Hadrianus - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hadrianus - Geskiedenis
Hadrianus (76-138 nC) het tussen die jare 117 en sy dood 21 jaar later as Romeinse keiser geheers. Hy word beskou as een van die sogenaamde Five Good Emperors, en sy bewind is gekenmerk deur interne stabiliteit en militêre sukses. Nietemin het hy 'n paar van sy voorganger Trajan se verre verowerings laat vaar om die Romeinse mag oor die res van die Ryk te konsolideer. Hadrianus verbind hom sterk met sy weermag en gaan so ver as om maaltye saam met sy troepe deur te bring.
Die geboorteplek van Hadrianus is nie seker nie; sommige bronne gee sy tuisdorp as Rome, terwyl ander, insluitend sy persoonlike geskiedenis, suggereer dat hy in Italica gebore is, 'n stad naby die stad wat nou bekend staan ​​as Sevilla, Spanje. Hoe dit ook al sy, sy familie was deel van die Romeinse establishment. Sy vader was 'n prominente senator, Publius Aelius Hadrianus Afer. Sommige owerhede meen dat sy latere amptelike biografie doelbewus geskryf is om dit te laat lyk asof hy 'n boorling van Rome was, met sy geboortedatum as 24 Januarie 76 n.C.
Hadrian se naam kom van die stad Hadria, nou bekend as Atri, 'n voor-Romeinse Italiaanse nedersetting. Sy ma was van Gades (nou Cadiz) en was die dogter van 'n ander prominente senatoriale gesin. Toe Hadrian tien was, het albei sy ouers gesterf, en hy is toe in die afdeling Trajanus aangestel. Die opvoeding van die jong seun het die gewone pad vir jong edeles gevolg, en hy was veral geïnteresseerd in die Griekse letterkunde. Hy was op 14 -jarige ouderdom deur Trajanus teruggeroep na Rome, en het Italica nooit weer besoek nie.
Toegang tot militêre diens
Die eerste weermagrol wat Hadrianus aangeneem het, was in die Tweede Legioen, die Adiutrix, waarvoor hy as tribune gedien het. 'N Paar jaar later is hy verplaas na die Eerste Legioen, bekend as Minervia, in Duitsland. In 98 sterf die keiser Nerva, en Hadrian gaan persoonlik om die nuus vir Trajanus te vertel. Alhoewel hy later 'n kort tydjie in Griekeland deurgebring het as verkiesing tot burger van Athene, was sy loopbaan op hierdie tydstip meestal rondom Bo -Pannonia. Hier was hy die erfenis van 'n ander legioen, die vyfde Masedonika, waarna hy as die goewerneur van die provinsie gedien het.
Terwyl hy in die vyfde legioen dien, veg Hadrianus in 'n reeks oorloë teen die Daciërs. Daar word gesê, alhoewel daar min bewyse is, dat hy beloon is deur Trajanus, wat nou keiser was vir sy militêre vaardigheid. Hadrian se volgende rol was as een van die erfenisse van Trajanus tydens 'n ekspedisie -reis na Parthia, hoewel sy tyd sonder noemenswaardige prestasie was. Nietemin is hy spoedig aangestel as goewerneur van Sirië toe die posbekleër verdere probleme met die Daciërs aangespreek het. Dit was Hadrian se eerste solo -opdrag.
Teen hierdie tyd was Trajan dodelik siek en het probeer om huis toe te gaan na Rome, wat Hadrianus in beheer van die Romeinse agterhoede in Sirië gelaat het. Die keiser was besig om dood te gaan voordat hy sy reis kon voltooi, en daarom het hy Hadrianus as sy erfgenaam aangeneem. Toe hy terug was in Rome, verseker Hadrian doeltreffend lojaliteit van sy legioene en ontslaan diegene wat moontlike moeilikheidsmakers was. Ondanks 'n mate van kontroversie oor of sy aannemingsdokumente behoorlik geskryf is, is dit onderteken deur Trajan se vrou, Plotina, en die Senaat onderskryf Hadrianus as die nuwe keiser.
Hadrianus as Romeinse keiser
Ten spyte van sy bevestiging as die opperheerser van die Ryk, het Hadrianus vertraag voordat hy na Rome teruggekeer het, aangesien die Joodse opstand verwoes moes word en die grens langs die Donau veilig kon word. Hadrianus het beveel dat sy voormalige voog, Attianus, die daaglikse pligte in Rome moet verrig, en laasgenoemde het seker gemaak van die nuwe magsbasis van die keiser deur 'n sameswering tussen verskeie vyandige senatore op te stel. Hierdie mans is sonder verhoor doodgemaak, en Hadrianus kon beweer dat, aangesien hy destyds nie in die stad was nie, die idee eerder Attianus was as sy eie.
Hadrianus het 'n reputasie vir uitnemendheid in sy militêre administrasie ontwikkel, maar 'n deel van die rede hiervoor was dat sy bewind relatief vreedsaam was, met die Tweede Romeins-Joodse Oorlog die enigste werklik groot konflik van sy jare aan bewind. Hy het homself as 'n pragmatiese keiser bewys, en verkies om in 121 vrede te maak met die Partiërs eerder as om oorlog toe te gaan. Hadrianus het ook besef dat die Mesopotamiese lande wat deur sy voorganger, Trajan, verower is, op die lang termyn byna onmoontlik was om te verdedig en het daarom besluit om dit te laat vaar.
Hadrianus het eerder geglo dat die Ryk soos dit moet versterk word, eerder as om verdere uitbreidings te probeer doen, maar dat sy bewind die einde van 'n beduidende Romeinse uitbreiding was. Vir hierdie doel het hy besluit om versterkte verdediging op die grense van die Ryk te bou. Die bekendste hiervan was in Brittanje, waar Hadrian's Wall, wat die noordelike grens van Romeinse beheer gemerk het, byna drie eeue lank van groot belang sou bly. Daar was egter ook aansienlike versterkings langs die Ryn en die Donau.
Die ernstigste militêre uitdaging vir Rome gedurende die tyd van Hadrianus was die Joodse opstand wat gedurende die 130's gewoed het. Aanvanklik het Hadrian 'n mate van medelye betoon, sodat Jerusalem wat sedert die Eerste Romeins-Joodse Oorlog sestig jaar tevore in puin gelê het, herbou kon word, maar later het hy strenger maatreëls getref en 'n tempel vir Jupiter bo gebou van die tempel. Dit het 'n grootskaalse opstand tot gevolg gehad, wat moontlik die vernietiging van 'n hele Romeinse legioen tot gevolg gehad het. Die opstand is uiteindelik na amper vier jaar verpletter, teen die tyd dat meer as 'n halfmiljoen Jode dood is. Hadrianus het die Jode vervolg vir die res van sy bewind.
'N Bietjie ná sy laaste oorwinning oor die Joodse rebellie, begin die gesondheid van Hadrianus verswak. Op 10 Julie 138 sterf hy op 62 -jarige ouderdom in sy plattelandse villa in Baiae. Uit die beskrywings van hedendaagse bronne word algemeen gedink dat hy aan hartversaking gesterf het. Hadrianus is naby sy villa begrawe, maar 'n rukkie later is sy oorskot na Rome geneem om in die Domitian -tuine begrawe te word. 'N Jaar na sy dood het sy opvolger as keiser, Antoninus Pius, Hadrianus tot 'n god verklaar en 'n tempel ingewy ter ere van hom.
Wat is die muur van Hadrianus?
Gebou op bevel van die Romeinse keiser Hadrianus en geleë in Groot -Brittanje, was Hadrian's Wall 'n defensiewe versterking wat die noordwestelike grens van die Romeinse Ryk drie eeue lank gemerk het. Die muur was 73 myl lank en het van kus tot kus gestrek oor die huidige Noord-Engeland, tussen Wallsend in die ooste tot Bowness-on-Solway in die weste. Die bouwerk het waarskynlik omstreeks 122 nC begin, nadat Hadrianus die Romeinse provinsie, wat destyds bekend was as Britannia, besoek het en dit vermoed het dat dit minstens ses jaar 'n leër van 15 000 man geneem het. Die meerderheid van die muur is van klip gemaak, hoewel sommige gedeeltes van gras gemaak is.
By elke Romeinse myl (die ekwivalent van 0,91 moderne myl) langs die muur is klein forte, wat mylpale genoem word, gevestig en twee waarnemings torings is tussen elke mylpaal geplaas. Boonop was daar meer as 'n dosyn groter forte langs die muur, waar soldate gestasioneer was. 'N Enorme grondwerk wat bestaan ​​uit 'n sloot omring deur parallelle heuwels, en nou na verwys as die Vallum, is net suid van die muur geskep. Hadrianus het as keiser gedien vanaf 117 tot met sy dood in 138. Daarna het die nuwe keiser, Antoninus Pius, 'n turfmuur noord van Hadrianus se muur in die huidige Skotland opgerig. Die sogenaamde Antonine-muur, wat ook 'n aantal forte langs sy lengte gehad het, was egter verlate in die 160's en die Romeine het die muur van Hadrianus herbeset. Die forte langs die muur was waarskynlik beset tot aan die einde van die Romeinse bewind in die vroeë 5de eeu in Brittanje.
Hadrianus (ongeveer 78-138 nC) was keiser van Rome (r. 117-138 CE) en word erken as die derde van die vyf goeie keisers (Nerva, Trajanus, Hadrianus, Antoninus Pius en Marcus Aurelius) wat regverdig regeer het. Sy regering was die hoogtepunt van die Romeinse Ryk, gewoonlik as c. 117 nC, en het 'n stewige grondslag vir sy opvolger gelewer.
Gebore as Publius Aelius Hadrianus, in Italica (moderne Spanje), is Hadrian veral bekend vir sy literêre aktiwiteite, sy aansienlike bouprojekte in die hele Romeinse Ryk, en veral Hadrian's Wall in Noord -Brittanje. Hy word ook onthou vir sy liefdesverhouding met die Bithyniese jeug Antinous (omstreeks 110-130 nC) wat hy na die dood van die jong man vergoddelik het, wat gelei het tot die gewilde kultus van Antinous wat vroeg reeds teen die Christendom was.
Hadrianus was baie geïnteresseerd in letterkunde - veral Griekse letterkunde - en Egiptiese mistiek en magie. Hy was een van die hoogst gekultiveerde van die Romeinse keisers - selfs onder die beroemdste vyf - het sy eie poësie en ander werke geskryf en dring daarop aan om persoonlik toesig te hou oor soveel van die bouprojekte wat hy moontlik gemaak het. Onder sy bewind het die Bar Kokhba-opstand (132-136 G.J.) in Judaea uitgebreek, wat Hadrianus persoonlik neergelê het en daarna die naam van die streek uitgewis het, sy naam hernoem tot Sirië Palaestina en die Joodse bevolking uit die gebied verban het.
Die opstand het 'n enorme tol geëis op die keiser, wat sedert 127 nC gesondheidsprobleme gehad het, en sy gesondheid het geleidelik agteruitgegaan nadat c. 136 nC. Sy vrou, Vibia Sabina (l. 83 - ongeveer 137 nC), is in c. 136/137 nC, en hy het haar laat vergoddelik, maar hulle s'n was 'n ongelukkige huwelik aangesien Hadrian homoseksueel was en gereeld dallances met jonger mans gehad het. Hy het Antoninus Pius (r. 138-161 CE) as sy opvolger aangeneem en sterf, waarskynlik aan 'n hartaanval, in 138 CE.
Hadrianus was goed opgevoed in sy geboortestad Italica Hispania (hedendaagse Sevilla, Spanje), óf deur 'n privaat tutor óf 'n skool vir die seuns van die hoër klas Romeine, soos sy ouers was. Sy pa was 'n senator wat gesterf het toe Hadrian 10 was, en op hierdie tydstip is hy in Rome na die skool gestuur en onder sorg geneem deur Trajan c. 86 CE, voor laasgenoemde se opkoms. Trajan se vrou, Plotina, was dol oor die jong Hadrianus en moedig sy literêre aktiwiteite aan, veral sy belangstelling in Griekse poësie en kultuur. Geleerde Anthony Everitt sê:
Skielik raak hy verlief op alles Grieks. Kort na die dood van sy vader verdiep hy hom in die Griekse studies so entoesiasties dat hy die bynaam gekry het Graeculus, "Klein Griekse seuntjie". (15)
Hadrian se lewenslange bewondering vir Griekeland het in hierdie tyd begin en sou hom gedurende sy bewindstyd met die land en kultuur assosieer. Selfs in die huidige tyd word Hadrianus verkeerdelik as 'n Griekse of Griekse geslag geïdentifiseer.
Sy eerste militêre diens was as tribune onder keiser Nerva (r. 96-98 nC), en hy is gekies om Trajan die nuus te bring dat hy die opvolger van Nerva is. Toe Nerva sterf, het Trajanus na die troon opgevaar. Keiser Trajanus (r. 98-117 nC) was die eerste Romeinse heerser van provinsiale oorsprong. Later sou biograwe probeer om die geboorte van Trajanus en Hadrianus in die stad Rome te plaas, maar albei was van Spaanse etnisiteit, en sommige het hierdie gemeenskaplikheid as die rede vir Trajanus se aanneming van Hadrian as sy opvolger aangeneem. Die meeste geleerdes betwis dit egter, aangesien dit moontlik is dat Trajanus glad nie Hadrianus genoem het nie.
Trajanus is in 117 CE dood tydens 'n veldtog in Cilicië, met Hadrianus in bevel van sy agterhoede, en word nie aangeneem as 'n opvolger nie. Trajanus se vrou, Plotina, het die erfstukke onderteken en beweer dat Trajanus Hadrianus gekies het, en daar word vermoed dat sy, nie die keiser nie, verantwoordelik was vir die aanneming van Hadrianus as erfgenaam. Hoe dit ook al sy, dit is bekend dat Trajan Hadrian respekteer en hom as sy opvolger beskou het, selfs al het hy hom nie amptelik so genoem nie. Hadrianus se diens aan Trajanus is goed gedokumenteer deur die verskillende belangrike posisies wat hy beklee het voordat hy Romeinse keiser geword het.
Terselfdertyd lyk dit egter asof die een of ander geskil tussen die twee mans hulle in 100 nC in stryd gehad het. Daar is geen dokumentasie hieroor nie, maar Trajan het daarna geweier om Hadrian in rang te verhoog, en die posisies wat Hadrian gegee het, het hom eintlik uit die onmiddellike kring van Trajan verwyder. Aangesien albei mans homoseksueel was en Trajanus hom omring het met 'n aantal gunsteling jong mans, is daar gesuggereer dat Hadrianus een hiervan in die tyd van sy huwelik met Sabina kon verlei of probeer verlei, wat 'n skeuring tussen hom veroorsaak het en Trajanus, maar dit is bespiegeling.
Plotina, nie Trajanus nie, was duidelik die belangrikste krag agter Hadrian se vooruitgang sedert hy haar invloedsfeer betree het. Plotina en Salonia Matidia (die susterskind van Trajanus, wat ook van Hadrianus gehou het) het sy huwelik met Matidia se dogter, Vibia Sabina, aangepor, en Matidia het moontlik ook 'n hand gehad om hom keiser te maak. Hy sou 'n baie beter heerser wees as haar man. Dit lyk asof Sabina nooit van die begin af die huwelik aangeneem het nie, en Hadrian verkies die geselskap van mans. Alhoewel sy huwelik op geen enkele manier as 'n sukses beskou kon word nie, was sy bewind skouspelagtig.
Hadrianus as keiser
Hadrian se noue verhouding met die troepe het beteken dat hy onmiddellik die weermag se steun gehad het, en selfs as die Romeinse senaat sy opvolging wou bevraagteken, kon hulle niks doen nie. Hadrianus is omhels deur die meerderheid van die mense van Rome en was baie bewonder gedurende die tyd wat hy sy amp beklee het. Sy gewildheid as keiser word bewys deur die feit dat, hoewel hy vir die grootste deel van sy bewind afwesig was, geen teken van teregwysing of kritiek hieroor in sy vroeë biografieë verskyn nie. Vroeër Romeinse heersers, soos Nero (r. 54-68 nC), is hewig gekritiseer omdat hulle baie minder tyd weg van die stad deurgebring het. Professor D. Brendan Nagle skryf:
[Hadrianus] het die grootste deel van sy bewind (twaalf uit een-en-twintig jaar) deur die hele Ryk gereis, die provinsies besoek, toesig gehou oor die administrasie en die dissipline van die leër nagegaan. Hy was 'n briljante administrateur wat hom met alle aspekte van die regering en die regspleging besig gehou het. (278)
Sy toewyding aan die Romeinse leër was so dat hy onder die gewone soldate sou slaap en eet, en hy word gereeld in militêre klere uitgebeeld, alhoewel sy heerskappy gekenmerk is deur relatiewe vrede. Die stabiliteit van die ryk en toenemende welvaart het Hadrianus die luukse gegee om na die provinsies te reis, waar hy die projekte wat hy uit Rome opdrag gegee het, eerstehands ondersoek het.
Die bouprojekte van Hadrianus is miskien sy blywende erfenis. Hy besoek Britannia in 122 CE kort nadat 'n opstand neergelê is en beveel 'n lang, verdedigingsmuur wat gebou word om die binnedring van die noordelike Pikte te voorkom. Hierdie struktuur is die beroemde Hadrianusmuur in die hedendaagse Engeland. Hy het stede gevestig, monumente opgerig, paaie verbeter en die infrastruktuur van provinsies regoor die Balkan -skiereiland, Egipte, Klein -Asië, Noord -Afrika en Griekeland versterk. Hy het Griekeland minstens twee keer besoek en 'n ingewyde in die Eleusiniese raaisels geword. Die boog van Hadrianus, gebou deur die burgers van Athene in 131/132 nC, eer Hadrianus as die stigter van die stad. Inskripsies op die aartsnaam Theseus (die tradisionele stigter), maar voeg Hadrianus toe vanweë laasgenoemde se groot bydraes tot Athene, soos die groot tempel van Zeus.
In Rome herbou hy die Pantheon (wat deur 'n brand verwoes is) en Trajan's Forum, asook die bou van ander geboue, Romeinse baddens en villa's. Baie van hierdie strukture het eeue lank ongeskonde oorleef, sommige tot in die 19de eeu nC, en die Pantheon, wat nog steeds perfek bewaar is, kan in die huidige tyd besoek word. Hadrianus het 'n groot belangstelling in argitektuur gehad en het blykbaar idees of selfs planne bygedra tot die argitekte, alhoewel geleerdes nie meer glo dat hy die hoofargitek van 'n enkele projek was nie.
Van al sy belangrike monumente en geboue is Hadrian's Wall in Noord -Brittanje die bekendste. Die bou van die muur, wat in die ou tyd bekend was as Vallum Hadriani, is omstreeks 122 nC begin en stem ooreen met die besoek van Hadrian aan die provinsie. Dit was die noordelike grens van die Romeinse Ryk in Brittanje, maar die lengte en breedte van die projek (wat van kus tot kus strek) dui daarop dat die belangrikste doel van die muur 'n bewys van Rome se mag was. Die muur was oorspronklik 3 m breed en 16-20 voet hoog oos van die rivier Irthing, almal van klip gebou en 6 m breed en 3,5 m hoog wes van die rivier, bestaan ​​uit klip en gras, wat 120 myl oor ongelyke terrein strek.
Dit is in ses jaar gebou deur die legioene wat in Romeinse Brittanje gestasioneer was. Daar was tussen 14-17 versterkings langs die muur en 'n vallei ('n sloot wat doelbewus uit grondwerke gebou is) wat parallel met die muur geloop het. Die vallum was 6 meter breed en 3 meter diep, geflankeer deur groot hope dig gepakte aarde. Aangesien Hadrianus se buitelandse beleid 'vrede deur krag' was, word gedink dat die muur, wat oorspronklik gepleister en witgekalk was, die krag van die Romeinse Ryk duidelik sou verteenwoordig het.
Na sy besoek aan Britannia, het Hadrian na Klein -Asië gegaan en na die gebied van Bithynia gereis om die herstel van Nicomedia wat hy befonds het, te ondersoek nadat die stad deur 'n aardbewing beskadig is. Dit was in Nicomedia of in die nabygeleë Claudiopolis dat hy die jong Antinous in 123 nC ontmoet het wat sy byna konstante metgesel vir die volgende sewe jaar geword het. Antinous was in hierdie tyd moontlik 13-15 jaar oud, maar skakels tussen dieselfde geslag tussen ouer mans en jong seuns was aanvaarbaar in die Romeinse kultuur, solank albei partye ingestem het. Sommige van hierdie liefdesaangeleenthede was 'n kort tydjie, maar ander, soos die van Hadrianus en Antinous, was ernstige, toegewyde verhoudings.
Hadrianus het gereël dat Antinous na 'n gesogte kosskool in Rome gestuur word wat jong mans lewenslank by die hof opgelei het, en dan, van 125 tot 130 nC, was die jong man die geliefde van Hadrian, wat saam met hom in sy villa buite Rome gewoon het en saam met hom gereis het na die provinsies. Hulle verhouding was gebaseer op die van die Grieke waarin 'n ouer man 'n jonger sou help met morele en intellektuele ontwikkeling en sosiale vooruitgang. Everitt sê:
[Hadrianus] kon sy Bithyniese seuntjie baie goed as 'n speelbal beskou het - Met die reputasie van Hadrianus as 'n aankoper van alle luuksheid en losbandigheid, was Antinous eenvoudig 'n ander in 'n lang reeks verowerings ... [Maar] hierdie meeste Helleense keisers het homself as 'n vee uit (minnaar) met Antinous as syne eromenos (geliefde). As hy die reëls nakom, sou hy die seun met respek behandel het, hom verwoes en die keuse gegee het om sy voorskotte te aanvaar of nie. Enige 'gunste' wat Hadrianus toegestaan ​​het, sou gekombineer word met 'n ernstige verbintenis tot Antinous se morele ontwikkeling toe hy 'n volwassene geword het. (243)
Dit blyk presies die koers te wees wat Hadrianus gevolg het. Die egpaar reis saam van 127 tot 130 nC en arriveer betyds in Egipte om die Osirisfees in Oktober 130 te vier. Teen die einde van die maand, net voor die fees, verdrink Antinous in die Nylrivier. Hadrianus het dit as 'n ongeluk gerapporteer, maar historici soos Cassius Dio (lc 155 - c. 235 CE) en Aurelius Victor (lc 320 - c. 390 CE) beweer dat Antinous homself opgeoffer het in 'n ritueel om Hadrianus van 'n siekte te genees (presies wat onbekend is) het hy die afgelope paar jaar gely. Hierdie aanspraak word versterk deur die opmerking dat Antinous, as Hadrian se geliefde gunsteling, ongetwyfeld bygewoon sou gewees het deur bediendes wat hom uit die rivier sou gered het en verder deur 'n reis wat die egpaar onderneem het, net voor Antinous se dood, waar hulle met mistieke rites met 'n priester beraadslaag. Dit lyk asof Hadrian se gesondheid daarna verbeter het, maar sy hartseer oor die verlies van sy geliefde en beste vriend was oorweldigend.
Hadrianus het Antinous dadelik laat vergoddelik. Dit was ongekend, aangesien 'n keiser die voorstel gewoonlik aan die senaat voorlê wat dit sou goedkeur. Hy het beveel dat die stad Antinopolis ter ere van Antinous gebou is op die oewer van die Nyl, waar hy verdrink het, en 'n kultus het grootgeword rondom die jeug wat vinnig deur die provinsies versprei het. Antinous het 'n sterwende en herlewende godsfiguur geword, wat gedink het dat hy, omdat hy eens 'n mens was, vinniger sou reageer op smekinge as ander gode. Hy word beskou as 'n god van genesing en deernis, en sy aanhangers het standbeelde van hom in tempels en heiligdomme in die hele ryk opgehef. Na raming was daar eens meer as 2 000 standbeelde van Antinous waarvan 115 teruggevind is. Die kultus van Antinous het so gewild geword dat dit meer as 200 jaar later teen die nuwe godsdiens van die Christendom en die gevestigde kultus van Isis was.
Jerusalem en opstand
Hadrianus het sy verdriet so goed as moontlik hanteer en sy reis deur die provinsies aangegaan. Alhoewel hy 'n geleerde en gekweekte man was, is sy beleid van vreedsame verhoudings met ander, hetsy persoonlik of professioneel, nie altyd nagekom nie. Dit was bekend dat hy gereeld sy humeur verloor het by geleerdes in die hof waarmee hy nie saamgestem het nie en eenkeer per ongeluk 'n bediende in sy een oog verblind toe hy 'n stylpyl na hom gooi. In Jerusalem sou Hadrianus sy humeur op massiewe en tragiese skaal ten volle teuel gee toe die Jode in opstand gekom het teen sy bou van 'n tempel.
In 132 nC besoek Hadrianus Jerusalem, wat nog in puin was van die Eerste Romeins-Joodse Oorlog van 66-73 HJ. Hy herbou die stad volgens sy eie ontwerpe en herdoop dit na Aelia Capitolina Jupiter Capitolinus na homself en die koning van die Romeinse gode. Toe hy 'n tempel vir Jupiter bou op die ruïnes van die Tempel van Salomo (die Tweede Tempel, wat deur die Jode as heilig beskou word), het die bevolking opgestaan ​​onder leiding van Simon bar Kochba (ook gegee as Shimon Bar-Cochba, Bar Kokhbah, Ben-Cozba, Cosiba of Coziba) in wat bekend gestaan ​​het as die Bar-Kochba-opstand.
Romeinse verliese in hierdie veldtog was enorm, maar Joodse verliese was nie minder beduidend nie. Teen die tyd dat die rebellie neergelê is, is 580 000 Jode dood en meer as 1000 dorpe en dorpe vernietig. Hadrianus het die oorblywende Jode uit die streek verban en dit hernoem tot Sirië Palaestina na die tradisionele vyande van die Joodse volk, die Filistyne. Hy het beveel dat die Torah in die openbaar verbrand word, die Joodse geleerdes tereggestel en die praktyk en onderhouding van Judaïsme verbied.
Hadrian se hantering van die Bar-Kochba-opstand is die enigste donker vlek op sy andersins bewonderenswaardige bewind, maar hy het sy keuses gemaak op grond van die tradisionele Romeinse beleid in die hantering van opstande: 'n harde reaksie gevolg deur herstel. Hy het moontlik sy reaksie so ver geneem as uit persoonlike verontwaardiging dat iemand 'n probleem met sy tempel of enige van sy ander besluite sou gehad het.
Toe sy gesondheid nou verswak het, keer Hadrian terug na Rome en bestee hom aan poësie en administratiewe aangeleenthede. Hy noem Antoninus Pius sy opvolger met die voorwaarde dat Antoninus die jong Marcus Aurelius (r. 161-180 CE) as sy eie sou aanneem. Aurelius sou saam heers met Lucius Verus (r. 161-169 CE) wie se pa Hadrianus se aangenome seun was. Hadrian sterf in 138 CE, vermoedelik aan 'n hartaanval, op 62 -jarige ouderdom.
Hy is eers begrawe in Puteoli, op die terrein van die voormalige boedel van die retorikus Cicero (as huldeblyk aan Hadrianus se liefde vir leer), maar toe Antoninus Pius die volgende jaar die groot graf van Hadrianus in Rome voltooi het, is sy lyk veras en die as het daar begrawe by die van sy vrou en sy aangenome seun Lucius Aelius Caesar, vader van Lucius Verus. Antoninus Pius het Hadrianus laat vergoddelik en tempels ter ere van hom laat bou. Oor die nalatenskap van sy bewind, sê historikus Edward Gibbon:
[Hadrianus se heerskappy was] die tydperk in die wêreldgeskiedenis waartydens die toestand van die mensdom die gelukkigste en voorspoedigste was ... toe die groot omvang van die Romeinse Ryk deur absolute mag beheer is onder leiding van deugd en wysheid. (61)
Die bewind van Hadrianus word oor die algemeen in ooreenstemming met Gibbon se skatting beskou. Selfs onder die vyf goeie keisers van antieke Rome, staan ​​hy op as 'n uitsonderlike staatsman. Aurelius, die laaste van die vyf goeie keisers, sou heers in baie moeiliker tye as wat Hadrianus geweet het, en sy seun, Commodus (r. 176-192 nC), word 'n nie-amptelike diktator wie se ongelyke heerskappy en moord tot politieke en sosiale steurnisse gelei het wat nooit eens onder Hadrianus sou kon voorgestel word nie.
Interessante feite oor Hadrianus
► Hadrianus is op 24 Januarie 76 nC gebore, waarskynlik in Italica of Rome. Hy was afkomstig van 'n gevestigde familie van Italiaanse afkoms, maar het in Spanje gewoon. Die biografie Augustan History noem dat hy in Rome gebore is, maar kenners meen dat dit 'n komplot kan wees om hom 'n boorling van Rome te laat lyk. Hy was Romeinse keiser van 117 CE tot 138 CE.
► Sy ma Domitia Paulina was van Cadiz, wat destyds een van die rykste stede was. Sy vader Publius Aelius Hadrianus Afer was 'n senator van praetoriaanse rang. Sy enigste broer, suster, Aelia Domitia Paulina, was getroud met die drievoudige konsul Lucius Julius Ursus Servianus.
► Toe sy vader in 86 nC oorlede is, is hy onder die voogdyskap geplaas van keiser Trajanus, wat die vader van Hadrianus was en Caelius Attianus, wat later 'n praetoriaanse prefek geword het. Trajanus en sy vrou Pompeia Plotina het geen kinders gebaar nie, daarom was sy baie na aan Hadrianus. Daar word geglo dat Plotina Adrianus raad gegee het toe hy die keiser geword het.
► Hy het in verskillende skole gestudeer en was baie lief vir die Griekse letterkunde, soveel dat hy 'n bynaam Graeculus gekry het, wat beteken#Griekling '. Op die ouderdom van 14 keer hy terug na Italica, of sommige beweer dat hy in Italica was totdat hy 14 was. Nadat hy Italica verlaat het, het hy nooit teruggegaan nie, maar die plek is later ter ere van hom die Colonia -titel toegeken.
► Trajanus het probeer om Hadrian in die weermag op te stel, maar Hadrian het die militêre loopbaan sterk getugtig, omdat hy 'n maklike lewe verkies en graag jag. Aanvanklik dien hy as 'n Tribune in Legio II Adiutrix, later in Duitsland. In 98 nC, toe Nerva oorlede is, het Hadrian teruggegaan om Trajanus oor sy dood in te lig. Hy is later aangekondig as nalatenskap van 'n legioen in Upper Pannonia, en later as goewerneur van dieselfde provinsie.
► In 100 nC, in die geval van Polina, trou Hadrian met Trajanus se grootmoeder Vibia Sabina, wat tien jaar jonger was. Die vakbond was nie gelukkig nie, hoewel dit tot haar dood geduur het.
► Vanweë sy huwelik en Plotina se leiding, ook sy eie vermoëns, is hy aangestel in verskillende poste, soos quaestor in 101 CE, Tribune of the people in 105 CE, en praetor in 106 CE. Hy het aan die oorlog teen Dacians deelgeneem en is later aangestel as Legatus in die Parthian-veldtog van 113-17 CE. Hadrian beklee selfs die pos as goewerneur van Sirië.
► In 117 nC, toe Trajanus terugkeer van die Parthian -veldtog, het hy ernstig siek geword. By Selinus, terwyl hy op 8 Augustus sy laaste asem haal, aanvaar hy Hadrianus as sy opvolger. Maar bronne sê dat teen die tyd dat dokumente onderteken is, Trajan reeds dood was, en Plotina die dokumente onderteken het om die aanneming te bevestig.
► Op 11 Augustus 117 nC bestyg hy die troon as Hadrianus Augustus, word hy die 14de keiser van Rome. 118-121 CE was die konstruksietydperk van sy villa in Tivoli. Hy het nie geglo in die uitbreiding van sy koninkryk nie, eerder om na die reeds groot land te sorg. Hy het Trajan se plan omgekeer en teruggetrek uit Armenië, Mesopotamië en Assirië. Hy het herstel met Parthia en die onderste Donau. In 118 nC is hy terug na Rome om die situasie te hanteer wat ontstaan ​​het as gevolg van die teregstelling van vier konsuls.
► Hy het sy sukses hoofsaaklik aan Polita en ander mense besit. As gevolg van Polita se leiding, kan hy mense se hart wen en kan hy die weermag behoorlik oplei. Dit was eintlik bekend dat hy gewone klere soos sy leër gedra het, dieselfde kos geëet het, dieselfde goedkoop wyn as hulle gedrink het. Dit het hom nog meer gewild gemaak by die publiek.
► Hadrian het ook nooit erkenning gekry vir sy argitektuur nie, selfs al was dit sy idee, het hy teruggetrek en ander mense toegelaat. Hy was lief daarvoor om gedigte te skryf en te lees. Hy het selfs gehelp om die tempel van Zeus in Athene te voltooi, wat ander heersers vyf eeue geneem het, maar kon dit steeds nie voltooi nie.
► Anders as ander keisers, het Hadrianus deur sy ryk gereis en selfs klein dorpies besoek om veranderinge en ontwikkelinge in die stad te beveel. Hy het onderwerpe soos finansies, administrasie en baie wette verander.
► Terug in Rome herbou hy die Pantheon wat deur Agrippa gebou is, maar is uitgewis weens 'n brand in 80 nC. Dit staan ​​vandag nog steeds en word beskou as een van die best bewaarde antieke geboue in Rome.
► Die eerste reis van Hadrianus begin op 121 CE en duur tot 125 CE, gedurende hierdie tyd besoek hy verskillende plekke soos: Dacia, Griekeland, Asië, Tarraconis, Cappadocia, Gallatia, Bithynia, Pannonia, Mesia, Gallië, Duitsland, Noricum, Brittanje.
► Die bou van die muur van Hadrianus begin in 122 nC, in die huidige Noord-Engeland. Dit dien as 'n beskermende versperring teen die Barbarians. Dit is ook gedien as 'n territoriale grens. Daar was 23 groot forte wat elke kilometer aflê, die muur was vermoedelik 20 meter hoog en 8 tot 10 voet dik. Dit is ten volle gebou in 128 CE.
► Op sy tweede reis, wat in 128 CE begin het en tot 134 CE duur, besoek hy Egipte, Arabië, Sirië, Griekeland, Anatolië en Judea. Hy is klaar met die bou van die geboue waarmee hy tydens sy eerste besoek begin het.
► In 129 en 130 nC het burgers van Jerash (destyds Gerasa genoem) die boog van Hadrianus gebou om hom te vereer tydens sy besoek aan die stad. Toe hy in Griekeland was, ontmoet hy 'n baie aantreklike jeugdige genaamd Antinous en raak baie verlief op hom. Trouens, Hadrianus was so halsoorkop verlief op hom dat hy hom aangeneem het as sy metgesel. Die twee het saam oral gereis, maar die noodlot het ander planne gehad.
► Bronne meld dat hul verhouding meestal seksueel van aard was. In 130 CE, op hul reis na Egipte, verdrink Antinous geheimsinnig in die rivier die Nyl. Daar is teorieë oor hierdie insident, sommige historici beweer dat hy homself opgeoffer het vir Hadrianus. Wat ook al die interpretasies, Hadrianus was diep depressief na hierdie ongeluk. Hadrianus het die Egiptiese stad Antinopolis in sy geheue gestig, hy het selfs Antinous laat vergoddelik om as 'n God aanbid te word.
► In 130 HJ het Hadrianus Jerusalem besoek terwyl hy dit in puin sien, besluit hy om die hele stad te herbou en noem dit Aelia Capitolina Jupiter Capitolinus. Hy laat 'n tempel bou om Jupiter te vereer op die ruïnes van die tempel van Salomo (heilig vir Jode). As gevolg van hierdie konstruksie was baie Jode woedend en het hulle in opstand gekom teen Hadrianus, wat bekend staan ​​as Bar Kokhbah's Revolt.
► Hierdie opstand het in 132 nC begin, op pad terug na Europa, en hy is opgeroep om vir die oorlog te sorg. Teen die einde van die oorlog is ongeveer 5,80,000 Jode dood. Woedend oor die oorlog, het Hadrianus die res van die Jode verbied om die stad binne te gaan, en dit hernoem tot Sirië Palestina. Hy het selfs beveel dat die heilige Torah in die openbaar verbrand moet word, en 'n verbod op die beoefening van Judaïsme geplaas.
► Hadrian het in 136 nC na Rome teruggekeer met 'n swak gesondheid, hy het 60 geword. Sy gesondheid was vinnig besig om te verswak en het Lucius Aelius Caesar aangeneem, wat as sy opvolger aangewys is, maar hy is op 1 Januarie 138 CE oorlede.
► Na sy dood het Hadrianus Titus Aurelius Fulvus Boionius Arrius Antoninus, ook bekend as Antoninus Pius, aangeneem op voorwaarde dat hy wyle Lucius Aelius Caesar ' se seun Lucius Ceionius Commodus en Marcus Annius Verus (kleinseun van 'n magtige senator) moes aanneem.
Tempel van Hadrianus, Efese Turkye
► Gedurende sy laaste dae het hy hom in poësie en skryfwerk verdiep. Hadrianus was briljant wat literatuur betref. Die 62-jarige Hadrian is op 10 Julie 138 nC oorlede. Geskiedkundiges glo dat hy weens 'n hartaanval gesterf het. 'N Tempel wat aan hom gewy is, is in Efese, die huidige Turkye, gebou.
Castel Sant 'Angelo, Rome, Italië
► Hy is eers begrawe in Puteoli, naby Baiae, later is sy oorskot na Gardens of Domitia oorgeplaas. Toe die graf van Hadrianus (Rome) voltooi is, wat nou bekend staan ​​as Castel Sant 'Angelo, is hy veras en sy as is geïntegreer met sy vrou en aangenome seun.
► Volgens Historia Augusta het Hadrianus kort voor sy dood 'n gedig gekomponeer:
It is shaped by a series of interdependent and inter-locking structures, each one with its own individual purpose: the structure with three exedrae, die Nymph Stadium, a fishing structure, die four-sided portico, the small thermal water baths, and the Praetors' (Roman bodyguards') vestibule.
Inside the Villa complex, one can see the Poecile, a huge garden surrounded by an arcade with a swimming pool. This area was built so that one could take walks whether it was winter or summer. Then there is the Canopus, a long water basin embellished with columns and statues that culminate in a temple topped by an umbrella dome, and the remains of two bath areas: the Grandi Terme en die Piccole Terme (the large and small baths or thermae). The former contained a frigidarium or large pool of cold water (open-air) and a round room with a coffered dome these coffers were rather particular in that they opened into five large windows. Covered in valuable and decorative stucco, these structures were purposed for the Imperial Family and their guests.
Die Grandi Terme, reserved for the personnel of the Villa, consisted of a heating system located under the floor, and a circular room outfitted as a sudatio or sauna. Noteworthy is the large vaulted-arch ceiling in the central room, still in perfect condition (structurally) today, despite the collapse of one of the four supporting piers. Some of the – relatively – best preserved areas of the villa are the accademia, the stadio or arena, the Imperial Palace, the Philosophers' Room, die Greek Theatre, en die Piazza d'oro, a majestic square the purpose of which was to be a "representation" it was large enough to allow a vast peristyle decorated in refined stucco. Finally, the splendid Teatro Marittimo (Maritime Theatre) is an island of sorts elaborated with an iconic colonnade and circumscribed by a canal. This is where the Emperor isolated himself when he wanted to think amidst silence and tranquility.