Gert Rautenbach: Die Wind Sal Ons Dra
Die Wind Sal Ons Dra
Die Iranese filmmaker Abbas Kiarostami is in Julie vanjaar oorlede. Omtrent elke huldeblyk het Jean-Luc Godard se nou beroemde voorspelling gedra:
Movies started with Griffith and ended with Kiarostami.
Ek onthou hierdie fliek van hom: The Wind Will Carry Us, van bykans twintig jaar gelede.
Dit gaan oor 'n televisiespan van Tehran wat reis na 'n klein Koerdiese dorpie in die berge om 'n begrafnisritueel te verfilm, 'n Ou tannie is op sterwe en hulle glo dat dit die laaste kans sal wees om hierdie ritueel op film vas te vang, aangesien die tradisie vinnig besig is om uit te sterf.
Daar aangekom is hulle in 'n netelige posisie: hoe om die tyd te verwyl terwyl hulle wag vir haar dood, sonder om "onsensitief" voor te kom.
Tot hul verbasing en konsternasie wil die ou tannie nie sterf nie - hoe lank moet hulle wag? Hul huur 'n klein seuntjie om vir hulle te spioeneer op haar toestand.
Hierdie situasie is verbasend ryk in refleksie en betekenis - half komies, half tragies.
Die irriterende herhalende struktuur - spioeneer, rapporteer, wik en weeg, nog 'n dag, nog 'n nag - trek die kyker letterlik in die skoene van die filmmakers - totdat jy self wens dat die ou vrou nou moet sterf.
Hulle wil haar nie ontmoet nie.
Sal haar dood "die moeite werd wees" - word die ongevraagde vraag wat oor die fliek hang. Wat is die moeite werd? Waarom is die ritueel belangrik?
Die fliek eindig met ongelooflike eenvoud deur gewoon net die lank afgewagte begrafnis van 'n afstand te wys.
Die een se dood is werklik die ander een se brood.
Die woorde "Die Wind Sal Ons Dra" kom uit 'n gedig van die Iranese vrouedigter Forough Farrokhzad. Dit word in die fliek voorgedra
And entrust your lips, replete with life's warmth,
Geplaas deur Gert Rautenbach om Dinsdag, September 20, 2016
Etikette: flieks , gedigte
Unknown Woensdag, September 21, 2016 11:21:00 vm.
Unknown Woensdag, September 21, 2016 11:23:00 vm.
Mooi en interessante inskrywing, Mnr Rautenbach. Dankie veral vir die bekendstelling aan Forough Farrokhzad se pragtige gedig!
Hier is my vinnige voorlopige vry vertaling - vertalings, soos die ver-taal-ing van enige iets anders, is nooit maklik nie en u is welkom om kritiek te lewer:
In my nag, so bondig, helaas,
is die wind oppad om die blare te ontmoet.
My nag, so kort, is gevul met verwoestende angstigheid.
Maar wag! Hoor jy die gefluister van die skaduwees?
O! Hierdie geluk voel so vreemd vir my.
Ek is gewoond aan moedeloosheid.
Dáár, in die nag, is iets aan die gebeur –
Die maan is rooi en ongeduldig.
En die wolke, klouend aan die dak
wat enige oomblik kan ingee,
wag soos 'n skare rouende vroue
vir die geboorte van die reën.
Een sekonde, en dan niks.
Agter die venster,
bewe die nag
en die aarde stol in haar tol.
Agter hierdie venster bekommer 'n vreemdeling
homself oor my en jou.
Jy in nou groenigheid,
lê jou hande – daardie brandende herinneringe –
op my hande wat so hou van liefhê.
En vertrou jou lippe – oorvol van die lewe se warmte –
om my lippe aan te raak.
Die wind sal ons dra!
Gert Rautenbach Woensdag, September 21, 2016 3:35:00 nm.
Unknown Vrydag, Mei 19, 2017 7:37:00 nm.
Ek sal Mnr Rautenbach graag wil hoor praat oor Godard se Goodbye to Language. Daarvan te wete gekom deur die volgende skakel: https://www.theguardian.com/french-film-first/2017/mar/31/goodbye-to-language-review-jean-luc-godard-returns-in-3d