GEDURENDE Junie 1951 is 'n skeikundige aan die Landboukollege Grootfontein aangestel om spesifiek met skaap- en wolnavorsing behulpsaam te. wees. Sedertdien is met die hulp van een tegniese beampte navorsingswerk op verskeie onderwerpe aangepak. 'n Kort oorsig van die belangrikste resultate tot dusver verkry, word vervolgens gegee:
Weens die gebrek aan geskikte tegnieke is dit 'n uiters moeilike taak om 'n studie van die Karooweiveld te maak, waar een kamp tot 30 of selfs meer plantspesies bevat. Die grootste probleme in hierdie verband is om 'n verteenwoordigende monster van die weiveld te kry soos die skaap dit vreet en om die hoeveelheid wat van elke plantsoort deur die dier ingeneem word, vas te stel. Die kwaliteit en kwantiteit van voedselinname sal feitlik daagliks varieer aangesien dit gevoelig is vir seisoenverskille, reënval, groeistadium, intensiteit van beweiding en so meer.
In 'n poging om die voedselinname vas te stel, is 'n proef uitgevoer waar 'n sekere aantal plante van elke plantsoort voor beweiding gemonster word. Na beweiding word 'n dergelike monstering op elke plantsoort herhaal Deur 'n plantopname te maak kan die gewig plantmateriaal deur die skape gevreet vir elke plantsoort bepaal word. Alhoewel hierdie tegniek redelike resultate gelewer het, is dit te omslagtig vir roetinegebruik.
'n Ander tegniek wat uitgetoets is, is die lignienverhouding-tegniek vir die bepaling van skynbare verteringskoëffisiënte. Met behulp van hierdie onverteerbare referensiestof in die voer, verkry deur al die mis te kollekteer en 'n verteenwoordigende monster van die weiveld te neem, is dit moontlik om die hoeveelheid voedselinname en die skynbare verteringskoëffisiënte by benadering vas te stel.
In Suid-Afrika behoort die produksie van aanvullende voer, deur aanplanting van voerbome, meer aandag te geniet. In hierdie verband is 'n omvattende ondersoek na die smaaklikheid, voedingswaarde en verteerbaarheid vir skape van die peule van die voerboom Gleditsia triacanthos, ook bekend as "Honey Locust", reeds voltooi. Dis bevind dat die gemaalde peule vir skape nie besonder smaaklik is nie, terwyl die gemaalde saad alleen wel smaaklik was. Hierdie saad net 'n baie hoë voedingswaarde en bevat plus minus 27% ru-proteïen, terwyl hierdie proteïen ongeveer 82% verteerbaar is. In teenstelling met die saad blyk dit dat die peul sonder die saad besonder onsmaaklik en onverteerbaar is.
In Suid-Afrika met sy uiterstes van klimaat en hoë intensiteit van sonlig is die foto-chemiese ontbinding van wol 'n belangrike faktor.
Navorsing in hierdie laboratorium het aangetoon dat die tip halfduime van alle wolstapels beskadig is. Hierdie beskadiging is, veral as dit dieper as 'n halfduim in die wolstapel strek, uiters onwenslik by fabriseringsprosesse. Dis ook bevind dat wolstapels wat baie wololie bevat, nie beter beskerm word as die wat 'n matige hoeveelheid bevat nie. Van veel groter belang onder die faktore wat beskadiging beïnvloed, skyn die digtheid van die vag en die chemiese en fisiese eienskappe van die wolwas te wees. In 'n digte vag, tesame met 'n vloeibare wololie, kan die vesels dig in die wolstapels saampak en sodoende die indringing van grond en ander onsuiwerhede teenwerk. Onder hierdie omstandighede word verwag dat die beskadiging van wol tot 'n minimum beperk sal wees.
Die presiese definisie van die term "kwaliteit" soos gebruik deur die wolbeoordelaar is nog 'n raaisel vir die wetenskap. Gewoonlik word twee bepaalde betekenisse aan die woord "kwaliteit" geheg. Eerstens, die tegnologiese betekenis wat verwys na veseldikte en tweedens, die relatiewe betekenis wat 'n ideaal probeer omskryf. Die term "kwaliteit", soos in Suid-Afrika gebruik, verwys na hierdie tweede betekenis.