William Luke - Inligting - 2022
William Luke is gebore in Ackington in 1890. Hy het plaaslike sokker gespeel vir Bedlington United voordat hy in 1912 by Preston North End geteken het.
Luke het by die Britse leër aangesluit en is erg gewond aan die Westelike Front. Dit het sy sokkerloopbaan tot 'n einde gebring.
William Duke is in Januarie 1992 oorlede.
Horace Luke, seun van Estell Nash en Perry Luke, was die tweede sterfgeval van die Johnson-Luke-vete in die somer van 1926. Op 'n Saterdagmiddag, 28 Augustus 1926, ry die jong seun saam met sy ouers om sy ouma te gaan haal, Lucretia "Cresie " Luke, by haar huis naby Ray City, GA toe die gesin deur 'n skoongemaak word. " In die daaropvolgende geweergeveg is die seuntjie se ouers albei gewond, sy oom Lonnie Johnson is dood met 'n haelgeweer, en Horace is noodlottig in die bors gewond. Hy is op Sondag 29 Augustus 1926 oorlede.
Horace Luke, 6 jaar oud, was 'n slagoffer van die Johnson-Luke-vete in 1926 in Berrien County, GA
Die Grondwet van Atlanta
30 Augustus 1926 Bl. 11
6-JARIGE SEUN FEUD VICTIM STERF
Nashville, Ga., 29 Augustus. Perry Luke, Jr., ongeveer ses jaar oud, is in die nag dood aan 'n skietwond wat gister opgedoen is tydens die geweergeveg in die Johnson-Luke-familievete.
Die seuntjie is in die bors gewond deur koeëls wat afgevuur is tydens 'n skietgeveg op 'n snelweg hier naby waarin Lonnie Johnson (35) van Daytona, Florida, voorheen van die Berrien -provinsie, dood is, Perry Luke in die skouer geskiet is en mev. Perry Luke is deur die nek geskiet en die koeël kom by die mond uit.
Lonnie Johnson, pas terug uit Florida, wat saam met sy vrou in 'n motor was, het na die huis van Walter Luke gery en hom meegedeel dat hy die gesin van Walter se broer Perry op die oog sou uitwis .
Volgens inligting in die hande van die ampsdraers, het Lonnie Johnson, wat met 'n suster van mev. Perry Luke getroud is, vasgestel dat Perry Luke na die huis van sy ma gegaan het om haar saam met hulle te bring. Die ma woon op die snelweg tussen Adel en Ray City.
Toe Johnson vinnig in die rigting van die huis van sy ma, Walter Luke, wegry, ry sy vragmotor en haal sy haelgeweer en begin agtervolg, maar die motor het die vragmotor in die jaag verbygesteek.
Toe Walter Luke by die woning van sy ma kom, het die motor van Lonnie Johnson gevind dat die motor oor die snelweg draai, terwyl hy sê dat Lonnie Johnson in die motor skiet waarin sy broer en sy familie was.
Toe hy uit die vragmotor klim, sê Walter Luke dat Lonnie Johnson sy pistool op hom gerig het, maar Walter Luke het met sy haelgeweer losgebrand en Johnson byna onmiddellik doodgemaak.
Die oorlewendes en die dooies
Lonnie Johnson is op 28 Augustus 1926 vermoor deur 'n haelgeweer wat deur sy swaer Walter Luke afgevuur is. Skoonpa Edward C. Nash was die informant op Johnson se doodsertifikaat. Die ligging van die graf van Lonnie Johnson is nie bekend nie.
Doodsertifikaat van Lonnie Johnson, 28 Augustus 1926.
Horace Luke, wat deur Lonnie Johnson in die bors geskiet is, sterf die volgende dag, op Sondag, 29 Augustus 1926. Horace Luke is begrawe by Flat Creek Cemetery, noord van Nashville, GA.
Grafmerk van Horace Luke, Flat Creek Cemetery, Berrien County, GA.
Bessie Nash Johnson is ongedeerd in die vete. Sy het tuberkulose opgedoen en is na die State Tuberculosis Sanitarium in Alto, GA. Sy is minder as 'n jaar na die geweergeveg dood en het op 7 Junie 1927 uit hierdie lewe oorgegaan.
Doodsertifikaat van Bessie Nash Johnson, State Tuberculosis Sanitarium, Alto, GA
Fannie Estell Nash Luke, vrou van Perry Luke, is in die nek geskiet, die koeël kom by die mond uit. " Sy sterf tien jaar later en is begrawe by Flat Creek Cemetery, Berrien County, GA
Die Nashville Herald
Mev. W.P. Luke word deur die dood geroep
Mev. W. P. Luke, bekende en hoogaangeskrewe Berrien -distriksdame, sterf Tusday [sic] oggend om 11 uur by haar huis 14 myl suid van Nashville op die Nashville-Valdosta snelweg. Sy was sedert September siek. Die oorledene, wat 33 jaar oud was, was 'n dogter van mnr en mev Ed C. Nash, wat naby Lake Park woon, maar voormalige burgers van Berrien. Mev. Luke is gebore en getoë in hierdie land, en was ongeveer 15 jaar getroud met mnr jare terug.
Begrafnisdienste is Woensdagoggend om 11:00 by Flat Creek gehou kerk, onder leiding van ds A.H. Giddens en ouderling John Harris van Valdosta, en blywende hulde gebring aan die lewe van die oorledene.
Die draers was mnre T.B. McDonald, John Stalvey, Jim Willer, John Chason, J.A. Sapp en J.T. Haring.
Reëlings en begrafnis was in beheer van die Giddens Funeral Home van Nashville.
Die man, drie seuns, twee dogters, twee broers en een oorleef suster.
Perry Luke, wat in die skouer geskiet is, het oorleef en geleef tot die ouderdom van 63. Hy is oorlede op 26 September 1963 en is begrawe op Flat Creek Church Cemetery, Berrien County, GA.
Walter Luke is nie in die geveg beseer nie. Hy sterf op 8 Junie 1975 in Lowndes County, GA.
Levi J. Knight, oorspronklike pionier -setlaar van Ray City, was die militêre leier van die gemeenskap. Hy het gedien as kaptein van die plaaslike militia -geselskap in die Indiese oorloë en as generaal in die staatsmilisie.
Byna onmiddellik na die verkiesing van Abraham Lincoln stig Levi J. Knight 'n geselskap van 103 vrywilligers, die Berrien Minute Men.
Resolusies van die Berrien Minute Men, geslaag op 10 Desember 1860 in Nashville, GA
Op 'n vergadering van die Kompanjie van Berrien Minute Men op Nashville op die 10de dag van Desember 1860 is die volgende besluite deur kapt Levi J. Knight aangebied.
Besluit dat ons, die Berrien Minute Men, die volgende uniform aanneem, naamlik Blue Grey Cloth, opgedaag met swart platbordknoppies, grys pette, met 'n swart leerband en bordgespe vooraan.
Besluit dat ons onsself in readinefs moet hou om op 'n minuut waarskuwing te marsjeer, op bevel van sy eksellensie, die goewerneur, na enige plek in hierdie staat of daaruit, wat sy bevele van eksellensie kan aandui.
Besluit dat ons die Minnie Rifle en Sword Bayonet verkies, en ons beamptes versoek om daarvoor aansoek te doen, as ons eerste keuse.
Op Motion is bogenoemde besluite eenparig aangeneem.
Hoewel die burgeroorlog op hande was, het lang maande se voorbereiding verloop. 'N Paar van hierdie oorspronklike Minute Men val uit en nuwe rekrute neem hul plek in voordat Captain Knight 's Company uiteindelik in die somer van 1861 na Savannah gaan.
The Challenge of History: 'n Onderhoud met William Lane Craig (Australiese Presbiteriaan)
Die mees kenmerkende bewering oor die Christendom met betrekking tot ander wêreldgodsdienste is dat die Christendom sê dat God homself in die geskiedenis geopenbaar het. Soos die Britse teoloog, Alan Richardson, gesê het: & ldquo Die Christelike geloof en hellipis het in die verlede verband gehou met sekere gebeurtenisse, en as daar kon bewys word dat hierdie gebeurtenisse nooit plaasgevind het nie, of heeltemal anders was as die Bybels-Christelike weergawe daarvan, dan die hele gebou van die Christelike geloof, lewe en aanbidding sou op sand gebou wees. & rdquo
In hierdie tyd van Kersfees vier ons die sentrale gebeurtenis in die wêreldgeskiedenis dat God mens geword het in Jesus Christus. Hierdie eis word vandag op verskillende maniere aangeval. Sommige beweer dat dit 'n mite is, en ander beweer dat dit 'n betekenislose stelling is, omdat dit onmoontlik is om die verlede werklik te ken. AP het William Lane Craig, navorsingsprofessor in filosofie aan die Talbot Theological Seminary, Los Angeles, gevra wat hy oor hierdie sienings dink.
Waarom is geskiedenis so belangrik vir die Christelike geloof?
Geskiedenis is van kardinale belang vir die Christendom, want dit keer dat die Christelike geloof in mitologie ontaard. Tensy die Bybel gewortel is in werklike historiese gebeure, is daar geen rede om te dink dat Jesus van Nasaret vandag 'n meer bepalende faktor vir my lewe moet wees as sogenaamde gode soos Thor, Odin of Zeus of enige ander mitologiese godheid nie. Geskiedenis is die belangrikste komponent van die Christendom omdat dit geloof in werklikheid begrond en dit nie bloot 'n mite hou nie.
Het ander godsdienste 'n soortgelyke belangstelling in die geskiedenis?
Ja, maar slegs in 'n relatiewe sin. Ander godsdienste het beslis 'n historiese komponent. 'N Mens dink byvoorbeeld aan Judaïsme, waar ten minste onder ortodokse Jode God en rsquos in die geskiedenis optree, soos die uittog, baie belangrik is. God se redding van die Israeliete uit Egipte is die sentrale wonder van die Ou Testament. Die geskiedenis speel weereens 'n rol in Islam. Byvoorbeeld, die neerdaling van die Koran uit die hemel na Mohammed word beweer dat dit 'n historiese gebeurtenis is en deur Moslems as 'n openbaring van God vir hom beskou word.
Daar is dus historiese elemente in hierdie gelowe, maar dit het nie dieselfde betekenis as historiese gebeure in die Christendom nie. Die rede hiervoor is dat 'n mens se redding in Judaïsme en in Islam nie 'n kwessie van historiese feite is nie; dit is 'n kwessie van gehoorsaamheid aan sekere voorgeskrewe aktiwiteite of regulasies. Alhoewel hierdie regulasies in 'n sekere historiese konteks ontstaan ​​het, beïnvloed die konteks die praktyk van die vroomheid van die godsdienste op geen manier nie. In die Christendom is dit egter heeltemal anders. In die Christendom is die reddingsdade van God self historiese dade. As u dus die historisiteit van Jesus of die historisiteit van die kruis sou verwyder, sou die hele grondslag vir versoening en redding verwyder word.
In een opsig is dit dus waar dat die geskiedenis vir hierdie ander gelowe belangrik is, maar historiese feite speel nie die sentrale rol wat die reddende dade van God in die Christendom speel nie.
GE Ladd het gesê: & ldquoDie uniekheid en die skandaal van die Christelike godsdiens berus in die bemiddeling van openbaring deur historiese gebeure. & Rdquo Wat bedoel hy daarmee?
Ladd is natuurlik reg. Die Christendom is nie eerder 'n lewenswyse of 'n godsdiensfilosofie nie, dit is gewortel in werklike gebeure in die geskiedenis. Die rede waarom dit skandalig is, is omdat dit die waarheid van die Christendom verbind met die waarheid van die historiese feite. Dit beteken dat as die historiese gebeure bedrieglik of fiktief blyk te wees, die hele basis van die Christendom verwyder word. Om dit so eenvoudig moontlik te stel: die waarheid of valsheid van die Christendom staan ​​of val by individuele gebeure in die geskiedenis.
Islam, aan die ander kant, is nie naastenby so afhanklik van die geskiedenis nie. U kan byvoorbeeld die vyf pilare van Islam volg: belydenis, gebede doen, aalmoese gee, na Mekka gaan, ensovoorts, maar niks van hierdie dinge is direk afhanklik van historiese gebeure nie. Die Christendom is egter heel anders. Die verlossingsaanbod wat ons in die Evangelie ontvang, is slegs werklik as die spesifieke gebeure waarop die aanbod gebaseer is, werklik is. En dit is in 'n sekere sin skandalig, want soos ek gesê het, as die gebeure fiktief blyk te wees, stort die hele godsdiens in duie.
Aan die ander kant, ek dink dit maak van die Christendom 'n ware groot godsdiens, omdat dit ons 'n manier bied om die waarheid van die Christelike geloof te verifieer. Ons kan die geskiedenis ondersoek om te sien of Jesus van Nasaret geleef het, gesterf en opgestaan ​​het en die bewerings gemaak wat ons in die Nuwe Testament vind. Die Christelike geloof bied dus 'n toetssteen vir die beoordeling van sy aansprake wat nie in die meeste ander godsdienste ter wêreld voorkom nie.
Is die historiese element van die Christelike geloof altyd in die Kerk as belangrik geag?
Tradisioneel het dit. Van die begin af is die vroegste belydenis van die Christendom en rsquos 'n bevestiging van historiese gebeure. Byvoorbeeld, die Apostles & rsquo Creed sê van Jesus & ldquo Hy het gely onder Pontius Pilatus, is gekruisig, dood en begrawe en hellipon op die derde dag dat Hy uit die dood opgestaan ​​en opgevaar het na die hemel. & Rdquo Hierdie historiese gebeure is belangrike elemente in die vroeë belydenisskrifte.
Tragies, met die opkoms van die liberale teologie in die 19de eeu, is die belangrikheid van die geskiedenis vir die Christelike geloof afgeneem en verloor. Liberale geleerdes het nie meer geglo dat Jesus werklik die kern van die Christelike geloof was nie. Hulle soek elders na die sentrale kern: die vaderskap van God en die broederskap van die mens. Hulle het geglo dat dit die enigste leerstuk was wat fundamenteel was vir die Christendom. Al die ander was sekondêr, insluitend historiese gebeure.
Gelukkig het die liberale teologie gekom en gegaan. Ek dink die 20ste eeu is gekenmerk deur 'n sterk waardering van die sentrale geskiedenis van die Christelike geloof. En ons moet regtig dankbaar wees daarvoor.
Het die kerk in die Middeleeue ook nie kontak met die geskiedenis verloor nie, omdat sy besig was met filosofiese teologie?
In een opsig het dit wel gebeur. Maar dit behoort ons nie te laat dink dat mense in die Middeleeue die belangrikheid van die geskiedenis nie besef het nie. Hulle het geglo dat gebeurtenisse soos die opstanding van Jesus werklik plaasgevind het, hulle verstaan ​​dat dit nie net fiksies of mites was nie. Vir hulle het Jesus van Nasaret werklik gelewe, gesterwe en hierdie dinge gedoen.
Die probleem was dat hulle nie kon aantoon dat dit gebeur het nie. Die meeste wat hulle kon doen, was om 'n beroep op die wonder van die kerk self te doen. Vir hulle het dit ongelooflik gelyk dat hierdie universele gebou, wat nou versprei is oor die hele bekende beskawing, op 'n leuen kon berus. Die lewende wonder van die kerk self was dus die beste bewys wat hulle kon gee dat hierdie gebeure werklik plaasgevind het. Maar middeleeuse geleerdes het beslis geglo dat hierdie historiese gebeure plaasgevind het. Daar was geen twyfel nie dat die historisiteit van hierdie gebeure van deurslaggewende belang was en nie in die gedrang gebring moes word nie.
Watter impak het hierdie hernieude belangstelling in die geskiedenis op die apologetiek in die tydperk na die Hervorming gehad?
In die tyd van die Renaissance het geleerdes 'n nuwe bewussyn van die geskiedenis ontwikkel. Hulle het intens belang gestel om die verlede te herontdek. Hierdie begeerte om 'n historiese begrip te ontwikkel, kom tot uiting in die liefde en soeke na dokumente uit die oudheid. Daar was 'n groot belangstelling in die herwinning van Griekse dokumente en in die bemeestering van die vermoë om Grieks weer te lees.
Hierdie belangstelling in die klassieke het 'n deurlopende uitwerking op die Nuwe-Testamentiese studie gehad. Geleerdes het geïnteresseerd geraak in die historiese wortels van die Christendom en begin met die taak om die teks van die Nuwe Testament so betroubaar as moontlik te stel. As gevolg hiervan het die eerste glinster van 'n belangstelling in 'n histories-georiënteerde verskoning vir die Christelike geloof begin verskyn. Geleerdes soos Philippe de Mornay en Hugo Grotius het gou historiese argumente begin gebruik om die waarheid van die evangelies en die Christendom te verdedig.
Waarom is mense vandag so skepties oor die idee dat geskiedenis 'n objektiewe werklikheid is?
Ek dink dat sommige mense hieroor skepties is weens die gewildheid van relativistiese waarheidsbeskouings. Post-modernisme ontken die bestaan ​​van objektiewe waarheid. Post-moderniste glo dat die verlede bloot die konstruksie van die hede is. Hulle glo dat aangesien die gebeure uit die verlede verby is, dit verlore is en dat hulle nie meer toeganklik is nie. Daarom is geskiedenis wat ons dit maak. En bowendien, omdat hulle beweer dat geen historikus 'n neutrale waarnemer is nie, maar onvermydelik vasgevang is in die historiese proses, kan hy die verlede nie objektief rekonstrueer soos dit werklik was nie. Dit het sommige denkers tot 'n relativistiese geskiedenisbeskouing gelei waarvolgens, volgens een persoon, & ldquoHistory 'n reeks leuens is waaroor almal besluit het om saam te stem. & Rdquo
Is daar enige nut om die historiese feite oor Jesus te probeer ontdek, as soveel mense dit probeer doen het en verskillende assesserings daarvan gemaak het?
Ja, ek glo daar is. Ek dink dat die uiteenlopende menings oor die historiese Jesus grootliks gekoppel kan word aan die soort filosofiese voorveronderstellings wat kritici op die tafel bring. Hulle gevolgtrekkings word nie eintlik bepaal deur die getuienis nie, maar deur die voorveronderstellings wat hulle daaraan bring. U sien dit duidelik in hul gepubliseerde werke.
Die lede van die Jesus Seminar sê byvoorbeeld uitdruklik wat hul voorveronderstellings is in hul inleiding tot hul uitgawe Vyf Evangelies. Vir hulle is die belangrikste pilaar van wetenskaplike wysheid die voorveronderstelling van wetenskaplike naturalisme. Met ander woorde, hulle glo nie dat daar bonatuurlike gebeure in die geskiedenis is nie. Hulle dink dat wanneer u 'n wonderbaarlike gebeurtenis in die vertelling vind, dit 'n outomatiese teken is dat u in die teenwoordigheid van 'n legende of 'n mitologie opdaag. Hulle begin eenvoudig met die aanname dat wonderwerke fiktief van aard is. Buitengewoon, probeer hulle nie hierdie voorveronderstelling regverdig nie. As u met die aanname van wetenskaplike naturalisme begin, moet gebeurtenisse soos die maagdelike geboorte, die menswording, die wonderwerke van Jesus en sy opstanding natuurlik as nie-histories beskou word.
Sommige kritici soos Marcus Borg maak dit baie duidelik dat wat hy soek, 'n Jesus is wat godsdienstig beskikbaar sal wees vir mense in die hedendaagse toneel. Borg wil doelbewus Jesus herinterpreteer as 'n soort kruiskulturele, geestelike persoon, en 'n mistikus wat 'n beroep op mense in alle kulture en in alle godsdienste sal hê. Dit is die rede waarom hy 'n baie polities-korrekte Jesus en mdasha Jesus bedink wat nie aanstootlik is vir die moderne gees nie. Borg & rsquos gerekonstrueerde Jesus is 'n goeie voorbeeld van hoe sommige geleerdes se gevolgtrekkings diep gevorm word deur hul voorveronderstellings.
As u hierdie kritiese voorveronderstellings egter nie op die Evangelies afdwing nie, ontstaan ​​daar onder die geleerdes nogal 'n merkwaardige konsensus oor die persoon van die historiese Jesus, wat Hy geleer het en oor gebeure in sy lewe rondom sy dood en opstanding. Ek dink dus dat ons versigtig moet wees om nie die diversiteit van sienings onder geleerdes van vandag te oordryf nie. Daar was beslis 'n uiteenlopende menings oor vorige pogings om die historiese Jesus te herstel, maar die hedendaagse geleerdheid het werklik die breë lyne van 'n portret van Jesus herstel, waaroor grootliks ooreengekom kan word.
Aangesien ons nie die verlede direk kan waarneem nie, kan ons dan iets daarvan weet soos dit werklik gebeur het? Kan ons idees van die verlede 'n uitgebreide vervaardiging wees, so onbetroubaar soos 'n droom?
Die verskil tussen 'n droom en geskiedenis is natuurlik dat die geskiedenis 'n oorblyfsel laat en 'n droom dit nie. En dit is deur hierdie oorblyfsels, hetsy in die vorm van literêre dokumente of argeologiese puin, dat historici die verlede kan rekonstrueer. Ware historici werk binne die beperkings van die oorblywende bewyse. En dit is die verskil tussen die werklike geskiedenis en 'n droom.Dit is slegs op grond van die bewyse dat ons die verlede kan rekonstrueer; ons is beslis nooit geregverdig om teen die getuienis te gaan nie.
Interessant genoeg volg die historikus dieselfde metode as die historiese wetenskaplike in wetenskappe soos geologie, paleontologie of kosmologie. Daar is die wetenskaplike ook betrokke by die rekonstruksie van die verlede, óf die geskiedenis van die heelal, óf die aarde en die verlede. Die enigste werklike verskil tussen die wetenskaplike en die historikus is dat die historikus die geskiedenis van die mens eerder as die aardgeskiedenis of kosmiese geskiedenis bestudeer. Maar wat die metode betref, doen hulle presies dieselfde. Die historikus se geskiedenis is op dieselfde vlak as die geskiedenis van die geoloog of die kosmoloog. As mense probeer om die geskiedenis teen die wetenskap af te speel, doen hulle 'n onwettige stap omdat die geskiedenis op die gebied is met die historiese wetenskappe. Solank ons ​​binne die beperkinge van die bewyse gaan, is daar geen rede om te dink dat ons die verlede kan rekonstrueer soos dit werklik gebeur het nie.
Hoe weet ons dat historiese feite werklik is? Die gebeure self het verbygegaan, en al wat ons oorbly, is 'n historikusverklaring. Byvoorbeeld, met betrekking tot die Kersverhaal, het ons net die historiese verklarings van Matthew en Luke en rquos wat hulle plaasgevind het.
In die eerste plek is dit belangrik om op te let dat die afwesigheid van bewyse nie 'n bewys is van afwesigheid nie. As u daaroor nadink, het ons glad nie bewyse vir die meeste historiese gebeure nie, en dit het werklik gebeur. Ons het byvoorbeeld geen bewyse dat Napoleon op 2 April 1802 in 'n plas spoeg nie. Miskien het hy dit gedoen, maar ons het geen manier om dit te weet nie.
Die meeste historiese gebeure laat nie genoeg bewyse agter om dit te rekonstrueer nie, dus is die afwesigheid van bewyse nie 'n bewys dat 'n gebeurtenis nie plaasgevind het nie. In die geval van die evangelies vind ek dit buitengewoon dat ons hoegenaamd bewyse het vir sommige van hierdie gebeure. Dink byvoorbeeld aan die gebeurtenisse van die maagdelike geboorte of die opstanding van Jesus van Nasaret. In hierdie geval het ons bewyse uit 'n verskeidenheid bronne. Dit is baie interessant as ons dit vergelyk met die bewyse wat ons vir ander persone in die oudheid het. In hulle geval het ons amper geen bewyse nie. Dit is dus duidelik verkeerd om te sê dat die blote afwesigheid van bewyse 'n bewys is van afwesigheid.
In gevalle waar ons wel bewyse het, het historici 'n aantal objektiewe reëls uitgewerk wat ons op die bronne kan toepas om vas te stel of dit histories geloofwaardige vertellings is in teenstelling met blote fiksie. Ons noem hierdie kriteria en noem die kriteria van egtheid. & Rdquo
Byvoorbeeld, laat & rsquos die kriterium van 'n veelvoudige verklaring oorweeg. & Rdquo As ons onafhanklike weergawes van dieselfde gebeurtenis het, sê hierdie reël dat dit meer geneig is om histories as fiktief te wees, omdat dit die ongewoonste sou wees as twee outeurs onafhanklik dieselfde verhaal oor die dieselfde gebeurtenis. Is dit opmerklik dat ons twee, onafhanklike maagdelike geboortevertellings oor Jesus moet hê? As u hierdie reël van veelvuldige getuienis toepas op Jesus se geboortevertellings, dan het ons goeie gronde om te glo dat hy in Bethlehem gebore is en uit 'n maagd gebore is. Hoekom? Omdat ons dit in onafhanklike verhale getuig, en mdashMatthew en Luke is ten minste onafhanklik van mekaar in hul bronne.
'N Ander reël vir die vasstelling van die historiese aard van 'n gebeurtenis is die beginsel van ongelykheid. Hierdie reël sê dat as u kan aantoon dat 'n gebeurtenis of gesegde van Jesus se lewe anders is as enigiets in die vorige Judaïsme en ook anders as enigiets in die kerk wat hom gevolg het, dan is dit hoogs waarskynlik dat dit aan die historiese Jesus self behoort. Hierdie kriterium van ongelykheid kan dus 'n baie positiewe hulp wees om gebeure as histories vas te stel. Terloops, hierdie reël beteken nie dat as sommige van Jesus se verklarings soortgelyk is aan dié wat in Judaïsme of die vroeë kerk voorkom nie, dit dui daarop dat hulle uit hierdie bronne geleen is. Kritici pas die reël verkeerd toe as hulle dit doen.
'N Ander reël is die maatstaf van verleentheid. Hierdie reël sê dat as u elemente in die vertellings vind wat ongemaklik is vir die vroeë Christelike Kerk, of selfs 'n verleentheid, dan is dit waarskynlik ook histories eerder as uitgevind deur die Kerk.
'N Verdere maatstaf sou die teregstelling van Jesus wees. Sy kruisiging is so 'n stewige vaste ankerpunt in die geskiedenis dat gebeure in die Evangelies beoordeel kan word op grond van hul waarskynlikheid om tot Jesus teregstelling/kruisiging te lei. Marcus Borg & rsquos se portret van hom as die sagmoedige Jesus, sagmoedig en sagmoedig, is byvoorbeeld onversoenbaar met sy kruisiging omdat hy die koning van die Jode was. Volgens hierdie siening het hy niks gedoen wat tot sy kruisiging sou gelei het nie. Ons kan dus tot die gevolgtrekking kom dat hierdie siening ons waarskynlik nie 'n akkurate portret van Jesus gee soos hy werklik was nie.
Daar is ook ander kriteria. Trouens, daar is 'n lang lys daarvan, maar dit is slegs 'n paar. Historici pas dit deurgaans toe op sekulêre vertellings met die doel om hul historiese geloofwaardigheid te vestig. Ek vind hierdie kriteria baie nuttig. As kritici soos dié in die Jesus Seminar hierdie kriteria gebruik om skeptiese portrette van Jesus te maak, dink ek die rede is vanweë hul voorveronderstellings en nie as gevolg van die kriteria nie. Hulle pas hierdie kriteria vals toe omdat hulle skeefgetrek word deur hul naturalistiese voorveronderstellings.
Sommige mense sê dat die geskiedenis onwetenskaplik is, want ten minste met die wetenskap het u die bewyse voor u, en u kan daarop eksperimenteer en die eksperiment herhaal, en u kan natuurlik 'n historiese gebeurtenis herkonstrueer, en wat sê u daaroor? Is die wetenskap dus meer objektief as die geskiedenis?
Nee, ek dink nie so nie. Laat ons byvoorbeeld geologie neem. Nou neem 'n geoloog aan dat sekere teoretiese entiteite, soos dinosourusse, eens bestaan ​​het. Hy neem fossielbene waar en hy veronderstel dat dit die oorblyfsels is van lewende wesens wat eintlik eens op die aarde rondgeloop het. Maar hy het nog nooit een gesien nie. In 'n sekere sin is 'n dinosourus 'n teoretiese entiteit soortgelyk aan 'n kwark. Maar die verskil is dat die kwark uiteraard so 'n hoë vlak van teoretiese abstraksie behels dat ons nie seker is dat kwarks werklik daar is nie. Niemand twyfel egter regtig daaraan dat dinosourusse ooit bestaan ​​het nie. En tog, soos ek sê, is die onderwerpe van hierdie wetenskap net so verwyderd van die geoloog as die geskiedenisgebeure van die historikus.
Boonop werk die historikus met net soveel oorblyfsels van die verlede as wat die geoloog doen. Hy kan staatmaak op argeologie en ander wetenskappe soos numismatiek (die studie van munte) of papyrologie. Al hierdie wetenskappe verken die verlede, net soos geologie of paleontologie. Dit is dissiplines wat ontwerp is om die verlede binne die beperkinge van die bewyse te rekonstrueer. Ek dink dus nie dat u 'n afbakening tussen wetenskap en geskiedenis kan teken op so 'n manier dat die wetenskap wel objektief is nie, maar die geskiedenis is 'n moeras van subjektiwiteit.
Sommige historici, veral revisioniste soos neo-Nazi's, is baie selektief in die gebruik van feite. Hulle skryf geskiedenis wat meer 'n weerspieëling van hul vooroordele is as wat werklik plaasgevind het. In watter mate kan ons verseker wees dat die evangelieskrywers nie self revisioniste was nie?
Dit is belangrik om te verstaan ​​dat alle antieke historici vanuit 'n oogpunt geskryf het. Herodotus, Thucydides, Tacitus en almal moes 'n saak maak. Vir hulle was die geskiedenis 'n manier om hul begrip of posisie te verdedig. In die sin is die hele Grieks-Romeinse geskiedenis gebaseer op dokumente wat 'n sekere vooroordeel weerspieël. Dit keer egter nie dat die klassieke Grieks-Romeinse historikus die verlede kan rekonstrueer soos dit werklik gebeur het nie.
Net so, as Joodse historici oor die Holocaust skryf, het hulle duidelik 'n standpunt en is hulle net so hartstogtelik daartoe verbind as die neo-Nazi's. Nietemin skryf ons hul werk as onhistories af as gevolg van hul vooroordeel of stel dit gelyk aan die van die neo-Nazi's. Ons beoordeel eerder beide weergawes van die Holocaust volgens die bewyse. As die Joodse verslag binne die beperkinge van die getuienis val, vervals hul standpunt nie noodwendig wat hulle skryf nie.
Nou word die evangelies vanuit 'n sekere oogpunt geskryf: hulle het 'n verhaal om die verhaal van Jesus te vertel. Dit is proklamasies wat 'n intense belangstelling in sekere geskiedenisgebeure het. Maar dit beteken nie dat hulle nie die waarheid oor die verlede kan vertel nie, of dat ons nie hul geloofwaardigheid kan beoordeel nie.
Die outoriteit en egtheid wat ek reeds genoem het, is juis daarop gemik om die soort vooroordeel wat historici kan beïnvloed, te verbygaan terwyl hulle die verhaal van die verlede skryf. Hierdie reëls is bedoel om ons te help om vas te stel wat werklik gebeur het. Hulle help ons om te sien of 'n historikus die waarheid praat.
Kortom, as 'n historikus se begrip van die verlede verkeerd is, is die rede waarom dit verkeerd is, omdat dit nie by die bewyse pas nie; dit is nie verkeerd nie omdat hy 'n standpunt het. Alles gaan dus terug na wat die bewyse aandui.
Elke nuwe generasie het sy inslag op die geskiedenis. Die filosoof Karl Popper het gesê: 'Daar kan geen geskiedenis van die verlede wees nie, soos dit werklik gebeur het; daar kan slegs historiese interpretasies wees en geen daarvan is finaal nie. Elke generasie het die reg om sy eie te raam. & Rdquo Is dit waar? Is dit moontlik om tot 'n objektiewe begrip van die geskiedenis te kom?
Ek dink die rede waarom historici die verlede dikwels herskryf, spruit uit 'n paar faktore. Een daarvan is die ontdekking van nuwe bewyse. As ons nuwe bewyse ontdek, kan dit ons prentjie van die verlede hersien. Ons moet dus die geskiedenis herskryf om dit in ooreenstemming met die nuwe bewyse te bring. Nou, ver van die objektiwiteit van die geskiedenis te ondermyn, is dit eintlik 'n bewys daarvoor. As die ontdekking van nuwe inligting beteken dat ons ons siening van die verlede moet aanpas om dit in ooreenstemming te bring met die groter getuienis, moes ek gedink het dat dit 'n kragtige getuienis was vir die objektiwiteit van die geskiedenis, nie daarteen nie.
Die ander rede waarom historici hul vroeëre opvattings hersien, is dat ons met toenemende afstand of met nuwe perspektiewe dikwels 'n ander siening van die verlede en die betekenis daarvan kry. Soms sien ons gebeure in 'n nuwe lig. Ons sien hoe sekere gebeure die geskiedenis gevorm het op 'n manier wat ons voorheen nie waardeer het nie. En ek dink weer, hierdie perspektiewe vervals nie die verlede nie, dit help ons om die betekenis van hierdie gebeure vanuit 'n nuwe oogpunt te sien. Die belangrike punt om op te let is dit: ons uitgebreide begrip van die verlede laat ons nie dink dat hierdie gebeure nooit plaasgevind het nie, of dat die geskiedenis van die verlede noodwendig onwaar is. Gewoonlik is dit meer 'n kwessie van heroorweging van die motiewe van die sleutelfigure of die betekenis van die gebeure self vir die verloop van die daaropvolgende geskiedenis en hoe dit dinge gevorm en beïnvloed het.
Ek dink dus nie dat die behoefte om die geskiedenis te herskryf, die objektiwiteit van die dissipline ondermyn nie. Eintlik dink ek dit is heeltemal omgekeerd. Dit getuig werklik van die objektiwiteit van die geskiedenis.
Watter ander probleme is daar met die siening wat sê dat ons nooit die verlede kan ken soos dit werklik was nie?
Ek kan dink aan ten minste drie belangrike probleme waarmee historici te kampe het as hulle van mening is dat ons die verlede kan ken soos dit is. Die eerste probleem waarmee hulle te kampe het, is dat daar 'n gemeenskaplike kern van historiese gebeure is wat deur alle historici aanvaar word, hetsy katoliek of protestant, marxisties of kapitalisties, 19de -eeuse liberale of 20ste -eeuse revisioniste. Ek weet byvoorbeeld nie van 'n historikus wat dinge sou ontken soos die datum van die onafhanklikheidsverklaring, Lincoln se moord, Napoleon en rsquos -nederlaag by Waterloo nie, ens. Dit vorm 'n soort ruggraat van die geskiedenis, waarop alle historici saamstem. Ek dink dit was Isaiah Berlin wat gesê het: As iemand sou beweer dat die toneelstukke van William Shakespeare eintlik in die hof van Ghengis Khan geskryf is, sou ons nie sê dat hy bloot 'n vergissing gehad het nie, maar dat hy uit sy kop was. & Rdquo Daar is dus 'n algemene kern van historiese gebeure waaroor almal dit eens is. Ek dink dit is 'n kragtige argument wat die relativistiese bewering dat daar geen objektiewe geskiedenis bestaan ​​nie, eenvoudig oorweldig.
Die tweede moeilikheid waarmee relativiste te kampe het, is dat daar 'n verskil is tussen geskiedenis en propaganda. Geskiedkundiges dring aan op hierdie verskil. Toe die Sowjetunie, in die nadraai van die stalinistiese oorname, die geskiedenis, groot hoeveelhede materiaal en nuusblaaie en allerhande dokumente begin herskryf, word dit tot pulp gestamp. Stalin het dit gedoen sodat hy die geskiedenisboeke kon herskryf. Heel natuurlik wou hy hê dat mense moet dink dat hy aan die voorpunt van die Bolsjewistiese revolusie is. Ek dink nie ons moet verbaas wees dat almal erken dat hierdie soort Sowjet -herskrywing van die geskiedenis pure propaganda was nie. Dit het eintlik geen grondslag gehad nie. Geskiedkundiges verstaan ​​dat wanneer hulle hul werk verrig, hulle dit binne die beperkinge van die bewyse moet doen, mag hulle nie propageer nie. So 'n onderskeid word egter betekenisloos as relativisme waar is. As relativisme geldig is, moet ons die feit onder oë neem dat ons nie kan aandring op die onderskeid tussen geskiedenis en propaganda waarop alle betroubare historici aandring nie.
Ten slotte, die derde probleem met die siening wat sê dat ons die verlede objektief kan ken, is dat dit op hierdie basis onmoontlik word om 'n slegte geskiedenis te kritiseer. Neem Immanuel Velikovsky, 'n gewilde skrywer, as 'n uitstekende voorbeeld. Hy poog om die antieke geskiedenis heeltemal te herskryf deur die hele beskawings en taalgroepe te ontken op grond van astronomiese katastrofes in die aardgeskiedenis. Nou is die mening van Velikovsky en rsquos oor die algemeen deur historici verwerp as heeltemal fantasieus. Sy boeke het baie negatiewe resensies in die historiese gemeenskap gekry. En tog, as relativisme waar was, sou dit onmoontlik wees om hierdie soort werk te kritiseer. Trouens, as die werk van Velikovsky en rsquos toegelaat word, sou enige siening van die verlede moontlik wees.
Ek glo dat diegene wat die moontlikheid van 'n objektiewe geskiedenis ontken, ernstig gekonfronteer het met die feit dat 'n gemeenskaplike kern van historiese gebeure wat deur alle historici aanvaar word, bestaan. Hulle het ook nie die waarheid ernstig opgeneem dat daar 'n onderskeid is tussen geskiedenis en propaganda nie. Die feit dat alle historici vinnig die slegte geskiedenis kritiseer, lewer sterk bewys dat dit heel moontlik is om 'n objektiewe geskiedenis van die verlede te doen.
'N Nuwe -Testamentiese kritikus het gesê: Aangesien die dissipels noue volgelinge van Jesus was, sou hulle minder akkurate waarnemers en opnames gewees het van wat werklik gebeur het.
Met betrekking tot die geboortevertellings van Jesus, het ons geen getuienis van Jesus van die dissipels van hierdie gebeurtenis nie, maar dit is baie interessant om te vra oor die bronne van die geboortevertellings. Colin Hemer, in sy boek, Die boek Handelinge in die opset van die hellenistiese geskiedenis gaan deur Handelinge met 'n fynkamige kam om die geloofwaardigheid van Luke en rsquos as 'n ou historikus te beoordeel. Hy haal 'n magdom historiese detail uit die boek. Hy beoordeel die historiese inligting wat hy vind in terme van feite wat die algemene kennis van enigiemand wat destyds was, geleer het tot in besonderhede so spesifiek dat slegs 'n ooggetuie daarvan kon weet. En hy bevestig die historiese geloofwaardigheid van Luke as historiese skrywer oortuigend.
Verder voer Hemer aan dat hierdie beoordeling van die betroubaarheid van Luke en rsquos in Handelinge ook tot Luke & rsquos Evangelie uitgebrei moet word. Hy vra die interessante vraag: & ldquoWat kan die bronne vir die Evangelie van Lukas gewees het? & Rdquo Wel, een manier om dit te bepaal, is om enigiets wat ons in die ander Evangelies aantref, van Luke & rsquos Evangelie af te trek en te sien wat daar oorbly. As u dit doen, is dit interessant dat die unieke Lucan -materiaal geneig is om geassosieer te word met vroue wat hoofsaaklik in sy Evangelie genoem word, soos Joanna en, interessant genoeg, Maria, die moeder van Jesus.
Nou sê Luke dat hy Paulus vergesel het op sy sendingreis terug na Jerusalem, waar hy 'n onderhoud gevoer het met ooggetuies oor die gebeure van Jesus en die lewe en bediening. En ek dink dat dit nie onwaarskynlik is dat Luke 'n onderhoud met Maria gevoer het as sy bron vir die maagdelike geboorteverhaal nie. Dit is interessant om daarop te let dat die Luke & rsquos -verslag vanuit die Mary & rsquos -perspektief vertel word, terwyl die verhaal van Matthew & rsquos meer uit die Joseph & rsquos -perspektief is. Dit is dus nie onwaarskynlik om te glo dat ons 'n indirekte bron in Maria self kan hê vir die geboorteverhaal van Jesus oor Luke nie.
Talle historici het voorgestel dat die geboortevertellings van Jesus onwaarskynlik is, want dit lyk amper fantasieus dat mense soos die Magi sou verskyn het. Wat dink jy?
As mense sulke dinge sê, is dit waarskynlik te wyte aan die feit dat hulle baie sukkel om die bonatuurlike elemente van die verhaal te aanvaar. Hulle vind dit te moeilik om die idee te sluk dat 'n ster in die Ooste verskyn wat die towenaars na Jesus gelei het. Ek dink weer dit hang grootliks af van u openheid vir 'n bonatuurlike siening. Ek bedoel, daar was pogings om aan te toon dat dit 'n toevallige toeval van sekere planete kon wees wat 'n helder lig in die lug veroorsaak het. Sommige beweer dat so 'n gebeurtenis astronomies aanneemlik was. Maar terwyl ek die verhaal lees, lyk dit vir my asof Luke dit as 'n bonatuurlike gebeurtenis beskryf. As u in die bestaan ​​van God glo, sien ek geen rede om te dink dat hy nie Zoroastriese priesters kon trek om uit die Ooste te kom om Jesus te vind en hom op die manier te aanbid nie.
Daar is natuurlik ook die geskil oor die slag van die kinders deur Herodes, maar dit is regtig weer 'n argument uit stilte. Diegene wat beweer dat dit nie kon gebeur nie, doen dit op die basis dat dit nie in Josephus genoem word nie. Maar onthou wat ons voorheen gesê het: afwesigheid van bewyse is nie noodwendig 'n bewys van afwesigheid nie.
Sou die moord op hierdie kinders in ooreenstemming wees met die karakter van Herodes en rsquos?
Ek dink nie daar is twyfel daaroor nie! Dit pas beslis in die karakter van Herodes en rsquos dat hy so iets moet doen.Eintlik vertel Josephus dat Herodes voor sy dood bevele gegee het dat hy met sy dood al die bekendes in die stad in 'n stadion moes afrond en slag, omdat hy bang was dat die mense nie sou heengaan nie en op hierdie manier kon hy verseker dat daar sou geklaag word oor sy dood! Gelukkig is hierdie bevel nie uitgevoer nie, maar dit wys ons iets van sy brutale karakter. As hy beveel het dat kinders in Bethlehem geslag moes word, sou daar nie noodwendig 'n groot aantal manlike babas gewees het wat doodgemaak is nie, en mdashit sou hoogstens 'n paar dosyn gewees het, en ek dink nie veel kan uit Josephus se stilte oor die voorval afgelei word nie. Ek dink regtig dat mense met beter argumente moet kom as hulle wil sê dat die geboortevertellings nie-histories is.
Wat van die bewering deur sommige geleerdes dat Luke hom verkeerdelik insien dat daar 'n sensus was wat tydens die geboorte van Jesus in die bekende wêreld geneem is?
Dit is meer 'n probleem, dink ek, omdat ons wel positiewe bewyse het dat Quirinius 'n sensus geneem het rondom 6 of 7 nC. Maar dit is baie interessant dat Lukas na hierdie sensus verwys as hy praat oor die opstand van Judas, die Galileër. Maar as hy praat oor die sensus wat Maria en Josef na Bethlehem getrek het, sê hy dat dit die eerste sensus was wat daarop dui dat Lukas hierdie sensus onderskei van die latere een wat Quirinius geneem het. Dit lyk dus nie asof hy die twee wat hy van laasgenoemde bewus is, verwar nie, en hy sê dat dit 'n vroeër is. Dit word weereens 'n argument uit stilte, naamlik dat Luke, as ons geen onafhanklike getuienis van hierdie vroeëre sensus het nie, verkeerd moet wees. Wel, hy kan wees, maar dan is hierdie argumente uit stilte baie vaag. Ons moet daarop let dat hy nie eintlik sê dat Quirinius in hierdie tyd die goewerneur was nie. Die woord wat hy in die Grieks gebruik, is nie die Griekse woord vir & ldquogovernor & rdquo nie, en dit kon gewees het dat Quirinius, as militêre bevelvoerder, hierdie sensus in opdrag van die gesag aan bewind gerig het. So weer, dit is regtig 'n argument uit stilte wat niks bewys nie.
Ek moet weereens ten gunste van Luke sê dat sy akkuraatheid oor ander aangeleenthede net onberispelik is. Hy kry dit keer op keer reg in soveel ander gevalle dat dit hom 'n sekere geloofwaardigheid gee, wat ons huiwerig maak om te sê: & ldquoHe & rsquos het 'n hoofvak gemaak faux pas hier. & rdquo
Lukas beweer in sy inleiding (1: 1-4) dat hy iets soortgelyk aan 'n Griekse wetenskaplike verhandeling skryf. Is dit reg?
Ja. Sy voorwoord is geskryf in die Grieks van die klassieke Griekse historikus. Maar na die voorwoord keer hy terug na die meer algemene, vulgêre Grieks. Dit is asof hy & rsquos die leser in die voorwoord op die hoogte gebring het: "Ek kan ook, as ek kies, in die klassieke Grieks van die groot Griekse historici skryf." En hy praat daar oor die gebruik van die metodiek van die Griekse historikus, naamlik , onderhoude met getuies van die gebeure om 'n ordelike vertelling van wat werklik gebeur het, uiteen te sit. Met ander woorde, sy doel is om die waarheid van die Evangeliegebeure vas te stel. Sy projek is dus duidelik om geskiedenis te skryf. Verder toon die boek Handelinge sy historiese betroubaarheid oorvloedig aan. En so in die geval van die Evangelie, waar ons nie die voordeel van sekulêre bevestiging het nie, behoort ons die geloofwaardigheid as historikus wat hy in die boek Handelinge verdien het, aan Lukas uit te brei.
Sir William Ramsay en Luke the Historian
Sir William Ramsay (1851-1939) was 'n argeoloog en 'n Bybelse skeptikus. Hy het klasgegee aan die Universiteit van Edinburgh en geglo dat Bybelskrywers feite en verhale versin het. Hy het verklaar dat die boek Handelinge vol foute was, en om hierdie bewering te bewys, het hy na Klein -Asië gereis om Luke se onbetroubaarheid te bewys.
Hy het verstaan ​​dat hy nie wonderwerke kon bewys of weerlê nie, maar as hy kon toon dat Luke 'n slordige historikus is oor feite wat geverifieer kan word
(geografies en histories), het hy gevoel dat hy Luke se onverifieerbare verhale in diskrediet kon bring.
Ramsay, die skeptikus, het as gelowige na Groot -Brittanje teruggekeer. Elkeen van Lukas se feite het nagegaan. Hy het gevind dat Luke spesifieke en akkurate terminologie gebruik wat 'n noukeurige kroniek van gebeure weerspieël. Daar was prokonsuls in senatoriese provinsies, asiarge in Efese, politarge in Thessalonika. Sy gevolgtrekking was dat Lukas 'n hoogs betroubare historikus was, wat die verhaal van die vroeë kerk in die boek Handelinge opmerklik duidelik gemaak het.
Die titel politarg in Handelinge 17: 6 is veral opvallend omdat die term tot Ramsay se ondersoek in die Griekse letterkunde buite Handelinge onbekend was. Ramsay het vyf inskripsies met die term in die stad gevind.
Ramsay het verskeie belangrike boeke geskryf wat sy argeologiese bevindings weerspieël, soos Die Kerk in die Romeinse Ryk, St. Paul die Reisiger en Romeinse burger en die stede van St Paul.
Wat die verhaal van Ramsay toon, is dat die Bybel enige ondersoek sal weerstaan ​​van diegene wat bereid is om eerlik na die bewyse te kyk.
Die ongelooflik akkurate dokter Luke
In een van sy briewe noem Paulus Luke as sy vriend en a dokter:
Van die vier evangelies is die evangelie van Luke my gunsteling. (Ek hou nie van iets sonder 'n goeie rede nie). Luke was 'n wetenskaplike en die manier waarop hy die Evangelie en Handelinge geskryf het, is vanuit 'n wetenskaplike oogpunt. Dit spreek natuurlik tot my.
Johannes se evangelie, aan die ander kant, is baie emosioneel. Dit is goed vir een of ander emosioneel geneigde persoon of iemand wat deur emosie tot geloof beweeg kan word. Maar ek is net te vlak om net deur 'n emosionele weergawe oorreed te word - dit het historiese akkuraatheid nodig vir my wetenskaplike verstand. As ek egter eers geglo het, kan ek die verhaal van John waardeer - hy praat van Jesus oor van 'n baie persoonlik perspektief.
Lukas het in die begin van sy evangelie genoem dat hy dit met 'n spesifieke doel geskryf het:
Lukas 1 vers 1 tot 3: Vir sover baie in die hand geneem het om 'n verhaal op te stel oor die sake wat onder ons vervul is, net soos hulle dit aan ons oorgegee het, wat van die begin af ooggetuies was en bedienaars van die woord, dit was ook vir my goed, nadat ek die verloop van alle dinge van die eerste af akkuraat nagegaan het, om aan u te skryf in orde, uitnemendste Theophilus
Om u net 'n idee te gee van wat ek bedoel het met historiese agtergrondinligting, is hier 'n kort lys van dinge wat in Lukas se werk genoem word:
Lukas stel die gebeurtenisse wat hy opteken in datums vas - gebruik die regering van die Romeinse keiser, sien: Lukas 2 v 1
In daardie dae het keiser Augustus 'n bevel uitgevaardig dat 'n volkstelling van die hele Romeinse wêreld gedoen moet word.
In die vyftiende jaar van die regering van Tiberius Caesar
Een van hulle, met die naam Agabus, het opgestaan ​​en deur die Gees voorspel dat 'n ernstige hongersnood oor die hele Romeinse wêreld sou versprei. (Dit het gebeur tydens die bewind van Claudius.)
Daar ontmoet hy 'n Jood met die naam Aquila, 'n boorling van Pontus, wat onlangs saam met sy vrou Priscilla uit Italië gekom het, omdat Claudius al die Jode beveel het om Rome te verlaat.
In die tyd van koning Herodes van Judea was daar 'n priester met die naam Sagaria, wat tot die priesterlike afdeling van Abía behoort het - Lukas 1: 5
In daardie dae het keiser Augustus 'n bevel uitgevaardig dat 'n volkstelling van die hele Romeinse wêreld gedoen moet word. (Dit was die eerste sensus wat plaasgevind het terwyl Quirinius goewerneur van Sirië was.) - Lukas 2: 1-2
In die vyftiende regeringsjaar van Tiberius Caesar - toe Pontius Pilatus goewerneur van Judea was, Herodes tetrarch van Galilea, sy broer Philip tetrarch van Iturea en Traconitis, en Lysanias tetrarch van Abilene - tydens die hoëpriesterskap van Annas en Kajafas, die woord van God het tot Johannes seun van Sagaria in die woestyn gekom. - Lukas 3: 1-2
Dus het Luke 'n ongelooflike bedrag van historiese inligting in sy twee werke. hy verwys na honderde mense en plekke in die antieke geskiedenis (bv. Derbe, Lystra, Lysanias, Annas, Caiaphas, ens.)
Deur al hierdie historiese inligting op te neem, het Luke die skeptici baie redes gegee om sy evangelie ter wille van akkuraatheid te kritiseer, want Luke se evangelie was lank onder geweldige kritiek (dit was voordat argeologie ter verdediging van Luke gekom het)
U moet verstaan ​​dat sommige mense en plekke wat Lukas in sy evangelie berig nie baie prominent was nie (sommige is stadsamptenare): daar is geen historiese bewyse dat hierdie mense of plekke (sommige is klein dorpies) bestaan ​​nie.
Luke was inderdaad onder hewige kritiek - veral oor sy verwysing na minder prominente mense, soos "tetarge" (sien hieronder)
Luke het nie net die toets deurstaan ​​nie, maar word nou beskou as 'n hoog aangeskrewe historikus: :
Kenneth Wuest in "Word Study in the Greek New Testament": klik hier
John Hitchen, National Principle - Bible College of New Zeelan: klik hier
Diverse: klik hier
Ek het 'n aantal van die meer buitengewone prestasies van Lukas gelys wat getoon het dat Lukas 'die verloop van alle dinge van die eerste af akkuraat opgespoor het'
Hy studeer onder die beroemde liberale Duitse historiese skole in die middel van die negentiende eeu.
Hierdie skool, wat bekend is vir sy geleerdheid, het geleer dat die Nuwe Testament was nie 'n historiese dokument nie.
Met hierdie uitgangspunt het Ramsay Bybelse aansprake ondersoek terwyl hy deur Klein -Asië gesoek het.
Wat hy ontdek het, het veroorsaak dat hy sy aanvanklike siening omgekeer het. Hy het geskryf:
Dit was toe nie in my lewenslyn om die onderwerp noukeurig te ondersoek nie, maar meer onlangs is ek gereeld in aanraking gebring met die Handelinge as 'n gesag vir die topografie, oudhede en die samelewing van Klein -Asië.
Dit het geleidelik by my ingeneem dat die verhaal in verskillende besonderhede wonderlike waarheid toon.
Een van die opvallendste dinge omtrent Lukas se akkuraatheid was sy vertroudheid met die regte titels van al die noemenswaardige persone wat hy genoem het - dit was in daardie dae nie 'n maklike prestasie nie (daar is geen ensiklopedie van "Wie is wie" of die internet nie) - (ter illustrasie: hoe het die Duitsers Hitler genoem?)
In Handelinge 13 v 7 spreek Lukas Sergius Paulus aan met die (korrekte) term & quotanthupa & quot, vertaal & quotdeputy & quot of & quotproconsul. & Quot
In Handelinge 16 v 35 gebruik hy die regte titels & quotpraetors & quot en & quotlictors & quot, vertaal & quotmagistrates & quot en & quotserjants & quot of & quotofficers & quot
Lukas korrek genoem Herodes Antipas& quottetrarch & quot .
Een van die meer bekende voorbeelde van titels wat Luke in die moeilikheid beland het, was sy roeping die heersers van die stad in Thessalonika: politarge (Sien Handelinge 17: 6).
Luke het probleme ondervind met liberale Bybelwetenskaplikes omdat: die woord & quotpolitarchs & quot, was word nie in klassieke Griekse literatuur aangetref nie
Skeptici gebruik dit as 'n bewys dat Lukas geen idee het van waaroor hy praat nie: hoe kan Lukas 'n Griekse woord gebruik wat niemand anders gebruik nie? Hy moet nie sy Grieks ken nie.
'N Webblad met die marmeropskrif van "politarch": klik hier
Met die uitdaging op die webwerf "politarch": klik hier
In Lukas 2: 1-2 het Lukas 'n beskrywing gegee van die wyse waarop die volkstelling plaasgevind het-deur die inskrywing van alle persone op hul plek van herkoms.
Met ander woorde, almal moet teruggaan na die plek van hul oorsprong om getel te word.
'N Ander onderwerp wat baie bespreek is in Lukas se evangelie, was die vermelding van Lysanias wese tetrarch van Abilene gedurende die vyftiende jaar van die regering van Tiberius Caesar in Lukas 3: 1-2:
In die vyftiende jaar van die regering van Tiberius Caesar - toe Pontius Pilatus goewerneur van Judea was, Herodes tetrarch van Galilea, sy broer Philip tetrarch van Iturea en Traconitis, en Lysanias tetrarch van Abilene - tydens die hoëpriesterskap van Annas en Kajafas het die woord van God tot Johannes seun van Sagaria in die woestyn gekom. - Lukas 3: 1-2
Hier is 'n foto van 'n muntstuk van Lysanias:
Die tempelopskrif lui:
Huper tes ton kurion Se [baston]
soterias kai tou sum [pantos]
auton oikou, Numphaios Ae [tou]
"Ter redding van die Augustus Here en van hulle hele huisgesin, Nymphaeus, bevryde van Eagle Lysanias tetarg hierdie straat en ander dinge gevestig. "
Die verwysing Augustus here is 'n gesamentlike titel gegee enigste aan die keiser Tiberius (seun van Augustus) en sy ma Livia (weduwee van Augustus) - hierdie verwysing bepaal die datum van die inskripsie tussen 14 en 29 nC: die jaar 14 was die jaar van Tiberius se toetreding en die jaar 29 was die jaar van Livia se dood.
Een van die min gedeeltes van Lukas se skrywe wat my (nog) verbaas het, is Handelinge 18: 2, waar Lukas berig:
Handelinge 18: 2 --- Daar het hy kennis gemaak met 'n Jood met die naam Aquila, gebore in Pontus, wat onlangs saam met sy vrou, Priscilla, uit Italië aangekom het. Hulle is uit Italië verdryf as gevolg van die bevel van Claudius Caesar om alle Jode uit Rome te deporteer.
Terwyl die Jode voortdurend oproerig was op aandrang van Chrestus [= Christus?], Het hy [Claudius] hulle uit Rome verdryf.
(BTW, die skeptici kon Luke nie van enigiets beskuldig nie, want Suetonius se skrif was aan hulle bekend. akkuraatheid dat Luke self baie versigtig was in sy navorsing).
'N Bekende argeoloog het Luke se verwysings na
sonder om 'n enkele fout te vind.
Kan ons hierdie primêre gebeure glo wat die evangelieskrywers beoog om te rapporteer? hulle lyk aanvanklik baie ongelooflik. 'n dooie weer lewendig word.
Lewis het 'n koel $ 2,324 aan toerusting bestee. Sy uitgebreide verpakkingslys, netjies gekategoriseer, bevat items onder Vervoer ('n kielboot van 55 voet, 2 pirogues en 35 roeispane), Kleredrag (45 flanelhemde, 30 paar kouse en 15 pare wolpakke), Geneeskunde ('n vreesaanjaende bevat 'n groot hoeveelheid emetika, insluitend "4 piouterpen -spuite"), wiskundige instrumente, wapens en amp -uitrustings en kampuitrusting (6 koper ketels, 24 blikbekers, 4 blikbasuine en een - net een - "Sea Grass Hangmat") . Die Corps of Discovery het ook 'n groot verskeidenheid Indiese geskenke saamgeneem (waaronder 35 pond verskillende krale, 144 "klein goedkoop" glase, vier dosyn "ringe vir vingers" en 30 calico -hemde) en 'n verskeidenheid boeke, onder hulle 'n woordeboek met 4 volumes en Carl Linnaeus se boek met 2 volumes oor die Latynse indeling van plante.
Hulle het nie veel kos ingepak nie: die selfonderhoudende ekspedisie was van plan om langs die pad te jag, te hengel, te voer en handel te dryf. Onder Voorsienings en bestaansmiddele lys Lewis verskillende speserye, drie skepe sout en 193 pond "draagbare sop", wat die laaste was - 'n verminderde en ontwaterde mengsel van beesvleisbouillon, eiers en groente - die 19de eeu se weergawe van die ruimte kos. Dit was bedoel vir periodes van ernstige noodgevalle. Dit lyk asof hulle die eerste keer op 14 September 1805 dit uit die weg geruim het.
Volgens die tydskrif van Patrick Gass, die skrynwerker van die ekspedisie, 'het niemand van die jagters iets behalwe 2 of 3 fisante doodgemaak waarop dit sonder 'n wonderwerk moontlik was om 30 honger manne en hoër te voed nie, behalwe sommige Indiërs. Kaptein Lewis het dus 'n draagbare sop gegee wat hy saamgeneem het om in noodgevalle te gebruik.
Die sop was nie 'n treffer nie. Die manne het eerder besluit om een ​​van die perde dood te maak en te braai.
Draagbare sop, ook bekend as saksop of kalfsvleis - die voorloper van die bouillonblokkies en dehidreerde sop van vandag - bestaan ​​sedert ten minste die laat 17de eeu. 'N Vroeë resep van Die kwitansieboek van mevrou Ann Blencowe ("Om kalfsvleis te maak"), wat uit 1694 dateer, vereis 'n kalfsboud, gekook, dan word die sous verminder en afgekoel totdat dit 'n stuk jellie van ongeveer die grootte van 'n hand vorm. Draai dit in papier om droog te word, volgens die resep, en "dit sal baie jare hou."
Hannah Glasse, skrywer van Die kuns van kook is eenvoudig en maklik gemaak (gepubliseer "per inskrywing" in 1747), het 'n ritzier -aanslag van draagbare sop. In haar resep word twee bene beesvleis, ansjovis, naeltjies, mace, swartwitpeper, uie, marjolein, tiemie en "die droë harde kors van 'n tweepennebroodjie" gekook, wat alles vir agt of nege uur gekook moet word tot dit vorm "'n baie ryk goeie jellie." Die jellie word dan gesif, nog 'n bietjie gaar (totdat dit 'soos 'n stywe gom' is), gedroog en in bokse verpak.
Ondanks pogings om dit op te knap, blyk dit egter dat draagbare sop niemand se eerste keuse vir aandete was nie. Uithouvermoë blyk die belangrikste eienskap te wees as 'n stapelvoedsel vir matrose en ontdekkingsreisigers. Draagbare sop word gereeld (maar nooit lekker nie) aangehaal in die nautiese romans van Patrick O'Brian, 'n reeks van 20 volumes wat tydens die Napoleontiese oorloë afspeel, begin met Meester en bevelvoerder (1969). 'Ek het gedink dit is louwarm gom. Maar dit gaan baie goed as jy nie asemhaal nie, 'sê 'n karakter Die fortuin van die oorlog (1979)Die fortuin van die oorlog (1979) en in Die verre kant van die wêreld (1984) word die doktor van die skeep aangetref, wat woedend blaaie draagbare sop in die see gooi.
Kaptein James Cook - op pad na Australië in 1772 - het 1000 pond draagbare sop aan boord geneem Doen moeite, in die hoop dat dit voordelig sou wees vir siek matrose. Die goed word bedien, gekook in water en gemeng met pietermeel. Sommige matrose, volgens die rekords, is geslaan omdat hulle geweier het om dit te eet.
Draagbare sop het wel 'n handjievol ondersteuners gevind. Die Virginia -planter William Byrd II - na 'n paar erg honger ervarings tydens 'n opmetingsekspedisie in die Great Dismal Moeras in 1726 - word aan reisigers ''n gesonde voedsel, met 'n baie klein gewig en 'n baie groot voeding' aanbeveel wat hulle van honger kan beskerm as hulle so ongelukkig is dat hulle geen spel het nie. " Sy oplossing was 'Glue-Broth', waarvoor hy 'n nuttige resep bied, en voeg by dat die 'vaste stof', sodra dit 'heeltemal droog' is, 'n hele reis in Oos-Indië sal duur. 'N Slegs twee kilogram, voeg hy by, behoort genoeg te wees vir 'n reis van ses maande, en as u druk kom, "as u flou word van vas of moeg word, laat 'n klein stukkie van hierdie gom in u mond smelt, en u sal vind jouself verrassend verfris. "
Laat 18de-eeuse koerante het dit gepromoveer en beweer dat menere wat na die land reis 'dit baie gerieflik sal vind om 'n paar houers draagbare sop by hulle te hê waarmee hulle binne 'n paar minute 'n gesonde, aangename en gereedheid kan kry drank. " Frans gebore Alexis Soyer-die beroemdste sjef in die middel van die 19de-eeuse Engeland, en 'n noemenswaardige humanitêre-het 'n baie verbeterde weergawe van draagbare sop vir die ondervoede soldate van die Krimoorlog bedink.
Soyer, wat sy tyd as vrywilliger by die weermag aangebied het, het 'n doeltreffende verskaffingsprogram vir weermaghospitale opgestel, militêre dieet hersien, regimentskokke opgelei en 'n nuwe vorm van veldstoof uitgevind.Sy draagbare sopagtige groentekoek was bekend as 'growwe julienne', en elke koek kon, as dit by kookwater gevoeg is, sop vir honderd mans voorsien. Die koeke is gemaak van die gerasperde, gekookte en gedroogde residu van 20 pond wortels, 20 pond raap, 10 pond pastinaak, 15 pond uie, 20 pond kool, 5 pond seldery, 10 pond prei en 'n pond gemengde aromatiese geurmiddels. Dit lyk asof hulle suksesvol was: soldate, wat hul opinies oor standaard militêre tariewe teenoor Soyer se innovasies gevra het, het ten sterkste ten gunste van laasgenoemde afgekom.
'N Koek draagbare sop, wat vermoedelik oorspronklik uit die voorraad van Captain Cook gekom het, oorleef in die National Maritime Museum van die Verenigde Koninkryk in Greenwich - 'n plat reghoekige koek met 'n breë pyl gestempel, wat baie soos 'n plak gom lyk. Dit is in die dertigerjare getoets deur die voedselwetenskaplike sir Jack Drummond, wat gesê het dat dit 'baie min verander' het.
Taktief kon hy nie beskryf hoe dit smaak nie.
Hierdie verhaal is deel van National Geographic'se spesiale Future of Food-reeks van agt maande.
Geen. Die laaste volle maat ware verhaal onthul dat Pitsenbarger tydens sy junior jaar aan die Piqua Central High School in Ohio probeer het om by die Amerikaanse weermag aan te sluit om 'n Groen Baret te word, maar sy ouers wou nie toestemming gee nie. Omdat hy moes wag tot hy klaar was, besluit William H. Pitsenbarger om eerder by die lugmag aan te sluit. Hy is laat in 1962 na San Antonio gestuur vir basiese opleiding. Daar het hy besluit om as vrywilliger vir Pararescue te werk. Hy het onmiddellik gekwalifiseer en is direk na die pararescue -opleiding gestuur. Nadat hy sy opleiding voltooi het, het hy na Hamilton AFB in Kalifornië gegaan om deel te word van die Rescue Squadron wat daar gestasioneer is.
Waar was Die laaste volle maat verfilm?
Hoe het Charlie Company uiteindelik deur die Viet Cong vasgemaak?
Die Slag van Xa Cam My ontvou vanaf 11 April & ndash12, 1966. Die oorspronklike bedoeling was om die Viet Cong uit te lok deur Charlie Company alleen as aas in te stuur. Twee ander geweermaatskappye in die omgewing sou dan aankom om die Viet Cong in te haal en te vernietig. Dit was deel van 'n groter missie vir soek en vernietiging, bekend as Operation Abilene.
Die maatskappye verhuis in 'n formasie, met Charlie Company aan die een kant. Charlie Company het egter van die formasie af weggedryf. Terwyl hy deur die Courtenay -rubberplantasie beweeg, het Charlie Company Viet Cong -skerpskutters teëgekom en is gou omring deur die vyand. Die ander maatskappye wat as versterkings moes kom, was te ver weg en het vertraag terwyl hulle deur die dik oerwoud beweeg. So het Charlie Company hom in 'n haglike situasie bevind.
Is die helikopter wat in die film gebruik word, dieselfde helikopter waarop Pits in die regte lewe gevlieg het?
Nee. Die helikopters gesien in Die laaste volle maat rolprente is Hueys (Bell UH-1 Iroquois). Die regte helikopter waarop Pitsenbarger aangekom het tydens die geveg was die Kaman HH-43F Huskie (die bynaam "Pedro" van sy roepnaamnaam). Die skrywer en regisseur Todd Robinson erken dat dit een van die grootste afwykings van die film van die ware verhaal is. Hy sê dat hulle gekies het om Hueys bo Pedros te gebruik vanweë die skaarsheid van laasgenoemde en die koste om dit na Thailand te vervoer. -Air Force Magazine
Hoe het pararescueman William H. Pitsenbarger betrokke geraak by die Slag van Xa Cam My?
Pararescueman William H. Pitsenbarger het tydens die Viëtnam -oorlog meer as 250 reddingsmissies gevlieg. Op 11 April 1966, sy vakansiedag, het hy vrywillig aan boord gegaan van een van die twee Kaman HH-43F Huskie-helikopters wat gestuur is om 'n halfdosyn of so gewonde soldate op te vang wat vasgevang was in 'n brandgeveg naby Cam My, 'n plattelandse gebied in Vietnam, 35 myl oos van Saigon. Toe sy helikopter oor die geveg kom, is hy deur die bome laat sak.
'Ek het die ou deur die bome sien afkom', sê die weermag se infanteris Johnny Libs, 'en ek het gesê:' Wat kom hy hier onder? ' . Ons was regtig in 'n gemors op daardie grond en hy het daar gebly en ons gehelp. "
Pitsenbarger het dadelik begin om na die gewonde mans op die grond te kyk. Hy het daarin geslaag om in drie vlugte nege van hulle via 'n kabel op helikopters gelaai te kry. Hy sou saam met 20 ander soldate op die grond bly terwyl die twee Air Force Huskie -helikopters die gewondes na 'n hulppos gevlieg het en teruggekom het vir meer.
Toe een van die helikopters sy rommelmandjie na Pitsenbarger laat sak, is dit deur 'n vyandelike vuurwapen getref en sy enjin begin krag verloor. In plaas daarvan om die helikopter in die middel van die geveg te laat beland (of bo -op Amerikaanse soldate neerstort), het die vlieënier geweet dat hy die helikopter in veiligheid moes bring. Pitsenbarger kon in die rommelmandjie geklim het en met die helikopter wou weggaan, maar hy het besluit om te bly en die infanteriste op die grond te help (die vlieënier het erken dat hy nie seker is of hy Pitsenbarger kon uitlig nie). Hy het die gewondes versorg, spalke uit wingerdstokke gemaak en tydelike rekkies van boompies gebou. Hy versamel ammunisie uit die gevalle, en gee dit aan die manne wat te laag was. Hy het toe 'n geweer gegryp en met die mans baklei om die Viet Cong af te weer.
'Hy het daarheen gekom om lewens te red,' sê die moddersoldaat van die weermag en die persontvanger Fred Navarro, 'en dit is wat hy gedoen het.'
Hoe erg was die Amerikaners in die slag by Xa Cam My?
Was Pitsenbarger se optrede op die grond werklik so heroïes?
Ja. By vyf of ses geleenthede het mans gesien hoe Pitsenbarger verby die omtrek hardloop, 'n gewonde soldaat gryp en hom terugbring om hom te red. Hy is minstens twee keer gewond, maar het aangehou. Toe hy nie meer kon veg nie, het hy aanhou om instruksies aan sy medesoldate te skree.
Het Pitsenbarger 'n gewonde soldaat versteek deur hom met twee lyke te bedek?
Ja. Tydens die geveg sou die Viet Cong binne die omtrek sluip en die gewondes doodmaak. Tydens ondersoek Die laaste volle maat feit versus fiksie, ons het bevestig dat Pitsenbarger twee lyke oor 'n gewonde soldaat met die naam Fred Navarro getrek en hom aangesê het om te bly. Navarro kyk hoe Pitsenbarger sy eerste koeël neem.
Kyk na die video hieronder vanaf ons YouTube -kanaal om meer te hoor oor die Slag van Xa Cam My en Pitsenbarger se heldhaftige optrede:
Is William H. Pitsenbarger deur Viet Cong -skerpskutters vermoor?
Ja. Nadat hy gekies het om op die grond te bly en met die soldate te veg, is Pitsenbarger minstens twee keer gewond en later die aand deur Viet Cong -skerpskutters doodgeskiet. Terwyl ons die historiese akkuraatheid van die film ondersoek het, het ons verneem dat die Amerikaanse weermag die volgende dag sy lyk kry, maar steeds sy geweer in sy een hand vasgryp en sy mediese stel in die ander hand hou. Daar was 'n koeëlgat in die voorkop van die gasmasker wat hy gedra het.
Hoe het die geveg geëindig?
Hoeveel Amerikaanse soldate het verlore gegaan in die Slag van Xa Cam My?
Ons feitekontrole het aan die lig gebring dat 80 persent van die 134 soldate in Charlie Company, 2de Bataljon, 16de Infanterieregiment óf gewond óf dood is aan die einde van die geveg, wat oor twee dae geveg is, begin op die middag van Maandag 11 April , 1966. 34 Amerikaanse soldate is in aksie dood en 71 gewond. Van die gewondes sou later aan hul beserings sterf. Die Slag van Xa Cam My word beskou as een van die mees katastrofiese gevegte van die Viëtnam -oorlog. Na berig word, het die Viet Cong 41 dooies op die slagveld gelaat en na raming het hulle meer as 80 dood en gewond verwyder.
Is Pitsenbarger die erepenning geweier vanweë 'n sameswering om 'n vriendelike vuurvoorval geklassifiseer te hou?
Dit is een van die redes waarom die film impliseer dat die Medal of Honor geweier kon word. Daar was inderdaad 'n vriendelike vuurvoorval tydens die Slag van Xa Cam My (11 April & ndash12, 1966). Charlie Company het 'n sirkelvormige omtrek gevorm toe hulle die Viet Cong probeer omhou het. Namate die omtrek begin afbreek en die situasie erger word, het dinge meer chaoties geraak toe 'n Amerikaanse artillerie -eenheid per ongeluk op hulle losgebrand het, wat Amerikaanse sterftes tot gevolg gehad het (dit is nie bekend wie die eenheid die verkeerde koördinate gegee het nie). Van die artillerievuur het bo-op die bome getref en spiesagtige stukke laat reën.
In die film sê Ed Harris, die veteraan Ray Mott, se karakter: "Dit was vriendelike vuur. Ons het teen ons eie mans baklei." Dit lyk sedertdien 'n bietjie misleidend Die laaste volle maat die ware verhaal behels vriendelike artillerievuur wat hul plek getref het. Hulle het nie teen hul eie mans geveg nie. Die fliek verduidelik wel dat dit 'n voorval was wat artillerievuur betref, wat dit in terugflitse uitbeeld.
Dit lyk onwaarskynlik dat die samesweringsteorie van die film dat 'n vriendelike vuurvoorval Airman First Class William Pitsenbarger direk geraak het omdat hy aanvanklik nie die Medal of Honor ontvang het nie. Ons weet wel dat Pitsenbarger se bevelvoerder in die Lugmag hom onmiddellik aanbeveel het vir die Medal of Honor, maar Pitsenbarger het in plaas daarvan die volgende hoogste eer vir dapperheid, die Air Force Cross (die hoogste eer wat die Lugmag toegeken het) gekry. Die weermaggeneraal wat aanbeveel het dat die eer afgegradeer word, het gesê dat daar destyds nie genoeg dokumentasie was om 'n akkurate beeld te kry van die heldhaftige optrede van Pitsenbarger nie. Dit is moontlik dat dit die ware verhaal is, veral aangesien die soldate wat daar was, nie in kontak gebly het nie en versprei oor die hele wêreld was. Hulle het eers dekades later weer verbind na die evolusie van die internet. Die bewering van die film is nog meer die feit dat 'n ander soldaat wat geveg en gesterf het in die geveg van 1966, sers. James W. Robinson, Jr., ontvang die Medal of Honor in 1967, die volgende jaar.
Iets wat meer akkuraat in die film fokus, is die moontlikheid dat die Medal of Honor gedeeltelik geweier is omdat dit 'n weermagoperasie was en Pitsenbarger deel was van die lugmag. Soos in die film gesê, was die lugmag nie veronderstel om daar te wees nie. Hulle het vrywillig ingegaan toe die weermag se helikoptervlieëniers geweier het omdat die gebied te warm was. Die erkenning van Pitsenbarger se optrede sou die weermag nie juis goed laat lyk nie. As daar 'n doelbewuste poging was om die medalje te ontken, was dit waarskynlik die rede. Daar is egter ook geen bewyse om hierdie teorie te ondersteun nie.
Is Scott Huffman, ondersoeker van die Pentagon, 'n regte persoon?
Nee. In die film lei die Pentagon-burokraat op middelvlak, Scott Huffman, die stryd om Pitsenbarger heroorweeg te word vir die Medal of Honor. Daar was geen werklike Huffman nie. In die ontleding Die laaste volle maat feit vs fiksie, ons het ontdek dat die fiktiewe karakter slegs losweg geïnspireer is deur die ontslape historikus Parker Hayes, wat van 1997 tot 1999 as kurator en historiese skrywer by die Airmen Memorial Museum in Maryland gewerk het, 'n kort biografie oor Pitsenbarger vir die museum. Binnekort word hy gekontak deur mede -pararescuemen en historici, wat hom aangemoedig het om 'n formele heroorweging te soek vir Pitsenbarger om die eremedalje te ontvang, wat sy heldhaftigheid die beste kenmerk. Hy was geïnteresseerd en het met 12 veterane gepraat wat by Pitsenbarger diens gedoen het.
'Die onderhoude was een van die mees uitputtende en moeilikste ervarings wat ek ooit gehad het,' het Hayes gesê in die alumni -nuusbrief van sy nagraadse skool. 'Terwyl hulle die ergste dag van hul lewens oorvertel het, het ek dit onmoontlik gevind om nie betrokke te raak nie.'
Is die veterane in die film gebaseer op regte mense?
Nie direk nie. Terwyl veterane van die Battle of Xa Cam My 'n veldtog gedoen het om Bill Pitsenbarger die Medal of Honor te bekom, lyk dit nie of die veterane in die film een-tot-een-verhouding met die veterane in die werklike lewe het nie. Dit sluit in Samuel L. Jackson se karakter Billy Takoda, Ed Harris se karakter Ray Mott, William Hurt se karakter Tully en Peter Fonda se karakter Jimmy Burr, om maar 'n paar te noem. Sommige van die veterane uit die werklike lewe verskyn wel tydens die Medal of Honor-seremonie aan die einde van die film.
Hoe akkuraat is die dialoog in Die laaste volle maat?
Alhoewel baie van die dialoog gedramatiseer is, is baie van wat die veterane vir Pitsenbarger sê, direkte aanhalings van sommige van die regte veterane. Dit sluit die veteraan van F.C. Peters, veteraan van Charlie Company, in: 'Daar was slegs een man op die grond wat 'n rit uit die hel en mdash sou geweier het en die man was Pitsenbarger' (Troy Daily News). Dit is ook waar dat Frank Pitsenbarger gesê het dat hy spyt was dat hy nooit sy seun kon sien trou en 'n kind kon hê nie, want dit was die enigste manier waarop sy seun kon weet hoe lief hy hom het (Die oggendoproep).
Wanneer is William Pitsenbarger uiteindelik die erepenning gegee?
Pitsenbarger is op 8 Desember 2000 tydens 'n prysuitdeling in Dayton, Ohio, wat deur 3000 mense bygewoon is, met die erepenning toegeken. Dit was 34 jaar sedert sy dood. Sy vader, Frank Pitsenbarger, het die postume medalje van eer van sy seun ontvang. Parker Hayes, die historikus wat die Medal of Honor -aanbeveling aan die Pentagon gestuur het en wat die karakter van Sebastian Stan losweg geïnspireer het, was ook bygewoon.
Pitsenbarger was een van die twee mans wat die Medal of Honor ontvang het met betrekking tot hul optrede tydens die Slag van Xa Cam My in 1966. Sers. James W. Robinson jr., Wat ook in die geveg gedood is, het die eer in 1967 postuum ontvang.
Het Pitsenbarger se pa werklik gesterf?
Ja. Die ware verhaal agter Die laaste volle maat bevestig dat Pits se pa, Frank Pitsenbarger (uitgebeeld deur Christopher Plummer), aan kanker gesterf het toe sy seun in Desember 2000 die Medal of Honor ontvang het. die langverwagte toekenning namens sy seun.
Was die Medal of Honor die eerste erkenning wat Pitsenbarger vir sy heldhaftigheid ontvang het?
Nee. Die ouers van Airman First Class William H. Pitsenbarger het sy Lugmagkruis postuum ontvang in 1966, vyf maande nadat hy in die Slag van Xa Cam My doodgemaak is. Dit was die hoogste eer wat die lugmag kon toeken. 34 jaar later is dit opgegradeer na 'n kongresmedalje van eer. Hy is ook postuum bevorder tot personeelsersant.
Pitsenbarger het deur die jare 'n aantal ander eerbewyse ontvang. Die Amerikaanse vloothouerskip MV A1C William H. Pitsenbarger (T-AK-4638) is na hom vernoem. Verskeie regeringsgeboue dra ook sy naam, waaronder die William H. Pitsenbarger Professional Military Education Center by Beale Air Force Base in Kalifornië, Pitsenbarger Hall by Randolph Air Force Base in Texas, William H. Pitsenbarger Airman Leadership School by Spangdahlem Air Base in Duitsland, onder andere.
Verskeie nie -militêre instellings is ook ter ere van hom genoem. Die Pitsenbarger -sportkompleks in Piqua, Ohio, U.S.A.F. Pararescue Memorial Parkway (Ohio State Route 48) en die Pitsenbarger -beurs aan Edison Community College is almal geheel of gedeeltelik ter ere van hom genoem.
Waar kom die titel "The Last Full Measure" vandaan?
Duik dieper in die film se historiese akkuraatheid met ons YouTube -episode wat die feite van die fiksie skei.
Hoera! U het 'n titel ontdek wat in ons biblioteek ontbreek. Kan u help om 'n afskrif te skenk?
As u hierdie boek besit, kan u dit na ons onderstaande adres stuur.
U kan hierdie boek ook by 'n verkoper koop en dit na ons adres stuur:
As u boeke met hierdie skakels koop, kan die internetargief 'n klein kommissie verdien.
Luke Dillon, 'n Noord -Ierse immigrant, val van sy perd af in 'n sneeustorm en vries dood na 'n buiging.
(Uittreksel uit die boek "History of Dillon, Fletcher, and Kindred Families" deur Henry Dillon 1909)
Aantekeninge van James Rees oor die Dillon -familie
Luke Dillon, 'n rooikopwewer van Kilkenny, Ierland, het die hart en hand van Susanna Garret, dogter van 'n man met rykdom en roem, gewen. Susanna se pa het haar onterf omdat sy getroud is met een met wie hy 'n weefsel met 'n neus het, maar hy het moontlik 'n ander beswaar gehad, want Luke het 'n mislukking gehad, soos ons later sal sien. Hulle emigreer na Pennsilvanië waar Susanna leer weef en ondersteun hulle deur hul roeping. Luke was 'n drinker en het vyf myl daarvandaan te perd gaan rondry, die aand begin huis toe gestaan ​​voor 'n sneeustorm met 'n bottel drank in sy sak, van die perd afgeklim, by 'n boom gaan sit en daar gevries en was nie ses weke gevind.
Hierdie tradisie het deur verskillende gesinne gekom en is ongetwyfeld waar. & Quot
Uit 'n brief geskryf deur Barbara Inez (Dillon) Thorn aan 'n juffrou Londen op 6 Julie 1960: (Barbara Thorn was die eerste gesertifiseerde genealoog in Salem, Oregon)
Luke en Susannah verhuis in 1724 van Kilkenny, Ierland, na Nantucket Island en vestig hulle in Virginia
(Wayne se opmerking: dit is ongelooflik, want Luke sou in 1717 in Pennsylvania doodgevries het.)
1173 8ste St. Salem, Erts. 6 Julie 1960 Geagte Mej London:
Ek het u welkome brief oor die Dillon -familie ontvang en was so gretig om per pos aan u te skryf, maar ek het gewerk en dit is die eerste kans om briewe te skryf.
Ek stem ooreen met 'n dame in Penn. wat 'n afstammeling is van John Dillon (geb. 1751) en Lydia Gest. Ook 'n afstammeling van Susannah Dillon en George Haworth. Ek is 'n afstammeling deur Hannah Dillon wat met Edward Wright getroud is en ons gemeenskaplike voorouer is William Dillon, gebore 1715 in Ierland? Ek sien jou rekords sê Penn.
Hier is 'n afskrif van 'n brief wat David Dillon Wright (seun van Hannah Dillon en Edward Wright, kleinseun van William Dillon) in 1885 aan sy seun John geskryf het.
William Dillon, seun van Luke en Susannah (Garrett) Dillon, is gebore in Ierland in 1715. Hy het saam met sy ouers na Amerika gekom toe hy nege jaar oud was. Hy vestig hom naby Winchester, Virginia, en maak 'n gesin van twee seuns en vyf meisies op. Hannah Dillon, die jongste kind, is in 1760 in Frederick Co., Va, gebore en sterf in Ohio op 17 Oktober 1855, 95 jaar oud, 5 maande oud. In Virginia in 1780 trou sy met Edward Wright wat in 1801 in Ohio oorlede is. (Ek het dit uit verskeie bronne). Na hul huwelik het Edward en Hannah in Virginia gebly tot na die geboorte van hul tweede seun, William. Toe William in 1782 vier weke oud was, het hulle na Tennessee begin waar hulle hulle gevestig het op Lost Creek naby Holson River in Jefferson County en waar hulle gebly het tot in 1801 toe hulle na Ross Co., Ohio, gegaan het, waar hulle 'n paar ander setlaars gevind het. Hulle stop by die Falls of Paint naby die huidige stad Bainbridge. Die hele gesin het kouekoors en koors gehad, en Edward en sy dogter, Ruth, het gesterf en Hannah en agt kinders alleen in die woestyn gelaat. William was 19 jaar oud. Hy en sy ma het, sodra hulle in die omgewing kon wees, grond op Buckskin Creek naby Green Field gekoop. In 1803 het hulle dit vir ander grond verruil en William, Solomon en John het 'n kajuit van ronde stompe met gesplete blaaie vir die vloer gebou. Dit was bedek met vier voetborde met hickory plys vir balke. Die skoolhuis in die buurt was 'n klein houthuisie met 'n houtblok wat vir 'n venster uitgesny is en papier oor die opening geplak is.Die sitplekke was banke gemaak van plate wat rondom die tien voet wye kaggel geplaas is. & Quot
Ek sien jy is ook 'n afstammeling van die Rees -gesin. Weet u toevallig iets van die Lydia Rees gebore 19 Desember 1774 wat getroud is met Thomas Ellis 17 April 1793 Rowan Co., N.C. (Westfield MM) sy is oorlede 1 Feb 1863 in Ohio. Hul dogter Margaret Ellis trou met David Dillon Wright (kleinseun van William Dillon).
Ek het verskeie briewe geskryf deur Roy H. Dillon, Normal, Illinois. Die vroegste 1928 aan mnr. F.A. Virkus, redakteur van die Compendium of American Genealogy. In hierdie briewe verklaar hy dat Luke Dillon en Susannah Garrett van Kilkenny, Ierland, na Nantucket Island gekom het en hulle in Virginia gevestig het. Luke Dillon vries dood en sy vrou, Susan Garrett, hertrou en verhuis na naby Philadelphia en word ryk.
Hul seun, Daniel Dillon, is gebore in 1713, getroud met Lydia.
William Dillon is gebore 1715 in Ierland. In 1724 na Amerika gekom. Sy testament is op 3 November 1762 op die proef gestel en is op 13 Oktober 1762 geskryf. Ek het 'n afskrif daarvan. Hy noem sy vrou, Maria en die kinders.
In 'n vrystellingsakte in Berkley Co., W. Va. Waar die Dillons grond gehad het, akteboek 4 bladsy 14 & quot James Dillon en Sarah sy vrou en Mary Bridges se moeder van genoemde JAmes Dillon en die ontslape vrou van William Dillon oorlede uit Frederick County -verdere voltooiing van vervoer van grond hierbo waarin hulle almal rente het-met inagneming van 100 pond Va. geld. Die aangetekende seun het Dillon Bridges bestuur.
Weet u toevallig wie die Luke Dillon in 1761 in Frederick Co., Va was? Ek het 'n afskrif van 'n grondtoelaag wat Lord Fairfax hom in 1716 gegee het. Ek veronderstel dat hy die seun van Luke Dillon en Susannah Garrett is. Ek het ook afskrifte van grondtoelaes wat deur Lord Fairfax aan William Dillon gemaak is.
Wat was die bron van u inligting oor die dood van Luke Dillon b. Kilkenny, Ire., Oorlede 1717 Penn.?
In 'n boek van Charles Raymond Dillon met die naam & quotDillon Ancestorss & quot, word aangedui dat hierdie Luke Dillon 'n afstammeling is van James Dillon, baron van Kilkenny West in 1620 en graaf van Roscommon in 1622. Oorlede 1641. Die tradisie in ons familie was dat die immigrant Dillon -voorouer groot landgoedere in Ierland gehad het. In rekords wat Maggie Huff in 1910 in Ohio gemaak het,-& quot Toe Hannah Dillon se oupa (Luke Dillon) na Amerika kom, verhuur hy sy landgoed in Ierland vir nege en negentig jaar. Die landgoed Dillon was in Ierland geleë waar die bloeiende stad Kilkenny nou staan. William Dillon se vrou trou weer na sy dood en het 'n seun, Dillon Bridges.
Uit 'n geskiedenis van Levi S. Wright (ek het een hiervan probeer opspoor, maar dit is blykbaar nooit gepubliseer nie) & quot John Dillon (seun van William Dillon) is gereeld versoek om geskille tussen verskillende partye te besleg en sy eerlikheid en oordeel was so goed gerespekteer dat sy besluit gewoonlik die twis beëindig het. Hy word opgemerk as 'n man met groot spierkrag. Daar word gesê dat hy twee gewone mans, een in elke hand, kon vat en hulle op 'n armlengte kon hou met so 'n sterk greep dat hulle skaars kon beweeg. Toe Lord Cornwallis se weermag in Yorktown gevange geneem word, is 'n deel daarvan in die kamp naby Winchester, Va., En John Dillon het gereeld gaan kamp opslaan en met die soldate worstel, maar daar was net een man in die hele Cornwallis -leër wat kon gooi hom neer. & quot LSW
Uit die rekords van Maggie Huff, Leesburg, Ohio, wat in 1910 gemaak is, het ek baie van die afstammelinge van William Dillon vir 4 of 5 en 6 geslagte.
Ook uit die geskiedenis van Levi S. Wright, & quot; William Wright (seun van Hannah Dillon en Edward Wright) is gebore in Frederick Co., Va. 9-24-1782 getroud met Rachel Stofford in 6-27-1805 Ohio. In 1826 bou hy die twee verdiepings kliphuis wat nog op sy plaas staan. David Black het die klipwerk gedoen vir $ 100,00 en die timmerwerk is uitgevoer deur McPherson en Smithson. & Quot L.W. Wat was die naam van die boek oor die Dillon -gesin in die biblioteek in Indianapolis?
Weet u iets van Robert Dillon wat in Kokomo, Ind. 27 September 1863, gesterf het? Sy ouers was James Dillon en Rebecca Gray, albei gebore in Maryland. Robert Dillon is ook in Maryland gebore. Robert se dogter, Emma Dillon, trou op 18 Mei 1890 in Kokomo, Indiana, met George Haggard.
Weet u ook iets van Nathan Patrick Dillon van Quincy, Illinois gebore 1820? Hy trou met Zylpha Van Luvan.
Ek stuur u graag wat ek het oor die kinders van William Dillon, geboortes, huwelike, sterftes en name van hul kinders en huwelike. Baie daarvan het ek gekry uit die Encyclopedia of American Quaker Genealogy. My oupa is 97 jaar oud en is gebore in Leesburg, Ohio, op die plaas waar Hannah (Dillon) Wright gewoon het. Hy is gebore 8 jaar nadat sy gesterf het. Hy het foto's van die plaas, ens. En ook van Anna Wright, kleindogter van Hannah (Dillon) Wright en een van David Dillon Wright, seun van Hannah (Dillon) Wright. Hy, my oupa, sê dat hy onthou hoe hy die Wright -familie hoor praat het oor die Dillon -landgoedere in Ierland.
Die uwe, mev Donald Thorn
P.S. Het u geweet dat daar 'n John Dillon Sr. was wat met Ann Yates getroud was. Hy is gebore 1690, in James St., Dublin, Ierland en sterf 1760 in Bucks Co., Penn. Hulle het 7 seuns en 2 dogters gehad. Die kinders verhuis na Loudoun Co., Va., Van Wrightstown MM Bucks Co., Pa.
(Uittreksel uit die boek "History of Dillon, Fletcher, and Kindred Families" deur Henry Dillon 1909) Notas van James Rees oor die Dillon-familie Luke Dillon, 'n rooikopwewer van Kilkenny, Ierland, het die hart en hand van Susanna Garret, dogter, gewen van 'n man met rykdom en roem. Susanna se pa het haar onterf omdat sy getroud is met een met wie hy 'n weefsel met 'n neus het, maar hy het moontlik 'n ander beswaar gehad, want Luke het 'n mislukking gehad, soos ons later sal sien. Hulle emigreer na Pennsilvanië waar Susanna leer weef en ondersteun hulle deur hul roeping. Luke was 'n drinker en het vyf myl daarvandaan te perd gaan rondry, die aand begin huis toe gestaan ​​voor 'n sneeustorm met 'n bottel drank in sy sak, van die perd afgeklim, by 'n boom gaan sit en daar gevries en was nie ses weke gevind. Hierdie tradisie het deur verskillende gesinne gekom en is ongetwyfeld waar. & Quot __________________________________________________________________________________________
Aantekeninge uit die navorsing van Barbara Inez (Dillon) Thorn, 1607 Orchard Hts. Rd. Salem, OR 97304:
Van: David Dillon Shrader, 1985. & quot Ek is amper seker dat Luke Dillon die seun was van burggraaf Henry Dillon, wat deur die verdrag van Limerick 1688 en die gevalle lotgevalle van die stuarts beskore was, na Frankryk gegaan en met Frans-Ierse brigades geveg het - Dillon -regimente - en het nog geleef as 'n sogenaamde koloniale eienaar in Frankryk in 1708. Dit sou die Dillons of drumrany -lyn wees. Dit is 'n raaiskoot, maar Luke Dillon was waarskynlik 'n 2de of 3de seun, dus het die reël van primogenture nie te veel geld vir erfenis nie. Sy broer, Richard, was die volgende aan die beurt vir die titels wat in hierdie tyd nog oor was na die Ierse afsterwe. Om die Stuart -saak aan te neem, is die Dillons deur Cromwell verbode en hulle grond is gekonfiskeer. hul leiers moes tydelike skuiling in Frankryk soek. Onder Charles II herwin hulle hul titels en mag. Maar lojaliteit aan die Stuarts, terwyl hulle militêre bekendheid verwerf het, het 'n wesenlike ramp meegebring met die nederlaag van Jakobus II en die konfiskerings wat gevolg het op die berugte Verdrag van Limerick. __________________________________________________________________________________________
Onderwerp: Re: Wm & amp Susannah Dillon Datum: 26/07/2002 10:04:48 AM Pacific Daylight Time Van: [email protected] (Marjorie Morgan) Antwoord aan: [email protected] Aan: [email protected] com
Ek het nie u e -pos en die 4 vrae wat u gevra het, vergeet nie. Ek sal probeer om hulle so goed as moontlik te beantwoord.
As u die Peter Dillon bedoel wat saam met Luke na Am gekom het, dink ek nie sy pa het na Am gekom nie. Ek het 'n paar antwoorde op die vraag - meestal bespiegeling - gelees dat Lukes se vader Thomas Dillon was. Ek het wel 'n groot grafiek van Dillion English Ancestors, maar baie daarvan is nie leesbaar nie as gevolg van slordige kopieerwerk. Ek wil graag 'n goeie kopie kry. Ek het nie gehoor dat 'n Petrus die vader van Lukas was nie, maar dit kan wees.
My rekords dui aan dat Daniel in Ierland gebore is.
Luke en Susannah was waarskynlik nie kwakers nie. Ek het geen Quaker -rekords gevind wat aandui dat dit so was nie. Hulle het moontlik 'n kontak met Quakers en woon naby Quakers.
Die Hopewell MM, Frederick Co, VA, op 18-18-1752 Daniel Dillon en Peter Dillon het 'n sertifikaat ontvang aan Cane Creek MM, Noord-Carolina, en dan toon Cane Creek maandelikse vergadering dat hulle wel daarheen gegaan het: & quot1-6-1753 Daniel Dillon rcf (ontvang op sertifikaat van) Hopewell MM, Virginia, gedateer 9-18-1752 & quot (hierdie datum sou die nuwe kalender wees, die Gregoriaanse kalender). (Die laaste dag van die Ou Styl, of Juliaanse kalender, was Woensdag 2 September 1752. Die volgende dag, die eerste dag van die New Style Kalender van die Gregoriaanse kalender, was Donderdag 14 September 1752. (hulle het 11 dae verloor). Januarie het die eerste maand van die jaar geword, voorheen Maart was die eerste maand.
& quot1-6-1753 Peter Dillon rcf Hopewell MM, Virginia, gedateer 9-18-1752 & quot
Die datum 9-18-1752 is regtig nie die presiese datum waarop hulle Virginia na Noord-Carolina verlaat het nie. Dit is die datum waarop hulle 'n sertifikaat aan Cane Creek MM, NC, aangevra het. Die datum wat by Cane Creek MM aangeteken is, kan ook nie die datum wees waarop hulle aangekom het nie - dit is die datum waarop die maandelikse vergadering hul aankoms in die gemeenskap aangeteken het.
Die vroeë Hopewell MM -rekords het in 'n brand verlore gegaan, en ons mis die rekord van Daniel en Peter se aankoms in Hopewell MM, VA.
In al die Dillon -plate wat ek gesien het, vind ek geen bewys dat Luke en Susannah na Amerika kom nie. Hieroor moet meer navorsing gedoen word. Ek kon ook nie die naam van die skip waarop hulle gereis het, opspoor nie
Ek sal aanhou werk aan my Dillon -dokument en op 'n stadium die koste van die kopie kan ken en u daarvan laat weet.
Ek is tans geïnteresseerd in die Dillon -pakket. Kan u my eers 'n idee gee van die koste? Ek is geïnteresseerd in die hele saak, maar ek het pas die boodskap gekry dat die onderrig aan die universiteit weer styg (dit is 40% alleen vanjaar !!), dus sal ek die 4000 bladsy een moet uitstel.
Miskien kan u 'n paar vrae beantwoord?
1) Wat weet u van die gedagtes van 'n Peter Dillon wat die vader was van die immigrant Luke Dillon?
2) Waar is Daniel, seun van Luke en Susannah, gebore? Daar is vir my gesê aan Ierland en Amerika
3) Was Luke en Susannah Quakers? Die verste terug wat ek tot dusver gevind het, is Daniel en sy broer, Peter, op 9-18-1752 na Cane Creek MM, NC.
4) Is die verhaal van Luke en Susannah wat na Amerika gekom het, so lank vertel dat niemand meer die bron kan noem nie? Ek het hulle nog nie op 'n skip se passasiersregister gevind nie.
Dankie vir die hulp. Ek sien uit daarna om binnekort van jou te hoor,
_________________________________________________________________________________________ Luke is gebore in Killarney, Ierland.
Luke het na Amerika gekom en as wewer bestaan ​​gemaak.
Hy trou met Susanna Garret.
Na aanhaling van Mary Elizabeth (Wilson) (Stewart) Robbins:
Ons kan Luke Dillon as 'n skelet in ons voorvaderlike kas beskou. Hy is gebore in Killarney, Ierland. Hy trou met Susannah Garret wie se ouers dit goed wou doen. Haar pa het die huwelik nie goedgekeur nie en haar onterf. As gevolg hiervan het Luke en Susanna na Amerika gekom en by Nantucket geland, sommige sê Virginia. Hulle het gemaklik in hierdie nuwe land gevestig geraak en albei was in diens. Luke was 'n kundige wewer en het in 'n nabygeleë meule gewerk. Soos baie ander Iere het hy te vrylik verslaaf geraak, huis toe gegaan, deurmekaar geraak, sy pad verloor en doodgevries.
Susannah, 'n vrou met 'n sterk karakter en groot moed, het haar klein gesin bymekaar gehou en vir hulle 'n opvoeding gegee, en al die kinders het goed getrou en was nuttige burgers van hul gemeenskap. Luke is gebore in Killarney, Ierland.
Ons kan Luke Dillon as 'n skelet in ons voorvaderlike kas beskou. Hy is gebore in Killarney, Ierland. Hy trou met Susannah Garret wie se ouers dit goed wou doen. Haar pa het die huwelik nie goedgekeur nie en haar onterf. As gevolg hiervan het Luke en Susannah na Amerika gekom en by Nantucket geland, sommige sê Virginia. Hulle het gemaklik in hierdie nuwe land gevestig geraak en albei was in diens. Luke was 'n kundige wewer (en) het in 'n nabygeleë meule gewerk. Soos baie ander Iere, het hy te vrylik verslaaf geraak, huis toe gegaan, verward geraak, sy pad verloor en doodgevries. Susannah, 'n vrou met 'n sterk karakter en groot moed, het haar klein gesin bymekaar gehou, vir hulle 'n opvoeding gegee, en al die kinders is goed getroud en het nuttige burgers in die gemeenskap geword. :
Ons kan Luke Dillon as 'n skelet in ons voorvaderlike kas beskou. Hy is gebore in Killarney, Ierland. Hy trou met Susannah Garret wie se ouers dit goed wou doen. Haar pa het die huwelik nie goedgekeur nie en haar onterf. As gevolg hiervan het Luke en Susannah na American gekom en by Nantucket geland, sommige sê Virginia. Hulle het gemaklik in hierdie nuwe land gevestig geraak en albei was in diens. Luke was 'n kundige wewer en het in 'n nabygeleë meule gewerk. Net soos baie ander Iere, het hy te vrylik verslaaf geraak, huis toe gegaan, deurmekaar geraak, sy pad verloor en gevries.
Susannah, 'n vrou met 'n sterk karakter en groot moed, het haar klein gesin bymekaar gehou en vir hulle 'n opvoeding gegee, en al die kinders het goed getrou en nuttige burgers in hul gemeenskap geword.
Kyk die video: CASUAL DAY: Kate And William Attend James And Alizées Wedding In A Beautiful Wardrobe In France (Januarie 2022).