Ambassade | Slaai Sonder Blare
Kadawerklets: die etiket wat ek om die nek hang van mense wat net kan kerm en kla. Nie net maak dit positiwiteit dood nie, maar dit maak ook my lus vir die lewe kruppel loop. Vanaand het ek egter die intense behoefte om so bietjie stoom af te blaas.
Hier moet egter in ag geneem word dat ek eintlik met 'n witbrood onder die arm kla. Ons bly in 'n land waar ek met oop deure slaap en waar my karsleutels en handsak binne die kar gelos word. Ons betaal nie belasting of medies nie en komende Donderdag begin my betaalde verlof wat my vir nege weke die geleentheid gun om te gaan rus.
Dis egter juis genoemde vakansie wat my tot op die patio van die duiwel gelei het, naamlik die Suid-Afrikaanse Ambassade in Abu Dhabi. Dit was letterlik so warm soos Satan se stoep vandag: 'n allemintig 53 grade celsius. Gewapen met elke moontlike stukkie papierwerk, 'n bloedmonster, botteltjie uriene en ses foto's in elke moontlike vorm en grootte, daag ons gesin vanoggend 8:30 op… voor dooiemansdeur. Die webtuiste se tye is verkeerd en ons is 'n uur te vroeg. Ek haal diep asem en ons gaan soek koeldrank. 55 minute later is ons terug.
Die kamertjie is treurig. Oom Jacob glimlag uit 'n Crazy Store fotoraam vir ons, langs drie hooggeplaasdes wat nie eers vir my vaagweg bekend lyk nie. Die banke huil vir nuwe stoffering, die gordyne is 'n tragedie wat Nataniël na 'n rowwe, onbeskofte bloubaard laat lyk, die mure smeek vir 'n lappie met 'n bietjie Handy Andy op en die mense staan almal senuweeagtig rond met hande vol papiere, groen paspoorte en benoude oë. Die wit laken word voor die glas gelig en gematigde sugte van verligting word gegee soos ons begin tou vorm.
Nou kyk, ek is nie 'n geduldige mens nie, maar ek het vir die afgelope drie dae myself emosioneel begin voorberei vir hierdie uitstappie. Kinders lees op die iPads. Manlief se foonbattery is vol gelaai. Ek het oorspronklike papiere, kleurafskrifte en elke moontlike voorsiene stukkie dokument in sakkies by my. Ek dink die enigste papier wat ek nie saamdra nie, is my pa se matrieksertifikaat. En toe begin ons pret: ek mag nie die vorms in blou ink invul nie… ek moenie die datum met die jaar eerste skryf nie… ek moet VOOR haar teken… ek mag nie die datum namens my man skryf nie… en dit in 'n kamertjie vol asems waar die verkoeling so fluks werk soos die Meneer Malefi wat die stempeltjie moet druk. Drie ure, sewentien minute, vier stelle afskrifte, twee stelle vorms, sestien stempels, ontelbare (interne) vloekwoorde en drie handtekeninge later, word ons verdaag.
Ek mag nou, amptelik, my kinders na hul geboorteland terugvat vir vakansie, met die toestemming van… ek weet nie eintlik nie, want die hele spul is 'n groot grap. Tussen onoorbrugbare geboortesertifikate, afgetekende huweliksertifikate, paspoorte, identiteitskaarte en bewyse van verblyf, het ek so paar varkies ook verloor. As dit nie vir die Oumas en Oupas was nie, weet ek eerlikwaar nie of ek sou terugkeer na die land van koeksisters, malvapoeding en Simba nie. Die klein 5 x 5 wagkamertjie wat veronderstel is om my veilige grond te wees, het my net irriteer vandag en dan kan ek nie help om te wonder nie: is dit wat vir ons wag in sonnige Suid-Afrika? Waar taxi's snelweë blok en boosdoeners brande stig? My hart huil, want ek verlang na my mense en ek wil steeds in Suid-Afrika se potensiaal glo. Ek is vreesbevange, want ek moet my karlisensie gaan hernu en (weereens!) Fica dokumente by die bank gaan inhandig.
Ek knyp my oë toe en verbeel my ek ruik my pa. Ek dink myself in hoe my kinders onder Oupa se vlerk inskuif, hoe hulle Ouma die foto's op die selfoon wys en hoe hulle saam met hul niggies speel. Ek stel myself voor ons sit om die eetkamertafel en kuier… op die stoep wag die Amarula… in die yskas is yskoue Cream Soda… en dan weet ek dat geen ambassade die genot van my vakansie gaan steel nie. Ek gaan nie die beheer in hulle hande los nie. My papiere is nou reg en vir die volgende 12 maande hoef ek nie weer daaroor bekommerd te wees nie. Vir nou kan ek vergeet van kadawerklets en fokus op die herontmoeting: nog net 8 slapies…
5 thoughts on "Ambassade"
Junie 19, 2017 at 5:45 vm
Sterkte. Hier gaan dit ook nie veel beter nie …
Junie 16, 2017 at 8:10 nm
Mag SA julle verskriklik goed behandel.
Junie 20, 2017 at 2:00 nm
Velen dank 🙂
Junie 15, 2017 at 6:11 nm
Ek het jou blok- link vir my vriendin aangestuur. Ek geniet jou skrywr so vreeslik baie, en haar kinders bly ook in Abu-Dabi.