Sy besluit om haar rug effens op hom te draai om die girts-girts in haar ore te demp. Maar sy kan haar nie teen die geslurp van sy koeldrank voorberei nie. Sy swaai verwoed om.
Carna is nou so vererg, sy gryp haar handsak, val haar amper te pletter oor sy voete en storm die teater uit. Sy kan nie glo wat pas gebeur het nie.
Hierdie soort gedrag gebeur net in films. Nou waar dink jy het dit gebeur, fluister ’n stemmetjie in haar kop.
Sy wil eers lag kry, maar besluit daarteen. Sy voel verontreg en wil die gevoel nog ’n rukkie koester.
Sy dink weer aan die ongepoetste vent. ’n Mens behoort iets te kry soos teater-etiket. As hulle uitsmyters in klubs kan hê, behoort hulle dit ook vir rolprentteaters te oorweeg.
Sy kan al in haar geestesoog sien hoe hulle die vent agter sy kraag optel en by die teater uitgooi. ’n Glimlag plooi om haar mooi gevormde lippe.
Carna is net besig om haar beursie in haar handsak te druk toe ’n stoel skielik omval. Sy sien die pak springmielies te laat. Voor sy of die kelner kan keer, kom ’n paar wit stukkies en die laaste klompie pitte in die boks op haar kop te lande.
Sy gryp haar handsak en storm by die koffierestaurant uit. Sy bewe so van ontsteltenis, sy kan amper nie die parkeerkaartjie in die masjien druk nie. ’n Paar sekondes later sien sy sy moet R7 betaal.
Toe sy haar beursie oopwoel, besef sy sy het die kelner haar laaste kleingeld gegee. Sy het net twee R100-note in haar beursie. Vir die spul kleingeld agterna sien sy nie kans nie. Uit pure frustrasie stamp sy haar voet op die vloer nes ’n stout kleuter.
Hy haal die springmieliepit uit wat hom in haar kuif tuisgemaak het en gooi dit op die vloer. Carna hap soos ’n vis in die lug. Sy het skielik niks om hom mee toe te snou nie, behalwe ’n sagte, ongemaklike “dankie”, waarna sy haar uit die voete maak.
’n Week later sluit Carna haar kothuis se deur agter haar toe. Sy is op pad na ’n nuwe kliënt. Alles wat hy vir sy nuwe bemarkingsveldtog in gedagte gehad het, het hy elektronies aan haar gestuur.
Terwyl sy bestuur, oordink sy weer alles. Gewoonlik verkies sy om eers persoonlik met die kliënt te gesels voor sy sommer ’n projek aanpak. Maar mnr. Ungerer het gesê sy kom op aanbeveling en hy sou in elk geval nie tyd hê om haar eers persoonlik te spreek nie.
Die dokumente en inligting wat hy aan haar gestuur het, wys hy is baie professioneel en weet presies wat hy wil hê. Sy hoop haar eie gevoel van wat kan werk, laat haar nie vanoggend in die steek nie.
Sy kan haar oë nie glo nie. Sy ruk die deur oop en stamp met albei hande teen die teaterlummel se bors. “Stalk jy my of wat?”
“Luister, ek is jammer oor jou motor. Gee my jou besonderhede; ek sal alles met die versekering reël.”
Carna sien die motoris in wie sy vasgery het ook nader kom. Die teaterlummel maak weer verskoning en gee haar en die ander motoris ook sy besonderhede. Hy belowe om dit by die polisie aan te meld.
Sy besluit om ’n paar foto’s te neem voor sy verder ry. Sy wil doodgaan van skaamte toe sy ’n halfuur later met haar gestampte motor by mnr. Ungerer se woning opdaag.
Die duur Duitse motors in die oprit bevestig sy was in die kol met haar opsomming oor haar voornemende kliënt. Sy besluit om haar kop op te lig en die wêreld waterpas in die oë te kyk.
Dit voel of sy duisend trappies klim voor sy eindelik die imposante voordeur bereik. Voor sy kan klop, maak ’n ouerige man in ’n swart pak die deur oop. “U is seker juf. De Bruyn?”
Hy beweeg uit die pad, en met ’n swaaibeweging van sy hand beduie hy Carna moet voor stap. Sy verkyk haar aan die lieflike huis. Die meubels en skilderye getuig van goeie smaak; niks is oordadig nie.
Carna stap die trap op. Toe sy by die venster uitloer, sien sy haar motortjie wat skoon skewebek gestamp is in die oprit staan.
“Moet my nie ‘juffrou’ nie! Eers eet jy soos Jaap van die plaas, dan gooi jy my met jou oorskiet-popcorn, en asof dit nie genoeg is nie, ry jy in my vas! Ek dag jy het gesê jy gaan polisie toe.”
“Man, ek wil nie sit nie! Jy is ’n tsoenami op twee bene. Dink jy vir een oomblik ek sal my tyd mors en saam met jou werk?”
Carna vat haar handsak en storm by die deur uit, af met die trap tot in die ingangsportaal. Sy sien die man in die swart pak.
Carna kyk op na die eerste verdieping. Sy is seker sy hallusineer; by die venster staan nog ’n teaterlummel.
“Ek hoop net mnr. Ungerer dink ook so.” By die voordeur van die klein kapelletjie sien sy hom staan.