Briewe/Letters - MosselbayonTheline
Bekroonde Carte Blanche-joernalis sukkel om antwoorde by munisipaliteit te kry . . .
Hoekom die ONdeursigtigheid ?
Susan Puren skryf:
Ek is 'n ondersoekende joernalis wat my onlangs in die omgewing gevestig het.
Ná jare by Carte Blanche en Noseweek is ek daaraan gewoond dat plaaslike en nasionale owerhede weghardloop as moeilike vrae gevra word, maar Mosselbaai munisipaliteit se ondeursigtigheid is erger as wat ek al ooit ondervind het.
Niemand kan of mag of wil eenvoudige vrae beantwoord nie. Laat 'n mens wonder wat weggesteek word? En wie 'n vinger in watter "pie" het?
Wat my verstom is dat belastingbetalers nie vrae vra en munisipale vergaderings bywoon nie. Die feit dat die pragtige dorp skoon is beteken nie dat ALLES in orde is nie.
Te veel jakkalse prys deesdae hul eie sterte vir die blote werk waarvoor hulle BAIE GOED betaal word
DINGE VAN DIE NG KERK IN MY KINDERJARE
Deur Fanie Bouwer
Ek onthou nog die ou NG Kerk daar naby die stadsaal op die dorpie in die Noord-Oos Kaap waar ek vermoed ek gedoop was.
Ons het ook van die koshuis daarheen Woensdae-middae gestap om kinderkranslesse by te woon. Ons het toe meesal hallelujaliedere gesing daardie tyd.
Een onderwyseres het ons altyd gevra watter lied ons wil sing. Dan het 'n Oelofse meisie, onthou ek, se hand eerste opgeskiet en Lied 444 - Wat 'n Vriend het ons in Jesus - voorgestel. Elke keer.
So het ons baie van die halleluja-liedere uit ons koppe geken, meesal die eerste vers, maar so hier en daar die 2-3de verse ook.
Die dominees van toeka - veral in die plattelandse dorpe - was gewoonlik die geleerdste ou in die dorp. So was hy dan ook gewoonlik die voositter van die skoolkomitee en ander kultuurkomitees en so aan. Soort van leiers in die gemeenskap gewees.
Daardie jare het die dominees selfs op weeksdae steeds 'n swart pak en 'n wit das gedra.
Van die boere het Sondae partykeer vir dominee en mevrou dominee 'n slagskapie en groente by die pastorie afgelewer. Die dominees kon nie veel tuinwerk doen nie, want hulle was voltyds besig om te verseker dat die sondige gemeentelede die regte weë bewandel.
Ek onthou daar in die laat 50's en vroeë 60's was daar nie luidsprekers in ons kerk nie. Predikante het gekom en gegaan, partye met sterk stemme wat tot daar agter in die kerk kon 'dra'. Party kon lekker sing ook en kon selfs langs die graf die regte noot heel gaaf insit om die oorledene vir oulaas vaarwel toe te sing.
Ander dominees het weer gesukkel met hulle swak stemme. Party hardhorende gemeentelede het dus elke keer op dieselfde plek voor in die kerk gesit op Sondae sodat hulle dominee beter kon hoor. Later was daar sulke gehoorbuise voor by sekere sitplekke geplaas, wat die hardhorendes teen 'n oor kon hou om die preek te kan hoor.
Daar naby hulle het van die wat gedink het hulle is van die 'vooraanstaandes' in die gemeente, ook gaan sit, so ewe vroom met hulle bybel en gesangeboek in die hande. Bewaar jou siel as jy op hulle gekose plekke per abuis gaan sit het! Jy moes jou plek ook in die kerk ken!
Die hoede wat die vrouens destyds kerk toe gedra het - dit was verpligtend - het my as kind baie bekoor. So kon ek ook die arm en ryk tannies van die gemeente uitken juis aan hulle hoede - van dié met armsalige bedekseltjies tot dié met spoggerige, veelkleurige breërand-hoede. Net soos ek besef het dat sekere families in rou is wanneer die ooms sulke swart armbande gedra het en die tannies swart rokke. Die routydperk was 1 jaar.
Van die dominees met die sterk stemme het my as jong kind bang gepreek - veral as hulle ons vertel het hoe ons met 'n geween en 'n gekners van tande in die hel sal braai as ons in sonde lewe en só doodgaan. Hoe dit ook al sy, ek het baie lank laas gehoor dat 'n dominee van die hel preek. Ek wonder hoekom nie?
Aanneming en voorstelling in die kerk was 'n belangrike fase ná doop gewees. 'n Klong wat saam met my op skool was, het ná die voorstelling die bynaam "Jan- Hardop" gekry, en tot vandag toe noem ons hom so.
Dit het so gebeur: Dominie sê dat as ons daar voor tydens die voorstelling in die kerk staan, gaan hy van die preekstoel afkom, ons die gebruiklike vraag vra waarop ons hardop "ja" moes antwoord. Toe hy by dié klong kom en die vraag vra, antwoord hy toe in 'n welluidende stem 'hardop-ja'!!
In daardie dae was drank, dans en die Sondagkoerant (die Landstem) groot sondes in een van ons destydse dominies se denke. So onthou ek was daar eendag 'n braai- en danspartytjie op 'n plaas in die wyk.
Die dienstige en sondelose ouderling daar naby kom hiervan te wete en rapporteer toe dié sondige, duiwelse gedoente summier aan dominie. Die gevolg is dat dominie en die klaer-ouderling daardie nag daar 'n onverwagte besoekie by dié sondige sosialisering in die skuur aflê. Daar was blykbaar 'n helse 'konsternasie op die stasie' toe die klompie daar so met die langarmdans, met die heerlikste boeremusiek uit 'n grammafoon, agterkom dat dominie ook hier tussen hulle is en inspeksie hou!
Die ou gesange en psalms en gesange wat ons so goed geken het, is in 1977 met 'n nuwe weergawe vervang. Musiekonderwyseresse het Sondag na Sondag daar voor in ons kerk gestaan om ons as't ware in die nuwe wysies in te dril. Dit was ook die laaste van die Haleluja boek en sy gesange.
Tot vandag toe verbeel ek my kan ons nog steeds nie meer - soos in toeka se dae - ordentelik sing in die kerk nie.
Lees ook wat ander lesers skryf:
Paasvakansie 2018 in Mosselbaai/Hartenbos in beeld
Die moderne (siek?) neiging van nasionale en plaaslike owerhede en politici om gedurig in openbare media hul eie beuel te blaas, is kommerwekkend en raak nou lagwekkend. Is dit dan nie waarvoor hulle yslike salarisse BETAAL word nie, vra 'n leser?
Gryse ou Mosselbaaier skryf:
Soos die meeste pensioenarisse, het ek ook my lewe lank baie hard, pligsgetrou en onbaatsugtig gewerk en my bes gelewer in my spesifieke staatsdiensinstelling - vir geen ander rede nie as dat my werk vir my 'n voorreg en trots was. Om goeie, eerlike en harde werk te lewer was 'n bewys van jou karakter; en 'n gegewe en 'n vereiste om jou werk te behou en vooruit te gaan in jou beroep . . .
Interne aansporing- en motiveringsgebruike is wel sporadies toegepas om erkenning te gee vir ware uitstaande prestasies, maar in die algemeen het almal aanvaar hulle word betaal om 'n werk goed en deeglik te doen.
As jy gedurende jou loopbaan deurgaans goeie werk gelewer het, is jy met bevorderings beloon en met jou aftrede beloon met 'n "goeie dienssertifikaat" en 'n lekker afskeidsgeselligheid . . . en natuurlik jou welverdiende pensioengeldjie.
Maar deesdae is hardwerkende, pligsgetroue en eerlike staatsdiensamptenare blykbaar so 'n rariteit dat elke amptenaar of polisieman wat sy basiese werksverpligtinge sonder korrupsie of 'n skandaal nakom, met klinkende metale (astronomiese salarispakkette) en luidende simbale in die openbare media bedank en verheerlik word . . .
Ek verwys spesifiek ook na die berig Dienslewering Geloof in Vrydag 08 Maart 2019 se Mossel Bay Advertiser waarin verskeie munisipale amptenare en departemente met basuingeskal geloof word vir hul puik dienslewering. Wanneer 'n dief, boef of gewoonte-misdadiger vasgetrek word, word foto's van die spesifieke polisiebeampte(s) ook prominent in die plaaslike koerantjie geplaas om hul "uitsonderlike prestasies" uit te basuin. As 'n wetstoepasser NIE omgekoop word nie, word hy in 'n koerant vereer vir sy eerlikheid. . . ?
Dis nou wel goed en mooi om iemand te respekteer vir eerlikheid, maar 'n WETSTOEPASSER wie se werk dit is om misdaad te bekamp? Watter boodskap word hiermee uitgestuur - dat hy die uitsondering is en die ander wetstoepassers almal korrup en omkoopbaar is? Moet die enkele korruptes nie eerder geïdentifiseer en geskors word nie?
'n Mens kan nie help om te wonder waarom dié oordrewe lofbetuigings vir basiese werk en eerlikheid nodig is nie . . . Is dit dan nie waarvoor die amptenare aangestel en gróót salarisse betaal word nie?
Terwyl INTERNE motivering en erkenning in ENIGE werk belangrik is om die moraal hoog te hou vir optimum-produktiwiteit en spangees, raak dié openbare verheerliking en selfverheerliking van amptenare vir gewone, basiese dienslewering nou regtig lagwekkend en pateties.
Veral as inwoners maar te deeglik bewus is van die geweldige verswakking in dienslewering op alle gebiede van regering, terwyl vuisvoos belastingbetalers noodgedwonge net al hoe meer moet opdok - en ook al hoe meer van dié hoogs-besoldigde amptenare se werk self doen . . . anders val die kalf in die put?
Miskien moet hulle eerder groter aandag gee aan die PUBLIEK se menings en klagtes oor dit wat NIE werk nie en dit regstel as dié gedurige "eie-stert-prysery" wat maar 'n wrang smaak in die mond laat van dié lojale inwoners wat al JARE lank vergeefs soebat en smeek vir reg en geregtigheid en boonop die amptenare se salarisse betaal . . . ? 'n Ou gesegde lui: Selfprys is geen aanbeveling nie . . .
Veral Mosselbaaiers werk HARD op hul eie koste om deur goed-geoliede buurtwagstelsels, wyksgroepe, private organisasies en hulpverleningsgroepe misdaad te help bekamp, strande en strate skoon te hou en hulpbehoewendes te help wat deur die munisipale striknette val of juis slagoffers daarvan is . . . soos die pensioenarisse van Seemeeupark wat STEEDS nie eens 'n woordjie van simpatie, verskoning of enige vorm van bystand van dié munisipaliteit ontvang het wat so sy eie beuel blaas nie.
Aikôna - as gewone Mosselbaaiers al dié vrywillige en ondankbare werk staak, lyk dié dorp binne 'n paar maande maar net soos enige ander vervalle, misdaadgeteisterde dorp in die land . . .
Stop die basuingeskal, politiek en selfverheerliking en gebruik daardie tyd en energie om dié dinge in die dorp waaroor inwoners al jare lank vergeefs kla en dreig, 'n slag reg te ruk - dis immers waarvoor inwoners betaal en op geregtig is.
I once had a business partner who told me a story about a fight between a spider and a scorpion. It was a story with more meaning than just a struggle to the death between two creatures. It was a story about us.
The story comes from the time when he was still doing his compulsory military service as a soldier on the border. It was very hot and the soldiers were bored to death. One way or another the boys managed to catch a big red roman spider and a scorpion. Then someone said he'd heard that spiders and scorpions can put up an epic fight if thrown together.
The soldiers thought that this would be a sight to see, so they put both creatures inside a steel army helmet and waited for them to fight.
They tried shaking the helmet to agitate the creatures, but still, they refused to fight. All that the two animals were interested in, was to get out of the helmet and mind their own business. No matter what they tried, the spider and scorpion couldn't be antagonized to the point of entering into combat.
But then someone had an idea. He simply left the helmet in the boiling sun. Inside the parabolic reflector that the steel helmet now proved to be, the temperature rose to a frightful level. Tormented by the heat, the spider and the scorpion began scurrying around frantically. Up and down the sides, and over one-another.
Finally, the heat became so intense, and their agony so great, that the two began to take out on one another. A deadly battle for life and death ensued. The elated soldiers crowded around and cheered loudly, each one proclaiming who he thought the winner would be.
In the end, the scorpion won. The soldiers congratulated those who had successfully predicted who the winner would be. And then they dropped the scorpion on the sand and squashed it. Thus ended an hour of morbid entertainment on the border.
At this point, Chris looked at me and said that when he later thought about it, he realized that there was a parallel to this story. He said those two creatures really did not want to fight. All they wanted was to be left alone so they could go on with their own lives and be happy. Yet, outside forces goaded and tormented them, and made a persistent effort to get them to take out their frustrations upon each other. The fight between them had been instigated. The hatred between them was based upon a lie.
He looked at me very directly and then said, "that's what Satan does to us, you know...?"
I instantly knew exactly what he meant, but he continued to explain. In many cases, people just want to go on with their individual lives. We want to live and love and be left alone. But the ruler of this world, as the Bible calls him, does not want this. He wants to inject his own feelings of bitterness and hatred, resentment and prejudice into us.
And so he makes it his daily business to shake us in a helmet, and to turn up the heat as much as possible. He knows that if he can make it hot for us, then sooner or later we will turn on each other and start to destroy ourselves.
You have to know the game plan of your enemy, Chris told me. And you have to know your own human nature. If you know the strategy of your enemy, and if you understand your own human weakness, then you can defeat your enemy. You will need help, of course, but help is always just a prayer away.
I look at the politics in America at the moment. The politics of Europe. The politics in Russia and the Middle East. The politics of the Far East. And the politics in the zoo which is my own country. And I see very clearly, a spider and a scorpion. And a hand that shakes us in a helmet - while the temperature is growing ever hotter.
We can't do much about the helmet or the heat. We're in it already. This is our test of endurance. But to fight each other is our choice alone. We can always submit to human nature and the primitive impulses that guide our instinctive actions, which is to fight each other. That would be the most natural course of action. Indeed, fighting amongst ourselves is the easy way to give expression to our sense of frustration.
If we are not killed ourselves, then we will experience the elation of triumphing over our opponents. But we have to remember one critical fact: In the end, everybody loses. One way or another even the victor becomes squashed. The end of war and human conflicted is mutually-assured destruction.
The greatest irony of the whole situation on the border was that neither the scorpion nor the spider was the enemy at all. And so it is with us. We spend all our time and energy fighting each other. But we completely miss the point:
What we should have been fighting all along, was not each other - but the hand that shakes the helmet.