John Wildman - Inligting - 2022
John Wildman is gebore in Norfolk in ongeveer 1621. Nadat hy aan die Universiteit van Cambridge opgelei is, studeer hy regte in Londen. Hy het radikale menings oor politiek en godsdiens ontwikkel en was 'n uitgesproke kritikus van koning Charles I.
Tydens die Burgeroorlog word hy lid van die parlementêre weermag en werk in 1646 saam met John Lilburne, Richard Overton en William Walwyn om 'n nuwe politieke party met die naam Levellers te stig. Hulle politieke program het ingesluit: stemreg vir alle volwasse mans, jaarlikse verkiesings, volkome godsdiensvryheid, 'n einde aan die sensuur van boeke en koerante, die afskaffing van die monargie en die House of Lords, verhoor deur die jurie, 'n einde aan belasting op mense verdien minder as £ 30 per jaar en 'n maksimum rentekoers van 6%.
Op 18 Oktober 1647 het Wildman 'n ontmoeting met generaal Thomas Fairfax gehad, waar hy die regering daarvan beskuldig het dat hy nie die soldate vertrou nie deur die parlement te suiwer. Die Levellers het hul eie koerant, The Moderate, begin uitgee. Hulle het ook vergaderings gereël waar hulle mense oorreed het om 'n petisie te onderteken wat hul beleid ondersteun.
In 1647 is Leveler -ondersteuners uit elke regiment van die weermag verkies om aan die Putney -debatte deel te neem. Die debat was gebaseer op 'n ooreenkoms van die mense, 'n grondwetlike voorstel wat deur die Levellers opgestel is. Wildman het aangevoer: "Ons saak moet so beskou word dat ons onder slawerny was. Dit word deur almal erken. Ons wette is gemaak deur ons Veroweraars ... Ons is nou verloof vir ons vryheid. Dit is die einde van die Parlement, om wetgewing volgens die regverdige eindes van die regering, nie net om te handhaaf wat reeds vasgestel is nie. Elke persoon in Engeland het 'n net so duidelike reg om sy verteenwoordiger te kies as die grootste persoon in Engeland. is in die vrye toestemming van die mense. "
Wildman se idees is teenstaan ​​deur offisiere in die New Model Army. Een van hulle, Henry Ireton, het aangevoer: "Eerstens was die saak self (algemene stemreg) gevaarlik as dit besluit word om eiendom te vernietig. Maar ek sê dat die beginsel wat daartoe lei, vernietigend is vir eiendom; om dieselfde rede dat jy sal hierdie Grondwet verander net omdat daar 'n groter Grondwet van aard is - om dieselfde rede, volgens die natuurwet, is daar 'n groter vryheid om ander mense se goedere te gebruik wat jou deur die eiendom belet. " Uiteindelik is 'n kompromie ooreengekom dat die stem toegestaan ​​sou word aan alle mans behalwe aalmoese en bediendes.
Sy biograaf, Richard Lee Greaves, het aangevoer: 'Hy (Wildman) ontken ook enige mag in die House of Lords of die monarg om veto op wetgewing wat deur die Commons goedgekeur is, aan te dring, en dring daarop aan dat alle gesag in die Commons gevestig word, en versoek Charles se verhoor. Kort daarna het die algemene raad van die weermag Wildman (die enigste burger wat ingesluit is) in 'n komitee aangestel om te ondersoek in watter mate Die saak van die Armie en die ooreenkoms was verenigbaar met die posisie van die weermaggrandees. Intussen het Wildman en John Lilburne 'n veldtog in Londen gereël teen die grootmense en die parlement ... Op 'n vergadering in Smithfield het Wildman gewaarsku dat 'n burgeroorlog hervat sou word as die regering nie vinnig afgehandel was nie, en hy het Cromwell weer aangeval. "
Uiteindelik is 'n kompromie ooreengekom dat die stem toegestaan ​​sou word aan alle mans behalwe aalmoese en bediendes en die Putney-debatte het op 8 November 1647 tot 'n einde gekom. Die ooreenkoms is nooit voor die House of Commons gelê nie. Leiers van die Leveler -beweging, waaronder Wildman en John Lilburne, is gearresteer en hul pamflette is in die openbaar verbrand. Na berig word, het Oliver Cromwell gesê: "Wat is die strekking van die nivelleringsbeginsel, behalwe om die huurder so liberaal 'n fortuin te maak soos die verhuurder. stukke. "
In 1654 word Wildman verkies tot die Laerhuis. Wildman draai nou teen die regering. Saam met Edward Sexby saai Wildman nie net ontevredenheid onder weermag -eenhede nie, maar beplan om Oliver Cromwell te vermoor. Hy is in Februarie 1655 gearresteer, maar is na die dood van Cromwell vrygelaat. Wildman het voortgegaan om teen die regering te werk en is in 1683 gearresteer en daarvan beskuldig dat hy betrokke was by 'n komplot om Charles II en die toekomstige James II te vermoor. Wildman het daarin geslaag om na Nederland te ontsnap, waar hy sy steun aan Willem van Oranje gegee het.
In 1688 keer Wildman terug na Engeland met die nuwe gesamentlike monarge, William III en Mary II. Hy is as posmeester -generaal aangestel, maar is gou verdryf toe hy ontdek dat hy sy posisie gebruik het om sy politieke teenstanders in diskrediet te bring.
Sy biograaf, Richard Lee Greaves, het aangevoer: 'Interpretasies van Wildman het baie gewissel, van Buckingham se beweerde bewering dat hy een van die wysste staatsmanne van Engeland was tot Sir William Coventry se verdoemende beskuldiging dat hy vir almal vals was ... Nietemin beweer hy dat Hy het die regte van Engelsmanne beywer, en elke geleentheid aangegryp om voordeel te trek uit die ongeluk van ander.
Thomas Babington Macaulay was ook baie krities teenoor Wildman: "Met Wildman se fanatisme is 'n tere sorg vir sy eie veiligheid toegesluit. Hy het 'n wonderlike vaardigheid gehad om die rand van verraad te bewei. ... om planne te maak, en hoewel hy lankal kwaadwillig deur 'n wraaksugtige regering dopgehou is, ontwyk hy elke gevaar en sterf in sy bed, nadat hy twee geslagte van sy makkers op die galg sien sterf het. "
John Wildman sterf op 4 Junie 1693, sewentig jaar oud. Hy is begrawe in die St Andrews Church, Shrivenham. Hy het instruksies gelaat: 'daar moet 'n klein pryssteen naby sy as wees, om sonder dwaasheid vir sy nageslag aan te dui dat daar in daardie tyd 'n man geleef het wat die grootste deel van sy dae in die gevangenisse deurgebring het, sonder misdade, omdat hy nie 'n aanstoot teenoor die mens was nie, omdat hy sy God so lief gehad het dat hy niemand se wil kon dien nie, en die vryheid en geluk van sy land en die hele mensdom gewens het. "
Thomas Rainsborough: Ek wil hê dat diegene wat hulle daaraan gewend het, moet spreek, want ek dink regtig dat die armste in Engeland 'n lewe het om as die grootste hy te lewe; en daarom werklik. Meneer, ek dink dit is duidelik dat elke mens wat onder 'n regering wil lewe, eers met sy eie toestemming homself onder die regering moet plaas; en ek dink wel dat die armste man in Engeland glad nie streng gebind is aan die regering dat hy nie 'n stem gehad het om hom onder te stel nie; en ek is vol vertroue dat as ek die redes daarvoor gehoor het, iets gesê sal word om die redes te beantwoord, in soveel mate dat ek moet twyfel of hy 'n Engelsman is of nie, wat aan hierdie dinge moet twyfel.
Henry Ireton: Gee my verlof om vir u te sê dat as u dit die reël maak, dink ek dat u moet vlug vir 'n absolute natuurlike reg, en dat u alle burgerreg moet ontken; en ek is seker dat dit daartoe sal lei ... ek sou sou wou hê dat iemand my hul grense wys, waar u sal eindig, en waarom u nie alle eiendom moet wegneem nie?
Thomas Rainsborough: Wat die saak self betref, eiendom (in die franchise). Ek sou net weet hoe dit die eiendom van sommige mans is en nie van ander nie. Wat landgoedere betref, en die soort dinge en ander dinge wat aan mense behoort, sal dit toegestaan ​​word dat dit eiendom is; maar ek ontken dat dit 'n eiendom is aan 'n Here, aan 'n heer, aan enigiemand meer as 'n ander in die koninkryk van Engeland.
As dit 'n eiendom is, is dit 'n eiendom volgens 'n wet; Ek dink ook nie dat daar baie min eiendom in hierdie saak is deur die wet van die land nie, want ek dink dat die wet van die land in daardie saak die mees tirannese wet onder die hemel is, en ek sou net weet waarvoor ons geveg het , en dit is die ou wet van Engeland, en dit wat die mense van Engeland tot slawe maak, dat hulle gebonde moet wees aan wette waarin hulle glad nie 'n stem het nie. Die ding waaroor ek ontevrede is, is hoe dit gebeur dat daar so 'n eiendom in sommige vrygebore Engelse is, en nie in ander nie.
John Wildman: Ons saak moet dus oorweeg word dat ons onder slawerny was. Ons wette is gemaak deur ons Veroweraars; en hoewel dit baie van Chronicles gepraat word, dink ek dat daar geen krediet aan een van hulle gegee kan word nie; en die rede is omdat diegene wat ons Here was, en wat ons hul vasale was, niks anders sou toelaat nie.
Ons is nou verloof vir ons vryheid. Ek dink dit is die onmiskenbare maksimum van die regering: dat die hele regering in die vrye toestemming van die mense is.
En daarom moet ek nederig besluit dat as die vraag gestel word, wat dinge binnekort tot 'n saak sou bring - dit miskien die volgende sou wees: of iemand met reg gebonde kan wees aan die wet, wat nie toestemming gee dat sulke persone wette sal maak vir hom?
Edward Sexby: Ons het ons aan hierdie koninkryk toegewy en ons lewens gewaag, en dit was alles hiervoor: om ons geboortereg en voorregte as Engelsmanne te herstel - en daar is geen argumente nie. Daar is baie duisende van ons soldate wat ons lewens gewaag het; ons het min eiendom in hierdie koninkryk gehad ten opsigte van ons boedels, maar ons het 'n eersgeboortereg gehad. Maar dit blyk nou dat, behalwe dat 'n mens 'n vaste eiendom in hierdie koninkryk het, hy geen reg in hierdie koninkryk het nie. Ek wonder ons is so mislei. As ons nie die reg op die koninkryk gehad het nie, was ons bloot huursoldate.
Daar is baie in my toestand, wat 'n net so goeie toestand het; dit is miskien 'n klein boedel wat hulle tans het, en tog het hulle soveel reg as die twee (Cromwell en Ireton) wat hul wetgewers is, soos op hierdie plek . Ek sal u my besluit in 'n woord vertel. Ek is vasbeslote om my eersgeboortereg aan niemand te gee nie. Wat ook al in die pad mag kom en daaraan gedink word, ek sal dit aan niemand gee nie. Ek dink die armes en gemeenes van hierdie koninkryk (ek praat soos in die verhouding waarin ons is) was die manier om hierdie koninkryk te bewaar.
Thomas Rainsborough (aan Ireton) Meneer, ek sien dat dit onmoontlik is om vryheid te hê, maar alle eiendom moet weggeneem word. As dit as 'n reël bepaal word, en as u dit sal sê, moet dit so wees. Maar ek sou net weet waarvoor die soldaat die hele tyd geveg het? Hy het geveg om homself tot slaaf te maak, om mag te gee aan ryk mense, boedels, om hom 'n ewige slaaf te maak. Ons vind wel in alle perse wat uitgaan, niemand wat vrye mense is, ingedruk moet word nie. As hierdie here onder mekaar uitval, druk hulle op die arme scrubs om vir hulle te kom doodmaak. .
Henry Ireton: Eerstens was die saak self (algemene stemreg) gevaarlik as dit besluit word om eiendom te vernietig. Maar ek sê dat die beginsel wat daartoe lei, vernietigend is vir eiendom; om dieselfde rede dat u hierdie Grondwet sal verander bloot omdat daar 'n groter Grondwet van aard is - om dieselfde rede, volgens die natuurwet, is daar 'n groter vryheid om ander goedere te gebruik wat u deur die eiendom belemmer.
Hierdie goedhartige mense wou geregtigheid hê vir die armes sowel as die magtiges ... hiervoor het hulle die bynaam die Levellers gekry ... hierdie manne was regverdig en eerlik.
John Wildman - Geskiedenis
Gebore: 1621 te Wymondham, Norfolk
Leier van die Levellers
Oorlede: 4 Junie 1693 te Shrivenham, Berkshire
John was die seun van Geoffrey Wildman, 'n boer uit Wreningham in Norfolk, en sy vrou, Dorothy. Volgens die graaf van Clarendon, wat hom persoonlik geken het, studeer hy aan Cambridge, hoewel geen ander rekord hiervan gevind is nie. Dit lyk asof hy 'n geruime tyd in Sir Thomas Fairfax se lewensredders gedien het, waarskynlik omstreeks 1646, aangesien daar aangedui word dat hy nie een van die liggame was in die gevegsdae nie, en beslis teen die herfs van 1647 opgehou het om daaraan te behoort. Op hierdie tydstip het die soldate van die New Model Army agterdogtig geraak oor hul leiers omdat hulle met Charles I onderhandel het, en sommige regimente het nuwe 'agente' aangestel in die plek van die 'agitators' wat in die vorige Mei verkies is. Wildman was die hoofaansteker en die woordvoerder van hierdie beweging. Hy publiseer 'n gewelddadige aanval op Oliver Cromwell en die hoofoffisiere, getiteld 'Putney Projects', en was waarskynlik die outeur van die manifes genaamd 'The Case of the Army Stated'. Tydens die vergadering van die Algemene Raad van die Weermag te Putney, op 28 Oktober 1647, is die vyf agente wat die dissentiente regimente verteenwoordig, vergesel deur Wildman en 'n ander burger. Die soldate, verduidelik Wildman, 'wou dat ek hul mond was', en hy het namens hulle aangevoer dat die verbintenisse wat met die Koning aangegaan is, gekanselleer moet word, dat die Monargie en die House of Lords moet afgeskaf word en dat manlike stemreg moet word. Hy eis ook dat die beamptes die 'ooreenkoms van die volk' moet aanvaar wat pas deur die vyf regimente uiteengesit is.
Op 18 Januarie 1648 is Wildman en luitenant-kolonel John Lilburne in kennis gestel deur George Masterson, die minister van Shoreditch, vir die bevordering van 'n oproerige versoekskrif en is na die balie van die Laerhuis ontbied. Die Huis het hulle albei tot die Newgate -gevangenis verbind. Borgtog is geweier, en ondanks gereelde versoeke om vrylating, het hulle in die tronk gebly tot 2 Augustus 1648. Wildman se toespraak by die kroeg van die Huis was baie ondoeltreffend en die pamflet wat hy gepubliseer het in antwoord op Masterson se aanklagte, getiteld 'Truth's Triumph' , 'is bespotlik deur Masterson weerlê in die' Triumph Stained '.
By die vrylating van die twee gevangenes het 'n vergadering van die nivelleerders in die Nag's Head Tavern op die Strand plaasgevind, waarin, sê Lilburne, "die regverdige einde van die oorlog net so presies deur mnr. John Wildman oopgemaak is soos ek in my lewe gehoor, "en die party het ingestem om die teregstelling of afsetting van die koning teë te staan ​​totdat die fundamentele beginsels van die toekomstige grondwet vasgestel is. Daartoe is 'n nuwe 'Ooreenkoms van die mense' opgestel deur sestien verteenwoordigers van verskillende partye, maar na lang debatte in die Raad van Amptenare is dit so verander deur die beamptes dat Lilburne en ander leiers van die vlakke geweier het om dit te aanvaar Dit. In Mei 1649 publiseer hulle 'n mededingende 'ooreenkoms' wat hulle self opgestel het. Wildman was egter waarskynlik tevrede, want hy het verdere roering laat vaar. "My ou mede -rebel, Johnny Wildman, waar is jy?" skryf sy voormalige medewerker, Richard Overton, "Kyk, 'n magtige klip val uit die lug in die bodem van die see, en gee 'n magtige mollige, en die val van die klip was groot, en so afskeid Johnny Wildman". Omstreeks die begin van 1649 was Wildman 'n majoor in die regiment van die perd van kolonel John Reynolds, maar het dit nie in Augustus 1649 na Ierland vergesel nie. Royaliste, geestelikes en Papiste. Sy aankope van grond, hetsy vir homself of vir ander, was versprei oor ten minste twintig provinsies. Vir homself het hy in 1657 die herehuis van Beckett, by Shrivenham in Berkshire, en ander lande daarby, van sy vriend, die Regicide, Henry Marten (NIE van Sir George Pratt, soos soms opgeteken nie). In 1654 is Wildman verkies tot parlementslid vir Scarborough, maar hy was waarskynlik een van diegene wat uitgesluit is omdat hy die verbintenis geweier het om nie die regering te probeer verander nie. Teen die einde van 1654 was hy van plan om Lord Protector Cromwell omver te werp deur 'n gesamentlike styging van Royaliste en nivelleerders. Gevolglik is hy op 10 Februarie 1655 gearresteer en as gevangene gestuur, eers na Chepstow Castle en daarna na die Tower of London. Op die oomblik toe hy in hegtenis geneem is, het hy aan sy dienskneg 'n 'Verklaring van die vrye en goed geaffekteerde mense van Engeland wat nou in die wapen was teen die tiran Oliver Cromwell, esq.' Op 26 Junie 1656 is 'n petisie wat smeek vir die vrylating van Wildman aan die Beskermer voorgelê deur verskeie persone wat met hom spekulasie onderneem het, en nadat hy vir 10 000 sekuriteite geborg het, is hy voorlopig vrygelaat.
Vir die res van die protektoraat het Wildman uit die gevangenis gehou, alhoewel hy steeds aanhou intrigeer. Hy was gereeld in gesprek met Royalistiese agente, wat hy kon oorreed om vir die saak van die koning te werk, en hy onderteken die adres wat namens die nivelleerders in Julie 1656 aan Charles II voorgelê is. Dit is redelik seker dat die regering van Cromwell daarvan bewus was. van hierdie intriges, en dit is waarskynlik dat Wildman straffeloos gekoop het deur inligting aan die Staatsraad, John Thurloe, van een of ander aard te gee. Om hierdie rede is hy nie vertrou deur Edward Hyde (later graaf van Clarendon) en die wyser Royaliste nie. Sy politieke doel in hierdie ingewikkelde verraad van verraad was waarskynlik om Cromwell omver te werp en om in sy plek 'n republiek of 'n monargie op te rig wat beperk is deur 'n uitgebreide grondwet van sy eie ontwerp.
In Desember 1659, toe die weermag die lang parlement verlaat het, was Wildman in diens van die Raad van Beamptes, tesame met Bulstrode Whitelocke, Charles Fleetwood en andere, om 'n regeringsvorm vir 'n vrystaat op te stel. Terselfdertyd was hy van plan om die heerskappy van die leër omver te werp en het hy aangebied om drieduisend perde groot te maak as Whitelocke, wat konstabel van Windsor Castle was, sou verklaar vir 'n gratis gemenebes. Whitelocke het geweier en Wildman, wat sien hoe die gety loop, het kolonel Henry Ingoldsby gehelp om die kasteel in te neem vir die Long Parliament. Op 28 Desember 1659 beloof die Huis dat die goeie diens van diegene wat Ingoldsby gehelp het, behoorlik beloon moet word.
By die herstel van die monargie het Wildman, danksy hierdie onlangse uitbuiting en sy vyandigheid teenoor Cromwell, ongemoeid ontsnap, hoewel inligting teen hom aan die parlement voorgelê is. In 1661 word daar gekla dat die amptenare van die poskantoor sy wesens is en dat hy beskuldig word van verdagte omgang met die briewe. Hy is ook verdink van medepligtigheid aan die republikeinse komplotte teen die regering, en op 26 November 1661 is hy ondersoek en daartoe verbind om gevangenisstraf te sluit. Byna ses jaar lank was hy 'n gevangene, eers in die toring, daarna op St. Mary's Island in die Scillies en uiteindelik in Pendennis Castle. Sy gevangenskap word deur sy seun gedeel, en volgens Burnet bestee hy sy tyd aan die bestudering van regte en fisika. Na die val van Clarendon, op 1 Oktober 1667, is Wildman vrygelaat nadat hy sekuriteit verleen het om niks teen die regering te probeer doen nie. In Desember is daar selfs gerugte dat hy 'n lid van die Komitee vir Rekeninge sou wees wat deur die parlement aangestel sou word, onder invloed van die hertog van Buckingham.Sir William Coventry het sy verwondering oor die voorstel aan Samuel Pepys uitgespreek en beweer dat Wildman ''n valse genoot vir almal' was en Sir John Talbot het Wildman openlik veroordeel in die laerhuis. Die skema het geval en op 7 Julie 1670 het Wildman 'n lisensie gekry om saam met sy vrou en seun na die buiteland te reis vir sy gesondheid. Maar sy intimiteit met Buckingham het voortgeduur en hy was een van die trustees in wie die onverkoopte deel van Buckingham se boedel op 24 Desember 1675 gevestig was.
By sy terugkeer na Engeland het Wildman nogmaals in politieke intriges gedompel, hoewel hy homself eers versigtig op die agtergrond gehou het. In die komplotte vir gewapende verset teen die koning, wat gevolg het op die ontbinding van Charles II se laaste parlement in 1681, het hy blykbaar 'n aansienlike rol gespeel. Wildman was ten nouste verbonde aan Algernon Sidney, wat albei deur die leiers van die Skotse wanbestandheid (en deur die betrokke Engelse edelmanne) as te republikein in hul doelwitte wantrou. Wildman het 'n manifes opgestel wat gepubliseer sou word ten tyde van die voorgenome opstand, en hoewel hy nie een van die 'openbare bestuurders' was nie, is hy by alle geleenthede privaat geraadpleeg en as 'hooforakel' aangewys. Hy word ook toegeskryf aan die feit dat hy die moord op die koning en hertog van York voorgestel het, 'wat hy uitgespreek het met die naam van hertjies wat nie gespaal sou word nie, maar oor al die heinings gespring het wat die sorg en wysheid van die skrywers van die grondwet gemaak het om hulle te weerhou van buit. " Op 26 Junie 1683 was hy toegewyd aan die Tower vir medepligtigheid in die Rye House Plot, maar is op 24 November daarna op borgtog toegelaat en uiteindelik op 12 Februarie 1684 ontslaan. Die hoofgetuie teen hom was William Howard, 3de Lord Howard. van Escrick, wat getuig het dat Wildman onderneem het om die rebelle van gewere te voorsien, wat die ontdekking van twee klein stukke veld by sy huis bevestig het.
Toe die heerskappy van Jakobus II begin, het Wildman, wat nie deur sy smal ontsnap was nie, in verbinding tree met die buite -egtelike seun van Charles II, die hertog van Monmouth, en was hy sy hoofagent in Engeland. Hy het 'n sekere Robert Cragg (alias Smith) na Monmouth en die Engelse ballinge in Holland gestuur. Volgens Cragg het Monmouth gekla oor Wildman se agterstand om geld vir 'n militêre ekspedisie na Engeland te voorsien, en gesê dat hy 'almal sou regeer. ander om dieselfde te doen, 'sou hy die ekspedisie keer om tot vervulling te kom totdat dit wat hy gedink het die regte tyd was. Wildman, aan die ander kant, het gekla dat Monmouth en 'n bietjie knoppie ballinge opgelos is "om die skema van die regering van die nasie af te handel sonder die medewete van enige van die mense in Engeland, en dat hulle tot vandag toe nie weet wat hy bedoel om op te rig of te verklaar ". Ander afsettings stel hom voor dat hy Monmouth aanraai om die titel van koning op hom te neem en hom aan te moedig deur die voorbeeld van die graaf van Richmond (Henry VII) en Richard III aan te haal. Alle rekeninge stem saam dat hy op die laaste oomblik teruggetrek het, niks gedoen het om die beloofde styging in Londen op te staan ​​nie en geweier het om by Monmouth se Rebellie aan te sluit toe hy land. Begin Junie 1685 het Wildman gevlug en 'n bevel vir sy aanhouding is gepubliseer in die 'Gazette' vir 4 tot 8 Junie 1685, gevolg op 26 Julie deur 'n proklamasie wat hom en ander tot opgawe ontbied het. Wildman, wat na Holland ontsnap het, het daar gebly tot die Glorious Revolution, waarskynlik in Amsterdam. Hy was ontevrede met die verklaring wat die Prins van Oranje gepubliseer het om sy militêre ekspedisie na Engeland te regverdig, aangesien dit bedoel was om die kerkparty in Engeland te versoen en dit 'n omvattende beskuldiging van die wanbestuur van Charles en James wou maak. Die graaf van Macclesfield, Lord Mordaunt en ander ondersteun Wildman se siening, maar meer gematigde beraders het die oorhand gekry. Met Lord Macclesfield het Wildman die vloot van die prins aangepak en in Engeland geland. Hy skryf baie anonieme pamflette oor die krisis rondom die neem van die troon as William III, sit in die konvensie wat in Januarie 1689 as lid van Wootton Bassett in Wiltshire - die setel van die gesin van sy eerste vrou - geroep is en was 'n gereelde spreker.
In die verrigtinge teen Burton en Graham, wat aangekla is van bewyse in die staatsverhore van laat in William se bewind, was Wildman besonder aktief en het die verslag ingedien van die komitee wat aangestel is om die saak te ondersoek en die Commons tydens 'n konferensie met die Lords te verteenwoordig. op die onderwerp. Op 12 April 1689 word hy posmeester-generaal. Lang harde klagtes is egter gemaak dat hy sy posisie gebruik om die tory -aanhangers van William III in diskrediet te bring deur fiktiewe briewe te lewer wat hy voorgee dat hy onderskep het. Daar was ook berigte dat hy interessant was vir Jakobitiese sendelinge. Gevolglik is hy summier uit sy pos ontslaan teen die einde van Februarie 1691. Wildman is egter op 7 Desember 1689 as 'n Freeman van Londen aangestel, het 'n wethouer geword en is deur William III tot ridder gesamentlik saam met ander wethouers in Guildhall op 29th Oktober 1692. Hy was die skrywer van talle pamflette gedurende sy leeftyd, byna almal anoniem of onder skuilname gepubliseer.
Wildman sterf op 2 Junie 1693, op die ouderdom van twee en sewentig, en is begrawe in Shrivenham Kerk in Berkshire. Volgens sy testament, volgens die grafskrif op sy monument daar, het hy beveel "dat as sy eksekuteurs goed dink dat daar 'n klein prys van 'n klein prys naby sy as moet wees, om sonder dwase vleiery aan sy nageslag te dui dat in op daardie ouderdom het 'n man geleef wat die grootste deel van sy dae sonder gevangenisstraf in die gevangenisse deurgebring het, omdat hy nie 'n aanstoot teenoor die mens was nie, omdat hy sy God so lief gehad het dat hy niemand se wil kon dien nie en die vryheid en geluk van sy land en die hele mensdom ". Macaulay is minder gunstig. Nadat hy 'n fanatiese haat teenoor die monargie beskryf het as die hoofbron van Wildman se loopbaan, voeg hy by: "Met Wildman se fanatisme is 'n tere sorg vir sy eie veiligheid toegesluit. Hy het 'n wonderlike vaardigheid gehad om die rand van verraad te bewei. altyd beplan, hoewel dit altyd bekend is dat hy beplan, en alhoewel lankal kwaadwillig deur 'n wraaksugtige regering dopgehou is, ontwyk hy elke gevaar en sterf in sy bed, nadat hy twee geslagte van sy makkers op die galg sien sterf het ".
Wildman is twee keer getroud. Eerstens aan 'n onbekende dame wat in die laat 1640's/vroeë 1650's geboorte gegee het aan sy enigste seun, John, en byna sekerlik in die proses gesterf het. Hy trou tweedens met Lucy, die dogter van Anthony Richmond van Idstone in Ashbury. Sy het in 1661 versoek dat sy haar man se gevangenisstraf mag deel. Lucy was eers ses maande oorlede met haar man en word begrawe in die Shrivenham -kerk. John Wildman Junior trou in 1676 met Eleanor, die 2de dogter van Edward Chute van Bethersden in Kent, en sterf in 1710 sonder probleme, en laat sy Beckett -boedel by Shrivenham aan John Shute (daarna 1st Burggton) oor.
Geredigeer uit Sidney Lee se 'Dictionary of National Biography' (1900).
In verskillende 19de -eeuse werke oor peerage en barontage, sowel as in die oorspronklike Dictionary of National Biography (1900), word Wildman dikwels verklaar dat hy eerstens met Frances, die enigste kind, getroud is uit sy eerste huwelik met Christopher Roper, 4de Baron Teynham. Haar ma was Mary, die dogter van Sir Francis Englefield Bt van Vastern Manor in Wootton Bassett in Wiltshire. Hierdie laaste man was die kleinseun van John, die broer van Sir Francis Englefield van Englefield House, die beroemde dienaar van koningin Mary. Dit is egter verkeerd. Die 4de Lord Teynham is gebore op 20 April 1621. Daar word vermoed dat hy omstreeks 1640 met sy eerste vrou, Mary Englefield, getroud is. Sy het beslis gesterf op 21 Desember 1647. Gestel Lord Teynham trou nie voor die ouderdom van sestien nie, enige kind van die twee moes iewers tussen 1638 en 1647 gebore gewees het. Ons weet dat John Wildman in 1653 met 'n ander vrou, Lucy, getroud was. kon hoogstens net vyftien gewees het. Alhoewel dit biologies moontlik is, is dit nie baie waarskynlik nie. Dit lyk asof die skrywer, Maurice Ashley, daarvan bewus was. In sy boek 'John Wildman: Plotter & Postmaster' (1947) het hy probeer om die situasie reg te stel deur Wildman se eerste vrou die dogter te maak eerder as die kleindogter van sir Francis Englefield Bt. Dit was egter 'n aanname van verwarde geslagte waarvoor hy geen bewys het nie. Ongelukkig is dit onlangs deur wyle prof. Richard L Greaves herhaal in die Oxford Dictionary of National Biography (2004).
Trouens, Frances se dogter van Sir Francis Englefield Bt het nooit bestaan ​​nie. Frances se dogter van Christopher Roper, 4de baron Teynham uit sy eerste huwelik, het wel bestaan. Dit is egter duidelik uit die wil van haar ouma, Lady Englefield, dat Frances in 1672 baie geleef het, byna twintig jaar nadat bekend is dat majoor John Wildman met sy vrou, Lucy, getroud is. Die testament toon dat Frances in werklikheid getroud was met 'n man met die naam Wileman (sonder 'd') en vier dogters gehad het met die naam Winifred, Ellen, Elizabeth en Dorothy. Soos blyk uit die Victoria County History of Leicestershire (1954), Nichols 'History and Antiquities of the County of Leicester (1795) en die Heralds' Visitation of Leicestershire (1681), was haar man John Wileman (1642-1681) van Burton- on-the-Wolds in daardie graafskap en hulle het daarna nog twee kinders, Roger en Mary, gehad. Lady Englefield is gebore en oorlede in Shoby in Saxelbye, slegs ses en 'n half kilometer oos. Haar kleindogter, Frances, is moontlik deur haar daar grootgemaak nadat sy weduwee was. Net soos die Englefields, was Wileman 'n prominente Rooms -Katoliek. Die naam word soms Wildman gespel en die twee gesinne het albei dieselfde wapen gebruik, so die twee Johns was miskien ver van mekaar verwant. Tog bly die feit dat Frances Roper niks met majoor John Wildman van Beckett te doen gehad het nie. Nadat ek self tot hierdie gevolgtrekking gekom het, het ek sedertdien gevind dat dit in 1998 deur Joan en Peter Shaw ontdek is, waarna hulle 'n gedetailleerde artikel in die Leicestershire Historian. Dit is jammer dat prof. Greaves nie daarvan bewus was nie.
Ons weet egter dat die beroemde Wildman beslis 'n vrou met 'n onbekende naam gehad het voor Lucy. Sy was die ma van sy seun, John. In sy testament sê Wildman: "My testament is dat my enigste seun John Wildman en sy erfgename, as hulle toevallig die herenhuis van Beckett sou geniet, dieselfde respek aan haar [Lucy] sal betoon asof die genoemde John Wildman gebore is uit haar liggaam, omdat sy dit van alles van kleins af van hom verdien het. "
Verskeie verslae toon dat John Wildman teen 1653 beslis met 'n dame met die naam Lucy getroud was. Lucy is deur Maurice Ashley geïdentifiseer as die dogter van "Lord Lovelace". Die man van die regte geslag was Richard Lovelace, 1ste Baron Lovelace van Hurley. 'N Mens kan net aanneem dat Ashley hierdie dame verwar het met Margaret, die vrou van Wildman se vriend, Henry Marten, wat inderdaad 'n dogter van hierdie Here Lovelace was, of miskien het hy 'n verwysing na die twee as' susters ', wat' vriende 'beteken, gevind. hulle was beslis. Veertien jaar voor Ashley het Henry I Richmond in sy min bekende werk duidelik getoon 'Richmond Family Records'(1938), dat Lucy in werklikheid die dogter was van 'n sekere Anthony Richmond van Idstone op Ashbury. Die twee is tussen 1649 en 1653 getroud. Richmond noem 'n aantal dokumente wat na Lucy Richmond verwys as die vrou van John Wildman en sy het die administrasie van haar vader se testament as 'Lucy Wildman' toegestaan. Haar neef en suster het erflatings in John se testament ontvang, terwyl haar broer, John Richmond, by hulle in Beckett gewoon het, soos blyk uit sy eie testament. Verder het die grootboek klip oor die graf van John en Lucy in die Shrivenham -kerk dra die wapen van Wildman wat Richmond beoefen.
Sir John Wildman, (gebore c. 1621–23 — oorlede 4 Junie 1693), Engelse agitator en Leveler -medewerker wat onderstryde onder drie Britse konings en twee beskermers oorskry het.
Wildman was van duistere afkoms. Hy was opgelei in Cambridge en het die eerste keer bekend geword in Oktober 1647, toe hy gehelp het om die eerste te skryf Ooreenkoms van die mense. Dit het die politieke program van die demokratiese republikeinse of Leveler -afdeling van die weermag uitgespreek, wat alle kompromie met Charles I teengestaan ​​het. Cromwell. Daarna het hy hierdie twee gewelddadig aangeval Putney -projekte en met John Lilburne opgewonde oor die afskaffing van die monargie en die House of Lords. Hy is daarna opgesluit (Januarie - Augustus 1648). Na sy vrylating het hy gehelp om die tweede op te stel Ooreenkoms van die mense. Hy het ingestem by die stigting van die Statebond en het die meeste van sy tyd daaraan gewy om 'n aansienlike fortuin op te bou deur grondspekulasie.
In 1654 is hy teruggekeer na die eerste protektoraat -parlement, maar sy verkiesing is nie toegelaat nie. Daarna begin hy 'n sameswering met weermagoffisiere vir 'n opstand teen Cromwell en word weer in die tronk gesit (Februarie - Julie 1655). Daarna het hy hom hoofsaaklik besig gehou om tevergeefs 'n Leveler en Royalist met die Spaanse hulp te organiseer en om Cromwell te vermoor.
Na die herstel van Karel II het Wildman groot invloed op die poskantoor verkry, maar is weer ses jaar in die gevangenis (November 1661) opgesluit op die vermoede dat hy dit as 'n sentrum vir republikeinse planne gebruik het. Hy was sy vrylating verskuldig aan die hertog van Buckingham, met wie hy voor die herstel geïnteresseerd was en wat hy steeds ondersteun het. Hy is weer in 1683 in die tronk gesit op die vermoede van medepligtigheid in die Rye House Plot. Hy neem nie aktief deel aan die opstand van Monmouth (1685) nie, maar vlug daarna na Holland.
In 1688 skryf hy die invloedryke pamflet 'N Gedenkteken van Protestante en, met die terugkeer na Engeland saam met Willem van Oranje (William III), word hy lid van die Konvensie -parlement van 1689. Hy is in April 1689 as posmeester -generaal aangestel, maar het weer onder verdenking gekom en is in Februarie 1691 ontslaan. Tog word hy in 1692 tot ridder geslaan.
Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur Heather Campbell, senior redakteur.
'N Anderhalf jaar nadat hy twee tienerseuns op die Olimpiese Skiereiland van Washington vermoor het en daarna in die diep beboste Wynoochee -vallei (in die suide van Grays Harbour County) verdwyn het, was John Tornow - 'n voormalige geestesongestelde wat 'n legende geword het onder plaaslike houtkappers en 'n nagmerrie -figuur vir kinders in die omgewing - is uiteindelik in die lente van 1913 dood in 'n geweergeveg. Die voorval is in byna gruwelike besonderhede gedek deur die pers, wat die voortvlugtige 'The Cougar Man', ''n Mad Daniel Boone genoem het , "En" die wilde man van die Wynoochee. " Maar nie eens die familie van Tornow kon presies weet wat hom van 'n Thoreauvian -alleenloper verander het in 'n moordenaar wat 'dood of lewend' wou wees nie.
'N Spookagtige gesig
Lank voor die lyk Montesano bereik het, het gawkers in die strate van die stad saamgedrom om te sien wat van Tornow oor is. Hulle het die sny van hierdie man wat so lank ontduik het, besigtig om te sien watter soort persoon ses of meer mense kon doodmaak en dan maande lank in 'n afgesonderde boskajuit kan opdok met min te eet, maar brulpaddas. Die nuuskieriges wou veral die gesig van die Wilde Man sien.
Adjunk -balju Giles Quimby, wat uiteindelik op 17 April 1913, drie dae tevore, die outlaw neergelê het, het aan koerantverslaggewers gesê dat sy afgesonderde steengroef "die aakligste gesig het wat ek nog ooit gesien het. Die ruige baard en lang hare, waaruit twee blink, moorddadige oë blink, spook nou by my. Ek kon net sy gesig sien toe hy hom ontbloot het om 'n skoot af te vuur, en al die haat wat die siel van 'n mens kon afvuur, was duidelik. "
Dit is dus geen wonder dat toeskouers op die 11de uur se pogings deur Tornow se twee broers geplaas het om die openbare vertoon van die liggaam te voorkom nie. 'N Menigte van tot 250 mense "het die deure bestorm" van die klein lykshuis in Montesano, nie lank nadat die Wild Man se oorskot daar aangekom het nie, en die lykskouer R. F. Hunter het besluit dat dit nie in die beste belang van iemand sou wees om hulle toegang te weier nie. "Volledig 650 mense het binne 'n spasie van 30 minute deur die kamer gegaan waar die spoggerige figuur gelê het," berig Portland's Oggoniese oggend. 'Dertig adjunk -balju's het die skare gedwing om in 'n enkele lêer te beweeg en het met geweld verhoed dat hulle stukke gekapte klere uit die lyk afskeur, hare of snorhare afsny of stukke afsny van die tafel waar die kadaver lê. . "
Uit vrees dat die honderde wat nie in die lykshuis kon kom nie, by die begrafnis van Tornow sou opdaag, het sy broers die volgende oggend vroeg die diens by die ou Wynoochee Valley -opstal gehou en daarna die hele nag wagte om die graf geplaas. Souvenirversamelaars moet tevrede wees met poskaartfoto's van Tornow (beskikbaar op dieselfde dag as sy lyk na Montesano geneem is) en met oorblyfsels van "The Great Outlaw of Western Washington" wat ten minste so ver suid as Portland vertoon is oor die volgende paar maande
Geboorte van 'n Woodsman
Die Seattle Daily TiMes het 'n storie bevat wat verklaar dat wat die Wild Man uiteindelik oortuig het om menslike omgang te vermy, was sy broer Ed wat sy gewaardeerde hond vermoor het toe John Tornow ongeveer 10 jaar oud was - 'n voorval wat John aangespoor het om terug te keer teen Ed se eie hond. Of die verhaal nou apokrief is of nie, Tornow begin om tien weke lank in die bos verdwyn. Hy sou slegs terugkeer vir 'n kort besoek aan sy ouers, gewoonlik 'n wedstryd voordat Tornow puberteit bereik het, en hy kan 'n snuifkissie met 'n geweer op 100 meter prop en 'n hert met 'n enkele presiese skoot na die hart afneem.
'N Ander man is moontlik alleen in sy land oorgebly. Maar Tornow se broers het gedink dat hy 'aangeraak' was. Hulle het John gevange geneem en na 'n privaat instelling in Oregon gestuur, waar hy vir byna 12 maande lank vir waansin behandel is totdat hy kon ontsnap en terugkeer na die Satsop -vallei. Nog 'n jaar lank het daar niks van hom gekom nie. Uiteindelik het Tornow opgedaag op 'n plaas waar sy suster, haar man, Henry Bauer, en hul twee seuns gewoon het. Hy het geen kontak met sy broers gehad nie, wat hy die skuld vir sy gevangenisstraf gegee het.
Maar hy sou af en toe in die bos gesien word, 'n beer van 'n man - ongeveer 6 voet 2 duim en 200 pond - wat met die nuuskierigheid van 'n baba na houtkappers loer terwyl hy hul werk verrig, en dan verdwyn as hulle probeer praat hom. Die meeste mense het gedink dat hy onskadelik is, al is dit 'n bietjie spookagtig, maar Murray Morgan in sy uitstekende boek Die Laaste Wildernis, haal een houtkruiser aan dat Tornow vir hom gesê het dat hy sy eensaamheid sou verdedig. 'Ek sal almal doodmaak wat agter my aan kom', sou die wilde man gesê het. 'Dit is my bos.'
Onskadelik nie meer nie
Ongelukkig het Tornow se 19-jarige nefies, Will en John Bauer, nie ag geslaan op sulke waarskuwings nie. Nie lank nadat hulle hul oom John probeer oortuig het dat hy na die beskawing moet terugkeer nie, is hulle op 3 September 1911 dood aangetref tussen 'n paar omgevalle bome. Elkeen is een keer in die hart geskiet.
Die voorstelle was destyds dat Tornow die tieners doodgemaak het in 'n storm van verwarring, dat sy nefies 'n beer verras het wat een van die Bauer -stuurders gevoed het en daarop begin skiet het. Tornow, wat toevallig in dieselfde omgewing was, het moontlik gedink dat hulle jagters was hom en het die seuns uit selfverdediging vermoor. Maar Gordon Godfrey, 'n prokureur in Aberdeen wat die Tornow -saak al dekades lank bestudeer het, meen die seuns het hul oom John as hul oorspronklike doelwit gehad. "[Tornow] het hulle doodgemaak," sê Godfrey, "omdat hulle hom sou doodmaak."
Besittings is byna onmiddellik uitgestuur, maar 'n paar van Tornow se verlate wegkruipplekke het min besparing gevind. Hulle het dit egter reggekry om houtkappers genoeg te skrik sodat die wiele van die houtbedryf tydelik tot stilstand gekom het in die bosse rondom Montesano. Die Simpson Logging Company het dit na 'n rukkie onmoontlik gevind om landmeters te werf wat dit sou wou doen. Jagters het ook weggebly en die oorvloedige wild in die omgewing aan Tornow oorgelaat.
'N Onderbreking in die saak
Toe, in Februarie 1912, het die vanger Louis Blair en sy maat op die karkas van 'n eland in die Ox Bow -land noord van Montesano afgekom - 'n teken, het hulle gedink, waaroor Tornow gaan. Adjunk Colin McKenzie ('n vriend van Blair's) en wildbewaarder Al V. Elmer het ondersoek gaan instel. Hulle het etlike dae oor die gebied gewerk, met 'n bloedhond agter die rug.
Op 9 Maart het die hond by Blair se kamp ingestap. Alleen. 'N Posse het sy vermiste meesters eers gevind nadat 'n adjunk -balju op 'n vlak grond in die bos getrap het, 'n bietjie afgegrawe het en toe die Tye het dit gesê, "het Elmer se omgekeerde gesig gesien." Die mans is verskeie kere geskiet en daarna hul klere, juweliersware en wapens ontneem.
Van hier af word die jagtog donker, dodelik, wraakgierig. Louis Blair wou die hoof van die moordenaar van sy vriend hê, asook 'n beloning van $ 3,000 wat John Tornow aangebied word. Die volgende jaar het hy en Charles Lathrop, 'n jeugvriend van Tornow's, die Wild Man bekruip. Die kluisenaar het hulle eers vermy, "maar die volharding waarmee Blair aan sy spoor gehang het, het hom kwaad gemaak", het die Tye, "En uiteindelik oortuig dat laasgenoemde agter hom aan was, het die outlaw die laaste oomblik gewag om sy twee mees vreeslose vyande uit die weg te ruim.
Brandbestryding in die bos
Daardie tyd het eers in April 1913 aangebreek, toe Blair en Lathrop, saam met adjunk -balju Quimby en 'n paar bloedhonde, Tornow deur die sneeu opgespoor het tot 'n ruie wat oor 'n moeras gebou is naby 'n klein meer wes van Matlock. Die beste toegang tot die kajuit was oor 'n klein voetstok, wat Tornow selfs 'n indringende leër maklik laat val het.
Quimby wou teruggaan vir 'n pos, maar die verdagte wou nie die geld betaal nie. Dus begin al drie skelm na die kajuit van Tornow, hul gewere sit vas, vingers staan ​​op snellers terwyl paddas in die meer hul voetstappe vergesel met 'n simfonie van krake.
Skielik klink daar 'n brul wat byna oorverdowend geraak word deur die dik bos, en Louis Blair wankel en stort binne ses voet van 'n maer hemlock van agter wat Tornow afgevuur het. Lathrop het uit sy heup op die boom geskiet, maar 'n koeël uit Tornow se rewolwer het 'n dodelike slag in die nek getref voordat Lathrop baie skade kon aanrig. Quimby was verder weg van die hemlock en het 'n groter kans gehad om die hinderlaag te oorleef. Hy het sewe keer afgevuur op wat hy later beskryf het as 'n 'groot, bebaarde kop ... meer gorilla as 'n mens', en sy 30-30 geweerkoeëls knip hemlock in groot stukke om die outlaw af toe Tornow terugskiet.
En dan ... stilte. Het Quimby sy stempel getref, of speel Tornow net dood in die hoop om 'n beter kans op die adjunk te kry terwyl hy intrek om ondersoek in te stel? Toe Quimby uiteindelik waag om te beweeg, ry hy dit byna 18 kilometer deur die bos na 'n houtkamp en help en hoor niks agter hom nie, behalwe die moedswilligheid wat die honde van die vangwagters waai terwyl hulle die lot van hul eienaars ontdek.
Beter af dood?
Dit het 'n dag geneem voordat 'n pos en perde die toneel van die misdaad bereik het, waar hulle Tornow dood aangetref het, in 'n sittende posisie teen sy beskermende hemlock. Hy was geklee in klere wat uitgebrei was met gunnysack -materiaal en vol immergroen naalde, sowel as 'n nuwe (indien te klein) paar stewels en 'n swart hoed wat eens aan Colin McKenzie behoort het. In die kajuit van Tornow het regsmanne 'n goeie kombers en twee dekbedde op die bed gevind, asook 'n paar kookgerei, alles bewys dat hy óf op die opstal in die omgewing toegeslaan het óf hulp van simpatieke inwoners gekry het. Hy het blykbaar in afsondering oorleef van 'n dieet van elandevleis en paddas.
Nadat Tornow se lyk uiteindelik in Montesano ingepak is, het sy broer Fred van Portland aan die pers gesê: 'Ek is bly John is dood. Dit was die beste manier dat dit nou verby is, en ek sou eerder wou sien dat hy doodgemaak word as om in 'n tronksel te bly. " Die Oregonies het opgemerk dat John Tornow ten tyde van sy afsterwe $ 1700 in deposito in 'n Montesano -bank gehad het, eiendom in Aberdeen en 'n deel van 'n houtvordering in Chehalis besit het, en "geen slegte gewoontes gehad het nie, en nooit tabak of drank in enige vorm gebruik het nie . "
Giles Quimby, uitgeroep tot 'n held omdat hy die Wild Man voor die gereg gebring het, het aangebied om op die vaudeville -verhoog te verskyn en sy gruwelike verhaal van jag te vertel, maar het hulle beleefd van die hand gewys. Sommige verhale, het hy moontlik besef, word 'n legende sonder toneeldrama.
Grafsteen van John Tornow, die Wilde Man van Wynoochee, Grays Harbour County, Maart 2010
Detail uit die grafsteen van John Tornow, die Wilde Man van Wynoochee
Murray Morgan, Die Laaste Wildernis (University of Washington Press, 1976) J. Kingston Pierce, "The Hateful Hermit" Washington Magazine, Julie/Augustus 1988 "Turnow Kills Two Men Hunting Him," Oggoniese oggend, 17 April 1913, bl. 1 "Outlaw Turnow voeg nog twee name by sy lys van slagoffers," Die Seattle Daily Times, 17 April 1913, bl. 1 "Turnow, Mad Outlaw van Wynoochee, sterf aan die slagoffer se kant," Die Seattle Daily Times, 18 April 1913, bl. 1 "Tornow's Slayer Hero of Tragic Hunt in Wilds," Seattle na-intelligensie, 19 April 1913, bl. 1 "Die doodmaak van 'n troeteldierhond het begin met die loopbaan van moord," Die Seattle Daily Times, 20 April 1913, bl. 1 "Broer Fred sê dat hy bly is dat die outlaw dood is," Seattle na-intelligensie, 20 April 1913, bl. 1 J. Kingston Pierce -onderhoud met Gordon Godfrey, 1988.
John Wildman was 'n toonaangewende vlakmaker wat die meeste verband hou met die pamflet 'Agreement of the People'. John Wildman het die titel 'Major Wildman' aangeneem, maar dit was self-aangeneem en sy enigste bekende militêre aktiwiteit kom in 1659, baie jare na die einde van die Engelse Burgeroorlog.
John Wildman is gebore in 1623. Hy studeer regte in Londen nadat hy aan die Universiteit van Cambridge studeer het. Hy het eers in 1647 aan die lig gekom nadat hy 'Agreement of the People' geskryf het en die leër in die weermag verteenwoordig het tydens die Putney -debatte in die Putney -kerk. In hierdie rol het Wildman gekant teen die weermag Grandees wat bekommerd geraak het oor die radikalisme wat deur Wildman uitgespreek word. Vanuit hul oogpunt wou Wildman, net soos John Lilburne, die aanvaarde manier waarop die samelewing werk, omverwerp.
In 1648 het die parlement die arrestasie van Wildman en Lilburne beveel. Wildman was ses maande in die Fleet -gevangenis. Terwyl Lilburne nog radikaler geword het, het die tyd wat hy in die Vloot deurgebring het, Wildman versag, en na sy vrylating was hy vyf jaar as 'n landspekulant. As gevolg hiervan het hy 'n goeie eiendomsportefeulje gekry en 'n fortuin verdien.
In 1654 word hy verkies tot parlementslid vir Scarborough. Hy is egter uitgesluit van hierdie rol deur die regering, vermoedelik versigtig vir sy verlede. Hierdie optrede het Wildman uiteraard baie kwaad gemaak en hy het gewikkel geraak teen die regering.
In 1655 is hy gearresteer nadat hy 'n plan beraam het om die protektoraat omver te werp. Hy is verhoor en 'n jaar lank gevangenisstraf opgelê - 'n ligte vonnis, wat vir Wildman baie erger kon gewees het.
By sy vrylating het Wildman voortgegaan om hom te bemoei met komplotte en sameswerings. Hy was betrokke by 'n paar vreemde bedmaats - die Spaanse, Royalistiese ballinge in die hof van die toekomstige Charles II, Republikeine wat ontevrede was met Cromwell. Die enigste ding wat hierdie groepe saamgevoeg het, blyk te wees hul begeerte om Oliver Cromwell te vermoor. Wildman het in 1657 die naaste hieraan gekom toe 'n vat buskruit in Whitehall gesmokkel is. Maar iemand in hul groep het die plotters verraai.
Dit blyk wel dat die intelligensiediens van die protektoraat Wildman beskou het as 'n kruk wat waarskynlik 'n komplot waarin hy betrokke was sou verwoes en dat hy skaars as 'n bedreiging vir Cromwell beskou word.
In 1659 is hy deur die Statebond in 'n komitee geplaas om 'n nuwe grondwet op te stel. Dit het niks geword as gevolg van die herstel in 1660. Vermoedelik as gevolg van sy kontak met Royaliste in die verlede, het Wildman 'n senior pos in die poskantoor van die regering gekry - een wat hy agtien maande lank beklee het. Hy was egter betrokke by 'n Republikeinse plot in 1662. Niks is ooit bewys nie, behalwe om teen moontlike probleme te beskerm, is Wildman vir vyf jaar na die Scilly -eilande gestuur.
Met sy vrylating in 1667 keer Wildman terug na Londen. Samuel Pepys het geskryf dat Wildman die geleentheid gebied is om in 'n kommissie te sit om die openbare rekeninge na die Tweede Nederlandse Oorlog te ondersoek. Die parlement het geweier om dit te aanvaar en die aanstelling het nooit plaasgevind nie.
Wildman is by die 'Rye House Plot' geïmpliseer om Charles II -informante dood te maak, selfs beweer dat die hele idee syne was. In 1683 is Wildman gearresteer en in die Tower of London geplaas. Geen bewyse kon gevind word om Wildman te vervolg nie en hy is vrygelaat.
Toe James II koning word, het Wildman beplan om die hertog van Monmouth te laat opvolg. Dit het misluk en Wildman het na Europa vertrek. Teen 1688 was hy in Holland en het saam met William na Engeland gevaar. Hy word 'n prominente lid van die Konvensie-parlement en word aangestel as posmeester-generaal. In 1692 het Willem III hom tot ridder geslaan. John Wildman sterf in die daaropvolgende jaar.
John Tornow, gebore uit 'n gerespekteerde gesin wat naby die Satsoprivier in Washington was, is gebore op 4 September 1880. Sedert hy nog net 'n klein kind was, verkies hy die onverkende wildernis naby sy huis as sy speelplek. Namate hy groei, het hy meer tyd met wilde diere deurgebring as met mense.
Toe die seuntjie net tien jaar oud was, het sy broer Ed sy geliefde hond doodgemaak en jong John het teruggekap deur Ed se eie hond dood te maak. Op hierdie tydstip het Tornow mense heeltemal begin vermy en weke lank op 'n slag in die bos verdwyn.
Hy het net op soek na kos geleer, sowel as 'n Indiër, en sy skietvaardighede het vinnig legendaries geword. Hy sou net na sy huis terugkeer vir kort besoeke aan sy ouers, gewoonlik met wildgeskenke. Teen die tyd dat hy sy tienerjare bereik het, sou byna enige dier hom onbevrees nader, en sy gesin het begin dink dat hy net 'n bietjie mal is.
Toe sy broers die houtbedryf betree en uiteindelik hul eie onderneming besit, het Tornow af en toe as 'n houthakker gewerk, maar het meer gereeld sy eensame weë in die wildernis behou. Van die land af, geklee in dierevelle en skoene van bas, wou John net alleen met die natuur gelaat word. Die meeste mense het hom 'n bietjie vreemd, maar onskadelik, gedink, en was ongeveer 6 "4" en weeg ongeveer 250 pond.
Teen die eerste dekade van die 20ste eeu waag hy selde uit die bos, maar kyk af en toe na die houtkappers terwyl hulle werk. By 'n geleentheid het hy vermoedelik vir 'n houthakker gesê: 'Ek sal almal doodmaak wat agter my aan kom. Dit is my bos. "
Oortuig dat hy kranksinnig was, het sy broers hom gevange geneem en hom in 1909 by 'n sanitêre sentrum toegewy. die bos.
Niks is die volgende jaar van John gesien of gehoor nie, totdat hy af en toe sy suster, haar man en hul tweelingseuns, John en Will Bauer, begin besoek het. Hy het geweier om iets met sy broers te doen te hê, en hy het hulle nooit vergewe dat hy hom na die sanitêr gebring het nie.
Af en toe bespied met verstrengelde hare, 'n lang baard en gekapte klere, begin sy legende groei terwyl mense hom beskryf as 'n reusagtige gorilla-agtige man wat deur die bos sien hardloop. Houthakkers sou vertel dat dit lyk asof hy 'n groot harige dier was wat skynbaar uit die niet sou verskyn voordat dit weer in die bos sou verdwyn.
In September 1911 het Tornow 'n koei wat op die Olimpiese Skiereiland op die Olimpiese Skiereiland wei, doodgeskiet in 'n oopte langs die klein tweekamerhut van sy suster. Terwyl hy besig was om sy moord aan te trek, het 'n koeël oor sy kop geslinger en sy mes laat val, sy geweer gelig en drie keer in die rigting geskiet vanwaar die koeël vandaan gekom het. Toe hy in die kwas gaan, vind hy sy twee 19-jarige tweelingneefs dood op die grond lê.
Oor die rede waarom John en Will Bauer op Tornow geskiet het, is voorgestel dat die paar gedink het dat hy 'n beer is wat uit een van hul kuddes vreet. Sommige historici meen egter dat die seuns John Tornow doelbewus hul teiken gemaak het. Alhoewel die waarheid altyd 'n raaisel sal bly, het die bergman ongetwyfeld geredeneer dat iemand hom probeer vang of doodmaak toe hy terugkom. Nadat hy die lyke gesien het, het Tornow vinnig van die toneel gevlug en in die diep beboste Wynoochee -vallei verdwyn. Hierdie voorval sou die begin word van 'n legende wat oor die volgende paar jaar groot sou word en uiteindelik die dood van die eensame bergman sou veroorsaak.
Toe die Bauer -seuns nie van die huis af terugkeer nie, het hul gesin met Chehalis County in verbinding getree (Chehalis County sou in 1915 Grays Harbour County word), adjunk -balju John McKenzie. Binnekort het die adjunk 'n groep van meer as 50 mans bymekaargemaak om na die broers te soek, wat spoedig met die twee lyke teruggekeer het. Albei is in die kop geskiet en van hul wapens ontneem.
McKenzie het dadelik aangekondig dat die skietery deur John Tornow gepleeg moes word en 'n posse is afgerond om te soek na die wilde man wat in die bos woon. Binnekort dwaal houtkappers en boere in die Satsop -omgewing en in die onderste streke van die Wynoochee -vallei, versigtig vir die groot man waarvan hulle weet dat hulle die aanvoeling van 'n dier en die vaardighede van 'n Indiër het.
Die posse was skerp, vreesbevange vir die wilde man, en toe een groep 'n geluid in die kwas hoor, klap 'n skoot wat 'n koei doodmaak. Alhoewel die mans seker was dat Tornow daar was elke keer as hulle die geringste geluid in die bos hoor, het hulle hom nooit gewaar nie.
Hoe langer hulle gesoek het en die moordenaar nie gevind het nie, die verhale word al hoe meer oordrewe. Binnekort word die verhale vertel van 'n reus met koue oë wat voortdurend deur die bos loop op soek na prooi, wat gou etikette verdien as "the Wild Man of the Wynoochee, "the Cougar Man, & "a Mad Daniel Boone . " Met elke vertelling het die verhaal groter en groter geword totdat die hele platteland vreesbevange was. Namate die verhale versprei het na die aangrensende kampe van Aberdeen, Montesano, Elma en Hoquiam, het niemand veilig gevoel nie, terwyl John Tornow op pad was. Vroue en kinders is gewaarsku om binne te bly terwyl die mans hul jaggewere geolied en hul honde losgemaak het vir beskerming.
Terwyl mans in die winter gaan soek het, is hulle weens die diep sneeu na die laaglande gedwing. Tornow het eenvoudig na hoër terrein gegaan. 'N Ruk later het die wilde man by Jackson's Country Kruidenierswinkel ingebreek met die doel om homself te help met 'n paar voorsiening. Dit was dikwels bekend dat hy hutte en winkels ingebreek het om te kry wat hy nodig gehad het om te oorleef. By hierdie geleentheid het hy egter meer gevind as net meel, sout en vuurhoutjies, maar ook 'n sterk boks gevul met sowat $ 15 000. Die kruideniersware was ook die stad se bank.
Binnekort het die provinsie Chehalis 'n beloning van $ 1,000 aangebied vir die terugbetaling van die gesteelde geld en ondanks hul vrees vir die wilde man, 'het die aantal mans wat op Tornow jag, dramaties toegeneem. Die klap van geweerskote kon in die bos weergalm, en op 20 Februarie 1912 vermoor 'n skietgelukkige jagter 'n 17-jarige seuntjie wat hom as Tornow verwar.
Die digte gebied waar Tornow tuisgegaan het, is nou deel van die Olimpiese Nasionale Bos,
'N Paar weke later het 'n reisende prospekteur aan balju McKenzie gerapporteer dat hy Tornow by 'n kamp in Oxbow opgemerk het. Saam met die adjunk -wildbewaarder Albert V. Elmer, het die twee uitgegaan, maar slegs 'n koue kampvuur gevind op die punt waar Tornow bespied is. Seker dat die geld iewers naby begrawe was, het die twee begin rondkyk. Alhoewel hulle met twee goue muntstukke beloon is, het hulle die sterk boks nie gevind nie.
'N Ruk later het beide balju McKenzie en bewaarder Elmer vermis geraak en die beloning is verhoog tot $ 2 000. Op 16 Maart het adjunk-balju A. L. Fitzgerald nog 'n pos bymekaargemaak om te jag vir die "ape-man "in beide Oxbow en Chehalis-provinsies. Alhoewel hulle hoog en laag na Tornow gesoek het, was die liggame van balju McKenzie en Albert Elmer wat hulle gevind het. Albei is tussen die oë geskiet en met 'n mes geslaan.
Alhoewel die soektogte voortgegaan het en Tornow hier en daar bespied is, het die bergman steeds gevangenskap ontwyk. 'N Maand later op 16 April kom adjunk Giles Quimby, saam met twee ander mans onder die naam Louis Blair en Charlie Lathrop, op 'n klein hut van bas af. Seker dat die ru -kajuit aan Tornow behoort, wou Quimby teruggaan vir 'n pos, maar die ander twee wou nie die oorvloed deel nie.
Met gewere gereed het hulle die hut genader toe 'n skoot klap en Blair tref wat in die nabygeleë bosse val.Lathrop het teruggebrand, maar is onmiddellik in die nek getref en het hom onmiddellik doodgemaak. Quimby, wat alleen by die skut gelaat is, het desperaat met Tornow probeer onderhandel en vir hom gesê dat hy net die sterk boks wou hê en belowe om die gesoekte man vry te laat.
Uit sy skuilplek skree Tornow, "Dis begrawe! "
Quimby het voortgegaan om te beweer dat hy niks anders as die terugbetaling van die geld wou hê nie en John dan alleen sou laat. Alhoewel Tornow huiwerig was en nie seker was dat Quimby sy woord sou hou nie, het die adjunk hom verseker dat hy hom sou laat gaan.
Uiteindelik antwoord Tornow die adjunk deur te sê: 'Dit is begrawe in Oxbow, by die rots wat soos 'n vis se vin lyk. Neem dit en laat my met rus! "
Nadat hy die inligting van Tornow afgehaal het, het Quimby sy woord nie gestand gedoen nie en die blare oopgemaak waar John weggekruip het. Alhoewel daar geen terugskote afgevuur is nie, was Quimby nie seker of hy die man getref het of Tornow dalk net dood was nie. " Stewig kom Quimby deur die bos.
Toe Quimby na Montesano terugkeer, het balju Matthews nog 'n pos bymekaargemaak en die manne begin die trek terug na die plek waar Quimby op Tornow afgevuur het. Nadat hy versigtig na die bome gekom het, is Tornow dood aangetref terwyl hy teen 'n boom leun. Die mans het $ 6,65 in silwer muntstukke op sy liggaam gevind, wat sommige van hulle identifiseer as dié wat uit Jackson se kruidenierswinkel geneem is.
Voordat die liggaam van Tornow selfs na Montesano terugbesorg is, het die dorp reeds gesê dat die wilde man "vermoor is en nuuskierige gawkers in die straat begin loop om 'n kykie na die legendariese bergman te kry.
Adjunk -balju Giles Quimby het aan koerantverslaggewers gesê dat John Tornow die aakligste gesig het wat ek nog ooit gesien het. Die ruige baard en lang hare, waaruit twee blink, moorddadige oë blink, spook nou by my. Ek kon net sy gesig sien toe hy hom ontbloot het om 'n skoot af te vuur, en al die haat wat die siel van 'n mens kon afvuur, was duidelik. "
Dit het die begeerte van nuuskieriges verder aangevuur om die wildman se gesig te sien. In reaksie hierop het sy broer Fred, wat van Portland af opgevaar het, probeer om die openbare vertoon van die liggaam te voorkom. Toe ongeveer 250 gawkers die klein lykshuis binnestorm wat eis om die lyk te sien, het die oorweldigde lykskouer hulle toegelaat. Voordat dit gesê en gedoen is, het die skare tientalle adjunk -balju nodig gehad om te verhoed dat die byna 700 burgers stukke van die dooie man se klere afskeur en slotte van sy hare verwyder.
Uit vrees dat diegene wat nie die lyk by die lykshuis kon sien nie, by die begrafnis sou verskyn, is sy diens by die gesin se ou opstal gehou. Onmiddellik is poskaarte gedruk waarop 'n foto van Tornow verskyn het, asook talle koerantberigte met skreeuende opskrifte wat Tornow "The Great Outlaw of Western Washington noem.
Van sy broer se dood sou Fred Tornow, toe hy deur die pers ondervra is, sê: "Ik is bly John is dood. Dit was die beste manier dat dit nou verby is, en ek sou eerder wou sien dat hy doodgemaak word as om in 'n tronksel te bly. "
Die Oregonies koerant het opgemerk dat hy ten tyde van die dood van Tornow $ 1700 in deposito in 'n Montesano-bank gehad het, eiendomme in Aberdeen besit het en 'n mede-eienaar was van 'n houtvordering in Chehalis. Giles Quimby is tot 'n held uitgeroep omdat hy uiteindelik die gevreesde Wild Man of the Wynoochee vermoor het, soveel as dat hy 'n aanbod ontvang het om op die verhoog te verskyn om te vertel van sy grusame verhaal. Quimby het hierdie aanbiedinge beleefd van die hand gewys.
Toe die woede van die dood van Tornow bedaar het, het Quimby die rots gaan soek wat soos 'n vis se vin lyk en was verheug toe hy dit kry. Sy geluk was egter van korte duur, so soekend as moontlik kon hy nooit die sterk boks kry nie. Talle ander mans het in sy voetspore gevolg en oral in Oxbow, Washington, gekyk, maar die skat van $ 15 000 is nooit gevind nie.
Die geld word vermoedelik begrawe op die Wynoochee-rivier, waar dit verander in 'n groot, hoefyster-vormige spruit. Daar is egter sedertdien stroomop gebou, wat moontlik 'n verandering in die rivier se vloei veroorsaak het. Tornow het gesê dat hy die kas naby 'n vinagtige rots begrawe het. Die skuilplek is in die Olimpiese Nasionale Bos, wat toestemming vereis om te jag.
Tornow is begrawe in die Matlock -begraafplaas in Grays Harbour, Washington, waar sy grafsteen vandag staan.
FREDERICK S. WILDMAN, SR., Het 'n unieke posisie beklee in die geskiedenis en ontwikkeling van die Amerikaanse mark vir fyn wyn en sterk drank. Syne is 'n merkwaardige verhaal van ondernemingsvisie, gekombineer met 'n onophoudelike soeke na kwaliteit, 'n missie wat Frederick Wildman and Sons, Ltd. tot vandag toe animeer.
Toe Wildman sy invoeronderneming in 1934 stig, was hy reeds een van Amerika se seldsame owerhede van fyn Franse en Europese wyne en sterk drank, ervaring wat direk toegeskryf kan word aan sy WW -diens in Frankryk. Vir 'n Danbury, gebore in Connecticut, lid van een van die bekendste gesinne van die stad (daar is 'n Wildmanstraat vernoem na 'n vroeë setlaar), sou die diens van Wildman in Frankryk tydens WW I deurslaggewend wees vir sy omskakeling in 'n goeie wyn en sterk drank. kenner, 'n versiende invoerder wat begin met Herroeping en uiteindelik 'n hoogs gerespekteerde leier in die wyn- en spiritualieëbedryf in Amerika en Europa.
'N Versierde veteraan in kritieke gevegte van die Eerste Wêreldoorlog by Château-Thierry en MeuseArgonne-waar hy die rang van eerste luitenant in die Tweede Afdeling van die Amerikaanse weermag behaal het-het Wildman gou 'n dors ontwikkel om soveel as moontlik te leer oor goeie Franse wyne en geeste. Sy kleinseun, Tarik Wildman, het onthou dat die kolonel hom vertel het dat hy, terwyl hy so naby aan die voorste linies van Reims (en sy omliggende Champagne-wingerde) was tydens die Château-Thierry-stryd, geleer het om Frankryk se wyne en Champagnes te waardeer. Soveel so, toe hy aan sy kleinseun, generaal Pershing-hoof van die Amerikaanse ekspedisie-magte-vertel het oor die kennis van Wildman se fyn vaardighede, het die destydse eerste luitenant die opdrag gegee om uitgebreide spyskaarte en gepaardgaande wyne te organiseer vir die gemors van Pershing na die oorlog na Wapenstilstand op 11 November 1918. Op bevel van Pershing het Wildman 'n tydperk van ses maande in Frankryk en daarna in Duitsland gebly en goeie wyne opgesoek om by Pershing se topkoper te bedien voor hy in 1919 ontslaan is.
Wildman het teruggekeer huis toe en in die 1920's by die gesinsversekerings- en bankbesigheid aangegaan. Maar toe hy die einde van 'n verbod en 'n geleentheid om 'n onderneming te verander, in 1933 aanskou, het Wildman die eeue oue Bellows and Co., 'n wyninvoerder en verskaffer van lekkergoed, gekoop. Dieselfde jaar het Wildman na die beste wingerde in Europa gereis om verskaffers na te streef en sy invoeronderneming te laat groei. Binne 'n kort tydjie het Wildman 'n paar van Frankryk se voorste wynprodusente onderteken, waarvan baie vandag nog in Frederick Wildman se portefeulje is.
Met Wildman in beheer, het sy invoeronderneming gegroei en floreer. Wildman het self die nuusbriewe en wynnotas geskryf, en weerspieël altyd sy persoonlike toewyding aan produkte van die hoogste gehalte vir sy diskriminerende kliënte. Die kolonel, soos hy genoem is, het voortgegaan om na Europa te reis om kontakte te bou en vennootskappe te sluit. Toe National Distillers, wat die onderneming van Wildman ná die Tweede Wêreldoorlog verkry het, in 1952 besluit het om die wynbedryf te verlaat, kon die kolonel sy eie maatskappy, Frederick Wildman and Sons, Ltd. Rousseau, Christian Moreau, Olivier Leflaive en Château Fuissé was toe steunpilare in die portefeulje en het gebly toe kolonel Wildman in 1971 uittree, en sy onderneming 'n filiaal van Hiram Walker word. In die volgende twee dekades het Frederick Wildman en seuns bly groei.
1989 was 'n bloeitydperk vir die onderneming. Frederick Wildman and Sons het die baie gewilde en invloedryke wyne van die Italiaanse vervaardiger, Gruppo Italiano Vini (GIV), bygevoeg tot sy reeks, waaronder Melini, Santi en Folonari. In 1990 is dit gevolg deur die aankoms van Hugel et Fils uit die Elsas en Chartreuse, 'n beroemde botaniese eliksir, in Wildman se portefeulje. Hierdie Italiaanse toevoegings het 'n groot hoeveelheid gewilde wyne bygevoeg en Wildman in die geledere van een van die voorste invoerders in die Verenigde State gedryf. Op daardie stadium het Richard Cacciato pas president van die onderneming geword, en hy het die onderneming begin herstruktureer om die nuwe groei moontlik te maak.
In 1993 het Cacciato, saam met 'n beleggingsgroep onder leiding van GIV (Gruppo Italiano Vini) en vyf van die Franse verskaffers van die onderneming-Champagne Pol Roger, Famille Hugel, Domaine Olivier Leflaive, Jean-Jacques Vincent/Château Fuissé en Domaine Pascal Jolivet- Wildman van Hiram Walker gekoop. Dit was 'n sterk vertroue van die verskaffers van Frederick Wildman se stabiliteit en belofte vir die komende jare. In 2014 tree Cacciato af en na 'n tydperk van oorgang word John Sellar as president aangestel.
In 2018 is Marc Hirten aangewys as president en lei hy nou 'n ervare bemarkings- en verkoopsbestuurspan: Derek Blackburn, SVP Marketing John Sellar, SVP Wholesale Division en Nicholas Shoults, SVP National Sales. Groei gaan voort namate die Wildman -portefeulje nou meer as 50 handelsmerke onder sy sambreel bevat, elkeen uniek en elkeen prominent in sy produksiestreek.
Saam met die groei, het die bekende Wildman Oval - wat deur die kolonel geskep is en op elke bottel wat die onderneming invoer - konstant gebly en word dit steeds wêreldwyd erken as 'n simbool van kwaliteit.
Luigi Bosca Rosé 2020 / Vinous / 89 punte
Luigi Bosca Rose Pinot Noir 2020 uit die Uco -vallei is salmpienk van kleur met 'n vrugtige aromatiese profiel met suur kersie en kruie. In die mond het dit 'n goeie appel varsheid en ligte spanning, terwyl die afwerking middellang is. Die warm jaar laat hom voel met 'n energieke skop alkohol. " Lees meer »
Bodega El Esteco Malbec 2018 / The Wine Advocate / 91 punte
Hierdie Salta Malbec is funky aan die voorkant, met lekker geure van aardse swart vrugte. Vet suurheid is 'n aanraking, so die smaak is lewendig, maar ook verspreid. Die suurheid sorg vir vorentoe pruim- en bessiegeure, terwyl dit smaak van koffie en gebakte bessievrugte op 'n afwerking wat effens warm en aggressief is [& hellip] Lees meer »
Vidal-Fleury Hermitage 2017 / The Wine Advocate / 91 punte
Wenke van viooltjies merk die neus van die Hermitage 2017, saam met bloubessies en frambose. Hoewel dit nie die mees ingewikkelde wyn is om hierdie benaming te dra nie, is dit 'n soliede poging wat alreeds bereikbaar is. Gemiddeld tot vol, met syagtige tanniene en 'n sagte, rustige afwerking, die spier van Hermitage is goed gemarmer hier-vetterig en sappig, vrugtige [en hellip] Lees meer »
Vidal-Fleury Crozes-Hermitage Rouge 2017 / The Wine Advocate / 90 punte
Die Crozes Hermitage van 2017 is nogal propvol bloubessies en frambose en is 'n medium lyf, weelderige, maklik drinkbare Syrah om oor die volgende paar jaar te sluk. Daar is net genoeg van 'n tanniene ruggraat om te dink dat dit voldoende is met gegrilde hamburgers, maar genoeg soepelheid dat u dit gelukkig op sy eie kan drink. " Lees meer »
Vidal-Fleury Crozes-Hermitage Blanc 2019 / The Wine Advocate / 88 punte
"Vidal Fleury 's 2019 Crozes Hermitage Blanc bevat net 'n skeut Roussanne. Verse notas verskyn op die neus, saam met wenke van muskmeloen en peer, terwyl die middellyf smaaklik verwelkomend plomp is, gekoppel aan bewonderenswaardige varsheid. Dit is 'n ronde, verwelkomende wyn en eindig met sitrus en 'n tikkie pekelwater. Verfrissend, veral gegewe [& hellip] Lees meer »
Domaine Philippe & Vincent Jaboulet Crozes-Hermitage Blanc 2019 / The Wine Advocate / 88 punte
Die pure Marsanne Crozes Hermitage Blanc van 2019 is slegs beskeie aromaties, met subtiele sweempies spanspek en sitrus op die neus. Dit is wyd en uitgestrek in die mond, en dit gee 'n bietjie witpeper, wat die tekstuurrykheid van die afwerking help balanseer. Drink dit jonk. " Lees meer »
Domaine Christian Moreau Père & Fils Chablis Grand Cru Valmur 2018 / Wine Spectator Online / 93 Punte
Heerlik en romerig met perske-, heuning-, appeltert- en suurlemoengeure, ondersteun deur lewendige suurheid. Dit ontvou tot 'n blywende pittige afwerking. Drink nou deur 2025. 830 kaste gemaak, 100 kaste ingevoer. " Lees meer »
Domaine Christian Moreau Père & Fils Chablis Grand Cru Les Clos 2018 / Wine Spectator Online / 94 Punte
Hierdie wit is op geen manier opvallend nie, dit is harmonieus en grasieus, maar met 'n onderliggende intensiteit wat aan die mond bly bou tot 'n lang gevolgtrekking. Perske-, spanspek-, suurlemoen- en bakkruide word gekenmerk deur 'n klipperige, mineraal soutelement wat die langdurige nasmaak toemaak. Drink nou deur 2027. 2 500 kaste gemaak, 500 kaste ingevoer. " Lees meer »
Odfjell Armador Carmenère 2019 / JamesSuckling.com / 92 punte
"Aromas van ryp swartbessies, donker kersies, salie, groen peperkorrels en speserye. Dit is medium- tot volronde met stywe korrels tanniene. Rond en sagte in die mond met 'n vars, sappige karakter en 'n goeie struktuur. Pittige afwerking. Van organies gekweekte druiwe. Drink of hou. " Lees meer »
Odfjell Capítulo Flying Fish 2019 / JamesSuckling.com / 92 punte
Moerbei, wilde aarbei, sederhout, salie en rook op die neus. Dit is vol met gladde, ryp tanniene. Sappige en gekonsentreerde rooi met 'n syagtige tekstuur en 'n lewendige, geurige afwerking. " Lees meer »
Odfjell Orzada Carmenère 2019 / JamesSuckling.com / 91 punte
Aromas van swartbessies, gestoofde pruime, basiliekruid en sigare. Dit is medium-vol met fynkorrelige tanniene. Fris en knapperig in die mond met aanhoudende suurheid. Wilde, smaakvolle afwerking. Van organies gekweekte druiwe. Drink of hou. " Lees meer »
Santi Infinito Rosé Bardolino Chiaretto DOC 2020 / Vinous / 90 punte
Die Chiaretto Infinito van 2020 meng gekonfijte limoen met fyngedrukte appels en 'n sweempie eksotiese speserye om 'n skitterende boeket te vorm. Dit vul die verhemelte met syagtige teksture, in kontras met wenke van suur sitrus en sout minerale kleure wat plek maak vir hartige kruie. Ryp perske en wenke van wit aarbeie [& hellip] Lees meer »
'N Artikel deur Joan & Peter Shaw van die Leicestershire Historian No. 34 (1998)
Gedurende die 17de eeu het daar in Burton-on-the-Wolds gewoon [in Leicestershire] 'n heer met die naam John Wildman. Sy oupa was 'n herder, maar die gesin het voorspoedig geword en John het in gemak en weelde geleef. Sy huis was 'n aansienlike huis met agt kamers en verskeie kaste, asook die gewone salon, gang, kombuis en buitegeboue (1). Dit is waarskynlik rondom 'n binnehof gebou en het moontlik op die terrein van die ou Wildman -huis gestaan ​​- die grange oos van die dorp wat vroeër aan die Cisterciënzer -abdij van Garendon behoort het (2).
Met die eerste oogopslag was John Wildman 'n tipiese boer van Boesman. Afgesien van sy welvaart (en baie kundige grazier op die Wolds het 'n goeie bestaan ​​gemaak deur te koop en te verkoop op die regte tyd), was daar niks wat hom van sy bure laat onderskei het nie, maar die volgende gedeelte in die Victoria County History (3 ) stel voor dat hy 'n nadere ondersoek verdien.
'John Wildman van Burton on the Wolds kom in dieselfde lys voor. Hy het die eiendom ongeveer 1658 geërf en getroud met 'n dogter van die recusant Christopher Roper 4de Lord Teynham. '
Die lys was 'n lys van prominente Leicestershire -Rooms -Katolieke wat in 1680 vir die House of Lords opgestel is (4). John Wildman van Burton-on-the-Wolds was ingesluit, ander was Lord Brudenall, Sir Thomas Beaumont, Anthony Inglefield, Henry Nevill, Thomas Eyre, William Turville, Charles Fortescue, Charles Byerly, Edmond Smith, John Mordant, John Turville, Charles Byerly Jnr.
Die eiendom was Neville Holt. Daar was geen duidelike verband tussen Neville Holt en ons Wolds -boer nie, en dit was waarskynlik asof die betrokke heer niemand anders was as die berugte Leveler -leier nie Majoor John Wildman, wat 'n fortuin verdien het om namens papiste en royaliste te onderhandel om beslag op beslag te neem. Een van majoor Wildman se naaste vriende was Henry Neville.
Christopher Roper se dogter was Frances. Sy was getroud met John Wildman van Burton on the Wolds. Op sy stamboom, wat in Leicester aangegaan is vir die besoek van die Heralds in 1681/82, het John gesê dat sy vrou die dogter was van Christopher Roper Lord Teynham deur Mary dogter aan sir Francis Englefield en suster van Christopher Lord Teynham (5). Sir Francis Englefield het die herehuis van die nabygeleë Shoby gehad wat hy by sy huwelik met die dertienjarige Winifred Brooksby verkry het. John en Frances het ses kinders gehad, waarvan minstens drie na hul ma se familie vernoem is.
Maar volgens die The Dictionary of National Biography (6), die Berkshire Archaeological Journal (7) en 'n gids tot Shrivenham Kerk (8), Frances was ook getroud met majoor John Wildman. Sy biograaf, Maurice Ashley, sê sy was die dogter van sir Francis Englefield (9), maar dit is waarskynlik 'n fout, dit lyk asof sir Francis slegs drie dogters gehad het: Mary, Catherine en Helen. Dit is interessant om daarop te let dat Francis Englefield se ander boedel was Wit ridders in Berkshire, net 'n paar kilometer van Major Wildman se huis af 'Beckett'.
Daar word geen melding gemaak van Frances op die grafsteen van Major Wildman in die Shrivenham -kerk nie, hy is begrawe saam met sy tweede vrou Lucy (volgens volume 37 van die Berkshire Archaeological Journal was Lucy die moeder van sy enigste seun John, maar 'n gedenkteken in Shrivenham Church sê sy het sonder probleme gesterf). Maurice Ashley het geglo Lucy is die dogter van Lord Lovelace (10), maar dit is 'n vaag skakel en die arms vir haar by Shrivenham is nie dié van die Lovelace -gesin nie (11).
Daar is geen twyfel oor die arms vir majoor Wildman nie. Hulle is identies aan dié wat deur John Wildman van Burton-on-the-Wolds ingevoer is vir die besoek van 1681/82 en geïllustreer deur John Nichols-Of, op 'n bleek azuurblou, drie besants (12). Dit is duidelik dat John Wildman van Burton en majoor John Wildman van Berkshire tot dieselfde tak van die Wildman -familie behoort het, maar was daar een of twee man? John Wildman se Leicester -stamboom dui aan dat hy moontlik manlike neefs gehad het, maar hoewel sy pa en oupa testamente nagelaat het, identifiseer nie een van die ander John nie.
Die Wildman -gesin het baie geslagte lank op die Wolds gewoon, die naam is uiteenlopend Wyman, Wyldman, Wiseman, Wileman en Wildman (Winifred Brooksby was die dogter van Dorothy Wiseman, sodat John Wildman van Burton en sy vrou Frances moontlik verwant was).Die huwelik van John se grootouers word in die Prestwold -registers (13) aangeteken, net soos die doop van sy vader. John se stamboom dui daarop dat hy gebore is omstreeks 1643. Daar is geen registers vir Prestwold oor die tydperk 1639 tot 1649 nie en die akkuraatheid van die stamboom moet bevraagteken word; dit sluit nie die dood van sy moeder Mary Alien in nie - waarskynlik in 1644 (14) - en laat weg alle verwysing na sy stiefma Elizabeth Sherwin (15). Een moontlike verklaring is dat hy buite die huwelik gebore is, en 'n inskrywing in die Loughborough Parish registreer dat John Allyn seun van John in Oktober 1631 in 'Burton in die gemeente Prestwould' gedoop is, maar daar is niks buitengewoons nie oor die ooreenstemmende inskrywing in die Prestwold -register - 'John, seun van John Alien laat van Loughborough, mercer, gedoop op 23 oktober 1631'.
Majoor Wildman was 'n republikeinse fanatikus wat niks wou stop om sy doel te bereik nie. Hy was 'n briljante advokaat en 'n slim sakeman, 'n hoëprofiel -politieke aktivis, 'n slinkse samesweerder, 'n bedrieglike dubbelagent. Sy planne sluit in die herstel van die koning op die troon, die verwydering van die land Cromwell en die opblaas van die Whitehall -paleis. Sommige het hom selfs vermoed dat hy die man agter die masker was toe die koning na die steier gebring is. Nie een van sy vorige kroniekskrywers het hom met Leicestershire verbind nie, maar baie van sy mede -plotters het sterk bande met die County gehad. Henry Neville, George Villiers Hertog van Buckingham en Robert Shirley was sy spesiale vriende, en hy was baie betrokke by John Mordaunt wat op die 1680 -lys papiste verskyn, en Thomas Gray van Groby. Hy was ook nou verbonde aan twee mans wat moontlik uit Loughborough of die Wolds -omgewing kon kom: hy het sy politieke debuut gemaak in die geselskap van 'n weermagroeraar William Allen wat moontlik verwant was aan die moeder van John Wildman van Burton en sy lojale en vertroude dienskneg, met wie hy vertroue en gevangenisstraf gedeel het, was 'n man genaamd William Parker, 'n naam wat in die Prestwold -registers voorkom.
Daar is 'n interessante naskrif van die majoor se verbintenis met Leicestershire. John Wildman Jnr en sy jong vrou Elianor Choute het geen gesin gehad nie. Sy is op negentienjarige ouderdom oorlede en hy het nooit weer getrou nie. Hy het die Beckett -landgoed aan John Shute (16) oorgelaat, na bewering 'n man aan wie hy nie verwant was nie, maar van wie hy 'n hoë mening gevorm het na 'n baie kort kennismaking. John Shute was die kleinseun van Francis Shute van Upton in die graafskap Leicester.
John Wildman van Burton is in Maart 1692 oorlede en is blykbaar begrawe in Prestwold. Daar is geen graf of monument nie. Sy testament was kort. Hy het nalatenskap aan sy bediendes Mary Toone en Thomas Dobney nagelaat, 'die res' aan sy dogter, vrou van sir Edward Golding van Colston Bassett (17).
Majoor Sir John Wildman van Beckett - oud -posmeester -generaal, Freeman en wethouder van die Stad Londen, adjunk -luitenant van Middlesex - sterf in Junie 1693. Sy grafsteen sê dat hy in sy sewentigste jaar was. Sy monument aan die noordekant van die heiligdom in Shrivenham Church sê dat hy twee en sewentig was en bevat die volgende woorde uit sy testament:
'Laat daar 'n klein pryssteen naby my as lê, wat sonder dwase vleitaal vir die nageslag kan beteken dat daar in hierdie tyd 'n man geleef het, wat die beste van sy dae in die gevangenisse deurgebring het sonder dat misdaad bewus was van die oortreding van die mens, omdat hy sy God so liefgehad het dat hy niemand se wil kon dien nie, die vryheid en geluk van sy land en die hele mensdom. Maar ek sal dit nie vir 'n ander doel doen nie, as dat daar soms goeie refleksies in sommige uitstekende gedagtes opgewonde sal wees as hulle so 'n opskrif lees. '
Sy naam is op 'n lys van beëdigde verklarings wat die posbekleër van Shrivenham vir 1693 ontvang het, waarin verklaar word dat Sir Jo: Wildman '21 Junie begrawe' is - vreemd genoeg is dit die enigste inskrywing vir die jaar waarin die woonplek nie aangeteken word nie (18 ).
Die lewe van majoor Wildman is 'n deurmekaar web van misterie en intrige. Dit is miskien nie verbasend dat soms so min van sy agtergrond bekend is dat hy soms nodig gehad het om laag te lê en sy spore te bedek nie. Burton se John Wildman het tot 'n gemeenskap van verbode mense behoort. Die neefs van sy vrou in Aston Flamville was Jesuïete -priesters en haar grootouers by Shoby het baie ander gehuisves. Resusante is in die geheim gedoop en in die nag begrawe. Geen vrae is gevra nie, geen rekords gehou nie.
Brigadier T. B. Trappes-Lomax, wat die Rooms-Katolisisme in die Victoria County History geskryf het, sê: 'Ondergrondse bewegings is noodwendig moeilik om op te spoor. So min as wat daaraan toegewy is om te skryf - dit is byvoorbeeld baie ongewoon om Rooms -Katolieke doopregisters voor 1750 te vind - en alles word aangewend om selfs interne oortuigings te laat ontstaan. 'N Hele aantal stratagems het grootgeword van die uitgewerkte weggekruipte plek tot klein kelkies en klein draagbare altaarstene. Prokureurs het metodes uitgevind om die eienaarskap en erfenis van grond te verberg '(19). Hy kon byna majoor John Wildman in gedagte gehad het.
Daar is geen wonder nie dat soveel stukke van die legkaart ontbreek, en dit is moontlik dat die volledige feite oor ons eie John Wildman en majoor Wildman van Beckett nooit bekend sal wees nie. Daar kan egter 'n familiehistorikus of 'n entoesiastiese republikein onder ons lesers wees wat bereid is om die volle verantwoordelikheid vir beide here te neem en op hul regte plekke te plaas. Ons sal maar te graag help !!
H N Brailsford, The Levellers and the English Revolution,
Gereproduseer met vriendelike toestemming van Joan en Peter Shaw .
Klik hier vir meer inligting oor Sir John Wildman van Beckett en sy vrouens.
Donahue Wildman, stigter van Bally Total Fitness, sterf
Donahue Wildman, die stigter van Bally Total Fitness en 'n gewilde fiksheidspersoonlikheid vir vyf dekades, is op 17 September oorlede, volgens 'n Facebook -aankondiging deur sy familie. Hy was 85.
Wildman is in sy huis in Malibu, Kalifornië, dood ná 'n uitgebreide stryd teen breinkanker, Club Insider berig.
Wildman het grootgeword in Los Angeles en het as tiener voetbal gespeel, volgens 'n Esquire -profiel van April 2008. Hy het hom in 1950 by die Amerikaanse weermag aangesluit en in die Koreaanse oorlog as gevegsmedisyn gedien. Nadat hy teruggekeer het huis toe, trou Wildman en begin werk as pionier in die gesondheidsklub Victor Tanny se Tanny Health Center in Burbank, Kalifornië.
Wildman het in Tanny se geselskap gevorder voordat hy vertak het om die Gesondheid en Tennis Corporation van Amerika, wat een van die gewildste konsepte in die Amerikaanse gesondheidsklub geword het tydens die tennis- en raketbalgier van die 1970's en vroeë 1980's. Die onderneming het uitgebrei na 200 plekke voordat Wildman die onderneming in 1983 aan Bally Entertainment Corp.
In 1988 het Wildman en Bally's Health and Tennis Corporation die Amerikaanse gesondheid van stigter Frank Bond vir $ 28,5 miljoen verkry, volgens The New York Times.
Wildman het tot by sy aftrede in 1994 op 61 -jarige ouderdom by die onderneming gebly - wat later Bally Total Fitness geword het -.
(Bally is in die openbaar verhandel en meer as een keer jaarlikse inkomste van meer as $ 1 miljard gerapporteer totdat hy in die middel van die 2000's twee keer om bankrotskap aansoek gedoen het. Bally het die meerderheid van sy klubs aan kettings soos LA Fitness en 24 uur fiksheid voordat hy sy laaste klub in Oktober 2016 sluit.)
In sy profiel van 2008 noem Esquire Wildman 'Die wêreld se gesondste 75-jarige man'-en die etiket het tot sy dood vasgesteek. Wildman was bekend as 'n ywerige atleet en mededinger. Hy het die Huntsman World Senior Games in 2008 gewen en deelgeneem aan nege Ironman Triathlons, die Aspen -afdraande ski -wedren sowel as die New York en Los Angeles marathons, volgens XPT.
In 2010 was Wildman ook mede-stigter GolfBoard, 'n onderneming wat gholfbaan-bromponies met elektriese motors vervaardig.
President van PTA Global/PTontheNet, dr. Kevin Steel was 'n goeie vriend en kollega van Wildman en het aan Club Industry gesê dat Wildman 'n 'energieke optimis' was.
'Don was die ewige optimis,' het Steele gesê. "Hy het altyd die silwer randjie en onderstebo in elke situasie gevind en het altyd die goeie in mense gesien. Geen uitdaging was eintlik te groot vir die Wildman nie, hoe groter die uitdaging, hoe meer Don aangetrokke was tot hom en hoe beter hy presteer het... Hy was in wese lief vir alle vorme van oefening, sommige meer as ander, soos weerstandsoefening en kardio, en het selde 'n oefensessie misgeloop. vir een of ander vorm van oefensessie. Sy energievlak was buite die kaarte.
'Don het sy oefensessies voorberei vir baie verskillende sportsoorte,' het Steel gesê. "Hy was 'n ongelooflike bekwame atleet in verskeie sportsoorte en dissiplines. Net so goed as die atletiese vermoë van die Wildman, was hy ook die vriendelikste, vrygewigste, liefdevolle persoon vir sy familie en vriende. Hy was 'n ongelooflike leier, mentor en motiveerder wat Ek is geëerd en geseënd dat ek meer as die helfte van my lewe as sy vriend deurgebring het. "
Vandag in die samesweringsgeskiedenis van Londen: John Wildman, 1655
John Wildman was 'n republikein, medewerker van die Levellers en Army-oproermakers en ewige plotter…
In die Engelse burgeroorlog dien Wildman kort onder Sir Thomas Fairfax. Hy het egter prominent geword as 'n burgerlike adviseur van die agitators van die weermag, en was in 1647 een van die leiers van die afdeling van die weermag wat gekant was teen alle kompromieë met koning Charles I, en het gereël om 'n verlenging van die politieke franchise te eis.
In Desember 1647 skryf Wildman 'n pamflet, Putney Projects, wat Oliver Cromwell en Henry Ireton aangeval het omdat hulle die New Model Army se verklaring van 14 Junie 1647 in die Heads of Proposals verraai het. Hy het moontlik dele van The Case of the Army Stated geskryf, en hy het die menings van sy medewerkers voor die Raad van die Weermag gelê by die Putney -debatte wat tussen 28 Oktober en 11 November 1647 gedeeltelik in die Putney -parochie gehou is. Hier voer hy aan namens die soldate dat die verbintenis met die Koning gekanselleer moet word, dat die monargie en die House of Lords afgeskaf moet word en dat manlike stemreg moet word. Hy het ook geëis dat die beamptes 'n ooreenkoms van die mense moet aanvaar wat pas deur die vyf regimente uiteengesit is, 'n dokument wat hy moontlik die hoofhand by die opstel gehad het.
Wildman en Leveler -leier, John Lilburne, het probeer om 'n beweging te bou om hom te beywer vir die ooreenkoms van die mense. Gevolglik is Wildman en Lilburne gearresteer vir die bevordering van 'n oproerige petisie, en hulle is toegewyd aan die Newgate -gevangenis. Ten spyte van gereelde versoeke om vrylating, het hulle tot 2 Augustus 1648 in die tronk gebly.
By die vrylating van die twee gevangenes is 'n nuwe People's Agreement deur sestien verteenwoordigers van verskillende partye opgestel, maar na lang debatte in die Raad van Amptenare is dit so verander deur die beamptes dat Lilburne en ander leiers van die nivellerings geweier om dit te aanvaar. Dit wil egter voorkom asof Wildman tevrede was met wat die Raad van Amptenare voorgestel het omdat hy verdere roering laat vaar het.
Wildman het in Engeland gebly en 'n toonaangewende spekulant geword in die verbeurde lande van royaliste, geestelikes en Rooms -Katolieke. Hy is verkies tot die Eerste Protektoraat Parlement as parlementslid van Scarborough, maar teen die einde van 1654 het hy beplan om die beskermer Oliver Cromwell omver te werp deur 'n gesamentlike styging van Royaliste en Levellers. As gevolg hiervan is hy op 10 Februarie 1655 gearresteer, terwyl hy 'n verklaring van die vrye en goed geaffekteerde mense van Engeland nou in die wapen teen die tiran Oliver Cromwell voorskryf.
Hy is eers 'n gevangene na die Chepstow -kasteel gestuur, en daarna na die Tower of London wat eers anderhalf jaar later vrygelaat is.
Vir die res van die protektoraat het Wildman uit die gevangenis gehou, maar sy planne voortgesit en gereeld met Royalistiese agente gekommunikeer, beweer dat hy vir die saak werk, en hy het die adres onderteken wat Charles II namens die Levellers in Julie 1656.
Dit lyk egter asof die regering van Cromwell bewus was van hierdie intriges, so Wildman het moontlik sy eie vel gered deur inligting van een of ander aard aan die spioenmeester van Cromwell, John Thurloe, te gee.
Wildman het voortgegaan om planne te maak teen Cromwell, dan teen Charles II, en vir dekades in die tronk te sit, of alternatiewelik in diens van die regering te wees ... …