Geskryf deur Alan Bradshaw
Wetenskaplike ontleding van COVID-19 word oorheers deur mediese en farmaseutiese vrae oor entstowwe en risikominimering. Maar intussen moet sosiale wetenskaplikes die opkomende sosiale ordes volg waar nuwe konvensies en sintuie van self en verwantskap vorm. Hulle kom agter dat daar 'n splinternuwe koronavirus-kultuur ontstaan, en daarmee saam baie onverwagte vrae.
Die sosiale wetenskaplike vra: watter nuwe soorte alledaagse praktyke kom na vore? 'N Nuttige voorbeeld is sosiale vaardighede vir nuwe media.
Het u al in aanlynvergaderings opgemerk etikette wat opduik wanneer u 'u hand moet opsteek' of u bydrae moet verdof, of wanneer u 'n boodskap in die klets moet tik? Hierdie mikrobesluite, ver van arbitrêr, is die aktiewe kweek van die nuwe etikette en volksmond wat hiërargie en ander sensitiwiteite weerspieël.
En dit gebeur nie net aanlyn nie. Hierdie nuwe sensitiwiteit beïnvloed die manier waarop ons ons liggaam sosiaal gebruik, wat wissel van wanneer en hoe om die elmboog te stamp, tot hoe om met u oë te glimlag as u mond verswyg is.
Wat is die nuwe etikette oor wie die eerste keer moet slaag as u distansieer? Is daar ooit omstandighede wanneer dit aanvaarbaar is om te omhels? Kan ons 'n "stop en gesels" in 'n supermark doen as daar 'n tou buite is?
Natuurlik is die definisie van kastanje van Britse antropologie - met sy gepaardgaande tutkultuur - 'n mynveld vir nuwe vorme van alledaagse oortreding en geïrriteerdheid. Inderdaad, wat moet ons dink van mense wat nie 'n masker dra nie?
Spreek hulle skeptiese libertarianisme uit of sukkel hulle met hul geestesgesondheid? Wat nuwe uitdrukkings van empatie en fermheid word vereis en wanneer? Elke keer as ons inkopies doen, word hierdie vrae aan ons gestel terwyl ons die nuwe koronavirus-kultuur uitvind.
Vrae van die gemeenskap
Dan is daar ons veranderende gemeenskapsgevoel namate die fisiese radius van ons alledaagse lewe krimp en ons meer bewus raak van en selfs afhanklik is van, bure. Gaan hoekwinkels weer kernonderdele van die gemeenskapslewe word?
Intussen het ons verhouding met ons huise en ons eie gevoel van huishouding verskerp deur ontwrigting, verf en tuinmaak. Mense in gedeelde huise vind hul verhoudings baie meer intiem en afhanklik van mekaar. Kook word meer 'n geleentheid om 'n dag te struktureer, want mense leer baie hoe om suurdeegbrood te bak en dan na die volgende gier te beweeg.
Die opkoms en ondergang van sulke giere - wat gekenmerk word deur die toename in die verkope van fietse, tuingereedskap, selfdoen, e-inkopies - het ons baie te vertel oor ons ontluikende koronavirus-verbruikerskultuur.
Hoe sal ons in die gemeenskaplike ruimte vergader? Gaan Britse mense buite eet as die temperature daal? Sal dit sosiaal aanvaarbaar wees vir volwassenes om blikkies drank in openbare parke te drink? Hoe sal die krimpende ongemaklikheid om te besluit wie ingesluit en uitgesluit word groepe van ses in sosiale kringe afspeel?
Gesinne is besig om in hul nuwe verbindingswyses te begin. Shutter
Gesinsintimiteit moet opnuut aangeleer word in alternatiewe modusse soos Whatsapp-groepe en Zoom-oproepe. Aanvanklik het ons entoesiasties nagestreef, maar nou met meer volgehoue ​​maniere om in kontak te bly, hoe gereeld moet hierdie oproepe gedoen word? Wanneer moet dit 'n video-oproep wees en wanneer 'n normale oproep? Daar is die praktyk om memes en eenvoudige teksboodskappe aan te stuur, minimale betrokkenes wat tog verwantskap lewendig hou.
Al hierdie nuwe praktyke word gestruktureer rondom nuwe vorme van isolasie, eensaamheid, bekommernis en skuldgevoelens. Wat gaan ons aan Kersfees doen? Hoe sal geskenke geruil word? Watter innovasies sal plaasvind as ons nuwe maniere om uit te reik, uitvind? Watter nuwe vorme van eensaamheid en ellende, en samesyn en vreugde sal ons ontdek?
Het werk vir altyd verander?
Hoeveel werkers, nou bevry van die koste, uitputting en tyd van pendel, sal 'n terugkeer na hul werk aanvaar? Watter nuwe vorms van weiering en mag op die werkplek kom aan die orde? Watter organisatoriese bedryfskoste word bedrieglik? Elke nuwe daad van rasionalisering op die werkplek veroorsaak diep rimpeleffekte in die alledaagse spektrum.
Persoonlike ekonomieë verander. Sommige het groot voordeel daaruit om koste soos pendel en vakansie te vermy, terwyl ander die skokkende ineenstorting van hul inkomste ervaar. Aangesien die wenners en verloorders van die koronavirus-kultuur gesorteer word, sal baie mense besef dat hul voor-COVID verbruikerslewe en hul besteding moontlik nie binnekort sal terugkom nie.
Noudat die besef vasgestel het dat die koronavirus-kultuur 'n lang afstand is en nie 'n skerp skok nie, was die geskiedenis ooit so oop? Deur te fokus op die groot regeringsbesluite wat die basis van die nuussiklus is, kan ons die belangrikheid van nederige en mikro-transformasies mis, wat die basis is van hoe ons ons lewens leef en verstaan.
Terwyl ons oorgaan van die ervaar van die alledaagse as vreemd en vreemd, na die aanleer van nuwe vorme van sosiale bewustheid, samesyn en geïrriteerdheid, skep en ontdek ons ​​die nuwe normaal - die nuwe koronavirus-kultuur. Of dit nou beter of slegter is, die sosiale wetenskap van die alledaagse was nog nooit so opwindend nie.
Alan Bradshaw, professor in bemarking, Royal Holloway. Die Woordeboek van die Coronavirus-kultuur, onder redaksie van Alan Bradshaw en Joel Hietanen, word uitgegee deur Repeater Books.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waarom die Giggles word, is so aansteeklik