Van der Walt se aanwending van ŉ programmatiese openingsgedig herinner aan die struktuur van twee bundels wat al die Hertzogprys gewen het, onderskeidelik Breyten Breytenbach se Die windvanger (2007) en H.J. Pieterse se Die burg van hertog Bloubaard (2000). ŉ Versoek word aan die spreker gerig – ŉ spreker wat homself gou as digterspreker in hierdie gedig openbaar wanneer hy byvoorbeeld verwys na die drang om te skryf as ŉ poging om te probeer ontlaai: “in my agterkop / lui ŉ pynlike wekker wat my uit die slaap gejaag het / myprodols help nie vir hierdie geraas nie”. Hy neem die hondjie, vat ‘n knuppel en… kadwaf! slaat hy die arme dingetjie morsdood en oorhandig dit aan haar, steeds met ‘n groot glimlag. Die opmerklike aanwesigheid van liefdesbeelde in hierdie vers beklemtoon dat die digter en sy geliefde God op mistieke wyse be-leef ten spyte van die sterwensdonkerte. Só sal hulle ‘n hoopvolle nanagvrede binnegaan. Hierdie is nie ‘n vertoef duskant die donkerte wat hopeloos is nie, maar dit dra die kiem van nuwe lewe wat eers tot wasdom sal kom, ná die voltooiing van die lewe- en doodsiklus, in harmonie met skepping en skepper, voltooi is.