Ons lees van ’n berugte vrou; ’n vrou wat ’n slegte, sondige lewe gelei het. Die Fariseër sou haar nooit in sy huis ingenooi het nie. Hy wou niks met haar te doen gehad het nie. Sy is onrein en hoort nie daar nie. Hy ken haar soort.
Sy plaas alles op die spel. Sy waag dit om ongenooid in te kom al is dit ongehoord. Sy waag dit dat haar sondes ontbloot sal word en dat sy uitgejaag of uitgegooi sal word. Meer nog, sy waag dit om na Jesus self te gaan en aan Hom te raak, want sy het ’n lewe wat reggestel moet word. Sy voel so oorweldig, sy kan nie praat nie. Sy huil net op sy voete en om haar verleentheid te verberg, droog sy dit af met haar hare. Dis asof – sonder ’n enkele woord – ’n hele gesprek tussen haar en Jesus plaasvind. Alles wat hulle vir mekaar wou sê, is gesê; wat hulle wou doen, is gedoen. In ’n daad van dankbare toewyding en liefde, soen sy sy voete en salf dit.
Die Fariseër verstaan glad nie wat hier tussen die vrou en Jesus gebeur nie. Maar Jesus verstaan. By Hom is daar dieselfde dringendheid. Hy het ook alles gewaag. Hy het uit die heerlikheid wat Hy saam met die Vader gehad het, aarde toe gekom. Gestroop van sy goddelike majesteit het Hy gekom na mense wat Hom nie genooi het nie. Hy het dit verduur om bespot en verneder te word, omdat Hy verlore sondaars kom soek het. Hy het sy lewe op die spel geplaas om vir iemand soos dié vrou te kan sê: Jou sondes is vergewe… jou geloof het jou gered. Gaan in vrede. Met sy menswording het Hy mense soos sy genooi: Kom na My toe…
Die kruisiging van mense was ’n vorm van straf wat die Romeine gebruik het. Die Ou Testament ken ook die uitdrukking aan die hout hang as ’n skandelike straf. Die simboliek wat agter die twee strafvorms lê, is dieselfde. Die veroordeelde is ’n uitgeworpene. Die aarde werp hom uit en die hemel wil hom nie ontvang nie. God en mens wil niks met hom te doen hê nie (Deut 21: 23; Gal 3: 13). Die kruisiging het dus vir Jesus Christus beteken dat Hy vervloek is. Hy is deur God en mense verlaat. So het Hy ons vervloeking op Hom geneem en ons met sy seëninge vervul.
Die woorde wat gesterf het het nie van die begin af deel van die belydenis gevorm nie. Dit is ingevoeg om die dwaling dat Jesus van die kruis af opgevaar het na die hemel, te weerspreek. Daar lê natuurlik vir ons ’n diepe troos opgesluit in die feit dat ons kan bely dat Jesus gesterf het. As Christus sterf, ontvang Hy die loon wat ons vir ons sondes verdien het.