George Ramsay - Geskiedenis Podcasts - 2021
George Ramsay is op 3 Maart 1855 in Glasgow gebore. Hy verhuis na Birmingham op soek na werk. In 1874 het Ramsay 'n Aston Villa -oefensessie gesien terwyl hy in Aston Park gestap het. Ramsay het by die wedstryd aangesluit en sy uitstekende sokkervaardighede het daartoe gelei dat hy uitgenooi is om by die span aan te sluit. Dit was duidelik dat Ramsay veel meer van sokker weet as die res van die spelers en is aangestel as hul nuwe kaptein. Ramsay het later opgemerk dat die span se benadering tot sokker destyds '' 'n haas op die man en 'n groot balskop 'was.
In 1876 oorreed George Ramsay Archie Hunter om by Aston Villa aan te sluit. Hunter, wat vir Third Lanark sokker gespeel het, was 'n baie talentvolle voorspeler. Ramsay en Hunter het die sogenaamde 'verbygaande spel' bekendgestel. Dit was die belangrikste styl wat in Skotland gebruik is, terwyl die meeste spanne in Engeland staatgemaak het op die sogenaamde 'dribbelspel'.
Archie Hunter beskryf later die belangrike rol wat Ramsay gespeel het in die ontwikkeling van Aston Villa: Mnr. Ramsay was feitlik die stigter van die Aston Villa Football Club. Hy het goeie onderrig in die spel gehad terwyl hy in Skotland was, en as lid van die Oxford Club het hy baie ervaring opgedoen en aan verskeie eersteklas wedstryde deelgeneem. Mnr. Ramsay was 'n hoofrolspeler en kon enige posisie inneem en goeie rekenskap van homself gee. "
Soos Graham McColl opgemerk het in sy boek, Aston Villa: 1874-1998: "Die invloed van Ramsay, destyds Hunter, het daartoe gelei dat Villa 'n ingewikkelde verbygaande spel ontwikkel het, 'n revolusionêre stap vir 'n Engelse klub in die laat 1870's. Dit was 'n styl spel wat gebaseer is op dit wat destyds in Skotland algemeen was, wat destyds in Skotland algemeen was en wat deur Queen's Park, die kant van Glasgow, aangevoer is. Hierdie soort gesofistikeerde spanwerk was selde in Engeland gebruik. In plaas daarvan sou individue probeer om die bal so ver as moontlik te neem totdat hulle deur 'n teenstander gestop word. "
Ramsay het altyd 'n polo-pet en 'n lang kortbroek aangehad. William McGregor onthou later: 'Ek kan nou sien dat die kleinerige, goed geboude jongetjie met 'n swart-en-rooi gestreepte pet, rooi-en-blou hoepeltrui en dieselfde gekleurde kouse die bal in die hande kry uiterste vleuel, goed binne sy eie grondgebied, en gaan soos 'n blitsige bliksem, wikkel, die een na die ander verby die teenstanders en wag die bal tussen die stokke. "
In die seisoen 1880-81 het Aston Villa 21 van hul 25 wedstryde gewen. Hulle het ook daardie jaar die Staffordshire Cup gewen. George Ramsay was uitstekend. Ongelukkig het 'n ernstige besering Ramsay in Junie 1882 gedwing om uit eersteklas sokker te tree. Twee jaar later is hy as klubsekretaris aangestel. 'N Werk wat hy tot 1926 beklee het.
George Ramsay is in Oktober 1935 in Llandrindod Wells oorlede.
Terwyl ek in Skotland was, het ek kennis gemaak met die Calthorpe Football Club, wat vroeër die tweede span van Queen's Park gespeel het. Daar was 'n paar baie billike spelers in die Calthorpe en ek het besluit toe ek in Birmingham aankom om by hulle aan te sluit. Maar een van my mede-werkers, George Uzzell, het Aston Villa vir my genoem as 'n klub wat vinnig na vore gekom het en my gevra om lid daarvan te word. Ek het 'n geruime tyd getwyfel, maar uiteindelik het my vriend my vertel dat 'n 'broer Scot', mnr. George Ramsay, die Villa -kaptein was, en dit het my besluit. Ramsay was 'n Glasgow -man en het hom baie inspan om die Villa -span in die voorste posisie te bring. Hy was self 'n goeie regse voorspeler en is goed ondersteun deur W. B. Mason. Dus het ek na meneer Ramsay gegaan en ons het dadelik goeie vriende geword en dit bly tot vandag toe.
Mnr. 'N Rukkie voor hy vertrek het sy klub drie keer gelykop met die Glasgow Rangers vir die Scotch Cup. Hy was besig om sy doel te behou en vertel dat hy by die laaste geleentheid sy doel gered het ten koste van 'n gebreekte neus.
Aan David Ramsay
Ek smeek daarom, meneer, dat u my erkenning en beste dank sal aanvaar vir hierdie merkwaardige beleefde aandag, waaruit ek verwag dat ek baie genot en tevredenheid met die insae sal put, ek is meneer, u mees gehoorsame nederige dienaar
Die historikus en dokter David Ramsay (1749–1815) is opgelei aan die College of New Jersey en ontvang sy mediese opleiding aan die College of Pennsylvania, waaruit hy sy graad in 1772 ontvang het. In 1773 begin hy in Charleston, SC, en oefen hy dien in die 1770's en 1780's in die wetgewer van Suid -Carolina en in die kontinentale kongres in 1782 en 1785. In 1785 lewer Ramsay die geskiedenis van die revolusie van Suid -Carolina, kritiek omdat hy baie woordelikse materiaal uit die jaarregister bevat, 'n aanklag wat ook gehef teen sy belangriker werk, die History of the American Revolution, gepubliseer in 1789.
1. Thomas Allen, 'n boekhandelaar in New York en 'n vennoot in die firma Hodge, Allen en Campell, het op 1 Junie aan GW geskryf dat "dokter Ramsay my beveel het om 'n afskrif van sy geskiedenis van die Amerikaanse revolusie aan u voor te lê" (DLC : GW). GW se kopie van Ramsay's History is nou in die versameling boeke uit Washington's Library in die Boston Athenaeum. Beide volumes het GW se handtekening op die titelblaaie (Griffin, Boston Athenæum Collection, beskrywing begin Appleton P. C. Griffin, samestelling A Catalog of the Washington Collection in the Boston Athenæum. Cambridge, Mass., 1897. beskrywing eindig 170–71).
Was hierdie Brittanje se eerste swart koningin?
Q ueen Charlotte is byna twee eeue gelede oorlede, maar word steeds gevier in haar Amerikaanse stad. As u van die lughawe in Noord -Carolina af ry, kan u nie die monumentale bronsbeeld van die vrou wat na bewering die eerste swart koningin van Brittanje was, misloop, dramaties agteroor gebuig asof dit deur 'n straalmotor geblaas word nie. In die middestad is daar nog 'n prominente beeld van koningin Charlotte, waarin sy met twee honde loop asof sy 'n wandeling in Amerika van die 21ste eeu wil maak.
Straat na straat is na haar vernoem, en Charlotte self geniet die bynaam die koninginstad - alhoewel die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog kort nadat die stad ter ere van haar vernoem is, uitgebreek het, wat haar die koningin van die vyand gemaak het. En die kunsgalery van die stad, die Muntmuseum, bevat 'n weelderige portret van 1762 van Charlotte deur die Skotse portretskilder Allan Ramsay, wat die koningin van Engeland in koninklike klere van 17 jaar wys, die jaar nadat sy met George III getroud is.
Charlotte is geïntrigeerd deur sy naamgenoot. Sommige Charlotteans vind haar selfs liefdevol. 'Ons dink dat u koningin op baie vlakke met ons praat', sê Cheryl Palmer, direkteur van onderwys by die Mint -museum. "As 'n vrou, 'n immigrant, 'n persoon wat moontlik Afrika -voorouers gehad het, 'n plantkundige, 'n koningin wat slawerny gekant het - praat sy met Amerikaners, veral in 'n stad in die suide, soos Charlotte wat probeer om homself te herdefinieer."
Tog het Charlotte (1744-1818) baie minder resonansie in die land waar sy eintlik koningin was. As sy enigsins hier bekend is, kom dit uit haar uitbeelding in die toneelstuk van Alan Bennett as die vrou van die "mal" koning George III. Ons het vergeet of miskien nooit geweet dat sy Kew Gardens gestig het, dat sy 15 kinders gebaar het nie (waarvan 13 tot volwassenheid oorleef het) en dat sy 'n beskermheer van die kunste was wat Mozart moontlik in opdrag gehad het.
Hier is Charlotte 'n vrou wat nie so baie geïnteresseerd was as wat sy gereeld verdoem is nie. In die opening van Charles Dickens se A Tale of Two Cities word sy in die tweede paragraaf afgemaak: "Daar was 'n koning met 'n groot kakebeen en 'n koningin met 'n effense gesig op die troon van Engeland." Historikus John H Plumb beskryf haar as 'eenvoudig en ongewens'. Selfs haar dokter, baron Christian Friedrich Stockmar, het na bewering die bejaarde koningin beskryf as "klein en krom, met 'n ware mulatto -gesig".
'Sy was beroemd lelik', sê Desmond Shawe-Taylor, landmeter van die foto's van die koningin. 'Een hofdienaar het laat in die lewe van Charlotte gesê:' Die lelikheid van haar majesteit het heeltemal verdwyn. ' Daar was nogal 'n miaow faktor by die hof. "
Charlotte se naam is gegee aan deurpaaie in die hele Georgiese Brittanje - veral Charlotte Square in die New Town van Edinburgh - maar haar gebrek aan resonansie en glans in die gedagtes van Londenaars word gekenmerk deur die feit dat daar 'n klein plein in Bloomsbury is wat Queen's Square genoem word. In die middel is 'n beeld van 'n koningin. Gedurende 'n groot deel van die 19de eeu was die beeld van koningin Anne afgebeeld, en die plein was gevolglik bekend as Queen Anne's Square. Eers later is besef dat die beeld in werklikheid Charlotte en die plein wat Queen Square genoem is, uitgebeeld het.
Wag, sê jy dalk. Het Brittanje 'n swart koningin gehad? Het ek iets gemis? Helen Mirren het seker Charlotte gespeel in die film The Madness of King George en sy was, laas toe ek gelyk het, wit? Tog is die teorie dat koningin Charlotte moontlik swart was, al is dit sketsmatig, nogtans 'n geldwins.
As u koningin Charlotte van Mecklenburg-Strelitz gaan google, sal u vinnig 'n historikus met die naam Mario de Valdes y Cocom teëkom. Hy voer aan dat haar kenmerke, soos gesien in koninklike portrette, opvallend Afrika was, en beweer dat dit deur talle tydgenote opgemerk is. Hy beweer dat die koningin, hoewel Duits, direk afstammelinge was van 'n swart tak van die Portugese koninklike familie, verwant aan Margarita de Castro e Souza, 'n Portugese adellike vrou uit die 15de eeu wat nege geslagte verwyder is, waarvan sy afkoms sy oorsprong het in die heerser uit die 13de eeu Alfonso III en sy minnaar Madragana, wat volgens Valdes 'n Moor was en dus 'n swart Afrikaner.
Dit is 'n wonderlike 'wat as' van die geskiedenis. 'As sy swart was', sê die historikus Kate Williams, 'bring dit baie belangrike voorstelle oor nie net ons koninklike familie nie, maar ook dié van die grootste deel van Europa, aangesien die afstammelinge van koningin Victoria versprei is oor die meeste koninklike gesinne van Europa en As ons Charlotte as swart beskou, dan is koningin Victoria en ons hele koninklike familie, teenoor prins Harry, ook swart. 'n baie interessante konsep. "
Dit gesê, Williams en baie ander historici is baie skepties oor Valdes se teorie. Hulle voer aan dat die generasie -afstand tussen Charlotte en haar vermeende Afrika -voorouer so groot is dat die voorstel belaglik kan word. Verder sê hulle dat selfs die bewyse dat Madragana swart was, dun is.
Maar Valdes stel voor dat die manier waarop koningin Charlotte uitgebeeld word in Ramsay se portret uit 1762 - wat die Amerikaanse kunstenaar Ken Aptekar nou as vertrekpunt gebruik vir 'n nuwe kunsprojek genaamd Charlotte's Charlotte - die siening ondersteun dat sy Afrikaanse voorouers gehad het.
Valdes skryf: "Daar word van kunstenaars van daardie tydperk verwag om ongewenste kenmerke in die gesig van 'n onderwerp af te speel, te versag of selfs uit te wis. [Maar] Sir Allan Ramsay was die kunstenaar wat verantwoordelik was vir die meerderheid van die skilderye van die koningin en sy voorstellings van haar was die beslisste Afrikaner van al haar portrette. "
Valdes se voorstel is dat Ramsay 'n kampvegter teen slawerny was wat geen 'Afrika-kenmerke' sou onderdruk het nie, maar dit miskien om politieke redes sou beklemtoon het. 'Ek kan dit nie eerlik sien nie,' sê Shawe-Taylor. "Ons het 'n weergawe van dieselfde portret. Ek kyk redelik gereeld daarna en het nooit by my opgekom dat sy Afrikaanse kenmerke het nie. Dit klink asof die afkoms daar is en dit is nie onmoontlik dat dit in haar kenmerke weerspieël word nie. , maar ek kan dit nie sien nie. "
Is dit moontlik dat ander portretiste van koningin Charlotte haar Afrikaanse kenmerke saggies kon trap? "Dit maak baie meer sin. Dit is heel moontlik. Die ding met Ramsay is dat hy, anders as Reynolds en Gainsborough, wat nogal onnauwkeurig was in hul portrette, 'n baie akkurate voorstelling van sy onderdane was, sodat as sy effens meer Afrikaans lyk sy portrette as ander, dit kan wees omdat sy beter uitgebeeld is. Hoe kan jy dit sien? Sy is dood! "
Shawe-Taylor sê dat 'n meer leersame bron van beelde van koningin Charlotte moontlik die vele karikature van haar in die British Museum kan wees. "Nie een van hulle wys haar as 'n Afrikaan nie, en jy sou vermoed dat hulle dit sou doen as sy duidelik van Afrika -afkoms was. Jy sou verwag dat hulle 'n velddag sou hê as sy dit was."
Trouens, Charlotte was moontlik nie ons eerste swart koningin nie: daar is 'n ander teorie wat daarop dui dat Philippa van Hainault (1314-69), die eggenote van Edward III en 'n vrou wat moontlik 'n Afrikaanse afkoms gehad het, die titel het.
Wat Valdes betref, blyk dit dat hy 'n onafhanklike historikus van die Afrika -diaspora is wat aangevoer het dat Peter Ustinov, Heather Locklear, die Medicis en die Vanderbilts 'n Afrikaanse afkoms het. Sy teorie oor Charlotte verskyn selfs op www.100greatblackbritons.com, waar sy saam met Mary Seacole, Shirley Bassey, Sir Trevor McDonald, Zadie Smith, Naomi Campbell en Baronness Scotland verskyn as een van ons groot Britte. Ondanks die feit dat Charlotte so ontvang het, het sy nog nie veel aandag gehad tydens die jaarlikse Black History -week in Brittanje nie.
Miskien moet sy meer kry. Die suggestie dat koningin Charlotte swart was, impliseer dat haar kleindogter (koningin Victoria) en haar agter-agter-agter-agterkleindogter (koningin Elizabeth II) Afrika-voorouers gehad het. Miskien word ons koningsgesin baie interessanter in plaas daarvan om net 'n saai klomp half ingeteelde wit styfies te wees. Miskien - en dit is net 'n teorie - sou die Windsors dit goed doen om hul Afrika -erfenis op te eis: dit kan 'n PR -staatsgreep wees, wat die bande van ons koningin se geliefde Gemenebest sal versterk.
Of sou ons koninklike familie bedreig word as daar getoon word dat hulle voorvaders in Afrika het? "Ek dink glad nie so nie. Daaraan sou geen skaamte geheg wees nie," sê die koningshistorikus Hugo Vickers. "Die teorie beïndruk my nie, maar selfs as dit waar was, sou die hele ding in hierdie stadium so verdun gewees het dat dit nie minder kon saak maak vir ons koninklike familie nie. Dit sou beslis nie wys dat hulle aansienlik swart is nie. "
Wat fassinerend is aan die projek van Aptekar, is dat hy begin het met die fokusgroepvergaderings met mense van Charlotte om uit te vind wat die koningin en haar portret vir die burgers van die Amerikaanse stad beteken. "Ek het my leidrade ontneem uit die passievolle reaksies van individue wat ek gevra het om my te help verstaan ​​wat koningin Charlotte vir hulle verteenwoordig."
Die gevolglike reeks skilderye is 'n reeks riffs op die Ramsay -portret van Charlotte. In die een wys 'n herbewerkte gedeelte van die portret die gesig van die koningin met die woorde "Black White Other". 'N Ander Aptekar -doek bevat 'n nog strakker close -up waarin die koningin se gesig bedek is met die woorde "Oh Yeah She Is".
Onder diegene wat die fokusgroepe van Aptekar bygewoon het, is die kongreslid Mel Watt, een van baie min Afro-Amerikaners in die Huis van Verteenwoordigers en wat die 12de distrik van Noord-Carolina, wat Charlotte insluit, verteenwoordig. "In privaat gesprekke het Afro-Amerikaners nog altyd erkenning gevind vir 'n gevoel van trots in hierdie 'geheim'," sê Watt. 'Dit is wonderlik dat hierdie bespreking nou uit die kas na die openbare plekke van Charlotte kan kom, sodat ons almal dit kan erken en vier.'
Wat van die idee dat sy 'n immigrant was - 'n Duitse tiener wat aan die einde van die 18de eeu 'n nuwe lewe in Engeland moes maak?
'Ons was in daardie dae baie meer immigrantvriendelik as wat ons vriendelik was vir mense van kleur,' sê Watt. "Ons het almal besef dat ons almal van 'n ander plek af kom. Maar daar was altyd 'n gevoel van ontkenning, selfs uitstoot, oor swart wees. Om die geskiedenis bo -op die tafel te plaas, moet geleenthede bied vir uitdagende, genesende gesprekke."
Bepaal Valdes se teorie afdoende dat koningin Charlotte Afrikaanse voorouers gehad het? Amper nie. En as sy Afrikaanse voorouers het, sou dit beteken dat ons maklik kon aflei dat sy swart was? Dit hang seker af van hoe ons definieer wat swart is. In die VSA was daar vir baie dekades 'n baie belaglike 'een-druppel-reël', waardeur 'n blanke persoon met 'n persentasie 'swart bloed' nie as werklik wit beskou word nie. Alhoewel dit net 'n historiese nuuskierigheid is, is dit onlangs op omstrede wyse deur die Afro-Amerikaanse advokaat Alton Maddox Jr., wat aangevoer het dat Barack Obama nie die eerste swart president sou wees nie.
In 'n era van beroemdhede met gemengde rasse, soos Tiger Woods en Mariah Carey, en in 'n tyd waarin gemengde wedrenne in die VSA, die Verenigde Koninkryk en ander rasse met verskillende rasse gemeng is, lyk hierdie reël absurd. Maar hoe bepaal ons Charlotte se etnisiteit sonder so 'n reël? As sy swart is, is ons nie almal nie?
Dit is opvallend dat respondente op Amerikaanse en Britse sensusvorms gevra word om hul eie ras te kies deur die blokkie te merk waarmee hulle die naaste identifiseer (hoewel daar probleme kan wees: sommige mense in Cornwall is kwaad dat die 2011 -sensusvorm nie laat hulle toe om hulself te definieer as Cornish, want slegs 37 000 het die blokkie in die 2001-sensus gemerk en die syfer is te klein geag om 'n aparte etniese groep te vorm). Ons sal nooit weet watter boks koningin Charlotte sou gemerk het nie, alhoewel ons 'n goeie raaiskoot kan neem. Maar miskien is dit in elk geval nie die belangrikste saak nie.
Vir die kongreslid Watt se vrou Eulada, saam met 'n paar ander Afro-Amerikaners in Charlotte, is die belangrikste kwessie wat die moontlikheid dat koningin Charlotte swart was, nou vir mense in die stad kan beteken. 'Ek glo die Afro-Amerikaanse Charlotteans was nog altyd trots op die erfenis van koningin Charlotte en erken dit met 'n glimlag en 'n knipoog,' sê sy. 'Baie van ons geniet nou 'n bietjie van' ek het jou gesê ', noudat die storie uit is.'
Maar is haar erfenis nie te skraps om gebruik te word om ou wonde te genees nie? "Hopelik sal die skets ander inspireer tot verdere navorsing en dokumentasie van ons ryk geskiedenis. Om meer te weet van 'n ou dooie koningin kan 'n rol speel in versoening."
En as 'n ou dooie koningin kan help om rassevertroue in 'n Amerikaanse stad te verbeter, kan sy miskien iets soortgelyks hier doen. Of sy dit sal doen, is egter baie minder seker.
George Ramsay, 9de graaf van Dalhousie
Gedurende sy ampstermyn het Dalhousie die Dalhousie College en die Québec Literary and Historical Society gestig (met vergunning van Metropolitan Toronto Reference Library/T31639).
Dalhousie, George Ramsay, 9de graaf van
George Ramsay Dalhousie, 9de graaf van, soldaat, administrateur, hoof-goewerneur van Brits-Noord-Amerika 1820-28 (gebore 23 Okt 1770 te Dalhousie Castle, Skot 21 Maart 1838). Hy sluit hom aan by die Britse leër in 1788 en sien diens in beide Spanje en Frankryk 1812-14. Nadat hy in die Slag van Waterloo 1815 geveg het, het hy 'n loopbaan in administrasie begin. In 1816 word hy aangestel as luitenant-goewerneur van Nova Scotia en word hy, na die skielike dood van die hertog van RICHMOND, hoof-goewerneur van Kanada 1820.
Bekend om sy outoritêre sienings, het Dalhousie bots met die Franse Kanadese meerderheid onder leiding van Louis-Joseph PAPINEAU. Hy is in 1828 herroep, en 'n Britse parlementêre komitee is saamgestel om die Kanadese situasie te hanteer. Gedurende sy ampstermyn het hy in 1818 die Dalhousie College (later DALHOUSIE UNIVERSITY) gestig en die Quebec Literary and Historical Society. Nadat hy Kanada verlaat het, is hy aangestel as die opperbevelhebber van die magte in Indië (1829-1832).
George Edward Oakes Ramsay (1839-1885) in die onderste ry, die tweede persoon van links, as die seekaptein en onderwyser in 'n uitgerafelde reproduksie.
George Edward Oakes Ramsay was 'n avontuurlustige Engelsman wat baie bygedra het tot die vroeë ontwikkeling van Mitsubishi. Ramsay is in 1839 in Londen gebore en het op 17 -jarige ouderdom see toe gegaan as 'n leerling -seeman. Teen 1859 beveel hy 'n Britse vlootvaartuig in die Indiese Oseaan aan. Ramsay het met lof gedien in vlootoperasies in Indië en China. Toe Brittanje sy Indiese vloot in 1861 ontbind, word hy die kaptein van 'n handelsskip wat die Indiese kusroetes vaar. Daarna het hy by die Peninsular and Oriental Steamship Co.
Ramsay het in 1875 na Japan gekom as 'n meester op die Sumida-maru, wat Mitsubishi van Britse eienaars gekoop het. Hy dien as kaptein op 'n reeks Mitsubishi -vaartuie. Kort na die stigting van die Mitsubishi Nautical School (nou Tokyo University of Mercantile Marine) in 1876, het Ramsay by die fakulteit daar aangesluit. Hy was so 'n uitstekende instrukteur dat die universiteit sy geheue eer met 'n klipmonument van 2,5 meter wat naby die ingang van die kampus staan.
Hierdie monument vir George E.O. Ramsay staan ​​te midde van 'n stil klomp bome net binne die hoofhek na die Tokyo University of Mercantile Marine. Die Ramsays rus saam in 'n skaduryke hoek van Yokohama se historiese begraafplaas vir buitelanders.
Veg was nie die enigste talent van hierdie gesin nie. Andrew Ramsay, beter bekend as die Chevalier de Ramsay, het in 1708 uit Skotland vertrek. Sy akademiese uitnemendheid word gou erken, en hy word mentor van die Prince de Turenne. Die Koning van Frankryk het hom aangestel as Ridder in die Orde van Saint Lazarus, en vir 'n tyd lank was hy onderwyser vir beide die Jakobitiese vorste, Charles Edward Stuart en Henry Benedict Stuart.
Allan Ramsay, die groot 18de -eeuse digter, en sy seun, die vooraanstaande portretskilder, was afstammelinge van die Clan Lairds of Cockpen, kadette van die hoofhuis.
Raymond Ramsay is 'n bekende 20ste-eeuse historikus. Raymond is gebore in Manitoba en hy is 'n skrywer van 'n paar boeke en artikels oor groot Normandiese ontdekkingsreisigers van Amerika. Raymond Ramsay het geskryf oor Vinland en Norumbega, ens.
In 1972 is die kasteel van Dalhousie omskep in 'n hotel, en die gesinsstoel het Brechin -kasteel in Angus geword.
Die huidige hoof van Clan Ramsay is James Ramsay, 17de graaf van Dalhousie.
George Ramsay Cook, historikus (gebore 28 November 1931 in Alameda, Saskatchewan, oorlede 14 Julie 2016 in Toronto, Ontario). Opvoed aan die UNIVERSITY OF MANITOBA (BA), QUEEN'S UNIVERSITY (MA) en die UNIVERSITY OF TORONTO (U of T) (PhD), het Ramsay Cook eers geskiedenis geleer aan U of T en later aan die Universiteit van York tot met sy aftrede in 1996. Een van die bekendste historici in Kanada, het Cook wyd geskryf op die gebied van politieke en sosiale geskiedenis, insluitend werke soos John W. Dafoe en die Free Press (1963), Kanada en die Franse Kanadese vraag (1966), Die esdoornblaar vir ewig (1971), Die Regenerators (1985), en Kanada, Quebec en die gebruike van nasionalisme (1986).
Kommer oor die aard van die Kanadese NATIONALISME oorheers baie van Cook se geskrifte en word uitgedruk in 2 hooftemas. Die eerste is die belangrikheid van idees in die vorming van die nasionale identiteit, insluitend die krag van historiese begrip. Die tweede is die noodsaaklikheid van wedersydse begrip tussen Frans en Engels in Kanada. Cook se geskrifte het baie bygedra tot die begrip van Engels Kanada oor die kompleksiteit van Québec -denke. Hy het ook werk gepubliseer oor Kanada se intellektuele en artistieke lewe, en verkenning en Europese kontak met First Nations. Cook se nasionalisme het daartoe gelei dat hy 'n projek begin het om die WOORDEBOEK VAN KANADSE BIOGRAFIE in 1989 op te wek, en hy dien tans as hoofredakteur daarvan. Sy vorige politieke betrokkenheid het ingesluit dat Pierre TRUDEAU se bod in die openbaar steun vir die leierskap van die LIBERALE PARTY in 1968 in die openbaar ingesluit is.
Cook het talle toekennings ontvang vir sy bydrae tot die studie van die Kanadese geskiedenis. In 1985 ontvang hy die GOVERNOR GENERAL'S AWARD vir nie-fiksie, in 1997 stig die Universiteit van York die Ramsay Cook Research Scholarship ter ere van hom, en in 2005 ontvang hy die CANADA COUNCIL for the Arts MOLSON PRICE in Social Sciences and Humanities. Hy is 'n beampte van die ORDE OF CANADA.
Einde van die Steentydperk: George Ramsay
Lewis en Clark National Historical Park, Fort Clatsop, kondig die volgende virtuele gaste -sprekerreeksgeleentheid in hul voetstappe aan. Aaron Webster sal "End of the Stone Age: George Ramsay" om 13:00 op ons youtube -blad aanbied. Stille tyd, Sondag 17 Januarie.
Hierdie maandelikse aanlyn-geleentheid op Sondag word moontlik gemaak deur die Lewis & Clark National Park Association (LCNPA), die nie-winsgewende vennoot van die park. Sedert 1963 ondersteun die LCNPA onderwys, interpretasie, navorsing en gemeenskapsbetrokkenheid. Aankope by die LCNPA se Fort Clatsop -boekwinkelondersteuningsprogramme, soos "In hul voetspore." Besoek hul webwerf vir meer inligting oor LCNPA.
Bewaarder van die Cape Disappointment State Park, Aaron Webster, werk al 18 jaar by die Lewis and Clark Interpretive Center. Hy het 'n passie om storievertelling te gebruik om die minder bekende geskiedenis van ons streek te belig. Sy aanbieding vertel die verhaal van George Ramsay, 'n inheemse Amerikaner wat in die tyd van Lewis en Clark naby die monding van die Columbia -rivier gewoon het. Ramsay was moontlik aan die einde van die 1700's die seun van 'n Europese matroos, en het volgens sommige berigte lank genoeg geleef om die Wilkes -ekspedisie in 1841 te ontmoet. die plaaslike stamme.
George Ramsay, 9de graaf van Dalhousie gaan verby
Vandag in die vrymesselaarsgeskiedenis George Ramsay, sterf die 9de graaf van Dalhousie in 1838.
George Ramsay, 9de graaf van Dalhousie, was 'n Skotse soldaat en koloniale administrateur.
Ramsay is gebore op 23 Oktober 1770 in Dalhousie Castle, Midlothian, Skotland. Hy is opgevoed aan die Royal High School in Edinburgh. Hy het ook die Universiteit van Edinburgh bygewoon. Op 17 -jarige ouderdom is sy pa oorlede. Die volgende jaar het hy by die Britse weermag aangesluit.
Nadat hy by die Britse weermag aangesluit het, het hy in verskillende eenhede gedien. Sy eerste eenheid was die 3de Dragoons. Hy is later aangestel as kaptein van 'n onafhanklike eenheid wat hy opgerig het. Daarna gaan hy na die tweede bataljon van die 1st Foot. In 1792 verwerf hy die rang van majoor in die 2de voet. Met die eenheid reis hy as die bevelvoerder na Martinque. Hy is in 1795 ernstig gewond, toe 'n luitenant-kolonel, en keer terug na Engeland om te verdwyn. In 1798 dien hy tydens die Irish Rebellion. Hy is tydens die Egiptiese veldtog bevorder tot die rang van brevet -kolonel. Hy het Rosetta sonder 'n geveg gevange geneem en in 1801 die nabygeleë Fort Julien oorgeneem.
Gedurende die latere stadiums van die Skiereilandoorlog dien Ramsay, nou 'n brigadier-generaal, onder die hertog van Wellington. Wellington was dikwels kritiek op Ramsay se vertoning. Een geleentheid was veral tydens die terugtog uit Burgos. Ramsay sowel as twee ander bevelvoerders is beveel om op 'n spesifieke pad terug te trek. Ramsay en die ander besluit dat die pad te lank en nat is en het 'n ander pad gekies. Toe hulle by 'n verstopte brug kom, stop hulle, waar Wellington hulle kry en wag.
Van die voorval sou Wellington met verwysing na Ramsay, sowel as ander, sê: 'Dit is onmoontlik om te verhoed dat onbekwame mans na die weermag gestuur word.
In 1815 is Ramsay Baron Dalhousie geskep. Dit het hom 'n eweknie gegee en hom in staat gestel om regs in die House of Lords te sit, voorheen het hy as 'n Skotse verteenwoordigende eweknie gesit.
Van 1816 tot 1820 was Ramsay goewerneur van Nova Scotia. Van 1820 tot 1828 was hy goewerneur -generaal van Brits -Noord -Amerika. Later was hy die opperbevelhebber van Indië.