Die militêre rewolusie vanuit 'n Middeleeuse perspektief - Artikels - 2022
Die militêre rewolusie vanuit 'n Middeleeuse perspektief
Deur Andrew Ayton en J. L. Price
Die Middeleeuse Militêre Revolusie: Staat, samelewing en militêre verandering in Middeleeuse en vroegmoderne Europa, geredigeer deur Andrew Ayton en J. L. Price (IB Tauris, 1998)
Inleiding: Alhoewel daar voortdurende meningsverskil bestaan ​​oor die wesenlike aard van die militêre revolusie; en ook wat die tydsberekening daarvan betref, is daar nietemin algemene instemming dat dit in die vroeg-moderne periode van die Europese geskiedenis plaasgevind het. Beide die algemene geskiedenis van oorlogvoering in die Europese samelewing gedurende hierdie eeue, en meer spesifiek die militêre rewolusie self; is onlangs deur onlangse publikasies goed gedek. Hier moet dus slegs 'n kort historiografiese skets van die vroeg-moderne periode gegee word, en die grootste deel van hierdie inleiding sal besin in hoeverre die militêre revolusie vanuit 'n Middeleeuse perspektief beskou word, 'n herinterpretasie van die aard daarvan en gevolglik die tydsberekening.
Die idee van 'n militêre rewolusie is bekendgestel deur Michael Roberts, wat aangevoer het dat die taktiese hervormings wat die Nederlandse leër aan die einde van die sestiende eeu baanbrekers gemaak het en deur die Sweedse leër onder Gustavus Adolphus vervolmaak is, tesame met die gepaardgaande toename in grootte en koste. van hierdie nuwe leërs 'n radikale breuk met die onmiddellike verlede uitmaak. Vervolgens is die konsep van so 'n rewolusie baie algemeen aanvaar deur historici van die tydperk, maar slegs met groot meningsverskil oor die inhoud en die tydsberekening daarvan. Geoffrey Parker het Roberts gekritiseer omdat hy die ontwikkelinge in die vroeëre jare van die sestiende eeu, veral in die Spaanse weermag, oor die hoof gesien het, en dit het sedertdien konvensioneel geword om die militêre rewolusie uit te brei om die periode vanaf die begin van die sestiende eeu tot die middel van die sewentiende, hoewel Jeremy Black onlangs voorgestel het dat die eeu na 1660 meer belang moet kry. Wat die aard van die rewolusie betref, is die klem ook verskuif van die taamlik spesifieke veranderinge in taktiek en organisasie wat deur Roberts uitgelig is. aan 'n reeks breër, miskien minder goed gedefinieerde, maar beslis ingrypender ontwikkelings wat plaasgevind het in die loop van die vroeë moderne tydperk.
Drie elemente word beskou as die kern van die militêre revolusie, maar daar is nog geen konsensus oor die relatiewe belang daarvan nie. Eerstens is daar die verdringing van swaar gepantserde ruiters deur infanterie as die mees effektiewe onderdeel van die leërs in die geveg, eers in die vorm van Engelse langboë en afgevaardigde wapens en Switserse pikemen, dan deur verskillende kombinasies van snoek en skiet dwarsdeur Wes- en Sentraal-Europa. Geassosieer met hierdie ontwikkeling was die bekendstelling van buskruitwapens, wat in die vorm van artillerie vinnig - hoewel miskien net kort - die beleg van oorlogvoering getransformeer het, en as handwapens die karakter van infanteriegevegte minder vinnig verander het. Die derde aspek van die rewolusie, wat nou betrokke was by die ander twee, maar op die ou end miskien meer ingrypend in die gevolge daarvan, was die toename in die grootte van die leërs. Al hierdie verwikkelinge was onderling verweef: die oorskakeling van sterk gepantserde ridder na voetsoldaat het byvoorbeeld nie net die sosiale basis van slagveldsterkte verander nie, maar omdat die infanterie vinniger opgelei kon word en bloot net vir lone aangestel kon word, het die uitbreiding van die grootte moontlik gemaak van leërs vanaf die laat vyftiende eeu. Net so het die nuwe beleëringsoorlogvoering van die sestiende eeu vereis dat groot leërs dorpe en vestings moes omring, en die ontwikkeling en verspreiding in hierdie tydperk van nuwe soorte versterking wat ontwerp is om artillerie te bestry, het beteken dat hierdie beleërende magte langer moes bly hou. tyd. Daar is dus ook 'n vierde element, selde gegewe die belangrikheid wat dit verdien, van die nuwe oorlogvoering: tyd. Veldtogte was stadiger om definitiewe resultate te behaal, en oorloë het geneig om 'n reeks lang belegerings te word en jare te hou, dikwels met beslissende resultate. Die besluit oor wat die belangrikste moet beskou word onder hierdie ontwikkeling hang deels af van die historikus se perspektief: vanuit 'n suiwer militêre oogpunt moet infanterie, vuurwapens en belegstegnieke (aanstootlik en verdedigend) groot wees, maar wanneer die impak daarvan is van die rewolusie oor die Europese samelewing in die algemeen beskou word, kan die voortdurende groei van die grootte, en dus die koste, van leërs as die belangrikste gesien word. Miskien is die beste voorbeeld van hierdie argument die poging om die militêre revolusie aan die groei van die staat in hierdie tydperk te koppel.
Onlangse teorieë oor die verwantskap tussen die ontwikkeling van die vroeg-moderne staat en oorlog het die probleem vanuit 'n aantal rigtings benader - politiek, fiskaal en burokraties - maar fokus alles grootliks op die gevolge van die toename in die koste van oorlog. Die argument is kortliks dat die militêre revolusie iets aangemoedig het wat soortgelyk is aan 'n wapenwedloop onder die mededingende state van Europa, wat hul hulpbronne tot die uiterste laat strek het. Die leidende magte het tot en met die vlak van bankrotskap spandeer om tred te hou met hul mededingers; die grootste probleem waarmee die meeste regerings te kampe gehad het, was hoe om die maksimum hulpbronne te haal uit die ekonomieë wat nog in wese lae-produktiwiteit het. Die antwoorde is gevind in die versterking van die koninklike mag en die sentrale regering in die algemeen, ten koste van plaaslike outonomie, en in die groei van burokrasieë. Die ander kant van die muntstuk is dat hierdie klaarblyklik sterker regerings permanent beywer is deur die probleem om aan die onversadigbare finansiële eise van militêre uitgawes te voldoen.
Kyk die video: Cédric Villani tresse des lauriers à Grigori Perelman (Mei 2022).
Kaarte vir die rewolusionêre en Napoleontiese oorloë
Interne twiste en onrus in die latere Bisantium, XIth-XIIIth eeue (A.D. 1025-1261). Die geval van stedelike en provinsiale opstand (oorsake en gevolge)