Die wildstap word net soggens aangebied en vir diegene wat nie in die park oornag nie, is dit maar vroeg uit die vere, want teen 05:00 die oggend ontmoet jy reeds die gidse by Marakele se hoofhek. Reëlings kan getref word vir besoekers aan die bos- of tentkampe wat wil gaan saam stap, dat stappers daar opgelaai word. ‘n Mens kan voel dat die winter se eerste byt reeds in die lug is en dit raadsaam is om maar ‘n warm windbreker saam te vat, al is dit net vir die rit agterop die wildsbesigtigingsvoertuig van die hek tot by die beginpunt van die stap, sowat 12km verder.
Die stappie teen die koppie uit lewer ‘n hele paar moeë asems. Die uitsig oor die bosveld en die tentekamp daar onder is egter die moeite werd. Teen die oorkantste hang beweeg ‘n paar koedoes en rooibokke. Die kuifkophoutkapper laat ook van hom hoor en gou sing hy en sy wyfie ‘n duet vir ons wat in die amfiteater sit.
Na ‘n blaaskans word die pad af gevat na die stroompie, een van die sytakke van die Matlabasrivier. Hierdie stroompie is standhoudend en het sy oorsprong in die vleigebiede veel hoër op in die park. Onder, langs die stroompie, is dit half skemer al is dit reeds bykans tienuur die oggend. Die rede hiervoor is die inheemse woud van talle hoë bome wat ‘n koepel oor die lopie en aangrensende koppie maak. Net die regte plek vir ‘n laatoggend happie en rustig peusel ons aan die versnapperings wat ons vir die stap saamgeneem het. Charles vertel ons meer van sy wedervaringe en noue ontkomings met renosters. “Net alles begin gewoond raak en nou kyk ons al weer rond of daar nie dalk iets om die draai in die stroompie aankom nie,” merk iemand op.