Opmerkings oor temperatuur in 'n oorlogsone - Diverse
Opmerkings oor temperatuur in 'n oorlogsone
Die eerste skrywer wat gepubliseer is in reaksie op Matador se onlangse oproep om nie-lineêre vertellings, reflekteer Jake Reed oor sy ervaring in Afghanistan deur verskillende temperature.
Doha, Katar, somer 2010. My bottel bevrore water is warm na die 100-yard-stap van die chow-saal na my tent. My vlug na Afghanistan vertrek binne vyftien minute. Ek sal ses maande nie meer terugkeer nie. Hulle gee my wapen en lyfwapen uit. Hulle gee my finale instruksies. Ek stap oor die aanloopbaan en voel hoe die hitte in my bene weerklink. Die C-130 laat sy vragdeur sak en ons skuifel binne in.
-65,2 ° tot 176 ° Fahrenheit
Die werkingstemperatuur van die rondte van 5.56mm wat in my M4 Carbine ingaan. Daar is negentig van hulle wat op my vest hang. Dit beteken dat wanneer ek nog iets breek, ek nog steeds iets kan skiet.
Ek het nog niemand geskiet nie. Die meeste van ons doen dit nie. Ons gooi ons gewere ongemaklik oor ons rug en smyt dit in deure en knieskoue in. Ons heg bestek aan wat ons hoop om nooit te gebruik nie. Ek sorg dat dit op die agtergrond is wanneer ek op Skype is.
Die temperatuur waarteen my iPod amptelik ophou werk. Ek gooi dit oor die kamer en dit spring van die laaghoutmuur af. Ek is op 'n ewekansige berg in Afghanistan. Ek het nie binne 32 uur geslaap nie. Ek krul in my slaapsak en probeer myself sidder. My M4 is 'n voet weg. Dit is gelaai. Ek staar deur die koeëlgate in die blikdeur en sien die volmaan buite.
Die hoeveelheid wat die temperatuur daal met elke duisend voet hoogte. Die loadmaster maak die Blackhawk-deure oop sodat die kanonne tydens die opstyg op enige bedreiging kan reageer. Die wind wip deur die helikopter en slaan my in die gesig. My helm is die enigste rede waarom dit nie my dop afskeur nie. Ek stoot my hande in my sakke en vou my bene in my bors. Ek het my handskoene in die tent gelos.
Ek kyk na die soldaat oorkant my. Hy dra 'n sluipskuttergeweer. Hy kyk op en glimlag - hy is net so koud soos ek. Hoe hoër ons vlieg, hoe kouer word dit. Ek kyk by die deur uit en sien berge. Hulle is bedek met bome. In die verte sien ek hoër berge bedek met sneeu. Die son kom oor die reikwydte en alles is goudkleurig. Ek het nog nooit 'n mooier landskap gesien nie.
Die steilpunt van Rooibostee van Teavana. Iemand moes dit in 'n versorgingspakket gestuur het. Ek gee nie om vir die perfekte beker nie - ek wil net iets warm hê. Ek gooi kookwater oor die teeblare. Ek sit my stophorlosie vir 5-6 minute in en kyk rond. Ek is pas terug by die voorkantoor en ek is die vuilste ding in hierdie kamer. Ek trek my M4 los en leun dit op my lessenaar. Ek haal die veertig pond pantser af en laat val dit op die vloer.
Ek het 'n stort nodig. Ek benodig slaap. Ek moet vertraag voordat ek uitbrand.
Ek meld my rekenaar aan en begin reageer op e-pos. Die telefoon lui. My kollegas kom terug middagete toe. Ek kan nog nie veertien uur slaap nie. Ek vergeet alles van my tee.
Die werkingstemperatuur van die menslike liggaam. Die temperatuur van die bloed wat deur u are vloei. Die temperatuur van die bloed wat uit skietwonde stroom en langs die vloer van die Heath Craige Joint Theatre Hospital in Bagram seil. Ek is hier om na 'n infeksie op my voet te kyk. Twee soldate word na Rammstein gebring, nadat 'n IED tydens 'n roetinepatrollie afgegaan het. Die ambulans lui buite. Die vliegpersoneel vul 'n C-17 op die aanloopbaan aan. Kwaad passasiers stap uit die lugterminus en kla dat hul vlug na Duitsland herlei word. Ek stap oor die spoor van bloed en vul die tekenblad vir siekteoproep in.
My vliegtuig vertrek oor 'n maand.
Raadpleeg Daniel Britt se aantekeninge oor die reis deur die land deur Irak en Afghanistan vir meer oorlogstyd.