In die opwinding het ‘n stuk of twintig van ons die vyand agternagesit en was kort op sy hakke. Sonder om dit te besef, het ons die vyand gejaag tot amper aan die voet van ‘n volgende koppie waarop nog ‘n blokhuis was. Die Kakies in dié blokhuis en ‘n paar soldate agter die blokhuis en ‘n paar soldate agter die opstal het onverwags op ons losgetrek sodat ons weer nie geweet het, herwaarts of derwaarts nie. Heelparty het omgevlieg, maar ek het gesien dat jy die hele ent pad blootgestel sou wees aan hulle gewere, terwyl jy opdraand hardloop teen die koppie uit waarlangs ons hulle pas afgejaag het. Toe besluit ek om agter ‘n veekraal te gaan skuiling soek, nader aan die vyand en ongeveer 250 treё van die blokhuis vanwaar hy ons nou onder skoot het. Burger, ‘n man wat ek kort tevore leer ken het, en ek het saam weggespring na die kraal en ons was 10 treё van die skuiling toe ‘n koeёl hom laag in die nek tref en sy linkerskouer en –arm deurboor. Toe hy neerslaan het iemand van agter die muur uitgespring en hom na veiligheid gesleep.
Die son het in al sy glorie agter die rante uitgeloer en ons was amper skaam dat Hy ons die mens – God na Sy beeltnis geskape – moes sien terwyl hy besig was met sulke barbaarse bedrywighede.
Hierdie slag was ons agter ‘n klipmuur van ‘n kraal vol beeste verskuil en bokant ons op ‘n koppie 250 treё daarvandaan, het die vyand op ons geskiet. Af en toe het hy ‘n os of ‘n koei getref. Om ons te laat geld het ons almal ‘n snelvuur volgehou terwyl die gebulk van gewonde beeste die seldsame simfonie aangevul het. Ons het net gewonder of die ander offisiere hulle blokhuise sou vat soos hulle beveel is om te doen, sodat hulle bietjie die aandag van ons kon aftrek, toe ons gewaar hoe ons eie manne van daardie blokhuis terugval en die krygsplan as onuitvoerbaar laat vaar. Ek het besef dat ons paartjies dwaas was om dit so ver te waag en dat die kanse op terugval maar skraal was. Namate die kruisvuur breёr word, word ons skuilplek kleiner en ons moeilikheid groter.
Een of tweekeer wou-wou ek wegspring – straks omdat ek nie kon besluit presies watter pistoolskoot die begin van my wedloop sou aandui nie en ook omdat die baan nou bra kaal voorgekom het. Maar toe ek uiteindelik wegvlieg, het ek vir jou genael. Voordat ek dertig treё afgelê het, was ek amper doof van die knetterende knalle van die gewere en dit het gevoel of die gonsende asem van die koeёls my vorentoe dra. Ek is seker dat ek die afstand besonder vinnig afgelê het, maar dit het soos ‘n ewigheid gevoel voordat ek hygend agter die muur ingestrompel het waar ek die twee Nolte-broers aangetref het.