Martinique - Pliem at the North-West University
Op 5 maande vertel die arbeidsterapeut vir ons ons kind se ontwikkeling is 2 maande agter. Haar nekkie wil nie styf nie. Op 6 maande, presies 6 maande, haar eerste epileptiese aanval. Vier uur in die oggend, terwyl sy drink. Sy staar dan net op een plek…? Het ek reg gesien? Wat was dit? Drie dae later weer en toe kon ons duidelik sien dat iets snaaks met haar gebeur. Ogies kyk elkeen in sy eie rigting.
"lumbar puncture" – niks fout nie.
Breinskanderings – niks fout nie.
EEG – niks word opgetel nie.
Martinique word gediagnoseer met CDG, tipe 1c – wat met verdere ondersoeke bevestig word. Die oggend van die diagnose kry ons gefotostateerde papiere in die Paeds ICU wat ons solank kan lees. Grootste mediese terme wat vir ons niks beteken nie. Wat ons wel kon verstaan was die deel wat gelees het "patients are wheelchair bounded", maar ons steur ons nie daaraan nie, want dit sal nie met ons gebeur nie. Almal se woorde: vir God is niks onmoontlik nie. Sy kan genees word. En ja, ek weet vir God is niks onmoontlik nie, maar die realiteit bly die realiteit en sou sy dan genees word, is dit net 'n bonus, maar vir nou moet ons hanteer wat op ons pad gebring is.