Lees Hoofstuk 6 hieronder. In hierdie hoofstuk van Die Lucky Strike (Zebra Press, R200) word die Sluiper gekonfronteer met die verraad wat sy neef teen hom gepleeg het. Hy word ook ontnugter deur die vrou in sy lewe en hy besef dat hy skille voor sy oë gehad het.
Wees gewaarsku, hierdie verhaal is nie vir sensitiewe lesers nie. Tonele word in grafiese detail beskryf en kan mense ontstel. Steve se taalgebruik is op die man af en ongesensor.
My sig was beperk. My linkeroog was toegeswel en ek kon nie die bloedkoeksels in my regteroog bykom nie. Ek hoef nie myself te kon sien om te weet nie. My wange was opgeswel, my oogbanke voos geslaan, my ribbes gebreek en my neus flenters. Ek het ’n vergroting van die milt en lewer gevoel en geraai my organe sal moontlik eerste ingee. Die bloed in my skouerholtes was van bo af, waar die rieme en kettings soos beitels deur my polse gesny het. Op die grond onder my was ’n poel bloed. Dalk ’n liter en ’n half. Die inwendige bloeding buite rekening gelaat, was my bloedverlies ’n tipiese klas vier. Dit weet ek weens die koue in my blaaie en my hartklop wat gejaag het soos die karweiers genoeg suurstof deur my liggaam probeer kry het.
Daar het ek gehang. Vasgeketting. Met ’n wenas oor ’n oorhoofse balk opgewen. Soos ’n slagding. Soos Pietsnot. Ek wat altyd op my voete wou sterf. Nou oopgespalk soos ’n gemeste kalf op die Olyfberg.
Die koel aand het ’n tintelende trek deur die bedompige skuur gesmokkel. Vir ’n sekonde was daar verligting. My porieë het dit opgeslurp. Toe trek die wolk van sweet en bloed weer oor my toe. Ek wou my ore inspan, maar daar was net ’n eentonige geruis in my middeloor.
Ek was eers bewus van sy teenwoordigheid toe ek sy asem teen my hare voel. Hy het vlak voor my gestaan toe hy selfingenome begin praat het. Ek sou sy stem tussen honderd tarentale uitken. Skril, venynig, sinies.
Ek moes dood. Dadelik en meer suksesvol as tydens sy vorige mislukkings. Daarvan sou Darius seker maak. Die duiwel in hom wou egter die proses uitrek. Vir sy genot. En sy dors na aksie. Sy onverbloemde jaloesie.
Ek kon nie meer praat nie. My kake kon nie woorde vorm nie. Ek wou vasstel of Tes in die vertrek is. Ek het daaraan getwyfel. Sy was allesbehalwe ’n koue slagter. As ek reg onthou, een met ’n delikate maag vir geweld.
Ek kon hulle sien deur die oog wat nog nie toegeswel was nie. Twee gedaantes. Een in wit en een in kakie. Op die vloer, ’n koelhouer vol bier, vir effek. Die stank van wild; karkasse dalk. Of wildsvelle. Ek kon sien hoe Darius vir Siebert knik. Hier kom dit nou, het ek gedink. Ek was nie seker of ek nog so ’n hou sou kon deurstaan nie. Ek het op my tande begin byt, maar hulle het saam uitgestap en die skuurdeur toegeslaan.
Haar besluit om by sy diaboliese plan in te val, het glo iets te doen gehad met die feit dat ek haar fisiek aangerand het. As ek Darius reg verstaan het. Ek twyfel egter of Tes ingeligis oor die volle omvang van Darius se siek plan. Sy vrou,Isolde, sterf en hy versteek haar tot sy plan twee dae later voltrek kon word. Hy jaag ’n haatbende in om my huis af te brand en my te vermoor, maar nie voor hy haar wegsmokkel en sy vrou, Isolde, se lyk in die puin los om saam met my te verkool nie. Almal glo dat dit Tes se oorskot is. Ook ek. Ek moet hom krediet gee vir die oordaad van detail. Hy het selfs die vroue se ringe omgeruil. Darius en Tes verdwyn sodra hulle kan, maar sonder om moontlike onvoorsiene gebeure in ag te neem. Soos die kans dat ek die vuur sal oorleef. In stukke en onherkenbaar verbrand, maar lewend genoeg om hulle op te spoor. Per on--geluk, om eerlik te wees. Ek begin stadig die gemors in my jaart op ’n hopie hark. Die as wat Tes se beste vriende op ’n grasperk in die Pretoriase Botaniese Tuine gestrooi het, was nie die oorskot van Tes Mallet nie, maar dié van Darius se vrou, Isolde. En wie weet watter ander onthullings ek nog te wagte kan wees. Dis nou as ek lewend daar kan uitkom, het ek gedink.
Waar ek aan ’n ketting hoog deur ’n balk in die skuur van meneer en mevrou Keiser gehang het, moes ek erken dat ek ordentlik geflous was. Dat drie jaar van my lewe ’n mite was. In ’n parallelle heelal. Dit alles was amper te absurd om oor te vertel. Die jaloerse kameraad kry my uitgegooi uit professionele diens; sien dan dat ek in die privaat sektor meer geld as hy verdien, en met dieselfde vaardighede begin hy my moorde na-aap. Dan gaan raak ek verlief op sy skelmpie, en dit op sy troue. Hy reël my moord en verdwyn met Tes.
Ek wou pluk aan die ketting, maar alle krag het my verlaat. As my arms uit my skouers kon skeur, kon ek ten minste op die grond sit. Maar nie eers daardie gelukkie was my beskore nie. Ek kon nie ’n enkele spier beveel nie. Tog het my vel iets gevoel. ’n Koeligheid. ’n Ligte trek.