Die hegte ensemble en die tegniese soliditeit van die musici was opvallend, maar daar was te min tekens van ’n musikaal weldeurdagte “gee en neem” in dié dialoog.
Dit was minstens nie slegs die musici self wat hieraan “skuldig” was nie, maar ook hierdie konsertsaal se akoestiek wat met sy taamlik lae plafon nie die klank ideaal absorbeer nie, maar eerder vergroot. Intieme musiek, soos dié deur ’n kitaar of ’n solo-klavier, klink byna ideaal in die Miriam Makeba, asook jazz waar volume intrinsiek aan die styl is.
Eweneens was daar in Dvorák se Romantiese stukke (waarvan ek net die laaste twee ervaar het) tekens van ’n diepe passie, maar ook frases waar ’n nostalgiese besonkenheid sy merk gelaat het.
Uit die argief: Vir die reisiger is ’n vleispasteitjie so onvermydelik soos spietkops of padwerke in die Karoo. Dana Snyman vertel van sy stormagtige verhouding met dié soort padkos.
’n Mens moet nooit jou kampvakansie meet aan hoe hy begin nie, maar eerder hoe hy eindig, sê Anita Homann.