'n Vierde belangrike punt is dat enige soort historiografie (politieke, ekonomiese en ook iilosofiese) duidelike metodes veronderstel. Dit kan dus nie 'n bloot feitelike en kronologiese bymekaarmaak wees van wat in die verlede gebeur het of hoe toe gedink is nie. Hierbo het reeds geblyk dat die geskiedskrywer van die filosofie (as gevolg van die geweldige lang tydperk en breë veld) verplig sal wees om volgens voorafbepaalde kriteria te selekteer. 'n Metode is duidelik nie iets neutraals nie. Daarmee wil 'n mens die materiaal wat jy ondersoek iets laat sê - en ander dinge liewer verdoesel. Elke metode word bowendien ook deur 'n mens se diepere, eie iilosofiese uitgangspunte bepaal - vandaar die groot verskeidenheid van metodologieë.
'n Vyfde opmerking is dat 'n filosoof se eie visie en metodologie ook bepaal wat hy/sy as belangrike, minder belangrike en onbelangrike figure, probleme en idees in die lang geskiedenis van die wysbegeerte beskou. Op hierdie wyse word byvoorbeeld die "groot" denkers wel behandel, terwyl ander opsy geskuifword.
'n Mens kan ter wille van die relevansie van die eeuelange geskiedenis by jou eietydse probleme begin en as't ware terugwerk in die geskiedenis. Of jy kan van mening wees dat die ontwikkeling van die lang geskiedenis slegs verstaanbaar is deur by die begin te begin. Hoe antwoord 'n mens op hierdie sesde probleem?