Almal lyk so happy-go-lucky. Hul grootste bekommernis is hoe om hulle dors te les. Wat sal dit vandag wees: Coke, Sprite, Fanta of kraanwater? Hulle raak nie soos ek uitgefreak deur testosteroonvlakke en chromosoomstringe nie en soek nie heeltyd vir oorsake nie. En as ek sou weet wat die oorsaak is, sal dit makliker wees?
My ma was redelik gestres toe sy my verwag het. Pa het nagskof gewerk en sy moes alleen na my kolieksussie kyk. Moet ek haar dan blameer, omdat sy nie kon relax nie? Ag, fok, ek weet ook nie meer nie. Ons behandel nie die oorsake van homoseksualiteit in seksopvoeding nie. Niemand s� vir jou hoe jy daarmee moet deal nie, want moffies bestaan mos nie binne die vier mure van Ho�rskool Jakaranda nie.
Al skryf ek die sinnetjie Ek is gay n duisend keer oor en s� dit soos n spelre�l op, sukkel ek soms met myself. As die hele w�reld jou haat, hoe kan jy vir jouself lief wees? Daardie song van Amanda Strydom s� mos: As almal jou stank noem, begin jy ook later stink. So n jaar terug het ek probeer om alles wat ek nie verstaan nie, uit te kots. Ek het agt van my ma se skildklierpille gedrink. Die dokter het vir my slegte goed gegee om te drink saam met n geel emmertjie. Toe ek by die hospitaal kom, was die emmertjie vol. n Maagspoeling was nie eers nodig nie. Ek het besef dat jy nie jou probleme kan uitkots nie, maar daarmee moet deal.
Dit is erg tussen die 1 199 normales in hierdie gestig, maar ek weet dat daar binne hierdie vier heinings ander is. Die LO-meneer wat loer hoe die rugbyseuns uittrek, die geografie-juffrou met die spikey hare, die ongetroude koorafrigter, en dan is daar Johan.
Daar sit hy op die saaltrappe saam met die terte: Lisa, Mary-Ann en Monique. Hulle is Ho�rskool Jakaranda se grootste celebs. Almal skinder oor hulle, maar hulle voel n veer. Hulle is die sondebokke vir die gewete van n hele ho�rskool. Ek wens ek kon meer soos Johan wees, want met al sy gegil lyk dit of hy deur sy dae kom. Anders as ek wat tob, lees, bid en swyg. Maar tog lyk dit soms of Johan iets baie seers probeer wegsteek met al sy geflaf.
Sy beveel ons om gister se huiswerk uit te haal. Waldo, het jy jou huiswerk gedoen? Ek ruk soos ek skrik. My keel voel droog. Moenie net daar sit nie. Het jy of het jy nie? vra sy ge�rriteerd.
Dit is stil in die biblioteek. Hier en daar is n ou tannie besig om deur liefdesverhale te snuffel. n Omie kyk na prentjies van rose. n Vrou lees vir n groepie kinders voor uit die sprokies van Hans Christian Andersen: Lank, lank gelede was daar n keiser wat baie lief was vir nuwe klere. Hy het al sy geld op nuwe klere gespandeer en vir niks anders omgegee nie. Vir elke uur van die dag het hy n ander kostuum gehad. Ek luister nie verder nie, want ek weet hoe die sprokie eindig.
Dit is die laaste biologieperiode van die kwartaal. Juffrou Bester het haar maroen kleurbaadjie aan. Onder die wapen staan daar in goue letters: In u glans. Vandag wil sy weer vir ons wys dat sy aan n Christelike universiteit gestudeer het. Dat sy deur en deur n Christen is. Niemand mag twyfel daaraan nie.
Sy s� dat ons na bladsy 256 van ons handboeke moet blaai. Die twee illustrasies toon die belangrikste skaamdele aan. Fig 8.2 toon die manlike geslagsorgane aan en fig 8.3 die vroulike geslagsorgane. Ek kyk nie eers na fig 8.3 nie, al begin ons eerste daarmee. Ek kyk stip na fig 8.2 en wonder: Hoe voel n lewende man se vo�l? Hoe is dit om sy tong in jou mond te laat dans? Ek wens ek kon asem blaas in die lewelose figuur op bladsy 256. Ek sou die swart buitelyne van sy mond inkleur totdat dit soenbaar is. Vol en vleserig rooi. Net reg vir n French kiss.
In my woonstelblok bly daar juis twee. Wie dink julle is die mannetjie en wie is die vroutjie? vra sy sarkasties. Weer bars almal uit van die lag. Snaaks genoeg ook die wat Johan gereeld na sy huis nooi. Ek wens ek kon haar bek toeklap. Gelukkig red die klok my. Toe ons uit die klas stap, voel ek hoe Claudette na my kyk. Ek loop vinnig weg, want op hierdie oomblik kan ek haar nie in die o� kyk nie.
Die shrink s� ook dat ek vir my ma-hulle n brief moet skryf. n Brief om te s� dat hul enigste seun gay is. Die hele vakansie werk ek aan die brief. Skryf dit oor en oor. Ek gaan gooi die probeerslae in die buite-asblik. Dit voel soms of ek wil huil van frustrasie. Wat s� jy nou eintlik? Hoe verduidelik jy dat dit nie n keuse is nie? Ek weet nie, maar miskien is die belangrikste om dit net te s� �
By die skool is daar n juffrou wat my lewe elke dag hel maak, omdat sy mense soos ek haat. En sy is nie die enigste een nie. Ek wil net h� julle moet weet dat julle nooit iets verkeerd gedoen het nie. Ek is nou maar so en daar is niks wat enigiemand kan doen om dit te verander nie. Meisies doen dit net nie vir my nie.
Ek haat saalbyeenkomste. Gelukkig sit die matrieks op stoele agter in die saal. Nog n kwartaal van klokke, luidsprekers en samesang. Ek sien al die hele oggend op teen die derde periode: biologie by tandemuis. Ek het haar nog nie met n oog gesien nie. Gewoonlik lei sy die voorsang, maar vanoggend doen die huishoudkundejuffrou dit. Terwyl almal traag aan Gesang 5 voortsing, soek ek na Bester, maar sien haar glad nie op die verhoog sit nie. My hart klop woes, ek hoop sy is afwesig! Ek hoop sy het van n krans afgeval en l� iewers in traksie. Ek skrik vir my wreedheid. Ons wroeg deur die vaste program van skriflesing en gebed, verslae van presterende sportspanne, administratiewe re�lings en afkondigings. n Bedompige reuk hang oor die skoolsaal.
Die volgende Maandag toe ek by die skool kom, hardloop die storie weer, want almal kan die spuitverf teen die hoofingang sien. Ho�rskool Jakaranda het oor die naweek n nuwe naam gekry: Hoerskool Jagsrand met Bester on top. Almal s� dit is die handewerk van Johan en die terte.
Uiteindelik breek die matriekafskeid aan. Ek gaan saam met Claudette. Eintlik gaan ek net omdat ek haar nie wou drop nie. Niemand anders wou saam met haar gaan nie.
Ek sien hom by die opskeptafels staan. Hy het alleen gekom. Dit is asof hy nie inpas tussen hierdie spul nie. Ek weet nie hoe ek en Claudette saam met Johan en die terte aan een tafel beland het nie. Ek sien hoe hulle onderlangs vir Claudette lag. Sy het haar swart aannemingsrok matriekafskeid toe aangetrek.
Ek sal seker, Meneer, antwoord ek onseker. Hy gaan staan by die krip. Ek hoor hoe sy ritssluiter oopgaan. Hy draai sy kop skuins na my. Sterkte vir die eksamen, Waldo. En onthou, nie alle antwoorde is in handboeke nie. Soms kry jy antwoorde waar jy dit die minste verwag.
Drie weke n� die matriekafskeid begin die eindeksamen. Ek skryf eerste biologie. Ons kry die oog om te teken. Ek dink aan sy twee helderbloues en teken die perfekte oog, voorsien van al die regte byskrifte. Juffrou Bester is vandag gevonnis. Drie jaar opgeskort vir drie jaar. Sy mag nooit weer n onderwyser wees nie en sy moet n shrink gaan sien. Die kinders s� haar woonstel staan leeg.
Die res van die eksamen s� ek Goethe en Rilke vir die vo�ls op, vertel ek vir James Dean oor en oor die oorsake van die Tweede W�reldoorlog. Paulina is al moeg om te hoor van die Groepsgebiedewet, Sharpeville en die Soweto-onluste. Sy s� ek hou haar uit die werk.
Dit is vroeg Januarie. Die lang gewag op my uitslae is verby. Ek het die stukkie papier vanoggend by die skool gaan haal. Ek het gehoor ons almal het dit gemaak. Ook Johan en die terte.
Di� keer hoef ek darem nie weer n Ek-is-gay-brief vir Ma en Pa te gee nie. Hulle was nogal geskok oor my uit-die-kas-vallery. Die hele vakansie by Umhlanga was maar ongemaklik. Ma het natuurlik haarself blameer en was heeltyd bekommerd oor Ouma. Ons s� net niks vir jou ouma nie. Sy sal my nooit vergewe nie. Pa het dae lank niks ges� nie, maar byna ontplof toe Ma weer aanhou oor n moontlike familieskandaal. Ag, God man, wat maak dit saak as die hele donnerse w�reld weet? Wil jy nie jou seun vir n slag gelukkig sien nie! Eintlik is my pa glad nie so n bad ou nie.
Jou uitslae lyk goed, seun. Veral die A in biologie. Lyk my daardie nuwe meneer het jou bietjie onder sy vlerk geneem.