Kyk hoe kyk ons nou vir Johan Stemmet met ons duime in die lug, want dié immergewilde Noot vir noot-kampioen het verlede naweek ’n swierige Safta ontvang omdat hy derduisende Suid-Afrikaners al lewenslank vermaak.
Noot vir noot, Johan Stemmet en die Musiekfabriek is so Suid-Afrikaans soos melktert en konkamielies.
Dié musiekvasvraprogram is ’n wegholsukses en ná 43 seisoene oor 28 jaar is dit wraggies deel van ons almal se verlede. Kinders wat saam met hul ouers daarna gekyk het, kyk dit nou saam met húl kinders en elkeen het ’n eie Noot vir noot-storie.
“Eergister by die lughawe skree ’n oom in ’n rolstoel vir my: ‘Moenie weggaan nie, ek is nou terug!’ En dis skitterend, ek gee glad nie om as mense met my spot nie, dit wys mos hulle kyk Noot vir noot.”
En wat Johan ook klokslag hoor, is “ ’n ou kommentaartjie” oor die bont onderbaadjies wat hulle op die program gedra het.
“Ons het daai onderbaadjies net twee seisoene gedra, maar mense praat vandag nog daaroor. Dis pret. Ons is nie met ’n drama besig nie, dis ’n spanspeletjie.”
Johan het soms sommer sy onderbaadjie weggegee vir die ou in die gehoor wat die heel meeste smaail en saamsing.
“Dis mos nou ’n lekker soeweniertjie! En jis, die mense het tekere gegaan, want almal wou daai onderbaadjie hê. Een keer stop die kamera by ’n oom en hy sit daar met so ’n suur gesig. Ná die tyd vra ek hom: ‘Oom, hoekom het jy nie gesmaail nie, die kamera was op jou?’ En hy sê: ‘Ek wil nie ’n onderbaadjie hê nie.’ ”
“Daar was ou tannie Edith, as die deure oopmaak, dan stamp sy die mense met haar elmboë uit die pad om in die middel te kom waar die kameras haar raaksien.”
Ons kuier op ’n blou windstil middag op Langebaan, waar hy en Colleen gereeld uit Gauteng kom “wegkruip” wanneer hy sy programme redigeer.
Laasnag het dié twee in hul dagbootjie (soos hy dit noem) onder ’n ampervolmaan by Kraalbaai oorgeslaap. Sommer vir die lekkerte, sê albei byna gelyk en glimlag vir mekaar.
Hy is al 38 jaar met sy skoolhoof-vrou getroud. As wiskunde-onnie span hy haar in om die telling te hou by Noot vir noot. Hul twee seuns is Carl, ook ’n TV-regisseur, en Etienne wat in die IT-bedryf werk.
“Daar was ook die keer toe ’n lig bo die gehoor ontplof en brandende stukke glas op die mense geval het. En dit brand hul hare en klere en ons moet opdok . . .
“En die aand toe ’n sekere tenoor, ’n redelike groot man, ‘Nessum Dorma’ gesing het. Nee, ek gáán nie sy naam noem nie . . . he-he, maar toe hy sy asem so íntrek om daai hoë noot te vang, val sy broek af. Ons kon nie verder opneem nie.”
Hy’s toe maar badkamer toe. Langs hom staan ’n SAUK-baas wat hom vroeër gehoor sing het. Kom werk hier, ons soek nuwe bloed, sê hy vir Johan.
Hy en Johan van Rensburg, sy jarelange vennoot, het dieselfde dag by die SAUK begin. Dit was so hittete of Noot vir noot was nooit op TV nie.
“Die loodsprogram was naar, rêrig swak, ek staan daar in my grys pakkie met die strikdassie en dis vreeslik formeel, maar die SAUK wou dit uitsaai. Toe skiet ons op eie onkoste die program oor en maak die foute reg.”
“Maar skielik, met reeks 26, spring die gemiddelde ouderdom van die deelnemers af na 22, 25. ’n Nuwe generasie.
Van die stoep waarop ons sit, kyk ons af op ’n klein hawe vol seiljagte en motorbote. Een kom verby en die enjin dikkedikkedikke olierig die watergang af.
Laasjaar het hy en Ferdi Venter, sy blinde navigator wat in ’n eindronde van Noot vir noot was, die Pionierskool vir Blindes se 13de tydren in ’n Audi A8 gewen. “A, wat ’n heerlike oomblik!”
In Stellenbosch kon hy met sy eenmansorkes vir sy studie betaal. Nege jaar lank was hy ’n instelling by die Devon Valley-hotel.
“Ek was al onderwyser in Rondebosch, dan skiet ek Vrydae ná skool Devon Valley toe, pak die orrel, kitaar en amp op die Cortina-bakkie, ry oor Sir Lowry’s-pas Houwhoek toe, speel daar tot middernag, gaan pak weer als af by Devon Valley, en dan’s ek vieruur die oggend terug in Rondebosch. En agtuur blaas ek vir die o.13-rugbyspannetjie in die reën.”
Ken jy hulle? vra Johan vir haar, en ons bars uit van die lag vir hierdie man met seker een van die herkenbaarste gesigte in die land.