Privaat Edward Luxford - Inligting
Privaat Edward Luxford
Edward James Luxford, die seun van die bouer, Job Luxford, is gebore in Forest Row 1875. Edward was Job se enigste seun, aangesien sy broer, Maurice, in 1886 oorlede is.
Teen die vroeë 1900's was Job Luxford 'n welvarende sakeman. In 1904 koop hy Highfields House in Forest Row. Kort daarna het hy Little Parrock Farm en sy baksteenwerf op Shepherd's Hill gekoop. Job Luxford het in die gemeentes en die landrade gedien. Hy was ook voorsitter van die Guardians of East Grinstead Union.
Job was 'n standvastige konserwatief en beskryf Liberale as die "vuilheid van die aarde". Toe Charles Corbett, die liberale kandidaat, East Grinstead in die algemene verkiesing van 1906 wen, beskuldig Job al sy manne daarvan dat hulle vir die liberale stem en hulle ontslaan toe hulle die oggend na die verkiesing vir werk aangemeld het. Omdat dit nie maklik was om goeie werkers te vind nie, het hy later sy werk teruggegee.
By die uitbreek van die oorlog in 1914 het Job Luxford sy sewentigste verjaardag bereik. Soos die meeste vooraanstaande konserwatiewes in die stad, het Job plaaslike jong mans aangemoedig om by die weermag aan te sluit. Een van diegene wat aangesluit het, was sy enigste seun, Edward, wat nou nege en dertig jaar oud was. Edward het by die Royal Garrison Artillery aangesluit. Edward Luxford is op 8 Mei 1918 in aksie in Ieper dood.
Ek was een van 'n partytjie wat pas teruggekeer het as besoek aan ons seunsgraf in Frankryk onder die organisasie van St. Barnabas Pilgrimage. Hoe mooi was dit nie! 'N Blombedding van ongeveer 80 meter of meer by 6 voet breed en 'n ry grafstene daarop. Dan is tussen elke ry 'n wandeling van ongeveer 10 tot 12 voet breed van die mooiste groen gras, so glad en gelyk soos 'n biljart. Dit was mooi. Ek het agt-en-veertig klippe in 'n ry getel en dit het vir my soos 'n bataljon in 'n kolom peloton gelyk. Ek het vir myself gesê: "My seuntjie, ek het gereeld gewens dat jy naby ons begrawe is. Maar as ek kon, sou ek jou nie in ag geneem het nie. Jy is op 'n pragtige plek tussen jou kamerade wat saam met jou baklei en gesterf het. . "
Hierdie interessante van het 'n vroeë Middeleeuse Engelse oorsprong en is afkomstig van 'n klein, onopgetekende of nou verlore plek, vermoedelik in Sussex, vanweë die groot aantal vroeë opnames in die streek. Na raming het sewe tot tienduisend dorpe en gehuggies sedert die 12de eeu verdwyn as gevolg van natuurlike oorsake soos die Swart Dood van 1348, waarin 'n agtste van die bevolking omgekom het, en die wydverspreide praktyk van afgedwonge skoonmaak. #34 en sluiting van landelike gronde vir skaapweidings vanaf die 15de eeu. -> Die pleknaam bestaan ​​uit die Midde-Engelse persoonlike naam "Luke, Luck ", wat uiteindelik afkomstig is van "Lucas ", 'n Latynse vorm van die Griekse "Loucas ", man uit Lucania ('n streek in Italië), en die Middel -Engelse "ford ", 'n ford vandaar, "Luke 's of Luck 's ford ". Vroeë voorbeelde van die van sluit in: die huwelik van Edward Luxford met Annes Homwod op 20 Februarie 1559, te Hurstpierpoint, Sussex die doop van Tomsen, dogter van Edward Luxford, op 1 April 1565, ook op Hurstpierpoint en die huwelik van Richard Luxford en Alice Overy op 8 Julie 1610, in St. Margaret's, Westminster, Londen. Die wapen van die familie beeld op 'n blou skild uit, 'n goue chevron tussen drie goue varke en#39 koppe met 'n kop. Die eerste spelling van die familienaam is blykbaar dié van Thomas Luxford, gedateer op 6 Februarie 1559, huwelik met Alles Savadg, te Hurstpierpoint, Sussex, tydens die bewind van koningin Elizabeth 1, bekend as "Good Queen Bess &# 34, 1558 - 1603. Vanne het nodig geword toe regerings persoonlike belasting ingestel het. In Engeland staan ​​dit bekend as Poll Tax. Deur die eeue heen het vanne in elke land steeds ontwikkel en dikwels tot verstommende variante van die oorspronklike spelling gelei.
Prins Edward is 16 jaar na sy oudste broer gebore
As u dink dat prins Edward jonger lyk as prins Charles, is dit omdat hy is. Hy is ongeveer 16 jaar jonger as sy oudste broer, 'n paar jaar in die bewind van koningin Elizabeth. Volgens Britannica is prins Edward gebore op 10 Maart 1964. Biografie het onthul dat hy in die Windsor -kasteel in Londen gebore is en ''n paar maande later' as Edward Antony Richard Louis 'gedoop is.
Dit is bekend dat sy ma soms skommel, en sy het dit beslis gedoen terwyl sy haar jongste kind gebaar het. Volgens Irish Independent sou vaders oor die algemeen nie volgens die koninklike tradisie by die ma in die kraamkamer kom nie. In die boek "My Man and I: The Inside Story of 70 Years of Royal Marriage" het Ingrid Seward egter onthul dat die man van die koningin, die hertog van Edinburgh, eintlik die eerste koninklike vader in die moderne geskiedenis was wat die geboorte van sy kind.
"Die koningin, toe sy 37 jaar oud was, het hom gevra om daar te wees. Sy het vroegtydig vrouetydskrifte gelees wat die belangrikheid van vaders by die bevalling beklemtoon en gefassineer geraak het deur die idee," het Seward gesê (via Irish Independent).
Die privaat lewe van Edward IV
Die privaat lewe van Edward IV, John Ashdown-Hill, Amberley Publishing, 2016, 336pp., & Pound20 hard, ISBN 978-1-4456-5245-0.
Dr John Ashdown-Hill, 'n sentrale figuur in die Looking for Richard-projek en 'n bekende Richard III-historikus met 'n spesiale talent om agter die mitologie van die geskiedenis te kom, vestig sy aandag nou op die oudste broer van Richard, Edward IV. Hy ontbloot die komplekse verhaalverhaal rondom die privaatlewe van Edward en rsquos en baie daarvan het hul oorsprong in kronieke wat na 1485 geskryf is, en mdash wat die waarheid agter die reputasie van Edward en rsquos bespreek. Het Edward talle minnaresse gehad? Het hy baie bastards geproduseer? Wie was sy wettige vrou? En wat het die vroeë dood van Eleanor Talbot veroorsaak?
Vandat dit bekend geword het, is die geldigheid van die Edward & rsquos -huwelik met Elizabeth Widville, die pragtige weduwee van 'n ridder uit Lancastria, herhaaldelik in twyfel getrek. Dit het Elizabeth Widville ontstel en sy was bang dat sy haar kroon sou verloor en dat haar kinders deur die koning nooit op die troon sou slaag nie. Maar ná die onverwagte dood van Edward in April 1483, kondig 'n biskop in die openbaar aan dat hy voorheen met die koning getroud is met Lady Eleanor Talbot. As gevolg hiervan is Edward & rsquos se kinders deur Elizabeth, insluitend sy oudste seun en troonopvolger, Edward, onwettig verklaar, wat Edward & rsquos se broer Richard die wettige troonopvolger gemaak het. Later is beweer dat Edward talle minnaresse het en baie buite -egtelike kinders agtergelaat het, hoewel hedendaagse kronieke daaroor swyg.
Geduld (Luxford) vorentoe (ongeveer 1658)
Verwysing: DAN/1242-1245 Titel: Akte om die gebruik van Fine (en copy), Fine (and copy) te lei Beskrywing: Tussen (a) Thomas Luxford van Randalls in Hurstpierpoint en nou van Glanvill, co. Hants., Heer. en Mary, sy w., John Forward van Iford, klerk en geduld, sy w., Een van die dogters van Thomas Luxford deur Patience Middleton, sy ontslape w., Barbara Luxford, ook d. van Thomas en Geduld, John Whitepaine van Hurstpierpoint, gent. en Elizabeth, sy w. (b) Edward Burry van Lancing, gent. (c) William Marchant van Hurstpierpoint, yeo. (d) Robert Whitpaine van Hurstpierpoint, yeo. Lande genaamd Randalls, die Isacke -veld, die Breaches, die Haselcroft, die Lyes -mead, die Stockers -veld in Hurstpierpoint (123a.), Lande wat die Little Clayes, the Great Clayes, die stuk akkerbou (23a.) Op die E. kant van die groot klei, die lande wat die Riddens genoem word, die 3 stukke grond wat die Lawnes genoem word, die dam die Foxhole -dam, 1a. grond wat aan die N. -kant van die dam lê (132a.) laat pakkie van die demesnes van Danny, annuïteit van 20 merke uit Dany -park waar 'n groot bos gestaan ​​het, 1 annuïteit van 6s. 8d. uitreiking uit Borwash -meade in Hurstpierpoint. 'N Boete word gehef van (a) tot (b). Die oortredings is vir die gebruik van (c), die Isacke -veld, die Lyes -meade, die Hazlecroft en die annuïteit van 6s. 8d. vir die gebruik van John Whitpaine. Die res van die perseel is vir die gebruik van (b) en die annuïteit van £ 20 vir die gebruik van (d). Getuies: Richard White, Samuel Brewer, John Hill, Robert Hitch. Datum: 27 Mei 1685
Anzacs: Tweede Wêreldoorlog
Australië betree die Tweede Wêreldoorlog kort na die inval in Pole, en verklaar oorlog op Duitsland op 3 September 1939. Boonop het Australië vir die eerste keer in sy post-koloniale geskiedenis onder direkte aanval gekom. Die slagoffers van vyandelike optrede tydens die oorlog was 27 073 dood en 23 477 gewond.
Australië het tussen 1939 en 1945 twee oorloë gevoer, een teen Duitsland en Italië as deel van die Britse Gemenebest se oorlogspoging en die ander teen Japan in bondgenootskap met die Verenigde State en Brittanje. Vanaf 1942 tot vroeg in 1944 speel Australiese magte 'n sleutelrol in die Stille Oseaan Oorlog, wat die grootste deel van die geallieerde krag uitmaak gedurende die grootste deel van die gevegte in die Suidwes -Stille Oseaan.
Australië betree die oorlog teen Duitsland op 3 September 1939, kort nadat Brittanje oorlog verklaar het toe sy ultimatum vir Duitsland om uit Pole te onttrek, verstryk het. Die regering van Australië het geglo dat, soos premier Robert Menzies gesê het: "Brittanje in oorlog is, daarom is Australië in oorlog", en Londen gevra om Duitsland in kennis te stel dat Australië 'n medewerker van die Verenigde Koninkryk is. die gronde dat sy belange onlosmaaklik verbind was met dié van Brittanje, en dat 'n Britse nederlaag die stelsel van keiserlike verdediging waarop Australië staatgemaak het vir veiligheid teen Japan, sou vernietig.
Die belangrikste eenhede van die AIF is tussen 1939 en 1941 opgewek. Die 6de afdeling is gedurende Oktober en November 1939 gestig en het vroeg in 1940 na die Midde -Ooste gegaan om sy opleiding te voltooi en moderne toerusting te ontvang nadat die Britse regering die Australiese regering verseker het dat Japan nie 'n onmiddellike bedreiging inhou. Daar was beplan dat die afdeling by die Britse ekspedisiemag in Frankryk sou aansluit wanneer die voorbereidings voltooi was, maar dit het nie gebeur toe Frankryk verower is voordat die afdeling gereed was nie. 'N Verdere drie AIF -infanteriedivisies (die 7de Afdeling, 8ste Afdeling en 9de Afdeling) is in die eerste helfte van 1940 opgerig, sowel as 'n korpshoofkwartier (I Korps) en talle ondersteunings- en dienseenhede. Al hierdie afdelings en die meerderheid van die ondersteuningseenhede is gedurende 1940 en 1941 in die buiteland ontplooi. 'N Gepantserde AIF -afdeling (die 1ste Pantserdivisie) is ook vroeg in 1941 opgerig, maar het Australië nooit verlaat nie.
Die bombardement op Darwin op 19 Februarie 1942 was beide die eerste en die grootste enkele aanval wat deur 'n buitelandse mag op Australië aangebring is. Op hierdie dag het 242 Japannese vliegtuie skepe in Darwin se hawe en die stad se twee vliegvelde aangeval in 'n poging om te verhoed dat die Geallieerdes dit as basisse gebruik om die invalle van Timor en Java te bestry. Die stad is net lig verdedig en die Japannese het die geallieerde magte groot verliese aangerig, maar ander gebiede van Darwin het ook skade gely en daar was 'n aantal burgerlike ongevalle
Die Japannese aanval was nie soos die aanval op Pearl Harbor nie, omdat dit teen 'n nasie was wat reeds oorlog op Japan verklaar het (op 8 Desember 1941). Dit was soortgelyk aan die aanval op Pearl Harbor deurdat dit 'n suksesvolle lugverrassingsaanval op 'n vlootdoel was wat 'n groot skok vir Australië was Alhoewel Darwin 'n minder belangrike militêre teiken was, is daar meer bomme neergegooi as op Pearl Harbor. Die Australiese regering het die skade as gevolg van die bombardemente op Darwin verkleineer en geglo dat die publikasie daarvan 'n beduidende sielkundige slag vir Australiërs sou wees; die aanvalle was die eerste en grootste van byna 100 lugaanvalle op Australië gedurende 1942–43.
Teen die einde van die oorlog het byna 'n miljoen Australiërs in die weermag gedien, wie se militêre eenhede hoofsaaklik in die Europa, Noord -Afrikaanse veldtog en die Stille Oseaan geveg het.
Die Maleise veldtog was 'n veldtog wat deur die geallieerde en as -magte in Malaya geveg is, van 8 Desember 1941 - 31 Januarie 1942 tydens die Tweede Wêreldoorlog, die veldtog is oorheers deur landgevegte tussen Britse leërs van die Gemenebes en die Japannese keiserlike leër met geringe skermutselinge aan die begin van die veldtog tussen die Statebond en die Thaise magte. Vir die Britse, Indiese, Australiese en Maleise magte wat die kolonie verdedig het, was die veldtog 'n totale ramp.
Die stryd is opvallend vir die Japannese gebruik van fietsinfanterie, wat troepe toegelaat het om meer toerusting te dra en vinnig deur dik oerwoudsterrein te beweeg. Royal Engineers, toegerus met sloopkoste, het meer as honderd brûe tydens die terugtog vernietig, wat die Japannese nie veel vertraag het toe die Japannese Singapoer verower het nie; hulle het 9 600 slagoffers gely
Die Slag van Singapoer, ook bekend as die val van Singapoer, is in die Suidoos-Asiatiese teater van die Tweede Wêreldoorlog gevoer toe die Keiserryk van Japan die geallieerde vesting van Singapoer binnegeval het; Singapoer was die belangrikste Britse militêre basis in Suidoos Asië, met die bynaam "Gibraltar van die Ooste", duur die gevegte in Singapoer van 8 tot 15 Februarie 1942.
Dit het gelei tot die verowering van Singapoer deur die Japannese en die grootste oorgawe van Britse militêre personeel in die geskiedenis, ongeveer 80.000 Britse, Indiese en Australiese troepe het krygsgevangenes geword en by 50.000 aangesluit wat die Japanners in die vroeëre Maleise veldtog geneem het
In Januarie 1942, voor die oorgawe, is die eskaders van die Royal Australian Air Force (RAAF) ontruim en krygskepe van die Royal Australian Navy (RAN) beveel om Singapoer te verlaat. SS Vyner Brook, 'n Britse skip, hul kollegas wat die vorige dag gevaar het, het almal veilig by die huis aangekom.
Die SS Vyner Brook het die Japannese bomwerpers direk getref en diegene wat dit oorleef het, het aan wal gekom na Banka-eiland in die seestraat tussen Sumatra en Banka, burgerlikes, gewonde soldate en verpleegsters na die Japannese en slegs een op die strand geskiet verpleegster oorleef, Vivian Bullwinkel
Teen 943 het slegs 2 500 Australiese gevangenes oorgebly, die ander is in 'helskepe' vervoer om as dwangarbeid op die Thai-Birma-spoorweg en in staalwerke, koper- en steenkoolmyne in Taiwan, Birma, Borneo en Japan gebruik te word. Changi was onbeskryflik, kos was skaars, siekte endemies, marteling en onthoofding was algemeen.
Geallieerde troepe het Changi op 5 September 1945 bevry, dit het gevolg op die onvoorwaardelike oorgawe deur die Japannese op 2 September 1945.
Na die val van Singapoer, het die Australiese regering en baie Australiërs gevrees dat Japan die Australiese vasteland sou binnedring, Australië was onvoorbereid om so 'n aanval teë te werk, aangesien die Royal Australian Air Force (RAAF) nie moderne vliegtuie en die Royal Australian Navy (RAN) het nie ) was te klein en ongebalanseerd om die keiserlike Japannese vloot teë te werk.
In die Eerste Slag van Kokoda was die verdedigers swak opgelei, in die minderheid en sonder hulpbronne. 77 Australiese troepe.
Terwyl die Gallipoli -veldtog van die Eerste Wêreldoorlog die eerste militêre toets van Australië as 'n nuwe nasie was, verteenwoordig die gevegte tydens die Kokoda -veldtog die eerste keer in die geskiedenis van die land dat die veiligheid daarvan direk bedreig word. Alhoewel dit sedertdien aanvaar is dat 'n inval in Australië nie moontlik was of selfs deur die Japannese beplan is nie, was daar destyds 'n werklike oortuiging in Australië dat dit moontlik was, en daarom het sommige die Kokoda -veldtog deur sommige bekyk aangesien die geveg wat 'Australië gered het', gevolglik binne die kollektiewe Australiese psige, die veldtog en veral die rol van die 39ste bataljon 'n belangrike deel geword het van die moderne opvattings oor die Anzac -legende.
Die Fuzzy Wuzzy Angels was die naam wat Australiese troepe gegee het aan 'n groep Papoea-Nieu-Guinee wat tydens die Tweede Wêreldoorlog beseerde Australiese troepe bygestaan ​​en begelei het langs die Kokoda-roete, "Fuzzy-Wuzzy" is oorspronklik deur Britse soldate in die 19de eeu as 'n naam vir Hadendoa-krygers aan die Rooi See-kus van die Soedan, en verwys na hul uitgebreide bottermatte-haarstyle, die Fuzzy Wuzzy Angels is vernoem na hul krullerige hare en hul nuttige rol. 4000 Australiese lewens het in die veldtog gesterf , word bespiegel dat hierdie getal baie groter sou gewees het as dit nie was vir die hulp van die Fuzzy Wuzzy Angels nie.
Geskryf deur 'n Australiese delwer
'Hulle het brancards oor oënskynlik onbegaanbare versperrings gedra, met die pasiënt redelik gemaklik, die sorg wat hulle aan die pasiënt gee, is wonderlik, as die brancard nog steeds op die baan is, sal hulle 'n gelyke plek vind en 'n skuiling oor die pasiënt bou, hulle sal hom so gemaklik as moontlik vir hom water gee en hom voed as voedsel beskikbaar is, ongeag hul eie behoeftes, hulle slaap vier aan elke kant van die draagbaar en as die pasiënt gedurende die nag beweeg of aandag benodig, word dit onmiddellik gegee, dit was die dade van die 'Fuzzy Wuzzy Angels' - vir ons! "
Geen bekende beseerde soldaat wat nog geleef het, is ooit deur die Fuzzy Wuzzy Angels laat vaar nie, selfs tydens swaar gevegte, vanaf Anzac Day 2007, was slegs drie van die Fuzzy Wuzzy Angels nog lewendig, in Julie 2007, kleinseuns van Australiese soldate van die Tweede Wêreldoorlog en kleinseuns van die Fuzzy Wuzzy Angels het aan die "Kokoda Challenge" deelgeneem.
Net minder as 29 000 Australiërs is tydens die oorlog gevange geneem, slegs 14 000 van die 21 467 Australiese gevangenes wat deur die Japannese gevange geneem is, het ballingskap oorleef, die meerderheid van die sterftes in gevangenskap was te wyte aan ondervoeding en siektes.
Die 8 000 Australiërs wat deur Duitsland en Italië gevange geneem is, is oor die algemeen behandel in ooreenstemming met die Geneefse konvensies. Die meerderheid van hierdie mans is tydens die gevegte in Griekeland en Kreta in 1941 geneem, met die volgende grootste groep 1400 vlieëniers wat oor Europa neergeskiet is, soos ander westelike geallieerde krygsgevangenes, is die Australiërs in permanente kampe in Italië en Duitsland aangehou, toe die oorlog sy einde nader, het die Duitsers baie gevangenes na die binneland van die land beweeg om te voorkom dat hulle deur die opkomende geallieerde leërs bevry word. Hierdie bewegings is dikwels deur gedwonge optogte in swaar weer en tot baie sterftes gelei, maar vier Australiërs is ook tereggestel ná 'n massale ontsnapping uit Stalag Luft III in Maart 1944. Terwyl die Australiese gevangenes 'n hoër sterftesyfer in die Duitse en Italiaanse gevangenskap gely het as hul eweknieë in die Eerste Wêreldoorlog, was dit baie laer as die koers onder Japannese internering.
Net soos die ander geallieerde personeel wat deur die Japannese gevang is, is die meeste van die duisende Australiërs wat in die eerste maande van 1942 tydens die verowering van Malaya en Singapoer gevange geneem is, die NEI en Nieu -Guinee onder moeilike omstandighede gehou, is Australiërs in kampe in die hele Asië gehou -Die Stille Oseaan en baie mense het lang reise op oorvol skepe deurgemaak, terwyl die meeste Australiese krygsgevangenes wat in Japannese gevangenskap gesterf het, die slagoffer was van doelbewuste wanvoeding en siektes, en honderde is doelbewus deur hul wagte doodgemaak.
Die Birma-Thaise spoorlyn was die berugste onder die krygsgevangenes, aangesien 13 000 Australiërs op verskillende tye gedurende 1942 en 1943 daaraan gewerk het saam met duisende ander geallieerde krygsgevangenes en Asiërs wat deur die Japannese ingeroep is, byna 2 650 Australiërs sterf daar, duisende Australiërs Krygsgevangenes is ook na die Japannese tuiseilande gestuur, waar hulle in fabrieke en myne gewerk het onder die algemeen moeilike omstandighede. gevangenes in Borneo het oorleef, byna almal is in 1945 doodgemaak deur oorwerk en 'n reeks dodelike optogte.
Die behandeling van die krygsgevangenes het daartoe gelei dat baie Australiërs ná die oorlog vyandig teenoor Japan bly, Australiese owerhede het die mishandeling van geallieerde krygsgevangenes in hul verantwoordelikheidsgebied na die oorlog ondersoek, en wagte wat vermoedelik gevangenes mishandel het, was onder diegene wat deur Australië verhoor is -beheer oor oorlogsmisdade.
Toe die Tweede Wêreldoorlog uitbreek, het verpleegsters weer vrywillig geword, gemotiveer deur 'n pligsbesef, en uiteindelik het ongeveer 5.000 Australiese verpleegsters op verskillende plekke diens gedoen, waaronder die Midde -Ooste, die Middellandse See, Brittanje, Asië, die Stille Oseaan en Australië. Agt en sewentig sterf, sommige weens 'n ongeluk of siekte, maar die meeste as gevolg van vyandelike optrede of as krygsgevangenes.
Aanvanklik was die AANS die enigste vrouediens. Die Royal Australian Air Force Nursing Service (RAAFNS) is in 1940 gestig en die Royal Australian Navy Nursing Service (RANNS) in 1942. Maar die AANS was verreweg die grootste en het ook die grootste deel van diegene wat in die buiteland gedien het.
Teen die einde van die oorlog het verpleegsusters as offisiere aangestel, alhoewel baie mense nie hul tradisionele titels "suster" en "matrone" wou prysgee nie. Hulle sou nog dieselfde status en loon kry as manlike offisiere.
Nancy Grace Augusta Wake AC GM Gebore in 1912 in Roseneath, Wellington, Nieu -Seeland, het tydens die latere deel van die Tweede Wêreldoorlog as 'n Britse agent gedien. Sy het 'n leidende figuur geword in die maquis -groepe van die Franse verset en was een van die geallieerdes se mees versierde diensvroue van die oorlog. Na die val van Frankryk in 1940 word sy 'n koerier vir die Franse verset en sluit later aan by die ontsnappingsnetwerk van kaptein Ian Garrow. Teen 1943 was Wake die Gestapo se mees gesoekte persoon, met 'n prys van 5 miljoen frank op haar kop.
Nadat hy Brittanje bereik het, het Wake by die Special Operations Executive aangesluit. In die nag van 29 tot 30 April 1944 word Wake in 'n valskerm in die Auvergne geval en 'n skakel tussen Londen en die plaaslike makiesgroep onder leiding van kaptein Henri Tardivat in die Bos van Tronçais geword. Vanaf April 1944 tot met die bevryding van Frankryk, het haar 7,000+ makies met 22,000 SS -soldate geveg, wat 1400 slagoffers veroorsaak het, terwyl hulle slegs 100 self geneem het.
Wake is in 1970 aangestel as 'n Chevalier (ridder) van die Legioen van Eer en word in 1988 bevorder tot beampte van die Legioen van Eer.
Aanvanklik het sy aanbiedings van versierings uit Australië geweier en gesê: "Die laaste keer dat daar 'n voorstel was dat ek aan die regering gesê het dat hulle hul medaljes kan steek waar die aap sy neute steek. Die ding is as hulle my nou 'n medalje gee, dit is ek sou niks van hulle wou hê nie. Eers in Februarie 2004 ontvang Wake die metgesel van die Orde van Australië.
In April 2006 word sy bekroon met die Royal New Zealand Returned and Services 'Association, die RSA -kenteken in goud. Wake se medaljes word in die galery van die Tweede Wêreldoorlog in die Australian War Memorial Museum in Canberra uitgestal.
Op 3 Junie 2010 is 'n "erfenis -pyloon" wat hulde bring aan Wake onthul op Oriental Parade in Wellington, Nieu -Seeland, naby die plek van haar geboorte - Bronne
Die ware verhaal van Saving Private Ryan
Mémoire & ampData Frederick "Fritz " Niland
Toe hy by die weermag aangesluit het, was die broers Fritz, Bob, Preston en Edward Niland van Tonawanda, New York versprei tussen verskillende eenhede met Fritz en Bob in die 501ste en 505ste Parachute Infantries, onderskeidelik Preston in die 22ste Infanterie, en Edward in die Lugmag.
Op 16 Mei 1944, minder as 'n maand lank van D-Day, is Edward Niland deur die Japannese gevange geneem. Hy valskerm in die oerwoude van Birma, maar het sy stempel gemis. Alhoewel hy daarin geslaag het om hulle 'n rukkie te ontduik, is hy deur die Japannese gevange geneem en na 'n P.O.W. gebring. kamp in Birma. Nadat hy uit sy B-25 gespring het, het die res van sy span nooit weer van hom gehoor nie en aangeneem dat hy in aksie vermoor is.
Op D-dag is Bob Niland vermoor in Normandië terwyl hy die strande bestorm met die 505ste Parachute Infanterieregiment, 82ste lugafdeling. Hy sterf as 'n held en bied vrywillig aan om saam met twee ander mans agter te bly en die Duitse opmars te stuit terwyl die res van sy span ontsnap. Hulle plan het die Duitsers vertraag, hoewel Bob uiteindelik doodgemaak is terwyl hy sy masjiengeweer beman het.
Die volgende dag is Preston dood nadat hy Utah Beach bestorm het. Hy kon die storm van die strand oorleef en het verder na die binneland gekom, maar is dodelik gewond terwyl hy probeer het om die Crisbecq -battery vas te vang, wat 'n Amerikaanse verwoester gesink het.
Die woord van Bob en Preston se sterftes sowel as Edward se vermoedelike dood het vinnig gereis en die regering wou die familie in kennis stel. Mev Niland het op dieselfde dag al drie kennisgewings ontvang. Haar enigste troos was 'n brief van Fritz wat spog met die stories wat hy na die oorlog sou hê.
"Da's ''s Spaanse-Amerikaanse oorlogsverhale sal agteroor moet kom as ek by die huis kom, " het hy geskryf. Dit blyk dat hy geen kennis gehad het van sy broers se lot nie.
Toe die oorlogsdepartement hoor dat drie van die vier broers omgekom het, het hulle besluit dat die oorblywende broer huis toe gebring moet word - net soos in die film.
Paramount Pictures Matt Damon as Private Ryan in Saving Private Ryan.
In die geval van Fritz Niland het vader Francis Sampson, kapelaan van die 501ste regiment, die taak gekry om Fritz te vind en seker te maak dat hy by die huis kom.
Na D-Day het Fritz na die plek van die 82ste Airborne gegaan in die hoop om met Bob te vergader net om te hoor dat sy broer vermoor is. Maar danksy Sampson, wat hom opgespoor het, het Fritz ook geleer dat hy nou huis toe gaan.
Fritz is na Engeland gestuur, daarna terug huis toe na New York, waar hy as M.P. vir die res van die oorlog. By die huis was Fritz en sy gesin bedroef oor die verlies van sy broers, maar toe kry hulle een goeie nuus.
In Mei 1945 het die Nylande die nuus gekry dat Edward, vermoedelik dood, in werklikheid gevind is nadat die kamp waar hy in Birma gehou is, bevry is. 'N Tweede Niland -broer was op pad huis toe.
Alhoewel daar nou net die helfte soveel Niland -broers was as aan die begin van die oorlog, het die twee wat oorgebly het, baie van hul oorblywende dekades saam deurgebring by die huis in Tonawanda, New York.
Waarom die rassistiese geskiedenis van skoolbewyse vandag saak maak
Maandag het die senator, Elizabeth Warren, in Massachusetts 'n skerp brief geskryf aan die verkiesde president Donald Trump en rsquos vir die sekretaris van onderwys, Betsy DeVos, met die vraag of sy die kundigheid het om die departement te bestuur. Onder Warren & rsquos het baie kritiek op DeVos & rsquo -rekord & mdash haar onbekende sienings oor baie aspekte van hoër onderwys en burgerregte, byvoorbeeld & mdash Warren noem ook die & ldquoracially gelaaide geskiedenis & rdquo van bewysbewyse.
Na Brown v. Board of Education en die skeiding van openbare skole deur die hof, het baie suidelike state koeponskemas ingestel om wit studente toe te laat om die onderwysstelsel te verlaat en belastingbetalersgeld saam te neem, wat die begrotings van die openbare skooldistrikte verminder. Deesdae kan rsquos -bewysbewyse net so skadelik wees vir die begrotings van openbare skooldistrikte, omdat dit dikwels skooldistrikte met minder geld verlaat om die minderbevoorregte studente te onderrig, terwyl privaatgeld oorgedra word na onverantwoordelike privaatskole wat nie aan dieselfde akademiese of burgerregtelike standaarde voldoen nie. as openbare skole. & rdquo
Na die Amerikaanse Hooggeregshof & rsquos Brown v. Onderwysraad besluit, het verskeie suidelike state weerstand teen integrasie omhels deur die opening van privaatskole wat bekend gestaan ​​het as 'ldquosegregation academies.' teen integrasie te beveg.
Erica Frankenberg, medeprofessor in die Department of Education Policy Studies aan die College of Education aan die Pennsylvania State University, het gesê dat alhoewel wit studente deur distriksluitings geraak word, hulle baie meer opvoedingsgeleenthede het as swart gesinne sonder 'n skooldistrik.
& ldquo Stel jou voor dat alle openbare skole in 'n distrik 'n jaar of twee stilhou sonder om 'n skool te hê, 'het Frankenburg gesê. Uiteraard was daar 'n vraag oor gesinne wat nie die middele gehad het nie, wat veral die swart gemeenskap te beurt geval het omdat hulle nie die mag en geld gehad het om hul eie skole te finansier nie: wat doen u met u kinders en hoe leer u hulle voort? ? & rdquo
Daar was 'n vraag: wat doen u met u kinders en hoe leer u hulle voort? & rdquo
In Virginia stel goew.Thomas B. Stanley die Stanley -plan voor, wat in 1956 uitgevaardig is. Dit het die goewerneur toegelaat om enige skool onder 'n skeidingsbevel te sluit, die staat die vermoë gegee om geld van gedesegregeerde skole te behou, en het toekennings en onderrig gegee subsidies aan studente om distrikte geskei te hou. Dit was deel van die Massive Resistance, 'n strategie wat deur die Virginia -senator Harry Byrd en ander politieke figure in Virginia gebruik is om pogings tot skoolintegrasie teë te werk. In die middel van die 60's was Massive Resistance op sy laaste asem sedert die Amerikaanse hooggeregshof dit ongrondwetlik verklaar het, maar belastinggeld befondsde studietoelaes vir studente wat openbare skole wou verlaat om privaatskole by te woon, het gehelp om segregasie te handhaaf.
Die tekens van skoolsegregasie is steeds sigbaar in Prince Edward County, waar die graafskap die openbare skole gesluit het eerder as om aan die segregasie te voldoen. Die ongeletterdheidsyfer is hoër as die staatsgemiddelde en die skoolinskrywing daal steeds, soos Kristen Green in The Atlantic geskryf het. Green het verduidelik dat privaatskole sonder speelgronde en kafeteria wys hoe ver wit ouers bereid was om te gaan om segregasie te handhaaf.
Frankenberg het gesê dat die keuse van konserwatiewes om 'n burgerregte -konteks te gebruik om hul vryemarkbenadering tot die verbetering van skole te regverdig, nie ooreenstem met die werklikheidsbewyse en die effek van kleur op studente van kleur vandag nie. Sy voer ook aan dat sommige ondersteuners van koopbewyse aangevoer het dat die idee van 'n koopbewyse wat 'n skoolmark bied en mdash wat Milton Friedman in die vyftigerjare bekendgestel het & mdash nie die regte van swart studente op kwaliteit onderwys in gevaar sal stel nie, net soos bewysbewyse vandag beweer.
& ldquo In die & rsquo50's en & rsquo60's suid sou hulle sê dat Afro -Amerikaners ook vry is om te gaan waar hulle wil, met hul geskenkbewys dat dit nie op rassebasis voorsien is nie. Dit sou miskien die geval gewees het, maar daar was privaatskole wat Afro -Amerikaanse studente destyds op die bloeityd van verset sou neem, het Frankenberg gesê. &ldquoSo there is this assumption that there will be a market and the market will solve the problem but it only effectively did for one group of students and on a segregated basis. Vouchers and the market provided a barrier for African Americans to continue their education. We have quite frankly very similar things happening today.&rdquo
Ek t was August 1944, and the 24-year-old replacement's knees turned to jelly as he experienced artillery fire for the first time on his way to his new outfit. He devised a bold plan to make sure it never happened again. His scheme worked so well that he never again heard enemy fire, but the price Private Eddie D. Slovik paid for that silence was higher than he had bargained for, as he became the only American soldier shot for desertion since the Civil War.
Slovik's story remained largely unknown until 1948, when journalist and navy veteran William Bradford Huie uncovered it while researching an article, "Are Americans Afraid to Fight?," for Vryheid tydskrif. Huie followed the article with a bestselling 1954 book, The Execution of Private Slovik, later made into a television movie that attracted a record audience. The book and 1974 film portray Slovik as a victim railroaded by callous army commanders itching to make an example of some sad sack as a way to deter desertions in the wake of the brutal Battle of the Bulge. Huie's account has become the popular narrative.
No deserter had been executed since 1865, when Private William Smitz of the 90th Pennsylvania Infantry faced a firing squad. Of the 2,864 men tried for desertion since 1941, 48 had been sentenced to death, and those sentences were later reduced to imprisonment. The wartime army gehad het executed 140 soldiers—but for murder or rape. Nevertheless, execution was still on the books as a penalty for desertion.
Dit is onwaarskynlik dat die omstandighede van die dood van Private Jemison ooit ten volle bekend sal wees, en hierdie gedeelte uit sy sterfkennis sal voldoende moet wees om sy laaste oomblikke te beskryf: Hy "onderhou homself in die voorste rang van die soldaat en here totdat die oomblik van sy dood. Hy het vorentoe gebind op die bevel 'Charge!' En hy was in die voorste rang geslaan, en sonder 'n stryd het hy sy jong lewe opgee. " Ongeag die besonderhede, wat ons wel weet, is dat hy 'n dapper jong man was wat 'n soldaat se dood op die slagveld gesterf het, en die ontsaglike koste van sy fotografiese erfenis van oorlog sal vir ewig aanklank vind.
Vir verdere lees, sien: Buitengewone omstandighede: die sewe dae gevegte, deur Brian K. Burton en Echoes of Thunder: A Guide to the Seven Days Battles, deur Matt Spruill III en Matt Spruill IV
Oorspronklik gepubliseer in die Mei 2007 -uitgawe van Amerikaanse burgeroorlog. Klik hier om in te teken.