Nico van Gijsen | Netwerk24 Journalist | Muck Rack
Nico van Gijsen: ’n Trust is nie Jan Taks se speelmaat nie
By Nico van Gijsen
netwerk24.com — Die tweede is die (wan-)gebruik van 'n trust om belasting te ontduik (dít waaroor die Davis-komitee verslag gedoen het en waaroor die tesourie so jeukerig is). Lees ook: Kan jy nog o​p trusts vertrou? Art. 25B van die Inkomstebelastingwet (58 van 1962) omvat die deurvloeibeginsel. Dit sê dat inkomste in 'n trust sy karakter behou.
Nico van Gijsen: Byt vas en moenie bontspring nie
netwerk24.com — Daar is drie groot foute wat mense maak met beleggings: Hulle probeer die mark speel, hulle skuif tussen fondse en jaag hoë opbrengs. Vergeet daarvan. Pak gaan jy kry. Ek onthou in 2008 het die aandelemark met meer as 23% geval. Baie mense het paniekerig hul beleggings in kontant omgesit. Versindaba » Blog Archive » Philip de Vos. As ek met my hond gaan stap
Philip de Vos. As ek met my hond gaan stap
( foto van my geliefde Toffee 2013)
Wat is dit omtrent honde?
Katte laat digters seker makliker na ‘n pen gryp. Vra maar vir Lina Spies.
En dit is juis aan Lina Spies te danke (te wyte?) dat vandag se inskrywing g’n vorm gaan hê nie. G’n begin. middel en einde soos my standerd 8 meneer vir my gesê het nie. En dis ook glad geen wonder dat my opstelle nooit in die skooljaarblad verskyn het nie – en na 60 jaar is ek steeds jaloers op Ferdinand Bukes en Goethe Olwagen wie se gedigte destyds jaar, na jaar na jaar in Hoërskool Sentraal se jaarblad verskyn het, en myne half-vergete êrens in ‘n laai gelê het, vol rooi strepe van die onderwyser se pen.
Ewenwel, hier dwaal ek al klaar af. sien maar my vroeëre blog oor aandagafleibaarheidsgebreksindroom (seker een woord volgens die Afrikaanse woordelys en Spelreëls)
En van Lina Spies gepraat ek dink nog steeds sy is half vies dat sy nooit in my fotoboek Milieu verskyn het nie, maar dan moet Mimi Coertse ook vir my kwaad wees. Maar om so half en half en half te vergoed is hier twee foto’s wat ek van hierdie twee dames geneem het, alhoewel ek sterk twyfel of hulle ooit hierdie inskrywing sal lees of die foto’s sal sien.
Om te troos: hier is die laaste deel uit Lina se gedig Huid en Haar oor katte:
Klein edel dier wat ek bemin
– volgens giere van homo sapiens
eeue lank beurteling verafsku en vereer –
ek streel jou, dank die Heer:
jy minstens lewer vir die kaal en ydel wyfiemens
En hier is ‘n foto van Johann de Lange se kat met so ‘n bietjie hulp van Photoshop.
Nou dat ek alreeds by hierdie paragraaf uitgekom het, het ek al skoon vergeet wat ek oorspronklik wou sê. Dit het seker iets te doen met honde en dit het my aan die dink gesit toe ek vanmôre met my Staffie, Toffee gaan stap het.
Na al die jare het ek nog nooit ‘n ordentlike versie oor honde geskryf nie – my mooi gedagtes bly maar hier êrens binnekant en sal seker nooit op papier beland nie. Dit laat ek maar ander digters oor. Hier is ‘n gedig van Spike Milligan:
So they bought you
And kept you in a
A very good home-
No one to take you
For that lovely long run-
‘A very good home’
They fed you Pal and Chun
But not that lovely long run,
Until, mad with energy and boredom
You escaped- and ran and ran and ran
Under a car.
Today they will cry for you –
Tomorrow they will buy another dog.
En hierdie gedig het my vanoggend half skaam laat voel. Toffee het twee jaar gelede in my lewe gekom. In die koerant het Animal Welfare ‘n Staffie geadverteer wat êrens in Kaapstad rondgedwaal het. En niemand het haar kom opeis nie. En ek en Peter het uiteindelik ons dink gedink. Moet ons weer ‘n hond in ons lewe toelaat? Winnie het soveel plesier in ons lewe gebring en nou lê sy al drie jaar in die tuin begrawe langs een van die Uilhuis se meerminne.
En nou is Toffee al twee jaar deel van ons huis. Wat haar voornaam was, weet ons nie. Hoe oud sy is, weet ons nie. Of sy ‘n Afrikaanse of ‘n Engelse hond is weet ons ook nie, maar in albei tale reageer sy darem op die woord Sit en dit is seker al wat tel.
En toe ek Spike Milligan se gedig lees, voel ek skielik skuldig. Van nou af moet ek en sy meer gaan stap.
Ek gaan altyd eenkeer per dag met Toffee stap. en die res lê sy op ‘n kussing in my studeerkamer, met haar pote reg langs haar gesig gevou en dit lyk of sy gelukkig is om saam met my te wees.
Maar is dit dalk blote verveling wat haar so laat lê? Toe neem ek haar vandag reeds vroeg-oggend uit vir ‘n stappie.
En met daardie wonderwoord Walkies was daar skielik lewe en ‘n waai van die stert en ek-kan-wag-nie uitdrukking in haar honde-oë.
En vanoggend se staproete was anders: Al met High Levelweg af. Links by Cavalcadeweg af waar Johan Dippenaar eens gewoon het. En sommer-so met die stap begin die gedagtes al. Dit was by hierdie einste straat wat ek jare-gelede deur ‘n badkamervenster moes klim en oor die huis se dak tot in die tuin moes vlug vir iemand wat my lyf al te begeerlik gevind het. (Helaas, dit was baie jare gelede.)
Toe draai ek regs tot in Thorhillweg tot by die parkie oorkant Green Court. Dit was vroeg-oggend sonder spelende kinders. Die kennisgewing het gesê honde aan ‘n leiband word toegelaat, en omdat daar niemand in die parkie was nie, maak ek toe die leiband los en Toffee ran and ran and ran … presies soos in die Spike Milligan gedig:
En dit is nog een van daardie outydse parkies met ‘n glyplank en ‘n verweerde mallemeul.
En skielik was ek weer terug in Bloemfontein van my kinderjare. Bloemfontein van die jare veertig.
In on huis in Cricketstraat was die enigste boeke the Masterpiece library of short Stories en die boekklubboeke wat so dan en wan daar aangeland het.
In die aand kon ons na Hoffmanplein in die middestad ry met sy verligte spuitfontein wat van rooi na groen na blou na geel verander het. Te wonderlik.
En een keer per jaar: die groot lekkerte: Mamma vat vir my en Rea na die dieretuin toe. Daar was die leeus in hulle hokke en die hok van die apies, maar die lekkerste van alles was die namiddag as ons na die speelpark toe kon gaan, met sy wiegende perdjies, sy swaaie en ‘n mallemeul en die wonderlikste glypank. Kon daar enigiets op aarde groter plesier gegee het?
En dit is hier by hierdie einste glyplank wat ek ‘n voortand gebreek het, en daarna vir ‘n paar jaar met ‘n voortand: half-emalje, half goud kon spog.
En in die aand terug in Cricketstraat, na die 9-uur sirene wat alle swart mense waarsku om buite te stad te wees, wanneer alles stil geword het, kon ons soms die dieretuin se leeus in die verte hoor brul.
En daar in Green Park het ek aan Ogden Nash se versie oor leeus gedink wat hy vir Saint-Saëns se Karnaval van die Diere geskryf het.
En toe – baie jare later skryf ek ook ‘n versie vir dieselfde werk:
be it beggarman or king.
They love noses, they love toes.
They will eat you …
But – don’t give them
a Brussels sprout –
and sauerkraut is also out.
Give them T-bones give them meat,
but never, ever beans nor wheat.
as a pet myself.
For should it roar,
I’d wet myself.
(illustrasie: Piet Grobler vir Carnival of the Animals)
En toe ek klaar gedink het, stap en maar verder met Toffee en vergeet ek heel en al van die gedigte in my kop en was ek skielik baie gevlei toe ‘n verbyganger stop en vir my sê: “Beautiful dog!”
Miskien moet ek meer dikwels met Toffee gaan stap.
Tags: Ogden Nash, Piet Grobler, Spike Milligan
Saturday, April 26th, 2014 | Binneblik.
2 Kommentare op “Philip de Vos. As ek met my hond gaan stap”
Liesbeth van die Kaap :
May 9th, 2014 at 12:23 am
Pragtige mymeringe…gee ons ook ‘n foto van Toffee?
May 9th, 2014 at 12:25 am
o – ek sien daar heelbo begin die stuk met die platleggende Toffee