Betogers kom byeen tydens 'n vreedsame betoging teen polisiewreedheid. Olivier Douliery / AFP via Getty Images
Dit is algemeen om nuus van iemand te lees ontslaan word om te praat of op te tree op maniere wat lede van 'n ander ras benadeel.
In die hoër onderwys alleen was daar baie gevalle van sulke uitroepe. Greg Patton, 'n professor aan die Universiteit van Suid-Kalifornië, moes tydens die Zoom-lesing wegstap van die MBA-program vir die gebruik van 'n Chinese woord wat soos 'n rasse-klank geklink het.
Aan die Smith College, personeellede wat valslik uitgeroep is omdat hulle rassisties was, het gesondheidsprobleme gely en die werk verlaat. UCLA-rekeningkundige dosent Gordon Klein is geskors nadat hy nie ingestem het om sy graderingsbeleid te verslap ná die moord op George Floyd nie. Alhoewel hy uiteindelik weer ingestel is, het hy gesê: 'dit moet nog gesien word hoe aaklig my reputasie is.'
As 'n aktivis, geleerde en praktisyn wat al meer as 20 jaar vrede en konflik bestudeer het, het ek wêreldwyd getuienis gesien oor en rasse-, etniese, geslags- en godsdienstige konflikte. Hierdie ervaring, tesame met onderrig en toonaangewende anti-rassistiese pogings in hoër onderwys, het my in staat gestel om 'n konflikoplossingstegniek te ontwikkel en te oefen wat volgens my minder verdelend is as die uitroepkultuur en effektiewer in die oplossing van konflik.
Ek noem dit die deernisvolle benadering.
Wat is medelydende moed?
Ek definieer deernis as empatie in aksie. Dit is nie genoeg om jouself in iemand anders se skoene te plaas om hul pyn te verstaan ​​nie; jy moet saam met hulle deur hul hartseer loop. Ek definieer moed as om getrou te bly aan u waardes, selfs as u ongemak of lyding ervaar.
Die naaste wat ek daaraan kom om medelydende moed in die praktyk te sien, is in my navorsing in Mindanao, 'n groep eilande in die Filippyne. Die gemarginaliseerde Moslem-minderheid van hierdie eilande, die Moros, het sedert die 1960's 'n gewapende separatistiese stryd teen die regering gelei. Die lang konflik het gelei tot verdeeldheid tussen die Moros, die Christelike meerderheid en die Inheemse Lumads.
Een dorp wat moeg was vir oorlog, het besluit om iets te doen om hul gemeenskap vreedsaam te hou. Lede van al drie groepe het gehoor en geluister stories en teenstories van hul vooroordele teenoor mekaar.
Hulle het gedefinieer hoe respek en harmonie tussen hulle sal lyk. Hulle het besluit dat enige daad van geweld of diskriminasie onder die aandag gebring sal word van 'n komitee wat al drie gemeenskappe verteenwoordig. Geregtigheid sal gedien word en die gemeenskap as geheel sal verantwoordelikheid aanvaar vir aksies wat van een van hulle kom.
Toe werk hulle saam met die weermag en ander gewapende groepe om sanksies daar te stel vir diegene wat die vrede kan verbreek. Toe daar weer oorlog tussen die gewapende groepe en die weermag uitbreek, het die gemeenskappe mekaar ondersteun in plaas daarvan om deur die gewapende akteurs in verskillende rigtings getrek te word.
Baie strategieë vir konflikoplossing, soos Dialoog en waarheidsvertelling, beklemtoon die luister na ander en die bou van empatie. Hulle neem aan aksie sal volg.
Soms volg wel aksie, maar deur leiers wat inspring om die verkeerde reg te stel, terwyl hulle eintlik verantwoordelik is vir die sistemiese kwessies in hul instellings. Verder speel diegene wat die skade berokken het, geen rol in die besluit nie, behalwe om straf te ontvang. Hulle word nie as deel van die oplossing beskou nie.
Medelydende moed verander die manier waarop 'n konflik gedefinieer word en die doelstellings van die oplossing daarvan.
Sê byvoorbeeld, 'n lid van die universiteitsfakulteit beklemtoon die laer prestasie van studente wie se eerste taal nie Engels is nie.
Om uit te roep, behels dat die lid van die fakulteit rassisties geëtiketteer word en gevra word dat hulle uit hul werk ontslaan word.
Inroep - 'n benadering wat Smith College professor en feministiese aktivis Loretta Ross beskryf as uitroep, maar met liefde - sou die fakulteit en die betrokke studente betrek om die beskadigde verhouding in respek te omskep. Hierdie benadering spreek die mensdom aan van die persoon wat die skade berokken en laat hulle toe om die skade wat hulle aan 'n gemeenskap aangerig het, te keer.
Medelydende moed, daarenteen, sal die skoolgemeenskap bymekaarbring om duidelikheid te soek oor die verklarings, die bedoeling, die skade wat veroorsaak is en die vrees vir toekomstige besering. Deelnemers kan byvoorbeeld leer dat die lid se frustrasie lê by die skool se graderingsbeleid wat voorkom dat hulle buigsaam is.
In plaas daarvan om die proses daar te beëindig, sal medelydende moed dan die studente, fakulteit en leierskap van die universiteit bymekaarbring om die skool se graderingstelsel te bespreek, en hoe hulle dit meer regverdig en reflekterend kan maak oor die sterk punte van die uiteenlopende studentegroep.
Die medelydende benadering spreek nie net sistemiese ongelykhede aan nie, maar dit verseker ook dat die verandering regverdig en wydverspreid is buite die klas van een fakulteit.
Die bou van deernis en moed
In die voorbeeld hierbo glo ek dat die universiteitsleiers, die fakulteitslid wat die verklaring afgelê het, en die groep studente wat deur die verklaring benadeel is, almal medelye en moed moet opbou. Dit kan moeilik wees om aan tafel te sit en na die mense te luister wat moontlik verantwoordelik is vir u frustrasies en uitdagings. Maar dit is wat die praktyk van ware deernis behels.
Die ondersoek na die moontlikheid dat 'n stelling moontlik nie inherent rassisties was nie, maar uit 'n sistemiese probleem gekom het, plaas die verantwoordelikheid van alle kante om hul waardes, oortuigings, houdings en gedrag te ondersoek. Ek glo dit is moed.
Om verantwoordelikheid te aanvaar en saam op te tree, kan verander die status quo en die instelling meer regverdig te maak. Dit is wat ek medelydende moed noem.
Volgens my ervaring is dit uitdagend om tegelykertyd medelye en moed te hê. En as alle partye nie daartoe verbind is nie, sal diegene wat met deernis en moed ingaan, kwesbaarder wees in hierdie proses. Ek glo egter dat die voordele vir sowel die instelling as sy lede dit die moeite werd is om na te streef.
Pushpa Iyer, Medeprofessor in konflikoplossing en direkteur van die sentrum vir konflikstudies, Middlebury Instituut vir Internasionale Studies
Volgens onlangse beramings het meer as 26 miljoen mense van regoor die wêreld 'n genetiese afkoms toets gekoop. In die nasleep van hierdie hype het navorsers begin ondersoek instel na hoe die toetse ...