Lark is die mees verteenwoordigende * Oor plante
In die vroeë herfs van 1960, in die klein Amerikaanse stad Seattle (Washington), is die Vyfde Wêreldbosboukongres voltooi. Verteenwoordigers van die immer vreedsame beroep, wat van 96 lande hierheen gekom het, het besluit om die kongres te beëindig met die stigting van die Peoples 'Friendship Park. In die sentrale stegie moes elke afvaardiging 'n nasionale boom van hul land plant. Dit was die beurt van die Sowjet-verteenwoordiger. Na die geluide van die volkslied van ons land het hy na die landingsterrein getrek. 'N Jong Amerikaner het met 'n rooi vaandel na sy regterkant gestap, 'n meisie met 'n graaf en 'n saailing van 'n nasionale boom na links geloop.
Watter boom het die eer gehad om die wêreld se grootste boskrag op Amerikaanse bodem te verteenwoordig? In ons land groei meer as 1700 huishoudelike spesies houtagtige plante, sowel as ongeveer 2000 spesies van buitelandse oorsprong. Kies dus van hulle die waardigste boom. Maar die Sowjet-bosbouers het baie vinnig 'n eenparige besluit geneem: lariks het hul gekies. Billike besluit! As u twyfel, kyk na die landkaart.
'N Breë gordel het woude van wes na oos deur die hele Rusland gerek. Byna die helfte van hierdie gebied is lariks, meer as 'n kwart miljard hektaar - van Onega-meer tot die See van Okhotsk. Vyf lande soos Frankryk kan vrylik akkommodeer in die gebied wat deur lariks bewoon word. So baie uitgestrekte woude vorm geen ander boomspesies ter wêreld nie. Dit is die mees verteenwoordigende bosboom.
Larch is bekend vir sy lang lewe. Dit is waar, sy leef nog nie so lank in vergelyking met ander rasse nie: ongeveer 400-500 jaar, maar haar hout wat in geboue gebruik word, is uiters bestand. Vir baie honderde en selfs duisende jare word dit perfek bewaar, wat mettertyd meer krag en oorspronklike kleur verkry. Selfs nou, in die digte ruigtes van die Siberiese taiga, kan 'n mens dikwels die oorblyfsels van antieke vestings vind wat deur die soldate van Khan Kuchum gebou is. Vyf eeue gelede is lariksblokke daarin gelê, en geen skade is sigbaar nie.
Heelparty lariksprodukte is ook gevind tydens opgrawings van die beroemde Pazyryk-heuwels in Altai. Hulle het meer as 25 eeue lank onaangeraak gelê. Hierdie unieke getuies van die ewige jeug van lariks word nou in die State Hermitage in St. Petersburg geberg. Daar kan u houthutte van grafkripte, sarkofaagdekke, oorlogse waens met wiele van die wortels van die lariks sien. Dit alles is in die Bronstydperk deur nomade-brons-asse gemaak. Vir duisende jare het antieke produkte net donker geword en die hardheid van die klip verkry. Is hierdie transformasies nie wonderlik nie? Dit is waar dat lariks grootliks ongewoon is gedurende die lewe.
Reguit, soos kolomme, is lariksbome regte bosreuse. 30-40 meter hoog is nie die limiet vir hulle nie, hulle is ook 50 meter met 'n romp dikte van tot 2 meter. Large woude gee 'n rekord hoeveelheid hout per hektaar vir al ons spesies: tot 1500 kubieke meter of meer.
Kalkhout word gebruik in moderne skeepsbou, in die vervaardiging van vliegtuie, motors en in meganiese ingenieurswese. Sonder spesiale impregnering, gaan dit na slapers en telegraafpale en is dit veral goed vir aanlegplase, brûe, damme, waar dit, soos hulle sê, nie sloop nie.
Maar mense hou nie net van hout nie, maar omskep dit in baie bruikbare terme. Vanaf een kubieke meter larikshout, met behulp van die wonderkind van chemie, word 200 kilogram sellulose of dieselfde hoeveelheid druiwesuiker, 2.000 pare kouse of 1.500 meter systof, 6.000 vierkante meter sellofaan of 700 liter wynalkohol verkry. Tientalle en honderde ander waardevolle stowwe word vervaardig uit houtprodukte: terpentyn en asynsuur, rosyn en seëlwas, vuurhoutjies en nog baie meer. Tanniene word onttrek uit larikshout vir leerverwerking en kleur van stowwe, en essensiële olie word uit naalde verkry. 'N Boom gee egter gedurende sy leeftyd 'n hars van hoë gehalte, of, soos dit algemeen op die wêreldmark genoem word, Venesiese terpentyn. Dit word verkry deur bome te tel en word wyd gebruik in die elektriese en verfbedryf.
Spesialiste skryf lariks aan naaldplante toe, maar anders as spar of denne, stort dit jaarliks ​​sy groen uitrusting vir die winter. As gevolg van die vermoë om elke jaar lariks te stort, het dit sy naam gekry. Die hernuwing van naalde is egter 'n voorreg van bome, en lariksprote behou selfs in die winter naalde. Klaarblyklik was lariks 'n immergroen boom in die antieke tyd en is dit eers aangepas by die haglike toestande in die noorde. As u naalde laat val, verminder dit die verdamping van water deur die kroon in die winter. Dit is nodig om te bespaar, want die wortels kan nie vog deur die bevrore grond opneem nie.
Skerp is veral goed in die lente en herfs. Die lang, dun geel-strooi takke in die vroeë lente saam (in een of twee warm, fyn dae) is gekleur met dik borsels van fyn, groen groene naalde. Teen die smaragd agtergrond, soos die liggies van 'n Kersboom, flits 'n rooierige, pienk of groen klein keëltjie en geel spikkels die een na die ander. Larch is in hierdie tyd feestelik mooi. 'N Ligte briesie laat wolke goue stuifmeel bo hul krone lig. Bestuiwing is aan die gang.
Large is 'n mono-akkerige plant: vroulike keëls en manlike spikkels is op dieselfde boom.
Met verloop van tyd word die kleur van die naalde donkerder, die groei daarvan stop, en dan word talle klein keëltjies bruin, ryp. Aan die einde van die somer of vroeë herfs verskyn lariks weer in 'n feestelike, hierdie keer goudoranje, uitrusting. Majestueuse larikswoud in hierdie tyd van die jaar. Dit lyk asof die harde Siberiese taiga van rand tot rand verlig word deur 'n sagte goue gloed. Of u nou oor die taiga vlieg, of deesdae langs die Yenisei of Lena, Aldan of Kolyma swem, dit wil voorkom asof u verlore gegaan het in 'n groot sprankelende oseaan. Slegs Siberiese ryp het die mag om hierdie universele herfsuitstraling te tem. Die eerste sterk ryp sal tref, en die goue naalde sal rustig van die bome groei. Maar terwyl die taiga gewelddadig roes met die eerste koue winde. Oor 'n paar dae verloor lariksbome hul manjifieke rok, en bly hulle die hele winter kaal te midde van wrede elemente. Dit is waar, die lariks kom nie van 'n skrikwekkende dosyn nie: sy ontmoet rustig sneeustortings, en versprei haar klein gevleuelde sade net in die winter. Sy het baie van hulle in klein maar talle bruinerige keëls gehad.
Lerk en droogte is egter net so suksesvol. Dit is nie toevallig dat bosbouers van die Oekraïne en die Kuban, Volga en Moldawië dit so gretig in skuilinggordels geplant het nie.
Dit regverdig hul vertroue ten volle, groei vinnig en bestaan ​​vinnig saam met die suur suide.
Bosbou-eienskappe van lariks word ook waardeer. Die snelheid van die groei, onvoldoende grond en die vermoë om skoon sowel as gemengde bosstande te vorm spreek vanself. In Zelenogorsk, naby St. Petersburg, kan u nou 'n unieke lariksbos sien, wat deur die "bosmens" Fokel deur 'n besluit van Peter die Grote neergelê is. Dit is die eerste, en soos die tyd bevestig het, 'n baie suksesvolle poging om so 'n boomsoort kunsmatig te teel wat dit verdien. Nou verbou Sowjetbosbouers oral oral lariks. Van die 20 spesies van die lariksoorte wat in die wêreld bestaan, het ons 14 spesialiste: sommige spesies leef in die Karpate, ander in Sakhalin en ander op die Kuril-eilande.
Daar word egter meestal voorkeur gegee aan Siberiese lariks, dit wat op Amerikaanse bodem in die Peoples 'Friendship Park groei. Dit is waar, dit is nie die eerste herdenkingsboom van so 'n ongewone ras nie. In 1706, ter nagedagtenis aan die stigting van die farmaseutiese tuin in Moskou, het Peter I met sy eie hande lariks geplant. Hierdie lariks het meer as 'n kwart millennium geleef, die verre buitewyke van Moskou het lank gelede in die sentrale weg van die wêreld verander en die farmaseutiese tuin in die nou ou botaniese tuin van die Universiteit van Moskou. Sy was getuie van baie tekens van die tyd.
Net oor Peter se lariks het een van die Sowjet-bosbouers gesê: 'Dit is waar die trotse woorde vandaan kom: die bome staan ​​dood.' In werklikheid is die Petrovsky Veteran Tree pragtig selfs al is daar net 'n paar takke wat daarop woon. Maar die stokkie van geslagte is reeds oorhandig; sy jong afstammeling het reeds die ereskuif van die ou gedenkboom af gevat. Die tuinwerkers het dit op die 250ste herdenking van die voormalige farmaseutiese tuin naby die land aangeland.