Christelike kerke sal moet besluit of hulle die Bybel letterlik glo. Indien wel, is hulle daartoe verbind om Israel te aanvaar as ‘n volk in eie reg, aan wie alleen die belofte gemaak is om die hele land van Israel vir altyd te bewoon. Hulle ongeloof het wél na die Diaspora gelei, maar die Here bring hulle nou terug om hulle ook geestelik te herstel en ‘n seën vir die hele wêreld te maak (Rom. 11:1-32).
Die nuwe Suid-Afrika het vir die Palestyne in verskeie opsigte ’n model geword vir politieke bevryding uit die mag van ‘n selektiewe groep oorheersers. In Suid-Afrika is daar in 1994 ’n radikale oorgang gemaak van ’n multi-etniese bedeling af na ’n geïntegreerde meerderheidsregering waarin daar geen regte van selfbeskikking aan die vroeëre oorheersers verleen word nie. Die Palestyne begeer ook ’n oorgang in hulle land waarin die Joodse regering alle mag sal verloor en uiteindelik van die toneel af sal verdwyn.
Dit is opvallend dat geestelike leiers in Suid-Afrika teologies die weg gebaan het na ’n totale en ongekwalifiseerde oorgawe aan die intimiderende eise van die meerderheid. Onder die invloed van ’n polities-gedrewe bevrydingsteologie het leidende predikers en teoloë van verskillende kerke die rug gekeer op die Bybelse beginsel van die selfbeskikkingsreg van volke in hulle eie woongebiede (vgl. Hand. 17:26), en in stryd daarmee het hulle die idee van ’n nie-etniese meerderheidsregering aanvaar.