Dít moet jy weet oor IAAF se omstrede regulasiesCaster Semenya van Suid-Afrika (voor) (Foto: Tobias Ginsberg/ANA) Die Internasionale Vereniging vir Atletiekfederasies (IAAF) moes die afgelope week bontstaan om vrae te beantwoord nadat die internasionale hof vir sportarbitrasie (CAS) sy regulasies oor vroueatlete bekragtig het. Die IAAF glo dat atlete – soos Suid-Afrika se Caster Semenya – welkom is om aan die mansafdeling van die sport deel te neem as hulle nié bereid is om medikasie te gebruik om hulle testosteroonvlakke te verlaag nie. Die vereniging sê dit is enige atleet se reg om nié behandeling te ondergaan nie, maar dat sy dan nie toegelaat sal word om aan die beperkte items deel te neem nie. Die besluit het groot kritiek ontlok, onder meer van die Wêreld- Mediese Vereniging (WMA) wat in ŉ ope brief aan die IAAF sy eie lede gevra het om nié die vereniging se regulasies te implementeer nie en gevra het dat dit geskrap word. Die internasionale atletiekliggaam probeer “hiperandrogene atlete” en persone met “verskille in seksuele ontwikkeling” (DSD) dwing om behandeling te ontvang om hul testosteroonvlakke te verlaag tot ŉ voorgeskrewe syfer as hulle steeds as vroue wil deelneem. Die IAAF hou vol dat dié reëls nodig is om ŉ gelyke speelvlak vir ander vroueatlete te verseker. Die IAAF sê tieners wat as vroue grootgemaak word, maar ŉ manlike puberteit ervaar, moet volgens riglyne vir DSD ŉ omvattende ondersoek ondergaan sodat duidelik verkry kan word oor die persoon se geslagsidentiteit. Die IAAF het die afgelope week weer sy besluit probeer verduidelik en het antwoorde verskaf oor van die vrae daaroor wat die meeste gevra is (sien onderaan). Die IAAF sê die bemagtiging van vroue en meisies deur atletiek is een van sy sleutelbeginsels. Weens die uitwerking van testosteroon op die liggaam ná puberteit is mans gewoonlik groter, sterker en vinniger as vroue en om dié rede word die vroueafdeling beskerm. “Dit is ook hoekom individue, wat as vroue identifiseer maar wat seksueel verskillend ontwikkel (wat beteken hulle het dieselfde voordele bo vroue as wat mans bo vroue het), ŉ probleem kan skep in dié beskermde kategorie.” Foto ter illustrasie. (Foto: pixabay) Die IAAF sê die regulasies is ingestel om billike mededinging vir alle vroue te verseker en dit moet om dié rede verdedig word. Die CAS het die beginsels boonop bekragtig en hoewel die hof bevind het dit ís diskriminerend, is die diskriminasie ŉ nodige, billike en proporsionele manier om te verseker dat geen atleet in vroueatletiek ŉ onregverdige voordeel het nie. Wat betref die menseregte van atlete, sê die IAAF hy is verbind tot gelyke behandeling en nie-diskriminasie in sport, hetsy op grond van geslag, ras, godsdiens- of geloofsbeskouing, of enige ander onverwante faktor. Die IAAF sê menseregte is ŉ omvattende term vir ŉ verskeidenheid regte wat alle mense het. “Dit beteken egter nie daardie regte is absoluut, onaantasbaar of heilig nie. Byvoorbeeld, en soos in dié geval, is die reg teen diskriminasie of ongelyke behandeling nie volstrek nie: Diskriminasie of ongelyke behandeling kan steeds wettig wees, as die reël of beleid nodig is en ŉ proporsionele manier is om ŉ wettige doelwit te bereik. “In dié geval het die CAS-paneel bevind die DSD-regulasies is ŉ nodige, billike en proporsionele manier om die IAAF se wettige doelwit van vrye en sinvolle mededinging onder vroueatlete te verseker.” Die nuwe regulasies het gister in werking getree. Top 12 vrae en die IAAF se verkorte antwoorde oor DSD-regulasies Die regulasies geld vir individue wat wettig vroue (of interseks – deels manlik, deels vroulik) is en wat een van ŉ aantal gespesifiseerde DSD’s het, met ander woorde hulle het: manlike chromosome (XY) en nie vroulike chromosome (XX) nie; testes en nie eierstokke nie; ŉ testosteroonvlak in die manlike klas (7,7 tot 29,4 nmol/ℓ) en nie in die (veel laer) vroulike klas (0,06 tot 1,68 nmol/ℓ) nie; die vermoë om testosteroon in hulle liggame te gebruik (hulle is dus androgeen-sensitief). Indien hulle nie op internasionale vlak meeding nie, hoef hulle niks te doen nie en kan hulle sonder beperking deelneem. Op internasionale vlak (in items tussen 400 m en ŉ myl) moet hulle testosteroonvlakke tot minder as 5 nmol/ℓ verminder word. Dit is die hoogste vlak wat ŉ gesonde vrou met eierstokke sal hê. Dié vlak moet ses maande lank gehandhaaf word en dan ook wanneer hulle op internasionale vlak aan een van die items deelneem. In enige van die ander items kan hulle sonder beperking deelneem. Atlete kan op verskeie maniere hulle testosteroonvlakke verlaag, deur onder meer voorbehoedmiddels te gebruik of hulle testes te laat verwyder. Gegrond op wetenskap, glo die IAAF dat sogenaamde 46 XY-atlete ŉ voordeel in álle items sal hê, omdat hulle testosteroonvlakke in die manlike kategorie val. Studies wys egter dat die gróótste voordeel van verhoogde testosteroonvlakke verkry word in baan-items wat oor ŉ afstand van tussen 400 m en ŉ myl plaasvind. Om dié rede geld die nuwe regulasies net in dié items. Dit kan egter aangepas word as nuwe navorsing dit regverdig. Nee. Die internasionale hof vir sportarbitrasie het gevra dat ons dit doen, maar ons glo daar is genoeg bewyse om die items by die regulasies ingesluit te hou. Ons het meer data oor die 400 m en 800 m, maar dit word algemeen aanvaar dat ŉ elite 800 m-atleet ook oor 1 500 m en ŉ myl sal uitblink. Die regulasies bly onder hersiening. Die bepalings bevat gedetailleerde bepalings vir die vertroulike ondersoek van enige nuwe gevalle. Atlete wat in September aan een van die beperkte items by die Wêreldkampioenskap in Doha wil deelneem, moet bewys dat hulle testosteroonvlakke op die aanvaarbare vlak is. Hoewel ŉ atleet dié vlak normaalweg vir ses maande voor deelname aan die items moet handhaaf, geld die bepaling tydens die oorgangstydperk nou net van 8 Mei (toe die regulasies in werking getree het). Die CAS het bewyse aanvaar dat ŉ 46 XY-atleet haar testosteroonvlakke tot onder 5 nmol/ℓ kan verlaag deur gewone voorbehoedmiddels te gebruik. Dit kan ongewenste newe-effekte hê, maar dit is nie anders was wat duisende, indien nie miljoene nie, ander XX-vroue ervaar. Kortliks, newe-effekte is ŉ risiko wanneer enige medikasie gebruik word. Die uitwerking van sommige medikasie kan met newe-effekte verwar word, maar is eintlik die bedoelde uitwerking van behandeling om testosteroonvlakke te verlaag. Dit sluit in ŉ verlies aan spiermassa, ŉ verlaging in die hemoglobienkonsentrasie en ŉ toename in vetmassa. Sommiges glo ons teiken net een individuele atleet, maar dit is onwaar. Die IAAF word gereguleer deur streng vertroulikheidsmaatreëls en kan nie, en gaan ook nie, die getal atlete wat hierdeur geraak word, óf hulle name, bekend maak nie. Oor die afgelope dekade het navorsing gewys nagenoeg 7,1 uit elke 1 000 elite vroueatlete is DSD-atlete met testosteroonvlakke in die kategorie vir mans. Die meerderheid van dié atlete neem deel in die beperkte items wat deur die regulasies geraak word. Die voorkoms van DSD-individue onder elite atlete is 140 keer hoër as onder die gewone vrouebevolking en hulle teenwoordigheid op die podium is selfs hoër as dít. Die CAS het aanvaar dat dit in statistiese terme wys dat sulke atlete ŉ voordeel het. Dis waar dat elite sport genetiese verskille vier. Die enigste verskille wat elite sport nié vier nie, is die genetiese verskil tussen mans (met die manlike chromosome XY) en vroue (met vroulike chromosome XX). XY-chromosome produseer testes wat testosteroon in die tipiese manlike kategorie produseer en aan mans hulle groter en sterker bene en spiere gee en lei tot hoër hemoglobienvlakke. Dít gee aan hulle ŉ enorme voordeel bo vroue. Almal stem saam dat daar afsonderlike kategorieë vir mans en vroue moet wees sodat die genetiese verskille nie uiteindelik die uitslag (van ŉ item) bepaal nie. Ons reguleer 46 XY-DSD-atlete omdat daardie genetiese verskil dit onregverdig maak vir mans om teen vroue deel te neem, maar dit dan ook onregverdig is vir 46 XY-vroue om teen ander vroue deel te neem. Die IAAF se mediese span en talle ander kenners het artikels hieroor gepubliseer en dit vorm ŉ deel van die grondslag vir die bepalings. Nog ŉ gedeelte is die wetenskaplike waarneming van DSD-gevalle in atletiek, sowel as die vertoning van DSD-atlete wanneer testosteroon onderdruk word, nie onderdruk word nie en weer onderdruk word. Die CAS het toegegee dat hoewel die navorsing, weens metodologiese redes, nie omvattend is nie, dit steeds geldig en toelaatbaar is. Nee, die wêreldrekord sal nie goedgekeur word nie. Die bepalings maak dit duidelik dat ŉ DSD-atleet daaraan moet voldoen (en haar testosteroonvlak moet onderdruk) sodat ŉ wêreldrekord in ŉ beperkte item opgestel kan word by ŉ byeenkoms wat nie ŉ internasionale een is nie. Ons sal enige aansprake wat op nasionale of internasionale vlak gemaak word, verdedig, ook op regsgronde, indien nodig. Hierdie is internasionale sportregulasies en moet dus wêreldwyd ooreenstemming bring. Dit is ook waarom die reëls bepaal dat dispute deur die CAS geskik moet word. Die CAS het bevind die diskriminasie in die bepaling is geregverdig en dat biologiese werklikheid in dié geval geslagsidentifisering troef. Die bevinding moet gerespekteer en deur nasionale howe gehandhaaf word. Ons het aan die WMA en sy raadslede geskryf en dit duidelik gemaak dat die bepalings nie op ŉ enkele studie gegrond is nie, maar onder meer op 15 jaar se waarneming en navorsing op die veld. Ons het ook uitgewys dat die verlaging van 46 XY DSD-individue se testosteroonvlakke deur ŉ voorbehoedpil (of ander manier) te gebruik, die standaardbehandeling is van 46 XY DSD-individue wat as vroue identifiseer, of hulle nou atlete is of nie.