Mense het verskillende idees oor wat met jou gebeur wanneer jy doodgaan. Omdat ek in Jesus glo en die Bybel as sy Woord aanvaar, gaan ek my nie steur aan wat Hindoes en Buddhiste oor reïnkarnasie, die Brahman en Nirvana sê nie. Ons is bestem om een maal te sterf (Heb.9:27); ons bestaan nie in ‘n eindelose siklus van lewe en dood nie.
Ek gaan myself ook nie ophou met ateïste wat sê dat daar niks na die dood is nie. Diep in elke mens se hart het hy ‘n sin van die ewigheid: “[God] has put eternity into man’s heart” (Pd.3:11, ESV).
Ek stel ook nie belang in ‘n Paradys met beeldskone maagde waarna miljoene Moslems uitsien nie. Volgens Mt.22:30 gaan ons nie in die hemel trou nie. Ek het ook nie tyd vir die Katolieke se vagevuur, waarin die vlamme mense se sonde wegbrand, sodat hulle later hemel toe kan gaan nie. Die plek waar jy is wanneer jy doodgaan is waar jy bly (Lk.16:26).
My kwessie is met dié wat sê dat hulle in Jesus en die Bybel glo, maar sy lering oor lewe na die dood verwerp. My kwessie is met dié wat in sieleslaap glo en dit verkondig. Dit is immers húlle preke, seminare, boeke, tydskrif artikels en blog inskrywings wat God se kinders verwar.
In hierdie preek wil ek wys wat die Bybel te sê het oor lewe na die dood. Deur sy opstanding het ons reeds die ewige lewe in ons harte (Jh.6:47, 17:3), en sal ons dit eendag in ons liggame ontvang (1 Kor.15).
As jy in Jesus glo sal jy in alle ewigheid nie sterf nie, maar selfs na die dood saam met Hom lewe (Jh.11:25-26). Dit geld natuurlik vir ons siele voordat dit vir ons liggame geld; daar is talle Bybeltekste wat dit bewys.
Lewe na die dood in die Ou Testament
Ek het eenkeer ‘n preek gehoor waarin die man gesê het dat Abraham, Noag en ander Ou Testament gelowiges in limbo of die gevangenis van die doderyk was, en dat hulle ná Jesus se kruisdood bevry is. Maar nêrens in die Ou- of Nuwe Testament is daar ‘n teks wat dit sê nie. Daar is meer genoeg bewyse dat Ou Testament gelowiges aan die einde van hulle aardse lewe hemel toe is.
Alhoewel Henog nie gesterf het nie, het God hom aan die einde van sy reis hemel toe gevat (Gn.5:24, Heb.11:5). Elia het ook nie gesterf nie en is met ‘n strydwa van vuur hemel toe (2 Kon.2:11). In Lk.9:30-31 het hy saam met Moses (wat gesterf het) aan Jesus verskyn op die berg van verheerliking. Volgens Lukas het hulle in heerlikheid verskyn: hulle het uit die hemel uit gekom.
Toe Jakob sy asem uitgeblaas het, “is hy by sy volksgenote versamel” (Gn.49:33). Dit het gebeur ‘n paar maande voordat hy begrawe is (Gn.50). Duidelik het sy siel nie in die graf geslaap nie, en beteken die vers dat hy hemel toe is.
Jesus het dit ook geglo. Toe die Sadduseërs Hom oor die opstanding probeer vastrek het, het Hy gesê: “Julle dwaal, omdat julle die Skrifte nie ken nie en ook nie die krag van God nie… En wat die opstanding van die dode betref—het julle nie die woord gelees wat tot julle deur God gespreek is nie: Ek is die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob? God is nie ‘n God van dooies nie, maar van lewendes.” (Mt.22:29, 31-32).
Die feit dat die Here nogsteeds hulle God was, beteken dat hulle by Hom in die hemel gelewe het. Hoeveel te meer sou Hy dan nie hulle liggame in die toekoms kon opwek nie? Die Hebreërskrywer bevestig dat hulle pelgrims op die aarde was, en dat hulle oppad was na die hemelse stad toe (Heb.11:10, 13-16).
Vir die volle beloning van nuwe liggame en ‘n nuwe aarde moes hulle vir die wederkoms gewag het (Heb.11:39-40). Tot dan sou hulle saam met talle ander gelowiges van die hemelse pawiljoen af moes toekyk hoe dié wat nog op die aarde was hulle wedloop voltooi het (Heb.12:1). Dié wat dit tot aan die einde volhard se geeste sal volmaak wees in die hemel (Heb.12:22-23).
Die Psalmdigters het ook geglo dat hulle na die dood in die hemel sou wees. Dawid het in Ps.23:4-6 gesê dat gelowiges deur die vallei van die dood sal gaan, en dat hulle daarna vir ewig in die Here se huis sal woon.
Ps.49 stel ‘n duidelike kontras tussen die dood van gelowiges en ongelowiges. Ongelowiges se siele daal na die doderyk toe neer (Ps.49:15, 20), terwyl God die psalmdigter se “siel loskoop van die mag van die doderyk, want Hy sal [hom] opneem.” (Ps.49:16). Daar het jy dit: ongelowiges daal neer, terwyl die Here gelowiges opneem.
Asaf het dit ook geglo. Toe hy ‘n groot krisis beleef het, het hy gesê: “U sal my lei deur u raad en my daarna in heerlikheid opneem. Wie het ek buiten U in die hemel? Buiten U begeer ek ook niks op die aarde nie.” (Ps.73:24-25). Selfs as sy liggaam beswyk het, het hy ‘n erfenis in die hemel gehad (Ps.73:26).
In Pd.12:7 lees ons dat “die stof na die aarde terugkeer soos dit gewees het, en die gees na God terugkeer wat dit gegee het.” Iemand het op ‘n video het gesê dat die gees in Pd.12:7 na die mens se asem verwys. ‘Wanneer jy sterf blaas jy jou asem uit en slaap jou siel in die graf; jy gaan nie na die Here toe nie,’ het hy gesê. ‘Dit is wat Pd.12:7 beteken.’
Maar as hy die hele gedeelte gelees het, sou hy in Pd.12:5 gesien het dat die persoon na sy ewige huis toe gaan. Moet ons regtig glo dat die graf sy ewige huis is? Of is dit die hemel vir dié wat die Here ken en Hom vrees (Pd.12:1, 13)?
Lewe na die dood in die Nuwe Testament
Satan en mense se sonde verblind hulle, sodat hulle nie die Bybel verstaan nie (2 Kor.3:14-15, 4:4). Die Jehova’s Getuies gebruik bv. Jh.1:1 (‘…en die Woord was God’) om te wys dat Jesus nie God is nie.
Net so is daar mense wat die glashelder Nuwe Testament tekste oor lewe na die dood gebruik om te sê dat daar geen lewe na die dood is nie. As jy egter die verse in hulle letterlike en normale konteks lees, sal jy sien dat hierdie mense die kat aan die stert beet het.
Ek het in ‘n vorige preek (‘Jesus se dood en joune’) gewys dat Lk.23:43 presies beteken wat dit sê, en dat die misdadiger aan die kruis dadelik hemel toe is toe hy gesterf het: “En Jesus antwoord hom: Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees.”
Soek gerus die preek op vir ‘n breedvoerige verduideliking van die vers, asook vir ‘n weerlegging van die Sewendedag Adventiste se verkeerde interpretasie daarvan.
In Jesus se vertelling van die ryk man en Lasarus, het Lasarus by sy dood na ‘n plek van vertroosting toe gegaan waar Abraham is (Lk.16:22, 25, vgl. 13:28, 22:37-38). Toe die ryk man gesterf het en begrawe is, het hy na ‘n plek van pyniging toe gegaan (Lk.16:22-25).
Sommige mense sê dat hierdie ‘n gelykenis is, en dat ons nie ons teologie oor lewe na die dood hieruit moet neem nie. Maar let asseblief op dat Jesus sy lering teen die geldgierige Fariseërs gemik het (Lk.16:14, 1-13, 19). As dit net ‘n storie was en daar geen pyniging na die dood is nie, sou Jesus se lering nie tande gehad het nie. Die Fariseërs sou Hom uitgelag het, omdat daar nie lewe na die dood is nie, en omdat ons siele rustig in die graf sal slaap.
Jesus se gebruik van eiename soos Abraham en Lasarus dui aan dat sy lering nie net ‘n storie is nie, maar geskiedenis (Hy het nooit eiename in ‘n gelykenis gebruik nie). Maar al kon iemand ‘n saak uitmaak om te wys dat dit ‘n gelykenis is, moet ons nogsteeds vra of Jesus oor lewe na die dood sou gepraat het as dit nie so was nie? Sou Hy sy hoorders mislei en verwar het as mense se siele eintlik in die graf slaap? Sou Hy vals inligting in sy storie ingewerk het, soos om te sê dat daar mense in ‘n plek anderkant die graf is, terwyl hulle geliefdes nog op die aarde is (Lk.16:27-28)? Wat is enigsins die punt van Lk.16:19-31 as daar nie ‘n hemel of hel is ná die dood nie?
Soos Jesus het Paulus ook geglo dat gelowiges ná die dood hemel toe gaan. Volgens hom was dié wat nog op die aarde gelewe het in die liggaam, en nie by die Here nie (2 Kor.5:6). As iemand egter doodgaan en sy liggaam verlaat, is hy by die Here (2 Kor.5:8). Daar is nie iets tussen-in nie. As jy nie by Jesus in die hemel is nie, is jy in jou liggaam op die aarde en andersom. Dit leer Paulus ook in Fil.1:22-23 vir ons:
“Maar as ek in die vlees moet lewe, dan beteken dit vir my vrugbare arbeid; en wat ek sal kies, weet ek nie. Want ek word van weerskante gedring: ek het ‘n verlange om heen te gaan en met Christus te wees, want dit is verreweg die beste”.
Vir Paulus was dit beter om te sterf en na Jesus toe te gaan, as om in sy liggaam op die aarde te lewe. As sieleslaap waar is, sou Paulus verseker nie gesê het dat die dood beter is as die lewe nie, “want ‘n lewendige hond is beter as ‘n dooie leeu.” (Pd.9:4). Die dood is ‘n wins, omdat dit hom na Christus toe neem (Fil.1:21). As dit hom in die graf gelos het, sou dit ‘n verlies gewees het.
In Op.6:9-11, 20:4 lees ons van die onthoofde martelare se siele wat in die hemel is. Heb.12:23 praat van “die geeste van die volmaakte regverdiges” wat saam met Jesus en sy engele in die hemel is. In Op.7:9-10 praat Johannes van gelowiges uit alle nasies wat in die hemel is. Dit gebeur voor die wederkoms, die finale oordeel, die opstanding van die dooies, en die nuwe hemel en aarde (vgl. Op.20-22).
Ek het vroeër uit Lk.16:22-24 gewys dat ongelowiges dadelik na ‘n plek van pyniging toe gaan wanneer hulle doodgaan. Daar is ander verse in die Nuwe Testament wat dit bevestig.
In Jh.17:12 sê Jesus dat Judas die seun van die verderf is, en volgens Hd.1:18, 25 het hy gesterf en ná sy eie plek toe gegaan. As ons die twee verse saam lees is dit nie moeilik om te raai dat hierdie plek die hel is nie. Dit is tog wat Jesus in Mt.26:24 bedoel het: “…wee daardie man deur wie die Seun van die mens verraai word! Dit sou vir hom goed gewees het as daardie man nie gebore was nie.”
2 Pt.2:4, Jud.6 praat van gevalle engele wat in die duisternis van die hel vasgebind is met kettings. Soos hierdie engele is die goddelose ook alreeds in die hel. 2 Pt.2:9 in die ESV sê: “the Lord knows how…to keep the unrighteous under punishment until the day of judgment”. Jud.7 praat van die bewoners van Sodom, Gomorra en die omliggende stede wat huidiglik “die straf van die ewige vuur ondergaan.”
As ‘n misdadiger gevang word moet hy in die tronk sit, totdat sy saak voor die hof kom en hy gevonnis word. So is dit ook met die ongelowiges: hulle gaan dadelik hel toe wanneer hulle sterf; hulle moet daar wag vir die oordeelsdag om voor God se hof te verskyn en gevonnis te word.
Elke ongelowige sal vir ewig gevonnis word (Mt.25:41, 46), maar Judas se straf sal bv. erger wees as keiser Augustus s’n, omdat hy van beter geweet het. Hy het meer lig gehad as die keiser, maar het dit verwerp. Dit is presies wat verse soos Mt.11:20-24, Lk.12:47-48, 20:47, Jk.3:1, Op.20:12-13 vir ons leer.
Lewe na die dood en sieleslaap
‘n Vrou het my eenkeer kom sien oor ‘n artikel wat sy op die internet ontdek het. Die outeur het gesê dat gelowiges nie hemel toe gaan wanneer hulle sterf nie, maar dat hulle siele in die graf slaap. Hy het ‘n paar tekste aangehaal om dit te ‘bewys’. Die vrou was verward. Ons het elke vers in sy konteks gelees en tot die volgende slotsom gekom:
 Ps.115:17 gaan nie oor sieleslaap nie: “Die dode en almal wat na die stilte neerdaal, sal die HERE nie loof nie”. Die konteks gaan oor mense wat afgode aanbid, en so leweloos soos hulle gode word (Ps.115:4-8). Húlle is dié wat in die doderyk neerdaal en nie die Here loof nie.
Wat God se kinders betref sê die Psalmdigter in die volgende vers: “maar óns sal die HERE prys, van nou af tot in ewigheid. Halleluja!” (Ps.115:18). Wanneer ongelowiges doodgaan prys hulle nie die Here nie; gelowiges doen dit wel.
 Ps.146:4 gaan nie oor sieleslaap nie: “Sy gees gaan uit, hy keer terug na sy aarde toe; op daardie dag is dit met sy planne gedaan.” Die Psalmdigter se punt is dat ons nie op mense moet vertrou nie, omdat hulle toekomsplanne daarmee heen is wanneer hulle doodgaan (Ps.146:3-4). Hy sê nie dat daar nie lewe na die dood is nie.
 Pd.9:5, 10 gaan nie oor sieleslaap nie: “Want die lewendes weet dat hulle moet sterwe, maar die dooies weet glad niks nie, en hulle het geen loon meer nie, want hulle nagedagtenis word vergeet… Alles wat jou hand vind om te doen, doen dit met jou mag, want daar is geen werk of oorleg of kennis of wysheid in die doderyk waar jy heengaan nie.”
Weer moet ons na die konteks kyk. Volgens Pd.9:6, 9 het die mense wat in die doderyk is nie meer deel aan die werk, kennis, wysheid of plesier wat onder die son plaasvind nie. Salomo se punt is dat ons hard moet werk en beplan terwyl ons nog op die aarde is.
Sy punt is dieselfde as Jesus s’n in Jh.9:4: “Ek moet die werke doen van Hom wat My gestuur het, so lank as dit dag is; die nag kom wanneer niemand kan werk nie.” Niemand dink op grond van hierdie teks dat Jesus na sy dood nie meer kon werk nie. Hoekom dink ons dit dan wanneer ons Pd.9 lees?
Dié wat gesterf het verloor nie hulle identiteit of persoonlikheid nie. Jy bly Joe van Jaarsveld as jy in die hemel is (Lk.16:23). Jou siel raak ook nie onaktief nie. Jy sal die Here saam met ‘n groot menigte van hemelwesens en gelowiges prys (Op.7:9-12). Jy sal die Here se teenwoordigheid, liefde, troos, verkwikking en versorging geniet (Op.7:15-17). Jy sal nie hartseer wees, pyn hê of sonde doen nie, maar volmaak wees (Op.7:17, Heb.12:23).
 Hd.7:60 en ander verse wat van gelowiges se dood as ‘slaap’ praat, beteken nie dat ons siele in die graf slaap nie: “En [Stefanus] het op sy knieë neergeval en met ‘n groot stem uitgeroep: Here, reken hulle hierdie sonde nie toe nie! En met dié woorde het hy ontslaap.”
Volgens Hd.7:55-56 het Stefanus gesien hoe die hemel oopgaan; hy het God se heerlikheid gesien en Jesus wat aan die regterhand van God staan. Terwyl sy vyande hom gestenig het, het hy uitgeroep: “Here Jesus, ontvang my gees!” (Hd.7:59). Stefanus het geglo dat hy oppad was na Jesus toe vir Wie hy nou-net gesien het. Vir Stefanus was die dood so skadeloos soos slaap.
 1 Ts.4:15 gaan nie oor sieleslaap nie. Paulus sê “dat ons wat in die lewe oorbly tot by die wederkoms van die Here, die ontslapenes hoegenaamd nie sal vóór wees nie.”
Dit is belangrik om te onderskei tussen wat met ‘n gelowige se liggaam gebeur wanneer hy doodgaan, en wat met sy siel gebeur. En dit is Paulus se punt. Dié wat nog by die wederkoms lewe se liggame sal nie voor hulle afgestorwe broers en susters s’n verheerlik word nie (1 Ts.4:16-17).
Dié wie gesterf het se siele is egter by die Here. Wanneer Jesus kom sal hulle saam met Hom na die aarde toe terugkeer (1 Ts.3:13, 4:14, Kol.3:4). Hy sal hulle liggame opwek en verheerlik, en hulle siele daarmee verenig (1 Ts.4:16, 1 Kor.15:35-55).
“Bemoedig mekaar dan met hierdie woorde,” sê die apostel in 1 Ts.4:18. As die vorige verse oor sieleslaap gaan, kan ons nie vir Karen op haar sterfbed sê: ‘Jy gaan vir Jesus in sy heerlikheid sien’ nie (Jh.17:24). Ons sal eerder moet sê: ‘Lekker slaap.’ En hoe bemoedig dít haar?
Sal dit haar nie meer help om die waarheid te hoor, dat elke gelowige by sy of haar dood hemel toe gaan nie? En omdat Jesus die dood oorwin het, hoef sy dit nie te vrees nie (1 Kor.15:55, Heb.2:14-15, Op.1:18). Dit geld vir almal wat in Jesus glo.
As jy nog nie in Hom glo nie wil ek by jou aandring om dit vandag te doen. Jy sal nie spyt wees nie, maar sal wens dat jy dit al vroeër gedoen het. En as jy die dag op jou sterfbed lê, sal jy saam met die Paulus kan sê: “Want vir my is die lewe Christus en die sterwe wins.” (Fil.1:21).
On April 13, 2017 April 17, 2017 By baptistekerkkemptonparkIn Christus,Dood,Jesus,Kruis,Verlossing
In sy lied, Another day in Paradise, sing Phil Collins van hoe die ryk mense in ons samelewing die armes ignoreer. Volgens hom moet ons twee keer dink en dankbaar wees vir die voorregte wat ons het: ‘O, think twice… just another day for you and me in Paradise.’
Maar solank as wat daar sonde in die wêreld is, kan geen aardse rykdom dit in ‘n Paradys verander nie. Om die poorte van die Paradys oop te maak, moes Jesus aan die kruis gesterf het. Dit is o.a. die les wat ons in Lk.23:39-43 leer.
As jy vandag vir ‘n Jood vra wie die Beskermer van Israel is, sal hy vir jou sê dat dit die Israeli weermag is. Israel vertrou al lankal nie meer op die Here nie, maar op hulle militêre vernuf. Dit is ook algemeen bekend dat hulle ‘n militêre Messias verwag. Dit was ook waar van die misdadiger in v.39.
Volgens Mt.27:44 het beide misdadigers vir Jesus uitgelag. “As U die Christus is, verlos Uself en ons,” het een van hulle in v.39 gesê. Hy het nie ‘n gekruisigde Messias gesoek nie, maar een wat hom van die Romeine se onderdrukking en van die dood sou red.
Vandag nog is daar sulke mense: hulle wil hê dat Jesus hulle van sonde se gevolge moet red (die dood en die hel), maar nie van die sonde self nie. En omdat Hy nie aan hulle eise voldoen nie, laster hulle Hom en sê hulle dat Hy nie die ware Here, Messias en Verlosser is nie (v.39). Maar hulle het vergeet dat Hy gekom het om ons van ons sonde te bevry, en nie sodat ons vry kan wees om dit te doen nie.
Sommige mense se harte word sag wanneer hulle ouer word. Maar daar is ander wat hard word. Hulle lig hulle vuiste na die hemel toe as dit met hulle sleg gaan (Op.16:9, 11). Selfs op hulle sterfbeddens is hulle so hard soos graniet, en wil hulle niks met die Here te doen hê nie.
‘n Ateïs op sy sterfbed in Glasgow het op John Paton gespoeg toe hy met hom oor Jesus gepraat het. Toe Paton vir hom wou bid het hy gesê: ‘Pray for me to the devil… I have hated [God] in life, and I hate Him in death!’ Met hierdie woorde is hy die ewigheid in.
Een van die misdadigers aan die kruis was so, en hieroor het die ander een hom aangespreek. Die man het tot sy sinne gekom en wou nie meer saam met sy vriend gelaster het nie. ‘n Paar dinge kon dit veroorsaak het.
Dalk het hy gesien dat Jesus nie terug gelaster het nie (1 Pt.2:23).
Dalk het Jesus se gebed vir sy oortreders hom beïndruk (v.34).
Dalk het hy die bordjie bokant Jesus se kop oordink, en besef dat Hy regtig die Koning van die Jode is (v.38).
Hoe dit ookal sy, God het sy oë oopgemaak vir die waarheid. Hy wou nie meer deel gehad het aan sy eie of ander se sonde nie, en het daarom sy vriend bestraf en gesê: “Vrees jy ook God nie, terwyl jy in dieselfde oordeel is?” (v.40).
Sy vriend het onder God se vervloeking aan ‘n kruis gehang (v.40, Dt.21:22-23). Hy was op die randjie van die ewigheid. Elke hartklop of asemteug kon sy laaste gewees het. Moes hy dan nie eerder die Here gevrees het (v.40), om genade gesmeek het en hom bekeer het, as om vir Jesus te laster nie?
Moenie dink jy kan jou bekering uitstel totdat jy op jou sterfbed lê nie. Jy weet nie eers of jy ‘n sterfbed sal hê nie; dalk gaan jy opslag dood in ‘n karongeluk. Of dalk het jy op jou sterfbed geen begeerte om tot bekering te kom nie, omdat jy so verhard geraak het soos die rower in v.39.
Gebruik dan die kans wat die Here vir jou gee en bekeer jou. Moenie die sonde oortuiging wat jy vandag in jou hart voel uitstel nie, maar reageer daarop. J.C. Ryle het gesê: ‘Het jy ‘n neiging om te begin bid? Stel dit dadelik in plek. Dink jy daaraan om regtig die Here te dien? Begin onmiddellik. Geniet jy geestelike lig? Sorg dat jy daarvolgens lewe. Moenie die kanse wat jy het verspeel nie, want anders sal die dag kom wat jy dit wil gebruik, maar nie kan nie.’
As hierdie woorde jou hart aanspreek, moet jy vandag in berouvolle gebed na Jesus toe kom. Sê vir Hom van die lelike dinge wat jy gedoen het en van die bose dinge wat in jou hart is (Hy weet buitendien). Glo dat Hy bekwaam is, en dat sy kruisdood voldoende is om jou te red.
David Brainerd vertel van ‘n Indiaan wat gesê het dat God regverdig sou wees as Hy besluit het om haar in die hel te straf. Sy het gesê dat sy niks kon doen om haarself te red nie, en dat sy vir ewig hel toe sou gaan as Christus nie alles vir haar gedoen het nie.
‘n Ander vrou het in gebroke Engels vir hom gesê: ‘Me try, me try, save myself, at last my strength be all gone (meaning her ability to save herself)… Den last, me forced let Jesus Christ alone, send me hell if He please… Did not me care where He put me, me lobe [love] Him for all.’
Die rower aan die kruis was soos hulle en het vir sy vriend gesê dat hulle hierdie straf verdien (v.41). Hy het sy sonde erken, die skuld op homself gepak, indirek bely dat God regverdig was om hom te straf, en dat hy die verdiende beloning vir sy dade ontvang het (Rm.3:4).
Jesus het dieselfde straf as hulle ontvang, maar het niks verkeerd gedoen nie. Die man het dit bely; hy kon uit Jesus se optrede gesien het dat Hy die onskuldige Seun van God is (v.41, 4, 15, 22, 47, Jh.8:46, 2 Kor.5:21, Heb.4:15, 1 Pt.2:22).
“Dink aan my, Here, wanneer U in u koninkryk kom,” het hy vir Jesus gesê (v.42). Hy het geweet dat die klag in v.38 waar is, en dat Jesus die Messiaanse Koning van die Jode is. Hy het ook geweet dat Jesus t.s.v. sy kruisdood op die troon sou sit om as Koning te regeer.
Op grond van Jesus se sagmoedige liefde en die gebed in v.34, het hierdie misdadiger die vrymoedigheid gehad om te vra dat Jesus in sy Koninkryk aan hom moes dink. Dit is asof hy gesê het: ‘Ek weet dat ek nie ‘n plek in die Koninkryk verdien nie, maar al wat ek vra is dat U aan my sal dink wanneer U daar kom.’ Hy het besef dat hy nie iets kon doen om God se guns te verdien nie, maar dat hy geheel en al afhanklik was van sy genade.
Om soos die rower gered te word moet die volgende vyf dinge met jou gebeur:
 Jy moet besef dat jy verlore is. Hoe kan iemand tot bekering kom as hy nie sy nood vir die Verlosser sien nie? Iain Murray skryf: ‘No one was converted without knowing that he needed to be.’
 Jy moet erken dat jy God se straf verdien, en dat Hy regverdig is om jou te straf: jý is skuldig en Hý nie (v.41). As jy dit nie erken nie, sal jy sy Naam laster wanneer jy in pyn op jou sterfbed lê (v.39).
 Jy moet God se oordele vrees (v.40). Sal jy op jou knieë voor die Koning val en om genade smeek as jy Hom nie vrees nie?
 Jy moet erken dat Jesus die Koning en Here is (v.42). Jy moet jouself bereid verklaar om onder sy heerskappy te lewe, en nie maar net ‘n Verlosser soek wat jou van die slegte gevolge van sonde kan red nie (v.39).
 Jy moet glo dat Hy ‘n liefdevolle Verlosser is, en dat Hy vol van genade is. Iemand wat dit nié glo nie, sal nie die vrymoedigheid hê om Hom vir vergifnis en die ewige lewe te vra nie (v.42).
Ek het reeds onder die vorige punt gewys dat niemand so vermetel moet wees om te dink hy gaan op sy sterfbed tot bekering kom nie. En tog leer v.40-43 ook vir ons om nie wanhopig te raak nie; Jesus is instaat om dié te red wat baie erg gesondig het, asook dié wat op hulle sterfbeddens lê.
Oor die afgelope paar jaar het verskeie mense vir my gesê dat hulle nie meer seker is of God se kinders dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan nie. ‘Kan dit dalk wees dat ons siele saam met ons liggame in die graf sal slaap totdat Jesus weer na die aarde toe terugkeer?’ het hulle gevra.
Maar uit v.43 en talle ander Bybeltekste weet ons dat gelowiges se siele dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan. Kom ek wys vir jou wat ek bedoel.
In antwoord op die rower se versoek het Jesus gesê: “Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees.” (v.43). Dit is asof Hy gesê het: ‘Jy hoef nie te wag tot in die toekoms nie. Ek het vir jou redding gebid en vir jou sonde gesterf (v.34, 1 Pt.3:18); jy sal vandág al saam met My in die Paradys wees.’
Daar is mense wat sê dat die Paradys nie dieselfde plek is as die hemel nie. Maar volgens 2 Kor.12:2-3, Op.2:7, 22:14 is die Paradys nie ‘n ander plek as die hemel nie. Die Griekse woord Paradys [paradeisos] verwys na ‘n tuin of park van plesier, en volgens Op.22 is dit presies wat die hemel is. Dit is as’t ware ‘n herstelde tuin van Eden – net beter.
Ander sê weer dat daar nie leestekens in die Grieks is nie, en dat die vertalers die komma op die verkeerde plek gesit het. Volgens hulle het Jesus nie gesê: ‘Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees’ nie. Hy het eerder gesê: ‘Voorwaar Ek sê vir jou vandag: Jy sal saam met My in die Paradys wees.’
Die implikasie is dat Jesus nie vir die man gesê het wanneer hy saam met Hom in die Paradys sal wees nie, maar net dat hy eendag saam met Hom daar sal wees. Volgens dié wat so glo, het die man se siel saam met sy liggaam in die graf geslaap (of opgehou om te bestaan). Maar daar is ten minste vyf probleme met hierdie interpretasie.
 Jesus het nooit gesê: ‘Voorwaar Ek sê vir jou vandag’ nie. Hy het altyd gesê: ‘Voorwaar Ek sê vir jou,’ en dan volg wat Hy gesê het. Hoekom sou Jesus buitendien vir die man gesê het dat Hy vandag iets vir hom sê? Dit is mos voor die hand liggend dat Hy dit nie gister of môre vir hom wou sê nie.
 Om in Grieks ‘n woord te beklemtoon, moet jy dit voor in die sin plaas. In dié geval maak dit perfek sin dat ‘vandag’ die eerste woord in Jesus se aanhaling is. Die man wou baie graag in Christus se Koninkryk gedeel het (v.42). Jesus het hom verseker dat sy begeerte op dieselfde dag nog vervul sou word (v.43). Toe die man daardie oggend opgestaan het was hy oppad hel toe, en toe hy teen die aand oorlede is was hy in die hemel!
 Toe Jesus in v.46 gesterf het, het Hy gesê: “Vader, in u hande gee Ek my gees oor!” Toe Jesus sy laaste asem uitgeblaas het, het Hy sy oorwinning in die doderyk aangekondig en is Hy hemel toe (v.46, 1 Pt.3:18-20, Ef.4:8-10, Kol.3:15).
In die Ou Testament het die hoëpriester ‘n dier se bloed in die allerheiligste ingebring (Lv.16); toe Jesus Homself vir ons geoffer het, het Hy as die hemelse Hoëpriester in die allerheiligste van die hemel ingegaan (Heb.9:24).
As Jesus dan in v.46 in die hemel was, maak dit sin dat Hy in v.43 vir die rower gesê het dat hy saam met Hom daar sou wees.
 Dit sou nie vir die man ‘n troos gewees het om te weet dat hy eers by die wederkoms saam met Jesus in die hemel gaan wees nie. Die troos het juis daarin gelê dat dit op dieselfde dag nog gebeur het.
 Die res van die Skrif leer vir ons dat God se kinders dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan. Vir nou gaan ek net die verwysings gee; in die volgende preek (‘Die waarheid oor lewe na die dood’) sal ek die verse hieronder uitlê, en ook die tekste verduidelik wat skynbaar die dwaallering van sieleslaap verdedig.
Verse wat direk of indirek bewys dat gelowiges dadelik hemel toe gaan as hulle sterf is die volgende: Gn.5:24 en Heb.11:5, 2 Kon.2:11 en Lk.9:30-31, Ps.23:4-6, 49:16, 73:24-25, Sp.14:32, Pd.12:7, Mt.22:32, Lk.16:22-26, Jh.17:24, Hd.7:55-60, 2 Kor.5:8, Fil.1:21, 23, Kol.3:4, 1 Ts.3:13, 4:14, Heb.12:22-23, Op.7:9-10, 14:13, 20:4.
Tog is die grootste prys nie om hemel toe te gaan nie, maar om by Jesus te wees. Dit is beter om saam met Jesus in die storm te wees, as op droë land sonder Hom; saam met Hom in die woestyn, as in die Beloofde Land sonder Hom; langs Hom aan die kruis, as in die Paradys sonder Hom (v.43).
Die groot troos van v.43 is nie ‘die Paradys’ nie, maar ‘saam met My’. Jesus is die juweel van die hemel. Dit is Hy wat die hemel hemel maak. As jy Hom eers ontmoet het sal jy verstaan wat ek bedoel. Niemand is soos Hy nie. Waar het jy al ooit iemand ontmoet wat so liefdevol, volmaak, sagmoedig, goed, sterk, barmhartig, vriendelik, goedhartig, nederig, gehoorsaam, lieflik, gaaf, getrou en geduldig is soos Hy?
Ken jy enigiemand anders wat ‘n gruweldood deurgemaak het om sy haters van hulle sonde en God se oordeel te red? Wie ken jy wat ‘n geharde misdadiger sal vergewe en vir hom ‘n plek in die hemel sal gee, nadat hy aanvanklik gespot en gelaster het (v.34, 43, Mt.27:44)?
Jesus se liefde vir sondaars is soos ‘n kristalhelder fontein wat vir duisende jare aanhou vloei, soos die Vaaldam wat oorloop, soos die sonskyn wat jou omring en die hele hemel ophelder, en soos die suikersoet stroop wat ‘n koeksister deurweek. As jy jou bekeer en in Hom glo sal sy dood die giftige angel uit joune uittrek, sodat jou dood so skadeloos sal wees soos slaap (1 Kor.15:55, Hd.7:60).
 John G. Paton: Missionary to the New Hebrides, p.44
 J.C. Ryle, Holiness, p.182 (vry vertaal)
 Jonathan Edwards, Works: vol.2, pp.406-407
 Ibid, p.403
 Iain Murray, The Old Evangelicalism, p.22
 Sommige sê op grond van Jh.20:17 dat Jesus nie na sy dood hemel toe is nie. Sien my preek, Die wonderwerk wat my lewe verander het vir ‘n verduideliking van hierdie vers. Op dieselfde trant verduidelik D.A. Carson hierdie vers breedvoerig op pp.641-646 van sy Johannes-kommentaar.