Jagter-versamelaars het lankal voor die koms van die landbou wortels in die Midde-Ooste gesit. Hul skepping van meer permanente huise het die ekologiese balans verander op maniere wat die gemeenskaplike muis laat floreer, toon navorsing.
"Die navorsing bied die eerste bewyse dat mense so vroeg as 15,000 jaar gelede op een plek lank genoeg was om plaaslike dieregemeenskappe te beïnvloed - wat die dominante teenwoordigheid van huismuise tot gevolg het," sê Fiona Marshall, professor in antropologie aan die Universiteit van Washington in St Louis. "Dit is duidelik dat die permanente okkupasie van hierdie nedersettings verreikende gevolge vir plaaslike ekologieë, dierehuise en menslike samelewings gehad het."
Die navorsing is opwindend omdat dit toon dat gevestigde jagter-versamelaars - nie boere nie - die eerste mense was om omgewingsverhoudinge met klein soogdiere te omskep, sê Marshall.
Deur die verskaffing van stabiele toegang tot menslike skuiling en kos, het jagter-versamelaars huismuise onder die pad na kommensalisme gelei - 'n vroeë fase van huishouding waarin 'n spesie leer hoe om voordeel te trek uit menslike interaksie.
Die bevindinge het breë implikasies vir die prosesse wat tot dierebedeling gelei het.
Huis muis en land muis
Die studie het uiteengesit om groot swaaie te verduidelik in die verhouding van huismuise tot wilde muiskomponente wat tydens die opgrawing van verskillende prehistoriese tydperke by 'n ou Natufiese jagter-versamelaar in die Jordaanvallei van Israel gevind is.
Die ondersoek van klein spesieverwante variasies in die molêre vorms van fossiele-tande wat tot soveel as 200,000-jare dateer, het 'n tydlyn aangebring wat gewys het hoe die populasies van verskillende muise op die Natufiese perseel fluktueer gedurende periodes van wisselende menslike mobiliteit.
Die analise het aan die lig gebring dat menslike mobiliteit mededingende verhoudings tussen twee spesies muise beïnvloed het - die huismuis (Mus musculus domesticus) en 'n kortstertveldmuis (M. macedonicus) Wat bly in en rondom moderne nedersettings in Israel.
Hierdie verhoudings is soortgelyk aan dié van 'n ander paar spesies wat genoem word as 'n splinternuwe muise wat navorsers onder semi-nomadiese Maasai-herders in die suide van Kenia ontdek het.
Die bevindinge dui daarop dat huismuise hulself in die Jordaanvallei se huise van Natufiese jagter-versamelaars oor 15,000 jaar gelede begin inkweek het en dat hul bevolkings opgestaan ​​en gegaan het op grond van hoe gereeld hierdie gemeenskappe opgetel het en na nuwe plekke verskuif het.
Wanneer mense vir lang tyd op dieselfde plekke gebly het, het huismuise hul niggies uit die land verower om die meeste van hulle buite die nedersetting te stoot. In tye van droogte, voedseltekorte of ander toestande het jagter-versamelaars meer gereeld verhuis, het die bevolkings van huismuise en veldmuise 'n balans bereik wat soortgelyk is aan dié van moderne Maasai-herders met soortgelyke mobiliteitspatrone.
Gepubliseer in die Verrigtinge van die Nasionale Akademie van Wetenskappe, bevestig die studie dat huismuise reeds meer as 3,000 jaar voor die vroegste bekende bewyse vir sedentêre landbou reeds in die woonbuurte van oostelike Mediterreense jagter-versamelaarsdorpies was.
Dit dui daarop dat die vroeë jagter-versamelaars nedersettings ekologiese interaksies en voedselwebs omskep het, sodat huismuise wat voordeel getrek het uit menslike nedersettings om wilde muise uit te kompeteer en hulself as die dominante bevolking vestig.
"Die kompetisie tussen kommensale huismuise en ander wilde muise het voortgegaan om te wissel, aangesien mense op ander tye meer mobiel geword het en meer sekondêr was. Dit dui op die sensitiwiteit van plaaslike omgewings tot grade van menslike mobiliteit en die kompleksiteit van menslike omgewingsverhoudings gaan terug in die Pleistoseen, "sê Lior Weissbrod, 'n navorsingsgenoot aan die Zinman Instituut vir Argeologie aan die Universiteit van Haifa in Israel.
Muise tande wat in die studie gebruik is, is tydens uitgrawings by die prehistoriese Natufiese nedersettingswerf van Eyna (ook bekend as Ain Mallaha) in die Jordaanvallei, noord van Jerusalem, verhaal. (Krediet: Basiskaart gegenereer deur Lior Weissbrod van Environmental Systems Research Institute (ESRI) data met behulp van ArcGIS v.9.1.)
Thomas Cucchi van die Nasionale Sentrum vir Wetenskaplike Navorsing in Parys gebruik 'n nuwe tegniek genaamd geometriese morfometrie om die muisfossiele te identifiseer en betroubare verskille in die minuscule oorblyfsels van huismuise en wilde spesies te onderskei. Die metode is afhanklik van hoë resolusie beeldvorming en digitale analise om spesieverwante variasies in molêre buitelyne te kategoriseer, amper so dun soos 'n enkele millimeter.
Die bevindinge en die tegnieke wat gebruik word om hulle te dokumenteer, is belangrik vir argeologiese navorsing in 'n wyer sin omdat hulle verdere ondersteuning verleen aan die idee dat skommelinge in antieke muisbevolkings as 'n volmag gebruik kan word vir die dop van ou verskuiwings in menslike mobiliteit, lewenstyl en voedselbedryf.
"Hierdie bevindinge dui daarop dat jagter-versamelaars van die Natufiese kultuur, eerder as later Neolitiese boere, die eerste was om 'n sedentêre leefwyse aan te neem en onophoudelik 'n nuwe soort ekologiese interaksie in die lewe te bring - naby samelewing met kommensale spesies soos die huismuis, "Sê Weissbrod.
"Die menslike dinamiek van verskuiwings tussen die mobiele en sedentêre bestaan ​​is ontrafel in ongekende detail in die rekord van skommelinge in die verhoudings van die twee spesies deur die tyd."