Users browsing this forum: bewareshadows, ChinaBull, eric35, Google [Bot], Morvan, Ruune Rebellion, scarrie, skotyw, spartakmixtapes, The Ghost of '99, Wanderer, wrencat1873 and 131 guests
4,955,741 1,562 77,819 4,559 SET Vertaallab 79 Maria van Daalen – De taal van de Boodschapper (NL, ZA) – Ooteoote Over ooteoote
Gepubliceerd op: vrijdag 10 juni 2016 Serie Vertaallab / Vertalingen | Door Rozalie Hirs Vertaallab 79 Maria van Daalen – De taal van de Boodschapper (NL, ZA)
Op de vroege morgen toen de gedachte van weggaan de neiging van blijven overwon, zag ik hem de zoom van zijn kleed vullen met rozen, basilicum, hyacinten en geurige kruiden. Ik zei: Je weet, de bloemen blijven niet en het rozenhof komt zijn belofte niet na, en de wijzen hebben altijd gezegd: aan wat niet blijft moet je je niet hechten. (Saadi, ‘De rozentuin’, in de vertaling van J.T.P. de Bruijn) Het jonge rode blad van de rozenstruik in april is alweer groen uitgespreid, fijn gekarteld, een schaduw
Ik keek toch. Is de rechtsstaat voor iedereen
terwijl jij het verschil niet ziet. Een paspoort heeft geen huidskleur,
waarts, zo liet ik het vallen, drie droppels rood en zoet, en bevend, belegen zoals ik, eeuwig, gerijpt als God, zoals fotonen
DIE TAAL VAN DIE BOODSKAPPER
Op die vroeë oggend toe die gedagte om weg te gaan die neiging om te bly oorwin het, het ek hom die soom van sy kleed sien vul met rose, basilikum, hiasinte en geurige kruie. Ek het gesê: Jy weet tog, die blomme bly nie en die rooshof kom sy belofte nie na nie, en die wyse het altyd gesê: aan wat nie bly nie moet jy jou nie heg nie. (Saadi, ‘De rozentuin’ – vertaling in Afrikaans deur Annemarié van Niekerk uit de Nederlandse vertaling van J.T.P. de Bruijn)
Die jong rooi blad van die roosboom in April is alweer groen oopgesprei, fyn gekartel, ‘n skadu
vir ‘n hegmossie wat drukbesig insekte soek, pik, kakel.
Die vliegtuiggeluid hoog bo hom maak hom, soos vir my, nie onseker nie,
weg, weg, uitgesit? Of die pad huis toe, langs cumulostratus wolke, soos ’n god deur die eter
met vlerke aan die voete en ’n tirsusstaf.
Moet ek dan miskien die ontluikende klimop pluk, ’n dionisiese vers opsê, ’n plengoffer van Kretensiese wyn
uitgiet in die Roostuin, waar geen grond is om dit te ontvang,
slegs ’n ewig bevrore vyver wat veerwolke spieël?
‘Wend u, wend u, u Sulammitiese…’
Ek laat die some uit my hande glip maar draai my nie om
na die blou van die teëltablo, en die poue nie,
na die twee pilare wat een ingang is,
na die stroom tussen beide.
Kon ek nog teruggaan? (‘Terug, kom terug, Sulammitiese…’)
Is die enigste taak van die boodskapper nie: bring die boodskap?
Ek is nie die boodskap nie
ongeag watter vors my na u stuur.
Ek skryf die advies
wat na nege eeue aanspoel by die adres waarvandaan dit ontsnap het
en eers eksoties is, dan ’n gedig, en ten slotte die asem van ’n arm danser
wat voor God dans. Laat my u aanskou,
’n engel sonder liggaam of genade,
dink daaraan dat niemand my beter ken as u nie
en kies. Daar is geen ruimte vir afwesigheid.
Selfs die rooiborsie probeer my van die bank af jaag waar ek sit met ’n boek wat nie wil vlot nie,
’n son wat nie wil opgaan nie, ’n lied wat verdrink in die kruisementtee
wat koud geword het, nog net meisies/muggies/motte lok, geen helder gedagtes nie;
die skadu van Plato bly nie agter my op die buitemuur orent nie.
Ek sweer jou, ek was seker van die oorwinning,
die lourierkrans uit die kombuis het op die rak gelê en geur
die dowemansore van die dowenetel het tussen die onkruid geswier
van my wense en verlangens: huis toe, huis toe –
maar huis was weg, weg, het stof geword, soos met ons elkeen sal gebeur – nog bietjie wag, dit duur nie lank nie, dit maak nie seer nie
of byna nie, nes die tandarts;
ek durf nie kyk nie.
Tog het ek gekyk.
Is die regstaat vir almal
of is dit ‘n sukkelbestaan, kyk of jy kry waarop jy reg het, dink jy,
of waar ander sê dat hulle reg op het,
terwyl jy die verskil nie sien nie.
’n Paspoort het geen velkleur nie,
velkleur het geen paspoort nie,
’n pad het hoogstens ‘n stippellyn. In die middel.
’n Vink vlieg oor die heg
sonder om rekening te hou met die bure
of met die grens tussen lande en eiendom.
Daar is min dinge so mooi as die werklikheid
maar ek begryp ook nie waarom ek nie welkom is nie,
asof ek my toegangskaartjie nie betaal het nie.
Ek het dit nie betaal nie, my moeder wel.
Sy lê onder die grond, tussen hier en daar,
dit is naby, ek neem ’n handvol aarde saam,
kyk, daardie sederhoutkissie op my skryftafel,
as ek dit so mag noem, ’n notaboekie op my knie.
Weet jy wat van die lied geword het? Die lied van die lyster,
ook die lied van die korsmos, en van die krimpvarkie; en die basso coninuo van ’n ver onweer, die kontrapunt
van die spoor van ’n hoefyster, drie dae oud, in die sneeu.
Daar kleef bloed aan.
Die bloei van goudverf van ’n ikoon, onder duisend kerse,
die bloei van ’n rooi jas in die oggendlig,
die bloed van ’n man wat al drie dae lank op die grond lê.
Ou bloed. Swart soos drukink, soos weersin, soos die oog van angs,
daar is niks meer om te sê nie.
Het ek gedink.
Toe het die maan opgekom,
in drie dele, een vir elke kwartier,
haal asem, daar is geen diepte meer nie.
die ekster gryp in. ‘Roep!’
As iemand roep, kan dit ook aand word
en dag en middag, en weer aand;
maar oggend word dit nie.
Iemand moet roep.
Iemand moet roep, baie hard
en dan moet iemand roep,
en iemand roep. Iemand, en iemand, en iemand
en iemand, roep.
Die ekster het sy stert gesprei totdat alles diepblou was;
tot ons gesien het dat die cumulostratus en die windvlae,
tot ons gesien het dat die Wilde Jag en die doodsoorsake
en die onvindbare koeël en die leë bevel,
tot ons gesien het dat daar onder die taal,
dat daar onder die taal ’n holte was.
’n Klein holte. Net genoeg vir die veldmuis om weg te kruip,
vir die lied om ’n grondtoon te versamel,
vir een sonneblomsaad wat wortel geskiet het, en uitgeloop het, en vertrap is,
en so dieselfde grond gevoed waaruit dit voortgekom het.
Ek het na die maan gekyk.
Ek het na die maan gekyk en ek het my glas wyn geneem en behendig,
soos ’n derwisjdanser, met een hand opgehef en een hand na-
het ek dit laat val, drie druppels rooi en soet, en
bewend, beleë soos ek, ewig, geryp soos God, soos fotone
uit die hand van die Maker: dankie. Dankie, my liefste. Ek weet nou
dat jy bestaan.
Daar is ’n weg. Ek weet nie waar dit is nie.
Daar is ’n weg. Ek hoor ver klokgelui,
daar vaar ’n skip verby sonder dat ek die water sien,
daar vlieg ’n reier oor sonder kaart of kompas. Of GPS.
Iemand het die blare van die esdoring uitgeknip teen die lug,
iemand het die lig van die sterre in ’n mantel versamel,
iemand het saggies gesing oor ’n nuwe fondament.
So wou God die wêreld hê,
so, daarvan is ek seker.
Nie met sekerhede nie maar met twyfels.
Met die skoonheid van die ewige ignoramus.
Met die liefde van om verlore te mag gaan.
Ooh, maak die deur oop, ek stap in!
Want iewers is ’n nuwe, en altyd ou, adres.
(Vertaald uit het Nederlands door Annemarié van Niekerk)
Bovenstaand gedicht werd door Maria van Daalen geschreven in opdracht van NIAS, een instituut van KNAW, voor de bijeenkomst op 27 mei 2016 ter gelegenheid van het afscheid van haar locatie in Wassenaar. Het gedicht begon met de gedachte aan de op handen zijnde verhuizing van Wassenaar naar Amsterdam, maar waaierde al snel uit naar alle migratie. De foto van de tuin van het NIAS in Wassenaar werd op 27 mei gemaakt door de dichter.
VOLGEN	RECENTE BERICHTEN	Poetry in motion 100: Jan Hanlo, Wij komen ter wereld