November 27, 2008 netjane9 Kommentaar
Kleintyd was Kersfees ‘n groot gebeurtenis in my lewe. Kerstyd het beteken ons gaan Stilbaai toe na die groot huis op die rivier en tannies en ooms en niggies en nefies was daar. Langsaan was klein-niggies en nefies. En dan was daar ouma. Al was sy oud en nie meer vreeslik mobiel nie het sy daai huis met ‘n ysterhand (en kruk) regeer.
Wie eet wat en wanneer. Wanneer die kleinkinders mag buite speel (nie in die middag sonder ‘n hoed nie en glad nie blikkaspaai na skemer nie – daar’s slange). Die kersfees koek mag net op ‘n sekere tyd gesny word en ons klomp se Tripoli speel moet by die geeltafel gebeur – die tannies en ooms speel brug by die eetkamertafel. Kleinkoekies is nie vir eet en eet en eet nie en die blikke was in die kas in die eetkamer, naby haar slaapkamer. Al het dit gelyk of sy sit en slaap was haar ore nog goed, as daai blik se deksel (nog ‘n regte blik, nie ‘n plastiek ene nie) nog so ‘n skuur geluid maak raas sy al. En bewaar die een wat dit regkry om koekies te steel en nie die deksel weer reg opsit nie, dan raak die koekies pap – ‘n sonde groter as die steel.
Die groot ding van Stilbaai se Kersfees was eintlik die versierings. Sakke en sakke vol versierings wat al vir jare saammet die huis kom. Goed wat my ma-hulle nog as kinders gemaak het toe hulle daar vakansie gehou het. Glas goed, corny goed, kitch goed. Elke jaar het die sakke en bokse op ‘n sekere datum te voorskyn gekom. En nie ‘n dag vroeër nie. Ouma sit op die bank soos ‘n koninging, majoor en ouma (all rolled into one – a “look” wat sy nogal goed kon doen). Daar is nie plek vir interpretasie nie. Die versierings kom presies waar hulle die vorige jaar en die jaar voor dit was. Daar waar ouma sê. En as jy nie verstaan nie – dan wys sy met die kruk. Net sekere kleinkinders kon aan sekere goed raak. Hoe ouer die kleinkind, hoe meer delikaat die versierings. Vir een of ander rede het ek en my sussie nooit verder as die plastiek holly gevorder nie. Jaar in en jaar uit. ‘n Ander niggie het die engel gekry. Jaar na jaar. (Ek dink my sussie dra nogsteeds letsels). As alles uitgepak en opgehang was het ouma tevrede gesug.
Later jare het ons as gesin alleen vakansie gehou by ons huis in die Oos-Kaap. Kersfeesversierings was my verantwoordelikheid. Dit het jaar na jaar verander. Bome het gewissel, kleure en style het gewissel, maar ek het die koningin-samajoor rol vervul. Goed hang net waar ek sê dit moet. Toe my broer se dogtertjie oud genoeg raak om te wil help het dit baie geduld van my kant af gekos om nie die goed wat sy ophang weer te verskuif nie. (ek kon mos onthou hoe graag ek aan ander versierings as die plastiek holly wou vat!).
Laasjaar het ek my eerste (en seker laaste) aanloop tot ‘n “white Christmas” gehad. Ek het versierings en liggies en goedjies gekoop, maar kon myself nie sover bring om dit op te sit nie, aangesien ons Kersfees in Jordanië spandeer het.
Ek en Liefie het egter intussen ons eie Kerstradisie begin. Ons probeer om iets wat as Kersversiering kan dien in elke land wat ons besoek te koop.
Ek sit nou hier en jeuk om my Kersgoed uit te pak en die huis te versier, maar dit voel nog nie vir my reg nie – hier’s nie niggies en nefies en ‘n kerskoek nie. Hier’s nie kleinkoekies en wortelslaai nie. Hier’s nie ‘n ouma nie. Hier’s nie rivier of ‘n see nie. Dis net ek en my herinneringe.
November 24, 2008 netjane6 Kommentaar
Ek word baie moeilik baie kwaad. Ek wip my gat, maar wys bitter min my gevoelens vir die buite my binnekring. Ek is die een wat kalm bly op die foon, my kollegas sit die moelike kliënte deur na my toe, omdat ek so vreeslik beheersd bly. My stemtoon styg nie, ek is net kalm.
November 21, 2008 netjane4 Kommentaar
Ek sit vanoggend hier aan die verkeerde kant van ‘n paar (okay, ‘n hele paar) Jägerbombs. Ek wou nie eens na die party toe gaan nie, maar aangesien dit ‘n groot kliënt behels het, moes ek maar. Ek is nie meer ‘n groot drinker nie en een drankie is gewoonlik genoeg vir my, maar nadat die kliënte weg is, het die partytjie heel aangenaam geraak.
Ek het vir Liefie aangesê om my te kom haal en my kar maar hier by die werk laat oornag. Ek is een van die wat laat gebly het wat die vroegste geloop het. As ek so kyk na die vaal en dun ogies wat vanoggend al hier by die kantoor ingesluip het, is ek ook maar bly ek het halt geroep toe ek dit gedoen het.
Nou wag ek natuurlik in spanning vir die eerste kliënte/telefoonoproepe/leêrs van die dag.
Hoe kon ek vergeet dis ‘n slegte idee om op ‘n Donderdagaand te kuier?
Lekker naweek bloggers en bloglesers. Dis Netjane – oor en uit!
November 19, 2008 netjane18 Kommentaar
As deel van my werk stel ek so dan en wan voorhuweliksekontrakte op. (Ek het net die moeite gedoen om die Notariële eksamen te slaag, omdat die Notariële seël my vreeslik beïndruk het.)
So is my jongste kliënte dan ook blykbaar verlief, ten spyte van die feit dat hy 15 jaar ouer as sy is en dat ek dink dit ‘n kak idee is om op 22 te trou. (Haar paspoort foto wys haar nog in haar skoolklere!). Ek dink toe ook dis veral ‘n kak idee om op 22 te trou en nie die aanwasbedeling in te sluit nie. Ek dra toe ook die boodskap mooi aan die aanstaande paartjie oor. (Ek het darem nie die woord kak gebruik nie). Hy sê hulle sal na die troue ‘n kontrak tussen die twee van hulle opstel. Hallo! VOORhuweliksekontrak. In elk geval.
Die situasie het so afgespeel:
Ek vra vragies (onskuldige goed soos hoe gaan dit met die troureëlings). Sy kyk met skaapogies na hom, waarna hy knik en sy dan eers antwoord. Ek merk op dat sy ‘n ongewone van het. Hy antwoord ja. Sy maak geen oogkontak nie en smelt omtrent in die sitplek in. Dis amper asof ek met ‘n spook gepraat het. Is dit wat ‘n man aan ‘n jong meisie kan doen? En indien wel – hoekom trou sy met die ou!? Ek het geen verloofring opgemerk nie, ek het gekyk of sy swanger is, sy is nie en hulle trou eers aan die einde van Januarie. Ek kon glad nie die storie uitpluis nie, maar om een of ander rede voel ek vir haar baie jammer.
My tweede stel kliënte vir die dag was ‘n paartjie wat 24 jaar van mekaar verskil. Dit is albei se tweede rondte in die wêreld van trou en hulle het darem ‘n heel sinvolle kontrak met mekaar kon sluit. Wat vreemd was, is dat hy ‘n dokter is en sy die ontvangsdame. Dis die tweede keer in ‘n kort tydjie wat ek ‘n kontrak vir die dokter en sy (baie) jonger ontvangsdame opstel. Ek het gedog dis net ‘n cliché.
Hoekom is mense so bang om huweliksvoorwaardekontrakte te sluit? “Ons gaan nooit skei nie!” *giggel giggel* *soentjie soentjie* En dan ek wat “bad cop” speel: “Ja, maar een van julle gaan voor die ander een doodgaan.” Dan lyk bruidjie altyd baie bleek en macho bruidegom gee haar been ‘n ou drukkie. “Toemaar Liefie”.
Word wakker girls! Lees op. Vind uit. Bel my as dit moet! Maar moet tog net nie by my aankom en die volgende sin mompel nie: “net wat Jannie sê is vir my reg” en dan nog daarna giggel nie. Dit laat my crack.
November 17, 2008 netjane7 Kommentaar
Tref dit my nou hier skuins voor middagete dat ek seker ‘n poging moet aanwend om ‘n nuwe inskrywing te maak.
November 12, 2008 netjane27 Kommentaar
Japan, Japanner, Japaneeste
November 9, 2008 netjane14 Kommentaar
Ek is ‘n reisger. Al gaan ek nie fisies êrens heen nie, is my brein pal op reis. Ek het nog altyd ‘n paar lande in my gedagtes gehad, lande waarheen ek nooit gedink het ek sou gaan nie, maar waaroor ek in elk geval nog gedroom het en oor gewens het. Japan was een van hierdie lande.
My droom het waargeword met ons wittebrood. Ten spyte van die feit dat ek oor die land gedroom het, het ek geen vooropgestelde idees gehad nie en het ek eintlik bittermin van Japan buiten die normale “sushi, Hiroshima, baie mense” geweet.
Ek en Liefie het met ‘n baie beperkte reisplan gebasseer op verskeie vriende en kennisse wat reeds in Japan was, se aanbevelings daar aangekom. Ons het darem ook alkeen ‘n “Japan Rail Pass” gehad wat baie (trein) deure vir ons oopgemaak het gehad.
Wat ‘n land! Van die heel eerste tot die heel laaste Japanese ervaring was die land ‘n droom. Die mense is vriendelik, hulpvaardig en vreeslik aangenaam. Die dorpe en stede is maklik om te ontdek en die vervoer is uitstekend. Die stedelike “sights” is regtig ‘n thrill ‘n minute. Kyk, kyk, kyk, kyk. Of dit nou die geboue of die winkels of die mense of die skoon strate is. Mens kyk net. Die heeltyd.
Buiten die toeriste aantreklikhede moet ek sê dat die mense van Japan my die meeste sal bybly. Hul hele manier van doen het my net ure oor ‘n koppie koffie by die stasie laat talm, sodat ek hulle net kon waarneem. Hulle neem eerstens hulle werk vreeslik ernstig op. As mens iets doen, doen dit reg. Ek het gedink die Swede is presies as hulle iets maak of doen, maar teenoor die Japanese outjies lyk hulle derde wêrelds!
Ek kon myself verder verkyk aan die hele kultuur van “cute”. Selfs sakemanne het Hello Kitty charms wat aan hulle selfone hang. Elke dogtertjie se hare is in twee poniesterte met strikkies en knippies en allerhande tierlantyntjies. Hoërskoolmeisies is netjies in hulle skooluniform, maar hulle tasse is vol blinkertjies en fieterjasies geplak. Die speletjies arkades staan vol hoërskoolseuns wat sakke vol beertjies uit die masjiene vang. Selfs die oudste tannies sal een of ander poppie of beertjie of iets blinks of met ‘n klokkie iewers aan haar persoon hê. Verder het ek my doodgelag vir die Japanese wat met hemde met Engelse woorde op rondloop, maar duidelik geen benul van die betekenis het nie. Dit het my laat vermoed dat daar geld te make is uit iets soos “Hello Kitty is my bitch”. 😉
Die energie wat die Japanese uitstraal was vir my fantasties. Daar is duidelik iets te sê vir ‘n gesonde dieët, tai chi en meditasie. Selfs in die besigste stasies voel mens glad nie daardie sweterige druk wat mens in byvoorbeeld London se treine sal voel nie. Amper asof elkeen so “bubble of serenity” saammet hulle dra.
Buitelanders blyk baie gewild te wees en ons het gereeld glimlagte gekry. Skoolkinders het omtrent oor hulle voete geval om skaam aan ons te vat en van die meer voor op die wa outjies het fotos geneem. (en ek is nie eens blonde nie!). Ons het deurgaans uitstekende diens gekry en al was alles peperduur, het ons nooit ingedoen gevoel nie. Die kwaliteit van hulle kos is regtig baie goed. Ons het selfs ‘n paar vreemde disse probeer, en ek leef nog…
Japan was regtig ‘n droomland en al was ek nou al daar, sal dit nogsteeds in my gedagtes bly draai – ek droom nou oor hoe dit sou lyk as die kersiebloeisels bot.
En nou vir die fotos!