Daai dag toe die hel my bekruip het | Die Joernaal van Kaalvoet
« My lydensuur
Mense verskil mos maar »
Daai dag toe die hel my bekruip het
Ek kan nie verstaan hoekom almal lag as ek die storie vertel nie, maar ek en al my goed het laas Vrydag amper in ons moer gebrand.
Dit het eintlik al Donderdagaand begin brand hier in die berg langs my, maar die wind het die ding weg van my huis af gewaai. 'n Onrustige slaap is dus al skade wat die brand my berokken het.
Omdat my band nog nie famous is nie – of eintlik, dit is, maar baie min mense weet dit – moet ek nog elke dag van my lewe my brood in Die Kaap gaan verdien. Ek is met 'n effense onrustige hart hier weg, en het luidkeels op kantoor verkondig dat ek waai so gou die rook begin draai in Idasvallei se rigting. Die vuur het my heeldag diep teleurgestel en so kom ek eers 4uur se stryk hier by my huis aan. Steeds geen vuur.
So laai ek toe maar my goeters vir my naweek Up The Creek toe en spring in die Sneeuleeu om gou by die geel apteek te stop vir verversings. Toe ek uit Tops uit gedwaal kom, vang my oog die koppie waaragter my huis skuil, en dis net een blou bank rook.
Toe ry ek maar weer berg-in om die storie te bekyk. Met my aankoms sien ek die vlamme is vier verdiepings hoog en so 300 m van my huis af, en die wind waai die rook reg oor my kop. My eerste gedagte was, jou bliksem, hoekom nou eers? En byna onmiddelik daarna, ag nee, daar gaan my naweek in vlamme op.
Die ding met 'n bosbrand is, jy kan niks rerig daaraan doen nie. Die probleem is, daar is te veel vlamme en te min naby water. So gewoonlik probeer jy hom oortuig om homself dood te brand in 'n brand, terwyl jy bid dat die wind draai.
Wat die hele situasie vererger is dat die kleinhoewe waar ek bly so paar jaar terug tot in die grond afgebrand het, en daar is geen manier om te weet of die stukkie grond nog steeds selfmoordneigings het nie.
Ek het toe maar die vuur afgeneem soos 'n Japannese toeris sou, en van my verversings begin geniet. Daar is tog immers niks om te doen nie. Maar toe daai vlamme begin nader kom, het ek my lewe in oenskou geneem en besluit dat al wat ek tog eintlik besit wat van waarde is, is my kitare. Ek het hulle toe in die Sneeuleeu gelaai en teen ek gery het Up The Creek toe, het dit actually gelyk of die brandweer die fight wen.
Dit was alles cool, tot Yvonderlik vir Goodstuff bel by Up the Creek en hom van die helikopters vertel. Toe kry ek daai selle gevoel wat mens kry as jy net oor 'n spoedkamera is, so hol kol op jou maag. Vir die res van die naweek het ek aansienlik vinniger deur my verversings gewerk as wat ek beplan het.
Toe ek Sondag die pad huistoe vat het dit my bygeval dat daar 'n vet kans is dat al wat ek dalk oorhet, my kitare, my kar, en so paar vuil T-shirts is.