar met lof gedien en 'n maandelikse ongeskiktheidspensioen verdien. die oorlog. Margaret Cochran Corbin het ook geveg en is ernstig gewond in die oorlog en het 'n pensioen van die staat Pennsylvania ontvang.
Vroue was ook betrokke by die kroniek van die oorlog. In 1777 het Mary Katherine Goddard die eerste amptelike eksemplaar van die Onafhanklikheidsverklaring gedruk en die posryers betaal om dit deur die kolonies te dra. Lady Christian Henrietta Caroline Acland, ook Lady Harriet genoem, het 'n vertelling geskryf oor haar ervarings van Engeland na die Amerikaanse kolonies, wat as 'een van die helderste episodes in die oorlog' beskou is. Een van die vroegste historici van die oorlog was Mercy Otis Warren, wie se geskiedenis van die opkoms, vooruitgang en beëindiging van die Amerikaanse rewolusie in 1805 in drie dele gepubliseer is.
VROUE IN DIE REVOLUSIONARIE-ERA-GEMEENSKAP
Gedurende die beginfases van afhandeling was die behoefte aan arbeid in die Amerikas meer as geslagsdiskriminasie, en vroue kon werk buite die huis verkry, selfs fisies belastende werk. Dit was veral waar in grensgemeenskappe. Een voorbeeld is Susanna Wright, wat in 1771 waargeneem het as regsberader, nie -amptelike landdros en plaaslike dokter vir haar bure aan die grense van Pennsylvania.
Hierdie sosiale en ekonomiese gelykheid was egter die gevolg van noodsaaklikheid vir oorlewing en dui nie op fundamentele verskuiwings in die sosiale filosofie nie. Die Amerikaanse kolonies het die konsep van couverture gehou, afgelei van die Engelse gemenereg, waarvolgens getroude vroue as een met hul mans beskou is, en "die wese of wettige bestaan ​​van die vrou [is] opgeskort" na die huwelik. Na onafhanklikheid is hierdie geslagsongelykhede nie beduidend aangespreek nie. Tog is daar vordering gemaak. Massachusetts -wetgewing vanaf 1787 het daartoe gelei dat eiendomsreg aan vroue toegestaan ​​is deur vroue wat deur hul mans verlaat is, toe te laat om eiendom te verkoop. 'N Jaar later het vroue die reg gekry om in die Verenigde State verkies te word, hoewel vroue slegs in New Jersey kon stem, en dit was ook verbied teen 1806. Vir Afro-Amerikaanse vroue het die Revolusionêre Oorlog min invloed gehad op hulle lewens. Hulle was steeds slawe in elke staat, behalwe Massachusetts, wat in die 1780's na emansipasie beweeg het. Baie word steeds mishandel deur hul minnaresse, verkrag deur hul meesters en neergelê deur hul manlike kollegas. Geen burgerregte is aan Afro-Amerikaanse vroue uitgebrei nie, en enige suksesse wat hulle behaal het, is slegs binne 'n omskrewe gebied toegelaat. Een voorbeeld van so 'n beskutte sukses was Phillis Wheatley, 'n gevierde Afro-Amerikaanse digter. Abolitioniste het haar as voorbeeld gebruik om te bewys dat Afrikaners nie aangebore intellektueel minderwaardig was nie. Alhoewel sy 'n sterk voorstander was van onafhanklikheid vir die kolonies, was sy nie 'n voorstander van emansipasie vir slawe nie. In werklikheid spreek haar poësie dankbaarheid uit dat sy uit die 'duisternis' van Afrika aan die 'lig' van Amerika oorgelewer is.
Inheemse Amerikaanse vroue staar verskillende sosiale omstandighede in die gesig, afhangende van die sosiale organisasie van hul stam. In baie stamme het inheemse Amerikaanse vroue in patrone van seksuele segregasie geleef. In sommige stamme uit New England, byvoorbeeld, het vroue en mans afsonderlik geëet. Stamme as die Ute en Shoshone in die Great Basin -gebied het vroue baie lae sosiale status verleen. Boonop is "vrouewerk", gewoonlik huishoudelike en landbouarbeid, geskei van "manswerk", gewoonlik vegter- en jagpligte. In ander stamme het inheemse Amerikaanse vroue egter meer toegang tot magsposisies as hul Europese eweknieë. Sommige stamme, soos die Iroquois in die noorde van New York en die Pueblos van die suidweste, was matrilineêr en het verwantskap bepaal deur moederlyn. Sulke samelewings het vroue, soos Mary (Konwatsi'tsiaienni) Brant, toegelaat om status as belangrike politieke figure te verkry. Die Cherokee -nasie het 'n vroueraad onder leiding van vroue soos Nancy (Nanye'hi) Ward. Ward het ook as 'n lid van die Raad van die opperhoof gesit en die plek van haar man in die stryd ingeneem toe hy tydens die konfrontasie tussen die Creeks en die Cherokees in 1776 geval het. Benewens politieke posisies, het squaws gesag op die godsdienstige gebied gehad, wat soms rolle aangeneem het as sjamane of priesters, wat hulle toegelaat het om medisyne te beoefen. In sommige gevalle het vroue as sjamane en as leiers opgetree. Sommige vroue het selfs handel gedryf. Alhoewel vroue posisies met verskillende gesagsvlakke in hul stamme en geslagte kon beklee, bly die meeste inheemse Amerikaanse kulture sterk deur mans gedomineer. Aangesien die oorgrote meerderheid van die inheemse Amerikaners die kant van die Britte was, was baie van die inheemse Amerikaanse helde en heldinne individue wat nie deur die patriot -Amerikaners geprys sou word nie. Die leier van Mohawk, Mary Brant, was byvoorbeeld bekend daarvoor dat sy haar groot invloed onder inheemse Amerikaners gebruik het om hulle lojaal aan die Britte te hou. Die Revolusionêre Oorlog het waarskynlik inheemse Amerikaanse vroue meer geraak deur die ontwrigting van die daaglikse lewe wat dit veroorsaak het as deur enige liberale konsep wat die patriotiese stryd moontlik aangevoer het. Die ideale van 'n "republikeinse vrou" was in elk geval waarskynlik nie bedoel om op nie-Europese vroue van toepassing te wees nie, sodat die politieke en sosiale ontwikkelinge wat uit Amerikaanse onafhanklikheid ontstaan ​​het, grotendeels irrelevant was vir inheemse Amerikaners. Trouens, baie stamme sou beter daaraan toe gewees het as Groot -Brittanje die oorlog gewen het, aangesien die Britte baie meer geniale betrekkinge met die meeste stamme gehad het as die koloniale setlaars.
ONDERWYS EN VROUE
In teenstelling met baie van hul Europese eweknieë, word van Europese vroue in die nuwe republiek verwag om te weet hoe om 'n huishouding te kook en doeltreffend te bestuur, asook om haar man in 'n ernstige gesprek te voer. Die opvoeding wat vir die meeste vroue beskikbaar was, was egter onvoldoende om die vervulling van sulke veeleisende rolle behoorlik te vergemaklik. Min gesinne het hul dogters bo die laer vlak opgevoed, en byna geen vroue het die universiteit bygewoon nie. Uiteindelik is skole wat vroue aanvaar het of vir vroue ontwerp is, in die nuwe nasie gestig. 'Avontuurskole', wat gewoonlik in die huise van die instrukteurs geleë is, is op verskillende plekke in die kolonies gestig. Hierdie skool beklemtoon onderrig in musiek, dans, teken, skilder, handwerk, ens., Met min aandag aan lees, skryf of wiskunde. Een van die bekendste avontuurskole is in 1754 in Philadelphia gestig deur Anthony Benezet. In die suide is dogters van welgestelde gesinne deur tutors onderrig. Ander, meer akademies of prakties georiënteerde skole sluit in die Moravian Young Ladies Seminary in Bethlehem, Pennsylvania, wat in 1785 vir nie-Morawiese meisies geopen is, en Sarah Pierce se skool in Litchfield, Connecticut in 1792. Sulke skole het jong vroue opgelei in lees, grammatika, aardrykskunde. , geskiedenis, musiek, rekenkunde, en soms sterrekunde en vreemde tale. Skole soos die Katy Ferguson School for the Poor, wat na 'n voormalige slaaf gestig en vernoem is, het die dringendste behoefte aan basiese geletterdheid onder die armes hanteer. Die Ferguson -skool het studente uit die armhuise in New York gewerf, en het in 1793 begin met 28 swart en 20 wit studente. Na die oorlog het verskeie New England-akademies begin om vroue te aanvaar en toe te laat om dieselfde vakke as mans te studeer, hoewel skole soos die Yale-universiteit steeds geweier het om selfs volledig gekwalifiseerde vrouestudente te aanvaar.
Vroue soos Mary Wollstonecraft in Engeland en Judith Sargent Murray het ter verdediging van vroueregte geskryf. Alhoewel die meeste Amerikaanse vroue moontlik nie in die openbaar goedkeuring gegee het aan Wollstonecraft se sienings nie, soos 'n kritiek op die huwelik, het haar boek uit 1792, Vindication of the Rights of Woman, wat deur verskeie uitgawes in die Verenigde State deurgegaan het, goedgekeur. Mans soos Thomas Paine en later John Quincy Adams het hulself uitgespreek ter ondersteuning van die politieke en sosiale regte van vroue. Die grootste deel van die vroue se geskrifte wat vandag oorleef, dui daarop dat die meeste minder bekommerd was oor politieke gelykheid as oor die erkenning van die belangrikheid en waarde van die privaat binnelandse sfeer, wat volgens hulle gelyk is aan die openbare politieke sfeer. Volgens Abigail Adams, "as die man die Here is, is die vrou die meesteres - dit is waarvoor ek stry." Die meeste van hierdie geskrifte is afkomstig van Protestantse Europese middel- en hoërklasvroue, wat dit moeilik maak om die gevoelens van ander vroue uit die Revolusionêre Era aan die dag te lê.
Alhoewel die meeste vroue in die Revolusionêre Era nie in die moderne sin as 'feministe' beskou kan word nie, was hulle een van die eerstes wat die rol van vroue in die Amerikaanse samelewing ernstig ondersoek het. Dit, tesame met hul aktiewe rol in die oorlog self, het die grondslag gelê vir 'n groot deel van die feministiese denke en protes wat in die volgende generasie sou plaasvind met die aanbreek van die beweging vir stemreg vir vroue.
Onthou die dames van die Amerikaanse rewolusie
Op 31 Maart 1776, toe die crescendo van oorlogstromme na Amerikaanse onafhanklikheid klink, skryf Abigail Adams 'n brief aan haar man, John Adams, wat die Tweede Kontinentale Kongres in Philadelphia, Pennsylvania bygewoon het om die werk aan die Onafhanklikheidsverklaring te voltooi:
Ek wil hê jy wil die dames onthou, en sy het geskryf. & ldquo As daar nie sorgvuldige sorg en aandag aan die dames gegee word nie, is ons vasbeslote om 'n rebellie aan te moedig en sal ons nie gebonde hou aan enige wette waarin ons geen stem of verteenwoordiging het nie. & rdquo
Adam & rsquos se artikulasie namens & dquothe dames & rdquo was inderdaad revolusionêr en het een van die meer bekende verklarings geword namens vroeë Amerikaanse vroueregte. Soos die skrywer Virginia Woolf in haar boek opgemerk het A Room of One & rsquos Own, 'n belangrike punt van die einde van die 18de eeu was dat vroue in die klas begin skryf het. & rdquo
Binne 'n konteks uit die 18de eeu het die dames egter verwys na 'n eksklusiewe meisie van blanke elite-vroulike patriotte, 'n konsep wat, net soos die verklarings en mans, gelyk geskep word en die mense, en 'n groot deel van die bevolking van Brits Noord-Amerika uitgesluit het. . Dit is moeilik om Adams te blameer omdat hy namens die vroue van haar eie klas gepleit het, maar die ervarings van vroue tydens die Revolusionêre era was baie meer uiteenlopend as wat dikwels aanvaar word.
Patriotte uit die Engelse elite, soos Abigail Adams en Esther Reed, skrywer van die broadside & ldquoThe Sentiments of An American Woman, en rdquo en groepe soos die Daughters of Liberty, ondersteun byvoorbeeld die rede vir onafhanklikheid deur fondse in te samel vir die Kontinentale Weermag, organiseer boikotte van Britse goedere en dien as spioene en boodskappers. Ander vroue, soos Deborah Sampson Gannett, wat as mans vermom is en as soldate in die oorlog aangesluit het. Intussen het duisende vroue uit die laer klasse gekampeer onder die troepe wat arbeid en sekswerk verrig het. En die hele tyd, soos Anne M. Boylan in haar boek opgemerk het Vroue -en -regte -regte in die Verenigde State, vroue wou die definisie van patriotisme verander om in te sluit. . . die reg om oor politieke kwessies te praat en op te tree. & rdquo
Die politieke bemagtiging wat Engelse vroue volgens wet probeer verkry het, inheemse Amerikaanse vroue wat volgens gewoonte geniet het. In patrilineêre en matrilineêre stamgenootskappe was inheemse vroue sentraal in die stampolitiek. Soos Lisa L. Moore, et. al. in Transatlantiese feminismes in die era van revolusies opgemerk, Vir die Cherokee was 'n nasie wat sy vroue nie geëer het nie, 'n wanordelike nasie, 'n gevaarlike nasie, 'n nasie wat skade kon berokken. maar soos getoon deur Mohawk Mary & ldquoMolly & rdquo Brant (Tekonwatonti/Konwatsi-Tsiaienni) en Cherokee Nancy Ward (Nanye & rsquohi), was inheemse vroue nie 'n monoliet nie.
Mary Brant was die stiefdogter van hoofman Brant Canagara Duncka en die vrou van sir William Johnson, Britse superintendent van Indiese Sake. Sy gebruik haar politieke invloed in onderhandelinge tussen haar inheemse gemeenskap en Britse koloniale moondhede. Brant het op 6 Augustus 1777 gehelp om 'n Amerikaanse nederlaag in die Slag van Oriskany, NY, te verseker deur inligting aan Britse/Mohawk -lojaliste oor te dra. Uit vrees vir vergelding van die Patriots, het Brant en haar gesin na Kanada ontsnap, waar sy 'n nasionale heldin geword het.
Daarteenoor was Nancy Ward 'n Ghighua of geliefde vrou van die Cherokee -nasie en ondersteuner van die Patriot -saak. Gedurende die 1780's het sy en die Council of Cherokee Women by drie afsonderlike geleenthede op koloniale administrateurs gepraat oor grond- en vroueregte, wat met elke verdragsonderhandeling tussen Indiese stamme en koloniale regerings verswak het. In 'n toespraak wat in 1781 gelewer is, het Nancy Ward die Amerikaanse verdragskommissie teëgestaan ​​en gesê: 'U weet dat vroue altyd as niks beskou word nie. . . Laat u vroue ons woorde hoor. & Rdquo
En die digter Phyllis Wheatley, wie se merkwaardige lewe as 'n voormalige slaaf-internasionaal-literêr-sensasie die gedagtes uitgedaag het dat die vryheid wat deur die Patriotte uitbasuin nie tot mense van Afrika-afkoms uitgebrei moet word nie, spreek die betekenis van vryheid in 'n gedig welsprekend aan Die regte agbare William, graaf van Dartmouth, wat die Patriot -saak ondersteun het, sowel as in 'n brief en gedig gerig aan sy Edele George Washington. Wheatley het haar volle steun agter die leier van die kontinentale leër gegooi. Talle Afro-Amerikaanse vroue het as spioene gedien en gekruisig as soldate. Hulle het moedig teen die Britte geveg en die belofte geglo dat 'n Patriot -oorwinning bevryding van slawerny sou beteken.
Inteendeel, Elizabeth Freeman, bekend as mamma Bette, het nie op die einde van die oorlog gewag om haar vryheid te verkry nie. In 1781, twee jaar voor die Amerikaanse oorwinning, het Freeman 'n saak aanhangig gemaak in Massachusetts, in Brom en Bett v. Ashley, met die argument dat slawerny strydig was met die nuwe grondwet wat deur die staat bekragtig is. Die Hooggeregshof in Massachusetts het ingestem. Freeman het die eerste swart vrou geword wat suksesvol vir haar vryheid in die Baaistaat gedagvaar het. Haar saak het die slawerny in Massachusetts implisiet beëindig.
Die bydrae van vroue tot die Amerikaanse revolusie behoort nie 'n nadink te wees nie. Laat ons onthou terwyl ons die 240ste verjaardag van die Verenigde State van Amerika vier almal die dames wie se revolusionêre dade in die loop van ons geskiedenis ons steeds nader aan die Amerikaanse ideale van vryheid, geregtigheid en gelykheid vir almal bring.
Arica L. Coleman is die skrywer van Dat die bloed suiwer bly: Afro -Amerikaners, inheemse Amerikaners en die penarie van ras en identiteit in Virginia en voorsitter van die Committee on the Status of African American, Latino/a, Asian American, and Native American (ALANA) Historians and ALANA Histories at the Organization of American Historians.
Verpleegsters in die Revolusionêre Oorlog (1775-1783)
Die Revolusionêre Oorlog verskuif die rol van sommige vroue van huisvroue na versorgers op die strydfront. Kort nadat die Kontinentale Weermag in 1775 gestig is om in die Revolusionêre Oorlog te veg, is generaal George Washington daarvan bewus gemaak dat gewonde en siekes goeie vroulike verpleegsters benodig, aangesien die gewonde soldate baie swaarkry.
Image: Na die weermag deur Pamela Patrick White
Baie vrouekampvolgers is aangestel om as verpleegsters in die kontinentale leër te dien
Deur die geskiedenis heen het die meeste gesondheidsorg in die huis plaasgevind deur familie, vriende en bure met kennis van genesingspraktyke. In die Verenigde State het gesinsgesentreerde siektes tradisioneel gebly tot in die negentiende eeu. Siekesorg wat deur ander as familie en naaste kennisse verskaf is, was oor die algemeen beperk tot epidemies en plae wat periodiek deur dorpe en stede getrek het.
As versorgers van kinders, familie en gemeenskap was dit natuurlik dat die vroue die verpleegsters, die versorgers, word namate die menslike samelewing ontwikkel. Verpleegkunde, en nie prostitusie nie, is miskien die oudste beroep, aangesien sommige verpleegsters van die begin af vir hul dienste betaal is. Die huis was eintlik die sentrum van gesondheidsorg. Selfs nadat die eerste hospitaal van die land in 1751 in Philadelphia geopen is, sou daar nog 'n eeu verbygaan voordat die publiek hospitale as betroubaar en veilig beskou het.
Om kampvolgelinge in verpleegsters te verander
Verpleegkunde in die weermag is tradisioneel deur manlike soldate gedoen. Kort nadat die rewolusionêre oorlog in 1775 begin het, het generaal Horatio Gates 'n versoek gerig dat 'n vrou na sy gewonde soldate omsien. Generaal George Washington het die kongres gevra om verpleegsters te voorsien om siekes by te woon en matrone om toesig te hou oor die verpleegsters.
Generaal Washington wou ook nuttige werksgeleenthede vind vir die vroue wat altyd by soldate rondgehang het. Baie van hierdie kampvolgelinge was die vroue, dogters en moeders van soldate wat die weermag gevolg het omdat hulle hulself nie kon onderhou nadat hul manne die huis verlaat het nie.
In Julie 1775 is 'n plan opgestel wat een verpleegster vir elke 10 pasiënte en een matrone vir elke 100 gewonde of siek soldate voorsien het. Dit was die eerste keer van 'n georganiseerde verpleegstelsel in die weermag. Die kongres het 'n salaris van $ 2 per maand toegestaan ​​vir hierdie verpleegsters, die matrone is $ 4 per maand toegeken. Om 'n manier om siek soldate te versorg, het die Kongres ook die oprigting van hospitale goedgekeur.
Die weermag verkies vroulike verpleegsters, nie net omdat vroue beter was om siekes te versorg nie, maar ook omdat elke vrou wat verpleeg het, beteken dat nog 'n man vrygelaat is om op die slagveld te veg. Maar vroue was nie altyd gretig om as vrywilliger vir verpleegplig te werk nie. Washington blameer die lae vergoedingskoers vir die tekort aan verpleegsters. In 1776 het die kongres die vergoeding van verpleegsters verhoog tot $ 4 per maand en 'n jaar later tot $ 8 per maand, terwyl chirurge en apteke $ 40 per maand betaal het.
Alhoewel 'n vrou wat as verpleegster dien, gereeld loon kan ontvang en 'n werk kan behou gedurende die oorlog, kan verpleegkunde in die weermag baie gevaarlik wees. Blootstelling aan dodelike siektes, soos pokke en kampkoors, kan 'n vroeë dood beteken, benewens die afval na die vuilste werk wat verband hou met die mediese professie. Beamptes het dus gedreig om rantsoene te weerhou van vroue wat geweier het om vrywillig te wees.
Ondanks die pogings van die Kongres om die aantal vroulike verpleegsters vir die weermag te vergroot, was daar 'n tekort gedurende die hele oorlog. Regimente het voortdurend vroue gesoek om hul siekes en gewondes te verpleeg. Die General Hospital in Massachusetts benodig verpleegsters vir Cambridge en Roxbury in die lente van 1776. Advertensies beloof voorkeur aan vroue uit Boston en Charlestown.
'N Paar maande later in Williamsburg het die Virginia Gazette 'n versoek vir verpleegsters geadverteer. In Julie 1776 skryf generaal Nathanael Greene:
Aangesien daar baie siekes in die hospitaal is, maar daar is min vroulike verpleegsters, moet die regimentskirurg die getal meld wat nodig is vir die siekes van die regiment, en die kolonels word versoek om dienooreenkomstig te voorsien.
In Julie 1776 het bevele vir die Pennsylvania -bataljons in Ticonderoga gesê dat een vrou uit elke geselskap gekies moet word om na die hospitaal in Fort George te gaan om die siekes te verpleeg. Opgawes vir die hospitaal in Albany in Julie 1777 bevat nege vroulike verpleegsters. In 1778 beveel Washington sy regimentbevelvoerders om soveel verpleegsters as moontlik in diens te neem om regimentskirurge te help.
In 1781 stuur generaal Washington 'n brief aan Sarah Franklin Bache (dogter van Benjamin Franklin), wat die leier was van 'n vereniging van vroue wat met hul eie geld drooggoed koop en hemde vir soldate naai. Hy het geskryf:
Te midde van die nood en swaarkry van die weermag, watter bronne ook al ontstaan, moet dit 'n troos vir ons deugsame landvroue wees dat hulle nooit daarvan beskuldig is dat hulle hul ywerigste pogings om die saak waarin ons besig is, te weerhou nie.
Verpleegsorg tydens epidemies
In 1793 het 'n geelkoors -epidemie Philadelphia, die hoofstad, getref en byna 10 persent van die bevolking doodgemaak. Epidemies soos geelkoors, pokke, malaria en tifus was algemeen aan die einde van die agtiende en vroeë negentiende eeu, wat dikwels die gemeenskappe waarin hulle plaasgevind het, oorweldig en die tradisionele siekesisteem wat op familie en vriende as verpleegsters staatgemaak het, geknou het.
Die Free African Society, 'n nie -konfessionele organisasie wat gestig is ten behoewe van gratis Afro -Amerikaners, het georganiseerde verpleegsorg aan slagoffers van geelkoors gelewer.
In sy topverkoper -pamflet uit 1794, 'N Kort verslag van die kwaadaardige koors wat onlangs in Philadelphia voorkom, met 'n verklaring van die verrigtinge wat in die verskillende dele van die Verenigde State oor die onderwerp plaasgevind het, Het Matthew Carey mense van Afrikaanse afkoms afgemaak. Hy gebruik ook rassestereotipes wat gehuurde verpleegsters as dronkaards, diewe en prostitute uitbeeld.
Die verpleegsters van die Free African Society versoek dat hul leiers Absalom Jones en Richard Allen hul optrede in die hof van openbare mening verdedig. Hulle het hul eie pamflet uitgegee, 'N Vertelling oor die verrigtinge van die swartmense tydens die laat ontsettende ramp in die jaar 1793 en 'n weerlegging van sommige sensure wat hulle in dieselfde laat publikasie gegooi het (1794).
Jones en Allen het die beskuldigings van Carey weerlê en verpleging beskryf as 'n aansienlike kuns, verkry uit ervaring, sowel as die uitoefening van die fynere gevoelens van die mensdom. kragtige argument vir Afro -Amerikaanse gelykheid en burgerskap.
Vroeë negentiende eeu
Teen die begin van die negentiende eeu het verstedeliking en industrialisasie die manier waarop siek mense versorg is, verander. Hospitale het begin vermeerder om diegene wat sonder die hulpbronne was, te bedien om hul eie sorg te bied, en namate die hospitale toegeneem het, het die vraag na versorgers toegeneem wat bedagsame sorg aan hul pasiënte sou kon bied.
Beeld: The Philadelphia Almshouse (1835)
Later word Philadelphia General Hospital
Vroeë negentiende-eeuse hospitale is hoofsaaklik in meer bevolkte dele van die land gebou, meestal in groot stede. Verpleegsorg in hierdie instellings het geweldig verskil. In hospitale wat deur godsdienstige verpleegopdragte bedryf word, het pasiënte hoë kwaliteit sorg ontvang. Maar in ander instellings was verpleegsorg meer veranderlik, van goed in sommige hospitale tot lukraak en arm in ander.
Verpleegsters in die oorlog van 1812
Gedurende die oorlog van 1812 (1812-1815) was vroue in diens as militêre verpleegsters, net soos tydens die Amerikaanse rewolusie. Soldate en#8217 vroue en dorpsvroue naby die slagvelde is gereeld deur militêre hospitale gehuur om as verpleegsters te dien. Commodore Stephen Decatur 's ship 's log onthul die name Mary Allen en Mary Marshall, wat as verpleegsters aan boord van Decatur 's skip United States gewerk het op 10 Mei 1813. Hulle was nog aan boord toe die skip op 24 Mei 1813 seil.
Mary Ann Cole het die Amerikaanse weermag as hospitaalmatrone gedien tydens die beleg van Fort Erie, Ontario vanaf Julie – Oktober 1814, waartydens 1800 Amerikaners gedood of gewond is. Terwyl die Amerikaners in die fort wanhopig probeer het om die Britse bombardement uit te hou, het Mary Ann sy pligte versorg vir die siekes in die hospitaal, hul maaltye voorberei, medisyne uitgegee en mediese rekords bygehou vir die regimentskirurg.
Die vroue wat tydens die oorlog van 1812 in die militêre kampings kon bly, is deur 'n loterystelsel gekies. Slegs ses vroue is toegelaat in die kamp vir elke honderd soldate.
Die vroue was in diens as verpleegsters, naaiers en diensmeisies. As 'n vrou se man sterf, het sy drie tot ses maande tyd om te begroet, en dan moet sy 'n nuwe man kry of die kamp verlaat.
Sommige dokters het erkenning gegee aan die belangrikheid van goeie verpleegsorg vir die welstand van 'n pasiënt en het kursusse begin vir diegene wat belangstel in verpleegkunde. In 1798 reël Valentine Seaman, 'n dokter in New York, 'n vroeë lesing vir verpleegsters wat kraampasiënte versorg het.
In die vroeë negentiende eeu het die Nurse Society of Philadelphia vroue opgelei in die versorging van moeders tydens die bevalling en na die bevalling. Die stigter daarvan, dr. Joseph Warrington, 'n sterk voorstander van onderrig vir vroue wat belangstel in verpleegkunde as 'n beroep, het 'n boek geskryf met die titel Die gids vir verpleegsters met 'n reeks instruksies aan vroue wat wil deelneem aan die belangrike sake van die verpleegmoeder en -kind in die inwonende kamer (1839).
Die Verpleegster se gids, wat elke verpleegster se vereniging ontvang het, verteenwoordig 'n vroeë voorbeeld van 'n verpleeghandboek. Tussen 1839 en 1850 het die verpleeggenootskap ongeveer vyftig verpleegsters in diens geneem, wat 'n vroeë praktyk begin het om verpleegkundiges te betrek vir die versorging van pasiënte in hul huise.
Die uitbreek van die Burgeroorlog het onmiddellike behoefte aan bekwame verpleegsters nodig gehad om die enorme aantal siekes en gewondes te versorg. Ongeveer 20 000 vroue en mans het in beide die noorde en die suide as verpleegsters gedien. Die prysenswaardige diens wat deur die burgeroorlogverpleegsters gelewer is, was 'n rede vir toekomstige eksperimente met die opstel van opleidingsprogramme vir verpleegkunde.
Dit is 'n uittreksel uit Nursing the Sick and the Training of Nurses, 'n toespraak van dr. Ann Preston, dekaan van die Woman's Medical College of Pennsylvania, in Philadelphia in 1863:
Onder die vele behoeftes van die samelewing in hierdie tydperk, is daar miskien nie meer 'n noodsaaklikheid, en nie meer onvoldoende, as dié van goeie verpleegsters nie. Die behoefte is nie net vir 'n groep opgeleide professionele verpleegsters wat toegerus is om die siekhuise van vreemdelinge te betree nie, maar ook vir die kennis en opleiding onder vroue, wat hulle in staat stel om hul geliefdes te kalmeer en te verpleeg. as hy met siektes getref word.
Professionele verpleegsteropleiding begin
In 1862 is die New England -hospitaal vir vroue en kinders gestig deur dr. Marie Zakrzewska in Boston, Massachusetts, die eerste hospitaal wat geheel en al deur vroulike dokters en chirurge beman is. Deur die jare het die hospitaal uitgebrei tot die kompleks wat vandag uit agt geboue naby Columbuslaan bestaan, 'n skilderagtige versameling Victoriaanse Gotiese, Stick Style en klassieke herlewingsargitektuur.
Daar, in 1872, open dr Zakrzewska die New England Hospital for Women and Children Training School for Nurses, die eerste professionele verpleegskool in die VSA, met twee en veertig studente, maar slegs vier het eintlik gegradueer. Een van die gegradueerdes was Linda Richards, Amerika se eerste professioneel opgeleide verpleegster, wat in 1873 aan die Training School for Nurses afgestudeer het. Die eerste professioneel opgeleide Afro -Amerikaanse verpleegster, Mary Eliza Mahoney, studeer daar in 1879.
Die eerste professioneel opgeleide Afro -Amerikaanse verpleegster was Mary Eliza Mahoney. Op die ouderdom van 18 begin sy werk by die New England -hospitaal vir vroue en kinders. In 1878, op 33 -jarige ouderdom, word sy opgeneem in die Hospital's Training School for Nurses, die eerste professionele verpleegprogram in die land. Die opleiding vereis 12 maande in die mediese, chirurgiese en kraamafdelings en instruksies deur dokters op die saal en vier maande werk as 'n privaat verpleegster.
Nadat hy in 1879 gestudeer het, het Mahoney as 'n privaat verpleegster geregistreer. Families that employed Mahoney praised her calm and quiet efficiency. Her professionalism helped raise the status of all nurses. As her reputation spread, Mahoney received requests from patients as far away as New Jersey, Washington, DC and North Carolina.
Kyk die video: Varsgedruk 66: Die oorlog kom huis toe: Vroue en gesinne in die Anglo-Boereoorlog (November 2021).