Image deur ArtTower
Om 'n dier te domineer, beteken om dit in ooreenstemming te bring met ons menslike begeertes en perspektiewe, wat gewoonlik baie anders is as dié van 'n dier. Diere in die natuur leef uitsluitlik op instink; Sonder daardie instink sou hulle iemand anders wees.
Domestisering beteken ook dat u nie heeltemal vry is om te dwaal of selfs om te eet soos hulle wil nie. Troeteldiere sluit dus om slegs een van twee redes in met hul mense: hetsy volgens eie keuse of vanuit 'n plek van oorgawe. As hulle dit doen, het dit 'n groot invloed op ons lewens.
Die natuur, insluitend die dierewêreld, toon aan die menslike spesie hoe balans, belyning en nie-weerstand daar uitsien. As u gesond is, het u dier geen verwagtinge van u nie. Dink terug aan wanneer u 'n kamer binnegekom het terwyl u dier ontspanne is en gaan lê het.
Tensy u kos of 'n leiband in u hand hou (kom ons word regtig hier!), Bly hulle gewoonlik net soos hulle is en kyk u bloot vanuit die hoek van hul oë, wat weerspieël aanvaarding en onvoorwaardelike liefde. Hierdie eienskappe van aanvaarding en liefde laat ons goed voel omdat dit sulke kragtige en hoë vibrasies is. Wanneer ons hulle voel, kom ons meer in lyn met ons hoër self, met mekaar en met 'n hoër goddelike bron.
Om verskillende redes besluit ons om met diere te kommunikeer. Dit kan 'n suiwer nuuskierigheid wees, of ons dit beter wil verstaan, of ons het dalk spesifieke vrae wat ons wil vra, of ons wil net vir hulle sê hoeveel ons lief is vir hulle - alhoewel hulle dit al weet, het hulle nog altyd daardie liefde gevoel.
Ek het nog altyd 'n grap gemaak dat om soos 'n dierekommunikasie te werk soms soos om na 'n film te kyk. Soms voel dit asof ek 'n boks springmielies en 'n slushie nodig het om die prentjie te voltooi. Ek het dikwels gewens dat ander mense kan aansluit by wat ek sien, want dit is soms frustrerend dat ek dit nie voldoende kan beskryf nie. Hoe dit ook al sy, daar is dikwels trane van geluk en hartseer, en baie gelag tussen ons drie, die perd, die eienaar en myself.
GEVALLESTUDIE: Brighty - Goodbye
Ek ken Charlene baie jare. Haar kat Brighty was pas 21 jaar oud, en hoewel 21 'n merkwaardige ouderdom vir 'n kat is, ly haar gesondheid. Sy was nog altyd baie maer, maar nou sukkel sy om behoorlik te eet.
Sy was nog steeds vaal, en haar oë wys dat sy vol lewe is, maar haar liggaam kon net nie tred hou nie. Charlene het geweet dit is tyd om afskeid te neem van haar geliefde metgesel van die afgelope 21 jaar, en sy het die nodige reëlings getref om haar neer te sit.
Toe ek die dag op pad was, kon ek net 'n uur voor die afspraak met Brighty kontak maak met Brighty. Dit was asof sy op 'n verhoog was en daar skyn 'n kollig op haar neer. Die ligkante van die lig het min goudvlekke rondgewaai en haar kroonchakra is geaktiveer met lig wat uitstroom. Sy was gereed om op te klim en hulp was in die vorm van 'n liefdevolle engelagtige teenwoordigheid. Ek het die beeld na Charlene gestuur met 'n afskeidsboodskap van Brighty. Hierdie beeld het Charlene regtig gehelp met die proses om uiteindelik afskeid te neem van haar geliefde kat. Ek hoop dit vertroos almal wat in 'n soortgelyke situasie is of was.
GEVALLESTUDIE: Tolero - 'n ware leier
Een van die dinge wat ek van my werk hou, is dat ek nooit ophou om oor diere te leer nie. Alhoewel daar soms 'n herhalende tema is onder diere wat saamwoon, is elke sessie heeltemal en heeltemal anders. Wat egter altyd vir my uitstaan, is dat 'n dier se persoonlikheid en lewensbeskouing almal rondom hulle leer en ook hul lewens verryk. Ek sal vir ewig dankbaar wees vir die kennis wat hulle so maklik met my gedeel het. U kan nie daardie soort wysheid en begrip van Google kry nie, dit is seker!
Een so 'n merkwaardige sessie was met Tolero, 'n pragtige ruik. Hy is gestal in Tokai Forest, Kaapstad, met 'n trop van ongeveer 15 ander perde. In werklikheid was hy die derde perd waarmee ek in die kudde gewerk het. Hy is 'n goeie man, met 'n sagte teenwoordigheid, en deur die hele sessie het hy rustig gestaan. Soms knik hy selfs af, en ek speel met sy onderlip en speen hom om hom wakker te maak om voort te gaan met ons interaksie. Opgewonde kom hy voor as 'n kalm en liefdevolle perd, 'n droom om mee te werk.
Hy is van mediumbou, effens groter as 'n ponie, en slegs nege jaar oud. As gevolg van hierdie en sy saggeaarde en liefdevolle aard het dit my verbaas toe sy eienaar noem dat hy hoof van die kudde was. Dit was die eerste keer dat ek met 'n kudde-leier kontak gemaak het, en ek het absoluut geen kennis gehad van hoe hulle gewoonlik optree nie.
Blykbaar is hy op geen manier aggressief nie; hy lei eenvoudig met 'n blik of deur sy lyftaal te gebruik, soos om sy ore terug te sit. In my menslikheid het ek aanvaar dat 'n leier altyd oorheersend en assertief is, 'n tipiese ekstrovert. Ek het my ook verbeel dat 'n kudde-leier redelik indrukwekkend van hoogte, bou en voorkoms moes wees - iets meer soos 'n hings. Toe ek egter van Tolero uitgevind het, was ek gedwing om al my vooropgestelde idees opsy te sit en bloot na hom te luister.
Tolero en Kompanjie
Omdat kommunikasie deur diere telepaties is, is 'n lesing dikwels 'n drie-weg gesprek tussen my, die dier en die eienaar. Tolero het my geterg omdat ek verbaas en spottend was oor my blatante onkunde oor hoe dinge in die diereryk dikwels anders was. Ek het net gelag en heelhartig met hom saamgestem. Hy het met fermheid en liefde gelei, en hy hoef nie veel te doen of te sê om almal rondom hom te laat weet presies hoe hy gevoel het nie. Eerlik gesê, dit is jammer dat ons menslike leiers nie soos hierdie perd is nie.
Tolero noem dat daar 'n spesifieke perd in die kudde was waaroor hy bekommerd was. Dit was 'n jonger gryser wat lyk asof hy onlangs aan die res van die kudde onttrek het. Hy hou by homself, en dit maak Tolero bekommerd omdat hy gedink het dat hy depressief sou wees. Hy het genoem dat hy twee wagte gepos het om hom dop te hou en hom deur hierdie afwaartse draai te help. Ek was heeltemal weggewaai deur sy besorgdheid en hoe hy dit reggekry het.
Laastens het Tolero ook gevoel dat hy 'n voorval moet noem waaroor hy nie baie gelukkig was nie. Hy het sy eienaar gevra om asb nie gooi haar koolblare bo-op die komposstapel. Blykbaar het een van die perde in die kudde daarin geslaag om by hulle uit te kom en sy pad deur 'n fees van koolblare gejaag. 'N Paar uur later het sy ontploffingsboot die res van die kudde na vars lug gesoek en versprei om te verhoed dat die wind van hom af bly. Sou sy asseblief so vriendelik wees dat sy in die toekoms haar koolblare in die stapel kompos inwerk om te keer dat hierdie soort dinge weer gebeur?
GEVALLESTUDIE: Bob - die liefhebber van tuisgemaakte kos
Honde hou van kos. Dit is vir hulle ongelooflik belangrik, en hulle wil graag deel hê aan hierdie deel van hul lewens. Hulle hou daarvan om die kos van hul eienaar te deel, en hulle vertel my alles van die kos wat hulle kry. Wat hulle van hou en nie van nie, kom altyd na vore.
Bob is 'n lewendige (en bedorwe!) Terriër wat eenvoudig sy eienaar aanbid. Hy het net een klag by haar gehad: sy het nie genoeg gekook nie! Hy hou van die reuk van kook, maar in plaas daarvan kry hulle gereeld maaltye. Na 'n goeie maand het sy eienaar met hom saamgestem. Sy hou nie daarvan om te kook nie, en omdat dit net haar en haar man is, kry hulle gereeld klaargemaakte maaltye (Bob se interpretasie van die afneem) wat aan hulle deurgegee word. Jammer, Bob ... ons verstaan ​​wel!
GEVALLESTUDIE: pleister - die verhoogdirekteur
Nie alle lesings is ernstig nie; sommige is baie snaaks en sit lank in u gedagtes. As 'n dier 'n baie sin vir humor het, kom dit gereeld in 'n sessie deur. Een so 'n geval was 'n perd met die naam Patch, 'n pragtige wit en swart gevlekte (volgens sy naam) 12-jarige ruik. Hy het 'n sagte en liefdevolle temperament, en hy hou veral van vroue, hetsy in menslike of perdvorm. Vir hom is daar niks in hierdie wêreld mooier as 'n merrie na wie hy liefdevol kan kyk nie; dit maak sy wêreld voltooi.
Tydens die sessie met hom het ek sy voete gesoek. Gewoonlik prys perde hul boer, of hulle hou nie daarvan om openlik te wees nie. Die beste takbokke het 'n liefdevolle en kalm temperament. Hulle neem hul tyd saam met die hoewe van die perd en praat saggies maar ferm met hulle terwyl liasseer en skoene aan die gang is.
As 'n perd wel sensitiewe voete het, of dalk slegte ervarings met 'n vegter gehad het, is daar 'n baie goeie kans dat hulle sal opduik as hy geskud word, die hele ervaring haat, weier om stil te staan ​​en dinge moeilik te maak. .
Patch val in laasgenoemde kategorie. Toe ek by sy knie kom, het hy my vertel dat hy regtig nie hou van die manier waarop die huidige voël sy skoene aangetrek het nie. Die ideaal is dat die boer 'n skoen moet gebruik wat die naaste aan die grootte van die perd is, maar dit gebeur nie gereeld nie. As hulle nie die nodige pas daarby het nie, is hulle geneig om die volgende 'beste' skoen aan te pas. Patch het gesê dat dit voel asof die vegter sy voorvoete probeer inlê om die skoene aan te pas, nie andersom nie (hoe hy dit aan my oorgedra het, het my op die voet van die padstal gestruikel en vir die eienaar probeer beskryf wat hy was) wys my).
Die boer het die sye van die hoef te kort gesny, en die oorblywende hoef 'ingeboks' en dit geplaas om by die skoen te pas. Dit was slegs die geval met die voorste twee hoewe. Dit het vir my gevoel asof ek in hoë hakke loop. Ek het daardie dag harde stapskoene aangehad en in jare nie hoë hakke gedra nie, so my balans was heeltemal af. Ek het soos 'n regte idioot gevoel, veral met Patch wat lag vir my pogings.
Hy was egter vasbeslote om die boodskap oor te dra, en ek moes optree en beskryf hoekom die skoene nie werk nie en hoe dit my voete laat voel het. Die lengtes waaraan ek soms gaan om 'n boodskap oor te dra!
Aanvanklik het die eienaar na my gekyk asof ek mal is, en toe begin lag, want dit het uiteindelik vir haar sin gemaak, en uiteindelik het ons almal lekker gelag oor hoe belaglik ek gelyk het. Sy kon toe vir my sê dat sy vermoed het dat daar iets met sy skoene aan die gang is, en twee maande gelede besluit het om hom nie meer te skoene nie. Die fris perd het nie die moeite gedoen om te noem dat die aaklige skoene al uitgetrek is nie. Hy was te besig om die situasie te verduidelik en het hom dan ten koste van my geniet!
GEVALLESTUDIE: Hogan - ek is nie wat ek wil wees nie
Ek het saam met Catherine en haar hond Hogan voorgelees. Hogan lyk soos 'n mengsel van Maltese poedel en 'n paar ander rasse. Hy het die tipiese te veel byt by die Maltese ras en sy ondertande steek dus uit. Hy stap met 'n bietjie swagger, asof hy sê: "Ek is die man," alhoewel hy ook 'n regte softie is.
Sy eienaar wou weet of hy weet watter mengsel van rasse hy was. Dus het ek gevra, en sy antwoord was "'n bietjie Maltees en een of ander Labrador." Nou het ek al voorheen met baie gemengde rasse gewerk, en aangesien Hogan slegs ongeveer 12 kg weeg en heeltemal anders lyk as 'n Labrador, bevraagteken ek sy antwoord. Ek het hom aangesê om ernstig te wees en die regte rasse te gee. Hy het steeds daarop aangedring dat hy deel van Labrador was.
Hogan, "die Labrador"
Ons 'stil' gesprek het ongeveer vyf minute voortgeduur, want ek was seker dat hy geen Labrador was nie. Ek het gedink dat hy probeer om my voor die eienaar te spot, wat soms wel gebeur, en ek wou nie hê dat sy sin vir humor op my onkoste sou wees nie (dit is dikwels die geval). Na 'n ruk het ek berou gehad, omdat hy so aanhoudend was. Ek het aan Catherine verduidelik dat ek net die boodskapper was en haar sy antwoord gegee het. Sy begin lag en my laat dink: 'Hier gaan ons weer!' Toe sy dit egter regkry om haarself te beheer, het sy dit bevestig, en Hogan het my 'n 'kyk, ek het jou so gesê' gekyk. Ek was stomgeslaan.
Sy het toe verder verduidelik dat Hogan 'n paar jaar vantevore galkoors opgedoen het, ook bekend as bosluisbytkoors, en dat hy 'n bloedoortapping moes kry om sy lewe te red. Net soos mense is honde nodig as bloedskenkers, om lewens moontlik te red in gevalle van gal, chirurgiese prosedures, trauma en ongelukke. Skenkerhonde gaan gewoonlik na 'n skenkerrollie, en die eienaar word gekontak as dit nodig is. Die skenker wat Hogan bloed gegee het vir sy oortapping, was 'n Labrador. Hy het dus honderd persent korrek gesê dat hy deel was van Labrador, wat volgens hom die beste ding ooit was. Opmerking aan die self: hou op om te dink en te ontleed; gee net die boodskap deur!
GEVALLESTUDIE: Geregtigheid - die verdwynende wet
Justice was 'n pragtige gemmerkat wat saam met Pam en Chris in 'n lieflike kompleks in Durban gewoon het. Chris het kanker gehad en het onlangs 'n operasie ondergaan. Hy was bedlêend en effens depressief, en hy vertroos hom met die geregtigheid wat saam met hom op die bed lê. Geregtigheid sou 'n dag of twee by hom bly, maar verdwyn dan vir een of ander paar dae. Gedurende hierdie tyd sou Chris hom vreeslik mis en dit was aan Pam om uit te gaan en hom te probeer kry.
Die kompleks waarin hulle gewoon het, was groot, met meer as 100 eenhede in totaal, so dit was regtig 'n groot missie om rond te loop en 'n ontbrekende kat te vra. Pam het my gevra of ek kan uitvind waarheen Justice verdwyn het, sodat dit vir haar makliker sou wees om hom te gaan haal en terug te bring na Chris. Ek het die lesing op 'n afstand gedoen, en Justice het presies geweet wat in sy huis aangaan. Hy het geweet Chris het kanker en het ook die sesde gevoel dat hy hom binnekort sou verloor. So het dit soms vir hom 'n bietjie geword, en hy het homself vir 'n pouse weggevat. Ek het hom gevra waarheen hy gaan, en hy het gesê dat daar geen rede tot kommer is nie. Hy het 'n eenheidsnommer in die kompleks genoem, waar hy na "herlaai" gegaan het.
Toe Pam my e-pos met hierdie inligting ontvang, het Justice 'n paar dae weer 'n verdwyning gedoen en Chris het hom gevra. Sy glo nie heeltemal wat sy gelees het nie, maar was desperaat om hom te vind, sy gryp haar katmandjie en vertrek.
Dit was 'n goeie stap, 1 km daarvandaan, en toe sy uiteindelik by die eenheid kom wat hy genoem het, staan ​​sy buite en noem sy naam. Niks het aanvanklik gebeur nie, toe net toe sy besig was om op te gee, wat deur die tuin moes wandel sonder omgee in die wêreld, maar geregtigheid! Meer verbaas dan geïrriteerd skop sy hom in die mandjie en neem hom terug huis toe om Chris gerus te stel.
Hierdie patroon van geregtigheid het verdwyn en Pam het hom gaan haal, het etlike maande voortgeduur totdat Chris na 'n hospitaal verskuif is en uiteindelik oorlede is. Die verdwyning was bloot 'n kat wat probeer om te gaan met die feit dat sy eienaar en vriend binnekort sou verbygaan. Daarna het hy nog af en toe verdwyn, maar Pam het altyd geweet waar om hom te vind.
GEVALLESTUDIE: Boland - pienk nie wit nie, asseblief
Boland is 'n pragtige Boerperd wat uiteraard 'n groot softie was. Tydens die sessie het die bestuurder van die stal hom gevra wat hulle vir hom kan doen of of hy iets wil hê wat hy spesifiek wou hê. "Ja asseblief!" was die antwoord. 'Ek wil malvalekkers hê, maar net die pienk. Ek hou nie van die wit mense nie. '
Dit was 'n vreemde versoek van 'n perd, hoe sou hy selfs weet van malvalekkers? Hy is egter stal toe op 'n ryskool en word deur kinders gery, so ek dink dat hy gesien het hoe iemand dit eet en self van hom hou. Ek het die versoek deurgegee.
'N Paar weke later was ek terug by die werf en werk met 'n ander perd. Ek is gelukkig ingelig dat een van die meisies wat gereeld op hom ry en hom absoluut aanbid, vir hom 'n pakkie malvalekkers gekoop het. Weet sy nie van sy kleurvoorkeur weet nie, het sy na hul sessie beide pienk en wit kleure aangebied. As 'n ware heer, het hy albei kleure van haar aanvaar.
Nadat sy huis toe is, het hy van die hekpos weggetrek en daar, gloeiend in die Kaapse son, al die wit malvalekkers in die sand gelê. Hy het die wit mense geneem net om haar gelukkig te maak, maar het hulle uitgespoeg toe sy nie gekyk het nie.