Blog Posts - Malkoppie Terapie
Hannelie van Niekerk
Gemasker is ons almal as ons in 'n publieke plek is. Elke huis het sy manier van masker dra. Ons huis het ek vir elkeen genoeg gekoop vir die week sodat mens altyd 'n skoon masker het. Naweek is dit dan masker was dag. Alle maskers word opgespoor en in was gegooi.
So spring Gerhard in sy bakkie en ry Mkem toe. Met die stop en die soek na masker kom die realiteit op dat geen masker te vinde is in bakkie nie. Keuses, terugry of improviseer. So is daar geen skaam in sy lyf nie.. hy vind 'n kort Nike oefen broekie van sy dogter in sy kar.. Die word oor kop getrek dat die twee gate vir bene soos haasore staan.. mooi word die broek gedraai dat sy oe uitsteek uit een gat die ander staan regop agter sy kop.
Hy is in die winkel, broek op die kop. Het darem dadelik vir hom 'n masker gekoop om broek te vervang. By huis vertel hy sy storie.. al wat ons kinders kan uitkry , wie het pappa gesien? Die skaam kruip sommer soos rooi vlamme oor hul wange..
​Ek sal terugry.. daar is nie 'n manier dat ek 'n broek oor my kop trek nie.. Ek kry so gou skaam… te bang mense dink sleg van my. So beperk ek myself. Ek wens ek kan my siel vlerke gee of broekspype, sodat ek nie omgee wie my sien en vir my lag nie…
Ek lees vandag 'n waarheid raak.. dit wat jy vir jouself doen vat jy saam graf toe, dit wat jy vir ander doen word jou legacy. Ons almal wil onthou word vir wat in jou hart is… so moenie bang wees om jou hart op jou mou te dra nie. Moeilik om nie die swart vlekke op jou hart te wys vir almal nie. Maklik om die swart op ander se harte raak te sien en die mooi mis te kyk.
Ek is weer tot stilstand geruk die week, vriende verlore as gevolg van afstand, tyd .. is die week weg vir altyd. Woorde is woorde… skiet ver te kort om sy gesin te troos. Swaarkry word nou saam gedra.. wonder waar was ek voor nou…
Soveel swaar en laste om ons, so moeilik om hulp te vra. Ek verstaan nie altyd nie, maar 'n vriend het dit mooi bewoord. Ons Afrikaner volk is te trots om te vra. Trots word ook soms verwar met skaam. Ons lewe se raamwerk is mos dat die pa moet sorg. Behoede as omstandighede dit verhoed. Die skaam is dan vir die oordeel in die ander se kyk.
Ek reik uit en ek hoop jy vat my hand, as jy my wegwys as vriend is dit ok, ek stap aan. As jy self wil oorwin is dit ook reg ek stap saam en sal help waar ek kan.
Gedagtes sonder punt
Blydskap, lag en dankbaarheid is 'n moet vir elke dag.. maar vandag voel ek soos die weer. My gemoed is swaar. Lood is giftig en al die geluide en geraas sink vandag swaar in my siel af, dit vergiftig my denke dat ek nou ook kwaad is oor als. Fout vind met reels. Sommer net erg onge-ellie.
As ek so voel dan dryf my gedagtes na onnodige denke.. Het jy al gewonder as jy nou regtig in die moeilikheid is en hulp nodig het wie jy sal bel. Wie van jou vriende sal als los en jou help? Regverdig of onregverdig, ek het een van my naby vriendinne een keer vir 'n guns gevra, dit was 'n paar jaar terug .. ou koeie .. ek weet .. baie verskonings later .. ek sal nooit weer vra nie. Ek dink nie eers sy onthou dit nie.. vir haar was dit net 'n jammer dit gaan my nie pas nie, vir my was dit nood en ek vra nie sommer nie.. so as ek vra dan weet jy ek het regtig hulp nodig.
Ek het al so baie oor vriendskap geskryf maar ek sukkel om my hartsemosie in woorde te slyp. Dit klink of ek slagoffer wil speel maar dit is nie my bedoeling nie.
Wat wil ek graag glo my vriende, kennisse sien in my. Laat ek dit anders bewoord, wat dink ek sien mense in my. Moeilik, eerlik, vinnig.. ek het lank gedink en ek wonder soms dat ek die werklike lag in die lewe begin miskyk of vergeet hoe om werklik te lag.
​Ek dink ek moet daaraan begin werk dat mense en hulle houdings, woorde en gedrag my nie pla nie.
Vandag skryf ek baie.. los gedagtes oor min… my boodskap vir myself is om weer te lag en net weer die lekker te sien in als.. dalk verander dit my donker hart.
Ek is ek , wonder ek wat is ek se plek? Geraas, musiek, woorde vul my kop op spesifieke oomblik in tyd. Maak dit sin en maak dit saak? Wat se onthou maak vandag vir more of vir later?
Weersin waansin wonder wat? Pad vol kronkels en soms groot klowe om te kruis. Wie sal my dra as ek val of struikel. Christene om ons gevallenes wat net oordeel. Rebel is ek, as jy my heeltyd onthou van jou geloof wonder ek hoekom ek dit nie sien in jou betaan? Kleintjie dood aan die gewoontes van ons heiliges op aarde.
Ek verkeerd, oordeel ek nie ook? Wat gaan ek oes wat ek vandag saai? Doelbewus of onbewus. Ek en jy , jy en hul en saam is ons 'n ons. Is ons so swaar soos 'n ons of so lig soos 'n veer?
Gebore, groot en dood… arm ,ryk en niks. Soms loop jou pad die arm pad. As ek dink aan arm dink ek aan geld, besittings maar dit nie waar.. arm is die bewusteloosheid wat ons tref dat ons nie besef dat ons iets groots mis!
Nie almal hou van almal. Moenie voorgee .. stap weg… Wat het die afgelope tyd my geleer? Het ek iets beteken vir iemand of vir iets? Of het ek net my eie bestaan beskerm en probeer beheer?
​Ek is ek... maak my vry en nederig!
Positief… positief…. dan dwaal ek weer in die verdoemenis van ander se opinies en my siel swaai na negatief. Die mag wat my verstaan, my denke, wat ek wil glo, verkeerd of reg, my beheer oor wat ek dink, voel en wat uit my mond uitkom is verstommend.
So kom baie misverstande.. wat nooit opgelos word nie.. want die mag wat wil verseker dat ek bly glo in my persepsie is groter as as die wil om te erken ek kon dalk verkeerd gewees het. Hoe leer ek myself om eers seker te maak wat ek glo ek sien en hoor is wat ek werklik sien en hoor.
Ons lewe word beheer deur Covid-19. Elke gesprek, elke oomblik van gedagtes bly dit die voorbok. My een vriendin vra my of ons nie net oor iets anders kan praat nie.. toe raak die gesprek op. Dit beheer ons, impak is groot. Elke droom word vertroebel deur die onbekende.
Ek hoor die terme ons norm gaan nooit weer dieselfde wees nie. Ek verstaan dit nie.. ek ken myself.. vat net 'n week of twee dan verval ek weer in my ou pad van stap. Dit laat my baie dink aan 1999.. die groot draai.. ons moes maande voorberei vir die jaar 2000. Al die voorbereidings, verwagtinge.. was verniet… niks het werklik verander nie.
Ek daag myself uit om my gesprekke positief te hou, om weer te droom en oor ander dinge te dink en te bly glo …
As die skoen jou pas
Sulke interesante woorde. Ek het die afgelope ruk weer die mensdom van 'n kant af begin dophou en selfbehoud, selfsug is maar die noose wat ons almal wurg. Voer een so stukkie lokaas en jy sien voor jou die omvou van skinder en magspeletjies.
Mense smag na aandag. Die vuur word gestook deur skinder en stories wat sterte kry. Drama word in die lewe ingebring deur vriend en vyand. Woorde word verdraai om beter in te pas by jou storie.
Dreigemente word gemaak, nooit direk nie, op sosiale blad sodat almal jou kan jammer kry, die verontregte. Die sad van dit is dat die gewoonlik die sterte van stories is wat jy glo en jou eie maak sodat jou seer nog seerder word. Die dreigement dat hy of sy jou lewe kan verwoes, en as mens in hulle glaskas inloer dan krimp mens se hart van jammerte. Ek moes al in my lewe damage control doen en die persoon wat in magsposie is waarsku dat iemand 'n mes vir my in het, kinderagtig wel... eintlik onwerklik.
Almal het talente en daar is party mense wat net beter, slimmer, meer talentvol, mooier op die oomblik is, gun hulle dit. Dit maak my of jou nie slegter nie. Dit maak hulle net anders.
Ek bewonder mense wat hulle self of hulle kinders bemark. Daar is altyd 'n storie oor hulle prestasies, of opinie oor hulle talente. Dit pla my eintlik glad nie maar as mens 'n ander een moet afbring sodat jy of jou kind kan goed lyk dan begin dit my nogal pla. Die hand om die blaas met afrigter, bestuurder of sommer mede mense sodat jy 'n gehoor het vir jou stories.. solank jy of jou opinie gehoor kan word is jy gelukkig. Jou agenda gevolg word.
Lang stories, en voordat al my vriende vra, ek is ok. My punt vanoggend is staan stil en voordat jy iets glo wat jy hoor .. wonder oor die motief.
Gehok, gevange.. ons almal by die huis. As ons huis skoonmaak dan verwens ek die spasie .. as ons almal besig is met iets waardeer ek die spasie. Ons bly in klein estate.. net 13 huise.. kan 'n seen wees .. maar ook nie! Persoonlikhede verskil en hoe mens goed doen verskil. Dit is nie waaroor ek wil skryf nie. Chaney en Charl probeer fiks bly vir die hokkie seisoen, ons bid hard dat dit wel gaan aangaan die jaar… was 'n belowende jaar vir beide.
Chaney het program by haar skool se sport kantoor gekry – so in die middae is dit my twee en die bure se twee wat aantree vir harde oefening. Hulle hardloop van ons huis tot by hek (goeie 250 meter) en terug. Hardloop trappe.. ek is gedaan net om na hulle te kyk.. dit gee hulle tog kans om buite te wees en asem te skep.. weer baie dankbaar.
My gesin eet ook elke ete… Ek moes altyd net vrydae tot sondae kosmaak.. en dan was dit met uiteet en wegneem etes besaai… Kosmaak en skoonmaak.. is 'n bose kringloop .. ons sal moet minder eet!!!
Klink of ek net wil kla.. en dit is waar.. maar daar is soveel lekker ook.. ons braai nou weer en kuier saam. Die kinders besef dat hulle ook deel is van die ratte wat moet draai, so hulle maak kamers skoon, was wasgoed en ruim kombuis op. Ek en my man kan van huis af werk… en is baie meer produktief. Ek voel of ek 'n verskil maak elke dag om seker te maak almal is reg. Die kids leer ook dat skool hulle verantwoordelikheid is en dat selfstudie hulle voorland is. Dankbaar vir onderwysers wat bereid is om te help.
​Bly by die huis en bid vir krag om niemand te vermoor nie, vir wysheid om die regte goed te se en te glo, vir wonderwerk dat die virus sal verdwyn. Ek daag elkeen ook uit om iemand te identifiseer om iets lekkers te doen vir die persoon. Al is dit net 'n oproep, of 'n winkel trippie..
Maag virus.. klink sommer erg. Die ou virus het my platgetrek. My maag brom en raas van vroeg middag… Maar die groot ontploffing wag mos tot na 10 in die aand… Dit maak mens weer nederig. Soos wat mens op die troon sit voel mens die behoefte om jou kop in 'n emmer te druk.. gelukkig is ons huis nog op die 'bucket stelsel' .. so daar is 'n emmer wat wag.
My grootste probleem is ek word naar as iemand naar is .. die geluid en die reuk.. so om my kop in 'n emmer te druk is 'n uitdaging… en ek het misluk.. die mislukking het veroorsaak dat ek die emmer gemis het. Wat 'n nagmerrie… wat 'n maklike skoonmaak sessie moes gewees het.. spoel net die emmer uit.. verander na 'n stort vir my.. rondskarrel om Demostos in die hande te kry.. dan om die vloere te was.. nuwe nagklere uit te haal… als in was te gooi… ek is sommer weer lam van vooraf..
Net klaar met die skoonmaak en die naar begin van voor. Die skoonmaak ook…
Mens kan ook nie slaap nie .. is heeltyd ongemaklik.. so bang vir 'n ongeluk..want o genade.. ek wil dit nie skoonmaak nie.
​Ek wat so min simpatie het, het geleer soms het ek net iemand nodig wat omgee.. wat help skoonmaak, wat mens se rug vryf en belowe dat als weer reg sal wees
Onderhoud .. as ek dit sê voel ek die energie uit my uitlek… Wanneer het ek die grootmens geword. Ek is nou moeg gegrootmens! Ek is moeg vir die lys van ondankbare nimmereindige werk in en om die huis. Die besem staan net in die hoek, die handvatsel nog warm van my greep.. dan kyk ek om net om nog hondehare en stof op die vloer te sien.
Elke taak is dieselfde.. die wasgoed net klaar en in die kas en as jy weer kyk is daar iets in die mandjie.. dit is om van mal te word.. oor en oor .. dieselfde aksie. Ek pak kaste reg sodat die nuwe opgevoude klere nie kreukel nie.. as ek weer by die kas kom dan is als omgedolwe.. ek staak! Totdat jy nie jou kas kan netjies hou nie.. vou ek nie meer jou klere op nie.. lekker om dit net so in te gooi.. in die deurmekaar warboel in!
Die woorde wat eet ons is soos vloekwoorde in die mamma se boek. My huismense staan net op .. sonder om af te dek. Ek is net klaar opgeruim dan hoor ek weer die woorde: 'Wat gaan ons eet?"
My kamp se rotte dink ook dat dit als my goed is..dit is mos my skottelgoed, my wasgoed, my kombuis… wanneer het dit myne geword? Hulle doen my 'n guns om te help.. waar het ek die pad misgeloop?
My punt is.. ons wil almal so vinnig groot word.. maar hoor vir my .. met grootword kom verantwoordelikheid en onderhoud-lysies… al wil jy weghardloop.. die lysie word net langer.
Sosiale netwerk spinnekop web
Sosiale network is 'n net wat mens vinnig kan opswelg. Lief en leed, brag en belei. Ek vang myself dat ek tog in check, dit is soos Huisgenoot lees.. skelm .. Kan nie wag om te sien wat gebeur in die wêreld van mense wat ek nie eintlik ken nie. Dit is soos realiteits-televisie.. Lees die skinder vir die dag. Die dankbaarheid dat my verhoudings ok is, die jaloesie as iemand anders beter as ek is en die hartseer as dit sleg gaan met iemand.
Nie almal wat so wasgoed was op Facebook besef dat elke inskrywing deur 'n paar 'onbekendes' gesien word nie. Ons oordeel en bespreek jou lief en leed. Wees versigtig wat jy skryf.. veral as jy seer en rou is van binne deur ander of jou eie doen en late.
Nie als is sensasie nie.. soms lees ek 'n gedig raak wat iemand op sy blad gelos het wat my siel verryk. Ek lees oor troues, dood, suksesse van kinders en of geboortes wat ek oor jubbel of huil. Ek het al skakels na liedjies gekry wat verlange losmaak. Foto's wat in my album verblyk het en of net in my onthou gedagtes is verskyn weer op vriende se blad en dit laat my glimlag, laat mens onthou van lank lank terug toe ek so oud was soos my kind nou is. Dankbaar vir elke onthou oomblikke.
​My punt is eenvoudig.. voor jou iets laai op enige blad .. maak seker dat jy nog steeds kop omhoog kan stap sonder om skaam te kry oor jou woorde of jou fotos. Almal het opinies, so moenie deur status jou kant probeer duidelik maak nie..