Die Afrikaanse musiekbedryf is nie altyd ’n prettige plek om te wees nie. In ’n omgewing waar die een jong kunstenaar na die ander so hard probeer om met iets nuuts en verstommends vorendag te kom, is dit teleurstellend dat die kwaliteit/kwantiteit-ratio so laag is, selfs in ag genome die feit dat kommersiële musiek ’n plek in enige mark verdien.
Hier en daar is daar ’n ou wat die slaggate vermy. Valiant Swart het byvoorbeeld net op die regte stadium van sy loopbaan begin met interessante vennootskappe, soos dié met Ollie Viljoen. (Dit lyk asof hy na daardie invloed nou genadiglik klaar is met Dire Straits-agtige rock-albums wat uitsluitlik handel oor highways en die geromantiseerde soeke na die blues.)
Nog ’n sanger wat presies op die regte oomblik afgewyk het van ’n geykte suksesresep – ten minste tematies - is die Vlaams-Nederlands-Afrikaanse troebadoer Stef Bos. Sê ek "geykte"? Ja, laat ek dit maar erken. Ek is jare lank ’n bewonderaar van Stef, maar as hy nog een CD uitgebring het wat oor niks anders handel as die ewige gereis en gesoek na permanensie tussen die liefde en die leegte nie, sou ek dalk begin moed verloor het vir hom. Dit is een ding wat Stef al jare lank sê, en hy sê dit briljant, maar dis ’n boodskap wat ons al gehoor het. Oor. En oor. En oor. En oor …
Sy nuwe musiek word, anders as sy vorige CD’s, net terloops aangekondig op sy eie webruimte. Die opnames self is te koop (en hopelik te bestel) in eenvoudige bruin karton-verpakkings. Hy reik dit uit nie as volwaardige albums, met promosieveldtogte en ’n gedoe nie, maar as demo’s. Die woord demo is ’n verkorting van die woord demonstrasie, en dis sleng in die musiekbedryf vir ’n eksperimentele opname, ’n voorstudie wat kunstenaars soms aan platemaatskappye stuur vir goedkeuring, of sommer ’n doodgewone "bootleg" (onwettige opname vir die swartmark).