Die opgang van Masedonië van ’n klein koninkryk tot een wat die hele Hellenistiese wêreld oorheers het, het begin tydens die bewind van Philippos II. Vir ’n kort rukkie, ná die oorwinning van Alexander die Grote, was dit die magtigste staat in die wêreld.
Verskeie volke het in die gebiede om Aigai, die eerste Masedoniese hoofstad, gewoon. Volgens legende het Karanos saam met ’n horde Grieke na die gebied gekom op soek na ’n nuwe vaderland. Hulle het die stad Edessa (van koning Midas-faam) ingeneem en dit Aigai hernoem. Karanos het Midas en ander konings verban en ’n nuwe koninkryk gevestig.
Philippos se seun, Alexander die Grote (356–323 v.C.) het daarin geslaag om die Masedoniese mag kortliks nie net oor die sentrale Griekse stadstate te versprei nie, maar ook oor die Persiese Ryk, insluitende Egipte en gebiede so ver oos as die buitewyke van Indië. Alexander het die regeringstyle van die verowerde gebiede aanvaar en die Griekse kultuur en geleerdheid het deur die enorme ryk versprei. Hoewel die ryk in talle Hellenistiese regimes verbrokkel het ná sy dood, het sy verowerings ’n langdurige erfenis gelaat, veral in die nuwe Griekssprekende stede wat regoor Persië se westelike gebiede ontstaan het, en dit was die inleiding van die Hellenistiese tydperk. In die verdeling van Alexander se ryk het Masedonië onder die Antipater-dinastie beland wat ná net ’n paar jaar, in 294 v.C., deur die Antigonus-dinastie omvergewerp is.
Antipater en sy seun Kassander het beheer oor Masedonië gekry, maar ná Kassander se dood in 297 v.C het ’n lang burgerlike stryd begin. Die koninkryk is vir ’n rukkie regeer deur Demetrios I (294–288 v.C), maar ’n burgeroorlog het uitgebreek.
Demetrius se seun Antigonos II (277–239 v.C.) het die orde herstel, hoewel hy beheer oor baie van die Griekse stadstate verloor het. Hy het ’n stabiele monargie tot stand gebring en Antigonos III (229–221 v.C.) het hierop voortgebou deur Masedoniese beheer oor die streek te hervestig.