Op Ester rus die verantwoordelikheid om na die koning te gaan in opdrag van Mordegai en vir haar en haar volk se lewens te pleit. Dit eis van haar meervoudige optredes. Eerstens moet sy op lewensgevaar af die koning se teenwoordigheid betree, omdat hy haar nie ontbied het nie. Ahasveros kom egter weer so sterk onder die indruk van Ester se skoonheid dat hy haar ontvang en onmiddellik (getrou aan sy impulsiewe aard) beloof dat sy kan vra wat sy wil, tot die helfte van sy koninkryk, dit sal haar geskenk word. Bewus van die ondeurdagtheid van die koning se belofte en van sy liefde vir eet en drink, nooi sy hom en Haman na twee agtereenvolgende feestelike maaltye by haar uit.
Voor die tweede maaltyd volg eers die koning se slapelose nag waarin hy vra dat daar vir hom uit die kronieke van sy ryk voorgelees moet word. Soos te verwagte word daar stilgestaan by hoe Mordegai die aanslag op Ahasveros se lewe afgeweer het en dat hy nooit daarvoor vergoed is nie. Op dié kritieke oomblik en onwaarskynlike nagtelike uur staan Haman in die binnehof, kennelik omdat hy wil sorg dat Mordegai so gou as moontlik opgehang moet word sodat daar 'n einde kan kom aan sy irritasie. Maar iets totaal anders gebeur. Ahasveros vra hom wat moet gebeur met die man aan wie die koning eer wil bewys en die ydele Haman dink natuurlik dat hy die man is: Die vereerde moet, in 'n kleed wat die koning reeds gedra het, op 'n perd waarop die koning reeds gery het, oor die stadsplein gelei word deur 'n adellike ryksgenoot wat voor hom uitroep: 'Dit val elkeen te beurt aan wie die koning eer wil bewys!' (6:9). Tot sy vanselfsprekende ontsteltenis kry Haman die opdrag om die eerbetoning presies soos hy dit voorgestel het aan die 'Jood' Mordegai te bewys. Die koning dra dus op dié tydstip kennis van Mordegai se volksverband.
Tydens die tweede feesmaal kom Ester vorendag met die dood wat haar en haar mense in die gesig staar deur 'n beplande volksmoord. As sy die vinger wys na Haman wat saam met hulle aan tafel is as die booswig wat vir die plan verantwoordelik is, begewe die koning hom woedend na die paleistuin. By sy terugkeer kry hy die indruk dat Haman wat smekend by Ester op die rusbank neergeval het, besig is om haar aan te rand. Die verdagte tafereel laat sy woede opnuut ontvlam en as hy van die eunug aan diens hoor van die galg wat Haman intussen vir Mordegai opgerig het, laat hy Haman daaraan ophang.
Inderdaad kry Haman hier die straf wat hy verdien. Hy was inderdaad soos Meir Shalev tereg sê nie van die begin af 'n Jodehater nie; hy het dit deur Mordegai se oneerbiedige optrede teenoor hom geword (Shalev 1995:118). Ook was hy nie sonder meer sleg in vergelyking met Mordegai nie wie se twyfelagtige eerbaarheid Shalev ook uitwys. Hy dra egter sy misnoeë oor een Jood wat tot 'n verterende haat ontwikkel, op die hele Joodse volk oor; 'n psigologiese geneigdheid wat algemeen-menslik is. Op briljante wyse toon Loader verder aan in watter opsigte Ester as Wysheidsboek beskou kan word deur die karaktereienskappe wat veral Haman as persoon kenmerk.
Pronk nie voor die koning nie, en staan nie op die plek van die grotes nie. Want dit is beter dat vir jou gesê word: 'Kom op hierheen!'  as dat jy verneder word voor 'n edele wat jou oë gesien het.
Wanneer Haman gehang word aan die galg wat hy vir Mordegai opgerig het, gaan Spreuke 26:27 letterlik in vervulling: 'Wie 'n kuil grawe, sal daarin val; en hy wat 'n klip rol, dit sal na hom terugkom'.
Vir die Jode het 'n tyd van lig en vreugde en feesviering aangebreek. Oral het mense hulle by die Jode aangesluit waarvoor die rede slegs die bekendheid en faam van Mordegai, weens sy hoë posisie aan die hof, kon gewees het (Loader 1980:124). Met hulle geledere gesluit en versterk, is in Susa alleen vyfhonderd man gedood waaronder die tien seuns van Haman wat die outeur (soos Loader aantoon) nie nalaat om by die naam te noem nie. Daarmee wil die outeur duidelik maak dat met dié seuns se dood die hele geslag van die Agagiete tot 'n einde gekom het (Loader 1980:125). Die stryd is besleg maar die koning vra aan Ester of sy nog iets begeer en sy spreek twee begeertes uit: dat die stryd vir 'n tweede dag in Susa voortgesit kan word en dat die lyke van die tien seuns van Haman aan galge opgehang moet word. Hierdie versoek lei tot die dood van nog driehonderd man in Susa en tot die skending van die lyke van Haman se seuns.
Daar word ook uitdruklik gestel dat die Poerim verpligtend gemaak word deur 'n tweede skrywe van Ester en Mordegai. As die kort tiende hoofstuk wat die verhaal afsluit, die klem lê op die mag van Ahasveros en die hoë posisie van Mordegai, ontstaan die vraag of Ester nou uit die teks verdwyn? Daarop antwoord Loader (1980):