Gesprek met 'n Europese kampioen sleehondkapper - Interessant
Dit is my tweede stuk oor Jana Henychová, 'n Tsjeggiese musher wat in Horní Maxov woon saam met haar Siberiese huskies en die Amerikaanse man, Rodney (lees die eerste hier). Jana het die Europese kampioenskap vir hondeslee in die kategorie twee keer gewen. Sy het ook die Finnmarksloppet, 'n gesogte uithourit in Finland, in die 500 kilometer- en 1000 kilometer-kategorie voltooi. Hier voer ek 'n onderhoud met haar oor haar honde, resies en haar daaglikse lewe.
Jana gaan sit saam met my aan haar kombuistafel. Sy is 'n kompakte blonde vrou. Vandag was sy al met die honde uit, so sy dra buiteklere - 'n stewige wol trui met 'n Nordiese patroon en opgestopte overalls. Dit is nie regtig 'n onderhoud nie. Ek stel 'n paar vrae - oor die algemeen taamlik swak gevormde - maar meestal vertel Jana my net van haar lewe, en ek maak aantekeninge. Die volgende is 'n losse vertaling, gebaseer op daardie gesprek.
Tereza: Hoe lyk opleiding?
Jana: Wel, jy begin in die herfs met 'n rol slee, jy gaan stadig en gebruik 'n swaar slee om krag op te bou. Ons begin ons opleiding einde Augustus, wanneer die temperatuur effens daal. As die sneeu kom, lig ons op en verhoog ons ons afstande tot ongeveer 70 kilometer. As 'n swerwer het u opdragte wat u honde opdrag gee om hulle van links en regs te laat loop. Maar meestal moet u net oefen om die honde doeltreffend te laat beweeg.
Huskies het 'n soort energiedoeltreffende tempo waarteen hulle kan vaslê en vir 'n lang tyd kan byhou. Jy moet dit oplei. U moet ook tyd spandeer met u eie honde voordat u met hulle kan hardloop. Rodney het jou vertel dat hy iemand wat sy honde vir 'n resies aangebied het, geleen het - ek dink nie dit maak sin nie. Ek sou nie iemand anders se hond jaag nie, dit sou nutteloos wees. Die hond sal nie trek nie.
Hoeveel honde jaag? Hoe kies u watter honde in 'n gegewe resies gaan jaag?
Hoeveel honde ras, hang af van die kategorie. Byvoorbeeld, in die Iditarod moet jy met 12-16 honde begin, en daar moet ses by die eindstreep wees. Die meeste ander rasse het minder honde. U bepaal 'n pakkonfigurasie wat vir u werk - slim honde aan die voorkant, gewoonlik sterk honde aan die agterkant. Eerlik, ek het minder as 30 honde, en sommige van hulle is te oud om te jaag, of anders is hulle hondjies, so ek jaag net wie ek het. As jy 'n jaer is met 150 honde, kan jy begin om verskillende pakkies te maak. Maar dan het jy ook werknemers wat kan help om jou honde vir jou op te lei.
U ry soms baie lang resies - 500 en 1000 kilometer. Rus u tydens die wedloop?
Ja, almal rus. Daar is kontrolepunte opgestel waar u u ondersteuningspan ontmoet, eet, probleme oplos en slaap. Ek dink ek spandeer ongeveer dieselfde tyd aan resies en rus. Die wenners jaag egter ongeveer 60% van die tyd en rus egter ongeveer 40% van die tyd. By die kontrolepunte is daar veeartse wat u honde kan nagaan, en u het voedsel en voorrade voorberei vir uself en vir u honde. Die kontrolepunte is 'n groot afstand van mekaar af - miskien afhangend van 70 tot 160 kilometer. Tydens sommige Alaskan-wedrenne is daar dele waar u in die bos tussen kamppunte moet gaan kamp, ​​wat moeilik moet wees - dit sal baie moeilik wees om in sulke omstandighede rus te kry.
Wat dra jy op lang resies saam?
Daar is 'n lys van dinge wat u tydens resies soos die Finnmarksloppet moet doen. Dinge soos 24 uur kos, signaalvlamme, volledige winterkampeertoerusting ... dit gaan nogal baie wees. 'N Volle slee is ongeveer 70 kilogram.
Ek eet of drink nie regtig baie tydens resies nie. Ek gaan in hierdie soort energiebesparende modus waar ek skaars iets verbruik. Ek het gedroogde vrugte en sjokolade, maar ek drink skaars. Rodney het jou vertel hoe belangrik dit is om in die koue gehidreer te bly, maar ek gaan nie regtig daarmee nie. Hoe meer jy drink, hoe meer moet jy piepie, en jy wil dit regtig nie doen nie - om al jou lywige lae af te haal en jou kaal esel in die koue uit te steek. En stel jou voor as iets mors en die honde sonder my vertrek. Wat gaan ek doen, die 160 kilometer stap na die volgende kontrolepunt?
Wat vind jy geestelik die moeilikste by lang resies?
Eerlik, om met mense op kontrolepunte te kommunikeer. Daar is kontrolepunte elke vasgestelde aantal kilometers, waar u rus en waar u honde gevoer word en u die logistiek van alles hanteer, en dit kan veeleisend wees. As u alleen daar is, is dit meer 'n beloning vir al die werk wat u daaraan bestee om dit alles te orden en dit te doen. Dit is nie regtig 'n sportsoort wat gedoen word deur mense wat heeltyds rondom mense moet wees nie, of wat altyd die middelpunt van aandag moet wees. As u self daar is, is dit regtig 'n beloning vir al die werk wat u gedoen het om tot op daardie punt te kom. Ek hou daarvan om net saam met my honde alleen in die plat landskap te wees. Oor die 1000 kilometer lange Finnmarksloppet het ek 'n bietjie geluister na musiek wat goed is, sodat ek dit nie sou begin verloor nie, maar ek het dit vir die grootste deel goed met my.
Hoe kies u 'n loodhond?
My eerste loodhond was Růžena, toe haar dogter, toe haar dogter. As u 'n loodhond wil oplei, neem u 'n ouer hond en neem dan 'n jong hond met 'n klomp energie en kyk of die jong hond by die ouer kan leer. Ek het een van my honde een keer voor die deur gesit sonder die ouer hond, en ek het gesien dat sy goed reageer op die opdragte, selfs deur haarself, sodat sy 'n loodhond geword het.
U noem maar net vroulike name. Is alle loodhonde vroulik?
Vir my, ja, maar ek dink dit is redelik algemeen vir die meeste hondespanne. Ek vind dat tewe slimmer is, en hulle volg die instruksies beter. Hulle voel ook minder nodig om hulself te bewys as die seuns. As u 'n manlike loodhond jaag, is daar soms die gevoel om te veg vir oppergesag met die musher, soos wie is daar bo? En hulle kan voel of ek nie die slee beheer nie en dienooreenkomstig optree.
Is die resieskategorieë volgens geslag verdeel?
Nee, hulle is nie. Eintlik is dit soms 'n voordeel om 'n vrou te wees - jy is ligter, so die slee is ligter. Baie van die belangrikste resies word soms deur vroue gewen. Die Iditarod, wat 'n beroemde 1500 km-wedloop in Alaska is, is 'n tyd lank deur Susan Butcher oorheers. Eintlik is vroue geneig om baie suksesvolle mushers te wees - ek dink dit het baie te make met die hantering van hul honde. U ontwikkel hierdie soort moederlike benadering, soos dit u kinders is.
Mans is egter geneig om sterker te wees as vroue. Watter rol speel fisieke krag?
Geen, regtig. Ek druk nie die slee nie. Dit gaan natuurlik oor balans, en om u honde te ken, en dat u ure op die slee deurgebring het om saam met u span te werk, en om die logistiek van die wedloop uit te werk.
Hoe kan u geld insamel vir hierdie resies?
Ek hou aanbiedings, gee kursusse, hou kampe aan. Rodney en ek het pas 'n korporatiewe toevlug gehad vir die bestuurders van [een van die grootste Europese selfoonondernemings]. Mense vind ons via ons webwerf huskies.cz, of via die mondelings. Ek wil graag iets soos die Iditarod jaag, maar vir iets dergeliks het u 'n groot borg nodig wat u kan help om twee tot drie miljoen koruna in te samel. [Opmerking: Deel deur twintig vir USD].
Ek het baie goed geraak met die natuurlewe of klein veranderinge in die omgewing voordat my honde dit gedoen het. Dit ruik hulle meer. Aan die ander kant, as ek die stad binnekom, word ek oorweldig deur al die beweging en die geraas. Ek hou nie baie daarvan om die stad in te gaan nie.
Ons praat al 'n rukkie. Op hierdie punt sê Jana: 'Goed, ek is moeg, dit is genoeg om te vertel!' Ek bedank haar vir haar tyd en wens haar die beste toe. Dit was vir my fassinerend om na haar praatjies te luister, maar ek besef dat sy heeltyds in hierdie rol is - die 'asseblief, jy doen iets buitengewoons, sou jy nie die ergste aan die nuuskierige publiek vertel nie', en dit moet vermoeiend raak.
Rodney gaan rook, en hy vra of ek die honde wil sien - natuurlik. Ons stap verby die gang, en hy wys my die vleiskas waar hy en Jana die kos vir hul honde hou. Hulle gebruik 'n basis droë kos en voeg gemaalde beesvleis en karp daarby. Dit is nogal 'n gesig - reuse buise van anonieme grondvleis en visproduk wat in 'n emmer op die teëls in die gang ontdooi. Rodney sê vir my hulle kry ook beentjies uit die slagpale in die vallei vir die honde om aan te knaag.
Ons gaan na buite. Jana se honde het onlangs hondjies gehad, en daar is drie in 'n aparte omheining. Ek gaan in die omheining in, en hulle spring oral oor my. Hulle is, soos verwag kan word, speels en aanbiddelik. Hul ma spring ook op my, en daar is 'n kort oomblik waarin haar intimiderende witblou oë in myne toesluit in 'n intense doodsgevaar. Agterna lyk dit asof sy van my hou - geen byt of gekerm nie. Rodney vertel my dat hierdie kothuis vir sommige van die vroulike honde en die hondjies is. Een van die mannetjiehonde is ook hier - hy is van Noorweë gebring om saam met sommige van Jana se honde te teel. Hy kan nie by die hoofhok ingaan nie, want hy is nie deel van Jana se hondepak nie, so die ander manlike honde sou hom uitmekaar skeur.
Ek kon hondjies waarskynlik onbepaald knuffel, maar ek wil nie meer Rodney en Jana se tyd oplê nie. Ek klim uit die omheining en bedank Rodney en bied hom 'n goeie nag en begin met die straat onder donkergroen naaldbome en 'n baie helder maan huis toe stap.