Benodig AM-109 - Geskiedenis Podcasts - 2021
(AM-109: dp. 890; 1. 221'2 "; b. 32 '; dr. 10'9"; s. 18 k .; kpl.
105; a. 1 3 ", 2 40 mm., 2 dct., 5 dcp; cl. Auic)
Requisite (AM-109) is op 12 November 1941 neergelê deur die Winslow Marine Railway & Shipbuilding Co., Inc., Seattle, Wash .; van stapel gestuur 25 Julie 1942; en in opdrag van 7 Junie 1943, luitenant Robert W. Graham, USNR, in bevel.
Na die afskud van die suide van Kalifornië, het Requisite na San Francisco gegaan. Op 1 Augustus het sy 'n konvooi na Honolulu begelei. Sy was verbonde aan Service Squadron 6 en het tot in Oktober in Hawaise waters opgelei. Op die 25ste het sy Pearl Harbor skoongemaak en na die New Hebrides gegaan om haar voor te berei op haar eerste amfibiese operasie, die inval in Tarawa Atoll, in die Gilberts.
Toe sy op 13 November by Efate vertrek, het sy vroeg die oggend van die 20ste haar pos as luistervaartuig by die ingang van die strandmeer by Betio ingeneem. Terwyl die bombardement van pre-invasie aan die gang was, het sy en Pursuit (AM-108) 'n kanaal van die vervoergebied na die strandmeer gevee. Net voor die landings het sy sy pos as assistent -kontrole- en opmetingsskip aangeneem en het die kanaal begin merk en moontlike afwykings in die strandmeer opgesoek. Op die 21ste keer sy terug na die vervoergebied en hervat die pligte.
Terwyl Tarawa beveilig is, verskuif Requisite na Abemama en help met die aflaai van toerusting en voorrade vir die garnisoengroep. Sy het daarna in die omgewing gebly tot 12 Desember toe sy ondervra was vir Pearl Harbor.
Op 22 Januarie 1944 het sy met TF 52 gesorteer vir die inval in die Marshalls. In die antisubmarine -skerm van die Southern Attaek Foree, op die roete, kom sy op die 31ste van Kwajalein Atoll af. Sy het haar antisubmarine -aktiwiteite tot 3 Februarie voortgesit, en daarna met Kwajalein en ander eilande in die suidelike deel van die atol begin veg. Op die 6de het sy navigasiehulpmiddels geplant en op die 15de met TG 51.11 gesorteer vir die Eniwetok -aanval.
Twee dae later betree sy die Eniwetok -strandmeer tussen Japtan en Parry -eilande. Vee- en opmetingspligte het gevolg. Op die 24ste keer sy terug na Kwajalein en begelei tot Maart reeonnaissanee -partytjies in LST's en LCI's na Wotho, Ujae, Lae, Ailinglapalap, Namorik en ander klein atolle en eilande van die Marshalls.
Op 10 April het sy van die eilande vertrek en met 'n LST -konvooi na die ooste gegaan. Op die 24ste het sy die besoek aan Pearl Harhor aangegaan en 2 dae later verder gegaan na San Francisco en gereviseer.
Op 16 Julie keer sy terug na Hawaii. 'N Begeleier na Eniwetok en 'n begeleide diens in Hawaii het haar in September geneem. Toe, op die 23e, vertrek sy weswaarts na haar volgende invaldoelwit, die Filippyne.
Sy het via Eniwetok oor die Pacifie gegaan en op 10 Oktober by die 7de vloot by Manus aangesluit, en sewe dae later het sy begin om die naderings na die Leyte -golf te vee. Sy het haar vegoperasies voortgesit tot die 24ste, toe sy in San Pedrobaai geanker het. Drie dae later begin sy met 'n soektog van 5 dae na oorlewendes van die gevegte om die Leyte-golf.
Gedurende November vee sy in waters naby Homomhon, Suluan, Calicoan en Dinagat. Begin Desember het sy en Pursuit die Canigao -kanaal, West Passage, gevee om 'n tweede toegang tot die Camotes -see te bied. Op die 6de 7de en 8ste neem Requisite deel aan die aanval op Ormoe Bay en keer dan terug na die ooskus van Leyte.
Op 2 Januarie 1945 het Requisite noordwaarts getrek met TG 77.6. Die volgende dag het sy die Sulu -see binnegegaan. Sy het op 5 Januarie by Manilabaai verbygegaan, en op die 6de het sy met die operasies in die Lingayen -golf begin vee, wat tot in die vroeë eeue voortgekom het. Sy vul toe aan by Leyte en keer op 29 Januarie terug na Luzon vir die invasie van San Felipe in Zambales Provinee. Op die 31ste het sy in Subiebaai geanker.
In Februarie verhuis Requisite saam met ander van mynafdeling 3 oos na Guam, waarvandaan sy na Ulithi gaan. In die middel van Maart het sy met groep 1 van die Vkinawa -invalmag gesorteer.
Aangekom op die 24ste in die Ryukyus, het Requisite dieselfde dag die benaderings na Kerama Retto gevee. Op die 25ste het sy
bedrywighede uitgebrei na Keise Shima. Die 26ste het haar van die suide van Okinawa af gesien. Van die 27ste tot die 29ste het sy van die Hagushi -strande af opereer; en op die 30ste en 31ste het sy van die Motobu -skiereiland en Ie Shima afgevee. Sy tree toe terug na Kerama Retto.
Die vereiste bly in die Okinawa -gebied, wat tot 16 April werksaam was in sereening en vee. 'N Maand se ruskans in die Marianas het gevolg, maar einde Mei was sy terug in die Ryukyus. Tot en met Junie het sy voortgegaan met patrollie en vee buite Okinawa. In Julie het sy in die Oos -Chinese See begin vee in afwagting van 'n inval op die Japanse tuiseilande. Toe, in Augustus, vertrek sy vir 'n beskikbaarheid by Leyte. Toe vyandelikhede opgehou het, keer sy aan die einde van die maand terug na Okinawa en hervat in September die ingrypende operasies, hierdie keer om Japannese waters te bereik vir die aankoms van besettingsmagte en die hervatting van seevaart in vredestyd. Begin September van Shikoku af, verskuif sy middelmaand na Honshu en werk gedurende Oktober in die Ise Wan -omgewing. Op 1 November het sy die verantwoordelikheid van e -kommissie en operasionele hoofkwartier, CTG 52.8, by haar pligte gevoeg en op 17 Desember is sy terug na die Verenigde State.
Die skip het op 17 Januarie 1946 in San Diego aangekom. Die volgende maand gaan sy verder na die ooskus en kom op 21 Februarie by Norfolk aan. Vir die volgende anderhalf jaar het sy met die Atlantiese Vloot sleepteikens vir oefengroepe opereer. Toe beveel sy dat sy inaktief is, gaan sy na Orange Tex.
Requisite is op 15 Februarie 1950 weer in gebruik geneem en is toegewys aan hidrografie -opnames. Sy het op 1 Maart by die Atlantiese Vloot aangemeld om diens te doen, en vir die volgende drie jaar het sy die winterondersoekseisoen in die Karibiese Eilande en die warmer maande buite Labrador en Groenland deurgebring. Op 18 Augustus 1951 herklassifiseer sy AGS-18, sy stop haar skedule in die Noord-Atlantiese-Karibiese Eilande in die herfs van 1954. Op 6 Oktober het sy van Norfolk begin, en van 1 November 1954 tot 2 Februarie 1955 het sy opnames gedoen van Iskenderun, Turkye. .
Die volgende jaar verskuif Requisite na die noordelike Stille Oseaan. Sy het einde Junie by haar nuwe tuiste, Seattle, aangekom en voor die einde van die maand met die Arktiese operasies begin. Middel September het sy roetes van Hersehel-eiland na Sheperdbaai ondersoek, deurlopende klanke geneem en inligting oor badtermografie opgestel en elke 20 myl kernmonsters versamel. Sy het haar bedrywighede voortgesit vanaf Seattle tot Julie 1958. Daarna tuis gebly in San Francisco, het sy tot in die lente van 1959 in die Stille Oseaan gebly, wat wissel van die Arktiese gebied tot Polynesië, tot in Sentraal -Amerika.
Op 1 Mei 1959 is sy aan die gang na Philadelphia. By die 23e aangekom, hervat sy die operasies met ServRon 8, Atlantio Fleet en gedurende die somer in die Karibiese Eilande. In November vaar sy oos vir haar eerste opnameseseisoen in die Persiese Golf. Gedurende die seisoen 1960 61 keer sy terug na die Persiese Golf, maar sy bly in die Atlantiese Oseaan, die Karibiese Eilande en buite New England gedurende die seisoen 1961-62. Op 1 Julie 1962 vaar sy na Ysland en keer terug na die bedrywighede van Groenland, en voltooi die missie in November. In Januarie 1963 vaar sy na die Wes -Indiese Eilande, werk die somer daar en keer vroeg in November terug na Philadelphia. Onaktief gelas, meld sy op 23 Desember by die Philadelphia Group, Atlantic Reserve Fleet. Sy is uit diens geneem en is op 1 April 1964 van die vlootlys verwyder.
Requisite het tydens die Tweede Wêreldoorlog agt gevegsterre verdien.
Tweede Wêreldoorlog Stille Oseaan operasies
Na die afskud van die suide van Kalifornië, Benodig het na San Francisco gegaan. Sy het op 1 Augustus 'n konvooi na Honolulu begelei. Sy was verbonde aan Service Squadron 6 en het tot in Oktober in Hawaise waters opgelei. Op die 25ste het sy Pearl Harbor skoongemaak en na die New Hebrides gegaan om haar voor te berei op haar eerste amfibiese operasie, die inval in Tarawa Atoll, in die Gilberts.
Toe sy op 13 November by Efate vertrek, het sy vroeg die oggend van die 20ste haar pos as luistervaartuig by die ingang van die strandmeer by Betio ingeneem. Terwyl voor-inval bombardement aan die gang was, het sy en Strewe (AM-108) het 'n kanaal van die vervoergebied na die strandmeer gevee. Net voor die landings het sy sy pos as assistent -kontrole- en opmetingsskip aangeneem en begin om die kanaal te merk en moontlike verankerings in die strandmeer te soek. Op die 21ste keer sy terug na die vervoergebied en hervat die pligte.
Terwyl Tarawa beveilig is, Benodig na Abemama verskuif en gehelp met die aflaai van toerusting en voorrade vir die garnisoengroep. Sy het toe in die omgewing gebly tot 12 Desember toe sy aan die gang was na Pearl Harbor.
Die Sentraal -Stille Oseaan -veldtogte
Vroeg in die oorlog teen Japan was dit nodig om strategieë te ontwikkel waarmee die vyand uiteindelik verslaan kan word. Terwyl MacArthur deur die Solomons en langs die kus van Nieu -Guinee oor die suidelike rand van die Stille Oseaan gevorder het, was ewe veel aandag aan die sentrale Stille Oseaan -eilande nodig. MacArthur kon net so ver vorder voordat Japannese magte op talle eilande in die Sentraal -Stille Oseaan beide sy flanke en dié van die vlootmagte in die Westelike Stille Oseaan sou kon aanval. Die eilande van Mikronesië sou gevange geneem of geneutraliseer moes word. Samuel Eliot Morison opgemerk
hoe verder wes dat Amerika haar seekrag projekteer, hoe gevaarliker het dit geword om sulke vyande in die besit van vyande te laat vir flankaanvalle op die geallieerde kommunikasielyne, en hoe dringender dit geword het om sy vliegvelde en vlootankers vas te lê. Eniwetok, 'n bietjie meer as 'n duisend kilometer van Saipan af, sal 'n dosyn Wakes werd wees. Die Carolines het nie net die vlootbasisse van Truk en Palau ingesluit nie; hulle het ook gedreig met die opmars van generaal MacArthur en rsquos nadat die Bismarck -versperring gebreek is. Saipan en Guam in vyandelike beheer het die Filippyne in geallieerde besit gekeur, sodat hulle B-29's binne Japan se bereik kon bring. Die Marshall & rsquos-spinneweb kan enige vordering van Pearl Harbor in die westelike rigting van die Gilberts verstrik, wat deur mensgemaakte insekte op die reddingslyn van Amerika en Australië kan neerslaan. 1
Die groot gebied wat deur Amerikaanse magte gedek moes word, is duidelik op hierdie kaart van die Sentraal -Stille Oseaan.
Die belangrikste kenmerk van baie van hierdie eilandgroepe was die teenwoordigheid van vliegvelde of belangrike hawens waarvandaan die Japannese hul bereik na Amerikaanse magte kon uitbrei. Die vaslegging van belangrike basisse in elk van hierdie gebiede sou Amerikaanse sukses in die rit weswaarts verseker. Waar vliegvelde met lang aanloopbane bestaan, kan dit deur Amerikaanse vliegtuie gebruik word en die vang van die vyand word geweier. Sommige van die vliegvelde op die eiland kan maklik omseil en geneutraliseer word as die vliegtuig daar deur Amerikaanse lugaanvalle vernietig kan word. Die patroon van vooruitgang in die Stille Oseaan is ontwerp om dit te bereik.
Die eerste van die veldtogte was gemik op die Gilbert -eilande, met die hoofdoelwitte op Tarawa en Makin. Die belangrikste eiland by Makin Atoll was Butaritari. Op 19 November 1943 beland daar 6,472 weermag troepe van die 165ste RCT en 'n bataljon landingspan uit die 105ste Infanterie. Albei was eenhede van die 27ste Afdeling. Teen 23 November is die eiland ingeneem met 'n verlies van slegs ses en sestig dood en 152 gewondes. Die Amerikaanse vloot het slegter gevaar. 'N Toring op die slagskip Mississippi BB 41 het opgeblaas en drie-en-veertig doodgemaak en negentien gewond. Vlieënde lugsteun vir die operasie was vlootvegters van drie draers onder die admiraal H. M. Mullinnix en rsquos TG 52.3 Air Support Group. Hulle het ingesluit Liscome Bay CVE 56, Coral Sea CVB 43, en Corregidor CVE 58.Liscome Bay is op 24 November deur 'n Japannese duikboot getorpedeer terwyl hy twintig kilometer suidoos van die atol gery het. Sy het tot onder gegaan met haar drie-en-vyftig offisiere en 591 mans, met baie meer gewondes wat daarin geslaag het om van die skip af te kom. Die Japannese het ongeveer 800 verloor, 'n kombinasie van gevegstroepe en arbeiders.
Ter vergelyking, die stryd om Tarawa van 19 tot 23 November was een van die bloedigste wat deur die mariniers in die Tweede Wêreldoorlog gevoer is. Die belangrikste eiland in die atol was Betio, waar die Japannese 'n vliegveld en hul sterkste verdediging gehad het. Rondom Betio was 'n rif wat in sommige gebiede byna 200 en 300 meter van die eiland gestrek het. Die dag van die inval, 19 November, sou gedurende die ure van die werklike landing 'n vloedwater oplewer, wat dit moeilik maak om die landingsvaartuie oor die rif te kry. Marines het eendjies vir die Japanners gesit terwyl hulle aan wal waai. Die seebombardement en lugaanvalle wat hul landing voorafgegaan het, het die eiland gestamp, maar die verdedigers wat diep ingegrawe is, het oorleef. Daar was geen bedekking nie, want die mariniers het na die strand gekom en baie is dood terwyl hulle nog in die middellyf was. Mariene verliese by Tarawa was altesaam 980 dood met 2 101 gewondes. Boonop het die vloot nege en twintig verloor. Die besonderhede van die heroïese landing en oorwinning by Tarawa is deur talle historici weergegee, en dit is nie nodig om hier in detail in te gaan nie. Die belangrike feit wat in ag geneem moet word, is dat die mariniers geen nabye brandondersteuning gehad het toe hulle geland het nie, 'n situasie wat tot talle sterftes en ongevalle gelei het.
Admiraal Richmond K. Turner was 'n skerp waarnemer van die situasie en het vinnig die swakheid van 'n Amerikaanse amfibiese aanval gesien. In sy verslag oor & ldquoLessons Learned at Tarawa, & rdquo wat slegs 'n week na die einde van die stryd om Tarawa geskryf is, bepleit Turner beter lug- en duikbootverkenning van teikengebiede, 'n groter aantal skepe wat teenvuur teen verdedigingsposisies kan bied, en langer bombardement van die vyandelike eiland voor die landing. Die LCI -kanonbote het pas ontstaan ​​en was suksesvol in die skatkis. Turner het aanbeveel dat hulle 'n integrale deel vorm van enige eilandaanval in toekomstige operasies, wat die omskakeling van talle LCI (L) s na kanonbootkonfigurasie verseker, sowel as die volledig aangepaste romp wat die LCS (L) sou word. Hulle sou inderhaas tot bekering kom vir die komende aanvalle in die Marshalls.
Die Marshalls het 'n groot gebied beset en talle atolle en eilandjies moes ondersoek word. 'N Deel van die taak was om hulle van Japanse te verwyder en dit op te spoor vir moontlike gebruik as 'n anker of basis. Die eerste van die Marshall -eilande wat geneem is, was Kwajalein Atoll.
Die aanval op die Kwajalein -atol het twee hoofdoelwitte gehad. In die noorde was die eilande Roi en Namur, verbind deur 'n stuk grond en 'n weg wat hulle basies een doelwit gemaak het. In die suide was die eiland Kwajalein die hoofdoelwit. Albei was sterk verdedig, met eilande aan weerskante wat beveilig moes word om die indringermagte en posisies vir artillerie te ondersteun om die landings te ondersteun. Roi-Namur het gedien as die atol & rsquos-lugbasis en Kwajalein as die vlootbasis. Net noord van Kwajalein het die Japannese 'n watervliegtuigbasis op die eiland Ebeye onderhou.
Twee taakmagte is toegewys aan die aanval op die Kwajalein -atol. Die Northern Attack Force (TF 53) onder admiraal R. L. Conolly sou die noordelike deel van Kwajalein Atoll aanval, terwyl die Southern Attack Force (TF 52), onder admiraal Richmond K. Turner, die suidelike eilande van Kwajalein Atoll sou aanval. Invalsdag vir Kwajalein Atoll was 31 Januarie 1944.
Op 31 Januarie, LCI (G) 450 was op Ennubirr -eiland besig. Die geraas van die bombardement was so intens dat die CO, luitenant (jg) Thomas F. Kennedy, jr., Nie opgemerk het toe sy skip op 'n rif vasloop toe die geweerbote die landingsvaartuig land toe lei nie. Te midde van die aanval en grondslag het bemanningslede op die 450 het opgemerk dat vier LVT's 'n paar honderd meter agter die geweerboot omgeslaan het. Ongeveer vyftig mans was in die water wat deur die golwe geteister is en die gevaar loop om deur LVT's in die volgende golf te word. Lyne is na die mans gegooi en verskeie van hulle het daarin geslaag om die punt aan 'n rifboei vas te bind, sodat ander kon vashou. Ander lyne is na die mans gegooi en die meeste van hulle is aan boord getrek, erg verswak deur hul stryd in die rowwe branders. Teen 1300 is die meeste mans gered, maar twee het verdrink. Nog twee LVT's het omgeslaan en drie mans wat onder die res gegaan het, is aan boord gesleep waar noodgeriewe opgerig is om hulle te behandel. Baie ly aan snye en benodig mediese sorg. As gevolg van die pogings van die bemanning van LCI (G) 450, vyftig man is gered. Die volgende dag is die geweerboot van die rif gesleep, maar haar skroewe en kiel is beskadig. Sy is teruggesleep na Pearl Harbor vir herstelwerk. 2
Deel van Task Force 52, ondersteuningseenheid TU 52.8.8 van die kanonboot onder luitenant -bevelvoerder Theodore Blanchard, vertrek op 14 Januarie 1944 uit Maalaea Bay, Maui, Hawaii -eilande, nadat hy op die eilande geoefen het en voorbereidings getref het vir hul volgende toewysing. Afdeling 15 was ingesluit in die eenheid LCI (G)s 365 (F), 438, 439, 440, 441, en 442. Hulle het op 31 Januarie 1944 by die Kwajalein -atol aangekom en voorberei op die aanval. Die eerste eiland wat hul mag voel, sou Ennylabegan wees. Die aanval en landing daar was soortgelyk aan die prosedure vir die meeste eilandlandings. Die geweerbote het die landingsvaartuig vanaf die vertreklyn gelei, vuurpylsile vrygelaat, uit die bootbane gedraai toe die landingsvaartuie deurgegaan het, en bedekking en roepvuur verskaf toe die troepe land. In sommige gevalle was daar weinig of geen weerstand nie, en in ander was die weerstand sterk. Die onderlinge verbinding van baie van die eilande in die atolle het die skepe nodig gemaak om die gebiede tussen die eilande waaksaam te hou waar Japannese troepe van die een eiland na die ander kon probeer ontsnap deur oor die riwwe te waai. Op dieselfde manier was dit ook moontlik dat troepe en voorrade na 'n eiland gebring is om die verdedigers te versterk. Sommige van die eilande was leeg of lig verdedig, en ander het aansienlike verdedigingsposisies en wapens gehad wat uitgeskakel moes word.
Die landings op Ennylabegan en Kwajalein het min teruggekeer op die skepe en hulle het geen verliese gely nie. Nadat hulle egter op 3 Februarie aan hul bedekkings by Ebeye teruggetrek het, het verskeie van die skepe gate in hul sye ontdek wat aandui dat hulle deur vyandelike vuur getref is. Die belangrikste was LCI (G) 442 wat vyf gate in haar sy getel het, gemaak deur 'n 20 mm -geweer, maar die skade was gering. Ander skepe het daardie dag getref, maar nie ernstig beskadig nie LCI (G)s 365, 440, en 441.
Kwajalein-atol, die wêreld se grootste atol, is ses en sestig myl lank en ongeveer twee en twintig myl breed. Dit bestaan ​​uit drie en negentig klein eilande van verskillende groottes. Die uitgestrektheid van die atol was so groot dat die Amerikaanse magte wat dit aanval, in twee taakgroepe moes verdeel, Noordelik en Suidelik. Baie van die eilande was onbewoon en het geen bekende name gehad nie.As gevolg hiervan was hulle slegs bekend onder die kodename wat die Amerikaners aan hulle toegewys het. Name soos Roi, Namur, Ennylabegan en Enubuj staan ​​in teenstelling met die kodename Beverly, Buster en Burton.
Nadat die skepe die Ebeye -gebied verlaat het, het die skepe naby ander eilande gestoom en vermoedelik vyandelike plekke op die Ebeye- en Loi -eilande in die geselskap van McKee DD 575. Die skietery op Loi moes omstreeks 1500 gestaak word toe vyf-en-twintig inboorlinge op die strand verskyn en wit vlae waai. Die groep bestaan ​​uit mans, vroue en kinders wat deur die geveg in gevaar gestel word. Die dienste van die vuurwapenbote was nie meer nodig by Kwajalein nie en hulle het op 15 Februarie na Eniwetok Atoll gegaan.
Eniwetok-atol, ongeveer 340 kilometer noordwes van Kwajalein-atol geleë, is op 17 Februarie 1944 aangerand. Die atol bestaan ​​uit dertig eilande en eilandjies in 'n gebied van ongeveer een-en-twintig myl. Twee onderbrekings in die atol, Deep Passage en Wide Passage, maak toegang tot die strandmeer. Die eilande Engebi, Parry en Eniwetok was in die uiterste noorde en suide van die atol. Engebi, aan die noordelike punt van die atol, was die tuiste van 'n landingsbaan van 4,025 voet lank met 'n groot kontingent Japannese troepe. Haar verdediging was egter nog in aanbou. Eniwetok en Parry -eilande in die suide het nie 'n landingsbaan gehad nie, maar wel kusgewere om die twee ingange na die strandmeer te bedek.
Operasies het op 17 Februarie by die Eniwetok -atol begin met die aanval op die Canna- en Camellia -eilande. Landings op albei eilande omstreeks 1320 is suksesvol voltooi, met die geweerbote sonder verset. 'N Rukkie later, om 1550, LCI (G) 365 is versoek om 'n dekkende vuur te verskaf vir die Joint Beach Reconnaissance Party wat die landingsstrande op Engebi sou ondersoek. Erge vuur is op die twee DUKW's gerig en die enkele LCVP is gestuur om ondersoek in te stel. Die skepe reageer met 'n swaar bedekkende vuur en maak die opposisie stil. Die verkenningsgroep het hul werk voltooi en het omstreeks 1810 uit die gebied getrek. Engebi is die volgende dag suksesvol binnegeval.
Op 19 Februarie het die geweerbote min weerstand gehad tydens die landing op Eniwetok -eiland. Nadat die landing voltooi is, het hulle naby die eiland geanker om die beweging van die Japannese troepe van die eiland te voorkom.
Die moeilikste stryd om geweerbote lê nog voor. Op 22 Februarie sou die aanval op Parry Island die gevaarlikste, maar onverwagsste verhoor vir die geweerbote wees. Die 22ste mariniers, ondersteun deur 'n weermagartilleriebataljon wat na Eniwetok -eiland verskuif is, sou op die eiland beland. Terwyl die geweerbote in 0805 na die vertreklyn beweeg, word 'n boodskap deur die aanvalspan van die Marine Corps gestuur dat daar op die regterflank van die landingsstrande swaar weerstand verwag word. Ekstra skote is aangevra en die vloot het aan die versoek voldoen. Die drie aggressiefste geweerbote, LCI (G)s 365, 440, en 442, is aan die regterflank toegewys en bykomende vlootvuur van die groter skepe is op die gebied gerig.
Eniwetok-atol is ongeveer twee en twintig myl lank en sewentien myl breed. Dit bestaan ​​uit dertig eilande van verskillende groottes. Name soos Eniwetok, Ruunitto en Engebi was bekend, maar ander naamlose eilande het kodename gekry, soos Camellia, Posy en Zinnia.
Daar was 'n groot probleem in hierdie aanval toe die skepe vanuit 'n windstap die landingsstrande nader. Al die rook en stof van die bombardement blaas terug na hulle toe en verberg die teikenarea. As gevolg hiervan was die landingsone versteek, wat dit noodsaaklik maak dat die vernietigers met 'n radar vuur. Hul nabyheid aan die landingsstrande het die drie geweerbote onder die vuur van die vernietigers geplaas, en hulle is getref deur 5 duim skulpe van die Amerikaanse skepe. LCI (G) 365 neem 'n 5 duim dop in haar stuurboord sy midde -skepe. Dit het binne -in die skip ontplof en 'n aantal mans doodgemaak en gewond. LCI (G) 440 het twee skulpe geneem wat sewe mans doodgemaak het en veertig gewond het. Om 0855 het nog 'n vernietigerskulp die stert getref LCI (G) 442, ses doodgemaak en vyf gewond. Dominick C. Maurone, wie se algemene posisie eerste laaier was op die boot en rsquos 40mm -geweer, onthou:
Hierdie diagram, geneem uit die verslag van die Commander Eniwetok Expeditionary Group, toon die gebiede van vuurondersteuning vir die verowering van die atol. Commander Eniwetok Expeditionary Group (Commander Task Group 51.11 & mdash Commander Fifth Amphibious Force Group 2, Fifth Amphibious Force) Reeks 044, Eniwetok Operations & mdash Verslag van, 7 Maart 1944, Bylaag (A).
Ons het pas op die eiland begin skiet toe ons 40 mm -geweer vasgekeer het. Ek was die eerste laaier op die geweer. Ek moes onder die geweer gaan om die dop te verwyder wat die geweer en hellip vasgedruk het. Terwyl ek onder die geweer hierdie groot sisgeluid hoor, klink dit soos vuurpyle wat afgaan. Ek het toe die tweede laaier van ons geweer op die dek gewaar. Toe ek na hom kyk, bloei hy en hy het 'n groot gaping in sy rug. Ek het nie meer gehoor hoe ons van ons skip afvuur nie en ons was onder aanval en hellip. Ons was buite aksie en ons is aangesê om dekking te neem. Tot vandag toe weet ek nie wat my agterna op die geweerdek laat skuif het en teen die waaierstert afgegly het terwyl die res van die bemanning aan die voorkant van die geweerdek met die leer na die putdek afgegaan het nie. Ons is getref met 5 "skulpe. Die eerste een wat aan die voorste stuurboordkant van die gundeck geraak het. Die tweede een het die leer getref wat afloop na die putdek. Daardie dag het ons 'n paar gasoffisiere gedra wat wou sien hoe die aksie lyk. Die eerste dop het aan die stuurboordkant geslaan en die 40 mm -geweer vernietig, die toring beskadig, sommige van die beamptes in die toring gewond, die radiokamer laat beland en die motor buite werking gestel. Ek kon die koeëls in die middel van die stert sien vasraak. Tot op daardie tydstip was ek te besig om angs te voel. om ons enjins weer te begin en van die eiland af weg te gaan. Ons het toe begin om ons gewondes te behandel. Ons het morfien gegee aan diegene wat pyn gehad het. Ons Pharm. Mate was een van die 8 bemanningslede wat dood is. 3
Al drie skepe is ernstig beskadig en brand. Hul spanne het met die brand begin en gou die vlamme onder beheer gehad. Dieselfde vernietigende vuur het 'n vlootwaarnemingsvliegtuig neergeskiet. Later die dag stuur CTG 51.11, admiraal Harry W. Hill, die volgende boodskap aan luitenant -kommandant Blanchard en die bevelvoerders van die drie skepe:
EK IS DIEPTE GEREWE DOOR DIE STERF EN DIE LETTE WAT JOU FYN MANNE IN OPTREDE GEHOU HET. DIE GALLANTRIE EN KONTEMPTUUWE ONTGANG VAN GEVARE WAT DEUR ALLE LCI (L) S (LCI (L) DIV. 15) WAT GEHANTEER WORD, IS 'N INSPIRASIE VIR ONS ALMAL. 4
In sy kommentaar en aanbevelings oor die operasie het kaptein DW Loomis opgemerk dat die gebruik van LCI (L) s vir nabye ondersteuning van die vooraanstaande aanvalsgolf, deur vuurpyl en 40 mm vuur, nou 'n byna standaard prosedure geword het in die bootbenaderingsfase , sedert hul eerste diens by atollandings by RUOTTO-NAMUR en KWAJALEIN. & rdquo 5
Nagverligting van die teikens is wenslik geag, aangesien die vyand nie effektief kon beweeg sonder bedekking van duisternis nie. Vernietigers het gewoonlik sterskulpe oor die gebied wat verlig moet word, afgevuur, maar hulle kon nie in baie van die strandmeer klim nie, uit vrees dat hulle sou aanrand. Loomis het voorgestel dat dit 'n goeie idee sou wees om 'n fakkelraket te ontwerp wat deur die LCI -geweerbote afgevuur kan word. Hulle vlak trek sou dit vir hulle moontlik maak om in die vlak waters naby die kus te kom en vyandelike posisies te verlig. 6
Die geweerbote vertrek op 29 Februarie 1944 uit die Kwajalein -atol en keer terug na Pearl Harbor vir herstelwerk en rus.
Op 7 Maart 1944 is 'n verkenningsmag uit Kwajalein gestuur om Wotho, Ujae en Lae Atolls te ondersoek. Die krag ingesluit Benodig AM 109, LST 23, LCI (G)s 441 en 345. Aan boord van die LST was mariniers van die 1ste Bataljon, 22ste Regiment. Callaghan DD 792 is as begeleiding saamgestuur. Tussen 7 en 13 Maart is daar op al drie atolle geland, met 'n geringe weerstand van 'n paar Japanners op Wotho en Ujae. Toe die Japannese hul situasie besef, het hulle selfmoord gepleeg. Die drie atolle is verken en die skepe is terug na die basis nadat hulle die vlag voor 'n paar groepe onvriendelike inboorlinge gehys het. 8
Die oorlog in die Stille Oseaan het goed gegaan met die Geallieerde magte. Sedert die aanvanklike aanval op die Amerikaanse vloot in Pearl Harbor, het die Amerikaanse vloot baie van die beskadigde skepe herbou en die produksie van nuwe skepe het elke dag toegeneem. Die magte van McArthur en rsquos het aansienlik vordering gemaak langs die kus van Nieu -Guinee en Hollandia was in sy visier. Die groepe Gilbert en Marshall -eiland het aan Amerikaanse magte geval, en die Marianas is as 'n belangrike teiken beskou. Vanaf vliegvelde op die eilande Saipan en Tinian kon bomwerpers die tuiseilande van Japan bereik. Daarbenewens kan vlootbasisse op die eilande ontwikkel word, wat die vloot 'n gevorderde posisie in die Stille Oseaan gee. Die inval was op 15 Junie 1944 geskeduleer.
Die aanval op die Marianas was twee taakgroepe wat georganiseer was as TF's 52 en 53. Hulle was albei deel van Task Force 51, wat die Joint Expeditionary Force was onder viseadmiraal Richmond K. Turner. Die ekspedisietroepe was onder bevel van luitenant -generaal Holland M. Smith USMC. Taakspan 52, onder viseadmiraal Turner en generaal Smith, val Saipan en Tinian aan. Hierdie aanvalsmag bestaan ​​uit die V Amfibiese Korps met die 2de en 4de Mariene Afdeling versterk. Taakspan 53, onder admiraal Richmond L. Conolly, bevat die III Amfibiese korps onder generaal -majoor Roy S. Geiger. Hierdie bevel het die 3de Mariene Afdeling en die 1ste Marine Voorlopige Brigade gehad. Taakspan 53 sou Guam aanval.
Luitenant -generaal Holland M. Smith USMC (links) kyk op sy horlosie terwyl viseadmiraal Richmond K. Turner kyk. Die foto is geneem op H-Hour op D-Day in Saipan, 15 Junie 1944. NARA 80G 307681.
Teen die tyd van die veldtog om die Marianias in beslag te neem, het naby vuurondersteuning deur LCI -geweerbote 'n standaardpraktyk geword. Die riftoestande op hierdie eilande het egter 'n besondere probleem opgelewer. Omdat die riwwe te ver van die see af strek, is gevrees dat dit nie moontlik sou wees om die vier en twintig LCI (G) s binne die vuurpylafstand op die noordelike strande te kry nie. Dit sou die landingsvaartuig in 'n besonder gevaarlike posisie plaas. Hulle sou beperkte brandsteun hê as hulle die strand nader. Viseadmiraal Turner, CTF 51, het besluit om met ander landingsvaartuie te eksperimenteer. Mortiere is op drie LCT's gemonteer en suksesvol gebruik in Bougainville in November 1943. Verdere toetse is by Pearl Harbor gedoen toe agt 4,2 duim weermag mortiere op die LCT (6) romp gemonteer is. Die vuurtempo en omvang van die mortiere was 'n goeie aanvulling op die vuurpylvuur wat deur die LCI (G) s gelewer is. In plaas daarvan om na die strand te gaan, kan hierdie geweerbote parallel met die strande vaar en hul dodelike mortiere voor die landingsvaartuig aflewer. Die mortiere kan maklik van die LCT's afgeklim word, en hulle kan dan die normale vragvervoer hervat. Oefeninge is gehou vir die inval in die Marianas, met die LCT's op die dekke van LST's. Swaar weer het verskeie van die LCT's beskadig en verloor toe hulle vasgeslaan het en die LCT's oor die kant was. Die projek is kort tydjie in gedagte dat dieselfde lot die LCT's op pad na die Marianas sou tref, met die idee dat dit in 'n toekomstige veldtog of met LCT (L) s gebruik kan word. 9 Dit was 'n waardevolle eksperiment, en die mortiere het uiteindelik 'n tuiste gevind op die LCI (L) s. Hulle betree die oorlog in Peleliu in September 1944 as die nuwe LCI (M) kanonboot.
Rekordhouers in die vlootbevel kon nie byhou met die vinnige omskakeling van baie van die landingsvaartuie nie. Dit was nie ongewoon dat baie van die kanonbote hul aanvanklike benaming 'n paar maande na hul bekering behou het nie. Byvoorbeeld, LCI (L) 754, wat omgeskakel is na 'n (G) konfigurasie, het haar aksieverslae ingedien as LCI (G) 754 by Iwo Jima terwyl sy mortiere op die vyand op daardie eiland afvuur. Sy was toe reeds omskep in 'n geweerboot.
Admiraal Richmond K. Turner, eksperimenteer met verskillende konfigurasies van landingsvaartuie wat vir brandsteun gebruik is, het mortiere op ses LCT's gemonteer met die doel om dit te gebruik vir die inval in Saipan. Bedryfsongelukke het die gebruik daarvan daar verhinder, maar sodanige aanpassings sal in die toekoms oopgelaat word. NARA 80G 307495.
Swemmers van die onderwater -slopingspan is by Tarawa en Kwajelein gebruik, maar hul tegniek is nie verfyn nie. Die oplaai van die swemmers was veral problematies, aangesien die klein landingstuig, gewoonlik 'n LCPR, moes stop om die bakkie te haal. Die boot was 'n moeilike teiken toe dit aan die gang was, maar sodra dit gestop het, was dit 'n maklike teiken. Teen die tyd dat die Marianas gereed was vir inval, is nuwe metodes ontwikkel.
Twee mans het gehurk op 'n rubbervlot wat aan die buitekant van die landingstuig vasgemaak was. Een van die mans het 'n stewige tou van drie voet lank gehou met 'n lus aan elke kant. Die landingsvaartuig sou 'n swemmer teen hoë spoed nader. As hy sy arm opsteek, haak die swemmer sy elmboog in die lus van die tou wat die man op die vlot na hom toe hou. Dit sou hom langs die rubbervlot ruk, en die tweede man sou hom aan boord gee. 10
Taakmag 52, onder bevel van vise -admiraal Turner, was betrokke by die aanval op die eilande Saipan en Tinian. Direk onder hom was die Western Landing Group (TG 52.2), wat die Gunboat Support Group en die Beach Demolition Group insluit. Die Gunboat Support Group is aangewys as TU 52.2.3 en was onder bevel van bevelvoerder Michael Malanaphy. Dit het bestaan ​​uit drie LCI -groepe: LCI -groep sewe onder luitenant -bevelvoerder McFadden LCI (G)s 77 (GF) 78, 79, 80, 81, 82, 347, 372, 373 (VF), 454, 725 en 726 LCI -groep Nege onder luitenant -kommandant Eikel, bestaan ​​uit LCI (G)s 451, 452, 453, 455, 456 (GF), 458, 459,460, 461, 462, en 463 en 470 LCI -groep agt (minder divisie vyftien) onder luitenant -kommandant Blanchard en bestaan ​​uit LCI (G)s 345, 346, 438, 441, 449, 457 (GF).
Die eerste eiland wat vir verowering geskeduleer was, was Saipan. Die invaldag was vasgestel op 15 Junie 1944. Ongeveer 32 000 Japannese troepe was op die eiland verdedig, waarvan die grootste deel lede van die 31ste leër onder luitenant -generaal Yoshitsugu Saito was. Alhoewel die Japannese in staat was om 'n sterk verdediging te bewerkstellig, word hulle belemmer deur voortgesette Amerikaanse duikbote en lugaanvalle op hul voorraadskepe. Sy ligging in die westelike Stille Oseaan het dit goed geplaas binne die uiterste perke van die Japannese verowering, en hulle het eers laat besef dat dit verdedig sou moet word. Gevolglik was voorbereidings vir die opbou van verdediging aan die gang, maar nie ten tyde van die Amerikaanse aanval nie.
LCI (G)s 725 en 726 nader Saipan om vuurpyle af te vuur op 15 Junie 1944. NARA 80G 253886.
Die riwwe langs die aanrandingsstrande by Saipan (getoon as 'n kronkellyn) het verhinder dat die geweerbote binne vuurpylafstand in die noordelike strandgebiede en in sommige van die suidelike strandgebiede kon kom. Bevelvoerder Amfibiese magte, Stille Oseaan (Commander Joint Expeditionary Force) Serial 00704, Verslag van amfibiese bedrywighede vir die vang van die Marianas -eilande: operasie van voerders, 25 Augustus 1944, Bylae 2 Bylae (F).
Om 0700 op 15 Junie het die LCI -kanonne op die vertreklyn bymekaargekom en gewag om die aanval te lei. Terwyl hulle wag, het gevegskepe, kruisers en vernietigers die eiland met hul swaarder gewere gebombardeer. Ongeveer 160 vliegtuie het op die landingsgebied op die landingsgebied plaasgevind, met nog twee-en-sewentig vliegtuie wat op die strande gestroom het net toe die landingsvaartuie aan die strand geraak het. Teen 0810 was die voorronde voltooi. Die vuurwapenbote het op 'n tipiese manier aangeval en daarna net langs die wal gaan staan ​​en 'n dekbrand verskaf. Hulle brand was egter nie so effektief as waarop gehoop is nie. Die bevelvoerende generaal V Amfibiese korps, generaal Holland Smith, het berig:
LCI (G) & rsquos het die bootgolwe voorafgegaan en 40 mm en vuurpylgate op die strande afgevuur. Die rif van CHARAN-KANOA op alle noordelike strande en op sommige suidelike strande strek egter verder as die maksimum vuurpylreeks, wat die gebruik van vuurpyle teen die strande verhinder het. Die bombardement het ons troepe in staat gestel om in effektiewe getalle aan wal te kom. Maar 'n aantal belangrike teikens is nie vernietig of geneutraliseer nie. Dit het vyandelike mortier en artillerie ingesluit wat op die strande kon dra vanaf omgekeerde hange en masjiengeweer- en troeposisies op die lae grond onmiddellik agter die strande. 11
LCI (G) 458 het berig dat die skepe in Group Nine, wat van die noordelike strande af werk, in hul missie belemmer is:
Die noordelike groep is op 'n afstand van minstens 800 meter van die strand af gehou deur 'n rif wat uitgewerk het, wat vuurpylvuur onmoontlik gemaak het. Die strande is sterk gehou deur 'n vyand wat toegerus was met ligte tenks, mortiere, masjiengewere en artillerie. Die LCI's sou op die strande vorder net voor die eerste golwe LCT's en deur middel van hul spervuur ​​die vyand inhou totdat die aanvanklike landings kon plaasvind. 12
Direkte Japannese vuur op die geweerbote was nie prakties nie. Enige geweerbattery wat van die strand na die see afvuur, sal vinnig raakgesien word en deur die vernietigers, kruisers en slagskepe buite werking gestel word. Die vuur wat die geweerbote geteister het, kom gewoonlik van mortiere wat op die omgekeerde hange naby die kus geleë was. Dit kon nie gesien en vernietig word nie. 'N Paar keer het 'n mortier naby die geweerbote gekom en omstreeks 0830 LCI (G) 451 is deur 'n mortierronde getref en gedeeltelik gestrem. LCI (G) 79 berig naby mortier -missies met granaatsels wat oor haar agterstewe gestrooi was. Die geweerbote het hul missie voltooi en hulle het hulle uit die onmiddellike omgewing van die aanval onttrek.
Die meeste van die LCI (G) s wat in 1944 omgeskakel is, het vuurpyle benewens gewere gedra. Sodra hulle hul vuurpylsalvo afgevuur het, was hulle afhanklik van 40 mm en 20 mm vuur om die vyand te onderdruk. Ongelukkig was dit nie altyd voldoende nie. 'N LCI (G) het gewoonlik 'n enkele geweer van 40 mm in die boog gemonteer en een naby die agterstewe. Voor die toring was twee geweerbakke wat elkeen 20 mm lank het. Twee ekstra bakke was agter die koninklike toring, met ook 20 mm enkele gewere. Dit het beteken dat die LCI (G) op 'n direkte aanloop na die strand slegs vuur kon lewer vanaf die 40mm-geweer met 'n boog wat direk vooruit was en die twee 20mm-gewere voor die toring. Hulle was beperk tot 40 grade van dood vooruit. Luitenant (jg) Francis W. Cole Jr., bevelvoerder van LCI (G) 458 by Saipan, berig:
By die ondersteuning van troepelandings kon hierdie skip nog nooit meer as een of twee veertig MM -gewere en geen twintig MM -gewere op die spesifieke strandgebied wat dit moet dek, bring nie.Dit is omdat die boog veertig die enigste geweer is wat vooruit kan doodskiet. Deur breed te draai, kan ons twee veertigs en twee twintigs uit ons battery van drie veertigs en vier twintigs bring, maar is dan 'n groot teiken vir die vyand. Hierdie tekort het veral die oggend van 18 Junie gevoel toe ons direk na die skip wou gaan vir spesifieke doelwitte en soveel moontlik gewere wou dra.
Dit word derhalwe aanbeveel dat die voorbou met sy lier verwyder word en dat die boog veertig op die hoofdek gemonteer word, en dat die opritte verwyder word en die twee boogtwintigers op die voorpunte van die opritplatforms gemonteer word. 13
Die probleem met die direkte vuur van die geweerbote is later reggestel met die bekendstelling van die LCS (L) -variant. Die LCS (L) s het 'n dubbele 40mm geweer net voor die konn gedra en 'n booggeweer wat óf 'n 3 "/50, 'n enkele 40mm of 'n tweeling van 40 mm kan wees. Sodoende kan die LCS (L) vuur lewer van drie of vier vate reg voor die skip.
Op 18 Junie, 'n paar dae na die landings, is vyandelike bote van die stad Garapan gesien, terwyl hulle probeer het om troepe agter die Amerikaners te land. Die LCI (G) s is gestuur om hulle te vernietig. Werk saam, LCI (G)s 79, 81, 371, 451, 452, 458, en 460 het hulle aangeval. Hulle het gerapporteer dat hulle dertien van die veertig voet lange bakke gesink het na 'n geweergeveg met verskeie. 14 Vuur van die kus af het 'n paar van die skepe vasgesteek, maar nie een is getref nie. Maar 'n dop van 'n 5 duim geweer het getref LCI (G) 371, steek haar roer vas. Uitstekende hantering van die skip deur haar CO, luitenant E. W. Gooding, en bedekking van vuur LCI (G) 460, laat haar ontsnap en oorleef. 'N Week later, om 0220 op 26 Junie, LCI (G) 438 sien twee vyandelike bote naby Mutcho Point op Saipan en verlig dit met haar seine soeklig. Die bakke het met 37 mm -gewere op hulle afgevuur en die geweerboot getref wat aansienlike skade veroorsaak het. Om 0230, LCI (G) 456 het 'n skuit in dieselfde gebied gesink en geringe skade opgedoen as gevolg van die terugbrand. Luitenant -bevelvoerder T. Blanchard, bevelvoerder van LCI (L) Group Aight, het verskeie ander geweerbote na die gebied gelei, maar geen verdere optrede het plaasgevind nie. 15
Vyandelike troepe was nog in die gebied. Om 0515 op 4 Julie, die OD aan boord LCI (G) 345 'n bootjie sien wegbeweeg van Saipan na Tinian. Toe die geweerboot nader kom, word gesien dat sy insittendes voorwerpe in die water laat val en dan in die bodem van die boot wegkruip om te voorkom dat hulle gesien word. Met alle gewere wat op die boot opgelei is, het die 345 het langs gekom en vier Japannese soldate gevang wat daarna vir ondervraging in hegtenis geneem is. Hulle het hul gewere, toerusting en granate oor die sy laat val voordat hulle gevang is.
Met die vang van Saipan, was dit tyd om na Tinian te gaan. Die eiland Tinian is slegs tien myl lank en ongeveer vyf myl breed. Dit lê net suid van Saipan en word van die eiland geskei deur 'n kanaal drie myl breed. Die waardevolle bates van die eiland was sy relatief plat terrein en vier operasionele vliegvelde. Die Japannese magte op die eiland het ongeveer 9 000 getel, waarvan ongeveer die helfte Army en die ander helfte Navy was. Die mees senior Japannese offisier op Tinian was vise -admiraal Kakuji Kakuta, maar die operasionele bevel van die weermag was onder kolonel Kiyochi Ogata, bevelvoerder van die 50ste infanterieregiment, 29ste leërafdeling. Seemagte was onder die direkte bevel van kaptein Goichi Oya.
Die verowering van Saipan net in die noorde het Tinian 'n minder belangrike doelwit gemaak. Dit moes egter nog geneem word. Propaganda -pamflette wat die Japannese versoek om oor te gee, het dit nie reggekry nie en Amerikaanse magte was bereid om die eiland te neem. Die Japannese op Tinian, geïsoleer van enige ondersteuning of voorraad, kon net op die aanval wag. Met min om haastig te wees, kon die Amerikaanse magte doelbewus die uitwissing van die Japannese verdedigers volg. Gekoördineerde pogings tussen die vloot en die weermag se lugmag het die Japannese stadig verswak, en teen die dag dat die aanval aangebreek het, was die infrastruktuur van Tinian & rsquos ernstig beskadig. Lugaanvalle is uitgevoer deur vliegtuie wat van 'n vinnige taakgroep vlieg, sowel as vliegtuie van vyf CVE's en vliegtuie op die land vanaf velde op Saipan. Die relatief klein grootte van die eiland, tesame met die groot aantal vliegtuie, het verseker dat baie min doelwitte tydens die lugaanval misgeloop het.
Die aanval op Tinian het plaasgevind op 24 Julie 1944, met twaalf LCI -kanonne wat die aanval op White Beaches 1 en 2. gelei het. Kommandeur Amfibiese magte, Stille Oseaan -vloot (bevelvoerder vyfde amfibiese mag, bevelvoerder taakmag 51) Verslag oor amfibiese operasies vir die vang van die Marianas -eilande (Forager Operation), 25 Augustus 1944, Bylae 6 Bylae (A).
Een faktor wat by baie landings nie gesien is nie, was die gebruik van artillerie op die strand. Die nabyheid van Saipan het dit moontlik gemaak om van daar af artillerievuur van die weermag te gebruik as deel van die bombardement voor die landing. Ses en negentig 105 mm, ses en twintig 155 mm haubits, en vier en twintig 155 mm gewere, geleë aan die suidkus van Saipan, het deelgeneem. D-dag was vasgestel op 24 Julie 1944. Die 2de en 4de mariene afdeling, met 'n totaal van 35 000 man, sou na bewering land. Die 27ste Army Infanteriedivisie is in reservaat op Saipan gehou.
Daar het geskille ontstaan ​​oor watter van die strande by Tinian om te land, en die Marine & rsquos V Amphibious Corps -verkenningsbataljon is in die nag in rubberbote aan wal gestuur om die gebied te ondersoek. Saam met UDT -swemmers het hulle geïdentifiseer dat die Witstrande die beste landingsgebiede is. Die missie het die Yellow Beaches en White Beach 1 in die nag van 10-11 Julie ondersoek, en White Beach 2 in die nag van 11-12 Julie.
Die plan vir die gebruik van die geweerbote om die landings te ondersteun, is uiteengesit in CTF 52 & rsquos -aksieverslag vir die aanval op Tinian. Dit het aangedui:
Die LCI (G) -ondersteuningsplan het oor die algemeen die volgende voorgeskryf: 6 LCI (G) & rsquos in WHITE beach EEN bootbaan en nege in WHITE beach TWEE bootbaan, het voorafgegaan met die voorste LCT -golf na die strand en het 20 MM en 40 MM en spervuur ​​vuurpyl gelewer op die strande ter ondersteuning van die landing. Ses LCI (G) & rsquos op die noordelike flank van WHITE beach EEN bootbaan en nege op die suidelike flank van WHITE beach TWEE bootbaan, linker vertreklyn by HOE UUR en het tussen bootbane en flankende slagskepe gelewer met 20 en 40 MM en vuurpylvuur op flanke van landingsstrande op 'n punt 1000 meter van die uiterste van die strandgebiede af. Flankerende LCI (G) en rsquos draai weg van die landingsgebied, parallel met die kuslyn na die voltooiing van die eerste spervuurraketslaai, herlaai vuurpylrakke en draai weer na die oewer om tweede salpe te lewer. Hulle het voortgegaan totdat gebiede gedek is tot onderskeidelik USHI en FAIBUS POINTS. LCI & rsquos in die bootbane draai na die naaste flanke toe die LCT & rsquos verby is, en volg die flank LCI & rsquos met vuur op die flanke noord en suid van die landingsgebied. 16
Kanonbote van TU 52.6.7 het op 24 Julie om 0625 van die strande van Tinian aangekom. 'N Sterk wind en stroom uit die noordooste het hulle voortdurend van die stasie af gewaai, en hulle moes gereeld aanpas om hul posisie te behou. Om 0721 is hulle op pad na die strande en hul 40 mm -gewere afgevuur, maar baie van die moontlike teikens aan die wal is verduister deur rook van die brande wat begin het deur die groter skepe. Radar toegerus LCI (G) 77 kon haar vuurpyle op die regte tyd afvuur. Ander skepe in die groep het haar vuur opgemerk en hul vuurpyle onmiddellik gelanseer. Groep Nege skepe het soortgelyke probleme ondervind met verduisterde teikens, maar het steeds daarin geslaag om hul vuurpyl -bergings af te haal en die strandgebiede te tref. Op 'n afstand van 500 meter van die strand af, het die geweerbote op die teikens van die vuur afgevuur en dan bygestaan ​​terwyl die LVT's deur hul lyne beweeg en die mariniers beland het.
Die volgende oggend, om 0635, LCI (G) 453 'n radioboodskap van CTF 52 ontvang om 'n paar spesifieke teikens net ten suide van die landingsstrande onder skoot te neem. Die teikens blyk verskeie klein geboue te wees, en dit is getref met 'n dosyn vuurpyle, 508 rondes van 40 mm en 1160 rondes 20 mm vuur. Dit was blykbaar genoeg om die mariniers aan wal te ondersteun en die kanonboot het die gebied verlaat. 17 Die sewe skepe van groep agt het 'n soortgelyke patroon gevolg. Toe dit verby is, het hulle berig dat hulle altesaam 1,582 vuurpyle op White Beach 2 gelanseer het, saam met 8,860 rondes van 40 mm en 20,995 rondtes van 20 mm ammunisie.
Die kanonbote het die volgende paar dae in samewerking met die mariniers aan wal gewerk, waar dit nodig was en op Japannese posisies afgevuur. Einde Julie en die eerste paar dae van Augustus lê die skepe 'n paar honderd meter van die wal af. Luidsprekers is gebruik om die Japannese aan te moedig om oor te gee. Baie het dit gedoen, maar sommige het selfmoord gepleeg, en 'n paar is gevange geneem. Group Aight het berig dat & ldquoMarine Headquarters dit aangekondig het LCI (G) 457 met die openbare adresstelsel aan boord, het ongeveer twintighonderd (2500) Japannese burgerlikes en soldate uit die grotte gepraat om oor te gee. Slegs vyf of twintig of dertig personeel het in grotte oorgebly. & Rdquo 18
Die verowering van die Marianas het sy tol op Amerikaanse magte geëis, maar vir die Japannese was dit 'n ramp. Die United States Strategic Bombing Survey het later berig:
Die Japannese, van hul kant, het nou 'n ingrypende strategiese situasie gehad, met Amerikaanse magte wat sterk op hul binneste verdedigingslinie was, in 'n posisie wat hul vermoë om vyandelikhede en hellip voort te sit, ernstig bedreig het. Byna eenparig het ingeligte Japannese Saipan beskou as die beslissende stryd van die oorlog en die verlies daarvan om alle hoop op 'n Japannese oorwinning te beëindig. 19
Die laaste verowering van die eiland in die Marianas was Guam. Die inval, wat oorspronklik op 18 Junie geskeduleer was, is uitgestel deur die Slag van die Filippynse See, 19 tot 20 Junie, wat sommige van die Amerikaanse vlootmagte van die Marianas afgelei het. Boonop was die stryd om Saipan moeiliker as wat aanvanklik beoog is, en was dit vasbeslote om die grootte van die landingsmag op Guam te vergroot. Die Southern Attack Force TF 53, onder admiraal Richard Conolly, sou die III Amphibious Corps onder generaal -majoor Roy S. Geiger laat land. Hierdie korps het bestaan ​​uit die 3de mariene afdeling onder bevel van generaal -majoor Alan Turnage en die 1ste voorlopige brigade onder bevel van brigadier -generaal Lemuel C. Shepherd jr., Saam met die weermag en rsquos 77ste afdeling onder generaal -majoor Andrew D. Bruce. Dit het altesaam 19 000 soldate en 37 000 mariniers op Guam geplaas. Teenoor hulle op Guam was die 29ste Infanteriedivisie onder luitenant -generaal Takeshi Takashina. Boonop het die 6de ekspedisiemag onder generaal -majoor Kiyoshi Shigemitsu 5100 man gehad. Bykomende mannekrag was beskikbaar, waaronder 'n vlootwag van 3 000 man en ander diverse eenhede. Die totale beskikbare Japannese vegmag was 19 000.
Die uitstel van die aanval op Guam het die taakspan 53 ekstra tyd gegee om die doelwitte noukeurig en doelbewus te kies. Met behulp van 'n kombinasie van lug- en skeepsaanvalle, wat gelei het tot die vernietiging van die grootste deel van die Japannese artillerie op die eiland, het die Task Force die Japannese verdedigingsvermoëns aansienlik verswak.
Die eerste geweerbootongeluk wat verband hou met die aanval op Guam, kom op 17 Junie 1944 LCI (G) 468 was onderweg van Kwajalein na Guam as deel van taakgroep 53.16. In die taakgroep was nege LCI (G) s, vyftien LST's, die herstelskip vir die landingstuig ARL 3, en die netto lae Holly AN 19 en Aloe AN 6.
Omstreeks 1750, aangesien die skepe ongeveer 180 kilometer oos van Guam was, het hulle deur verskeie Japannese vliegtuie aangeval. Die aksieverslag van LCI (G) 468 dui aan:
Toe die eerste vliegtuig waargeneem word, is een ingestel en alle gewere was gereed om te skiet toe die eerste vliegtuig 'n paar sekondes later begin hardloop het. Die eerste vliegtuig het baie laag gekom op die balk van die ARL3, wat ongeveer 800 meter voor die LCI (G) 468 was. Op die oomblik verskyn 'n ander vliegtuig uit die wolk naby die punt waarvandaan die eerste vliegtuig gekom het. Die vuur is gestop en oorgeskakel na die tweede sodra die tweede na bewering binne bereik was. Op die oomblik is spoorsnyers baie naby die skip waargeneem, en 'n paar sekondes later is die skip deur 'n ander skip in die formasie of deur die masjiengewere van die aanvallende vliegtuig getref. Daar word vermoed dat een gewonde beampte en 'n man by die na 20 MM -gewere en een gewonde beampte op die loketstasie deur hierdie brand getref is. Dit was beplan om skerp in die rigting van die aanvallende vliegtuig te draai om 'n kleiner teiken voor te stel, maar die ongeval op die afstasie (brug) het verhinder dat hierdie plan uitgevoer kon word. Die tweede vliegtuig kom binne 'n geskatte 150 meter van die LCI (G) 468 en laat sy torpedo los wat die boog van die skip en hellip tref. Ongeveer die voorste derde van die skip is vernietig en hellip. Daar was geen vuur of ontploffing van ammunisie van die torpedo -treffer nie en daar het geen oormatige oorstromings plaasgevind nie, met die gevolg dat die skip onbepaald kon bly staan, behalwe vir die bedreiging van verdere vyandelike aanval en die afstand na 'n vriendelike basis. 20
Guam was die laaste eiland in die Marianas wat geneem is as deel van Operation Forager. Die inval was oorspronklik geskeduleer vir aanranding op 18 Junie 1944, maar die inval is tot 21 Julie 1944 vertraag deur die Slag van die Filippynse See, wat van 19 tot 20 Junie 1944 plaasgevind het. 51) Verslag oor amfibiese operasies vir die vang van die Marianas -eilande (Forager Operation), 25 Augustus 1944, Bylae 5 Bylae (A).
Twee beamptes en dertien mans is in die aanval dood. Boonop is die bevelvoerder, luitenant (jg) George D. Mayo, en twee bemanningslede gewond. Aangesien 'n derde van die skip weg was en geen veilige hawe naby was nie, is die skip beveel om met vuurwapens te laat sink Stembel DD 644 die volgende dag.
Voor die landings het UDT's 3, 4 en 6 onderwaterverkenning van die voorgestelde landingstrande op Guam uitgevoer. Hulle het aan boord by Guam aangekom Dickerson APD 21, Kane APD 18, en Clemson APD 32 onderskeidelik, met UDT 3 wat op 14 Julie aankom en spanne 4 en 6 op 17 Julie. Drie dae is toegewys vir verkenning en nog vier vir die sloping van strandhindernisse.
Onderwaterhindernisse wat die UDT teëgekom het, bestaan ​​uit hope koraal wat in gaas voorkom en ongeveer vyf voet van mekaar af geleë is. Nadat hulle geïdentifiseer is, moes hulle uitmekaar geslaan word om te verhoed dat hulle met landingsvaartuie inmeng. Sommige van hierdie werk moes snags gedoen word, maar vuil weer en swaar reën het die missies gedurende die pre-inval tydperk belemmer. Die UDT's het 'n kombinasie van werklike en afleidingsverkenningsopdragte gebruik om die vyand te verwar. In die geval van 'n afleiding, het die LCPR's naby die strand ingehardloop asof hulle swemmers wou aflaai, maar nie. In alle gevalle was die vuur van vyandelike oewerposisies swaar, maar die kombinasie van geweerbote, vernietigers en kruisers het spoedig 'n einde gemaak.
LCI (G)s 469, 471, 472, en 473 het die taak gekry om die UDT's te ondersteun. Die vernietigers was die kombinasie van kragte met die vier geweerbote Dewey DD 349 en MacDonough DD 351 wat gedeeltelik deur die dekking vervang is deur Sigsbee DD 502 en Schroeder DD 501. Die kombinasie van LCI (G) s met vernietigers was so doeltreffend om UDT 3 te beskerm, dat addisionele geweerbote vir die ander spanne aangevra is. Binne vier en twintig uur nadat hy die versoek gerig het, het luitenant-kommandant Blanchard saamgekom LCI (G)s 345, 346, 348, 438, 441, 449, 455, en 457.
Daar is gereeld probleme met die werk rondom die eilande, aangesien baie van die waters onbekend was. Op 17 Julie 2000, LCI (G) 348 het die bedrywighede van UDT 3 langs Red Beach 2 gedek toe sy op 'n rif gegrond was. Sy was spoedig onder vuur en masjiengeweer van die wal af. LCI (G) 471tevergeefs probeer om haar twee keer af te trek, sonder sukses. Vyandgeweervuur ​​het die twee geweerbote steeds bedreig, en die bevelvoerder van die taakseenheid (CO Sigsbee) beveel die bemanning en beamptes, saam met geklassifiseerde materiaal, van die skip af en na 'n veiliger hawe Sigsbee. Sigsbee en Schroederdaar naby gepatrolleer om Japanse pogings om aan boord te kom, weg te hou. Binne enkele ure, die kruisers Wichita CA 45, St. Louis CL 49, en Minneapolis CA 36 aangekom, en hul gesamentlike vuur het 'n einde gemaak aan enige Japannese pogings om die gestrand geweerboot te beskiet. Onder hul dekking het die bemanning en beamptes teruggekeer. Die volgende dag, die sleepboot Apache ATF 67 kom van Saipan af en trek die geweerboot weg. Sy is teruggesleep na Saipan vir herstelwerk aan haar gebuigde skroef. 21
In sy verslag oor die bedrywighede van UDT 3 in Guam, het luitenant T. C. Crist, die beampte in beheer van UDT 3, opgemerk:
Een van die belangrikste faktore wat bygedra het tot die sukses van die slopingsoperasie was die brandsteun, veral deur die LCI (G) & rsquos. Hulle het die strand bedek gehou met so 'n volume van 40 en 20 mm vuur van naby, dat dit amper onmoontlik lyk vir die vyand om uitgebreide pogings aan te wend om die operasie te stop. Hulle vuur was akkuraat (dit was dikwels nodig om direk oor die koppe van die slopingspersoneel wat aan die rif werk, te skiet). Daar word geglo dat ons werk nie moontlik sou wees sonder groot ongevalle as dit nie was vir hierdie nabye brandondersteuning nie. Dit word aanbeveel dat die LCI's ingesluit word in alle toekomstige slopingsoperasies voor aanranding. Een probleem was die probleem om die LCI's in die regte posisie te hou en weg te bly van vuil water tydens nagoperasies. Dit is moontlik dat Radar op die LCI's hierdie probleem sou oplos as so 'n installasie prakties is.
Die intensiteit en akkuraatheid van die brandbedekking gedurende die twee dae voor W-dag was ongelooflik, aangesien die slooppersoneel binne 50 meter van die strand af werk, die strand self bedek was met vuur van LCI's, Destroyers, Cruisers en ook van vliegtuie wat bombardeer en stryk. 22
Die UDT's moes talle struikelblokke verwyder voor die aanval op Guam. Hierdie kaart toon die onderwaterhindernisse wat verwyder is by Asan Beach, Guam, deur UDT 3. Beampte in Charge Underwater Demolition Team #3 Serial 0022, Onderwater -slopingspan #3 en mdash Bedryfsverslag, 18 Augustus 1944. Omhulsel (A).
Op 20 Julie is die gebied rondom Agatbaai bedek deur LCI (G)s 437, 442, 474, en 475. Die werk van die UDT's was afgehandel en daar was kommer dat die Japannese sou probeer om mynwerke of installering van obstruksies op die reeds skoongemaakte gebiede te installeer. Die geweerbote patrolleer van die strand tussen Alutom -eiland en Pelagi -rots. Sterskulp van die kruiser Honolulu CL 48 die strande verlig en die geweerbote die geleentheid gegee om op verskillende teikens te skiet.
Die opdrag vir Blanchard & rsquos -skepe by Guam was die beskerming van die UDT's. Toe hul taak voltooi is, het hulle Guam verlaat en teruggekeer na Saipan vir herbesetting op 20 Julie. Ander geweerbote sou die inval dek.
Op 21 Julie het die inval begin.Twee uur se bombardement deur die groter skepe is gevolg deur die aanranding van die LCI -kanonne. Die gebied vir die landings was by die rooi, groen en blou strande naby Asan aan die westelike kus van Guam, en die geel en wit strande naby Agat, wat ses myl suid lê. Die agtien LCI (G) s is onlangs aan die Weskus omskep, en hulle bewapening het nou twee en veertig CIT Type 8 vuurpylwerpers ingesluit, wat elke skip die vermoë gegee het om 504 vuurpyle in elke salvo af te skiet. Elke skip het genoeg vuurpyle vir twee salvo's gedra. Die noordelike en suidelike landingstrande het elk nege LCI (G) s om noue ondersteuning te bied. Die noordelike strande langs Asan is ondersteun deur LCI (G)s 348, 464, 465, 466, 467, 469, 471, 472 en 473 onder luitenant -bevelvoerder William R. McCaleb.
Die suidelike strande by Agat is ondersteun deur LCI (G) Division Fifteen, Group Nine -skepe onder luitenant L. Howard Rabenstein, wat insluit LCI (G)s 365 (F), 366, 437, 439, 440, 442, 450, 474 en 475. Die aanrandingsaanval op die geweerbote het kort ná 0801 begin toe hulle die vertreklyn verlaat het. 'N Totaal van 4,536 vuurpyle is teen die strande gelanseer, wat die mariniers uitstekende dekking gegee het toe hulle geland het. Die aantal Amerikaanse mariene lewens wat deur so 'n spervuur ​​gered is, kan slegs geraai word, maar dit moes aansienlik wees.
Luitenant John F. Auge, CO van LCI (G) 469 opgemerk:
Deur eers die vuurpyle af te skiet in lanseerders wat op 30 ° was en daarna in die lanseerders wat op 45 ° was, is 'n spervuur ​​op 'n strandstrook van ongeveer 250 tot 350 meter diep geplaas waardeur dit te betwyfel is of daar vyandelike weerstand kan bestaan. Die 40MM -gewere was veral effektief om sigbare vyandelike masjiengeweerplekke, ens., Uit te slaan en om die strand saam met die 20MM -gewere uit te slaan. 23
Voortgesette vyandelike weerstand naby die kus het gelei tot verhoogde bombardement deur die LCI -kanonne. Mortiervuur ​​was 'n besondere probleem, moeilik om te bestry, aangesien die mortiere van die agterkant van die heuwels afgevuur is. Die meeste daarvan was skynbaar gemik op die LVT (A) s wat naby die strande was, met vier van hulle wat regstreeks tref. Negentig minute na die landing by Agat, LCI (G) 365 is deur 'n 75 mm dop getref, waar ses van haar mans dood is en agtien gewond is. Die vuur rondom die gebied rondom Pelagi -rots en Bangipunt is op die geweerbote gerig. Een van die gewere was in 'n grot noord van die strand geleë, en 'n ander een was vermoedelik bo -op die bluf. LCI (G) 437 berig 'n paar ongelukke van wat blyk te wees drie duim skulpe wat haar oorstroom het met water en granaatsels. Die vuur was gerig op die gebied naby Pelagi-rots en die nabygeleë stad Agat totdat die teenvuur opgehou het.
Die boodskap is ontvang dat die bevelvoerder van TU 54.4.6, luitenant L. Howard Rabenstein, beseer is tydens die aanval op LCI (G) 365 en luitenant Schenck van LCI (G) 439 die bevel oor die taak -eenheid aanvaar. LCI (G)s 439, 440, 442, 450, 474, en 475het om 0850 uit die bootbane teruggetrek en die strande tussen Alutom -eiland en Bangipunt met 40 mm- en 20 mm -gewere bestook. Die bombardement van die gebied duur voort tot 0944 toe die geweerbote uit die gebied onttrek het om te hergroepeer.
Na 'n paar dae na die landings is voortgesette oproepvuurmissies en nagaanvalle op die vyandelike posisies voltooi. LCI (G)s 465, 466, en 467 vuurpyle se vuurpyle op die Anigua -strand afgevuur en die gebied gestamp ter ondersteuning van mariene posisies in die gebied. Hulle werk was blykbaar redelik effektief, want in die middag van 27 Julie het die skepe die volgende boodskap ontvang wat van die hoofkwartier van die Derde Mariene Afdeling na CTG 53.1 gestuur is:
TYDENS DIE NAGTE VAN 25 EN 26 JULIE LCI GUN BOOT VIR ONS LINKS VOOR GEPRODUSEERDE VEILIGHEID VIR ONS AFDELING LINKS FLANK Deur die AGANA-ASAN PAD TE WEER NA DIE VYAND X LT HAYDEN LIAISON OFFICIER OP GUNBOATS REPORTS ROSORS STADS 5 IN TARGET AREA 605 WX EN 585 CX HET HIERDIE GESKIEDENIS VAN VYENDE VOORSIENINGE GEKOMBINEER MET 'N NUWE ONDERSTEUNING VAN DIE 3DE BATTALION BEWAAR OM GROOT HULP TE ONDERSTEUN IN ONS ASTAULT X GELEENT DANKIE AAN VERANTWOORDELIKE NAVAL SUPPORT. 24
Alhoewel die landings voltooi was, het die geweerbote steeds in gevaar verkeer. LCI (G) 465, lê by Adalup Point, het 'n groot gemis gehad toe 'n fragmentasiebom twintig meter van haar stuurboordkwartier af ontplof en drie van haar mans gewond en haar romp op twaalf plekke deurboor het. Die bom kom blykbaar uit 'n TBF Avenger. 'N Groep hiervan het die rif oos van Adelup Point gebombardeer. Nadat hulle hul bomme op die vyandelike posisies laat val het, het hulle weer na die see gery vir nog 'n lopie. Daar word gedink dat hierdie bom vasgesteek en geval het toe die vliegtuig naby die skip bo -oor die kop was.
Op 24 Julie, LCI (G)s 366, 439, 440, 442, 450, 474, en 475 gaan na die suidekant van Orote en skiet op vyandelike posisies. Teenvuur vanaf die kus het gelei tot twee van die skepe, 366 en 439, het groot skade en 'n aantal ongevalle opgedoen. Albei is deur 'n 75 mm -geweervuur ​​getref. Twee dae later, LCI (G) 437 het in dieselfde omgewing gejaag en onder skoot gekom, maar het sonder skade ontsnap.
Op 28 Julie LCI (G) 469 was naby Adelup Point besig om 'n man te kom haal LCI (G) 466 toe sy in 1805 onder die vuur beland. Haar uitkykpunte het die eerste keer opgemerk dat daar skulpe in die water val naby 'n paar LST's op die strand, en binne 'n paar minute is sy deur vyandige artillerie -skulpe vasgevang. Skrapnel het haar dek getref, maar niemand is beseer nie. LCI (G)s 466, 469, 471, 472, en 473 het 'n lyn gevorm en Agana Town genader en met 20mm en 40mm gewere losgebrand. Gelukkig was 'n mariene skakelbeampte aan boord LCI (G) 473 en het gehelp om die vuur te koördineer wat die aanval onderdruk het. Sodra die geweerbote ophou skiet, keer die kusvuur terug. CTG 53.16 het die skepe beveel om na die see te gaan om die bedreiging te vermy, aangesien dit te moeilik lyk om die bron te bepaal. 25 Bykomende ondersteuning is deur die Marines aan wal versoek. Op 30 Julie LCI (G) 437 het aan boord gegaan van 'n Marine Corps -brandondersteuningspan van die V Phib Corps Artillery. Die brandsteunspan het teikens op die strand in die hawe van Apra gevind, en die skip het met 'n 40 mm -vuur op 'n afstand van 650 meter op hulle afgevuur. Twee masjiengeweer neste is daar ontdek en het die vaart van Marine & Rsquos vertraag. Kommunikasieprobleme met die waarnemers aan die oewer het die gebruik van vuurpyle uitgesluit, aangesien die ligging van die Marines nie duidelik was nie.
Alhoewel aanvalle op die strand gewoonlik uitgevoer is met landingsbote met mariniers of troepe van die weermag, was daar dikwels variasies in die patroon. Op 31 Julie het vyf amfibiese tenks hier langsaan vasgemeer LCI (G) 437 en hulp gevra het. Hulle was op die punt om 'n oor-die-rif-landing te probeer naby die kranse in die hawe van Apra. Daar is aangevra en ooreengekom om vuur van die geweerbote te bedek. Teen 1000 is die tenks op die strand naby die basis van die krans, terwyl die vuurwapens met 40 mm -vuur in vermoedelike vyandelike posisies afgevuur het. Die vuurwapens het strandteikens getref met vier salvo's van vyf vuurpyle elk. Toe die tenks die rif bereik, het die geweerbote opgehou skiet en bygestaan ​​indien nodig. Die tenks het veilig geland en die geweerbote het om 1033 uit die gebied getrek.
Die moontlikheid van 'n Japannese teenaanval is deur mariene intelligensie aan die vloot oorgedra. Hulle is in kennis gestel deur die inwoners van Guam en het versoek dat 'n gebied deur die geweerbote aangeval word. Op 3 Augustus LCI (G)s 471, 472, en 473 het die gebied aan die oostelike kant van Tumonbaai beskadig. Na hul aanslag het die geweerbote vyfhonderd vuurpyle oor die kranse na die verdagte gebied gestuur en dan tot die volgende dag in die gebied gebly ingeval dit nodig sou wees. Met die veldtog vir Guam onder beheer, was nie al die vuurwapens nodig nie. Op 4 Augustus LCI (G)s 464, 465, 467, en 472 Guam verlaat en op 12 Julie LCI (G)s 437 en 442 was losgemaak en op pad na Pearl Harbor.
Alhoewel die eiland verower is, was daar nog sakke Japannese wat gereed was om te veg. Op 11 Augustus LCI (G)s 466 en 469 was op patrollie buite die Ritidian Point-Pat Point-gebied. Op die wal is 'n mariene patrollie in 'n hinderlaag gelok en van hul eenheid afgesny. Nadat dit deur semafoor aangedui is, het die 466 'n rubberboot aan wal gestuur om drie slagoffers te ontruim. Een van die mariniers was reeds dood en die boot van die skip was te klein om deur die swaar branders te kom. 'N Japannese opvoubare boot met 'n plat bodem is naby die strand opgemerk en in diens geneem. Beide gewonde mariniers is verwyder en die skip het kos en water na die res van die mariene patrollie gestuur. Die gewonde mariniers is oorgeplaas na Troos AH 5.
Die volgende dag het 'n patrollie van die 22ste Marine Pac Howitzer -afdeling 'n hinderlaag gevind en hulp in dieselfde omgewing nodig. Die bevelvoerder van die patrollie is dood en die oorblywende mans versprei. Twee van die patrollie is ontruim deur LCI (G) 469.
Vanaf middel & ndash Augustus tot einde van die maand het die geweerbote die gebied rondom Ritidian Point en die omliggende gebied in die noorde van Guam gepatrolleer. Hier en daar is vyandelike weerstand teëgekom, met die skepe wat vyandelike plekke verstrengel het. Op 16 Augustus LCI (G)s 466 en 474 agter 'n paar Japannese skerpskutters aan tussen LaFac- en Anao -punte. Dit is nie duidelik wat die Japannese gehoop het om te bereik deur geweervuur ​​teen die kanonbote te gebruik nie, maar hulle was buitengewoon en het 'n vuurwapen gehad toe hulle dit gedoen het. Beide geweerbote het 40 mm en 20 mm vuur losgebrand en vuurpyle in die gebiede waaruit die vuur ontstaan ​​het, en dit is stilgemaak. Dit was nie duidelik of die vyand doodgemaak is of in sommige van die vele grotte in die omgewing skuiling geneem het nie. Soms verskyn daar 'n klein aantal Japannese op die strand en gee hulle oor.
LCI (G) 469 het 'n mariene skakelbeampte aan boord geneem vir 'n oproep-vuurmissie. Op pad na die gebied wat sy op Luminao Reef gegrond het toe sy terugkeer na die hawe van Apra. Een man het oor die kant gegaan, moontlik om die situasie te ondersoek en het nie opgeduik nie. Sy lyk is die volgende middag gevind. Pogings om die kanonboot van die rif af te kry, was onsuksesvol totdat sy op 3 September deur 'n sleepboot afgetrek is. Daar is bevind dat haar bevelvoerder skuldig was en is van bevel onthef.
Die redding van gewonde mans was 'n taak wat soms aan die geweerbote toegeken is. Hul kombinasie van vuurkrag en vlak trek het dit moontlik gemaak om die afhaal en ontruiming te doen. 13 September om 0600 LCI (G) 466 kontak gemaak met mariniers aan wal wat 'n siek man moes ontruim. Die geweerboot het sy bootjie aan wal gestuur met kos vir die mariniers. Die boot was in gevaar toe 'n aantal Japannese soldate bo -op 'n nabygeleë rant verskyn het. Omdat die Japannese bekommerd was dat die Japannese op hul boot sou skiet terwyl hulle terugkeer, het die geweerboot 'n stort van 40 mm en 20 mm op die Japannese losgemaak, terwyl die mariniers as spotters opgetree het. Teen 0730 is die Japannese dood of weggery, en die boot het teruggekeer na die 466 dra die siek Marine.
Omstreeks 1630 het uitkykpunte op die geweerboot rook aan wal gesien, moontlik uit 'n kookvuur. Nadat hy gekyk het of daar mariniers in die omgewing was en 'n negatiewe antwoord ontvang het, het die geweerboot 'n vuurpyl in die gebied gestuur, gevolg deur 'n 40 mm en 20 mm geweervuur ​​met onbepaalde resultate. Dit het nie veel saak gemaak nie, want die doel van die brand was bloot om die vyand teister. 26 So 'n vuur is bedoel om die vyand rus te weier en hopelik ongevalle te veroorsaak.
Teen September is die meeste Japanners na die noordoostelike kus van Guam gery. Die maand is daaraan bestee om hulle te probeer oorgee. Van die kanonbote is Japannese tolke, saam met gevange Japannese, aangebring en luidsprekers is daarop aangebring om agterstanders te lok. Hulle het veiligheid gewaarborg as hulle hulself op die strand sou laat sien en laat oplaai. Baie het van die aanbod gebruik gemaak, maar ander het geweier.
Die luidspreker wat op die geweerboot aangebring is, was 'n tydelike installasie. Dit het 'n beperkte omvang, afhangende van die windrigting en die terrein. Met gunstige wind en terrein kan dit op 'n afstand van 500 meter gehoor word. Die oerwoud kon die geluid absorbeer en die reikwydte in die helfte sny, dus die enigste Japannese wat die oorgawe -oproep kon hoor, was dié wat relatief naby die strande was.
Op Donderdag, 7 September, is ongeveer 1300 pamflette wat in Japannees gedruk is, laat val in die gebied wat bekend is vir Japannese agterstanders. Sy Engelse vertaling lui:
1. & enspOn Guam het alle georganiseerde Japannese verset opgehou. Amerikaanse troepe beheer die hele eiland. Die Japannese troepe en vlootmagte het dapper geveg, maar nou is dit tevergeefs om vyandelikhede voort te sit.
2. & ensp Amerikaanse troepe wil nie ongewapende soldate en vlootpersoneel, burgerlikes, vroue en kinders doodmaak nie. Baie Japoffisiere, aangewese mans en burgerlikes het al oorgegee. Hulle bly in 'n lekker kamp. Hulle het baie kos, water en tabak. Hulle het nuwe klere gekry. Hulle het dieselfde mediese behandeling as Amerikaanse troepe gehad.
3. & ensp Hulle het gesê dat u ook wil oorgee. Daarom het ons 'n plan wat u die geleentheid gee om oor te gee. Dit is soos volg:
(1) & ensp Vandag en môre is Amerikaanse magte beveel om op geen Japannese in die kusgebied tussen Lafac Point en Pago Point te skiet nie. Ons waarborg dat u nie deur patrollies, vliegtuie of geweerbote afgevuur sal word nie.
(2) & ensp Môre beweeg 'n geweerboot langs die oewer tussen Lafac Point en Pago Point om u van die strande af te haal. Hierdie skip sal 'n banier hê op die woord & ldquoSURRENDER. & Rdquo
(3) & ensp As u hierdie skip sien, moet u van die strande af in die water loop en wag om opgetel te word. U sal geen wapen op u dra nie en u hande moet bo u kop opgehef word.
(4) & ensp As u nie vanoggend van hierdie geleentheid gebruik maak om by kamerade wat oorgegee het, aan te sluit nie, sal ons u uit die land, see en lug blaas totdat ons almal doodgemaak het. 27
Van 8 tot 20 September, LCI (G) 471 is aangewys as die & ldquosurrender -skip & rdquo en van Ritidian Point na Fadian Point gery. Na bykomende waarskuwings het baie Japannese nog steeds nie oorgegee nie. Hulle is doodgeskiet deur 'n vuur van 20 mm en 40 mm nadat hulle die aanbod geweier het. LCI (G) 471 het gedurende hierdie tydperk ongeveer honderd Japannese gevange geneem. Uit die groep is gevind dat drie Koreaanse vroue was. Hulle is waarskynlik deur die Japannese gedwing om as diens te dien. & Rdquo Daar was ook 'n paar ander vroue en 'n paar kinders. Die res was nie weermag soldate nie, sommige was ook arbeiders. Einde September was daar nog steeds agterstanders van die Japannese magte, maar die behoefte aan die geweerbote was verby. 28 Hulle is in kleiner groepe toegewys en na ander gebiede gestuur waar hul dienste benodig sou word.
Instrumenteel in die oorgawe -proses is gevange Japannese wat ingestem het om as tolke op te tree en met hul landgenote te praat oor oorgawe. Junzo Niitsuma, 'n 2de klas onderoffisier van die Japanse vloot, was opvallend onder hulle. Niitsuma is goed behandel deur sy Amerikaanse gevangenes aan boord LCI (G) 471 en word beskou as 'n & ldquotrustee. & rdquo By talle geleenthede het hy aan wal gegaan om individue of klein groepies te ontmoet om oor hul oorgawe te onderhandel. Mettertyd het een of twee ander Japannese en ldquotrustees & rdquo hom vergesel. Hulle missies was gewoonlik suksesvol, hoofsaaklik as gevolg van die toestand van die Japannese aan wal. Baie van hulle wat oorgegee het, was al geruime tyd sonder voldoende voedsel of mediese sorg en was in 'n swak fisiese toestand. In een geval het 'n groep Japannese dit ernstig oorweeg om oor te gee weens hul gebrek aan voedsel. Die dag voor hul oorgawe ontdek hulle egter 'n kas kos wat deur Amerikaanse mariniers agtergelaat is. Versterk deur die voedselvoorraad, besluit hulle om aan wal te bly en te veg. Ander het geweier om oor te gee omdat hulle oortuig was dat hulle vermoor sou word.
Terwyl die geweerbote in die kusgebiede patrolleer om die oorgawe van Japannese te soek, was hulle versigtig om nie die voorkoms van misleiding te toon nie. Aan die ander kant moes hulle geloofwaardigheid hê. Japannese agterstanders het ten minste vyf geleenthede gekry om oor te gee met die vermaning dat hulle vermoor sou word as hulle dit nie doen nie. In verskeie gevalle was dit nodig om op Japannese te skiet wat klaarblyklik nie wou oorgee nie.
Dit was gereeld 'n moeilike taak om die Japannese wat van die oewer af oorgegee het, van die wal af na die kanonbote te kry. Die kanonbote kon net tot by die rand van die rif kom, wat 'n paar honderd meter van die strand af kon lê. Hulle metode sou wees om hul agterste anker verder uit te laat val en dan stadig aan die rand van die rif te kom. Daar gekom, word 'n klein bootjie laat sak en oor die rif strand toe geneem. Sterk strome en brandende branders het die vervoer gereeld bemoeilik, en by baie geleenthede moes Amerikaners met 'n tou en lewensredders aan wal swem om die Japannese oor die riwwe terug te sleep. Die verswakte toestand van baie van die Japannese het dit vir hulle nodig gemaak om in die meeste gevalle bygestaan ​​te word. Die proses is uiteengesit in die Marines & rsquo -aksieverslag:
Die noordoostelike kus van Guam is amper heeltemal omring deur koraalrif. 'N Groot deel van die terrein oorkant die strand is 'n krans, talle grotte en skerp riwwe kenmerk die strand. As gevolg van die aard van die terrein, was ontruiming van Japannese moeilik en gevaarlik.
Die ontruiming is bewerkstellig deur 'n tweemansboot in die water te sit, wat dan na die rand van die rif gegaan het. Die matroos in die rubberboot sou dan 'n riflyn na die Japannese op die rif gooi en die Japannese na die rubberboot uitgetrek word. Hierdie stelsel het in ses gevalle gewerk. In vier ander gevalle (insluitend die 3 Jap -vroue) was 'n swemmer nodig om met 'n lyn en reddingsbaadjie oor die rif te swem en dan saam met die gevangene oor die rif te swem. Drie gevangenes is op hierdie wyse ontruim deur Lt. (jg) Charles E. Crandall, USNR en die vierde deur PFC John R. Brice, C Company, 1st Battalion, 3d Mar. Ondervraging van die gevangenes en die plek van hul oorgawe het aangedui dat die volgende konsentrasie Japannese bly langs die noordoostelike kus van Guam:
(1) & enspVyf beamptes en 200 mans in die omgewing van teikenplein 548 Love.
(2) & enspOne offisier en veertig man in 648 Queen.
(3) & enspForty ongeorganiseerde arbeiders in die omgewing van 853 Love. 29
Dit het nie goed gegaan met die Japannese trustees nie, terwyl hulle gewerk het om die oorgawe van hul landgenote te bekom. Hulle werk vir die Amerikaners en word as sodanig as verraaiers beskou. Op 19 September keer die trustees terug na die 471 om 0820. Hulle het gesê hulle is agtervolg deur 'n beampte wat gedreig het om hul koppe met sy swaard af te sny. & rdquo 30 Einde September, LCI (G) 471 die oorgawe van ongeveer honderd Japannese verkry het.
Die geweerbote het uitstekend gevaar by Guam. Luitenant W. G. Carbury, bevelvoerder van UDT Four, skryf later:
Die een groot les wat uit die byna perfekte Guam U. D. T. -operasie geleer is, was die baie suksesvolle toepassing van LCI (G) brandsteun. Die deelnemende spanne 3 en 4 het sterk aanbeveel dat hierdie dekking waar moontlik gebruik word. Die LCI (G) & rsquos 40 mm.gewere kan die strand voor die spanne wat binnegaan effektief spuit en dan gereed staan ​​om die personeel in die water af te vuur of te flank as 'n masjiengeweer of skerpskutters oopgaan. Die DD & rsquos en CL & rsquos ondersteun op hul beurt die LCI (G) & rsquos. 31
Die verowering van die Marianas, veral Saipan en Tinian, het die Verenigde State belangrike lugbase gegee waarvandaan hulle die tuiseilande van Japan kon aanval. Voordat die gevegte op die eiland geëindig het, was die 6.000 voet lange Isley Field -aanloopbaan operasioneel en het 150 vegters gehanteer. Hul primêre missie was die ondersteuning van troepe wat nog in die Marianas veg. Binne 'n kort tydjie na die verowering van die Marianas was die ontwikkeling van die aanloopbane vir B-29's goed aan die gang, en die eilande het die primêre basis geword vir aanvalle op die tuiseilande van Japan.
'N Bykomende en onverwagte gevolg van die neem van die Marianas was die effek op die Tojo -kabinet in Japan. Die Amerikaanse strategiese bomaanval -opname het tot die gevolgtrekking gekom:
Met die aankondiging van die val van Saipan vir die land, het generaal Tojo, die een wat die meeste verantwoordelik was vir sy land en die toetrede tot die oorlog, gesê: 'Japan het 'n ongekende groot nasionale krisis in die gesig gestaar. & Rdquo Op 18 Julie het die kabinet van Tojo, wat die lotgevalle van Japan sedert pre & ndash Pearl Harbor -dae, is uit sy amp gedwing om opgevolg te word deur 'n regering wat belas is met die gee van die probleem om die oorlog voort te sit. 32
Caroline -eilande, The Palaus
Nadat ons die eilande Gilberts, Marshalls en Marianas geneem het, was die volgende logiese stap in die vordering vir die sentrale Stille Oseaan -troepe die eilande van die sentrale en westelike Karolines. Dit sluit die Palaus-, Yap- en Ulithi -eilande in. Dit was die laaste uitbreiding van die Japannese krag in die gebied. Die besit van die eilande sou die Amerikaanse magte 'n stewige verdedigingslinie gee, wat van noord na suid oor die Stille Oseaan strek, en sou ook 'n uitstekende voorwaartse basis by Ulithi bied wat die vloot sou dien. Die veldtog om die westelike Karolines te vang, het van Julie tot September 1944 geduur. Vyandelike lugaanvalle is as 'n minder groot probleem beskou as die moontlikheid van duikbote -aanvalle op Amerikaanse skepe in die gebied. Alhoewel Ulithi as ligweg verdedig word, word gedink dat die Japannese 38 000 troepe in die Palaus en 10 000 op Yap gehad het.
Vanaf Maart 1944 het die vinnige vragmotors met so 'n intensiteit begin met lugaanvalle op die Palau-eilande dat die Japannese lugvermoë amper nie bestaan ​​het nie en dat haar skeepvaart in die gebied feitlik tot stilstand gekom het. Tussen die laaste week in Augustus en die eerste week van September 1944 het B-24 Liberators, wat van basisse in die suidwestelike Stille Oseaan gevlieg het, nege lugaanvalle op Peleliu uitgevoer, wat sy infrastruktuur verder beskadig het. Net voor die landings in die Palaus, is bykomende lugaanvalle voltooi teen Iwo Jima, Chichi Jima, Mindanao, Luzon en die Visayas om die vyand se vermoë om lugaanvalle teen die landingsmagte by die Palaus te loods, te onderdruk.
Die Japannese sterkte in die Palaus was gesentreer op die grootste eiland in die groep, Babelthuap. Die oorspronklike garnisoen van 5 000 is in Mei 1944 versterk met die aankoms van die 14de Infanteriedivisie onder luitenant -generaal Sadae Inoue. Die troepe daar het ongeveer 25 000 getel. Inoue het sy hoofkwartier op Koror -eiland gehad, direk suid van die groter eiland Babelthuap. Kommunikasie tussen al die eilande in die Palaus was uitstekend, met kabels wat onder die water tussen die eilande gelê is, sodat Inoue op enige van die situasies bewus gemaak kon word. Die eilande is omring deur 'n koraalrif, en heraanvoer of versterking tussen die eilande is maklik bewerkstellig deur aak. 'N Groot deel van die geweerboot- en rsquos -tyd in die Palaus het die skerms teen die bootverkeer beslaan.
Die gebruik van Babelthuap en rsquos aan die Amerikaners was beperk, maar dit was nie die geval met die twee eilande in die suidelike deel van die eilandgroep, Peleliu en Angaur nie. Die twee eilande was nie so sterk verdedig as Babelthuap nie, maar was platter en beter geskik vir die bou van vliegbane. 'N Bestaande vliegveld op Peleliu was 'n uitnodigende prys. As gevolg hiervan is besluit om Babelthuap te omseil en slegs op Peleliu en Angaur te land. Lugaanvalle onderdruk Japannese magte op Babelthuap, en patrollies in die gange tussen Babelthuap en die ander eilande in die suide het die Japannese verhinder om troepe suid te beweeg. 'N Groot deel van hierdie patrollie behels die gebruik van die LCI -kanonne, en in die daaropvolgende maande was hulle in aksie, terwyl die Japannese op Babelthuap op hulle probeer toeslaan het.
Die meeste van die eilandlandings in die Stille Oseaan het 'n soortgelyke patroon gevolg, terwyl mariene verkenningseenhede 'n paar dae voor die landing in rubberbote aan wal gegaan het om vyandelike posisies en sterkte te identifiseer. 'N Paar dae voor die landing het onderwater -slopingspanne die kuswaters ondersoek, die kenmerke van die bodem geïdentifiseer en hindernisse wat deur die vyand in die water geplaas is, vernietig. In die geval van Peleliu was dit anders. Die Japannese verdediging in die strandgebied is as te swaar beskou om die mariniers veilig te kan binnedring. UDT -verkenning van die strande was slegs vir een dag, en hul werk het betrekking op die landingstrande, nie wat verder lê nie. 'N Drie dae lange bombardement van die strande is voltooi, maar dit was nie voldoende om die Japannese magte te onderdruk nie.
Nadat die eilande Angaur en Peleliu beveilig was, was daar 'n groot probleem met Japannese magte op die noordelike eilande. Alhoewel hulle herhaaldelik deur Amerikaanse vliegtuie en skepe gebombardeer en beskiet is, het hulle niks van hul vegkrag verloor nie. Hulle het voortdurend probeer om hul magte na die suide te infiltreer. Om te verhoed dat mense en toerusting weer voorsien word, is drie peillyne tussen die eilande opgestel om te keer dat die verkeer na die suide beweeg. LCI -kanonbote het die taak gekry en is voortdurend in gevaar.
Die Japanse verdedigingstrategie het teen middel en ndash Julie 1944 ontwikkel. Hulle het besef dat die meeste van hul besittings in die Stille Oseaan klein eilande behels en dat die Amerikaanse opmars amfibiese aanvalle sou behels, nuwe taktiek bedink. Elke Amerikaanse landing het 'n soortgelyke patroon gevolg. Vir 'n maand of twee voor die landing het swaar skepe teikens op die eiland gebombardeer en talle lugaanvalle in die streek gemaak om lugverset teen die landing uit te skakel. 'N Paar dae voor die werklike inval vlootskote van groter skepe bedek die gebiede naby en agter die landingstrande. Bykomende Amerikaanse luguitstappies het vyandelike posisies naby die strande en agter hulle gesoek en gebombardeer om 'n opbou van magte of verdediging te voorkom. Net voor die inval het spanne vir onderwater -afbraak die strande verken en hindernisse skoongemaak. Mynveërs het die gebied voor landingsstrande skoongemaak ter voorbereiding van die landingsvaartuig. Die aanval het die oggend begin met 'n bykomende swaar geweervuur ​​wat op Japannese posisies gerig is, gevolg deur nog 'n lugaanval. Net voor die landingsvaartuig was 'n reeks amfibiese geweerbote wat die strande en die gebied net agter die strande met vuurpyl- en geweervuur ​​bedek.
Landingsstrande by Peleliu, 15 September 1944. Van Robert Ross Smith, Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog: Die oorlog in die Stille Oseaan: die benadering tot die Filippyne (Washington, DC: Office of the Chief of Military History, Department of the Army, 1953), kaart IX.
As gevolg van hul ervarings tydens vorige invalle middel & ndash Julie 1944, het die Japannese hul strategie verander. Vestings is ondergronds gebou met net die geweerhawe bo die grond. Daar was min blokhuise of bokse wat die vyand kon opspoor. Aangesien die eilande die oorblyfsels van ou vulkane was en koraal opgebou het, was dit gewoonlik heuning met grotte. As gevolg hiervan het die Japannese hul bevelposte en 'n netwerk van verbindings tonnels ondergronds gebou. Die bekke van grotte wat na die see kyk, is gebruik vir geweerplekke wat sorgvuldig agter 'n onderborsel weggesteek is en moeilik, indien nie onmoontlik nie, uit die lug raakgesien is. Baie van die grotte was kwesbaar vir wapendringende skulpe, maar die vloot het hulle gered vir betrokkenheid by die Japannese vloot en het dit nie teen kusdoelwitte gebruik nie. Die Japannese sou nie meer die Amerikaners teen die invalstrand teenstaan ​​nie; hulle sou verdediging naby die strande oprig wat die aanval sou vertraag. Hulle hooflyn van verdediging was egter op voldoende afstand van die landingsstrande om nie deur vlootgeweer vernietig te word nie. Die posisie van hul gewere was verborge vir direkte en lugwaarneming deur gebruik te maak van grotte en ondergroei. Kragte is in reserwe gehou om die Amerikaners teë te val namate die geleentheid hom voordoen.
By Peleliu was die gebrek aan Amerikaanse kennis van die terrein van groot voordeel vir die Japannese. Kaarte van die eiland was ongelukkig verouderd en onakkuraat. Vliegtuie en duikbootverkenning van die eiland het nie die bestaan ​​van 'n dertig voet hoë rif aan die linkerkant van die landingstrande onthul nie. Uiterst regs kyk 'n klein eiland uit oor die landingsstrande. Kolonel Kunio Nakagawa, bevelvoerder van die Japannese 2de Infanterieregiment op Peleliu, het geweerplase op albei flanke gebou wat 'n dodelike kruisvuur op die landingsgebied kon lewer. Alhoewel die rif deur die vlootbomaanval en die vuurpylblokke ontbloot is, was die Japannese gewere nog steeds in plek, maar dit was nie duidelik nie.
Dit was 'n kwessie van trots onder die amfibiese magte dat die vuurpyl wat die landing voorafgegaan het, sou verseker dat daar geen Japannese in die landingsone was om die mariniers en soldate teë te staan ​​nie. In baie gevalle het 'n vuurpyl 'n paar Japannese doodgemaak; hulle was eenvoudig nie daar nie. In plaas van teen die massiewe mag van Amerikaanse vlootgeweervuur ​​en vliegtuigbombardering, het die Japannese verdediging in die binneland gekies wat weldeurdag was en die Japannese voldoende beskerming gebied het. Dit was 'n klassieke geval van aanpas of vergaan.
Die eerste mariene afdeling onder generaal -majoor Rupertus, wat op die strande by Peleliu beland het, terwyl die Army & rsquos 81ste afdeling onder generaal -majoor Paul J. Mueller in reserwe gehou het. 'N Oortrouende generaal -majoor Rupertus het die pers aan boord meegedeel dat die verowering van Peleliu slegs ongeveer vier dae moet duur. Voor hulle op Peleliu was Nakagawa en rsquos 5.300 man, aangevul deur nog 5.000 steunstroepe. Nakagawa het die voordeel van 'n ontsaglike grotstelsel binne die rande van Umurbrogol. Onderling verbindende tonnels het van die een grot na die ander gelei, en die Japannese kon onbepaald daar bly terwyl hulle die mariniers stadig bloei. Dit was die eerste keer tydens die oorlog dat hierdie nuwe taktiek gebruik is, en dit was 'n nuttige model vir luitenant -generaal Tadamichi Kuribayashi, terwyl hy hom 'n paar maande later voorberei het om Iwo Jima te verdedig.
Agtien LCI (G) se vuurpyle was aktief in die aanval op Peleliu. Hulle het Groep Nege ingesluit LCI (G)s 77 (GF), 78, 79, 81, 82, 347, 454, 725 en 726 bestaande uit eenheid 1 onder luitenantkommandant J. F. McFadden. Eenheid 2 het bestaan ​​uit LCI (G)s 452, 453, 455, 456, 458 (GF), 459, 460, 463, en 470 onder bevel van luitenantkommandant Robert Eikel. 'N Tweede groep van nege LCI (G) s onder luitenantkommandant E. L. Yates was in groep 39. Dit bestaan ​​uit LCI (G)s 396, 397, 404, 405, 406, 727, 728, 729, en 730 (F).
Die aanvalsmagte wat Peleliu aanval, het 'n nuwe wapen in hul arsenaal gehad, die LCI (M). Op 16 September het die mortiergeweerbote LCI (G) 739, 740, 741, en 742, onder bevel van luitenant -kommandant M. J. Lindemann, is by die groep nege skepe gevoeg. Planne om die Army & rsquos 4.2 chemiese mortier op vlootskepe te monteer, is sedert begin 1943 aan die gang. Na eksperimente met LCVP's ​​en LCT's het die vloot uiteindelik besluit om die LCI (L) om te sit om drie van die mortiere te dra. Die eerste skepe wat omgeskakel is, was van Flotilla 14, groep 10. Dit was LCI (L)s 739, 740, 741, en 742.Al vier die skepe is by Commercial Iron Works in Portland, Oregon, gebou en is in Maart en April 1944 in gebruik geneem.. Na afskakelings en opleiding in San Diego, het hulle by Pearl Harbor aangemeld vir ekstra opleiding. Terwyl hulle daar was, is hulle einde Julie 1944 omgeskakel na LCI (M) s.
Oefeninge vir die aanranding het op 1 September op Tetere, Guadalcanal -eiland plaasgevind, en die geweerbote het hul eerste werklike oefening met hul nuwe mortiere saam met ander geweerbote uitgevoer. Die vier mortiergeweerbote, onder luitenant -bevelvoerder Lindemann, is toe na Flotilla 14 Group 40 gestuur vir die aanval op Peleliu. Vanaf 16 September kry hulle Flotilla 13 Groep 9.
Die geweerbote het op 15 September om 0720 by die vertreklyn ontstaan. Om 0749 Hazlewood DD 531 het die vlagsein gegee om die aanval te begin, en die LCI (G )'s en LCI (M) s het na die strande gegaan. Die aanval op Peleliu het begin. Op 2 000 meter het die geweerbote met hul 40 mm -gewere losgebrand en hul eerste vuurpyl op ongeveer 1 000 meter van die strand afgevuur. Nadat hulle hul salvo rakette na die Japannese gestuur het, het hulle weer geskiet toe die LCT's voor hulle uitstap. Teen 0823 was die LCT's te naby aan die kus sodat die geweerbote veilig kon skiet sonder om dit te tref en hulle het opgehou vuur. Mortiervuur ​​van die Japannese was 'n groot probleem, met baie van die geweerbote wat byna ongelukke aangemeld het. LCI (G) 79 is getref deur 'n pantser-deurdringende dop wat na raming 37 mm is, wat naby haar port-na-luik getref het en in die geweerboot geloop het. Geringe skade aan die skip het plaasgevind sonder dat daar mense dood is. Die mariniers op die strande was veral kwesbaar vir hierdie soort brand totdat hulle gebiede in die binneland verseker het. Verskeie van hul tenks is deur mortiere getref en aan die brand gesteek.
Private Robert Leckie, van die First Marine Division, het eerstehands die aanval van die LCI (G) s by Peleliu waargeneem. Hy het later geskryf: & ldquoSlank vuurpylskepe en vernietigers hardloop naby die strand, so grasieus soos volbloedperde. Toe die vuurpylskepe hul gevreesde salpe aflaai, kom daar 'n vreeslike brullende geluid, soos die invoer van warm staal in die water, en die lug daarbo sou verduister word deur missiele. & Rdquo 33
Hul eerste mortieraanvalle deur LCI (M) s het plaasgevind by Peleliu van 15 tot 16 September 1944 en van 17 tot 20 September by Angaur. LCI (M) 739 berig dat hy 1300 rondtes met hoë plofbare mortierrondes op Peleliu afgelewer het en later nog 834 rondtes teen die eiland Angaur gestuur het. 34 Die mortierskepe sou weer in aksie wees by Iwo Jima en Okinawa, maar hul debuut was 'n groot sukses.
Eilande ten noorde van Peleliu het Japannese garnisoene wat gestuur kan word om hul posisie op Peleliu te versterk. Om hervoorsiening en versterking te voorkom, was daar op 16 September 'n nagtelike piekstasie. Dit het gewoonlik vier LCI (G) s en een of twee vernietigers ingesluit wat die oostelike rif tussen Ngargersiul en Gorokottan -eilande patrolleer. Vernietigers het die vermoë gehad om sterskulpverligting aan die gebied te bied om te help om enige vaartuie te probeer opspoor. Die eerste van hierdie verskaffingspogings is gedurende die nag van 22-23 September gedoen. Die vernietigers en geweerbote het met onbepaalde resultate op die bakke geskiet.
Die skepe het na behoefte deur die skepe voorsien. Op 17 September, LCI (G) 453 'n oproep van mariniers aan wal gekry om hulle te help teen vyandelike posisies. Luitenant (jg) John H. Terry, CO van LCI (G) 453 berig:
Toe ons die aangewese gebied nader, is 'n geel rookgranaat deur ons troepe afgevuur om hul voorste linie te merk, en ons was in radiokontak met hulle deur Lieut. Comdr. Eikel. Om 1625 het ons na die strand gegaan by die aangewese doelgebied. Teen 1636 is die dekke skoongemaak en vuurpyle afgevuur, ons troepe aan wal en die vuurpyl het skote afgestuur en via die radio gerapporteer dat hulle op die teiken was, onmiddellik nadat die berig ontvang is dat die hele vuurpyl afgevuur is. Aangesien die doelwit honderde meter van die strand af geleë was, moes ons tot by die rand van die rif kom om binne die regte bereik te kom. Teen 1639 het ons na die hawe geslinger om van die rif af te gaan, en met die boog en stuurboordgewere op die teikenarea losgebrand. Teen 1643 het die vuur opgehou en van die rif af weggegaan. Twee dae later het die LCI (G) 459 op 'n soortgelyke missie in dieselfde gebied 'n myn getref en vinnig gesink. 35
Nul -uur by Peleliu, 15 September 1944. 'n Reël raketgeweerbote word in die verte gesien en vuurpyl afgeskiet teen Japannese posisies terwyl die landingsbote voorberei om troepe aan wal te stuur. NARA 80G 46642.
Om 1000 die volgende dag, LCI (G) 452 staan ​​van die Umurbrogol -rif af om ondersteuning aan die mariniers te bied. Sy het 'n salvo rakette na die voetheuwels van die berg afgevuur. Later die dag, om 1705, kom sy terug vir nog 'n vuurpyl. Skietskietervuur ​​van die wal af geteister die geweerboot, maar sy skiet gou haar vuurpyl af. Hierdie keer was die gevolg 'n groot ontploffing en vuur wat tot die volgende dag aan die brand was.
Die volgende oggend om 1120 op 19 September, LCI (G)s 458 en 459 was van White Beach One af om vuurpyle te ondersteun vir die troepe aan wal. Die CO van LCI (G) 458, Luitenant (jg) Francis W. Cole Jr., het die missie van LCI (G) 459 deur sy veldbril. Die 459 was net van die rif af en het stadig in posisie gekom vir haar vuurpylsalvo toe sy in 'n groot ontploffing verdwyn. Dit was nie duidelik of sy getref is deur 'n artillerie wat van die wal afgevuur is of 'n myn getref het nie. Rook en puin skiet honderde voet in die lug. Toe die rook verdwyn, het die geweerboot ernstig beskadig geraak te midde van skepe en was dit laag in die water. LCI (G) 458 het haar dadelik te hulp gesnel. Toe sy die skip raak, was dit duidelik dat dit waarskynlik onherstelbaar beskadig is. Daar was 'n gat van tien voet in haar stuurboordkant en sy het 'n lys van vyf en veertig grade. 'N Aantal van haar mans was in die water en die 458 begin hulle optel. Drie bemanningslede van die 458, Seelui Arthur L. Davies, James Bricker en Albert L. Rice, het aan boord van die sinkende skip gegaan en daardeur gesoek op soek na oorlewendes. Hulle het die skip veilig verlaat nadat hulle niks gevind het nie. Binne 'n paar minute het die skip skerp na die hawe geslinger en eers onder boog gegaan. Al die mans van die geweerboot is gered, insluitend 'n marinebeampte en twee onderoffisiere wat as skakeling met die mariniers aan wal gedien het. 36 Onder die beseerdes was nege mans, onder wie die bevelvoerder, luitenant (jg) J. R. Rann, en die bevelvoerder van LCI Group Nine, luitenantkommandant Robert Eikel.
Laai vuurpyle op LCI (G) 456 te Peleliu op 19 September 1944. NARA 80G 257599.
'N Reeks vuurpyle van LCI (R) op Peleliu op 15 September 1944. Die geweerboot op die voorgrond is LCI (R) 77. NARA 80G 59500.
'N Rukkie later, om 1400, is weer oproep gevra. LCI (G)s 82 en 456 op pad kus toe om hul vuurpyle mee af te vuur 456 in die voortou. LCI (G) 82 'n myn tussen die twee skepe sien lê. Nie gouer gehad nie LCI (G) 456 maak haar vuurpyle los as die myn ontplof.Gelukkig is geen skip beskadig nie en is die twee uit die gebied beveel weens die bedreiging deur myne. Nadat hy al 'n geweerboot verloor het, was die vloot nie geneig om 'n tweede te verloor nie. Nege mans aan 456 het ligte wonde gehad, maar nie een was ernstig nie.
Teen 20 September het die gevegte ver genoeg na die binneland gekom om buite vuurpylafstand te kom. Om die teikens te bereik, moet die skepe die vlak water binnedring waar hulle myne teëgekom het. Die mariniers was op hul eie. 37
Die Japannese het tussen 23 en 24 September oornag probeer om ammunisie na hul troepe op Peleliu te bring. Die LCI (G) s op patrollie het hulle ontdek en vinnig onder skoot geneem. Destroyers wat naby ry, het die ligging van die skuitjies opgetel terwyl die geweerbote 40 mm treffers op hulle geslaan het en dit afgehandel het, ten spyte van die gevaar van myne. Teen die einde van die aksie was dertien bakkies in die strandmeer gesink, halfpad tussen Ngargersiul en Gorokottan -eilande. Die meeste van hulle het ontplof toe hulle getref is, wat daarop dui dat hulle swaar voorraad ammunisie aan boord gehad het. Die volgende nag het die Japannese weer probeer om 'n paar skuitjies te stuur, en die een is in die kanaal van Gorokottan -eiland vasgevang en gesink terwyl die ander ontsnap het. Patrollies rondom die eiland duur voort tot aan die einde van die oorlog, wat die voorsiening van die oorblywende magte op die eiland en beweging tussen die eilande voorkom.
Riwwe wat langs die strand by Peleliu strek, het verhoed dat die LCL (R) s so naby kom as wat hulle beplan het. Dit het die effek van hul vuurpyldekking verminder. NARA 80G 283746.
'N Belangrike taak vir die LCI-geweerbote was die verskaffing van & ldquocall-fire & rdquo om troepe wat reeds geland het, te ondersteun. Dit word gewoonlik bereik deur 'n waarnemer van die infanterie -eenheid aan boord te neem om die pogings te koördineer. Hier is 'n Amerikaanse mariene waarnemer aan boord LCI (G) 456soek teikens op Peleliu op 19 September 1944. NARA 80G 257561.
Skade deur vriendelike vuur was altyd moontlik. Op 2 November, LCI (G) 406 was aan diens toe sy deur 'n Amerikaanse vliegtuig bestraf is. Sestig gate in haar romp was die gevolg, tesame met baie toerustingskade.
Bykomende weermag -eenhede is ingebring om die mariniers wat swaar ongevalle gely het, te versterk. Weermag- en mariene eenhede het die Japannese etlike weke lank op die Umurbrogol -rif aangeval. Uiteindelik op 25 Oktober het kolonel Nakagawa, volgens die tradisies van sy militêre kaste, selfmoord gepleeg. Twee dae later is die laaste oorblyfsels van die Japannese vegmag op die eiland uitgeskakel. Klein groepies Japannese het daarin geslaag om die Amerikaners op Peleliu te ontduik en in die noordelike deel van die eiland weggesteek in afwagting van die kans om aan te val. Hulle het aangehou tot April 1947 toe hulle uiteindelik oorgegee het.
Angaur, suid van Peleliu, is op 17 September binnegeval. Daar was die Army & rsquos 81ste afdeling 321 en 322 regimentele gevegspanne. Een Japannese bataljon, onder bevel van majoor Ushio Goto, het Angaur verdedig. Alhoewel hy nie 'n senior kantoor was nie, het Goto die proses verstaan ​​waarmee hy die meeste indringers die meeste skade kon berokken. Die landingsstrande suid van die eiland en die waters net daarvandaan was perfek vir mynbou, 'n taak wat die Japannese aangepak het. Grond op die eiland was plat in die suidelike en sentrale gebiede, wat geleidelik tot 'n verhoogde plato in die noordwestelike gebied, bekend as Ramuldo Hill, gestyg het. Die middelpunt van die onreëlmatige plato was hol, wat die voorkoms van 'n ou vulkaan gegee het. Beide die binne- en buitemure van die plato was gevul met grotte wat die perfekte geweerplekke was. Vuur van die gewere wat na buite wys, kan die hele eiland, insluitend die landingsstrande, bedek. Die binnekant van die plato was ook bedek met grotte sodat enige Amerikaanse mag wat probeer om die een kant aan te val, onder skoot sou kom van gewere wat in grotte aan die teenoorgestelde kant van die depressie versteek was. Landingsstrande was op die noordoostelike en suidoostelike dele van die eiland geleë, weg van die gewere van Goto & rsquos -magte wat na Ramuldo Hill teruggetrek het.
Twee dae voor die landing, het admiraal Blandy besluit om die vyand se verdediging te ondersoek. In die oortreding wat hy gestuur het LCI (G)s 404 en 728. Die verwoester was saam met hulle Fullam DD 474 wat een skroef beskadig het op pad na die eilande. Op 15 September het die drie skepe naby die kus gehardloop terwyl hulle op vermeende Japannese geweerplekke geskiet het. Terugbrand vanaf die kus was minimaal en het gou geëindig. Goto & rsquos -manne het besef dat hul verdediging ondersoek word en die vuur weerhou. Gedink hulle het vyandelike geweerplekke van die bevelvoerder vernietig LCI (G) 728 het teruggedeel dat hulle die vyandelike magte naby die strand stilgemaak het. Blandy was nie oortuig daarvan nie en het hulle die volgende dag teruggestuur om weer te gaan kyk, hierdie keer saam met hulle in sy bevelskip Fremont APA 44. Op hierdie stadium het die Japannese 'n paar van hul verdediging geopenbaar toe hulle 'n mortiervuur ​​op die skip van Blandy en rsquos gerig het. Dit is nie getref nie. 38
Die landings is onbestrede gemaak na 'n vyf dae lange bombardement deur vlootskepe. Die geweerbote van TU 32.6.5 onder bevelvoerder John H. Morrill het deelgeneem aan die voorlandingsaanval. LCI Unit Able, onder bevel van luitenantkommandant Lindeman, bestaande uit LCI (M)s 739, 740 (F), 741, 742 en LCI (G)s 396 en 397, het Rooi Strand aangeval. Unit Baker, onder bevelvoerder Morrill, wat bestaan ​​uit LCI (G)s 404, 405, 406, 727, 728, 729, en 730 (VF), het Blue Beach aangeval. Die standaard vuurpyl- en mortiervuur ​​is op die strande afgelewer voordat die troepe geland het, maar die geweerbote het gou besef dat hulle in mynvelde was. Die beste wat hulle op daardie stadium kon doen, was om merkers by elke myn uit te steek om die teenwoordigheid daarvan aan te dui. Mynvee in die strandgebied was nie 'n opsie nie, aangesien koraalkoppe naby die strande die myneveërs en toerusting van rsquo sou vasgekeer het.
Konstante patrollies was nodig om die Japannese van Peleliu weg te hou. Hierdie plig is uitgevoer deur die LCI geweerbote en uiteindelik LCI (L) s. USS LCI (G) 405 Geen reeks, Aksieverslag & mdash Verslag van aksie Oggend 24 Desember 1944, 15 Februarie 1945, Omhulsel & ldquoA. & Rdquo
Na die aanvanklike landing het die geweerbote saam met die troepe aan wal gewerk. Hulle het net agter hulle gebly terwyl hulle langs die strande gevorder het en na behoefte gebel het. Major Goto & rsquos 1600 man bataljon het teruggetrek na Ramuldo Hill in die noordelike deel van die eiland waar hulle tot 23 Oktober aangehou het. Terwyl die laaste stadiums van die geveg op Angaur plaasgevind het, was weermagingenieurs besig om 'n vliegveld te bou. Dit het op 15 Oktober in werking getree en het op 21 Oktober as basis vir B-24-bevryders gedien.
Die neem van Peleliu en Angaur was voltooi. Angaur, geskei van Peleliu deur sewe myl water en buite die rifstelsel lê wat die grootste deel van die Palaus omring het, was redelik veilig nadat die aanvanklike verowering plaasgevind het. Die gebrek aan 'n beduidende Japannese mag daar, saam met sy klein en relatief plat grootte, het dit makliker gemaak om te verower. Dit was geen probleem nie, aangesien Japannese versterkings uit die noorde te veel hindernisse moes oorkom om dit te bereik.
Peleliu, in vergelyking, was groter en 'n bietjie moeiliker om te beheer. Toe die Japanse mag daar verslaan is, was daar 'n konstante bedreiging uit die noorde. Die Japannese magte op Babelthuap en ander eilande ten noorde van Peleliu was nog in 'n goeie toestand en gereed om probleme vir die Amerikaners op Peleliu te veroorsaak. 'N Groot deel van die probleem kom uit die aantal eilande wat Peleliu en Babelthuap skei, waarvan baie Japannese soldate bevat wat verder suid kon vorder om Peleliu te aanval.
Ten noorde van Babelthuap lê Kossol Passage, 'n groot gebied omring deur riwwe wat vir baie vlootskepe skuiling en 'n ankerplek verskaf het. Deurlopende patrollies van die gang was nodig om te verseker dat die Japannese nie probeer om anker skepe aan te val nie. Binne die rif in die suide was talle eilande en goeie ankerplekke vir Amerikaanse skepe. Die probleem was om by hulle uit te kom, aangesien baie van die ingange na die binneste strandmere baie ontgin is. Van besondere waarde was die Schonian-hawe, noord van Peleliu, wat goed beskut en naby die eiland was. Om die skepe wat daar anker gelê het en Pelelilu self te beskerm, is drie stoklyne opgestel. Dit was bekend as die boonste, middelste en onderste onderstreeplyne. Die ingang van die Schonian -hawe was by die Denges Passage, en die middelste pieklyn loop van die see na die ooste, deur die gang en oor die strandmeer tot by die riwwe aan die westekant. Die boonste stoklyn strek deur die Yoo Passage na die noorde. Eilande in die gebied is beheer deur die Japannese wat die paaltjies by elke geleentheid aangeval het.
LCI Flotilla Dertien onder bevelvoerder Morrill is aangestel om die Japannese noord van Peleliu weg te hou van die Amerikaners op die eiland. Morrill het 'n belangrike rol gespeel in die ontwerp van strategieë om die waters noord van Peleliu te patrolleer en het goed saamgewerk met die weermagbevel onder generaal -majoor Paul J. Mueller. Op 17 Oktober het die vlootmagte in die Palaus 'n nuwe bevelvoerder, admiraal John W. Reeves, ontvang. Morrill is in 'n konferensie belê met sy nuwe baas en generaal Mueller. Mueller het aangekondig dat hy Morrill honderd weermagmanne gee sodat sy geweerbote na goeddunke gebruik kan word. Die LCI (G) s sou ook een 4.2 mortier elk ontvang vir 'n versterking van hul bewapening. Reeves was blykbaar 'n realistiese bevelvoerder. Hy herken wat Flotilla Thirteen onder Morrill gedoen het en versoek 'n toer noord van Peleliu om die situasie waarmee die geweerbote te staan ​​gekom het beter te verstaan. Om 0700 die volgende oggend het hy aan boord gegaan LCI (G) 730 vir sy toer. Morrill het hom na die gebiede noord van Peleliu geneem en op vermeende vyandelike posisies geskiet. Admiraal Reeves kon die situasie self beoordeel toe die geweerboot terugskiet.
Binne drie dae het Reeves 'n plan beraam. Hy wou 'n buffersone van drie myl hê tussen die leërmagte op Peleliu en die vyandelike magte op die noordelike eilande. In daardie gebied sou daar geen Japannese wees nie. Morrill het 'n plan beraam. Die troepe van die weermag sou gebruik word op enige eilande wat vermoedelik Japannese huisves. In samewerking met die geweerbote moes hulle elke eiland herken, enige Japannese daar identifiseer en help om hulle te vernietig. Die drie picket lines wat deur Morrill opgestel is, is deurlopend beman om verdere infiltrasie te voorkom. 39
'N Nuwe bedreiging het ontstaan ​​in die waters van Peleliu. Omstreeks 0100 die oggend van 17 November het selfmoord swemmers 'n kragdadige aanval op die skepe in die Schonian-hawe uitgevoer. Uitkykpunte aan boord Commander Morrill & rsquos flotilla vlagskip, LCI (G) 730, sien iets ongewoons in die water en soekligte is aangeskakel. Dick Arnold, kwartiermeester op LCI (G) 730, beskryf die toneel:
Daar was tientalle Kamikaze -swemmers in die water, almal met geel doppies (ons het later die betekenis daarvan uitgevind). Hulle het almal gryphake en bamboespale, en sommige het bamboesvlotte met plofstof gestoot.
Hulle doel was tweeledig om stilweg op die skepe te klim en die bemanning dood te maak (wat hulle aangeneem het dat hulle sou slaap) en om die vyfhonderd pond bomme onder die agterstewe van die LCI's te plaas en op te blaas. Al die swemmers het groot gordels styf om hul middel gebind om hulle te beskerm teen die ontploffing van die bom wat afgaan.
Die probleem was dat baie van die kamikaze -swemmers te naby aan die bote was sodat ons 20 mm- en .30 -kalibergeweer nie daarteen gelykgemaak kon word nie.
Ons skreeu het die hele bemanning bo -op gebring en almal het met hul .45 & rsquos op die swemmers begin skiet. Dit was soos om klei duiwe te skiet. Diegene verder weg is met die masjiengewere gestuur. Ons moes ook versigtig wees om nie een van die ander LCI's naby ons te tref nie.
Te midde van hierdie chaos het een Japannees daarin geslaag om weg te kruip agter ons LCVP, wat aan die agterkant vasgemaak was. Toe al die swemmers doodgemaak of verdryf is, het ons hierdie eensame Japannees ontdek. Die man en kaptein Morrill (John Henry) skree en hou vuur en ons bring hom aan boord. 40
Robert F. Heath, 'n bemanningslid aan boord LCI (G) 404, het 'n ontploffing in die Schonian -hawe gehoor en daarna die berigte van die aanval gehoor. Sy skip het onmiddellik na die toneel gegaan, maar toe hulle die gebied bereik, was die aksie verby. Hy merk op: hierdie swemmers is gevaarlik. Daar is berigte dat hulle by LCI -ankerbehuise opklim en niksvermoedende bemanningslede gesteek het. Ek sou eerder heeltyd wou beweeg as ons snags naby Jap -eilande was. Met hierdie nuutste inligting versterk ons ​​ons horlosies, selfs al het ons nog nooit probleme ondervind dat horlosies nie waaksaam was nie. & Rdquo 41
Teen 25 November 1944 het die georganiseerde Japannese verset op Peleliu opgehou. LCI -kanonbote patrolleer van die eiland af om die ontsnapping van Japannese agtervolgers te voorkom en om te keer dat Japannese troepe na die eiland sluip. Hulle was egter nie buite gevaar nie. LCI (G) 397 het op 17 Desember aan die aanval op die eiland Angaur deelgeneem en aan die besetting van Ulithi deelgeneem. Daarna is sy na die Palaus gestuur om patrollie- en piekdienste in Kossol Passage uit te voer. Sy was 'n vlagskip vir LCI Group 19, en was deel van 'n ses -skeepsmissie wat op 28 November 1944 begin het. Hulle taak was om die omtrek van Eil Malk -eiland te patrolleer, om vyandelike skepe en personeel wat hulle teëkom, te onderskep en te vernietig. LCI (G) 397 was die aand van 5 Desember naby die eiland geanker. Die weer het suur geword, met af en toe reën en motreën wat die maan geblokkeer het. In totaal was dit 'n perfekte nag vir vyandelike optrede. Luitenant James C. Carlton, die CO van LCI (G) 397, berig
om 2120 het die OOD 'n fosforescerende gloed opgemerk, ongeveer 75 meter, met 'n relatief van 005 grade, en die skip was ongeveer 025 grade waar. Binokulêre inspeksie deur die OOD het bewys dat die fosforescerende gloed bestendig is in intensiteit en dat dit die skip sluit. Teen 2141 bel die OOD die kaptein van die geweer op die boog 40 MM en vra of hulle iets in die water kan sien, ongeveer 50 tot 100 meter voor die skip, wat ongeveer 005 grade relatief is. Die antwoord op hierdie navraag was negatief. Om 2142, nie tevrede met hierdie antwoord nie, het die OOD onmiddellik die 12 "flikkerlig op die gebied gedraai en drie swemmers in die water verlig ongeveer 30 voet van die boog af, ongeveer 010 grade relatief. Teen 2143 het die OOD onmiddellik die algemene bevel gegee aan al die gewere wat die swemmers kon afvuur en vernietig en die skip terselfdertyd na General Quarters gebring het 2143. Die eerste persoon wat geskiet het, was die OOD wat een swemmer onmiddellik met 'n .30 kal.geweer vernietig het. Kwartiermeester Derde Klas op horlosie was verantwoordelik vir 'n ander. Teen hierdie tyd, sekondes later, was daar soveel gewere wat afgevuur het dat daar nie beslis vasgestel is wie die derde oorspronklik in die gesig staar van die stuurboog af nie. 42
Daar word vermoed dat daar moontlik nog drie swemmers in die water was, maar hulle kon nie gevind word nie. Die mans het 'n houtvlot ongeveer 2 x 3 meter groot gestoot en daar is vermoed dat dit plofstof kan bevat. Dit is met 20 mm- en 40 mm -gewere onder skoot geneem, maar dit was 'n vlot met geen slopings nie. Luitenant Carlton het geglo dat die plofstof reeds van die vlot losgemaak is en dat die swemmers dit na die geweerboot gelei het. Om 2248 word die geluid van 'n inkomende ronde gehoor, en 'n klein kaliber dop ontplof ongeveer 'n honderd meter van die skip & rsquos -poortstraal af. Die aksie het kommer laat ontstaan ​​oor verdere aanvalle, en die skip het anker gelig en na 'n ander plek 1000 meter verder beweeg.
LCI (G) 405 het die nag van 24 Desember 'n soortgelyke ervaring ondergaan. Sy is om 0430 veranker deur haar streng anker in Yoo Passage toe die OOD en mans op sy hoede vyf Japannese swemmers ontdek wat haar hawekwartier nader met 'n vlot van 5 en 10 meter. Aan boord van die vlot was 'n slopingsheffing na raming 12 en 14 cm groot. LCI (G) 405 was een van die vele kanonbote wat bykomende vuurkrag gehad het en wat ekstra krag kon onderdruk om teikens naby die boot te bestry. 'N Masjiengeweer van 0,30 kaliber was op haar stert gemonteer. Daar is 'n algemene kwartaal en die mans wat wag was, maak oop met die .30 kaliber masjiengeweer en vuurwapens. Drie van die swemmers is met die eerste uitbarstings getref, maar twee het daarin geslaag om te ontsnap deur onder water te swem. Ongelukkig vir hulle het hulle opgedaag na 'n ekstra geweervuur ​​wat hulle doodgemaak het. LCI (G) 405& rsquos CO, luitenant (jg) A. C. Timmons, het aanbeveel dat skepe in die omgewing met hul boegankers anker, aangesien dit hulle sou toelaat om vinniger aan die gang te kom in geval van aanval. 43
Die voortgesette stealth -aanvalle deur die Japannese het veranderinge in die manier waarop die spanne voorberei is, veroorsaak. Feitlik alle mans, veral diegene wat op die uitkyk was, het 'n pistool van 0,45 kaliber, gewere en masjiengewere, ontvang. Hulle is aangesê om te skiet op enigiets in die water wat beweeg het en die res van die bemanning te waarsku oor enige moontlike aanval. Aangesien die skepe geanker was en hul gewere nie genoeg kon druk om die gebied naby die skip te bedek nie, was dit nodig om handwapens te gebruik. Op hierdie manier is baie sulke aanvalle deur swemmers in die wiele gery. Maar 'n aanval op LCI (G) 404 gedurende die nag van 8 Januarie was suksesvol. Op 'n donker en reënerige nag, veranker in die Yoo Passage, het die geweerboot aangeval deur 'n geskatte veertig swemmers. Die meeste is doodgeskiet, maar een het daarin geslaag om 'n bom onder die agterkant van die skip te sit voordat hy doodgemaak is. Dit het die geweerboot ontplof en uitgeskakel. Sy is teruggeneem na die Schonian -hawe vir herstelwerk. Haar skipper is kort daarna van diens onthef.
'N Soortgelyke aanval het op 12 Januarie 1945 plaasgevind toe LCI (L) 732 bedek die oostekant van Yoo Passage met LCI (G)s 405 en 729 in die ooste. Die vuurwapens was voor anker en in posisie om mekaar te bedek. Daar is verwag dat die 732 Dit was meer waarskynlik 'n teiken as die twee kanonbote terwyl sy nader aan die eiland Garameyaosu lê, wat die vyand meer dekking bied om haar aan te val.
Dit was 'n donker, reënerige nag, net die omstandighede wat nodig was vir 'n selfmoordmissie om te slaag. Twee roeibote van twaalf voet, elk met vyf Japannese soldate gewapen met granate en gewere, het die kus verlaat. Om 2235 is die twee bote deur die geweerboot en rsquos soeklig op 'n afstand van 350 meter opgemerk en deur haar outomatiese wapens onder skoot geneem. Beide bote is vernietig en die oewer naby hulle is swaar gestraf indien enige van die Japannese dit sou bereik. Die volgende oggend is 'n boot wat erg opgeskiet is gevind in Yoo Passage met 'n paar Japannese klere, 'n skede mes, 'n paar ontstekers en handgranaat. Dit is oorgedra na vlootintelligensie. 44
Die Palaus was nooit heeltemal veilig nie. Sporadiese vyandelike aanvalle het die geweerbote steeds geteister. Om 1130 op 18 Januarie 1945, LCI (G) 396 was op pad uit die Yoo Passage toe sy 'n myn sien en dit onder vuur suidoos van Ngarmediu Point op Urukthapel -eiland neem. Uitkykpunte is gestasioneer om ander in die omgewing op te spoor. Teen 1155 het die geweerboot 'n ander myn getref wat onder die skip te midde van die stuurboord afgegaan het. Die skip het onder die ontploffing na die hawe geslinger. Die offisier van die dek, luitenant (jg) W. B. Townsend, en die seinman is uit die toring geblaas en op die geweerdek neergeslaan. Die bestuurder van die skip, luitenant J. Peil, het vorentoe gegaan om die skade na te gaan en sien dat die voorste deel van die skip losgeruk is en aan stuurboord gaan lê het. Olievure op die water verswelg die voorste deel van die skip en dit breek af en sak. Beamptes het brande aan boord van die skip geblus en 'n klein bootjie is oorgesit om manne wat oorboord geblaas is, te red. LCI (G) 728 kom haar dadelik te hulp en begin haar na die see sleep. LCI (G)s 729, 732, en 730 aangekom om te help. Vyandkusbatterye het oopgemaak met 'n geweer van vyf of ses duim. Om die geweerbote te bedek, LCI (G) s 729 en 730 het rook gemaak en weer teruggebrand toe die beskadigde vaartuig na die see gesleep is en weg van die batterye was. Lugondersteuning in die vorm van verskeie Marine Corsairs kom uit die veld op Peleliu en maak die vyand se battery stil. Vier mans is dood, drie vermis en vermoedelik dood, en vyftig gewond.
Veranderinge in die bevelstruktuur van die Palaus het einde Januarie plaasgevind, en 'n aantal van die geweerbote is herbeset aan die komende inval in die Filippyne of teruggestuur na die agterste basis vir herstelwerk. LCI (L) s is vervang deur onopgeleide bevelvoerders. Terwyl die skippers van die geweerboot geweet het hoe om die Japannese te hanteer en 40 mm gewere, vuurpyle en mortiere gehad het om dit te bestry, het die nuwe skepe nie hul vuurkrag of ervaring gehad nie. Die situasie het steeds erger geword. Kommandeur Morrill het later geskryf: & ldquo Op enige tyd na April van 45 kon die Japannese generaal Sadae Inooue Peleliu en Angaur herower het. Hy het nie besluit om dit te doen nie, blykbaar omdat die oorlog in sy geboorteland Japan aan die afneem was. In plaas daarvan het hy aanvalle op ons skepe en die Peleliu Garrison uitgevoer. & Rdquo 45
Vyand swemmers was steeds 'n probleem. Op 17 April 1945 om 0240 LCI (G) 456 was geanker in die Schonian -hawe, saam met vyftien ander LCI's en twee PGM's, toe vier Japannese op 'n bamboesvlot haar probeer nader. Die vlot was ongeveer drie by agt voet, en in die middel was 'n sloopklag. Toe die vier Japannese die skip en die rsquos -soeklig sien, duik dit oorboord en probeer wegswem. Twee is beslis doodgemaak deur geweervuur ​​en daar is vermoed dat die ander twee ook dood is. Die vlot en die slopingsaanklag daarvan is naby die geweerboot gesink.
Einde April 1945 het kommandeur M. B. Brown, bevelvoerder LCI (L) Flotilla Thirteen, berig:
Gedurende April is die LCI Picket Line meer vyandelike aanvalle ondergaan as gedurende die vorige maand. Gedurende April is die LCI Force veertien keer deur kusinstallasies aangeval, deur drie partye swemmers aangeval en 17 vyandelike myne vernietig. Hierdie toenemende vyandelike aktiwiteit is 'n aanduiding dat die vyand waarskynlik mortier- en ligte veldwapens van BABELTHUAP na die suide vrystel en sy taktiek tydelik verander het van selfmoord -swemmers se aanval met slopingsheffings na georganiseerde en beheerde geweervuur ​​teen ons piekskepe. Toenemende swaar walbombardemente en lugaanvalle deur ons magte op vyandelike aktiwiteitsgebiede is gebruik as teenmaatreëls teen die vyand, benewens dat dit mortier en outomatiese vuurwapens uit ons stukkies geteister het. 46
'N Nuwe toestel is by die patrolliegeweerbote gevoeg in die vorm van 'n 60-duim soeklig wat op LCI (L) 733. Dit het die voormalige twaalf-duim-lig vervang en kon die hele Yoo Passage-gebied ver genoeg verlig van die oewer verlig om aanvalle daarop deur Japannese mortiere te voorkom. 'N Merkbare afname in die aantal mortier-, artillerie- en swemmeraanvalle is gedurende Mei opgemerk, maar sporadiese aanvalle op die geweerbote en LCI (L) s het tot die einde van die oorlog voortgeduur. Die wag vir die LCI's is nie in die steek gelaat nie.
Kolonel Tokuchi Tada (links) bestudeer terme van oorgawe terwyl luitenant -generaal Sadae Inoue (middel) kyk. Aan die einde van die tafel sit brigadier -generaal Ford O. Rogers, USMC. Die oorgawe het op 3 September 1945 aan boord plaasgevindAmick DE 168. NARA 80G 338573.
Sulke aktiwiteite het in Junie weer begin en tot Julie geduur. Te midde van vyandelike optrede teen die geweerbote was daar 'n aantal Japannese wat hul bereidwilligheid om oor te gee, gewoonlik in groepe van twee of drie, aangedui het. Hulle sou vlotte of klein bote na gebiede naby die geweerbote neem en met wit vlae waai. Soms het hul kamerade van die kus hulle sonder sukses probeer doodmaak met 'n mortiervuur. Hier en daar het die geweerbote klein vaartuie vernietig of deur mortiere of artillerie afgevuur, maar die oorlog was in die laaste weke. Die einde van die oorlog op 14 Augustus dui nie op die einde van die vyandelikhede by Peleliu nie. Alhoewel die ooreenkoms in die keiserlike hoofkwartier bereik is, het dit 'n paar dae geneem om af te filter na die verre opdragte wat omseil en geïsoleer is. Mortiervuur ​​was nog steeds op 16 Augustus gerig op Japannese personeel wat oorgegee het. Op voorskrif het die geweerbote opgehou om op enige Japannese wat in die omgewing opgemerk is, te skiet. Uiteindelik, op 29 Augustus, kom twee Japannese landingsvaartuie saam met kolonel Nakagawa en nege ander Japannese langs LCI (L) 737 van Abappaomogan af om 'n boodskap van generaal Inoue aan die Amerikaanse bevelvoerder te lewer. Dit het gelees:
Van Sadae Inoue, bevelvoerende generaal Japannese magte, tot FO Rogers, bevelvoerende generaal Amerikaanse magte, XI, ek stuur my verteenwoordiger van die kus van Airai met die bedoeling om met u magte om 1300 in Tokio te vergader. wat hierdie boodskap gestuur word X Onderteken Sadae Inoue Kommandant -generaal Japanse magte. & rsquo Kolonel Nakagawa het ook 'n verseëlde koevert in sy besit gehad wat gerig was aan die bevelvoerende generaal Amerikaanse magte wat die volgende oggend afgelewer is. Om 0027 (K) is die volgende boodskap van Island Command, Peleliu, ontvang vir aflos na die Japannese gesant: & lsquoFor luitenant -generaal Inoue X Lede van my personeel sal op 1300 Tokio tyd 30 Augustus in vergaderings met u verteenwoordigers vergader in ooreenstemming met u voorstel X Onderteken FO Rogers Kommandant -generaal. By ontvangs van hierdie boodskap is die Japannese toegelaat om terug te keer na hul basis. 47
Die vyandelikhede by Peleliu het geëindig.
Op 2 September 1945 het luitenant -generaal Inoue & rsquos -party aan boord gegaan van die verwoester -begeleiding Amick DE 168 en formeel die Palau -eilande oorgegee.
Teenwoordig gedurende Augustus 1945 by die Palaus was LCI (G)s 406, 566, 729, en 730, saam met LCI (L)s 396, 550, 731 & ndash737, 820, 821, 866 & ndash872, 874, 875, 973, 991, 1066, 1067 en 1073. Die grootste deel van die patrollie is uitgevoer, nie deur kanonne nie, maar deur LCI (L) s. Met die einde van die oorlog is sommige gestuur om te help met die landing van mariniers in China, en ander is huis toe. Op 3 November 1945 het LCI (L)s 869, 870, 871, 874, en 875 op pad na Guam. Alhoewel die oorlog verby was, was daar nog werk. Baie van die LCI's van Flotilla Thirteen het in die gebied van die Palaus gebly om myne uit die gange en hawens te vee en uiteindelik op 18 November 1945 na Pearl Harbor vertrek.
Bron: Dictionary of American Naval Fighting Ships (gepubliseer 1981)
Die tweede Ringgoud (DD-500) is op 25 Junie 1942 neergelê deur Federal Shipbuilding & amp; Dry Dock Co., Kearny, N.J., geloods op 11 November 1942 geborg deur mev Arunah Sheperdson Abell, grandniece van Rear Adm. Cadwallader Ringgold en in opdrag van 30 Desember 1942, Comdr. Thomas F. Conley in bevel.
Shakedown, wat geneem het Ringgoud van die Brooklyn Navy Yard na Guantanamo Bay, Kuba, en terug, tot 18 Februarie. Bykomende oefenmaneuvers het haar tot middel Julie in die omgewing van Trinidad laat werk. Sy vertrek op 21 Julie uit New York, op pad na die Stille Oseaan, en verlaat die Panamakanaal op 27ste en rapporteer aan die opperbevelhebber, Pacific Fleet, in Pearl Harbor, waar sy die wimpel van Commander, Destroyer Division 50, ophef.
Na 'n paar weke se opleiding, Ringgoud het aangesluit by 'n vinnige taakspan wat daar rondom gebou is Yorktown (CV-10), Essex (CV-9), en Onafhanklikheid (CVL-22). Die mag het op 1 September 1943 oor Marcus Island gewerk en daarna 'n aanval in die Gilberts uitgevoer. Die vervoervliegtuie het 18-19 September sewe aanvalle op Tarawa en Makin uitgevoer. 'N Japannese dagboekskrywer het opgeteken dat Tarawa 'n see van vlamme en nege geparkeerde vliegtuie en vyf skepe vernietig het. Die belangrikste, Lexington's (CV-16) vliegtuie het teruggekeer met 'n stel lae skuins foto's van die strandmeer van Betio, en dit was die nuttigste vir die beplanning van die aanval op Tarawa.
Op 5-6 Oktober was die grootste vinnige draermag tot op daardie tydstip, bestaande uit Essex, Yorktown, Lexington, Koeipennetjies (CVL-25), Onafhanklikheid, en Belleau Wood (CVL-24), agterhoof Alfred E. Montgomery in bevel, slaan toe op Wake Island. Die doelwit is ook afgeskiet deur slagskepe, kruisers en vernietigers.
Die volgende teiken was Tarawa, geneem deur die Southern Attack Force onder bevel van agteradm. Harry W. Hill in Maryland (BB-46). Sy skepe het die moeilike 2d Marine Division vervoer, waarvan al die komponente op Guadalcanal geveg het. Vernietigers Ringgoud en Dashiell (DD-659) sou 'n vroeë ingang van die strandmeer op 20 November beplan word. Net voor sononder op die 19de, Ringgoud stoot voor die hoof van die aanvalskrag om 'n radaroplossing op 'n draaipunt net noord van Mavana te verseker.
Grafieke van die gebied was egter onakkuraat. Op verskeie was Betio verkeerd gerig. Gelukkig die duikboot Nautilus (SS-168) het die gebied herken en die fout aangemeld, en 'n nuwe benaderingskaart is dus aan boord geïmproviseer Maryland. Akkurate radaroplossings was dus moontlik.
Ongelukkig, Nautilus ' uitstekende verkenningswerk is sleg beloon. Om 2200, as Ringgoud en Santa Fe (CL-60) voor die aanvalskrag gestoot, het hulle 'n radarkontak opgetel. Die woord is oorgedra om na die duikboot te kyk, maar daar word geglo dat sy die middag weswaarts beweeg het om 'n neergestorte vlieër te red, en dat sy sou onderdompel sodra sy vriendelike magte teëkom.
Maar NautilusOmdat hy naby 'n rif was, het hy nie ondergedompel nie. Admiral Hill, wat angstig was om ontmoetings met moontlike Japannese patrollies te vermy, het die bevel gegee om die kontak onder skoot te neem. Die van Ringgold die eerste salvo het die basis van die sub se toring getref. Alhoewel dit haar belangrikste induksieklep gebars het, het dit nie ontplof nie. Nautilus ondergedompel in & quotdire omstandighede, & quot, maar haar skadebeheer mense werk goed en vinnig, sodat sy by Abemama kon uitkom en haar missie kon voltooi.
Kort nadat 0500 teenbattery begin het, en om 0622 het die geskeduleerde vlootbomaanval plaasgevind, wat gelei het tot 'n stelselmatige oorgang vir Betio. Mynveërs Strewe (AM-108) en Benodig (AM-109), onder die dekking van 'n rookskerm, het tydens die bombardement 'n kanaal uit die vervoergebied na die strandmeer gevee, en hulle het hul eie gewere gebruik om antwoorde op Japannese walbatterye te blaf.
Toe, terwyl Strewe gemerkte boeie, Benodig het albei gelei Ringgoud en Dashiell in die strandmeer. Hulle was 'n galante gesig, doppe wat rondom hulle val, jaag die lagune binne. Ringgoud het twee treffers gekry, albei duds, hoewel een daarin geslaag het om haar port -enjin uit te slaan. Haar hoofingenieur, lt.kom. Daar word gesê dat Wayne A. Parker die legendariese Nederlandse seun nageboots het deur 'n gat met sy liggaam te steek terwyl noodherstelwerk gedoen is.
Groter vaartuie kon nog nie die strandmeer binnedring nie, en daarom het hierdie gewaagde kwartet al die voorste vuur wat die strandverdediging gekry het, verskaf en so luidrugtig afgevuur dat bykomende ammunisie voor hulle aangesteek moes word voordat die dag eindig. Aan die einde van die dag was van die 5 000 mans aan wal, byna 1,500 dood of gewond. Wat hierdie mariniers die meeste gehelp het gedurende die gruwelike dag, was die teenwoordigheid van vernietigers Ringgoud en Dashiell, verlig deur Frazier (DD-607) en Anderson (DD-411). Hulle het bystand op die gebied van skietgeweer verleen, terwyl draagvliegtuie Japannese posisies byna aanhoudend tot sononder gebombardeer en bestraf het. Maar die ondersteuning by Tarawa was effens sterk en elementêr in tegniek in vergelyking met wat 18 maande later in Okinawa gedoen is.
Toe die son ondergaan, het alle vegters - behalwe drie vernietigers - en transporte teruggetrek na die buitegebiede vir beskerming teen lug- en duikbootaanvalle. Die vervoer het om 2140 teruggekeer. Ringgoud geanker in die strandmeer, Anderson vaar die suidelike oewer, en Frazier was aan die einde van die eiland om deur die nag oproepe te gee.
Die Amerikaners sou heel moontlik daardie nag in die see gevee gewees het as die Japannese 'n kragtige teenaanval kon kry. Maar agteradministrateur Keiji Shibasaki, die bevelvoerder van die atol, kon nie 'n teenaanval kry nie. Die helfte van sy 4500 mans was reeds dood, en sy kommunikasie is deur seevuur geskiet. Hy het nie beheer oor eenhede buite sy bevelpos gehad nie, en die enigste troepe wat so 'n aanval kon loods, was op die sogenaamde & quotmusket vat, & quot wat onder voortgesette bombardement van die vernietigers was. Teen 27 November 1943 is beide Tarawa en Abemama beveilig.
Nadat die herstelwerk in Desember voltooi is, Ringgoud het deelgeneem aan die aanranding en vang van Kwajalein en Eniwetok Atolls gedurende Januarie en Februarie 1944, waar sy naby die vuurmag ondersteun het. Op 20 Maart het sy die kusinstallasies in Kavieng, Nieu -Ierland, gebombardeer as 'n afleidingsaksie vir landings in die Noordelike Bismark [sic Bismarck] -argipel. Van 24 April tot 1 Mei 1944 het sy deelgeneem aan die aanranding en vang van Hollandia, Nederlands Nieu -Guinee.
In Junie Ringgoud het aan die Marianas -operasies deelgeneem. Tydens die inval in Guam het sy gedien as 'n Landing Craft Control Vessel en 'n skutondersteuning gebied. Tydens die aanvanklike landing het sy 23 golwe landingsvaartuie na die strand gestuur. Daarna kom die inval op Moratai -eiland [sic Morotai Island], die Noordelike Molukken, waar Ringgoud weer ondersteuning vir skote verskaf.
Op 20 Oktober 1944 keer Amerikaanse magte terug na die Filippyne, en Ringgoud weer 'n brandsteun gebied, hierdie keer vir die landings op Panaon -eiland aan die suide van Leyte. Twee dae later is sy bestel na Mare Island, Kalifornië, vir opknapping.
Vroeg in Februarie 1945, Ringgoud het by vise -admiraal Mitscher se beroemde Task Force 58 aangesluit vir die eerste lugaanvalle teen die Japannese vasteland en Okinawa ter ondersteuning van die Iwo Jima -operasie. Onder dekking van 'n weerfront het die mag sy luggroepe teen dagbreek, 16 Februarie, 120 myl van die teiken gelanseer. Aanvalle teen vyandelike lugmag is tot die volgende dag in die hart van die Japanse vaderland ingedruk. Tydens hierdie aanval van 2 dae het die Japannese 416 vliegtuie in die lug verloor, 354 meer op die grond en een begeleier.
Na herstelwerk by Ulithi en Pearl Harbor, Ringgoud het by die Fast Carrier Task Force aangesluit ter ondersteuning van die Okinawa -operasie. Hy het op 4 Junie 1945 aangesluit. Na voltooiing van hierdie taak het die mag teruggetrek na San Pedro Bay, Leyte Gulf, die Filippyne, op 13 Junie.
Op 1 Julie het die skip weer op see gegaan, hierdie keer saam met Admiral Halsey se 3D Fleet Fast Carrier Task Force vir stakings teen die Japannese vaderland. Die aand van 15-16 Julie, met DesRon 25 en CruDiv 17, Ringgoud deelgeneem aan 'n vaart teen die skeepvaart 6 myl van die noordelike kus van Honshu, Japan. Weer, in die nag van 30 Julie, het sy deelgeneem aan 'n vaart teen vaart in Suruga Wan en die stad Shimizu, Honshu, Japan, gebombardeer.
Sluit weer aan by Task Force 38 op 31 Julie, Ringgoud het die kusbedrywighede met die krag voortgesit totdat die skietstilstand plaasgevind het. Opdrag gegee om te begelei Antietam (CV-36) na Apra Harbour, Guam, 22 Augustus, sy het daar aangekom 4 dae later en het herstelwerk ondergaan. Stoom na Okinawa 16 September, Ringgoud het 83 passasiers na Pearl Harbor geneem en daarna na die ooskus van die Verenigde State gegaan.
21ste wysiging is bekragtig Verbod eindig
Die 21ste wysiging van die Amerikaanse grondwet word bekragtig, wat die 18de wysiging herroep en 'n einde bring aan die era van nasionale verbod op alkohol in Amerika. Om 17:32 uur EST, Utah het die 36ste staat geword om die wysiging te bekragtig, met die vereiste driekwart meerderheid van die state en#x2019 goedkeuring. Pennsylvania en Ohio het dit vroeër die dag bekragtig.
Die beweging vir die verbod op alkohol begin in die vroeë 19de eeu, toe Amerikaners bekommerd was oor die nadelige gevolge van drink, 'n temperamentvolle samelewing begin vorm het. Teen die laat 19de eeu het hierdie groepe 'n kragtige politieke mag geword wat veldtogte op staatsvlak gevoer het en nasionale drank onthouding gevra het. Verskeie state verbied die vervaardiging of verkoop van alkohol binne hul eie grense. In Desember 1917 is die 18de wysiging, wat die vervaardiging, verkoop of vervoer van bedwelmende drank vir drankdoeleindes verbied, en#x201D deur die kongres goedgekeur en na die state gestuur vir bekragtiging. Op 16 Januarie 1919 is die 18de wysiging deur die state bekragtig. Die verbod het die volgende jaar, op 17 Januarie 1920, in werking getree.
Intussen het die kongres op 28 Oktober 1919 die Volstead -wet aangeneem oor die veto van president Woodrow Wilson. Die Volstead -wet het voorsiening gemaak vir die handhawing van verbod, insluitend die oprigting van 'n spesiale verbodseenheid van die tesourie -afdeling. In die eerste ses maande vernietig die eenheid duisende onwettige foto's wat deur bootleggers bestuur word. Federale agente en polisie het egter nie net die drankstroom vertraag nie, en georganiseerde misdaad floreer in Amerika. Grootskaalse bootleggers soos Al Capone van Chicago het kriminele ryke uit onwettige verspreidingspogings gebou, en federale en staatsregerings het miljarde belastinginkomste verloor. In die meeste stedelike gebiede is die individuele verbruik van alkohol grootliks verdra en drinkers het bymekaargekom by "speakeasies, " die term van die verbod-era vir salonne.
Hierdie USS Requisite AM-109-kentekenraamwerk word met trots in die VSA gemaak by ons fasiliteite in Scottsboro, Alabama. Elkeen van ons MilitaryBest U.S. Navy -rame het bo -en onderkant poly -coated aluminiumstroke wat met sublimasie gedruk word, wat hierdie kwaliteit militêre rame van 'n motor 'n pragtige hoogglansafwerking gee.
Pan Am vlug 103
Pan Am vlug 103, ook genoem Lockerbie -bombardement, vlug van 'n passasiersvliegtuig wat deur Pan American World Airways (Pan Am) bestuur is wat op 21 Desember 1988 oor Lockerbie, Skotland, ontplof het nadat 'n bom ontplof is. Al 259 mense aan boord is dood, en 11 mense op die grond is ook dood.
Ongeveer 19:00 op 21 Desember, ontplof Pan Am -vlug 103, 'n Boeing 747 onderweg na Londen na New York, oor Lockerbie, Skotland. Die vliegtuig het 'n hoogte van ongeveer 9,500 meter bereik en was besig om voor te berei vir die oseaniese gedeelte van die vlug toe 'n bom wat deur 'n timer geaktiveer is, ontplof. Die bom, gebou met die reuklose plastiese plofbare Semtex, was weggesteek in 'n kassetspeler wat in 'n tas gebêre was. Die ontploffing het die vliegtuig in duisende stukke gebreek wat in 'n gebied van ongeveer 2 200 vierkante myl beland het. Al 259 passasiers en bemanningslede is dood. Vallende wrak het 21 huise vernietig en nog 11 mense op die grond gesterf.
Werk saam met Task Force 52 [wysig | wysig bron]
Op 22 Januarie 1944 het sy met die Task Force TF 52 gesorteer vir die inval in die Marshalls. In die antisubmarine -skerm van die Southern Attack Force, onderweg, kom sy op 31 op die Kwajalein -atol. Sy het haar antisubmarine -aktiwiteite tot 3 Februarie voortgesit, en daarna met Kwajalein en ander eilande in die suidelike deel van die atol begin veg. Op die 6de het sy navigasiehulpmiddels geplant en op die 15de met Task Group TG 51.11 gesorteer vir die Eniwetok -aanval.
Twee dae later betree sy die Eniwetok -strandmeer tussen Japtan en Parry -eilande. Vee- en opmetingspligte het gevolg. Op die 24ste keer sy terug na Kwajalein en begelei deur middel van Maart verkenningsfeeste in LST's en LCI's na Wotho, Ujae, Lae, Ailinglapalap, Namorik en ander klein atolle en eilande van die Marshalls.
Op 10 April het sy van die eilande vertrek en met 'n LST -konvooi na die ooste gegaan. Op die 24ste het sy haar aanklagte na Pearl Harbor begelei en 2 dae later verder gegaan na San Francisco en gereviseer.
Op 16 Julie keer sy terug na Hawaii. 'N Begeleiding na Eniwetok en 'n begeleiding tussen eilande in Hawaii het haar in September geneem. Toe, op die 23ste, vertrek sy weswaarts na haar volgende invaldoelwit, die Filippyne.
Oor Boudicca se opvoeding is min bekend, want die enigste inligting oor haar kom uit Romeinse bronne, veral Tacitus (56 - 117 nC), 'n senator en historikus van die Romeinse Ryk, en Cassius Dio (155 - 235 nC), 'n Romeinse konsul en bekende historikus. Daar word egter geglo dat sy in ongeveer 30 nC in 'n elite -gesin in die ou stad Camulodunum (nou Colchester) gebore is en moontlik vernoem is na die Keltiese oorwinningsgodin, Boudiga.
As adolessent sou Boudicca na 'n ander aristokratiese gesin gestuur gewees het om opgelei te word in die geskiedenis en gebruike van die stam, asook om te leer hoe om in die geveg te veg. Antieke Keltiese vroue het as krygers en heersers gedien, en meisies kon opgelei word om met swaarde en ander wapens te veg, net soos die seuns.
Die geskiedskrywer het gewaarsku dat die waarde van feite afhang van wie dit hanteer.
Tussen Januarie en Maart 1961 het die historikus en diplomaat Edward Hallett Carr 'n reeks lesings gelewer, wat later gepubliseer is as een van die bekendste historiese teorieë van ons tyd: Wat is Geskiedenis? In sy lesings raai hy die leser aan om 'die historikus te bestudeer voordat u die feite begin bestudeer', met die argument dat enige verslag van die verlede grootliks op die agenda en sosiale konteks van die persoon wat dit skryf, geskryf is. 'Die feite ... is soos vis op die plaat van die vishandelaar. Die historikus versamel hulle, neem hulle huis toe en kook en bedien hulle. "
My kinderherinneringe aan die geskiedenis en die leer van geskiedenis is versterk deur die alomteenwoordige familiale nalatenskap van my oupagrootjie, EH Carr, met die bynaam "die prof". Hy was die soort man wat altyd gate in sy moue gehad het, elke aand melkpoeding geëet en bohaai gehaat het. Desondanks was hy baie eerbiedig, so baie dat my ouma die huisplante voor sy aankoms sou afstof. Hy is ses jaar voor my geboorte oorlede, maar sy energie het binne ons gesin voortgeduur en my onversadigbare belangstelling in die geskiedenis aangemoedig. Toe ek my stamboom op die vloer van my grootouers uitrol en op die naam Edward Hallett Carr toesluit, begin ek 'n lewenslange belangstelling-en 'n verbeelde dialoog-met my oupagrootjie.
Laas jaar, Wat is Geskiedenis? is vrygestel as 'n Penguin Classic, en sedert die oorspronklike publikasie daarvan het dit meer as 'n kwartmiljoen eksemplare verkoop. Dit bly 'n belangrike teks in die bestudering van die geskiedenis, en die ontlokende vrae daarvan bly staan ​​en bly steeds gewig oor sommige van die mees algemene kwessies waarmee ons samelewing te kampe het as ons die probleem van 'feite' hanteer.
EH Carr, wat deur familie en vriende bekend staan ​​as "Ted", het sy daaglikse lewe streng gevolg. Hy was elke dag vroeg op, en na tee en roosterbrood het hy homself vir die dag in sy studeerkamer toegesluit. Hy het alles met die hand met potlood geskryf, net sy sekretaresse kon sy krabbels afskryf. Sy eindelose handgeskrewe bladsye het uiteindelik tot 'n verwronge gewrig in sy regterhand gelei, 'n fisiese indruk van sy potlood. Sy werk was uiters suksesvol, maar sy persoonlike lewe was nie. Hy het twee onsuksesvolle huwelike gehad, waarvan die tweede met die gewaardeerde historikus Betty Behrens was, en een van my oupa se herinneringe aan 'die prof' was dat hy teen die einde gereeld met sy vrou in 'n onenigheid was. Uiteindelik was sy werk sy eerste liefde.
Carr was volgens tradisionele standaarde nie 'n historikus nie. Hy het nie geskiedenis aan die universiteit gestudeer nie, en hy het ook nie 'n PhD gaan neem en 'n konvensionele akademiese loopbaan gevolg nie. Nadat hy in 1916 met 'n klassieke graad aan Cambridge gestudeer het, het hy by die buitelandse kantoor aangesluit, wat 'n baie invloedryke manier op die manier waarop hy later die studie van die geskiedenis benader het, geblyk het. Gedurende sy politieke loopbaan, alleen in 1919, was hy alleen by die Vredeskonferensie in Parys, betrokke by die opstel van die Verdrag van Versailles en by die bepaling van die nuwe grens tussen Duitsland en Pole. Hy het later 'n pos in die Buitelandse Afdeling van die Ministerie van Inligting gehad, waar hy saam met die berugte Russiese spioen Guy Burgess gewerk het. Die herinnering aan hierdie tydperk van sy lewe lê op die boekrakke van my vader se studeerkamer. 'N Leergebonde kopie van Don Quichote "Aan Ted", 'n vertrekgeskenk van sy kollegas by die Ministerie van Inligting, Guy Burgess, was 'n ondertekenaar.
In 1936 beklee hy 'n pos aan die Aberystwyth -universiteit as professor in internasionale politiek. Hier begin hy sy geskrifte oor buitelandse beleid, insluitend Die twintig jaar krisis (1939) vrygestel net voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, waarin hy die strukturele polities-ekonomiese probleme ondervra het wat tot konflik kon lei.
In 1941 word hy assistent -redakteur by die Tye, voordat hy hom tot die akademie verbind het, eers by Balliol College, Oxford, in 1953, en twee jaar later by Trinity College, Cambridge. Hy het voortgegaan om te skryf tot die dag van sy dood, in 1982, op die ouderdom van 90, toe sy liggaam pynlik moeg was, maar sy gemoed steeds hardloop.
Carr was een van ons grootste en invloedrykste denkers. Dit was egter sy belangstelling in die Russiese Revolusie, wat hy as 'n kantoor van die buitelandse kantoor op afstand gesien het, wat sy fassinasie met die geskiedenis geïnspireer het. Die saadjie van denke wat gegroei het tot Wat is Geskiedenis? is moontlik nog vroeër geplant, terwyl hy nog 'n voorgraadse in Cambridge was. Hy herinner aan 'n invloedryke professor wat aangevoer het dat Herodotus se verslag oor die Persiese oorloë in die 5de eeu vC gevorm is deur sy houding teenoor die Peloponnesiese oorlog. Carr noem dit 'n 'fassinerende openbaring' en 'gee my die eerste idee van die geskiedenis'. Vir Carr het Herodotus getoon dat die historikus dikwels nie uit objektiewe feite put nie, maar uit sy ervarings daarvan. 'Ons prentjie van Griekeland in die 5de eeu vC is gebrekkig, nie veral omdat so baie van die stukkies per ongeluk verlore gegaan het nie, maar omdat dit in die algemeen die prentjie is wat gevorm word deur 'n klein groepie mense in die stad Athene.
Oorspronklik 'n liberaal, het Carr met 'ander oë' na die wêreld begin kyk, en reeds in 1931, na die Groot Depressie, het hy die vertroue verloor in die konsep van kapitalisme en die politieke struktuur waarin sy vroeë karakter gesmee is. In sy groeiende belangstelling in die Russiese geskiedenis-en die lees van die Russiese literatuur wat tot sy beskikking was-is hy geïnspireer om die 14-bundel te skryf 'N Geskiedenis van Sowjet -Rusland, waarvan die eerste deel in 1950 gepubliseer is. Gedurende die samestelling daarvan het hy meer oortuig geraak deur die Sowjet-ideologie en voor sy dood in 1982 is hy aangespoor om sy politieke oortuigings te formaliseer, wat hy gedoen het in 'n persoonlike brief van drie bladsye aan my oupa . Dit oorleef nou, versteek diep in die familie -argief, dit bepaal dat hy 'n marxis was.
'N Geskiedenis van Sowjet -Rusland was 'n gewaagde poging om al die beskikbare feite versigtig en noukeurig te versamel, en sodoende het hy 'n indrukwekkende objektiewe benadering tot die Russiese geskiedenis verwoord. Dit was egter in hierdie strewe na objektiwiteit dat Carr dieselfde probleem ondervind het wat al die jare gelede in Cambridge met Herodotus geopper is. Hy vind die objektiewe benadering tot historiese teorie moeilik om te bereik. In die lang skryfproses 'N Geskiedenis van Sowjet -Rusland dit lyk asof hy verskeur geraak het in sy benadering. Hy was aanvanklik optimisties, "dit is moontlik om aan te hou dat die objektiewe waarheid bestaan", maar teen 1950 het hy tot die gevolgtrekking gekom: "objektiwiteit bestaan ​​nie".
Negentiende-eeuse historici het geglo in objektiewe geskiedenis. Hulle het 'n tydlyn van gebeure en bewyse aangeneem, 'n metode wat in die 1830's deur die geleerde Leopold von Ranke bekend gemaak is, wat 'bloot wou wys hoe dit werklik was'. Carr verwerp hierdie verouderde benadering en beskryf dit as 'n "belaglike dwaling".
TS Eliot het eenkeer gesê: "As 'n mens werklik die lewe van 'n ander eeu kan deurdring, dring 'n mens deur die lewe van sy eie." Eliot het ook erken dat die bestudering van geskiedenis die sleutel is tot die verstaan ​​van die hedendaagse wêreld. Soos hy egter saamgestel het 'N Geskiedenis van Sowjet -Rusland, Carr het gevind dat die bereiking van so 'n penetrasie in die eeu 'n onmoontlike taak was: hoewel ons 'n subjektiewe begrip van die verlede kan formuleer, kan ons dit natuurlik nie presies weet soos dit was nie.
Feite kan verander of gemanipuleer word ten bate van diegene wat dit deurgee, iets waarvan ons vandag deeglik bewus is. Gedurende Carr se leeftyd het Stalin se bewind dokumente vernietig, bewyse verander en die geskiedenis verdraai. Met dit in gedagte, is Carr die voortgesette wanvoorstelling en misbruik van feite, doelbewus of toevallig Wat is Geskiedenis? Hy moedig elke student in die geskiedenis aan om oordeelkundig te wees: "Wat is 'n historiese feit? Dit is 'n deurslaggewende vraag waarin ons 'n bietjie nader moet kyk ".
Carr begin sy ondervraging deur te analiseer hoe die 'feit' voorberei en aangebied word deur die historikus wat dit bestudeer. Hy doen dit deur feite in twee kategorieë te verdeel: feite uit die verlede en feite van die hede. 'N Feit uit die verlede - byvoorbeeld, "die Slag van Hastings is in 1066 geveg" - is onbetwisbaar, maar basies. 'N Feit van die hede is iets wat 'n historikus gekies het om 'n feit te wees:' In die algemeen sal die historikus die feite kry wat hy wil hê. Geskiedenis beteken interpretasie. "
Carr was nie die pionier van die subjektiewe historiese teorie nie. RG Collingwood het gedink dat die objektiewe verlede, en die mening van die historikus daaroor, onderling verband hou, wat daarop dui dat geen historikus se siening van die verlede verkeerd was nie en dat die geskiedenis slegs manifesteer met die interpretasie van die historikus. Carr betwis hierdie benadering en voer aan dat dit die geskiedskrywer se taak is om as 'n dialoog te werk te gaan "dit is 'n voortdurende proses van interaksie tussen die historikus en sy feite, 'n eindelose dialoog tussen die hede en die verlede".
Wat is Geskiedenis? spreek nie net die kwessie van die interpretasie van feite aan nie, maar ook hoe die historikus daardeur gevorm word. Hy sê die geskiedenis is '' 'n sosiale proses '' en geen individu is vry van sosiale beperkings nie, daarom kan ons ons moderne begrip van die wêreld nie op ons voorouers afdwing nie. 'Vordering in menslike aangeleenthede', het hy geskryf, 'hetsy in die wetenskap of in die geskiedenis of in die samelewing, het hoofsaaklik gekom deur die gewaagde bereidheid van mense om hulle nie te beperk tot stuk -stuk verbeterings in die manier waarop dinge gedoen word nie, maar om fundamentele uitdagings in die naam van die rede vir die huidige manier van doen en vir die toegewyde of verborge aannames waarop dit berus. "
In 1962 hersien Isaiah Berlin, 'n tydgenoot en teenstander van Carr Wat is Geskiedenis? in die Nuwe staatsman en kritiseer die sentrale kwessies wat geopper is. Berlyn het die teorie aangeneem dat persoonlike motivering nie verantwoordelik was vir aksie nie en was dit nie eens met Carr oor die belangrikste saak van objektiwiteit nie, wat volgens Berlyn verkrygbaar was deur die metodes wat die historikus gebruik het.
Ten spyte van kritiek, Wat is Geskiedenis? bevorder die noodsaaklikheid van subjektiwiteit in die bestudering van die geskiedenis, met die argument dat ons almal gevorm word deur die samelewing en die tyd waarin ons leef. Uiteindelik kan ons, deur dit te verstaan, krities dink oor die bewyse wat voor ons lê, voordat ons begin om die legkaart van die verlede saam te stel.
Kort voor sy dood het Carr materiaal voorberei vir 'n tweede uitgawe van Wat is Geskiedenis? Slegs sy voorwoord is geskryf, maar daarin soek hy ''n optimistiese, in elk geval na 'n gesonder en meer gebalanseerde uitkyk op die toekoms'.
My oupa, John Carr, beskryf hoe sy pa "sou kies om saam met ons rond te sit in die hoofvertrek, terwyl hy sy eie gedagtes skryf, terwyl hy sy diepgaande gedagtes skryf oor stukke papier wat om sy stoel opgehoop is". Dit is hierdie herinnering aan die chaos van diep gedagtes, die stukkies papier wat om sy voete wapper, wat ek graag sou wou koester, en in my gedagtes miskien sit en kyk hoe hy sy volgende boek toor. In werklikheid is ek gelukkig om te sien hoe die werk wat hy geskep het op die groot verhoog van die geskiedenis plaasvind, en met my oupa die hoop dat dit 'verdere studie en begrip van die toekomstige pad vorentoe in die wêreld' sal stimuleer.