8 November 1942 - Inligting
Agtste lugmag se swaar bomwerper missie nr. 17: 38 vliegtuie wat gestuur is om industriële teikens in Lille aan te val, 15 om die vliegveld by Abbeville/ Drucat aan te val. Een vliegtuig het verlore geraak.
Begin van Operation Torch. Petain beveel Franse troepe in Noord -Afrika om die Geallieerdes te weerstaan. Sommige doen dit, maar Algiers val op die eerste dag.
Die geallieerde landings in Noord -Afrika
Toe die amfibiese landings op 8 November 1942 plaasvind, het die Amerikaners te vol verrassing gekom en hulle vriende en helpers in die war gebring. Die Franse wat hulle vir hul saak ingeroep het, was onbereid om hulle effektief te help, en die landings het aanvanklik weerstand gebied, al was dit minder in Algiers as in Oran of Casablanca. Aan die Atlantiese kus is die belangrikste landing by Fedala (nou Mohammedia), 24 myl (24 km) noordoos van Casablanca, gedoen. Aarseling en verwarring onder die Franse verdedigers het beteken dat die indringende troepe veilig aan wal was voordat die landings op 'n ernstige manier gekant kon word. Daar was egter probleme met die verlenging van die strandkop, en teen die derde dag van die operasie was die vooruitsig somber. Die situasie in Casablanca en aan die Atlantiese kus as 'n geheel is gou deurslaggewend verander deur gunstige politieke ontwikkelinge in Algiers. Op die middag van 10 November hoor genl Charles-Auguste Noguès, die Franse opperbevelhebber in Marokko, indirek dat die Franse owerhede in Algiers, nou persoonlik onder leiding van Darlan, 'n bevel uitgereik het om op te hou veg. Noguès was spoedig om op te tree volgens die verslag en beveel sy eie ondergeskikte bevelvoerders om hul aktiewe verset te staak, in afwagting van 'n wapenstilstand wat die volgende oggend gereël sou word.
Die Amerikaanse landings by Oran ontmoet ietwat stywer opposisie. Op die tweede dag is min vordering gemaak, aangesien die Franse verset verstewig het, en 'n Franse teenaanval op die flank van die Arzew -strandkop die hele plan van operasie in die teater bedreig het. Die landings by Algiers het 'n gladder en korter koers geloop, grootliks danksy Mast en sy bondgenote. Daar is nêrens ernstige weerstand nie, behalwe toe die Geallieerdes 'n vroeë toegang tot die hawe wou dwing. 'N Halfuur na middernag op 8 November het Murphy Juin in kennis gestel dat daar oorweldigend sterk magte sou land en het hom aangespoor om bevele uit te reik dat hulle nie teëgestaan ​​moet word nie. Hy het beklemtoon dat hulle op uitnodiging van Giraud gekom het om Frankryk te help om homself te bevry. Juin, wat nog nie die leiding van Giraud wou aanvaar nie, het geantwoord dat die appèl ingedien moet word by Darlan, wat toevallig in Algiers by sy ernstig siek seun was. Darlan het dringend telefonies na die villa van Juin opgeroep en ingestem om 'n radioboodskap aan Pétain te stuur waarin hy toestemming vra om namens Pétain die situasie te hanteer. Intussen het Darlan bevele aan die Franse troepe en skepe in die omgewing van Algiers uitgereik om op te hou skiet. Alhoewel die bevel nie van toepassing was op die gebiede Oran of Casablanca nie, het Darlan Juin gemagtig om 'n skikking vir die hele Noord -Afrika te reël. Boonop is vroeg in die aand ooreengekom dat die beheer van Algiers om 20:00 aan die Amerikaners oorgedra moet word en dat die Geallieerdes die oggend van 9 November vanaf die eerste lig die hawe moet gebruik. sien die aankoms van Clark en die Britse genl Kenneth Anderson, waarvan laasgenoemde die bevel van die Geallieerde Eerste Leër vir die opmars na Tunisië oorgeneem het. Giraud het 'n bietjie vroeër aangekom, maar het min ondersteuning onder sy landgenote gevind.
Pétain het op 10 November aangekondig dat alle gesag in Noord -Afrika van Darlan na Noguès oorgeplaas is. Hy het dit voorafgegaan met 'n geheime boodskap aan Darlan om te sê dat hy hom onder Duitse druk en teen sy eie wense verwerp. So 'n dubbele gesprek was noodsaaklik weens die gevaarlike situasie in Frankryk, maar dit het die Franse bevelvoerders in Noord-Afrika deurmekaar gelaat. Hitler het die onsekerheid die volgende dag opgelos toe hy die Frans-Duitse wapenstilstand van 1940 opsy gesit het en sy magte beveel om die tot dusver onbesette deel van Frankryk binne te gaan. Suid -Frankryk is vinnig oorval deur Duitse gemeganiseerde eenhede, met ses Italiaanse afdelings wat vanuit die ooste binnegedring het.
Duitse vliegtuie het die middag van 9 November by 'n vliegveld naby Tunis begin aankom, en teen einde November was daar 15 000 Duitsers in Tunisië, ondersteun deur ongeveer 100 tenks. Ongeveer 9 000 Italiaanse troepe het ook aangekom, grootliks op pad vanaf Tripoli. Die magte was byna onbeduidend in vergelyking met die grootte van die invallende Geallieerde leërs, en hulle sou 'n geringe kans gehad het om 'n aanval te weerstaan ​​as die Geallieerde bevel vinniger as 'n opmars ontwikkel het. Intussen het Darlan 'n tweede klandestiene boodskap van Pétain ontvang, waarin die Vichy -leier sy vertroue in Darlan herbevestig en beklemtoon dat hy self in kontak was met Roosevelt. Darlan kon 'n werkooreenkoms met die geallieerdes bekom, insluitend erkenning van Giraud. Die Frans-Amerikaanse besprekings op 'n konferensie op 13 November is bespoedig deur 'n dreigement van Clark dat hy die Franse leierskap sal arresteer en krygswet sal implementeer as daar nie 'n skikking bereik kan word nie. Die ooreenkoms is onmiddellik onderskryf deur Eisenhower, wat, soos Clark, besef het dat Darlan die enigste man was wat die Franse na die geallieerde kant kon bring. Darlan het daarna 'n gedetailleerde ooreenkoms met Clark aangegaan vir samewerkende optrede en het die belangrikste hawe van Dakar, tesame met sy lugbasisse, aan die Geallieerdes beskikbaar gestel. Op 24 Desember 1942 word Darlan vermoor deur 'n anti-Vichy-radikaal, 'n gebeurtenis wat uiteindelik die weg gebaan het vir die opkoms van De Gaulle. Die sluipmoordenaar is op bevel van Giraud onmiddellik deur die krygsraad verhoor en tereggestel. Op 27 Desember is aangekondig dat die Franse leiers ingestem het om Giraud te kies om Darlan as hoë kommissaris op te volg.
Sonder die hulp van Darlan sou die Geallieerde veldtog in Noordwes -Afrika aansienlik meer uitdagings gehad het. Alhoewel die Franse troepe in Noord -Afrika wyd versprei was, het hulle byna 120 000 getel en kon hulle formidabele opposisie verskaf het as hulle die Geallieerdes sou weerstaan. Die enigste belangrike saak waarin Darlan se samewerking nie die gewenste effek kon bereik nie, was die bevryding en verskuiwing van die belangrikste Franse vloot van Toulon na Noord -Afrika. Die bevelvoerder in Toulon, adm. Jean-Baptiste Laborde, het geaarsel om op die versoek van Darlan te reageer omdat dit nie met die toestemming van Pétain gepaard gegaan het nie, en 'n spesiale afgesonderde deur Darlan gestuur is deur die Duitsers onderskep. Die vertraging het die vloot se kans om uit te breek, verbeur, maar op 27 November 1942 het die Franse daarin geslaag om die Duitse poging om dit te vang te frustreer deur meer as 70 skepe te skiet.
Vandag in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog — Nov. 8, 1942
75 jaar gelede - Nov. 8, 1942: Operation Torch: 400 000 Amerikaanse en Britse troepe land in Marokko en Algerië in drie hoofmagte.
In die Slag van Casablanca sink Amerikaanse skepe nege Franse oorlogskepe.
Verpleegsters van die 48ste chirurgiese hospitaal in die VSA land met fakkelmagte, die eerste en laaste keer dat vroue tydens die oorlog met die aanranding land.
Verpleegsters van die 48ste chirurgiese hospitaal in die VSA marsjeer vanaf die Arzeu -dokke, 9 November 1942 (mediese departement van die Amerikaanse weermag)
Amerikaanse troepe en toerusting Z Beach, Arzeu, Algerië, 8 November 1942 (Amerikaanse nasionale argief)
Die Geallieerdes het drie amfibiese taakgroepe georganiseer om gelyktydig beslag te lê op die belangrikste hawens en lughawens van Marokko en Algerië, met die doel Casablanca, Oran en Algiers. Die suksesvolle afhandeling van hierdie operasies sou gevolg word deur 'n opmars na die ooste na Tunisië.
Die Western Task Force (gemik op Casablanca) bestaan ​​uit Amerikaanse eenhede, met generaal -majoor George Patton in bevel en admiraal Henry K. Hewitt aan die hoof van die vlootoperasies. Hierdie Westelike Taakspan het bestaan ​​uit die Amerikaanse 2de Pantserdivisie en die Amerikaanse 3de en 9de Infanteriedivisie - 35 000 troepe in 'n konvooi van meer as 100 skepe. Hulle is direk uit die VSA vervoer in die eerste van 'n nuwe reeks UG -konvooie wat logistieke ondersteuning bied vir die Noord -Afrikaanse veldtog. Δ ]
Die Center Task Force, gemik op Oran, het die Amerikaanse 509ste Parachute Infanterieregiment, die Amerikaanse 1ste Infanteriedivisie en die Amerikaanse 1ste Pantserdivisie ingesluit - 'n totaal van 18 500 troepe. Hulle vaar uit Brittanje en word onder bevel van generaal -majoor Lloyd Fredendall, die vlootmagte onder bevel van kommodoor Thomas Troubridge.
Die Eastern Task Force-gemik op Algiers-was onder bevel van luitenant-generaal Kenneth Anderson en het bestaan ​​uit twee brigades van die Britse 78ste en die 34ste infanteriedivisie van die VSA, saam met twee Britse kommando-eenhede (nr. 1 en nommer 6 kommando), altesaam 20 000 troepe. Tydens die landingsfase sou die mag onder bevel van die Amerikaanse generaal-majoor Charles W. Ryder, bevelvoerder van die 34ste divisie, wees, aangesien die mening was dat 'n inval deur die VS meer aanvaarbaar sou wees vir die Franse verdedigers as een onder leiding van die Britse menigte Britse troepe het om dieselfde rede Amerikaanse uniform gedra. [ aanhaling nodig ] Seemagte was onder bevel van vise-admiraal sir Harold Burrough.
U-bote wat in die oostelike Atlantiese gebied bedrywig is deur die invalskonvooie, is weggetrek om die handelskonvooi SL 125 aan te val. Sommige historici het voorgestel dat die tydsberekening van hierdie handelskonvooi 'n doelbewuste taktiese afleiding was om duikbootaanvalle op die troepevervoer te voorkom . Ε ]
Lugoperasies is verdeel in twee, oos van Kaap Tenez in Algerië, met Britse vliegtuie onder lugmaarskalk Sir William Welsh en wes van Kaap Tenez, almal Amerikaanse vliegtuie onder generaal -majoor Jimmy Doolittle, onder die direkte bevel van generaal -majoor Patton.
Curtiss P-40's van die 33rd Fighter Group is van stapel gestuur na die Amerikaanse vloot en het op 10 November by Port Lyautey geland. Bykomende vlootsteun van die vloot is verskaf deur USS Ranger (CV-4) wie se eskaders Vichy-vliegtuie onderskep en vyandige skepe gebombardeer het.
Casablanca [wysig | wysig bron]
Pamflet wat deur die geallieerde magte in die strate van Casablanca versprei is, waarin die burgers gevra is om saam te werk met die geallieerde magte
Die Western Task Force het op 8 November 1942 voor dagbreek geland, op drie punte in Marokko: Safi (operasie Blackstone), Fedala (operasie Brushwood, die grootste landing met 19 000 man), en Mehdiya-Port Lyautey (operasie Goalpost). Omdat die hoop was dat die Franse dit nie sou weerstaan ​​nie, was daar geen voorlopige bombardemente nie. Dit blyk 'n duur fout te wees, aangesien die Franse verdediging die Amerikaanse landmagte baie geëis het.
In die nag van 7 November het pro-geallieerde generaal Antoine Béthouart probeer om staatsgreep teen die Franse bevel in Marokko, sodat hy die volgende dag aan die Geallieerdes kon oorgee. Sy magte omring die villa van generaal Charles Noguès, die Vichy-lojale hoë kommissaris. Noguès bel egter lojale magte wat die staatsgreep stopgesit het. Boonop het die staatsgreeppoging Noguès gewaarsku oor die dreigende inval van die Geallieerdes, en hy het die Franse kusverdediging onmiddellik versterk.
By Safi was die landings meestal suksesvol. Die landings is begin sonder om vuur te bedek, in die hoop dat die Franse glad nie sou weerstaan ​​nie. Nadat die Franse kusbatterye egter losgebrand het, het die geallieerde oorlogskepe die vuur teruggeskiet. Teen die tyd dat generaal Harmon daar aankom, het Franse skerpskutters die aanvalstroepe (waarvan die meeste vir die eerste keer in die geveg was) op Safi se strande vasgemaak. Die meeste van die landings het agter skedule plaasgevind. Vervoervliegtuie het 'n Franse vragmotor konvooi vernietig wat versterkings na die strandverdediging gebring het. Safi het die middag van 8 November oorgegee. Teen 10 November is die oorblywende verdedigers vasgepen, en die grootste deel van Harmon se magte jaag om by die beleg van Casablanca aan te sluit.
By Port-Lyautey was die landingstroepe onseker oor hul posisie, en die tweede golf is vertraag. Dit het die Franse verdedigers tyd gegee om weerstand te organiseer, en die oorblywende landings is onder artillerie -bombardement uitgevoer. Met die hulp van lugdiens van die draers het die troepe vorentoe gestoot en die doelwitte is bereik.
By Fedala het die weer die landings ontwrig. Die landingsstrande het ná dagbreek weer onder Franse vuur gekom. Patton het om 08:00 geland, en die strandkoppe is later die dag beveilig. Die Amerikaners het die hawe van Casablanca teen 10 November omring, en die stad het oorgegee 'n uur voordat die laaste aanval sou plaasvind.
Casablanca was die belangrikste Franse Atlantiese vlootbasis na die Duitse besetting van die Europese kus. Die Seestryd by Casablanca was die gevolg van 'n verskeidenheid Franse kruisers, vernietigers en duikbote wat die landings teenstaan. 'N Kruiser, ses vernietigers en ses duikbote is deur Amerikaanse geweervuur ​​en vliegtuie vernietig. Die onvolledige Franse slagskip Jean Bart- wat vasgemaak en onbeweeglik was - op die landingsmag geskiet met haar een werkende geweertoring totdat dit deur die Amerikaanse geweervuur ​​uitgeskakel is. Twee Amerikaanse vernietigers is beskadig.
Oran [wysig | wysig bron]
'N Vervoer van 116 Supermarine Spitfires wat per see gestuur is, is binne net elf dae by North Front, Gibraltar, bymekaargemaak.
Die Center Task Force is verdeel tussen drie strande, twee wes van Oran en een oos. Landings op die westelikste strand is vertraag weens 'n Franse konvooi wat verskyn het terwyl die myneveërs 'n pad oopmaak. 'N Paar vertragings en verwarring en skade aan landingskepe is veroorsaak deur die onverwagte vlakheid van water en sandbanke, alhoewel periskoopwaarnemings uitgevoer is, het geen verkenningspartye op die strande geland om die plaaslike maritieme toestande te bepaal nie. Dit was in teenstelling met latere amfibiese aanvalle, soos Operation Overlord, waarin aansienlike gewig gegee is aan verkenning voor die inval.
Die Amerikaanse 1ste Ranger -bataljon het oos van Oran geland en vinnig die walbattery by Arzew gevang. Daar is gepoog om Amerikaanse infanterie direk by die hawe te laat land om vinnig die vernietiging van die hawe -fasiliteite en die skepping van skepe te voorkom. Die operasie - kode genoem Operasie Reservis- het misluk omdat die twee slotte van die Banff -klas verpletter is deur 'n kruisvuur van die Franse vaartuie daar. Die Vichy Franse vloot het uit die hawe gebreek en die geallieerde invalsvloot aangeval, maar die skepe is almal gesink of aan wal gedryf. Ζ ]
Franse batterye en die invalsvloot het gedurende 8–9 November vuurwisseling gemaak, met Franse troepe wat Oran en die omliggende gebied hardnekkig verdedig het. Swaar vuur van die Britse slagskepe het Oran se oorgawe op 9 November meegebring.
Landings in die lug [wysig | wysig bron]
Fakkel was die eerste groot aanval in die lug wat deur die VSA uitgevoer is. Die Amerikaanse 509ste Parachute Infanterieregiment Η ] vlieg die hele pad van Brittanje oor Spanje, met die bedoeling om naby Oran te val en vliegvelde by Tafraoui en La Sénia onderskeidelik 15 myl ( 24 kilometer) en 8 myl (8 kilometer) suid van Oran. ⎖ ] Die operasie is gekenmerk deur weer-, navigasie- en kommunikasieprobleme. Swak weer oor Spanje en die uiterste omvang het wydverspreide verspreiding veroorsaak en het 30 van die 37 vliegtuie genoodsaak om in die droë soutmeer ten weste van die doel te beland. ⎗ ] Tog is albei lughawens ingeneem.
Algiers [wysig | wysig bron]
Weerstand en staatsgreep [wysig | wysig bron]
Soos in Cherchell ooreengekom, het 400 Franse versetstryders in die vroeë oggendure van 8 November 'n staatsgreep in die stad Algiers uitgevoer. Vanaf middernag het die mag onder bevel van Henri d'Astier de la Vigerie en José Aboulker beslag gelê op belangrike teikens, waaronder die telefooncentrale, radiostasie, goewerneur se huis en die hoofkwartier van die 19de Korps.
Robert Murphy het 'n paar mans geneem en daarna na die woning van generaal Alphonse Juin, die senior Franse weermagoffisier in Noord -Afrika, gery. Terwyl hulle sy huis omring het (wat Juin eintlik 'n gevangene maak), probeer Murphy hom oorreed om hom aan die Geallieerdes te skaar. Hy is egter tot 'n verrassing behandel: admiraal François Darlan - die bevelvoerder van alle Franse magte - was ook op besoek aan Algiers. Juin het daarop aangedring om Darlan te kontak, en Murphy kon nie een van die twee bondgenote oorreed nie. Vroegoggend het die plaaslike Gendarmerie aangekom en beide Juin en Darlan vrygelaat.
Invasie [wysig | wysig bron]
Op 8 November 1942 is die inval gelei deur die Amerikaanse 34ste Infanterie met die een brigade van die Britse 78ste, die ander as reserwe. Die landings is verdeel tussen drie strande - twee wes van Algiers en een oos. Alhoewel sommige landings na die verkeerde strande gegaan het, was dit onbelangrik vanweë die uiters lae vlak van Franse opposisie. Al die kusbatterye is deur Franse weerstand geneutraliseer, en een Franse bevelvoerder het die geallieerde bondgenote openlik verwelkom.
Die enigste gevegte het plaasgevind in die hawe van Algiers self, waar twee operasionele terminale in Operasie Terminal probeer het om 'n groep Amerikaanse Rangers direk op die beskuldigdebank te laat land, om te voorkom dat die Franse die hawe geriewe vernietig en hul skepe afskud. Swaar artillerievuur het die een verwoester verhinder om te land, maar die ander kon 250 Rangers ontkry voordat dit ook terug see toe gery is. Ζ ]
Die gelande troepe het vinnig die binneland binnegedring en generaal Juin het die stad om 18:00 aan die Geallieerdes oorgegee.
Vandag in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog - Nov. 8, 1942
75 jaar gelede - Nov. 8, 1942: Operasie fakkel: 400 000 Amerikaanse en Britse troepe land in drie hoofmagte in Marokko en Algerië.
Vlote en bevelvoerders
Admiraal Henry Kent Hewitt
3 swaar kruisers
1 ligte kruiser
Viseadmiraal Félix Michelier
Op 8 November 1942 het die militêre magte van die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk 'n amfibiese operasie teen Frans-Noord-Afrika geloods, veral die gebiede wat Algerië en Marokko in besit het van Frankryk. Daardie landing, met die naam van die naam 'Torch, ' weerspieël die resultate van lang en omstrede argumente tussen Britse en Amerikaanse beplanners oor die toekomstige verloop van die geallieerde strategie — argumente wat uiteindelik stilgemaak is deur die tussenkoms van die Amerikaanse president, Franklin D.Roosevelt. In direkte en indirekte opsig was die fakkel se impak enorm op die verloop van die Anglo-Amerikaanse strategie gedurende die res van die oorlog. Dit was moontlik die belangrikste strategiese besluit wat die geallieerde leiers sou neem. Hierdie amfibiese operasie het die landing in Frankryk onvermydelik tot 1944 uitgestel, maar terselfdertyd het dit die Verenigde State in staat gestel om sy enorme industriële en mannekragbronne te mobiliseer vir die titaniese lug- en grondgevegte wat die geallieerde veldtogte van 1944 gekenmerk het.
Amerikaanse strategiese denke vroeg in 1942 was daarop gemik om Nazi -Duitsland te verslaan voordat ons na die probleme kyk wat 'n vloed van Japannese verowerings en oorwinnings in die Stille Oseaan veroorsaak het. Generaal George C. Marshall, die stafhoof van die Amerikaanse weermag, beskou die strategiese probleem in eenvoudige terme: die Verenigde State moet sy militêre mag konsentreer om so gou as moontlik 'n suksesvolle verblyf op die Europese vasteland te bereik. In die somer van 1942 lyk die toestand van die Sowjet -leër wanhopig, terwyl die panzerdivisies van Adolf Hitler steeds verder na Stalingrad en die Kaukasus gedruk het. Sommige Amerikaanse militêre beplanners het geglo dat dit nodig sou wees om Noordwes-Europa in 1942 binne te val om die hitte van die hardgedrukte Sowjets af te haal. Maar hul voorkeurdatum was die lente van 1943, toe Amerikaanse grondmagte beter voorbereid, opgelei en toegerus sou wees om die Wehrmacht op die Europese vasteland te beveg. Wat ook al die probleme van so 'n operasie was, hulle het geglo dat Amerikaanse kennis en hulpbronne dit kan oplos.
Britse militêre leiers, onder leiding van die formidabele hoof van die keiserlike generale staf, veldmaarskalk Alan Brooke, het 'n heel ander benadering gevolg. Hulle was glad nie optimisties oor 'n amfibiese operasie oor die kanaal in 1943 nie, en hulle was heeltemal daarteen gekant om so 'n operasie in 1942 te loods. so 'n poging. Boonop het Brittanje se militêre leiers die wrede gevegte teen die Duitsers in die Eerste Wêreldoorlog beleef wat sulke groot slagoffers op hul magte veroorsaak het. Die meeste van hulle het ook tydens die rampspoedige veldtog in Frankryk in 1940 die geweldige Weermacht ''s gekonfronteer, terwyl die ervarings van Britse magte in Noord -Afrika en Libië teen veldmaarskalk Erwin Rommel niks gedoen het om hul respek vir Duitse militêre vermoëns te verminder nie. Na die oorlog het Brooke die situasie in hierdie terme gestel: Ek vind Marshall se rigiede strategie baie moeilik om te hanteer. Hy het nooit ten volle besef wat die bedrywighede in Frankryk sou beteken vir die verskillende opleidingsstandaarde van Duitse afdelings in teenstelling met die rou Amerikaanse afdelings en vir die meeste van ons nuwe afdelings. Hy kon nie die feit besef dat die Duitsers die punt van aanval so drie tot vier keer vinniger kon versterk as wat ons kon nie, en hy sou ook nie verstaan ​​dat ons, totdat die Middellandse See weer oop was, altyd onder 'n verlammende tekort aan seevervoer moet ly nie. 8217
Daarom, veral omdat hulle die grootste deel van die invallende magte sou voorsien het, het die Britte hul teenstand teen enige amfibiese landing in 1942 verset. In plaas daarvan het hulle die Amerikaners aangemoedig om die moontlikheid te oorweeg om in te gryp in die Middellandse See om die as -militêre mag van die ooste van Noord te verwyder. Afrika en maak die groot binnelandse see oop vir die beweging van geallieerde konvooie. Die gevolg was 'n dooie punt wat Marshall vir 'n kort tydjie laat oorweeg het om die klem van die Amerikaanse weermag van die European Theatre of Operations na die Stille Oseaan oor te skakel. President Roosevelt het egter geweier om te hoor van so 'n verandering in die Amerikaanse strategie. Op daardie stadium, in die somer van 1942, het hy iets gedoen wat die Britse premier, Winston Churchill, nooit gedurende die hele Tweede Wêreldoorlog sou doen nie. Hy het ingegryp en sy militêre adviseurs oorheers. Roosevelt het sy generaals 'n direkte bevel gegee om die Britse voorstel vir landings langs die kus van Frans -Noord -Afrika te ondersteun. Die redenasie van die president was grotendeels gebaseer op politieke noodsaaklikheid. As Duitsland die hooffokus van die Amerikaanse oorlogspoging bly, iets waarin Roosevelt selfs vuriger geglo het as sy militêre adviseurs, sou Amerikaanse troepe êrens in Europa teen die Duitsers moes veg. Gegewe die Britse houding, was daar geen ander keuse as om teen Marokko en Algerië te beweeg nie en sodoende Amerikaanse magte tot die stryd om beheer oor die Middellandse See te verbind.
Die finale plan was 'n ambisieuse plan. Die westelike geallieerdes sou 65 000 man vervoer, onder bevel van luitenant -generaal Dwight D. Eisenhower, uit hawens in die Verenigde State en Engeland, en Franse besittings van Noord -Afrika by Casablanca, Oran en Algers binnedring. Die geallieerde optrede teen Frans -Noord -Afrika het baie baat gevind by die feit dat die aandag van die as- politieke en militêre leiers elders gefokus bly. Die Duitsers was betrokke by hul stryd om Stalingrad en die Kaukasus. Boonop het die situasie in Egipte gedurende September en Oktober al hoe erger geword namate die Britte hul magte onder luitenant -generaal Bernard Montgomery opgebou het vir 'n hernude offensief teen Rommel's Afrika Korps. Einde Oktober val die Montgomery se agtste weermag die Duitsers by El Alamein aan, wat 'n massiewe uitputtingsgeveg veroorsaak wat die as -magte nie kon wen nie. Nie verrassend nie, het die leiers van die as gefokus op wat in Egipte se woestynsand gebeur het. Vroeg in November het die magte van Rommel vinnig teruggetrek in Libië teen die uitdrukking van Hitler se bevele.
Begin November het Duitse en Italiaanse intelligensie 'n groot opbou van geallieerde skeepsvaart rondom Gibraltar opgemerk. Maar die Duitsers het die dreigement afgemaak as bloot nog 'n groot voorraadkonvooi om Malta te versterk. Die Italianers was nie so seker nie, maar op daardie stadium in die oorlog het die Duitsers hulle min aandag gegee. 'N Dagboekinskrywing vir 8 November deur die Italiaanse minister van buitelandse sake, Galeazzo Ciano, dui op die omvang van die wanorde in die as-kamp aan die begin van die fakkel: ' 8 November 1942: om vyf-en-dertig in die oggend [Duitse minister van buitelandse sake, Ulrich Jaochim] von Ribbentrop gebel om my te verwittig van Amerikaanse landings in Algerynse en Marokkaanse hawens. Hy was nogal senuweeagtig en wou weet wat ons wou doen. Ek moet erken dat ek te slaperig was om 'n baie bevredigende antwoord te gee.
Op operasionele vlak het die fakkellande byna onmiddellik geslaag. Die aanvanklike hoop van die geallieerdes was dat dissidente Franse offisiere wat die geallieerde saak ondersteun het, sou opstaan ​​en beheer oor die hefbome van mag sou neem. Sulke hoop was egter onwaar. Ironies genoeg het die militêre magte van Vichy Frankryk weer, soos hulle in Dakar in 1940 en in Sirië in 1941 gedoen het, die Geallieerde militêre magte weerstaan ​​en iets wat hulle nie kon doen teen die invallende Duitse magte in Frankryk in November 1942 en in Tunisië nie. dieselfde maand. Gelukkig vir die lot van die Geallieerde inval, het die Duitsers nooit die Vichy -leiers vertrou nie en het hulle gevolglik verhinder om hul militêre magte in Noord -Afrika te moderniseer. Die gevolg was dat Franse tenks selfs volgens 1940 -standaarde verouderd was, terwyl die verdedigers onvoldoende gevegsvliegtuie gehad het. Nietemin het die Franse goed rekenskap van hulself gegee. Op sommige plekke was dit 'touch and go', maar uiteindelik was die Franse nooit in staat om volgehoue ​​weerstand teen aanvallende Geallieerde magte te bied nie.
Vir die aanvanklike landings het die Amerikaners die grootste deel van die magte verskaf, in die hoop dat die Franse minder bereid sou wees om Amerikaanse troepe weerstand te bied. Dit was ook 'n ledige hoop. Aan die kus van Marokko kon die Franse nie effektief teen die meeste Amerikaanse landings optree nie, maar die swaar Atlantiese branders het die swak weerstand meer as goedgemaak. Tydens die landings by Fedala het die vervoer Leonard Wood 21 van sy landingstuig in die branders verloor, met groot lewensverlies. Die vervoer Thomas Jefferson het 16 van sy 31 landingsvaartuie, met nog drie beskadigdes, verloor deur slegs die eerste troepegolf te lewer. Die vervoer wat Carroll die ergste ondervind het: sy verloor 18 van haar 25 landingsvaartuie in die eerste golf en vyf in die tweede golf, en laat net twee bestuurbare bote troepe en voorrade na die strandkop. Gelukkig vir die Amerikaners het slegs die landings naby Mehdia ernstige opposisie ondervind van die verdediging van die Franse magte. Soos die amptelike geskiedenis opmerk: Die situasie van [die landings] krag teen die aand, 8 November, was onveilig en selfs onseker. '
Slegs eersteklas leierskap deur genl.maj Lucian Truscott, harde gevegte deur Amerikaanse troepe en ondersteuning van die skietgeweer, kon uiteindelik teen 10 November die vliegveld naby Mehdia in Amerikaanse hande gee. Op daardie stadium het gevegte gestaak weens onderhandelinge tussen Franse militêre leiers en die bondgenote in Algerië.
Die landingsmagte langs die Algerynse kus het egter stywer weerstand geloop. Terwyl die landings by Oran suksesvol was, het hulle weens die Franse weerstand en die groenheid van Amerikaanse troepe gou agtergekom. Die feit dat die Franse geen lugondersteuning gehad het nie, het die Amerikaners tot 'n mate gespaar. Teen die aand van 8 November het die 1ste Infanteriedivisie sy doelwitte bereik, behalwe in die gebied van St. Cloud, waar die Franse weerstand hardnekkig was. Soos hy in Normandië sou doen, het brig. Genl Theodore Roosevelt Jr., seun van die voormalige president, was 'n inspirerende en effektiewe gevegsleier. Tog het 'n stygende branding in die loop van die dag begin belemmer met die landingsoperasies. Die aand moes die geallieerde vlootbevelvoerders die landingsoperasies oor die strande staak. Op die tweede dag het die Franse voorberei om 'n teenaanval te loods, maar geallieerde lugaanvalle en vlootgeweer het hulle in hul spore doodgekeer. Ondanks aansienlike weerstand van die Franse, was Amerikaanse magte op 10 November in staat om Oran 's se verdediging aan te val en te oorweldig toe die wapenstilstand tussen die opponerende partye in werking getree het.
Operasies teen die hawe van Algiers was die moeilikste opdrag vir die aanvallende Geallieerde magte. Die Franse het nie net aansienlike grondmagte in die gebied nie, hulle het ook 52 vegvliegtuie en 39 bomwerpers gehad. Die hawe self is verdedig deur sterk kusartillerieposisies. Die belangrikste aanvalle van die Geallieerdes kom dus op strande in die weste en ooste van die stad. Britse kommando's en gewone infanterie, sowel as die Amerikaanse weermag se 168ste regimentele gevegspan (RCT), het in die weste geland, en die Amerikaanse 39ste gevegspan, ondersteun deur kommando's, het oos van die hawe aan wal gekom.
Die Geallieerde aanval het ook 'n gewaagde aanval op die hawe self ingesluit. Twee Britse vernietigers, Gebreek en Malcolm, het personeel van die Royal Navy en die 3de Bataljon, 135ste Infanterie, van die Amerikaanse 34ste Infanteriedivisie gedra. Voordat een van die verwoesters die versperring van die hawe kon breek, het die Franse losgebrand. Malcolm het ernstige skade opgedoen en teruggedraai. Gebreek het deur die versperring gekom en haar troepe op die mol laat beland. Binne 'n kort tydjie het die landingsgeselskap beslag gelê op die stad se elektriese kragstasie en petroleumtenkplaas. Maar die Franse reageer kragtig, en toe die troepe van die 168ste RCT nie opdaag nie, was die Amerikaanse bevelvoerder genoodsaak om sy magte oor te gee.
Die landings in die weste was heeltemal suksesvol. Teen die aand het die Britse en Amerikaanse soldate al hul doelwitte bereik, hoewel die tempo van hul opmars baie stadiger was as wat beplanners verwag het. Veral belangrik was die neutralisering van die Franse vliegveld by Blida, wat die lugbedreiging, soos dit, verwyder het. Die oostelike landings het ook geslaag teen ligte weerstand. Teen die oggend het Amerikaanse troepe die Maison Blanche -vliegveld beveilig en die Royal Air Force (RAF) Hawker Hurricanes vlieg oor die stad. Teen die nag was die geallieerde magte uit die weste reeds aan die buitewyke van die stad, terwyl diegene uit die ooste die voorstede nader. Die Franse verdedigers was in 'n onmoontlike situasie, 'n feit wat daartoe gelei het dat Franse bevelvoerders ingestem het tot 'n skietstilstand.
Soos die toeval sou toeval, was die nommer twee man in die Vichy Franse hiërargie, admiraal FranÇois Darlan, toevallig in Noord -Afrika by sy siek seun. Ondanks sy jammer rekord van samewerking met die Duitsers, het Darlan gou besef dat die Vichy-regering in 'n hopelose situasie verkeer en dat verdere stryd teen die Britte en Amerikaners niks sal doen om die langtermynbelange van Frankryk te bevorder nie. Boonop het Duitse magte duidelik op die grense van Vichy Frankryk vergader om die res van die land te beset. Darlan het 'n ooreenkoms aangegaan met die Geallieerdes wat die gevegte in Algerië en Marokko gestaak het. Terugskouend het die ooreenkoms die lewens van 'n aansienlike aantal Amerikaanse en Britse soldate gered, terwyl dit uiteindelik die Franse troepe in Noord -Afrika tot beskikking van die Geallieerde saak gestel het. Nietemin het daar in Groot -Brittanje en die Verenigde State 'n groot geskreeu ontstaan ​​oor die hantering van die Fascistiese Darlan en 'n geskreeu wat eers op Kersaand 1942 deur die sluipmoord van Darlan gestuit is.
Terwyl die Geallieerdes geveg het om die Franse verdediging te onderdruk, het die FÜhrer en sy adviseurs een van die rampspoedigste strategiese besluite van die Tweede Wêreldoorlog geneem. Ondanks die enorme uitstrek van Duitse magte aan die Oosfront — in 'n paar weke sou die Sowjets hul teen -offensief in Stalingrad begin en Hitler beveel dat Tunisië in beslag geneem moet word. Toe die landings plaasvind, was die FÜhrer op 'n trein van Oos -Pruise na München om sy jaarlikse toespraak te hou, en herdenk die mislukte Nazi -putsch van 1923. Die OKW (Oberkommando der Wehrmacht, of gewapende magte se hoë bevel) ) personeel, wat in Oos -Pruise bly, het gewaarsku dat Noord -Afrika nie gehou kan word nie, maar soos 'n stafoffisier na die oorlog opgemerk het, het die beoordeling ongemerk verbygegaan in die algemene warboel van vae politieke en strategiese idees wat hoofsaaklik gebaseer was op prestige -oorwegings. Daar was beslis geen algehele strategiese beoordeling van bykomende verbintenisse in Noord -Afrika nie. Hitler het deur Junkers Ju-52's valskermsoldate-eenhede oor die Middellandse See gehaas, en gewone infanterie- en gepantserde eenhede het spoedig gevolg.
In teenstelling met die situasie in Marokko en Algerië, het die Franse garnisoen en goewerneur van Vichy in Tunisië saamgewerk met die Duitse besettingsmag, 'n groep liggewapende valskermsoldate. Die Wehrmacht het toe swaarder infanterie en gepantserde magte oor die Middellandse See beweeg om Tunisië te beveilig en die geallieerde aanvalle langs die kus van Algerië te weerhou. Hierdeur het Hitler 'n hele leër Duitsers en Italianers in 'n lokval geplaas, maar in teenstelling met die strik by Stalingrad was dit sy eie taak. Aan die oorkant van die Middellandse See, met slegs swak toevoerlyne uit Italië, was die asmagte gyselaars van die noodlot. Hulle het 'n logistieke stryd gekonfronteer wat hulle nie kon hoop om te wen nie, te midde van die oorweldigende meerderheid van die Geallieerdes en 'n meerderwaardigheid wat die verbreking van die Wehrmacht se hoë vlak kommunikasiekode via Ultra-dekripsies slegs kon versterk. Om die probleme wat die as -magte konfronteer, te vererger, het Hitler, wat woedend was deur die pessimisme van Rommel dat Noord -Afrika nie gehou kon word nie, 'n nuwe bevelvoerder van die Duitse magte in Tunisië aangestel. En daardie bevelvoerder, JÜrgen Freiherr von Arnim, 'n uitstekende, onaangename produk van die Duitse algemene personeel, het geweier om met Rommel saam te werk om Tunisië te verdedig.
Op die oog af was die feit dat die Duitsers Tunisië kon gryp en daarna versterk, 'n groot terugslag vir die geallieerde wapens. In die groter sin was dit allesbehalwe 'n mislukking. Die ses maande se gevegte in die Tunisiese woestyn in Noord -Afrika was 'n verdere waarskuwing vir die onvoorbereidheid van Amerikaanse troepe om die Wehrmacht op sy tuisveld in Noord -Europa te betrek. Die nederlaag van Amerikaanse magte by die Kasserine Pass by Rommel se Afrika Korps in Februarie het die algemene en spesifieke swakhede van Amerikaanse troepe en leiers onderstreep. Maar een van die tekens van Amerikaanse militêre doeltreffendheid gedurende die Tweede Wêreldoorlog, in teenstelling met dié van hul Britse bondgenote, was die leerkurwe waarmee troepe en bevelvoerders by die werklike gevegstoestande aangepas het.
Die nederlaag by Kasserine was die beginpunt vir Marshall se generaals om die proses te begin om grondmagte te ontwikkel wat die Wehrmacht op die velde van Frankryk kon verslaan en verslaan. 'N Mens kan ook oplet dat die gevegte in Noord -Afrika 'n geskenk was in die voorbereiding van die Amerikaanse weermag se mediese dienste op die ingewikkeldheid van die versorging van groot getalle gewondes onder gevegstoestande.
Die aanvanklike Duitse suksesse gedurende die winter van 1942-1943 om hulself te bekamp teen die druk van Anglo-Amerikaanse magte het teen die lente in 'n katastrofe verander. Gesteun deur Ultra -ontsyfering, het die geallieerde lug- en vlootmagte die Duitse kommunikasielyne tussen Sicilië en Noord -Afrika eers gesluit. Teen April 1943 het die Axis -vennote slegs per vliegtuig oor die Middellandse See beweeg. Ook hier onthul Ultra hul bewegings en wagte geallieerde vegters veg met die gepaardgaande Luftwaffe-vliegtuie om die Ju-52-vervoer te slag. Die einde kom vroeg in Mei met die oorgawe van die oorblywende Duitse en Italiaanse magte in Noord -Afrika. Die verlies van eersgenoemde beroof die Duitse hoë bevel van enige kans om 'n effektiewe mobiele reservaat teen 'n geallieerde afkoms op Fascistiese Italië te vestig. In die geval van die Italianers het die nederlaag in Tunisië die laaste effektiewe militêre magte vernietig waarmee Sicilië en die vasteland vroeg in Julie teen die geallieerde landings verdedig kon word (Operasie Husky). Die val van die Fascistiese bewind van Benito Mussolini ' het byna onmiddellik op die hakke van die suksesvolle veldtog gevolg.
So, wat was uiteindelik die voordele en nadele van Torch? Trouens, daar was relatief min nadele. Aan die een kant was Marshall duidelik korrek dat 'n Amerikaanse ingryping in die Middellandse See in November 1942 'n landing aan die kus van Frankryk onmoontlik sou maak in 1943. Aan die ander kant was die vooruitsigte vir 'n suksesvolle landing deur Geallieerde amfibiese magte in 1943 op die swaar verdedigde kus van Noord -Frankryk was op sy beste twyfelagtig. Fakkel het egter wel die opening van die geallieerde kommunikasielyne van die Geallieerdes moontlik gemaak, wat ongeveer 5 tot 6 miljoen ton skeepvaart bevry het vir gebruik elders in die wêreld. Dit alleen was 'n enorme seën vir die hardgesinde Geallieerde koopvaardier, wat nog nie kon herstel van die rampspoedige verliese wat tydens die groot konvooigevegte van 1942 gely is nie.
Een van die belangrikste onverwagte voordele van Fakkel was die feit dat militêre operasies in die Middellandse See van November 1942 tot die herfs van 1943 die Britte en Amerikaners in staat gestel het om 'n effektiewe gesamentlike, gesamentlike hoë bevel te vestig.Dit het aan geallieerde stafoffisiere en senior militêre leiers die geleentheid gebied om saam te werk aan die ontwikkeling van algemene praktyke, en selfs 'n gemeenskaplike taal vir militêre operasies. Eisenhower het veral gebaat by die ervaring van die leiding van 'n gesamentlike mag van Britse en Amerikaanse grond-, see- en lugmagte. Vanaf September 1943 het Britse en Amerikaanse senior grond- en lugbevelvoerders begin met die proses om van die Middellandse See na Londen oor te skakel om te begin beplan vir Operasie Overlord. Behalwe Eisenhower, Bernard Law Montgomery (grondmagbevelvoerder), Omar Bradley (bevelvoerder van die eerste leër), George S. Patton (bevelvoerder van die derde leër), Carl 'Tooey ' Spaatz (hoof, Strategiese lugmag, Europa), Arthur Tedder ( Eisenhower se hoof adjunk) en James H. Doolittle (bevelvoerder van die Agtste Lugmag) het almal van die Middellandse See, waar hulle hul spore gewen het, oorgeplaas na die Overlord -operasie. Wat ook al die probleme wat tydens die veldtogte in Noordwes -Europa gedurende 1944 en 1945 in die bevelverhoudings sou ontstaan, hulle was ten minste hanteerbaar. 'N Mens kan net dink hoeveel moeiliker Anglo-Amerikaanse samewerking sou gewees het sonder die jaar en 'n half van geurmiddels in Noord-Afrika en die Middellandse See. Daardie 18 maande se gevegte het boonop 'n geweldige invloed gehad op die vermoë van die Wehrmacht om die inval af te weer. Nederlae by Stalingrad, by Kursk en langs die Dnieperrivier in die herfs van 1943 is gevolg deur 'n rampspoedige reeks nederlae in die Oekraïne gedurende die winter van 1943-1944 wat die Duitse vegmag ernstig ondermyn het.
Maar dit was nie net die grondmagte van die Ryk wat vreeslike nederlae gely het nie. In die loop van die jaar van die lente 1943 tot die lente van 1944 het die gekombineerde bomwerperaanval onophoudelik druk op die Luftwaffe en die Duitse lugverdedigingstelsel geplaas. Die Duitsers het 'n tyd lank so goed gegee as wat hulle kon. In twee rampspoedige lugaanvalle op Schweinfurt in Augustus en Oktober 1943 het die Amerikaanse Agtste Lugmag 60 bomwerpers verloor wat tydens elke aanval neergeskiet is. Bemanningsverliese in die agtste het gedurende die laaste agt maande van 1943 elke maand 'n koers van meer as 30 persent gehang. Maar in Januarie 1944 het die gety uiteindelik ten gunste van die Amerikaners geswaai. Die Noord-Amerikaanse P-51 Mustang, met sy buitengewone reeks, het die groot bomwerperformasies met vegvliegtuie tot by Berlyn voorsien, en die Luftwaffe het 'n verlies verloor wat uiteindelik tot sy ineenstorting gelei het. Teen Mei 1944 het die Amerikaanse lugoffensief algemene lug superioriteit oor die Europese vasteland gewen.
Boonop beskik die geallieerde lugmagte in die lente van 1944 oor vermoëns sowel as oor 'n magstruktuur waarmee hulle 'n massiewe en effektiewe veldtog teen die Franse vervoernetwerk kon voer. Teen 6 Junie 1944 het die hele spoornetwerk in Wes- en Sentraal -Frankryk grootliks onderbreek, en die Duitsers het die stryd om die logistieke opbou verloor voordat die Normandië -veldtog ooit begin het. Geallieerde lugmagte het nie die vermoë of die kragstruktuur om in 1943 so 'n veldtog te voer nie.
Die besluit van Franklin Roosevelt om Amerikaanse troepe te verbind tot die beslaglegging op Frans -Noord -Afrika was een van die belangrikste van die oorlog. Dit weerspieël die werklike realiteite van die strategiese situasie in die herfs van 1942. Die Britte het gelyk: Die militêre magte van die Westerse moondhede was eenvoudig nog nie gereed om die Wehrmacht op die Europese vasteland aan te gaan nie. Noord -Afrika was so ver van Duitsland dat dit die potensiaal van Nazi -militêre mag tot die minimum beperk het. En die onverwagse toewyding van aansienlike Duitse magte aan Tunisië het die Amerikaanse weermag 'n uitstekende geleentheid gebied om te leer hoe om 'n formidabele teenstander ver van sy vaderland te beveg, terwyl hy uiteindelik saam met die Britte 'n groot nederlaag op die as sou toedien. Boonop het die opening van die Middellandse See, deur die geallieerde seël van kommunikasie te verkort, enorme verligting gebring vir die swaar onderdrukte handelsvlote waarop die projeksie van die geallieerde militêre mag absoluut afhang.
Teen die einde van 1943 het die magsbalans soveel gegroei ten gunste van die Amerikaners dat hulle kon bepaal dat die belangrikste poging in 1944 sou fokus op 'n landing in Noordwes -Europa. Ondanks aansienlike huiwering van senior Britse leiers, waaronder Churchill, het Amerikaanse strateë hierdie deurslaggewende verandering in die geallieerde strategie gedwing — 'n verandering wat onvermydelik Anglo-Amerikaanse magte sou lei tot die verowering van Wes-Duitsland, 'n prestasie wat die strategiese grondslag gelê het vir die uiteindelike oorwinning van die Koue Oorlog. Fakkel het die podium vir dit alles bepaal.
Hierdie artikel is geskryf deur Williamson Murray en verskyn oorspronklik in die November 2002 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog. Vir meer wonderlike artikels, haal u u kopie van Tweede Wereldoorlog.
8 November 1942 - Geskiedenis
Na 'n reeks bitter nederlae van Frankryk na Noorweë na Kreta, was die nuus van die Japannese aanval op Pearl Harbor en Amerika se toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog een van die vroeë hoogtepunte van die leiersjare van premier Winston Churchill.
Groot -Brittanje het nou 'n kragtige bondgenoot in die stryd teen fascisme, en die uiteindelike oorwinning was 'n sekerheid. 'Dus, ons het immers gewen!' Churchill juig. 'Ons het die oorlog gewen.' Maar die voer van oorlog is nooit eenvoudig nie, en die voering van 'n koalisieoorlog is uitdagend.
Die vegterleier wat sy eilandnasie geïnspireer het toe dit alleen die voortbestaan ​​van die Westerse beskawing in 1940 verseker het, kon in Desember 1941 nie voorspel hoe moeilik dit sou wees om 'n gemeenskaplike strategie vir die verslaan van die asmagte te koördineer nie. Die moeilikheid het begin met die massiewe Duitse inval in Rusland in Junie 1941.
Op grond van die beginsel dat "die vyand van my vyand my vriend is", het Churchill die Sowjet -diktator Josef Stalin bygestaan ​​en konvooie van tenks, vragmotors, vliegtuie en ander noodsaaklike toerusting gestuur wat Brittanje nie sou kon spaar nie. Maar terwyl Duitse troepe na die poorte van Moskou stoot, eis Stalin meer op 19 Julie. Die Sowjet -leier was vasberade oor die opening van 'n tweede front om die druk van Rusland af te haal.
Aangesien haar gewapende magte uitgeput was na byna twee jaar se oorlog en so dun oor die hele wêreld gestrek het, kon Brittanje in 1941 amper nie 'n tweede front beplan nie-'n aanval oor die Engelse kanaal teen die Nazi-besette Europa-toe die Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt het in September 1941 ingestem om Lend-Lease matériel na Rusland te stuur, Stalin het weer 'n tweede front gevra. En hy sou sy aanvraag gedurende die volgende drie jaar verhoog.
Douglas SBD-3 Dauntless-duikbomwerpers en Grumman F4F-4-vegters berei voor op die vliegdek van die begeleier USS Santee. Sommige van die vliegtuie is geverf met geel herkenningsringe op hul romp vir Operation Torch.
Brittanje en die Verenigde State, wat nog neutraal was, maar deur Roosevelt se strategiese insig na haar bondgenoot se kant gekom het, kon eers in 1941 hoop op Rusland se voortbestaan ​​terwyl hulle bereken het hoe om diktator Adolf Hitler van sy oostelike veldtog af te lei en sy leër aan die periferie van die Nazi -ryk. Die beplanning van die liggings en intensiteit van sulke aanslae in die Middellandse See en die Balkan, sou Churchill die volgende drie jaar besig hou.
Hy het reeds een van hierdie veldtogte in die Westelike Woestyn uitgevoer en in 'n ander een gewen, die vernietiging van Benito Mussolini se Italiaanse Fascistiese ryk in Oos -Afrika. Brittanje het misluk in 'n derde onderneming, die ingryping in Griekeland, hoewel sy die mag om weer te staak behou het. Na die noodlottige Anglo-Franse veldtog van 1940 was Noorweë ook 'n sektor wat Churchill voortdurend in gedagte het. Nadat Amerika die oorlog betree het, besef die premier, kan dit net 'n kwessie van tyd wees voordat hulle gesamentlik 'n tweede front oopmaak om die beton-en-staal Atlantiese muur wat Hitler aan die noordelike kus van Frankryk bou, te breek.
Vier maande voor Pearl Harbor, het Churchill en Roosevelt tydens hul eerste gesprekke in Placentia Bay ooreengekom oor 'n 'Duitsland eerste' beleid, maar die meeste Amerikaners, waaronder sommige van die voorste militêre adviseurs van FDR, beskou Japan as die vyand wat die meer onmiddellike vergelding verdien. Gedurende die eerste jaar van die Stille Oseaan -oorlog was Churchill dus gefrustreerd in 'n onbekende situasie. Hy was nie meer bang vir 'n nederlaag nie, maar hy was eweneens nie meer die heer van die strategie van sy eie land nie.
Omdat die Britse Ryk slegs met die steun van Amerika die oorlog kon wen, het Churchill, die vernaamste strateeg onder die nasionale leiers van die Tweede Wêreldoorlog, die ontwakende "arsenaal van demokrasie" nie anders nie as om die standpunte van die gesamentlike stafhoofde van die VSA te aanvaar. . Terwyl die lede gretig en ongeduldig was, het die meeste min of geen gevegservaring gehad nie, en min het die omvang van die Nazi -bedreiging ten volle begryp. Roosevelt was geneig om die leiding van die premier te volg en na hom te luister, maar die stafhoof van die weermag, generaal George C. Marshall en die hoof van die marine -operasies, admiraal Ernest J. King, was nie so geneig nie.
Tydens die openingsoomblikke van Operation Torch drom Amerikaanse infanteriste aan boord van 'n landingsvaartuig om op 8 November 1942 na die Noord -Afrikaanse kuslyn by Oran te hardloop.
Die acerbiese koning was geïnteresseerd in die Stille Oseaan, waar die Amerikaanse vloot sterk toegewyd was, tot die uitsluiting van alle ander teaters, terwyl die passievolle Marshall-'n eersteklas organiseerder eerder as strateeg-toegewyd was aan Europa. Laasgenoemde was van mening dat 'n tweede front die vroegste moontlike roete na Duitsland moes neem, soos Stalin eis. Marshall het daarom baie agterdogtig geraak oor alle pogings om pogings hiervan uit te stel of af te lei.
Churchill het geweet dat so 'n onderneming onprakties en gevaarlik was in 1941 of in 1942, en hy het teruggekeer om te vroeg te pleeg. 'Onthou dat daar op my bors die medaljes van die Dardanelles, Antwerpen, Dakar en Griekeland is,' het hy op 5 Julie 1941 uitgeroep aan die minister van buitelandse sake, Anthony Eden, met verwysing na vier rampspoedige amfibiese veldtogte wat hy in die twee wêreldoorloë geloods het. Die geallieerde strategie, het Churchill geglo en sou probeer om FDR en sy generaals te beïndruk, moet "Duitsland eerste wees, maar nog nie heeltemal nie."
Dit was een ding, soos Churchill dit sien toe 1942 aanbreek, dat die Amerikaanse vloot en 'n paar marinekorps en weermagafdelings die eilande in die Stille Oseaan sou binnedring en breër amfibiese spronge in 1943 sou beplan. Maar 'n tweede front in Europa was iets heel anders. Dit sou die hele Anglo-Amerikaanse ekspedisie-magte, wat nie maklik vervang kan word nie, verbind tot 'n aanval op 'n versterkte vasteland wat verdedig word deur 'n leër van 300 afdelings wat deur die kragtigste oorlogsmasjien ter wêreld ondersteun word.
In 1941 en later het Churchill op 'n smal en gladde pad gestap. Aan die een kant durf hy nie die verbintenis van Brittanje tot 'n tweede front af nie, sodat die Amerikaners nie tot die gevolgtrekking kom dat hulle krag beter in die Stille Oseaan gebruik sou word nie; Amerikaanse haas om die vasteland binne te val voordat sukses redelikerwys gewaarborg kon word.
Churchill het nagmerries gehad oor 'n bloedbad op die Franse strande en dring daarop aan dat 'n tweede front slegs sal heers as dit met oorweldigende land-, see- en lugsterkte gelanseer word. Maar opgeleide mannekrag, voldoende landingsvaartuie en noodsaaklike lugsteun was nie beskikbaar in 1941 of 1942 nie. Die Geallieerdes moes eenvoudig hul krag opbou en die moontlikheid van 'n tweede front in die lente van 1943 oorweeg.
Dit was wat Churchill vir Stalin moes vertel toe hy vroeg in Augustus 1942 saam met veldmaarskalk sir Alan Brooke, hoof van die keiserlike generale staf, na Moskou gegaan het. ontmoedig mekaar voordat 'n Westerse tweede front geloods is. Churchill het hom probeer kalmeer deur te onthul dat die Wes -Geallieerdes Noord -Afrika later in 1942 sou binnedring, maar die growwe, genadelose Sowjetleier beskuldig die Britte van lafhartigheid. 'N Woedende Churchill reageer met 'n vloed van oratorium, hoewel wodka vrylik vloei en die kwikstalin Stalin uiteindelik die Noord -Afrika -plan en die dapperheid van die Britte prys.
'N Aanval is op 19 Augustus 1942 aan die kus van Frankryk gedoen, wat tragies die wysheid van Churchill se versigtigheid oor 'n inval oor die kanaal beklemtoon het. In Operation Jubilee, 'n 'in-verkenning', val 1 000 Britse kommando's en 5 000 Kanadese troepe die versterkte hawe Dieppe aan, met rampspoedige gevolge. Harde lesse is geleer vir die inval in Normandië twee jaar later, maar ten koste van 3,623 mans vermoor, gewond of gevange geneem. Veldmaarskalk Brooke het gesnuif: 'Dit is 'n les vir die mense wat die invasie van Frankryk [in 1942] aandring.'
Die fiasko het die Amerikaanse hoë bevel, selfs generaal Marshall, oortuig dat 'n inval in Frankryk in 1942 nou buite die kwessie was. Intussen het toenemende getalle Amerikaanse troepe onder Operasie Bolero in Engeland aangekom, en Roosevelt wou hulle daardie jaar toegewyd tot aksie sien. Na 'n groot stoeiery tussen die FDR, Churchill en hul militêre hoofde, is daar 'n kompromis bereik: Operasie Super-gimnas (wat binnekort Operation Torch vir dramatiese effek hernoem is). Die inval in Noord -Afrika word beskou as 'n meer realistiese alternatief vir 'n onmiddellike inval in Frankryk.
Die risiko's sou minder wees, dit sou minder landingsvaartuie verg, en dit sou 'n minder bloedige vuurdoop bied vir die betrokke Amerikaanse troepe. Die doel van die eerste Anglo-Amerikaanse offensief in die Tweede Wêreldoorlog was om die Franse opposisie van Vichy te oorkom, beheer oor Frans Noord-Afrika te verkry en uiteindelik te skakel met generaalmaarskalk Bernard L. Montgomery se agtste weermag wat weswaarts vorder na sy klimaatsoorwinning by El Alamein. Veldmaarskalk Erwin Rommel se Duits-Italiaanse Afrika Korps sou tussen die twee magte ingedruk word en die geallieerde se beheer oor Noordwes-Afrika verseker.
Fakkel sou hoofsaaklik 'n Amerikaanse operasie wees, met die beduidende Britse rol wat afgeskaal is weens die voortslepende vyandigheid na die bombardement van die Franse vloot op die Franse Middellandse See-vloot op Mers-el-Kebir op 3 Julie 1940 om te verhoed dat dit in Duitse hande val. Die operasiebeplanners het geglo dat Vichy -magte minder vyandig teenoor Amerikaanse indringers sou wees as teenoor die Britte.
Roosevelt en Churchill het op 8 Augustus 1942 ooreengekom dat Operasie Toorts - wat op 8 November geskeduleer is - gelei moet word deur vriendelike luitenant -generaal Dwight D. Eisenhower, 'n duistere maar bekwame stafoffisier wat onder leiding van Amerikaanse troepe in Engeland was nadat hy diens gedoen het die afdeling vir oorlogsplanne van die Oorlogsdepartement. Hy het geen gevegservaring gehad nie. Ike se adjunk was die ranglange, hoogspanne majoor-generaal Mark W. Clark, 'n veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog, terwyl brig. Genl. James H. Doolittle, wat die beroemde B-25-aanval op Japan op 18 April 1942 gelei het, was die Westerse lugbevelvoerder. Eisenhower se ander top -personeellede, almal Britte, was onder andere die vooraanstaande admiraal sir Andrew B. Cunningham, bevelvoerder van die Britse Middellandse See -vloot, as geallieerde seeleier, en skurende luitenant -generaal Kenneth A.N. Anderson, wat die nuutgestigte Britse Eerste Leër sou lei. Ike streef daarna om 'n werklik verenigde bevel te bewerkstellig, "asof al sy lede aan 'n enkele nasie behoort".
'N Paar Amerikaanse soldate trek wag op die strand in Marokko en dek die oggend van die landing landingsvaartuie. Een van die vaartuie het in 'n ongemaklike sywaartse posisie by die kuslyn ingebreek.
Fakkel was die grootste, mees komplekse en riskantste militêre operasie wat nog plaasgevind het en sou uiteindelik 'n dramatiese sukses wees. Tog is dit inderhaas beplan en saamgevoeg, 'n katalogus van verwarring, flaters en onenigheid op hoë vlak. Dit dui op ernstige probleme met beplanning, koördinering, inval taktiek en toerusting. Die geallieerde leiers in Londen en Washington was bekommerd, en een van die taakmagbevelvoerders, die vuurvretende majoor George S. Patton, Jr., was ook minder hoopvol. Hy het gesê: 'Die werk wat ek aanpak, is omtrent 'n desperate onderneming soos ooit deur enige mag in die wêreldgeskiedenis aangepak is. Nog nooit in die geskiedenis het die vloot 'n leër op die beplande tyd en plek geland nie. Maar as u ons op 'n afstand van 50 kilometer van Fedala [een van sy taakgroep se drie doelwitte] en binne 'n week na D-Day beland, sal ek wen. "
Selfs die ligging van die landings het argument veroorsaak. Die Britte was bekommerd om Rommel in Libië te omring voor die aankoms van sy versterkings, en wou die Britte so ver oos as moontlik haal, aan die Middellandse See -kus van Algerië. Die Amerikaanse beplanners verkies die Atlantiese kus van Marokko om die gevare van die Middellandse See en 'n moontlike bedreiging van Franse (of Spaanse) aggressie aan die agterkant te vermy. Die uiteindelike resultaat was 'n kompromie, met een landing in Marokko en twee in Algerië. Hulle is gesinkroniseer om om 01:00 op Sondag 8 November 1942 plaas te vind.
Die politieke situasie in Frans -Noord -Afrika was onseker en ingewikkeld. Die inval is voorafgegaan deur mantel-en-dolk-maneuvering-met 'n paar komiese tussenposes-deur Amerikaanse diplomate en offisiere om gevreesde opposisie van die Franse magte wat die Duitsers simpatiek was, te probeer verminder. Daar was meer as 100,000 sulke Vichy -troepe versprei oor Marokko, Algerië en Tunisië.
Die bekwame, aangename Robert Murphy, Roosevelt se voorste diplomaat in Noord -Afrika, was aktief besig om die weg te baan vir die geallieerde landings deur Franse offisiere wat hy gevoel het simpatiek te laat hoor. Hy vertrou hoofsaaklik op generaal Charles Mast, die bevelvoerder van die troepe in die Algiersektor, en generaal Emile Bethouart, die bevelvoerder van die Casablanca -gebied. Intussen is generaal Clark in die geheim in 'n Britse duikboot, HMS Seraph, na 'n kusvilla wes van Algiers geneem, waar hy generaal Mast in kennis gestel het van die komende inval. Clark en sy vier personeelbeamptes moes in 'n wynkelder wegkruip toe die polisie die villa deursoek, en die Amerikaanse generaal het toe in 'n swaar branding verdrink terwyl hy na die duikboot teruggekeer het.
Vroeg in Oktober is drie taakgroepe byeen gebring onder die strengste sekuriteit om Operation Torch uit te voer, twee in Brittanje en een in die Verenigde State. Meer as 500 skepe, van bekeerde vragmotors tot eens luukse vaartuie, is in diens geneem om ongeveer 107 000 troepe en duisende ton toerusting en voorrade te vervoer.
Britse en Amerikaanse soldate, waarvan die meeste onbeproef en slegs gedeeltelik opgelei is, is saam met medium tenks, veldwapens en toerusting aan boord van troepevervoer en handelaars geplaas. Hulle sou in drie konvooie na die Middellandse See vervoer word, begelei deur skepe van die Royal Navy, die Amerikaanse vloot en die Amerikaanse kuswag.Later in Oktober is die drie geallieerde armadas aan die gang.
Onder bevel van admiraal Henry Kent Hewitt het die Western Task Force van Hampton Roads, Virginia, afgevaar. Dit het 'n all-Amerikaanse mag van 24.500 troepe onder leiding van generaal Patton, en sy bestemming was drie plekke naby Casablanca in Marokko. Die aanvalstroepe het manne van die 2de Pantser- en 3de Infanteriedivisie en elemente van die 9de Infanteriedivisie ingesluit. Die vlootmag van 102 skepe bestaan ​​uit twee slagskepe, 'n vlootskip, vier begeleiers, talle kruisers en vernietigers en 29 vervoer.
Onder begeleiding van 'n vloot van die Royal Navy onder Commodore Thomas H. Troubridge, het die Central Task Force van die River Clyde af gevaar en 39.000 troepe van die Amerikaanse 1ste Infanteriedivisie en 1ste Pantserdivisie vervoer wat vroeg in Augustus na Skotland en Noord -Ierland gestuur is. Hulle is gelei deur genl.maj Lloyd R. Fredendall. Die vlootmag van 47 vaartuie het twee begeleiers ingesluit, en die doel was strande in en naby Oran.
Die Eastern Task Force, bestaande uit 52 skepe en wat ook uit Brittanje vaar, is onder bevel van admiraal sir Harold Burrough van die Royal Navy. Die aanvalsmag bestaan ​​uit 33 000 man van die Amerikaanse 34ste Infanteriedivisie, elemente van die Amerikaanse 9de Infanterie en 1ste Pantserdivisie, en die Britse 78ste Afdeling, almal onder bevel van die Amerikaanse majoor genl Charles W. "Doc" Ryder. Die bestemming was drie strande naby Algiers.
Die twee groot konvooie - een stadig en een vinnig - wat uit Brittanje kom, vaar onderskeidelik op 22 en 26 Oktober. Die tydsberekening is so gereël dat hulle gedurende die nag van 5 November gelyktydig deur die Straat van Gibraltar kon gaan. Van daar af is hulle gedek deur die Britse vise -admiraal Neville Syfret se kragtige Force H, gebaseer op Gibraltar, wat bestaan ​​uit drie slagskepe, drie vlootdraers. , kruisers en vernietigers. Die drie taakgroepe het uit hul onderskeie landingsones aangekom na die aand op 7 November, ten spyte van die vorige klandestiene kontakte, was dit nie bekend of die Franse leër van Afrika die inval sou weerstaan ​​of verwelkom nie.
Franse skulpe spat om die vaartuig USS Wichita aan die Noord -Afrikaanse kus op 8 November 1942, terwyl sy die Franse slagskip Jean Bart aanpak, wat uit die hawe van Casablanca skiet, waar sy later sink.
Kort na 01:00 op die noodlottige dag, 8 November 1942, het die verduisterde Geallieerde vloot sy landingstuig begin ontketen. Die luidsprekers aan boord het 'n boodskap in Frans oor die water geblaas: 'Moenie skiet nie. Ons is jou vriende. Ons is Amerikaners! " Om 5:15 uur het troepe van die Western Task Force op drie plekke in Marokko aan wal gegaan - in Safi, 125 myl suidwes van Casablanca by Fedala, 25 myl noordoos van die stad en by Mehdia en Port Lyautey, 70 myl noordoos. Fedala bied die naaste geskikte landingsstrande aan Casablanca, die enigste groot hawe aan die Marokkaanse Atlantiese kus. Mehdia is gekies vanweë die nabyheid van die vliegveld Port Lyautey, die enigste in Marokko met 'n betonbaan. Safi is gekies omdat 'n geallieerde mag daar geposisioneer kon word om te verhoed dat die sterk Franse garnisoen in Marrakech by Casablanca ingryp en ook omdat dit 'n hawe het waar medium tenks afgestyg kon word.
Patton se troepe het die strande bereik, ondanks dapper weerstand van sommige Franse eenhede en verwarring veroorsaak deur die gebrek aan ervaring van die Amerikaners. Vragmotors wat wapens en ammunisie aan wal moes beweeg het, het aan boord gebly, net soos die ingenieurs wat nodig was om staalmatte op die sagte sand te lê. Landingsvaartuie het gewag om afgelaai te word, en troepe hurk in jakkalsgate terwyl Franse vliegtuie die strande verwoes. Patton het haastig aan wal gekom en woedend tussen sy manne rondgedwaal en vloekende bevele gevloek.
Voertuie het oorboord geval van oorlaaide skepe, troepe is op die verkeerde strande beland, en 'n paar toerusting belaaide soldate het verdrink toe hul landingsbote riwwe getref het. Toe die oprit van een landingsvaartuig voortydig laat sak is, het 'n beampte 'n jeep in 8 meter water gery. Op een strand lê die nodige reserwe -ammunisie begrawe onder tonne gevegsrantsoene. Ondanks die verwarring op die strande kon Patton se aanvalsgolwe aan wal kom voordat sporadiese vuur van die huiwerige Franse verdedigers ernstig geword het. Teen daardie tyd was die lig goed genoeg om vlootgewere te help om kusbatterye te onderdruk.
Buite Casablanca het 'n vlootgeveg net voor 07:00 begin toe 'n kusbattery op Cap El Hank en die nuwe maar onvoltooide Franse slagskip Jean Bartop die dekgroep van agteradmiraal Robert C. Giffen uitgebreek het, bestaande uit die slagskip USS Massachusetts, twee swaar kruisers, en vier vernietigers. Die El Hank -gewere en die Jean Bart is tydelik stilgemaak, maar ander Franse skepe het by die stryd aangesluit. Die botsing het etlike ure geduur. Die Franse het dapper geveg, maar is uiteindelik deur Giffen se skepe geslaan. Op die hoogtepunt van die geveg het sewe Franse vernietigers, die kruiser Primauguet en agt duikbote onder 'n rookskerm uit die hawe van Casablanca gesluip. Hulle doel was om die geallieerde landmag by die nabygeleë Fedala aan te val. Maar sodra die Franse vaartuie uit die rook kom, is die vaartuig USS Augustaand op ander skepe afgevuur. Die Franse eskader het sewe skepe en drie duikbote verloor en 1 000 slagoffers gely.
Die Franse admiraal François Darlan (links) en die Amerikaanse generaal Mark Clark skud hande nadat hulle 'n vredesverdrag onderteken het.
Die landings by Oran het sterker weerstand gebied as wat Patton se mag in Casablanca gedoen het, maar genl.genl. Terry Allen se spits aan die spits van die 1ste Infanteriedivisie, ondersteun deur elemente van genl.genl. Orlando Ward se 1ste Pantserdivisie, het die voordeel gehad van goeie beplanning en samewerking tussen die Amerikaanse taakspan en die Britse vloot wat dit aan wal gelewer het. Die plan was om die hawe van Oran deur 'n dubbele omhulsel te verower, met twee regimentele gevegspanne wat in die Golf van Arzew, 24 myl na die ooste, land, terwyl 'n derde onder leiding van brig. Genl Theodore Roosevelt, Jr., het aan wal gegaan by Les Andalouses, 14 myl wes van die stad. Gepantserde kolomme sou dan die binneland binnedring, twee vliegvelde suid van Oran beslag lê en die stad aan die agterkant sluit voordat die garnisoen van 10 000 man versterk kon word.
Die landings het om 01:00 begin. Daar is geen opposisie op die strande nie, en die aan- en afstap het in die geheel glad verloop. Medium tenks is van transporte op die kaai in die hawe van Arzew afgelaai nadat dit deur kolonel William O. Darby se eerste Amerikaanse veldwagterbataljon gevang is. Die Amerikaanse landings vorder met minder as 400 slagoffers. Die Franse weerstand het op die tweede dag verstewig, maar 'n gekoördineerde aanval deur mans van die 1ste Infanterie en 1ste Pantserdivisie het Oran binnegedring. Die Franse bevelvoerders daar het hulle op 10 November oorgegee.
Die enigste ernstige omgekeerde in die Oran -landings was 'n "selfmoordmissie" deur HMS Walneyand Hartland, twee verouderde Amerikaanse kuswagters wat in 1941 na die Royal Navy oorgeplaas is. die snyers het die hawe van Oran binnegedring om die dokke vas te vang voordat hulle gesaboteer kon word. Maar langdurige ontploffings van die Franse oewerbatterye het albei messe geskeur. Die Walneyroll het oorgesak en gesink, en die Hartland het hulpeloos weggejaag voordat hulle opgeblaas het. Meer as 300 soldate en bemanningslede is dood, en die res, meestal gewond, is gevange geneem.
Aanvalspanne van General Ryder se Eastern Task Force het op 8 November om 01:00 aan beide kante van Algiers aan wal begin wal. Ten spyte van rowwe strande, het die landings sonder ongeluk plaasgevind vir die 10.000 Amerikaanse troepe en 45.000 Britse infanterie en kommando's. Franse soldate het 'n entjie in die binneland teëgekom en gesê dat hulle beveel is om nie te weerstaan ​​nie, generaal Mast, die plaaslike Franse bevelvoerder, werk saam met die geallieerde indringers.
Nietemin het Ryder se troepe probleme ondervind. Aan die oostekant van Algiers was die landings laat en ietwat deurmekaar, maar die situasie is gou reggestel danksy die afwesigheid van opposisie. Geallieerde kolomme het binnelands gerol, en die belangrike vliegvelde by die nabygeleë Maison Blanche en Blida is bereik nadat 'n paar skote afgevuur is as 'n teken van Franse verset.
In die landings wes van Algiers naby Cap Sidi Ferruch was daar groot vertraging en verwarring toe 'n aantal landingsvaartuie verdwaal en op die Britse strande verder wes beland het. Baie van die bote is in die swaar branders verongeluk of vertraag deur enjinprobleme, en komponente van verskeie aanvallende bataljons is langs 15 myl se kus versprei. 'N Duur fiasko is vermy toe generaal Mast persoonlik ingryp. Nadat die geallieerde kolomme van medium tenks en pantservoertuie vinnig hergroepeer het, het hulle na Algiers gestoot en op verskeie plekke teëgekom.
Net soos in Oran, het 'n poging van die Geallieerde om die dokke van Algiers te gryp, bedroef geraak. Net voor dagbreek op 8 November het twee Britse verwoesters, HMS Brokeand Malcolm, met groot Amerikaanse vlae na die hawe gery en 'n Amerikaanse infanteriebataljon en 74 Britse infanteriste gedra. Toe die verwoesters die ingang van die hawe nader, het soekligte en swaar artillerievuur hulle verswelg. Die Malcolm was kreupel en gedwing om af te tree. By 'n vierde poging het die makelaar die hawe -bome gestamp, die dop van vuurwapens gehardloop en dit reggekry om langs 'n kaai te lê. Sy het 250 mans afgestyg.
Omstreeks 8:00 is die erg beskadigde Broke deur die Franse beskiet, wat haar gedwing het om af te trek en na die Baai van Algiers terug te trek. Nadat beslag gelê het op 'n kragstasie en 'n oliestorting, is die landingsgeselskap, onder leiding van die Amerikaanse luitenant -kolonel Edwin T. Swenson, deur Franse Afrika -troepe ingesluit. Met hul ammunisie amper weg, het die geallieerde troepe net na die middag oorgegee. Hulle is kortliks deur die Franse aangehou.
Intussen, nadat hul strandkoppe beveilig is, het die mans van Patton op die tweede dag van die inval na Casablanca begin trek. Die Franse generaal Auguste Nogues het 'n lewendige opposisie teen die Amerikaners in die Casablanca -gebied gerig, en in Port Lyautey was daar hewige gevegte tussen Franse tenks en genl.maj Lucian K. Truscott se 60ste regimentele gevegspan. Maar die manne van Patton se 3de en 9de infanteriedivisie en 2de pantserdivisie het daarin geslaag om hul losies te konsolideer, en drie dae na die inval is die Franse oorgawe aanvaar.
Oran het steeds uitgehou, maar generaal Anderson, wat aangekom het om die bevel oor die Britse Eerste Leër te neem, kon gepantserde kolomme na die ooste stuur. Algiers is gou aan die landkant omring, en die Franse generaal Alphonse Juin het die stad aan die generaal Ryder oorgegee op die aand van die inval. Algiers was die eerste doel van die Geallieerdes wat geval het.
Amerikaanse soldate ondervra 'n Franse Vichy -soldaat wat tydens gevegte naby Oran gevang is. Terwyl die meeste van die Vichy -troepe nie teen die geallieerde landings tydens Operasie Torch gekant was nie, het sommige weerstand gebied.
'N Toevallige gebeurtenis het tot voordeel van die Geallieerdes gewerk. Admiraal Jean François Darlan, bevelvoerder van die Vichy -magte, was toevallig in Algiers by sy siek seun. Die Amerikaners het generaal Henri Giraud, wat uit die Duitse gevangenskap in Frankryk ontsnap het, gekies om plaaslike beheer te aanvaar, maar toe dit duidelik word dat hy nie die gesag het om dit te vestig nie, wend hulle hulle tot Darlan. In bewaring gehou, is die slim admiraal deur die geallieerde krag oorreed om van kant te verander. Hy het die onheilspellende Vichy -regime verbreek, en 'n wapenstilstand is op 11 November onderteken, die herdenking van die ooreenkoms van 1918 wat die Eerste Wêreldoorlog beëindig het. Darlan het ook ingestem om saam te werk met die Geallieerdes om die Duitsers uit die naburige Tunisië te verdryf.
Op 11 November beveel Hitler Wehrmacht -eenhede om in Vichy in te trek, en die volgende dag begin die eerste Duitse voorraadskepe in die Tunisiese hawe Bizerte, ondanks die pogings van die plaaslike Franse bevelvoerders om die hawe te blokkeer. In die ooste het vooruitgangseenhede van die Britse Agtste Leër Halfaya -pas bereik en na Libië verhuis.
Die wapenstilstand het die Britte en Amerikaners in staat gestel om vinnig beheer oor Marokko en Algerië te neem. Marshal Henri Philippe Pétain, die staatshoof van Vichy en eens vereerde held van Verdun, ontken Darlan onmiddellik. Generaal Giraud is intussen in beheer van die Franse magte in Noord -Afrika op 13 November. Op dieselfde dag het generaal Clark en admiraal Darlan 'n ooreenkoms onderteken waarin laasgenoemde erken word as die hoof van die Franse burgerlike regering in Noord -Afrika.
Amerikaanse infanteriste dring versigtig deur 'n straat in Algiers terwyl geweervuur ​​in die verte lui. Operation Terminal, 'n poging om die hawe van Algiers ongeskonde te vang, het misluk, en 'n soortgelyke aanval is op Oran geloods.
Op die vegfront het generaal Anderson se Britse Eerste Weermag ooswaarts gestoot, die onderskeidelik 11 en 12 November die Algerynse kusdorpe Bougie en Bone beset en drie dae later die grens na Tunisië oorgesteek. In die suide beset Amerikaanse valskermsoldate Tebessa, Algerië, op 15 November en bereik Gafsa, in die weste van Sentraal-Tunisië, op 17 November.
Die weegskaal van militêre mag in Noord -Afrika moes nou beslis in die guns van die Geallieerdes geswaai het. Twee groot geallieerde leërs oorheers die grootste deel van die kuslyn: Montgomery se agtste leër in Libië en Eisenhower se eerste leër in Algerië en Marokko, terwyl die Franse leër van Afrika na die geallieerde kant beweeg. So laat as 'n week na die landings van die Operation Torch, was die enigste as -mag wat nog in Afrika werksaam was, Rommel se gehawende panzerleër, wat noordwaarts van El Alamein en 1000 myl van die grens met Tunisië gevlug het. Maar die vyand sou die Geallieerdes hul voordeel ontneem en die wedloop om Tunisië wen.
Die Britse en Amerikaanse leërs het geleidelik vorder van oos en wes, maar teen middel November het daagliks 1 000 Duitse troepe in die noorde van Tunisië aangekom. Die eerste vyandse eenhede wat op 16 November van Vichy af kom, was die 10de Panzer, Hermann Göring Panzer Parachute en 334th Division, wat saam die formidabele Vyfde Panzer -leër vorm. Hulle is onmiddellik weswaarts ontplooi om die lyn van die oostelike Atlasberge vas te hou teen die opkomende magte van Eisenhower. Geallieerde eenhede was nog nie gereed vir 'n groot offensief nie, maar probeer 'n stuk -stuk ooswaartse stormloop op strategiese Bizerte.
Amerikaanse soldate beklee posisies naby Oran op 10 November 1942, twee dae na die landings van die Operation Torch. Kort na die fakkel het Amerikaanse troepe vir die eerste keer Duitse magte op land betrek.
Die situasie en die weer was suur vir die Geallieerdes. Vooraf elemente van Anderson se Britse Eerste Weermag het na die bergagtige gebied suidwes van Bizerte verhuis, terwyl 'n skerm van Amerikaanse valskermsoldate suidoos versprei het. Agressiewe Duitse troepe onder leiding van generaal Walther Nehring het die Britse opmars nagegaan, terwyl modder en reën die geallieerde versterkingskolomme vertraag het wat van Algiers, 500 myl na die weste, rol. Britse spitspunte het op 28 November tot binne 30 myl van die prysstad Tunis gekom, maar is deur vyandige teenaanvalle geblokkeer. Teen Desember moes generaal Eisenhower 'n nederlaag in die wedloop erken. Die jaar het geëindig met Anderson se weermag en generaal Hans-Jürgen von Arnim se Vyfde Panzer-leër teen 'n dooiepunt teenoor mekaar. Baie bittere gevegte, met ernstige terugslae vir die onervare Amerikaanse troepe, het in Tunisië voorgelê.
Operasie Torch het geslaag vanweë strategiese verrassing, effektiewe-hoewel haastige en gebrekkige-gesamentlike militêre vlootbeplanning en Darlan se kontrole van Franse verset. Die chaotiese Franse politieke situasie en die vinnige Duitse reaksie in Tunisië het egter die geallieerdes se volgende stap belemmer. Eisenhower, wat betrokke was by die woede as gevolg van die omgang met Darlan, het maar min toesig gehou oor die oostelike opmars, wat die uiteindelike koppeling van die kragtige leërs van Rommel en von Arnim moontlik gemaak het.
Die vierdaagse oorlog was duur. Die slagoffers was 556 sterftes, 837 gewondes en 41 vermis vir die Amerikaners byna 300 vir die Britte en meer as 700 dood, 1400 gewondes en 400 vermis vir die Franse. Maar Operation Torch het dividende opgelewer. Dit het geallieerde beamptes uit verskillende agtergronde in staat gestel om onder Eisenhower se wyse leierskap saam te werk. Wat hy aan insig op die slagveld ontbreek het, het hy meer as goedgemaak met 'n unieke talent om harmonieuse doeltreffendheid in te boesem, soos later tydens die Normandie -veldtog bewys is. Ike was nie een van die groot kapteins nie, maar hy het universele respek en lojaliteit geïnspireer.
Gebrek aan ervaring in amfibiese bedrywighede het aansienlike verwarring en wanorde veroorsaak tydens die aanbranding van die fakkel, en dit was gelukkig dat die Vichy -Franse slegs 'n slegte opposisie gebied het. Die grootste gebrek was egter dat die Geallieerdes nie 'n samehangende en geïntegreerde teaterstrategie gehad het om die oorlog in Noord -Afrika te vervolg nie. Volledige samewerking tussen die Britse en Amerikaanse magte ontbreek, die prestasie van die eenheid was wisselvallig, en in die vroeë stadiums was Operation Torch belemmer deur 'n ernstige gebrek aan antitankgewere en effektiewe lugsteun.
Die inval het naby die stigting gekom vanweë die half-opgeleide mag, onvoldoende wapens, onderbrekings in die kommunikasie, verkeersknope en die aflaai van strande op die strand. Generaal Patton het drie dae nadat die skietery opgehou het, gesê: 'Dit is my vaste oortuiging dat die groot sukses van die bywoning van hierdie gevaarlike operasie slegs moontlik kon gewees het deur die ingryping van Goddelike Voorsienigheid.' Operation Torch was 'n ding wat naby was, maar dit het geslaag.
Die ontplooiing van groen Amerikaanse magte aan die rand van die Nazi -ryk was 'n goeie strategie. Alhoewel dit die inval van Frankryk tot 1944 vertraag het, het die Middellandse See -afleiding die Amerikaanse weermag van onskatbare gevegservaring voorsien. Swak geleide, sonder motivering en ongedissiplineerde Amerikaanse troepe in Noord -Afrika vorder dikwels roekeloos en met min koördinasie. Die gevolg was dat hulle 'n aantal plaaslike nederlae gely het. Maar hulle het vinnig harde lesse geleer, en die grondslag is in Noord -Afrika gelê vir die magtige Amerikaanse leërs wat twee jaar later oor Noordwes -Europa gerol het. Operation Torch was 'n bewysgrond waarop generaals en privaat persone die harde feite van oorlogvoering geleer het voordat hulle Rommel se beroemde Afrika Korps en die res van die deurwinterde Wehrmacht moes trotseer.
Generaal George S. Patton, jr., (Regs) stap saam met die Franse generaal Auguste Paul Nogues, die inwoner -generaal van Marokko.
Eerste minister Churchill het Operation Torch as 'n 'briljante' en 'merkwaardige operasie' beskou, maar met voorbehoud. Hy het gesê: "Deur die bewerings van die Franse bevelvoerders in Tunisië is ons van totale sukses beroof." Admiraal Cunningham stem saam in sy verslag. 'Die vyand was verbaas en uit hul balans. Ons kon nie die laaste druk gee wat die weegskaal sou laat kantel nie. "
Nadat Fakkel en die daaropvolgende veldtogte Italië en Nazi-besette Suid-Europa nou kwesbaar was, is die Middellandse See egter oopgemaak vir die geallieerde skeepsvaart, die bedreiging vir die strategiese Midde-Ooste en die Suezkanaal was weg, en die Duitse aura van onoorwinlikheid was geskud. Baie harde gevegte lê voor, maar die Geallieerdes het nou hul voete vierkantig geplant op die pad na die uiteindelike oorwinning.
Vandag in 1942 het Britse en Amerikaanse magte aan wal gegaan in die Franse Noord -Afrika. Hierdie inval, genaamd Operation Torch, was die eerste aanvallende operasie deur Amerikaanse magte in Europa. Die operasie het ook baie politieke gevare meegebring, want die landingsstrande is verdedig (of nie verdedig nie, in sommige gevalle) deur Franse troepe onder bevel van die Vichy -regering, dit wil sê die Franse regering wat deur die Duitsers gevorm is nadat hulle Frankryk binnegeval het in 1940.
In die herfs van 1942 was die geallieerde oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog nog lank nie seker nie. Duitse magte was nog steeds op die offensief in die Sowjetunie, wat Stalin genoop het om Roosevelt en Churchill te dwing om 'n front in Wes -Europa oop te maak wat die druk op die Russiese magte sou verlig. Oorlogsbeplanners in die Verenigde State wou in 1942 of vroeg in 1943 'n deel van die besette Europa binnedring, 'n operasie wat hulle Sledgehammer genoem het. Die Britte, tereg, is ons versigtiger en het die Amerikaanse generaals gewaarsku dat 'n poging tot inval in Frankryk of enige ander besette gebied in Wes -Europa met 'n ramp kan eindig. Die enigste ervare soldate in die gewapende magte van die Verenigde State was immers reeds toegewyd in die Stille Oseaan, die Yankees in Europa was almal groen. Uiteindelik is 'n kompromis bereik: 'n landing sou plaasvind in Marokko en Algerië, albei lande onder die beheer van die Vichy -regering. Dit sou die Geallieerdes agter in die Duitse Afrika -korps plaas, teen wie die Britte nog naby Egipte geveg het.
Die aanval bestaan ​​uit drie groot amfibiese landings in Casablanca, Oran en Algiers. Die Western Task Force, onder bevel van generaal-majoor George Patton, het geheel en al bestaan ​​uit Amerikaanse soldate wat direk vanaf die Verenigde State na Noord-Afrika vervoer is, die enigste keer tydens die oorlog sou so 'n lang pre-inval-transito plaasvind. Die Central Task Force bestaan ​​ook uit Amerikaanse soldate. Die Eastern Task Force het bestaan ​​uit 'n Britse afdeling en 'n Amerikaanse afdeling.
Die Franse verdediging van die invalstrande was in sommige gebiede gemeng, maar in ander gebiede was dit nie bestaan ​​nie, terwyl sommige Franse offisiere die Geallieerdes aan wal verwelkom het. Daar was 'n beduidende Franse vlootaanwesigheid in die gebied, maar hul prestasie was op sy beste sporadies. Baie van die skepe is op hul ankerplekke vernietig, een Franse slagskip het dapper uit haar droogdok geveg, maar is deur die USS Massachusetts gehamer.
Al die belangrikste doelwitte van die inval was teen 10 November bereik. Die bondgenote is ooswaarts op pad na die Duitse magte wat 'n kragtige verdediging sou doen om hul greep op Noord -Afrika te behou. Teen die lente van 1943 was die Duitsers afgesny van hul toevoerlyne en het 'n kwynende woestyngebied onder hulle beheer. In Mei 1943 het die asmagte in Tunisië oorgegee.
This Day in Hockey History - 8 November 1942 en 1952 - Richard Richer in Goals
Met goeie rede is die Maurice Richard-trofee jaarliks ​​aan die voorste doelskieter van die NHL gegee. Maurice Richard het 'n reputasie gekry om doele aan te teken, vanaf sy heel eerste NHL-doelwit op 8 November 1942 deur sy rekord-325ste doel wat presies tien jaar later aangeteken is. Albei wedstryde is gespeel in Montreal's Forum, die tuiste van sy Canadiens. Hy het in elke wedstryd 'n doel en 'n assist vir Elmer Lach aangeteken.
In 1942, op 21 -jarige ouderdom, behaal Richard 'n assist in sy eerste wedstryd met die Montreal Canadians en daarna 'n doel en 'n assist in sy tweede. Dit was die begin van 'n baie produktiewe NHL -loopbaan.
Montreal was die gasheer van die New York Rangers vir 'n skare van ongeveer 10 000. Op 7 November was die Rangers gasheer en wen hulle met 4-3. 'N Dag later het die Canadiens wraak geneem (en dan 'n paar) met 'n oorwinning van 10-4. Die meeste punte is gedoen deur Buddy O'Connor en Gordie Drillon, wat elk ses punte behaal het. O'Connor het 'n rekord opgestel met vier assists in een periode.
Die eerste doel van die aand is aangeteken deur Elmer Lach, met die hulp van Richard. Byna 'n jaar later sou die twee (saam met Toe Blake) saamgevoeg word op die beroemde "Punch Line." Hulle chemie het getoon vanaf 3:07 van die eerste periode van Richard se tweede NHL -wedstryd.
Die Habs het met 4-1 voorgeloop om 9:11 van die tweede periode toe Richard sy aanvanklike doel aangeteken het. Alhoewel die pers nuut was, was die pers opgewonde oor sy 'opwindende end-to-end-stormloop' wat die hoofrol van die aand geword het en sy plek as ster in die spel verdien het. Per die Montreal Gazette's beskrywing, "Richard het die puck naby sy eie doelpunt opgetel, vinnig gebreek en onder 'n vol stoom in die middel van die ys gekom, om die verdediging van die Rangers gewaai en Steve Buzinski ingeskakel. Sy skoot met sy hand het in die boonste hoek van die net gelê en die doelwagter heeltemal mislei. Dit was 'n einde-tot-einde-poging wat herinner aan die prestasies van Howie Morenz, en die volle huis het die jongeling 'n brul van lof gegee wat minute lank geduur het. "
Tien jaar later, op 8 November 1952, het die Forum die Chicago Blackhawks gehuisves vir 'n skare van 14 562, "wat die gebou met hul geskreeu geskud en puin op die ys neergestort het." Montreal wen met 6-4 danksy The Rocket se twee punte in die tweede periode. Die spanne was gelykop aan die einde van die eerste periode, en in die tweede het Chicago aangeteken net om Montreal 'n bietjie meer as 'n minuut later te sien speel.
Om 9:29 van die tweede sessie het Elmer Lach sy 200ste doel aangeteken met 'n hulp van Richard. The Rocket "het 'n aangee van Doug Harvey gekry en van naby af gesukkel, sodat al wat Evergreen Elmer hoef te doen, dit in die net was." Daarop het die Koerant, 'Daar was 'n groot herrie toe die skare lof vir Elmer se toetrede tot die 200-doelklub ontvang het. Richard het gesê: 'Ek is bly Elmer het sy 200ste doel behaal. Dit was 'n eer en voorreg om al die jare saam met hom te speel. "
Die Koerant lui: 'Dit het skaars stil geword toe The Rocket 50 sekondes later sy eie rekordbreker ingekry het.' Om 10:01 het 'Butch Bouchard hom die puck gevoer en hy het 'n backhander van redelik goed afgeskiet, wat Al Rollins 'n stukkie gekry het, maar toegelaat het om deur te dreun.
Richard het sy 325ste doel aangeteken om Nels Stewart te oortref vir die alledaagse doelwit. Stewart het in 1940 uitgetree met 324 doele. Hy het Richard gekoppel voordat die wedstryd geëindig het en gesê: 'Baie geluk met die rekord. Hoop u hou dit vir baie seisoene. Sterkte vir jou, Frank Selke, Dick Irvin en die res van die seuns deur die seisoen. " Die Rocket was oorweldig en het gesê: 'Dit was die grootste opwinding van my hokkieloopbaan, maar ek is bly dat dit verby is. Te veel druk. "
Speel is onderbreek vir die viering. Volgens die Koerant, "Toe die rooi lig flikker, was dit die teken van die toegejuiging wat die ondersteuners gewag het om The Rocket deur drie vorige wedstryde te gee. 'N Groot geskreeu het opgegaan, gloeilampe het afgegaan en die spel is gestaak terwyl The Rocket die puck teruggekry het en dit na Dick Irvin op Canadiens se bank oorgeneem het. Sy spanmaats het hom vrolik op die rug geslaan. "
Selke het verduidelik dat die rekord-puck versier sal wees met 'n beeld van koningin Elizabeth en prins Philip, gebaseer op 'n foto van hulle wat 'n Canadiens-wedstryd die vorige seisoen bygewoon het. Aan die ander kant verskyn Richard en die rekorddatum. Sodra dit versier is, word die puck na koningin Elizabeth gestuur.
The Rocket tree in 1960 uit en hou die rekord met 544 doele. Op 10 November 1963, elf jaar en twee dae nadat Richard oorspronklik die rekord gebreek het, oortref Gordie Howe Richard deur 545 te behaal. Richard bly 31ste in die lys van alle doelskoppe.