Die 'starfish-beginsel' | George Herald
Cornelle Carstens | 05 September 2019
In 'n sekere sin, is dit die enigste logiese reaksie op die nuusweek wat was. Alhoewel die ellips oop vir vrye interpretasie is, vertrou ek dat julle my, die perke van welvoeglikheid ten spyt, so 'n spontane uitroep nie ten laste sal lê nie.
Soos nuusgebeure ontvou het die week, het dit by my opgekom dat wat die skryf van 'n opiniestuk betref, dit enersyds 'n droom of 'n nagmerrie is. Ek meen, uit die oorvloed ontstellende nuus wat die week opgelewer het, wat sonder jy uit?
Dit herinner my aan my jeugjare tydens vakansies op Gouritzmond wanneer ek saam met my ouer broer, 'n ervare swemmer, die branders aangedurf het. Telkemale, as die deining so oprys het my oomblik se weifeling veroorsaak dat ek dikwels te laat geduik het. Dan is ek gat oor kop omgeslaan en ten aanskoue van die ander strandgangers tot in die vlakwatertjies tussen die kleuters se sandkastele uitgespoel.
Soos duisende ma's in Suid-Afrika, het ek versteen by die aanhoor dat 'n sesjarige dogtertjie voor haar skool in Vanderbiljpark uit haar ma se sorg gegryp is deur mans in 'n viertrekvoertuig. Haar lewe het hierna die prysetiket van R2 miljoen gekry.
'n Niksvermoedende eerstejaarstudent van Kaapstad besoek die poskantoor. 'n Gawe poskantoorwerker versoek haar om na-ure terug te keer sodat hy haar beter kan "help". Maar hy help haar uit die lewe deur haar dood te slaan met 'n poskantoorskaal toe sy om hulp roep. Dít nadat hy haar verkrag.
Die epidemie van xenofobie breek opnuut uit in Johannesburg. Maar hierdie keer versprei die virus deur Afrika in oog-vir-oog-trant. In Nigerië word Shoprite bestorm. Ook in Zambië, loop Suid-Afrikaanse trekarbeiders en besighede deur uit weerwraak.
In Mosselbaai se woongebiede met sy amper landelike geaardheid, is mense gemaklik om nagklere op straat te dra. Dis deel van die geselligheid. Onlangs het rowers kamerjasse gekies as 'n nuwe vermomming om hulle niksvermoedende slagoffers gewetenloos uit te vang.
Met dit alles in my gemoed, lê my gees uitgespoel tussen die sandkastele. Wat sê 'n mens, praat nie eens van dóén midde-in so 'n stortvloed van slegte nuus?
As die oudste niggie aan moederskant, het ek al die jongeres se grootwordjare beleef. Daar is 'n staaltjie of twee wat my neefs en niggies nie graag wil laat oorvertel nie, maar dis mý voorreg om te deel na goeddunke.
Só was een van my jongste niggies 'n bekkige klein parmant as kleuter. Sý, het nou voorwaar 'n draad vir elke naald gehad. Gebars het jy om die laaste woord tydens 'n argument met háár in te kry. Op 'n dag het ons 'n eskalerende gesprek oor wat ons gaan "doen" om mekaar te uitoorlê.
Net toe ek dink nou hét ek haar, sit sy so 'n rukkie stil, die ratwerk in haar breintjie in top versnelling. En sy antwoord: "As jy dit doen, dan…dán gaan ek…IETS doen!" Sy benadruk daardie "IETS" met soveel grommende oortuiging dat dit enige teenargument in sy spore stuit.
Na my beswaardheid, is dit dus my slotsom. Iets. Ek sal iets doen en dit aanhou doen. En ek hoop dat my landgenote ook so voel. Want die vet weet, iets is darem wragtag beter as niks.