Gedig: OuerhuisArgieffoto ter illustrasie. (Foto: Roman Kraft/Unsplash.) Die volgende gedig is gekies vir publikasie in die AVBOB Poësiebiblioteek en word heruitgegee met die toestemming van die AVBOB Poësieprojek . Om dié biblioteek van meer as 18 000 gedigte in al 11 landstale te besigtig, klik hier. “Ouerhuis” deur Herman Wasserman ons het dié oppaktyd verwag, maar hoe klein lyk vandag die bokse, hoe dun die karton rondom ŉ lewe se breekware ons maak ŉ inventaris, skraap opdrifsels bymekaar van verbleikte jare, soeweniers van antieke somers saam ons stapel lakens uit die linnekas, ruik vir oulaas aan hul drome; skud stukkies oorskietwoorde uit die Sondagbeste tafeldoek saam met die kussings op die rusbank sal kontoere van Pa se stories verhuis; die eetservies hou Ma se vingers vas, haar hele hart in die teepot verpak gooi maar weg die boks met briefies niemand ontsyfer meer poskaartkodes van skooltoere, koorkampe, weermagkasernes vol verlang dis nou drom toe met die kinderbybel in veertig dele en wyle Fischer-Dieskau op viniel: Songs that live forever die struik by die venster word steggie in ŉ pot miskien groei dit tóg in ŉ ander tuin verplant; dan nog, in ŉ laaste boks, uitgeprop van sy plek kom die stomme telefoon waarop ons etiket moes leer: môre oompie môre tannie, dis nege-ses-vier-nul-sewe-ses; wag altyd vir die beller om eerste te groet, huiwer ŉ oomblik voor die stil gesuis – en dan sê jy totsiens.