Spelers: Helen Hunt, Scarlett Johansson, Tom Wilkinson, John Standing, Mark Umbers
Vertoontyd: Wys tans
Van ’n fliek gebaseer op ’n Oscar Wilde-drama verwag ’n mens iets wat slim en oorspronklik is, met genoeg byt, maar sonder om swaar te wees. A Good Woman, ’n sprankelende hervertolking van sy Victoriaanse komedie Lady Windermere’s Fan, is presies dit.
Reeds in die titel sit die ironie, maar ook die subtiele teregwysing wat Wilde, as swartskaap van sy tyd, deur middel van sy skerp sosiale kommentaar tot sy kykers gerig het.
’n Dolgelukkige jong paartjie, Robert (Mark Umbers) en Margaret Windemere (Scarlett Johansson), pas ’n jaar getroud, doen wat ryk Amerikaners in 1930 in die somerseisoen gedoen het: hulle hou vakansie in Italië. Die seisoen is amper verby en die ou bekendes is al báie bekend met mekaar (verveeld ook), toe daar afwisseling opdaag – sommer baie afwisseling. Die berugte mevrou Stella Erlynne (Helen Hunt), getroud meer as eens en gewese minnares van ’n vyftal of so, is nou sonder geld of heenkome en sy moet vinnig ’n plan maak. Sy is die skarlakenvrou, die aartsverleidster wat deur mans bewonder en deur vroue gehaat word. En beskinder, o!
Mevrou Erlynne het ’n spesifieke doel: sy het naamlik ’n foto van die Windemeres in ’n koerant gesien en Robert Windemere is onteenseglik in haar visier. Maar die pierewaaier Lord Darlington (John Standing) het weer ’n lang oog op die bekoorlik onskuldige Meg Windemere, wat glo dat niks en niemand haar huwelik kan skaad nie. En Tippy (Tom Wilkinson) ontwikkel ten spyte van sy suster en vriende se energieke spioenasie op Robert en Stella ’n intense belangstelling in dié “slegte vrou”.
Hierdie verknoping van karakters en motiewe ontwikkel stadig, en bereik sy hoogtepunt met die swierige mondigwordingpartytjie van die fraaie Meg. Die einde laat die kyker met die bittersoet besef: soos met Adam en Eva in die Paradysverhaal gebeur het, is daar – paradoksaal – tog meer te vind in ontnugtering en lewenservaring as in reine onskuld.
Regisseur Mike Barker hanteer Wilde se pittige, raak dialoog nét reg, sodat dit ’n plesier is om na die karakters te luister en die talle “quotable quotes” te herken. Die film is ’n oortuigende periodestuk (selfs die verouderde Victoriaanse waaier slaag in die 1930-konteks), maar dit voel wonderlik vars en hedendaags. Anders gestel: dis oud maar nie outyds nie.
Die fliekmakers verdien lof dat elk van die hoofkarakters presies reg gekies is vir hul rol – Helen Hunt, veral, is onverbeterlik as die deurwinterde ouer vrou by wie die desperaatheid net onder die oppervlak lê. Tom Wilkinson maak ’n besonder simpatieke indruk as die dom man (soos hy self sê) met die baie geld. Scarlett Johansson wys weer eens waarom sy in die laaste paar jaar die liefling van filmmakers soos Woody Allen geword het, terwyl die onbekende Mark Umbers verras met sy sterk spel. Ook John Standing as die skatryk maar onvervulde Lord Darlington is nommerpas, spesifiek wat sy voorkoms betref.
Die pragtige stelle en veral die klere van die ryk bevoorregtes maak hierdie ’n heerlike, ligte ontsnappingsfliek vir diegene wat – helaas – moet werk om hul daaglikse brood te verdien. Maar solank daar darem genoeg geld is vir ’n fliekkaartjie . . .
LitNet: 22 Augustus 2006