Christo Coetzee studeer in 1951 af met 'n graad in die skone kunste, waarna hy sy eerste solo-uitstalling in Januarie van daardie jaar hou. Hierdie uitstalling word deur die direkteur van die Suid-Afrikaanse Nasionale Galery, John Paris, geopen en toon portrette in die styl van Victoriaanse daguerreotipie.
Terug in sy tuisland werk Coetzee eers by Suid-Afrikaanse Spoorweë en daarna by die Universiteit van die Witwatersrand. Die kantoorwerk verveel hom, en sy lewe word tydelik opgevrolik deur 'n uitstalling van sy klein olieskilderye by die Lawrence Adler-galery in Johannesburg. Die uitstalling wek belangstelling in sy werk by die Kaapstadse kunshandelaar Louis Schachat, wat dit gevolglik sy prioriteit maak om Coetzee se werk van hierdie uitstalling en die uitstalling in 1951 in die hande te kry. Coetzee word deur wanderlust oorval en vertrek op 6 November 1953 terug na Londen. Sy huwelik met Long sou later in 1963 as gevolg van hierdie gedrag ontbind, en sy vergesel hom nooit weer op 'n internasionale reis nie.
Coetzee lê gereeld besoek af aan Tokyo, waar hy selfs 'n ateljee opneem. Hierdie werk loop in Oktober 1959 uit op 'n uitstalling van werke in die styl van art informel by die Minami-galery in Tokyo. In Tokyo ontmoet Coetzee ook die kunstenaar Takako Idemitsy en haar eggenoot Tono, 'n kunsresensent.
Gedurende dieselfde jaar, op pad na 'n onthaal wat deur die kunshistorikus en medestigtende redakteur van die tydskrif L'ŒIL, Rosamond Bernier, aangebied is, sit Coetzee in 'n hysbak vas saam met Elsa Schiaparelli. Hulle begin gesels en word bevriend, en Schiaparelli bestel 'n skildery vir die bemarking van haar parfuum S. Die skildery word later op die ereplek bo die trappestel by haar huis te 22 Rue de Berri in die agtste arrondissement van Parys gehang.
Hy begin ook aansienlik meer tyd in sy tuisland bestee en stal meer gereeld daar uit. Tydens 'n kort besoek aan Suid-Afrika word daar besluit om 'n terugskouende uitstalling van sy werk by die Pretoria-kunsmuseum van Desember 1965 tot Januarie 1966 te hou. Die uitstalling is deur Albert Werth saamgestel en daar is 77 van sy werkstukke, wat oor 'n tydperk van sewentien jaar strek, uitgestal.
In 1975 betree Christo Coetzee 'n nuwe tydperk in sy loopbaan. Hierdie tydperk sou later deur sommige resensente na verwys word as 'n protesfase of 'n kluisenaarsfase. In Januarie 1975 open 'n solo-uitstalling van sy werk by die galery van die voormalige Suid-Afrikaanse Kunsvereniging (Kaap). Die volgende middag keer Coetzee terug na die galery en sny 23 skilderye in flenters op. Die daad is ontketen deur 'n swak beoordeling van sy uitstalling en 'n nuusberig oor die kunstenaar Christo Claude, met wie se werk Coetzee vertroud was tydens sy vertoewe in Europa. Op 7 Februarie 1975 lewer Coetzee 'n lesing oor die daad by die Suid-Afrikaanse Kunsvereniging in Kaapstad, waar hy hierdie vernietigende aksie in die konteks van van sy werke van die 1950's plaas en waartydens hy na die daad as 'n Gutai-daad verwys. In Mei 1975 word talle van die vernielde skilderye by die Rand Afrikaanse Universiteit se Gencor-galery uitgestal. Coetzee bied weer 'n openbare lesing aan oor die prosesse betrokke by sy werk.
Die dag na die openingsaand van die Suid-Afrikaanse Kunsvereniging (Noord-Transvaal) in Pretoria in 1978 verf Coetzee van sy werke met swart verf toe; hy is egter oorreed om sommige van die oorblywendes eerder met swart doeke te bedek en om die oorspronklike werke onbeskadig te hou.
By die openingsaand van 'n uistalling van Ferrie Binge-Coetzee se werk in Potchefstroom in 1983 koop Coetzee 'n skildery, sny dit in stukke en versprei die flardes onder die gehoor, waarna hy hulle oorreed om die vernielde werkstuk op te eet. Dit was 'n indirekte verwysing na Daniel Spoerri se Eat Art as 'n vorm van artistieke protes.