Germaanse, Romaanse, Keltiese, Semitiese, en hulptale het gewoonlik 'n bepaalde lidwoord, wat soms as 'n postposisie gebruik word. Baie ander tale het nie 'n bepaalde lidwoord nie. Sommige voorbeelde daarvan is Chinees, Japannees, Fins, en die Slawiese tale behalwe Bulgaars en Macedonies. Indien nodig, mag sulke tale bepaaldheid aandui deur ander meganismes soos aanwysende voornaamwoorde.
Bepaaldheid koppel dikwels met die merk van naamvalle in sekere sintaktiese kontekste. In heelwat tale verkry direkte voorwerpe duidelike merke slegs wanneer dit bepaald is. In Turks byvoorbeeld, word die direkte voorwerp in die sin adamları gördüm ("Ek het die mans gesien") gemerk met die agtervoegsel -ı om bepaaldheid aan te dui. Die gebrek aan die agtervoegsel sou beteken dat die direkte voorwerp onbepaald sou wees ("Ek het mans gesien").
In Serwo-Kroaties, en tot 'n mindere mate in Sloweens, kan bepaaldheid morfologies uitgedruk word op prenominale byvoeglike naamwoorde. Die verkorte vorm van die byvoeglike naamwoord word geïnterpreteer as onbepaald (nov grad "'n nuwe stad"), terwyl die lang vorm bepaald en/of spesifiek is (novi grad "die nuwe stad, 'n sekere nuwe stad").
In Japannees, 'n taal wat selfstandige naamwoord funksies met postposisies aandui, kan die onderwerpmerker (wa) bepaaldheid insluit. Byvoorbeeld, "uma wa" kan beteken "die perd", terwyl "uma ga" kan beteken "'n perd".
In sommige tale affekteer die bepaaldheid van die voorwerp die oorganklikheid van die werkwoord.
Aljović, Nadira (2002). “Long adjectival inflection and specificity in Serbo-Croatian”. Recherches linguistiques de Vincennes 31: 27–42. Besoek op 2007-03-30.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Bepaaldheid&oldid=1814712"
Last edited on 14 September 2018, at 20:31