Die geboorte van die Europese UnieVlae van die Europese Unie. Foto: Pontzi/Pixabay.com Sestig jaar gelede het ses Europese lande in Italië die Verdrag van Rome geteken. Hiermee het die Europese Ekonomiese Gemeenskap tot stand gekom, wat later tot die stigting van die Europese Unie gelei het. Dit het nou 28 lede. Sestig jaar later is daar steeds nie eenstemmigheid oor of dit goed of sleg was nie. Brittanje het verlede jaar gestem teen voortgesette lidmaatskap en die proses wat as Brexit bekend staan, is ingelui. Die Europese Unie besef hervorming is dringend noodsaaklik. Lande moes vir deelname ŉ deel van hul soewereiniteit afstaan, maar hoewel daar ŉ Europese Parlement is wat demokraties saamgestel is, het daar so ŉ burokrasie in die unie se hoofsetel, Brussel, tot stand gekom dat die alledaagse ervaring is dat demokrasie beperk is ter wille van hierdie reuse burokrasie. In verskeie Europese lande is daar ook partye en bewegings wat hulle vir afskeiding beywer en Geert Wilders en sy party in Nederland was juis nou met die pas-afgelope verkiesing in die kollig. Hierdie partye beskou die Europese Unie as ŉ manifestasie van ŉ wêreldorde, wat afgestem is op die vorming van ŉ wêreldregering. Die vorming van die Europese Unie het ingrypende gevolge op verskeie vakgebiede uitgeoefen. Een voorbeeld is Turkye, wat al jare lank probeer om lid van die Unie te word. Die Unie se grondwet vereis egter dat minderhede in lidlande ŉ groot mate van soewereiniteit moet geniet. Dit druis teen die Turkse tradisie in, wat eerder gemik is op verturksing en minderheidsregte, soos die taal van die Koerde, is onderdruk. In ŉ poging om lid van die Unie te word, is die doodstraf afgeskaf en het die Koerde veel meer erkenning gekry, soos Koerdiese stede wat hul oorspronklike name teruggekry het. Na die mislukte staatsgreep van verlede jaar, lyk dit egter asof die kloof tussen Turkye en die Europese Unie aan die vergroot is. In Spanje het die Baske en Kataloniërs, wat erg deur Franco onderdruk is, selfregering gekry. In die proses is ander kragte weer oopgemaak, soos dat die Kataloniërs stem dik begin maak vir onafhanklikheid. ŉ Verskynsel wat nie ewe goed deur alle politieke ontleders ontvang is nie, is dat die sambreel wat die Europese Unie skep, vir sommige groepe eintlik die behoefte aan ŉ nasionale regering laat verval. Dit was veral merkbaar in België self, wat in ŉ federasie omskep is en steeds verder verdeel, sodat die grootste party in Vlaandere die moontlikheid van ŉ konfederasie vir algemene bespreking oopgestel het. Die basiese vraag is, as daar ŉ Europese Unie is, waarom moet Vlaandere dan nog deur ŉ Belgiese regering ook gedien word? Skotland loop min of meer dieselfde paadjie, met Skotse onafhanklikheid wat weer na vore gedwing word, deur wat daarop neerkom dat Engeland namens hulle besluit het om van die Europese Unie weg te breek. Deur die Europese Unie het minderheidsregte, wat daar as deel van menseregte beskou word, ŉ veel groter prominensie in die internasionale reg gekry. Uiteindelik behoort dit ook minderhede in Suid-Afrika tot voordeel te strek.