Chroniese oophoritis: is dit moontlik om swanger te raak? - Swangerskap - 2020
Goeie tyd! Teoreties, met oophoritis, kan jy steeds swanger word, maar dit mag nie die beste van die gesondheid van die fetus wees nie. Vir volle bevrugting moet die eierstokke behoorlik funksioneer, aangesien hulle die geslagshormone produseer wat nodig is vir die korrekte vrystelling van die eier uit die follikel.
Chroniese oophoritis sal jou nie toelaat om 'n kind te dra sonder komplikasies nie, dus moet jy beslis 'n dokter raadpleeg vir verdere behandeling. As dit nie gedoen is nie, kan u onaangename komplikasies in die gesig staar.
Wat is gevaarlike oophoritis?
Ektopiese swangerskap. Inflammasie van die eierstokke word gewoonlik gekombineer met inflammasie van die fallopiese buise, waarin heupe in die klein bekken vorm. Hulle dra by tot die feit dat bevrugting nie in die baarmoeder kan voorkom nie, maar in die buis,
onvrugbaarheid. Swangerskap kom nie, want met ontsteking is die volwassenheid van 'n volwaardige eier onmoontlik,
Fetiese siekte tydens swangerskap met chroniese oophoritis. Ontsteking word altyd vergesel deur infeksie. Die fetus word besmet, en onomkeerbare steurnisse kom voor in die ontwikkeling daarvan,
Uterine myoma. Na bevrugting is die ontwikkeling van tumore moontlik tydens oophoritis.
Tesame, al die bogenoemde negatiewe faktore kan tot die gevolgtrekking gekom word dat swangerskap ongewens is by chroniese oophoritis. Voordat jy 'n swangerskap beplan, is dit noodsaaklik om behandeling te ondergaan.
Behandeling van oophoritis word gemaak afhangende van die tipe siekte en die patogeen. Byvoorbeeld, akute oorfiese oophoritis word slegs in stilstaande toestande behandel, aangesien die pasiënt se toestand baie dramaties kan agteruitgaan.
Dit is nie nodig om na die hospitaal te gaan vir die behandeling van chroniese oophoritis nie, maar die stryd met die kwaal moet nie minder intens wees nie. Tydens die behandeling van oophoritis, voorskryf die dokter altyd antibiotika. Om dit nie te aanvaar nie, is nie die moeite werd nie, want dit is die manier om hierdie kwaal uit te skakel. In die chroniese vorm van oophoritis word fisioterapie parallel uitgevoer, die verwagte ma word gewoonlik na 'n sanatorium gestuur.
In die afwesigheid van positiewe dinamika en 'n toename in byvoegings, word 'n operasie uitgevoer. Dit stel jou in staat om die vermoë om dronkenskap van die liggaam te voorkom, te voorkom en te voorkom.
Met die tydige behandeling van chroniese oophoritis, verhoog die kanse van 'n suksesvolle bevrugting aansienlik.
Die siekte vloei dikwels in die chroniese vorm, want die behandeling moet baie tyd en moeite spandeer. Let daarop dat oophoritis nie onafhanklik voorkom nie. As gevolg van die diepte van die eierstokke, kan die primêre veroorsakende middels van aansteeklike siektes nie daar alleen dring nie.
Die gewone manier van penetrasie van infeksie gaan deur die fallopiese buis, wat altyd gepaard gaan met die ontsteking (salpingitis). Twee siektes vorm 'n algemene vorm - salpingoophoritis of adnexitis (inflammasie van die baarmoederbyvoegsels). Die siekte kan een van die eierstokke beïnvloed, of albei.
Die oorsaaklike middels van hierdie siekte is verskeie seksueel oordraagbare infeksies, byvoorbeeld, soos gonokokke, Trichomonas, chlamydia, ens. Soms word inflammatoriese prosesse na die eierstokke van ander bronne oorgedra, byvoorbeeld ontsteking van die aanhangsel.
Oorsake van chroniese siekte
Die siekte kan vir die volgende redes voorkom:
inflammasies wat voorkom in ander dele van die liggaam, soos 'n swelling van 'n keisersnee of die bogenoemde inflammasie van die aanhangsel,
aborsie in die laat swangerskap,
gebruik van spirale van ongewenste swangerskap,
verskeie stres en depressiewe state.
Die siekte is verdeel in akute, subakute en chroniese vorms. Akute patologie word gekenmerk deur die volgende simptome:
beduidende toename in liggaamstemperatuur
versteurings in die spysvertering prosesse,
manifestasie van swakheid, kouekoors, hoofpyn en spierpyn,
purulent en bloeding van die geslagsdele,
sny en trek pyn in die onderbuik,
Die chroniese koers van die siekte het nie duidelike simptome uitgedruk nie, maar die siekte is nie minder nadelig vir die vroulike liggaam as die akute vorm nie. Die belangrikste manifestasies van hierdie stadium is soos volg:
pyn in die lies, beide in rus en tydens seksuele omgang,
skraal of te swaar ontslag tydens menstruasie,
verminderde of verhoogde menopouse
gereelde effense afvoer van lig of wit kleur.
Tydige opsporing van die siekte word belemmer deur die swakheid en implikasie van die simptome. Dikwels kan so 'n stadium van die siekte bepaal word wanneer die pasiënt die dokter besoek oor probleme met bevrugting.
Palpatie ginekoloog in sulke gevalle kan die aandag vestig op 'n merkbare toename in geswelde eierstokke, en die vrou ondervind tans pyn.
Die sielkundige toestand van die pasiënt versleg. Word slapeloosheid, geïrriteerdheid, daar is 'n konstante gevoel van moegheid, verminderde aptyt, verminder werksvermoë.
Ontsteking van die baarmoederbyvoegsels kan nie gelyktydig aan albei organe versprei word nie, maar aan een van hulle apart. Die meeste van die simptome vir albei eierstokke is soortgelyk, maar tog is daar 'n paar verskille.
Chroniese regterkantse oophoritis veroorsaak skerp en erge pyn aan die regterkant. Daar is 'n moontlikheid van mediese foute by die bepaling van die siekte. Die aard van die pyn kan 'n ontsteking van die aanhangsel aandui. U moet dus eers die moontlikheid van hierdie opsie uitsluit.
Indien 'n operasie om 'n bylae in 'n pasiënt te verwyder, reeds voorheen uitgevoer is, kan 'n ontsteking van die regte eierstok onmiddellik duidelik gediagnoseer word.
Die feit dat die pasiënt 'n chroniese linkerkantse oophoritis het, kan verstaan ​​word deur die pyn in die linker onderbuik. In die meeste gevalle versprei hierdie siekte oor tyd met beide gepaarde organe. Wanneer so 'n ontsteking in twee baarmoederbyvoegings geslaag het, word die pyn aan die onderrug, stert en onderbuik gegee. Benewens die simptome, word moderne metodes vir diagnose gebruik:
Laboratoriumtoetse. Met hul hulp word die aanwysers wat verband hou met die beskadigde kwaal bepaal: in die analise van bloed, urine en smere op die vagina en urinêre flora word 'n toename in die vlak van leukosiet selle waargeneem.
Hoe om chroniese oophoritis te behandel word deur 'n ginekoloog bepaal, omdat hierdie siekte in sy mediese kennisgebied ingesluit is. Patologie terapie word eers voorgeskryf na 'n volledige ondersoek van die pasiënt en die vestiging van 'n finale diagnose. Die skema en verloop van behandeling word bepaal deur die stadium van die siekte wat veroorsaak word deur die simptome en oorsake van inflammatoriese prosesse.
Terapie van akute oophoritis word slegs in 'n mediese hospitaal in 'n toestand van bedrus uitgevoer en behels medikasie met groepe dwelms:
Goeie effek word gegee deur die metodes van plaaslike behandeling van chroniese oophoritis - tampons, douching, bad, kerse. Hierdie tipes terapie verlig spanning en voorkom die verspreiding van infeksie.
Ook die pasiënt in die eerste dae van die verloop van die siekte toon aanhegting van koue voorwerpe of ys aan die onderbuik. Subakute ontsteking van die aanhangsels word behandel met die hulp van die bogenoemde medisyne. Daarbenewens word hierdie vroue voorgeskryf fisioterapie.
In chroniese oophoritis word behandeling ook met antibiotika uitgevoer. Benewens hulle word verskillende doseervorme gebruik in verskillende konsentrasies, wat ook in die akute verloop van die siekte gebruik word, sowel as fisioterapie. Met gevorderde ontsteking en die teenwoordigheid van gepaardgaande siektes van die voortplantingstelsel (salpingitis, adnexitis), word die vrou 'n balneologiese spa-behandeling getoon.
Wanneer chirurgiese behandeling aangedui word
Chirurgiese ingryping word gewoonlik by gevorderde stadiums van die siekte gebruik, wanneer die behandeling van chroniese oophoritis met verskeie medisyne nie die gewenste effek bring nie.
Die operasie is nodig in drie gevalle:
Oorreding van pus in die omgewing van aanhangsels. Volledige verwydering van pus met dwelms is nie moontlik nie. Tipies, laparoskopie word gebruik vir sulke intervensies as 'n redelik sagte maar effektiewe metode om groot insnydings te vermy.
Peritonitis. Wanneer die inflammatoriese proses van die eierstokke na die buikholte versprei, is daar 'n hoë realiteit van die dood. Wanneer peritonitis nie meer tot estetika is nie, word 'n klassieke operasie uitgevoer met 'n gedeelte van die anterior abdominale wand.
Ruptuur of risiko van orgaanbreuk. As daar te lywige inflammasie is, is die risiko van ruptuur of ruptuur van die ovarium, 'n operasie uitgevoer om dit te verwyder. In die moeilikste gevalle kan dit nodig wees om die fallopiese buis of selfs die hele baarmoeder te verwyder.
Behandeling van oophoritis volksmetodes
Tradisionele metodes help nie om te veg met aansteeklike middels nie, daarom het die behandeling van chroniese oophoritis met folk remedies geen spesiale effek nie. Hier is dit meer korrek om te praat oor addisionele, herstellende en voorkomende maatreëls met behulp van fondse van die "groen apteek".
Gewildste metodes om 'n siekte te behandel bestaan ​​uit die gebruik van infusies van verskillende plante om te bad, te pluk, te drink of te bad. Met al die verskeidenheid kruiemiddels wat aanbeveel word vir die gebruik van tradisionele medisyne, moet daar in gedagte gehou word dat al die afkooksels daarvan in 'n effense warm vorm vir plaaslike gebruik gebruik word.
As die infusie in die vorm van 'n drankie geneem word, hou dit dan in die yskas. Voor gebruik word die sous na kamertemperatuur verhit.
Spysverteringstelsel organe in siektes van die genitourêre stelsel kan ook misluk. Die meeste van alle afwykings onderhewig aan ingewande, wat ly aan die inname van talle doseervorme wat die mikroflora nadelig beïnvloed.
Inflammasie van die baarmoederbyvoegsels affekteer die aangrensende urinêre organe, waar blaasontsteking of piëlonefritis geaktiveer kan word. Die endokriene en senuweestelsels kan ook ly aan oophoritis wat deur die pasiënt gely word - naamlik die "senuwees" kan die gevolge van die siekte wees.
As gevolg van oormatige emosionaliteit in sulke tydperke, ontwikkel vrouens menstruele afwykings, wat baie uiteenlopend uitgedruk kan word:
gereelde vertragings van die menstruele siklus
pyn tydens menstruasie,
ekstra sekrete behalwe natuurlike.
Die probleem van swangerskap in chroniese oophoritis
Enige gesondheidsprobleme van die toekomstige ma beïnvloed die vermoë van bevrugting en die verdere ontwikkeling van die fetus. Dit is nodig en of dit moontlik is om met chroniese oophoritis swanger te word, is dit nodig om met jou dokter te bepaal. Onafhanklike oplossing van hierdie probleem kan lei tot die feit dat dit miskraam of onvrugbaarheid sal veroorsaak.
Wanneer ontsteking van die baarmoeder byvoeg, mag die eier nie die eierstok verlaat nie, of met 'n vertraging uitkom - dikwels voor die aanvang van die menstruele siklus. Na die vrylating in sy plek vorm 'n corpus luteum, wat hormone progesterone produseer wat die aanvang van swangerskap ondersteun.
In geval van 'n vroeë vrystelling van die eier, werk die corpus luteum, so te sê, ledig, sonder om die nodige hoeveelheid hormone te lewer. Hierdie situasie is nie bevorderlik vir die normale verloop van swangerskap, wat tot die beëindiging daarvan lei nie.
Hul negatiewe impak op die natuurlike prosesse van fetale ontwikkeling in die vroulike liggaam kan op verskillende maniere en in verskillende stadiums van swangerskap gemanifesteer word.
Tipies word hierdie patologieë bepaal in swanger vroue met ontsteking van die aanhangsels:
anembryonie (geen embrio in die vrugte-eier nie)
Aborsie gemis (daar is 'n embrio, maar hy het gesterf),
miskraam (ongeag die gestasie ouderdom)
fetale dood voor geboorte,
Interne infeksie van die fetus kan voorkom ten tyde van verergering van inflammatoriese prosesse in die aanhangsels. As miskraam nie voorkom nie, kan sulke kinders met patologieë gebore word.
Dus bestaan ​​die moontlikheid om swanger te raak met die beskrewe siekte. Om dit te doen, moet in geen geval die behandeling van chroniese oophoritis by die huis uitoefen nie, of die siekte verdra, pyn oorkom.
Dit is nodig om 'n kwaliteit behandeling van die siekte te onderneem en met 'n ginekoloog te raadpleeg. Dan is daar 'n hoë waarskynlikheid dat 'n baba gesond sal word, en die vreugde van moederskap sal nie oorskadu word deur aangebore patologieë of die pyn van 'n baba nie.
Die siekte ontwikkel slegs indien die infeksie die beskermende versperring van die geslagsorgane hieronder kan oorkom. Om 'n ontstekingsproses uit te daag, kan sulke faktore:
chirurgiese of spontane aborsie,
konstante oorkoepelende werk of in 'n toestand van spanning (dikwels veroorsaak hierdie oorsake 'n afbreek in die reproduktiewe vroulike stelsel),
konstante verandering van seksuele vennote (verhoogde risiko van infeksie),
chirurgiese ingryping (swak uitgevoer operasie veroorsaak infeksie in die eierstokke),
histeroskopie, sowel as diagnostiese of terapeutiese curettage van die mure van die uterus,
ingewikkelde geboortes wat gepaard gaan met die gebroke van die geboortekanaal,
tumore gelokaliseer in die baarmoeder (geleidelik uit te brei, hulle veroorsaak ook die ontwikkeling van die inflammatoriese proses),
chroniese inflammatoriese patologieë van die interne of eksterne geslagsorgane van 'n vrou.
Dit is ook belangrik om te weet hoekom oophoritis chronies word. Dit dra by tot:
Uitstel van behandeling as gevolg van onbetaamlike behandeling van die pasiënt aan 'n spesialis. As antibiotika nie begin neem tydens die aanvanklike stadium van ontwikkeling nie, sal die siekte met verloop van tyd vorder, en dit sal moeiliker wees om dit te hanteer. Soms word patologiese veranderinge onomkeerbaar.
Die gebruik van onvoldoende dosisse antimikrobiese middels.
Onjuist voorgeskrewe behandelingskema. Hier veroorsaak die behandeling van chroniese oophoritis groot skade.
Plaaslike of plaaslike hipotermie, te veel fisiese inspanning, senuweeskok.
Verminderde immuunbeskerming van vroue.
Simptome van oophoritis
Daar is 'n akute, subakute en chroniese vorm van oophoritis.
In die akute vorm van oophoritis kla die pasiënt van ernstige pyn in die laerbuik en in die lumbale gebied, hoofpyn, gewrigspynpyn, dysurie, ontsmetting van die genitale kanaal, intermenstruele bloeding, pyn tydens seksuele kontak. Moontlike toename in liggaamstemperatuur, koors.
Die subakute vorm van oophoritis word redelik selde opgespoor en word gekenmerk deur dieselfde, maar minder uitgesproke simptomatologie.
In die chroniese vorm van oophoritis vererger eksacerbaties met periodes van vergifnis. Chroniese oophoritis word gekenmerk deur pyn van 'n dowwe karakter in die onderbuik en in die lies, wat veroorsaak word deur hipotermie, 'n verkoue en die aanvang van menstruasie. Kwijting van die genitale kanaal (leucorrhoea) is voortdurend teenwoordig. Pasiënte met chroniese oophoritis let op menstruele afwykings, pyn tydens seksuele omgang. Een van die gevaarlike komplikasies, wat op die agtergrond van 'n chroniese inflammatoriese proses in die eierstokke ontwikkel, is onvrugbaarheid.
In die meeste gevalle ontwikkel chroniese oophoritis nadat dit akute was in die afwesigheid van voldoende behandeling, maar soms val die siekte die akute stadium.
Afhangende van die vraag of een of albei eierstokke ontsteek is, is eensydige en tweesydige oophoritis geïsoleer. Die pasiënt kla oor pyn, gelokaliseer aan die kant van die aangetaste eierstok of aan albei kante.
Oophoritis en swangerskap
'N Langtermynpatologiese proses in die eierstowwe weerspieël die funksie van die orgaan en verminder die kanse op suksesvolle bevrugting. Wanneer die normale hormonale regulasie verander, word die menstruele siklus versteur, ovulasie vind nie plaas nie (die vrystelling van 'n volwasse eier uit die eierstok), wat beteken dat bevrugting nie kan plaasvind nie.
In die akute vorm van die siekte of in die verergering van chroniese oophoritis, is ovariale weefselonderdrukking (pioovarius) moontlik, wat dringende chirurgiese ingryping vereis.
Soos ons hierbo geskryf het, is oophoritis selde 'n onafhanklike siekte. As 'n reël is nie net die eierstokke nie, maar ook die fallopiese buise betrokke by die patologiese proses, dit wil sê salpingo-oophoritis (adnexitis) ontwikkel. Onvrugbaarheid in hierdie geval kan veroorsaak word nie net deur wanfunksionering van die eierstokke nie, maar ook deur die kleefproses in die pelviese organe, obstruksie en disfunksie van die fallopiese buise. Met hierdie patologie verhoog die risiko van ektopiese swangerskap ook aansienlik.
Die verloop van behandeling van onvrugbaarheid in oophoritis word individueel voorgeskryf deur 'n ginekoloog en rektoloog na 'n deeglike ondersoek. Если восстановить фертильность не удается, может быть рекомендован метод ЭКО.
As u enige vrae het wat verband hou met die behandeling van onvrugbaarheid as gevolg van oophoritis, kan u dit aan die dokters van Nova Klinik vra. U kan 'n afspraak maak met 'n dokter deur die telefoonnommer op die webwerf te noem of die rekordknoppie te gebruik.
'N Siekte soos chroniese regterkantse oophoritis kan maklik begin as gevolg van ongeletterd ondersoek van 'n dokter, eetversteurings, konstante dieet, swak gehalte spiraalinstallasie, misbruik van dwelms of alkoholiese drankies, ontydige of onvolledige behandeling van ginekologiese siektes, gereelde veranderinge van seksuele vennote, swak gehalte of onvolledige higiëne.
Infeksies in die vorm van patogene mikroflora soos virusse of bakterieë, streptokokke, escherichia, stafylokokke, Escherichia coli, Mycobacterium tuberculosis en ander kan ook bydra tot die voorkoms van inflammasie.
In die normale toestand word die vroulike geslagsdele betroubaar beskerm teen so 'n impak, maar met 'n afname in immuniteit verswak die verdediging, en bakterieë het meer kanse om in die bykomstighede, baarmoeder, eierstokke, fallopiese buise en ontsteking te kry.
Chroniese bilaterale oophoritis kan manifesteer as pyn in die laer rug of onderbuik, kouekoors, koors, menstruele afwykings, agteruitgang van algemene toestand en patologiese afskeidings van die genitale kanaal. As daar 'n deurbraak van pus in die buikholte is, kan so 'n ernstige komplikasie as ontsteking van die peritoneum (peritonitis) vorm.
By die eerste simptome word die pasiënt na die hospitaal geneem, aangesien die akute vorm lewensgevaarlik kan wees. Na ondersoek en ondersoek kan die dokter dwelms en pynstillers voorskryf. Buitepasiënt behandeling en herstel begin na die akute stadium, en die pasiënt sal baie beter voel.
Oophoritis en die vermoë om swanger te raak
Chroniese oophoritis en swangerskap is wedersyds eksklusiewe konsepte, aangesien die siekte self maklik onvrugbaarheid kan veroorsaak, en dit is nogal moeilik om swanger te word tydens die kursus. Voordat jy 'n swangerskap beplan, moet alle maatreëls getref word om die siekte of sy manifestasies uit te skakel. Dit vereis die verpligte konsultasie van 'n spesialis en sy voortgesette monitering.
Op grond van die resultate van die analise kan die spesialis behandeling voorskryf afhangende van die tipe patogeen. As chroniese oophoritis vererger word, is rus sekerlik nodig. Pynstillers moet in kombinasie met antimikrobiese middels gebruik word. Dikwels word hulle ten minste twee gelyktydig voorgeskryf. As behandeling en terapie nie die gewenste effek het nie, benodig bilaterale chroniese oophoritis chirurgiese behandeling.
Ooghoritis en onvrugbaarheid
Behandeling van ginekologiese siektes kan nooit onder enige omstandighede verwaarloos word nie. Veral wanneer dit kom by siektes soos chroniese salpingitis en oophoritis. Hulle kan ernstige komplikasies veroorsaak en onvrugbaarheid veroorsaak. Benewens die voortdurende pyn en verergering, bedreig hulle die vrou se gesondheid en sluit hulle die moontlikheid om 'n kind te swanger.
So 'n probleem as chroniese linkerkantse oophoritis of salpingitis moet deur 'n dokter hersien word en die nodige behandeling voorgeskryf word. Onafhanklike maatreëls in hierdie geval sal nie net nutteloos wees nie, maar in sommige gevalle baie skadelik. As die pasiënt die vrugbare funksie wil bewaar en die kans het om die kind te dra en te gee, dan is hierdie siekte beter om te voorkom en voortdurend voorkomende maatreëls te tref om die moontlikheid van infeksie met patogene mikroflora uit te skakel.
Oorsake van vrugbaarheid afname
Die infeksie in die ovarium met die ontwikkeling van die inflammatoriese reaksie het 'n negatiewe impak op die endokriene orgaan. 'N Akute proses skep toestande vir die volgende probleme:
afname in hormonale funksie,
gebrek aan 'n dominante follikel waaruit die toekomstige eiersel gevorm word,
insufficiëntie van die corpus luteum met progesteron tekort,
sistiese veranderinge van die eierstok,
die vorming van 'n funksionele siste (follikulêre of luteale)
aanval by die breukpunt van die follikel met die vorming van 'n abses.
Enige van hierdie faktore sal nie toelaat dat 'n vrou swanger raak nie, daarom is dit uiters belangrik, met minimale tekens van inflammasie in die baarmoeder, om die oorsaaklike faktore van oophoritis betyds te identifiseer en 'n effektiewe behandeling te begin.
Kontraindikasies vir bevrugting met oophoritis
Enige poging om swanger te word teen die agtergrond van die volgende siektes is streng onaanvaarbaar:
ovariale siste wat veroorsaak word deur inflammasie,
ingewikkelde verloop van salpingoophoritis.
Die optimale metode van beskerming teen swangerskap - hormonale voorbehoedmiddels, wat 2 funksies sal verrig:
terapeutiese (herstel van hormonale versteurings veroorsaak deur inflammasie),
voorbehoedmiddels (beskerming teen konsepsie).
Die dokter sal die veiligste en doeltreffendste middel voorskryf, wat ongeveer 3 maande geneem moet word. Verpligte toestand van terapie is dissipline (dit is nodig om elke dag 'n pil te drink, nie vergeet nie en 'n dwelminname ontbreek).
Komplikasies van swangerskap wat op die agtergrond van oophoritis plaasgevind het
Onder ongunstige omstandighede, wanneer teen die agtergrond van die eerste episode oophoritis blykbaar swanger word, kan die volgende onaangename en gevaarlike komplikasies verkry word:
buis swangerskap (uiters selde oophoritis word nie met salpingitis gekombineer nie)
mis aborsie (die embrio sterf as gevolg van infeksie)
spontane miskraam (skending van embrio-aanhegting aan die baarmoederwand teen die agtergrond van inflammatoriese veranderinge),
die bedreiging van vroeë beëindiging van die verlangde swangerskap in 1-2 trimester met 'n lang verblyf in die hospitaal en die behoud van terapie,
verswakte bloedvloei tussen die fetus en die uterus met die vorming van plasenta-insuffisiënt,
intrauteriene infeksie met oligohydramnios,
onderontwikkeling van die fetus,
gebrek aan borsmelk as gevolg van hormonale afwykings.
Dit is moontlik om swanger te word teen die agtergrond van chroniese oophoritis, maar die risiko vir die suksesvolle voltooiing van swangerskap en die geboorte van 'n gesonde baba is baie hoog. Dit is dus baie belangrik om die dokter te hoor en jouself te beskerm gedurende die hele tydperk van terapie.
Salpingitis en oophoritis: wat is dit?
Die geskiedenis van siektes van salpingitis, wat in vertaling beteken (salpingospyp) en oophoritis (oophoron "ovarium"), gaan terug na die Middeleeue toe die eenderse pype eers ontdek en beskryf word. Dit is een van die min ginekologiese kwale wat inherent is aan mense en diere met soortgelyke anatomie.
In die geval dat akute ontsteking ontwikkel, word die hele epitheelbedekking van die buis versteur, daarom lei onkarakteristiese mikroörganismes binne, wat lei tot die soldering van die eierstokke in een holistiese vorming. Die siekte word gepaard met herhaaldelike pynlike sensasies in die laer buik, in die lumbaalstreek, vergesel van spasmas voor die stoelgang, wat lei tot 'n mislukking van menstruasie of hul beëindiging.
Dikwels soek vroue hulp van die internet, lees forums, kyk Wikipedia, probeer om die diagnose te bepaal. Die gevolge van selfbehandeling met folk remedies, pille wat 'n buurman gehelp het - is katastrofies. Die gebrek aan bekwame aanstellings kan lei tot hidrosalpinks, purulente komplikasies, en as gevolg daarvan - tot die onmoontlikheid om swanger te raak.
spontaan ontstaan ​​eensydig (tweesydig) buikpyn, veral na menstruasie,
malaise, vergesel van lusteloosheid, hoofpyn,
subfebrile temperatuur is bo 38,1 ° C en bereik 38,5 ° C,
gespanne maag beknop met spierspasmas.
Die diagnose word bepaal op grond van anamnesis verkry (komplikasies na aborsie of ernstige geboorte, onbeskermde seks, tuberkulose): die resultate verkry as gevolg van laboratoriumstudies.
In die geval dat vermoedens val op 'n siekte soos gonorree, word spesifieke voorondersoeke uitgevoer (flora uitsteek). Om tuberkulose salpingitis te identifiseer, moet jy bloedkulture tydens menstruasie ondersoek of die bekendstelling van 'n spesiale geneesmiddel van tuberkulien, daar is ook ander metodes.
Behandeling met medisyne en setpille met anti-inflammatoriese effekte (besonderhede), gee positiewe resultate en neem die siekte na die subakute stadium. Die toestand van die vrou is gestabiliseer, die pyn verdwyn, die temperatuur keer terug na normaal. Die bloedformule sal 'n afname in leukosiete toon, hoewel die ESR hoog bly - 50 mm of meer per uur teen 'n koers van 2-15 mm / h.
Chroniese (bilaterale) salpingitis en oophoritis
2-sidige salpingitis kom voort uit die feit dat die slymvlies aangetas word, wat progressief, laag vir laag, die fallopiese buise gryp, hul motiliteit ontwrig.
Al hierdie dinge dreig met komplikasies en kan lei tot die feit dat 'n vrou nie swanger kan word of tot 'n ektopiese swangerskap kan lei nie. Dikwels is daar 'n ophoping van sereuse vloeistof in die lumen van die fallopiese buis of ophoping van pus, wat lei tot ernstige komplikasies. Die siekte is meer dikwels chronies, wat nie net die buise dek nie, maar ook die eierstokke. Adhesies word gevorm, wat lei tot 'n pynlike toestand en die onvermoë om swanger te raak. Daar is sekere tekens van inflammasie van die byvoegsels by vroue: sulke.
Die eierstokke is 'n gepaarde orgaan, hulle behoort aan die vroulike voortplantingstelsel en is verantwoordelik vir 'n aantal funksies:
Oorsake van siekte is algemeen:
swak immuniteit en onbehandelde infeksies
Die aktiewe bestanddeel van die geneesmiddel Trichopolum is metronidasool. Hierdie stof behoort aan nitroimidasool afgeleides en behoort aan die groep antimikrobiese middels. Alle eienskappe van die geneesmiddel word bepaal deur die eienskappe van die aktiewe komponent en die molekule daarvan. Die nitrogroep kan in die respiratoriese ketting van mikrobes integreer, wat hul lewensbelangrike aktiwiteit versteur en lei tot die dood, insluitend deur die sintese van nukleïensure (DNA) te onderdruk.
Trichopolum het 'n redelike wye verskeidenheid antimikrobiese aksie. Dit is aktief teen baie protosoë en verskeie anaërobiese bakterieë. Metronidasool help ontslae te raak van sulke mikroörganismes:
Daarom word hierdie middel ook antiprotozoale, trichomonasuur en antibakteriese genoem. Daarbenewens het hy sy aktiwiteit teen Helicobacter pylori-infeksie gewys. 'N Bykomende eiendom van Trichopol kan genoem word 'n toename in sensitiwiteit vir alkohol (antabus-agtige sindroom), wat bydra tot die vorming van afkeer daaraan.
Verspreiding in die liggaam
Na orale toediening word die geneesmiddel goed geabsorbeer in die spysverteringskanaal en bereik piek plasmakonsentrasies in 1.5-3 uur. Die biobeskikbaarheid is op 'n redelik hoë vlak - nie minder nie as 80% van die ingespuitte hoeveelheid. Metronidasool word in die plasma ingevoer, en 15% is verbind met die vervoer van proteïene, en die res van die stof is in vrye vorm. Die dwelm kan deurdring tot biologiese vloeistowwe van die liggaam, insluitende die vaginale afskeidings, deur biologiese hindernisse, wat in borsmelk voorkom.
Met sistemiese gebruik is Trichopol half in die lewer gemetaboliseer, ondergaan vervoegings-, oksidasie- en hidroksileringsreaksies. Verder het die stof wat gevorm word na die disintegrasie van die hoofmolekule ook antimikrobiese eienskappe. Die halfleeftyd van die geneesmiddel is gemiddeld 8 uur. 80% daarvan word uitgeskei deur die niere in die urine, en die res is deur die dunderm met ontlasting. Hemodialise word vinnig saam met die metaboliete van die plasma verwyder.
Die toestand van die lewer en niere het 'n groot invloed op die metabolisme van metronidasool in die liggaam. Dit moet beheer word wanneer dit aan pasiënte voorgeskryf word.
Instruksies vir die gebruik van Trichopol in ginekologie dui daarop dat beide sistemiese en vaginale gebruik toelaatbaar is. In laasgenoemde geval sal die volgende toestande aanduidings wees vir die voorskrif van die medisyne:
Bakteriële vaginose (Gardnerellose).
Trichomonas vaginitis en uretritis.
Infeksies van die vaginale fornix.
Daarbenewens word metronidasool gebruik om komplikasies na ginekologiese operasies te voorkom en as 'n komplekse terapie van adnexitis of endometritis. Dit kan ook voorgeskryf word vir comorbiditeite, byvoorbeeld, 'n peptiese ulkus met 'n bevestigde rol van Helicobacter pylori-infeksie (tesame met amoksisillien) of verskillende tumore as 'n middel wat die sensitiwiteit van maligne selle aan radioaktiewe straling verhoog.
Die geneesmiddel word gebruik in die vorm van doseervorme vir sistemiese of aktuele gebruik. Die voormalige is inspuitbare oplossings of tablette, en laasgenoemde word meestal voorgestel deur vaginale setpille. Seksueel oordraagbare siektes, veral trichomoniasis, word hoofsaaklik behandel met orale vorms. Tablette word na 'n ete geneem sonder om te kou. Die behandelingskanaal kan anders wees:
2 tablette twee keer per dag (5-7 dae).
1 tablet drie keer per dag (10 dae).
8 tablette een keer.
So 'n verloop van behandeling is nodig vir beide vennote. Vroue kry ook Trichopolum in vaginale setpille vir 'n meer uitgesproke plaaslike effek. Teen die tyd van geneesmiddelterapie moet jy weerhou van seksuele omgang, en daarna moet jy 'n kontrole-ondersoek uitvoer - 'n vlek uit die vagina op die flora gedurende die drie daaropvolgende menstruele siklusse. By ernstige infeksies wissel die dosering en verloop van toediening. Maar in sulke gevalle word inspuitbare vorms van metronidasool gebruik.
Daar is nie so 'n dwelm wat vry van newe-effekte sal wees nie. Dit is verskynsels wat ongewens is, maar kan steeds tydens pasiënte by pasiënte voorkom. By Trikhopol is die volgende die algemeenste:
Gastroïntestinale: naarheid, braking, winderigheid, diarree, buikpyn, droogheid en onaangename smaak in die mond.
Neuropsigiatriese: hoofpyn en duiseligheid, koördinerende versteurings, angs, bewussynsversteurings, depressie, slapeloosheid, perifere neuropatie.
Dysuriese: verhoogde urinering, krampe, inkontinensie.
Allergiese: uitslag, jeuk, urtikaria, velrooiheid, rinitis.
Met vaginale gebruik, is plaaslike reaksies in die vorm van brand, jeuk en droogheid waarskynlik. Daar kan slymafskeiding uit die vagina voorkom (wit of deursigtig, reukloos). Waarskynlik die voorkoms van candidiasis na die staking van die setpil. Soortgelyke tekens is en het 'n seksmaat.
Moenie bang wees vir newe-effekte Trikhopol. Die dokter sal probeer om die effek van die geneesmiddel op die liggaam te verminder.
Voordat metronidasool voorgeskryf word, moet bepaal word of die pasiënt enige faktore het wat die gebruik daarvan beperk. Dit kan slegs gedoen word na 'n voorlopige diagnose, waarvan die resultate duidelik sal maak watter soort toestande 'n vrou het en wat gedoen moet word om die risiko's uit te skakel.
Gegewe die antabusiese effek van metronidasool, word in sy behandeling nie toegelaat om alkohol te gebruik nie. As dit nie bekend is nie, kan naarheid en braking, buikpyn, gesigspoeling voorkom. Behandeling moet plaasvind onder beheer van die bloedfoto. As u erge newe-effekte ervaar, stop met die gebruik van die geneesmiddel en raadpleeg u dokter.
Algemene eienskappe van die geneesmiddel
Trichopolum is 'n dwelm met 'n wye spektrum van aksie. Dit kan nie net gebruik word vir die behandeling van trichomoniasis nie. Hierdie geneesmiddel inhibeer die vitale aktiwiteit van baie van die eenvoudigste mikroörganismes wat veroorsakende middels van protosoïese infeksies veroorsaak.
Die aktiewe bestanddeel van die geneesmiddel Trihopol - metronidasool. Aartappelstysel, gelatien word as hulpstowwe vir die produksie van tablette gebruik, en gesuiwerde water word gebruik vir infusieoplossings.
Metronidasool beïnvloed die DNA van die eenvoudigste mikroörganismes, waardeur die patogene doodgaan. Trichopolum het verskeie vorme van vrylating, waaronder:
oplossing vir infusie.
By die keuse van 'n spesifieke doseervorm, moet u fokus op die aard van die siekte, veral die lokalisering daarvan, stadium van ontwikkeling. Sommige siektetoestande verg die gelyktydige gebruik van Trichopol in die vorm van tablette en setpille.
Trichopol voorgeskryf vir die volgende siektes:
protozoale infeksies (amebiasis, giardiasis, trichomoniasis),
adnexitis, pelviese inflammatoriese siekte,
gastritis of duodenale ulkus wat veroorsaak word deur die voortplanting van patogene mikroörganismes.
Adnexitis is 'n inflammatoriese siekte van die eierstokke en fallopiese buise. Patologie het nog 'n amptelike naam - salpingo-oophoritis. Chroniese of akute inflammasie van die eierstokke is 'n oophoritis. Alle aangetoonde siektes kan met akute uitgesproke simptome voorkom. При появлении первых признаков патологии нужно обратиться к врачу, т. к. промедление может привести к осложнениям, к числу которых относят и бесплодие.As adnexitis nie behandel word nie, vorm adhesies op die fallopiese buise, wat dan 'n hindernis kan word om 'n fetus te swanger en te dra.
Chroniese ontsteking van die aanhangsels of akute siekte vereis behoorlike behandeling. Vir tuisgebruik is die mees gerieflike Trichopol in die vorm van tablette. Met adnexitis en ander tipes inflammatoriese siektes van die byvoegings, word aanbeveel om 500 mg van die geneesmiddel te neem, wat ooreenstem met 2 tablette. Drink die dwelm moet 2 keer per dag wees. Die duur van die behandeling is 10 dae. Dit is die beste om die pil gedurende of na 'n maaltyd te gebruik, sonder om te kou, maar was dit met baie water af.
Die standaardregimen vir die behandeling van inflammasie van die bylaes behels die bykomende gebruik van Trihopol in die vorm van vaginale sitpille. Elke vaginale tablet bevat 500 mg metronidasool. Kerse moet 1 keer per dag in die vagina geplaas word. Dit is beter om dit in die middel van die dag tussen mondpille te doen. Voor gebruik moet die kers van die dop bevry word.
As die inflammatoriese proses lig is, kan die duur van die behandeling tot 7 dae verminder word. 'N Week na die aanvang van die gebruik van Trikhopol moet u 'n dokter weer raadpleeg om die uitslag van terapie te bepaal. Indien herstel nie voorkom nie, kan 'n ander middel voorgeskryf word.
As adnexitis akuut is en gepaard gaan met bakteriële vaginose, moet u 'n dokter raadpleeg. Gelyktydige behandeling van die seksmaat is nie altyd nodig nie. Dit hang af van watter mikroörganismes die siekte veroorsaak het.
Trichopolum in die vorm van 'n oplossing vir infusie word redelik selde in 'n hospitaal gebruik. Vervaardigers van die dwelm gee gemiddelde aanbevelings, dus selfbehandeling van inflammasie behoort nie betrokke te wees nie. Ontsteking van die aanhangsels is 'n komplekse siekte, en die behandeling daarvan vereis 'n bekwame benadering. Slegs 'n ginekoloog kan die skema van die gebruik van Trikhopol regstel en die komplekse terapie aanvul met die gebruik van ander middels, fisioterapie.