'N Eenvoudige Hart "deur Gustave Flaubert beskryf die lewe, die hartstogte en die fantasieë van 'n ywerige, vriendelike dienaar genaamd Felix. Hierdie gedetailleerde verhaal begin met 'n oorsig van Félicité se werkslewe, waarvan die meeste bestee word aan 'n middelklas-weduwee met die naam Madame Aubain, "wie moet gesê word, was nie die maklikste mense om voort te gaan nie" (3) . In haar vyftig jaar met Madame Aubain het Félicite egter bewys dat sy 'n uitstekende huishoudster is.
Soos die derdepersoon-verteller van 'n Eenvoudige Hart verklaar: "Niemand kon meer aanhoudend gewees het as dit oor die prys was nie, en die skoonheid van die pannetjies was die wanhoop van al die ander diensmeisies. "(4).
Alhoewel 'n model dienaar, Félicite moes vroeg in die lewe swaarkry en hartseer verduur. Sy het haar ouers op 'n jong ouderdom verloor en het 'n paar brutale werkgewers gehad voordat sy Madame Aubain ontmoet het. In haar tienerjare het Félicite ook 'n romanse aangepak met 'n "redelik goed afwagtende" jongman, genaamd Theodore-only, om haar te bekommer toe Theodore haar verlaat het vir 'n ouer, ryker vrou (5-7). Kort daarna is Félicite gehuur om Madame Aubain en die twee jong Aubain-kinders, Paul en Virginie, te versorg.
Félicite het gedurende haar vyftig jaar diens 'n reeks diep aanhangsels gevorm. Sy word gewy aan Virginie en volg Virginie se kerkaktiwiteite noukeurig: "Sy het die godsdienstige handelinge van Virginie vasgelê. Sy het vasgevat toe sy gevas het en gaan belydenis wanneer sy gedoen het." (15).
Sy het ook lief geword vir haar neef Victor, 'n matroos wie se reis "hom na Morlaix, Dunkirk en Brighton geneem het. Na elke reis het hy 'n geskenk vir Félicite teruggesit" (18). Tog sterf Victor van geelkoors tydens 'n reis na Kuba, en die sensitiewe en siek Virginie sterf ook jonk. Die jare verbygaan, 'n baie soos 'n ander, net deur die jaarlikse herhaling van die kerkfeeste, totdat Félicite 'n nuwe uitlaat vir haar "natuurlike vriendelikheid" (26-28) vind.
'N Besoekende edelvrou gee Madame Aubain 'n papegaai - 'n luidruchtige, koppige papegaai met die naam Loulou-en Felicite, begin met harte om na die voël te kyk.
Félicité begin doof en ly aan "denkbeeldige zoemende geluide in haar kop" soos sy ouer word, maar die papegaai is 'n groot troos - byna 'n seun vir haar; sy het eenvoudig op hom gedruk "(31). Wanneer Loulou sterf, stuur Félicite hom na 'n taxidermis en is verheug oor die "baie pragtige" resultate (33). Maar die jare wat voorlê, is eensaam; Madame Aubain sterf, en verlaat Félicité 'n pensioen en (in effek) die Aubain-huis, aangesien "niemand gekom het om die huis te huur nie en niemand het dit gekoop nie" (37). Félicite se gesondheid versleg, hoewel sy steeds op hoogte hou van godsdienstige seremonies. Kort voor haar dood dra sy die opgestopte Loulou by tot 'n plaaslike kerkvertoning. Sy sterf as 'n kerk optog aan die gang is, en in haar laaste oomblikke beoog "'n groot papegaai wat bo haar kop hang terwyl die hemele verdeel word om haar te ontvang" (40).
Agtergrond en kontekste
Flaubert se Inspirasies: Flaubert was deur sy eie rekening geïnspireer om 'n eenvoudige hart te skryf deur sy vriend en vertroueling, die romanskrywer George Sand. Sand het Flaubert versoek om sy tipiese harde en satiriese behandeling van sy karakters te laat vaar vir 'n meer medelydende manier om te skryf oor lyding, en die verhaal van Felicite is blykbaar die gevolg van hierdie poging.
Felicite herself was gebaseer op die Flaubert-gesin se jarige maagdogter Julie. En om die karakter van Loulou te bemeester, het Flaubert 'n gevulde papegaai op sy lessenaar geïnstalleer. Soos hy opgemerk het tydens die samestelling van "'n Eenvoudige Hart", begin die versteuring van die taksidermie-papegaai my te erg. Maar ek hou hom daar, om my gedagtes te vul met die idee van parrotood. "
Sommige van hierdie bronne en motivering help om die temas van lyding en verlies wat so algemeen voorkom in 'n eenvoudige hart te verduidelik. Die verhaal is in 1875 begin en het in 1877 in boekvorm verskyn. In die tussentyd het Flaubert finansiële probleme ondervind, gekyk na Julie tot blinde ouderdom, en het George Sand (wat in 1875 oorlede is) verloor. Flaubert sal uiteindelik aan Sand se seun skryf, waarin die rol wat Sand gespeel het in die samestelling van "'n Eenvoudige Hart", beskryf het: "Ek het 'n eenvoudige hart begin" met haar in gedagte en uitsluitlik om haar te behaag.
Sy het gesterf toe ek in die middel van my werk was. "Vir Flaubert het die ontydige verlies van Sand 'n groter boodskap van melancholie gehad:" So is dit met al ons drome. "
Realisme in die 19de eeu: Flaubert was nie die enigste groot skrywer van die 19de eeu om op eenvoudige, alledaagse en dikwels magtelose karakters te fokus nie. Flaubert was die opvolger van twee Franse romanskrywers- Stendhal en Balzac-wat uitnemend was om middel- en bo-middelklas karakters op 'n onverbeterde, brutaal eerlike manier uit te beeld. In Engeland het George Eliot hardwerkende, maar ver van heroïese boere en ambagsmanne in landelike romans soos Adam Bede , Silas Marner en Middlemarch uitgebeeld; terwyl Charles Dickens die afvallige, verarmde inwoners van stede en industriële dorpe in die romans Bleak House and Hard Times uitgebeeld het. In Rusland was die vakke van keuse dalk meer ongewoon: kinders, diere en kranksinniges was enkele van die karakters wat deur sulke skrywers soos Gogol , Turgenev en Tolstoy uitgebeeld word.
Alhoewel alledaagse, hedendaagse instellings was 'n belangrike element van die 19de-eeuse realistiese roman, was daar groot realistiese werke - waaronder verskeie van Flaubert's - wat eksotiese plekke en vreemde gebeurtenisse uitgebeeld het. 'N Eenvoudige Hart self is in die versameling Three Tales gepubliseer . Flaubert se ander twee verhale is baie anders: "The Legend of St. Julien die Hospitaal", wat oorvloedig is in groteske beskrywing en vertel 'n verhaal van avontuur, tragedie en verlossing. ; en "Herodias", wat 'n weelderige Midde-Oosterse omgewing in 'n teater vir groot godsdienstige debatte verander.
Flaubert se merk realisme was tot 'n groot mate nie op die onderwerp nie, maar op die gebruik van minutieuse weergawes, op 'n historiese akkuraatheid en op die sielkundige geloofwaardigheid van sy persele en karakters. Daardie persele en karakters kan 'n eenvoudige dienskneg, 'n bekende middeleeuwse heilige of aristokrate van die antieke tye betrek.
Flaubert se voorstelling van Felix: Flaubert het vir eie rekening 'n eenvoudige hart 'as 'n eenvoudige verhaal van die duister land van 'n arm landmeisie, toegewyd maar nie aan die mistiek gegee nie' en 'n deeglike, eenvoudige benadering tot sy materiaal aangewend: "Dit is op geen manier ironies nie (alhoewel jy dalk sou dink dat dit so sou wees), maar integendeel baie ernstig en baie hartseer. Ek wil my lesers jammer maak, ek wil sensitiewe siele maak, ween, een self. "Felicite is inderdaad 'n lojale dienskneg en 'n vrome vrou, en Flaubert hou 'n kroniek van haar reaksie op groot verliese en teleurstellings. Maar dit is nog steeds moontlik om Flaubert se teks as 'n ironiese kommentaar op Félicite se lewe te lees.
Vroegtyd word Félicite byvoorbeeld in die volgende terme beskryf: "Haar gesig was dun en haar stem was skraal. Om vyf en twintig het mense haar so oud as veertig geneem. Ná haar vyftigste verjaardag het dit onmoontlik geword om te se hoe oud sy was. Sy het amper nooit gepraat nie, en haar opregte houding en doelbewuste bewegings het haar die voorkoms van 'n vrou wat uit hout gemaak is, gedryf asof dit deur klokwerk was "(4-5). Alhoewel Félicite se onaantrekklike voorkoms 'n leser se jammerte kan verdien, is daar ook 'n duistere humor aan Flaubert se beskrywing van hoe vreemd Félicite is.
Flaubert gee ook 'n aardige, komiese aura aan een van die groot voorwerpe van Felicite se toewyding en bewondering, die papegaai Loulou: "Ongelukkig het hy die vermoeiende gewoonte gehad om sy baars te kou, en hy het sy vere gehou en sy vullings oral verstrooi en spat die water van sy bad "(29). Alhoewel Flaubert ons uitnooi om jammer te wees vir Félicite, versoek ons ​​ons ook om haar aanhangsels en haar waardes as onversadig te beskou, indien nie absurd nie.
Reis, Avontuur, Verbeeldingskrag: Alhoewel Félicite nooit te ver reis nie, en alhoewel Félicite se kennis van geografie baie beperk is, is beelde van reis en verwysings na eksotiese plekke prominent in 'n eenvoudige hart. Wanneer haar neef Victor op see is, stel Felicite sy avonture verbeeldingagtig voor: "Gevra deur haar herinnering van die foto's in die geografie-boek, het sy hom voorgestel dat hy deur wilde diere geëet word, gevang word deur ape in 'n bos of op 'n verlate strand doodgaan" (20 ). Soos sy ouer word, word Félicite gefassineer met Loulou die papegaai - wat uit Amerika gekom het - en versier haar kamer sodat dit lyk soos 'n halfpad tussen 'n kapel en 'n bazaar (28, 34). Félicite is duidelik geïntrigeerd deur die wêreld buite die sosiale kring van Aubains, maar sy is nie in staat om daaruit te waag nie. Selfs uitstappies wat haar effens buite haar bekende instellings vat - haar pogings om Victor op sy reis te sien (18-19), haar reis na Honfleur (32-33), verken haar aansienlik.
'N Paar besprekingsvrae
1) Hoe nou volg 'n eenvoudige hart die beginsels van die 19de eeuse realisme? Kan jy enige paragrawe of gedeeltes vind wat uitstekende voorbeelde van 'n "realistiese" manier van skryf is? Kan jy enige plekke vind waar Flaubert afwyk van tradisionele realisme?
2) Oorweeg jou aanvanklike reaksies op "A Simple Heart" en Selfself. Het jy die karakter van Felicite gesien as bewonderenswaardig of onkundig, so moeilik om te lees of heeltemal reguit? Hoe dink jy wil Flaubert hê om op hierdie karakter te reageer - en wat dink jy het Flaubert self van Félicite gedink?
3) Felicite verloor baie van die mense wat die naaste aan haar is, van Victor tot Virginie tot Madame Aubain. Waarom is die tema van verlies so algemeen in 'n eenvoudige hart? Is die verhaal bedoel om as 'n tragedie gelees te word, as 'n verklaring van die manier waarop die lewe werklik is, of as iets anders heeltemal?
4) Watter rol speel verwysings na reis en avontuur in 'n eenvoudige hart? Word hierdie verwysings bedoel om te wys hoe klein Félicite regtig van die wêreld weet, of verleen hulle haar bestaan ​​'n spesiale lug van opwinding en waardigheid? Oorweeg 'n paar spesifieke gedeeltes en wat hulle sê oor die lewe Félicite lei.
Nota oor aanhalings
Alle bladsynommers verwys na Roger Whitehouse se vertaling van Gustave Flaubert se Three Tales , wat die volledige teks van "A Simple Heart" bevat (inleiding en notas deur Geoffrey Wall, Penguin Books, 2005).