Die feit dat Boeke24 se redakteur vir Booyens as resensent gekies het, is vir my op sigself betekenisvol. Dit is in joernalistieke kringe vry algemeen bekend dat Booyens self in ’n stadium ’n boek oor Steve Hofmeyr sou skryf. Die projek is gekelder deurdat mense wat as bronne gebruik sou word, die deur in haar gesig toegemaak het. Sy is dus uitstekend geplaas om ’n oordeel te kan uitspreek oor dít wat sy “embedded” joernaliste noem, asook oor die situasie waarin die outeur van hierdie boek, Gavin Prins hom bevind het.
Ironies ook dat die slotsom waartoe sy oor hierdie praktyk kom, uitgespel word in die koerante van ’n koerantgroep wat baie jare lank die “embedded” joernaliste van die ou Nasionale Party was!
Dan vertel sy hoe Prins betrek is by die glanslewe van die Van der Westhuizen-egpaar – ’n bespreking wat eintlik sentreer om die ou beginsel waarvolgens joernaliste altyd onbetrokke en objektief moet bly. Gavin Prins het hierdie beginsel verbreek, met ’n verdoemende samevatting deur Booyens as gevolg: “Maar as jy ingewriemel raak tussen die semels, is smetterige joernalistiek van die laagste gehalte onvermydelik.”
Miskien het Booyens té onlangs aan dieselfde krip as Gavin Prins gestaan om onbevange daaroor te kon skryf, maar ’n resensie soos hierdie is sekerlik die plek waarin vrae gestel kan word oor die manier waarop onervare joernaliste aan hulself oorgelaat word in ’n media-omgewing waarvoor hulle nie opgewasse is nie. Nie elke joernalis kan ontwikkel in ’n Jacques Pauw of Max du Preez nie, maar sommiges kan met bystand en die ontwikkeling van goeie oordeel tot ’n nuwe geslag top-joernaliste ontwikkel.
Albei benaderings is uiteraard geldig: die indringende kyk binne die oeuvre, en die wyer kyk binne die letterkunde. En dit is wanneer ‘n mens sulke resensies lees dat jy besef watse belangrike rol iets soos Boeke24 speel binne die kring van die Afrikaanse taal.