Sy skryf dat in die Middeleeue wou die Wes-Europeër vanweë sy godsdienstige oortuiginge nie na die wêreldse skatte gaan soek wat die Babiloniese kartograwe op hul kleitablette aangedui het nie.
“Dit was toe dat die Ooste op die gebied van die kartografie ’n groot voorsprong bo die Weste verkry het. Nadat Portugal en Spanje met welslae die seë begin verken het, het die Nederlande in hulle voetspore begin volg,” sê sy.
Wat my nogal fassineer oor dié stuk is, en die oorspronklike berig is omtrent drie maal so lank as die dele wat ek daaruit wat ek saamgevoeg het, is die feit dat die Oosterlinge skynbaar nie dieselfde drang gehad het om die wêreld te verken as wat die Westerlinge gehad het nie. Altans, verder aan in haar artikel skryf Amanda ook so.
Dis nou oor die tyd nadat die Donker Eeue agtergelaat is en die Katolieke Kerk se wurggreep op die lewensuitkyk van die massas verslap het en georganiseerde pogings van stapel gestuur is om die gevaarlike Nuwe Wêreld, insluitend Donker Afrika, te verken en sogenaamd mak te maak, deur beide sendelinge en soldate.
In ’n sekere sin is dit profetiese woorde; onthou dis ’n halfeeu gelede geskryf – vandag sal die invloed van kartografie en die nagevolge van ontdekkingsreise anders beskryf word.