PressReader - Kuier: 2015-04-08 - On­nie stap el­ke dag 34 km ver na suk­ses
On­nie stap el­ke dag 34 km ver na suk­ses
Deur wind en weer het hy el­ke dag 34 km u­ni­ver­si­teit toe ge­stap. Nou proe hy uit­ein­de­lik hoe smaak suk­ses.
Wan­neer die on­der­wy­ser E­ric van der Byl (44) sê hy het ’n har­de pad ge­stap om die suk­ses te be­reik wat hy van­dag be­gin smaak, be­doel hy dit let­ter­lik.
Want hier­die vas­be­slo­te man het vir vyf jaar el­ke dag al­te­saam 34 km u­ni­ver­si­teit toe en te­rug ge­stap om sy graad­stu­dies te vol­tooi.
En hy het nie een dag uit die klas ge­bly nie, al moes hy tel­kens die Kaap­se weer in al sy glo­rie trot­seer, so­wel as gang­sters wat hom langs die pad be­roof het.
Die stap­pe­ry was maar een van die on­denk­baar moei­li­ke uit­da­gings wat E­ric van Ha­no­ver Park op die Kaap­se Vlak­te, die af­ge­lo­pe vyf jaar moes oor­kom om ver­le­de maand uit­ein­de­lik sy Ba­chel­or of E­du­ca­ti­on-graad aan die U­ni­ver­si­teit van Wes-Kaap­land (UWK) te ver­werf.
E­ric, ’n ge­trou­de man en pa van d­rie, het am­per el­ke dag met ’n maag wat raas van die hon­ger ge­trou sy klas­se by­ge­woon. Boon­op het sy vrou, De­ni­se, nie ’n vas­te werk ge­had nie. Die Van Der Byls het nooit ge­weet waar hul vol­gen­de maal­tyd van­daan sou kom nie. E­ric se kin­ders, Brandon (18), Cas­sidy (14) en S­han­non (9), het net soos hul pa ge­leer om aan te gaan, ten spy­te van wat ag­ter hul Wen­dy­huis se deu­re aan­ge­gaan het.
Om sy vrou en kin­ders te sien swaar­kry, was moei­lik vir E­ric, maar hy het ook ge­weet sou hy sy s­tu­dies op­gee en net voort­gaan om e­ni­ge werk te doen, sou hul­le in die ar­moe­de-si­klus vas­ge­vang bly.
Dit is hoe­kom E­ric deur­ge­druk het en vir die he­le 2014 ver­der op­ge­of­fer het deur vol­tyds te werk én vol­tyds te stu­deer. Hy sou saans18:00 in­val om sy nag­skof by sy werk in ’n vleis­fa­briek te be­gin, tot 06:00 die vol­gen­de og­gend.
Di­rek ná uit­val­tyd sou hy klas toe gaan en ná klas hom­self weer reg­kry vir werk. Tus­sen­deur moes hy ook sy prak­ties van se­we we­ke in­werk.
E­ric gee ’n lag­gie wan­neer hy by­voeg hy het nie ge­slaap nie, want Sa­ter­dae het hy by ’n skool ek­stra klas­se vir leer­ders aan­ge­bied en net Son­dae ’n bie­tjie ge­slaap voor­dat sy week van sla­pe­loos­heid weer die Maan­dag be­gin het.
En ná ja­re van klip­pe kou, het E­ric ’n graad ag­ter sy naam en is hy in Fe­bru­a­rie by die La­er­skool Park­fields in Ha­no­ver Park aan­ge­stel.
Moes gaan werK
E­ric is een van se­we kin­ders en het groot­ge­raak in ’n huis en ge­meen­skap waar om skool te vol­tooi, nie ’n pri­o­ri­teit was nie. Dit het swaar ge­gaan en so­dra jy kon, moes jy gaan werk.
Toe E­ric op 24 met De­ni­se trou, het hul­le ook eers op sy ou­ers se y­ard aan­ge­bly, maar sy wou nie só bly nie. E­ric het ’n huis vir hul­le pro­beer kry, maar sy sa­la­ris was ho­pe­loos te min. “Hoe nou?”het hy ge­won­der. “Ek het oor­tyd be­gin werk (in die fa­briek), maar dit was steeds nie ge­noeg nie. Ek het aan­vaar ’n huis is nie vir ons be­sko­re nie en ons het la­ter in Delft by my skoon­sus­ter op die y­ard in ’n Wen­dy­huis gaan bly.”
E­ric het in­tus­sen ook diep in die skuld be­land, om­dat hy kos op skuld be­gin koop het. De­ni­se het vir d­rie dae per week teen R50 per dag by ’n crè­che ge­werk.
Die geld­nood was al so erg dat E­ric op die aan­de wat sy sa­la­ris in­be­taal word, om mid­der­nag bank toe ge­gaan het om al sy geld te trek voor­dat die de­biet­or­ders be­gin af­gaan het.
“In die Wen­dy­huis moes ons ons­self met plas­tiek toe­maak op re­ën­dae (om­dat dit in­ge­re­ën het). Ek het be­gin dink daar móét ’n an­der ma­nier wees. Ek het nie fi­nan­si­ë­le en gees­te­li­ke in­tel­li­gen­sie ge­had nie, maar het ge­weet ek kon nie dit (skuld) vir my kin­ders na­laat nie,”sê E­ric erns­tig.
toe kom VER­AN­DE­RING
E­ric het sy toe­vlug in lees ge­vind. Hy was ver­al lief vir fi­lo­so­fie­se boe­ke en die By­bel, om­dat hy ant­woor­de vir sy ar­moe­de daar­in ge­soek het. En dit was ver­al die boek Man’s Se­arch
for Me­a­ning deur Vik­tor Fran­kl, wat tot E­ric deur­ge­dring het. In die boek ver­tel Fran­kl oor sy tyd in ’n kon­sen­tra­sie­kamp, ter­wyl hy die heel­tyd bly droom het daar­van om ’n siel­kun­di­ge te word.
“Ek was nie fi­siek in die tronk soos hy (Fran­kl) nie, maar ek was in die tronk van my om­stan­dig­he­de. Ek moes kyk hoe ek vry­heid kon kry in my den­ke. Ek het meer
po­si­tief ge­raak en din­ge het vir my be­gin ge­beur,” ver­tel E­ric.
Stap een was om eers sy ma­triek te vol­tooi, wat hy in 2007 ge­doen het. Maar E­ric wou dit ver­der vat.
Die groot ver­an­de­ring het ge­kom toe hy in 2009 ’n ad­ver­ten­sie van UWK sien waar­in hul­le men­se die ge­leent­heid bied om ver­der te stu­deer. Hy het aan­soek ge­doen en is aan­vaar om ’n graad­kur­sus in on­der­wys te doen.
“Ek het da­de­lik ge­dink waar gaan ek die geld kry, want my pay het net ge­gaan vir huis­hou­de­li­ke uit­ga­wes. Ek het ge­bid vir ’n deur­braak en won­der bo won­der die R3 500 re­gis­tra­sie­geld ge­kry. Op 17 Ja­nu­a­rie 2010, die dag van my re­gis­tra­sie, het ek nie tra­vel­geld vir te­rug huis toe ge­had nie en ek het ge­stap. Dit sou nie die laas­te keer wees nie.”
Dit was maar die be­gin van ’n lang pad, want nie net moes E­ric op sy ou­der­dom leer aan­pas by ’n u­ni­ver­si­teit nie, maar die beurs waar­op hy ge­hoop het, kon hy nie kry nie. E­ric, wat A­fri­kaans en le­wens- o­ri­ën­te­ring aan­bied, het ge­hoor die beurs is eint­lik net vir wis­kun­de- en we­ten­skap­on­der­wy­sers.
“Ek het vir baie dae vir 16 ure in ’n ry ge­staan om my saak te be­pleit. En om ’n stu­die­le­ning te kry, moes ek so­me kind of in­kom­ste ge­had het. Maar daar was net die kin­ders se Al­lPay en my vrou se on­ge­reel­de in­kom­ste.
“Dit was ver­ne­de­rend om my per­soon­li­ke sa­ke so oop te gooi en dan was my aan­soek el­ke keer ver­werp,”ont­hou E­ric die moei­li­ke tye.
Dit was uit­ein­de­lik sy goeie pun­te aan die ein­de van sy eer­ste jaar wat ge­maak het dat hy toe nie hoef te be­taal het nie, ver­dui­de­lik E­ric dank­baar. Vir al die an­der ja­re daar­na het E­ric toe ’n beurs ge­kry.
Sy blyd­skap in sy eer­ste jaar was eg­ter van kor­te duur toe hy weens ’n ad­mi­nis­tra­tie­we fout vir ’n vyf jaar in plaas van vier jaar-kur­sus ge­re­gis­treer het. Dit het ge­maak dat E­ric druip, om­dat sy mo­du­les kort was. Selfs al het hy goeie pun­te vir sy an­der vak­ke ge­kry.
Dit was die eer­ste keer dat E­ric wou tou op­gooi.
“Dit het een­dag hard ge­re­ën en my skoe­ne was deur­nat en het be­gin los­trek. Ek het dit som­mer net daar langs die pad uit­ge­trek en op my sok­kies ge­loop. My rug­sak was ook sop­nat en ek het an­der men­se se boe­ke daar­in ge­had. Ek dink toe ook nog dat daar nie eens kos by die huis wag nie en dit sou die laas­te strooi wees.”
God was aan die werk, want toe E­ric by die huis kom, was daar kos. Dit het hom weer krag ge­gee om aan te gaan. Die vol­gen­de dag het hy op kam­pus ge­hoor hul­le het die ad­mi­nis­tra­tie­we fout ag­ter­ge­kom en dat hy wel slaag.
din­ge gaan in sy guns
Van toe af het din­ge sta­dig be­gin be­ter gaan vir E­ric. In sy twee­de jaar in 2011 was sy aan­soek om ’n men­tor en fa­si­li­teer­der te word, suk­ses­vol, al moes hy aan­vank­lik hoor hy is“te oud”.
“As fa­si­li­teer­der help jy nu­we stu­den­te. Ek wou net nie hê ie­mand an­ders moes so suk­kel soos wat ek ge­suk­kel het nie,”sê hy pas­sie­vol.
E­ric het hom so goed van sy taak ge­kwyt dat hy die toe­ken­ning vir beste fa­si­li­teer­der uit 500 stu­den­te ge­wen het. En in 2012 was hy weer ge­kies, hier­die keer was hy ’n stap­pie ho­ër toe hy die fa­si­li­teer­pro­gram moes be­stuur.
“Dit was ’n groot oom­blik vir my, want ek wou iets vir my al­ma ma­ters en ge­meen­skap be­te­ken,”sê E­ric. Só het E­ric sy s­tu­dies suk­ses­vol vol­tooi. Sy klas­maats en lek­tors het ver­le­de maand ty­dens hul gra­de­pleg­tig­heid die eer­ste keer uit­ge­vind van sy taw­we stryd en dat hy el­ke dag 34 km heen en te­rug ge­stap het om by die klas te wees.
“Dit was mý stryd en dit het my ster­ker ge­maak. Ek wou ook nie dit as ’n ver­sko­ning ge­bruik vir e­nig­iets nie. Ek het krag uit my kin­ders ge­put,”sê E­ric sag.
Din­ge het ver­der in E­ric se guns be­gin swaai toe Wit­te­bo­me Ho­ër­skool in Wyn­berg, Kaap­stad, vir hom ’n pos aan­bied. E­ric sê hier was dit soos om in die“pa­ra­dys te werk”, maar toe die La­er­skool Park­fields in Ha­no­ver Park hom ook ’n pos aan­bied, het hy dié skool in sy ge­meen­skap ge­kies.
E­ric en sy ge­sin bly da­rem nie meer in ’n Wen­dy nie. Hul­le bly nou in ’n drie­slaap­ka­mer­huis in Ha­no­ver Park, maar hy is ver van ryk wees af.
Hy is eg­ter trots dat hy hom­self stel­sel­ma­tig uit sy ar­moe­de be­gin be­vry het en ’n werk doen wat reg­tig ’n ver­skil kan maak. En dít al­les het hy stap vir stap ge­doen.
HOOF­FO­TO EN BO: Ar­moe­de het vir E­ric van der Byl (44) ge­dryf
om, ten spy­te van die uit­da­gings, nooit op te
gee om sy droom om on­der­wy­ser word, prys