Dit is asemrowend. Die hoogte punt van ons “huwelik, daar waar ons vir dae in die son en see gaan baljaar. Ek snak na my asem en hou dit op vir etlike sekondes. Dit is die mooiste mooi. Styf in mekaar se arms staan ons die wonderlike natuurskoon en bekyk. Natuurlik, ‘n kus van liefde, innig en baie spesiaal. Maande lank gedroom en beplan aan die oomblik.
Vir die hoeveelste keer kyk hy op sy horlosie waar hy in die Landrover, agter die duin, vir haar wag.
Riana Barnard Matthee Jaftha Afrika is skaars begrawe en die mense trek en rek nogsteeds die storie uit. Lieg baie stukke aan maar , al was dit dan nou ook die dood, die mense kom bymekaar, vriend en vyand want niemand wil op ‘n sappige storie uitmis nie. Dat Jaftha nou so lelik verongeluk het. Sy bakkie het op die treinspoor gaan vrek. Hy het elke week by die winkel op die buurdorp kos en ander noodsaaklike items gaan koop en tot almal se frustrasie weet niemand wat hy daarmee gedoen het nie. Al die goed was nog op sy bakkie toe die trein hom getref het. Opslag morsdood!. Nou skinder almal weer oor die vreemde man met die vreeslike lelike litteteken oor sy gesig en die een glasoog. Waar sou hy eweskielik vandaan kom? Wat hulle nie weet nie is dat hy nou noodgedwonge sy lewensmiddele self moet aanskaf. Hy bly al so goeie vier jaar daar waar geen mens ooit kom nie, agter die duine.
Dit was agter die duin wat ek jou die eerste keer gewaar het lief. Dit was ‘n helder maanligaand toe ek op die strand gestap het en toe ek oor die duin kom, sien ek jou.
Jy het met jou blink naakte lyf uit die see gestap. Jou kurwes was perfek. Alles was tog te pragtig. In die maanlig kon ek mooi sien hoe jy jou handdoek optel en jou begin afdroog. Jy was perfek my lief.
Later het ek agter gekom dat dit jou somer laataand ritueel was. Gaan swem in jou geboortepak in die see en ontspan dan in die maanlig . Jy is so verruklik dat ek seker is die maan gee nie om nie. Dit is hier waar ek jou ontmoet het en onmiddelik op jou verlief geraak het.
Ek druk my vingers in my ore. Ek wil nie die knal van die skoot hoor nie! Ek druk my hande oor my oë. Ek wil nie die bloed sien nie.! Ek stop my vuiste in my mond. Ek wil nie weer gil nie!
“Here help my om dit te verstaan, want die vergeet sal nooit kom nie. Ek moet net aanvaar en verstaan”
Dan weet ek. Hy het my stem gehoor! Ek staan op, stap oor die duin en grawe ’n gat in die sand. Ek sit die foto raam van twee jong manne in die gat en gooi dit stadig toe.
My maat, my vriend my kameraad, rus in vrede. Ek aanvaar jou besluit. Jy wou nie langer lewe nie. Agter die duin het ek berusting gevind.
“Grové se Letterkundige sakwoordeboek vir Afrikaans het miskien die nuttigste en vermaaklikste oorsig oor die begrip: