Wenkbroue vol draadwerk
JY LEES NOU Wenkbroue vol draadwerk
Hulle noem dit Indian threading
Eenvoudig, en nogals vindingryk, moet jy toegee: Die vrou uit Indië vat ’n doodgewone garedraadjie en draai hom behendig dubbel en om en om – so 8 tot 12
keer – sodat twee langwerpige lussies vorm, een in elke hand, amper soos twee traandruppels (hoe gepas, want haar oë gaan nou-nou begin traan). Waar die punte van die traandruppels in die middel bymekaarkom, het dit ’n spiraal gevorm met ’n los draad wat afhang, so vinnig, jy’t nie mooi gesien waar die los draad vandaan kom nie.
Daar traan haar oë nou, maar dis in ’n oogwink of drie verby. Skaars vyf minute, daardie vrou gaan so flink te werk, jy wou sê sy’s skoon vlugvoetig met haar
hande. (Dit voel natuurlik langer vir die een wat sit, die geplukte.)
Agterna smeer sy ’n bietjie plantekstrak-olie aan, soos papaja, om te help vir die rooi en die seer. Die botteltjie sê “Suero Debilitador Del Vello”, in
Afrikaans seker iets soos: “Jy maak my aspris seer, maar wat de wiel.”
Jy moet weet wat jy doen. In Indië loop hulle ’n kursus van minstens ’n maand om die tegniek te bemeester. (Doen navraag in jou omgewing of daar iemand is wat die kuns ken ... ’n Mens kan dit nie sommer om elke hoek en draai laat doen nie.)
Dié soort draadwerk is dus vinnig, veilig en skoon, dit neem nie jou boonste vel-lagie saam soos waks nie en dis minder seer, hoewel nogal seerder as met ’n tweezer, erken sy. (Sluk ’n Grandpa.) Dis ook baie akkuraat en die wenkbrou groei nie so vinnig terug nie omdat elke haartjie feitlik reddeloos ontwortel word, nie
net onthoof nie.
Nes Brooke Shields ...