Operasie Catchpole, 17-22 Februarie 1944 - Inligting - 2022
Operasie Catchpole, 17-22 Februarie 1944
In Operation Catchpole (17-22 Februarie 1944) het die Amerikaners die Eniwetok-atol in die noordwestelike hoek van die Marshall-eilande verower en hulle 'n goeie basis gegee vir die vordering na die Mariana-eilande.
Eniwetok Atoll is amper sirkelvormig. Die belangrikste eilande is langs die oostelike kant van die atol. Aan die noordelike punt van hierdie lyn is Engebi -eiland. 'N Reeks kleiner eilande loop suidoos en dan suid na Ladyslipper (Japtan), aan die noordelike punt van die diep ingang van die atol. Parry Island is aan die suidelike punt van die ingang. Die oostelike lyn eindig met Eniwetok -eiland, die grootste eiland in die Atol. Ten weste van Eniwetok was 'n groot gaping - die wye gang. Die atol is 330 seemyl ten noordweste van Kwajalein, in die noordwestelike Marshalls.
Die oorspronklike plan was om Eniwetok nie vroeër as 1 Mei 1944 te beset nie, waarskynlik as deel van 'n aanval op Truk of ander basisse in die Carolines. Die 27ste Infanterie is vir hierdie inval toegewys, maar sal nooit nodig wees nie. Selfs voor die aanvang van die gevegte by Kwajalein is 'n paar werk aan 'n vroeëre aanval gedoen. Toe Operasie Flintlock aan die gang was, was dit duidelik dat die reserwes - die 22ste mariniers en die meeste van die 106ste infanterie - nie nodig sou wees nie. Op 2 Februarie het admiraal Nimitz vir Admiral Spruance gevra oor sy gedagtes oor die idee van 'n vroeë inval. Spruance stem saam met die idee, en die inval is na vore gebring. Op 3 Februarie het Admiral Hill, wat bevel gegee het oor die byna onbestrede inval van Majuro (31 Januarie 1944), bevel oor die operasie.
Die plan vir Operation Catchpole is baie vinnig opgestel. Dit sal ondersteun word deur 'n grootskaalse vragmotoraanval op die groot Japannese basis by Truk, uitgevoer deur Admiral Mitscher se vinnige draermag (Task Force 58), wat op 15 Februarie sal plaasvind.
Die mag van Admiral Hill was bekend as die Eniwetok Expeditionary Group. Sy bevelskip was die aangepaste aanvalstransport Cambria, wat ekstra kommunikasietoerusting gekry het om dit in 'n amfibiese hoofkwartier te verander.
Die vervoergroep het bestaan ​​uit vyf aanvalstransport, een vervoer, twee aanvalsvragskepe, een vragskip, een skeepslandingsskip, twee hoëspoedtransport, nege LST's en ses LCI's, ondersteun deur tien vernietigers.
Die vlootondersteuningsgroep (agteradmiraal Jesse B. Oldendorf) het drie slagskepe, drie swaar kruisers en sewe vernietigers bevat.
Lugondersteuning kom van taakgroep 58.4, losgemaak van die vinnige draermag en bevat een swaar vragmotor, twee ligte draers, twee swaar kruisers, een lugvaartuigkruis en agt vernietigers. Daar was ook drie mynveërs.
Die aanval sou uitgevoer word deur die meeste van die 106de Infanterieregiment (kolonel Russell A. Ayers) en die 22ste Marine Regiment Combat Team (kolonel JohnT. Walker). Die twee eenhede was onder die bevel van Tactical Group One, V Amphibious Corps (brig. Genl. Thomas E. Watson). Watson het ook die V Amphibious Corps Reconnaissance Company, Scout Company van die 4th Marine Tank Division, Company A van die 708th Amphibian Tank Battalion (met 17t LVT (A) s), 106 LVT's, 30 DUKW's en deel van 'n slopingspan. Oor die algemeen het die invalsmag 7 997 mans bevat.
Die uiteindelike plan was vir 'n reeks landings op klein eilande rondom Engebi op 17 Februarie. Die 22ste mariniers sou Engebi op 18 Februarie binneval met die 106de wat as die reservaat dien. Sodra Engebi beveilig is, land die 106ste (met gepantserde ondersteuning) op Eniwetok. As die eiland net lig verdedig word, sou Parry twee ure later aangeval word. Die datum van hierdie invalle sou afhang van die spoed van die aanval op Engebi. Na die aanvanklike geveg op Engebi het dit duidelik geword dat die ander twee eilande sterker verdedig is as wat verwag is, en daarom is die plan verander om Eniwetok eers te verower en dan na Parry te gaan.
Die verowering van Engebi het redelik vlot verloop. Die buiteleilande is op 17 Februarie sonder weerstand verower. Die 22ste Marines het die oggend van 18 Februarie aan die strandmeerkus van Engebi geland, en die eiland is teen die middag veilig verklaar. Die bombardement voor die inval het die Japannese verdediging aansienlik verswak en weerstand was ongeorganiseerd.
Op 18-19 Februarie is die kleiner eilande tussen Engebi en Parry deursoek en skoongemaak. Die volgende teiken was Eniwetok. Dit was 'n traanvormige eiland, met die groot druppel aan die westelike punt en 'n baie lang smal punt wat ooswaarts was. Die rooster was te styf om 'n behoorlike bombardement moontlik te maak, en gevolglik was die Japannese weerstand harder as wat verwag is. Die vordering was redelik stadig na die aanvanklike landings op 18 Februarie, en gevolglik moes die reserwes aangegaan word. Dit het 'n paar dae geneem om die westelike en oostelike eindes van die eiland te bereik, hoewel die gevegte die Amerikaners slegs 37 dood en 94 gewondes gekos het.
Die stadiger as verwagte verowering van Eniwetok het beteken dat Parry aan 'n langer bombardement voor die inval blootgestel is. As gevolg hiervan, toe die aanval uiteindelik op 22 Februarie plaasgevind het, was die verdedigers minder georganiseerd as op Eniwetok, en was die eiland binne 'n enkele dag veilig.
In totaal verloor die Amerikaners 262 dood, 757 gewondes en 77 vermis tydens die geveg om Eniwetok -atol, terwyl die Japannese amper uitgewis is. Slegs 66 Japannese en Koreaanse gevangenes is geneem.
Die Keiserlike Japanse vloot het die Gilbert -eilande drie dae na die aanval op Pearl Harbor, Hawaii, beset. Hulle het 'n watervliegtuigbasis op Makin gebou en troepe langs die kuslyne van die noordelike atolle versprei om die beweging van die Geallieerde magte in die Suidelike Stille Oseaan te monitor. 
Die Marshall -eilande is ongeveer 350 kilometer noordwes van die Gilbert -eilande geleë en is sedert die Eerste Wêreldoorlog deur die Japannese as deel van die Suidsee -mandaat beset. Die Japannese beskou die eilande as 'n belangrike buitepos vir hul vloot. 
Geallieerde bevelvoerders het geweet dat 'n uiteindelike oorgawe van Japan deurdringing van hierdie eilande sou vereis. [ hoekom? ] Terwyl bevelvoerder van die Amerikaanse weermag, generaal Douglas MacArthur, via Nieu -Guinee na die Filippyne wou stoot, het die Amerikaanse vlootadmiraal Chester W. Nimitz 'n rit oor die sentrale Stille Oseaan verkies, deur die Gilberts, die Marshalls, die Carolines en uiteindelik die Marianas, wat Amerikaanse B-29-bomwerpers binne die bereik van Tokio sou plaas.  Benewens die Japannese om twee fronte teen die Geallieerdes te dwing (Nimitz ry uit die ooste en MacArthur uit die suide), sou Nimitz se plan die buitenste Japannese verdediging neutraliseer, sodat Amerikaanse grond-, vloot- en lugbase gestasioneer kon word daar vir toekomstige aanvalle op ander besette eilandgroepe. Hierdie buitenste eilande het die atolle van Tarawa en Makin in die Gilberts en Majuro, Kwajalein en Eniwetok in die Marshalls ingesluit. 
Japannese magte het die Gilbert -eilande op 9 Desember 1941 beset en troepe van die South Seas Detachment op Tarawa (10) en Makin -eilande (nou Butaritari en Makin) (9), , 'n paar dae na die aanval op Pearl Harbor, in om hul suidoostelike flank teen geallieerde teenaanvalle te beskerm en Australië te isoleer. Die eilande sou 'n oprigplek word vir die beplande inval van die Ellice -eilande deur die Japannese, onder die kodenaam Operasie FS, maar hul terugslag tydens die Slag van die Koraalsee vertraag die planne en hul nederlaag in die Slag van Midway en later op die Salomonseilande 'n definitiewe einde daaraan gemaak.
Na die afleidingsaanval van Carlson's Raiders op Makin -eiland en die nederlaag op Guadalcanal, het die Japannese bevel al hoe meer bewus geword van die kwesbaarheid en strategiese betekenis van die Gilbert -eilande, en 'n verdedigende houding begin inneem. Alhoewel keiserlike leiers die Marianas en Palau sterk wou versterk voordat die Amerikaners daar kon kom, is bevelvoerders op die buitenste eilande aangesê om die eiland so lank as moontlik te hou.    Fortifikasies is vinnig verbeter deur die Japannese, vanaf Maart 1943. Makin Atoll het 'n watervliegtuigbasis op die hoofeiland Butaritari laat bou, terwyl Tarawa skaars genoeg plek gehad het vir 'n vliegveld op die belangrikste hawe -eiland. , Betio.
Toe die Amerikaners land, in die Slag van Tarawa op 20-23 November 1943, was daar byna 5000 keiserlike Japanse vlootmagte, onder wie 3000 spesiale vlootlandingsmagte, en 1 247 konstruksiewerkers op Tarawa, die Makin -eilande, daarteenoor slegs in besit van 'n totaal van 798 gevegstroepe, waaronder ongeveer 100 geïsoleerde Japanse lugvaartpersoneel.  'n Afdeling soldate van die Tarawa -eiland het ook die eiland Abemama in September 1942 beset,  en hoewel dit aanvanklik ongeveer 300 was, was die meeste van hulle teen die tyd dat die Amerikaners die eiland in November 1943 binnegeval het, terug na Tarawa, wat slegs 25 spesiale vlootlandingsmagte agtergelaat het om die eiland te verdedig. 
Luitenant Junior Graad Seizo Ishikawa, die Japannese bevelvoerder wat verantwoordelik was vir die verdediging van Makin, het sy troepe beveel om uitgebreide versterkings op die eiland te bou. Dit sluit in 200 duim kusverdedigingsgeweer, 38 mm anti-tenkgeweerposisies, masjiengeweerplase, geweerputte, 4,6 m diep tenkversperrings met tenkgeweer en doringdraad. Dit is ontwerp om die eiland te hou totdat versterkings kan kom.
Op Tarawa het Keiji Shibazaki 4.836 troepe gehad, waaronder ongeveer 2600 spesiale vlootmagte, 1.000 Japannese konstruksiewerkers en 1200 Koreaanse arbeiders. Hy was van plan om hierdie eenhede te gebruik om Betio, die grootste eiland in die atol, hoofsaaklik te verdedig. Betio was die tuiste van 'n belangrike Japanse vliegveld. Om dit teen gevangenskap te beskerm, het Keiji 14 kusverdedigingsgewere, 50 stukke veldartillerie, 100 masjiengeweerneste en 500 pilkaste geïnstalleer, asook 'n groot muur langs die noordelike strandmeer. 
Nadat die Gilberts einde November 1943 aan die Amerikaners geval het, was admiraal Mineichi Koga van die Japanese Combined Fleet onseker oor watter eilande die Amerikaners sou toeslaan. Sonder dat enige lugvaartuig hom in kennis gestel het, beveel hy admiraal Masami Kobayashi om sy 28 000 troepe hoofsaaklik na die buitenste eilande Maloelap, Wotje, Jaliuit en Mili te versprei. Geallieerde intelligensie onderskep egter die keiserlike kode en het die Amerikaners ingelig oor watter eilande swaarder verdedig is. Die Amerikaners het besluit om die minste beskermde, maar strategies belangrike eilande Majuro, Kwajalein en Eniwetok binne te val.
Reeds in November het gekonsolideerde B-24 Liberator van die Sewende Lugmag wat op die Ellice-eilande gestasioneer was, bombardemente oor Mili en Maloelap gevlieg. Op 3 Desember 1943 het Task Force 50, onder admiraal Charles Alan Pownall, insluitend vlootdraers USS Essex, USS Onversetlik, USS Lexington, en USS Yorktown en ligte draers USS Belleau Wood en USS Koeipennetjies, lugvaartuig teen Kwajalein gelanseer. Vier vervoer en vyftig Japannese vliegtuie het verlore gegaan, maar die aanval het nie strategiese waarde gehad nie. Uit vrees vir 'n teenaanval van Wotje, beveel Pownall 'n tweede aanval op die eiland. Die Japannese het 'n teenaanval gedoen deur 'n nagbomaanval, waarin Lexington het 'n torpedo -hou opgedoen, maar is nie ingesink nie. Die taakspan keer later terug na Pearl Harbor. Die Yorktownse vliegtuie sou voortgaan om op 29 Januarie, 31 Januarie en van 1 Februarie tot 3 Februarie lugdekking oor die atol te vlieg.
Die inval in die Marshalls is ongeveer 'n maand lank vertraag weens logistieke probleme. Die Japannese bevelvoerder, agteradmiraal Monzo Akiyama, was bewus daarvan dat hy nie genoeg versterkings gehad het nie.  Hy het 8 000 man gehad, maar slegs ongeveer die helfte van hulle was soldate, 'n groot deel van die res was Koreaanse arbeiders.  Om Kwajalein te verdedig, was Akiyama van plan om 'n teenaanval met sy 110 vliegtuie te gebruik om die Amerikaanse landmagte te verswak.  Maar op 29 Januarie 1944 het Amerikaanse vliegtuie van draers Yorktown, Lexington, en Koeipennetjies het 92 Japannese vegters en bomwerpers vernietig. Akiyama het nou nie die vermoë gehad om 'n suksesvolle teenoffensief effektief te bewerkstellig nie. 
Slag van Majuro Wysig
Op 31 Januarie 1944 stuur admiraal Harry W. Hill die verkenningskompagnie uit die V Amphibious Corps of the Marines en die weermag se 2de bataljon, 106de infanterie, 27ste infanteriedivisie om op Majuro te land. Dit was die begin van Operasie Flintlock, die inval in Kwajalein.  Die eiland is beskou as 'n belangrike basis vir die uitvoer van lugoperasies teen die res van die Marshall -eilande en uiteindelik die Marianas.  Die mag het die liggies verdedigde eiland in een dag sonder enige slagoffers ingeneem. 
Slag van Kwajalein Redigeer
Op dieselfde dag as die Majuro -inval het die 4de mariene afdeling onder generaal -majoor Harry Schmidt hul aanval op Kwajalein begin.  Schmidt se troepe het eers op Roi-Namur, 'n groep eilande in die noordelike deel van die atol, geland.  Groot verwarring en vertragings is veroorsaak deur swak weer en Amerikaanse troepe wat onervare was in amfibiese operasies, maar die vloot- en lugbombardement voor die inval was uiters effektief. Uit ongeveer 3000 Japannese soldate was daar slegs ongeveer 300 oor om die eiland te bewaak.
Op die suidelike eiland Kwajalein het generaal -majoor Charles H. Corlett se 7de Infanteriedivisie relatief gemaklik op die suide van Kwajalein geland. Alhoewel die Japannese pilskaste, bunkers en intense infanterie-aanvalle die Amerikaners vertraag het, het meer troepe, meer ervaring in amfibiese landings, effektiewe bombardement voor die landing en Japannese verdediging aan die teenoorgestelde kant van die atol vanwaar die Amerikaners geland het, bygedra tot die vang van Kwajalein en sy omliggende eilande op 7 Februarie.   Van die hele mag van ongeveer 8 000 Japannese wat Majuro en Kwajalein bewaak, het slegs 51 oorleef en 253 is gevange geneem. Die Amerikaners het 348 mans doodgemaak, 1 462 gewondes en 183 vermis in die agt dae wat dit geneem het om die atol te neem. 
Slag van Eniwetok Wysig
Eniwetok se eilande en eilandjies huisves genoeg ruimte vir vliegvelde wat van kritieke belang is vir die komende inval in die Marianas.  Generaal -majoor Yoshimi Nishida het geweet dat dit uiters moeilik sou wees om die hoofeiland Eniwetok teen die inval te hou. Hy het ongeveer 4 000 troepe gehad, die helfte van hulle soldate, terwyl die res 'n verskeidenheid seevaarders was. Aangesien die Amerikaners met vloot- en lugsteun sou land, en hulle dus die oorhand sou gee, het hy besluit om hulle by die strande te stop. 
Op 17 Februarie 1944 begin 'n vlootbombardement van Eniwetok Atoll. Dit was die begin van Operation Catchpole. Dieselfde dag land die 22 Marine Regiment onder kolonel John T. Walker op die noordelike eiland Engebi.  Die landings was 'n logistieke nagmerrie, met Amerikaanse troepe, toerusting en voorrade wat langs die strand versprei was.  Walker en sy mariniers het die eiland op 18 Februarie ingeneem met 85 dood en 166 gewondes. Op 19 Februarie het die 106de Infanterieregiment, onder luitenant -generaal Thomas E. Watson, op die hoofeiland Eniwetok geland ná 'n hewige bombardement.  Die Japannese spinnekopgate en bunkers het egter 'n groot deel van die bombardement deur slagskepe afgeweer. Die landingsgroep het ook dieselfde logistieke probleme as die 22ste Infanterieregiment ondervind. Japanse magte wat in die suidwestelike hoek van die eiland gekonsentreer is, het 'n teenaanval op die Amerikaanse flank gehad, wat die Amerikaners gedwing het om hoofsaaklik snags aan te val.  Eniwetok -eiland is op 21 Februarie gevange geneem met die verlies van 37 Amerikaners en byna 800 Japannese. Op 'n ander een van Eniwetok se eilande, Parry -eiland, het die Amerikaners swaar skutsteun van slagskepe gebruik voor die 22ste Marine -regiment, onder Watson, op 22 Februarie aan wal gebring het op Parry -eiland. Hulle het die eiland en die hele atol op 23 Februarie verower. Van die verloofdes sterf 313 Amerikaners, 879 word gewond en 77 word as vermis aangemeld op Eniwetok, terwyl die Japannese 3,380 dood en 105 gevange geneem het.  Dit was 'n einde aan die veldtog van die Marshall -eilande. 
In die Gilberts het die Amerikaners as oorwinnaars uit die stryd getree, maar is onvoorbereid betrap, met 2,459 dood en 2,286 gewondes. Japan het altesaam 5,085 dood en 247 gevange geneem.  Die swaar ongevalle en gruwelike gevegstoestande vir beide kante het generaal Holland Smith, bevelvoerend oor generaal van die V Amphibious Corps, oortuig dat Tarawa omseil moes gewees het, hoewel ander Amerikaanse admirale dit nie eens was nie. 
Die Marshalls, daarenteen, was 'n baie makliker landing. Die Amerikaners het die lesse wat hulle by Tarawa geleer het, gebruik deur die vyandige verdedigers byna 6 tot 1 te verslaan met swaarder vuurkrag (insluitend die gebruik van wapendoordringende skulpe) nadat die eilande byna 'n maand swaar lug en vlootbomaanvalle geneem het.  In die Marshalls het die Amerikaners 611 mans verloor, 2,341 gewondes en 260 vermis, terwyl die Japannese meer as 11,000 man verloor het en 358 gevange geneem is. 
Nadat die Gilberts en Marshalls ingeneem is, het die Geallieerdes vlootbasisse, vestings en vliegvelde op die eilande gebou om voor te berei op 'n aanval op die Marianas.  Die Japannese nederlaag het militêre leiers gedwing om terug te trek na 'n nuwe verdedigende omtrek, die Absolute National Defense Zone, wat die Marianas en Palau insluit. Hierdie eilande is sterk versterk vir 'n komende aanval, want as dit gevang word, sal dit Amerikaanse swaar bomwerpers binne die bereik van Tokio plaas. 
»1 145 skepe
»27 607 foto's
Die hysing van die vlag op Suribachi beteken 'n mariene korps vir die volgende 500 jaar. "
James Forrestal, Sekretaris van die Vloot, 23 Februarie 1945
Die databank van die Tweede Wêreldoorlog word gestig en bestuur deur C. Peter Chen van Lava Development, LLC. Die doel van hierdie webwerf is tweeledig.Eerstens het dit ten doel om interessante en nuttige inligting oor WW2 aan te bied. Tweedens is dit om die tegniese vermoëns van Lava ten toon te stel.
Op 17 Februarie het die seebombardement van Eniwetok begin, en die 22ste Mariene Regiment, onder bevel van kolonel John T. Walker, het op 18 Februarie om 08:44 op Engebi -eiland, aan die noordekant van die atol, geland. Weerstand was lig en die eiland is binne ses uur beveilig. Dokumente wat vasgelê is, het voorgestel dat die verdediging op die Eniwetok -eiland lig sou wees, en gevolglik was daar slegs 'n kort bombardement op 19 Februarie voordat die 106ste Infanterieregiment aan wal gaan. Die Japannese soldate het egter sterk posisies gehad, en die Amerikaners is deur 'n hewige outomatiese vuur gekeer. Die eiland is eers op 21 Februarie beveilig. 37 Amerikaners is dood en meer as 800 Japannese verdedigers is dood. [ aanhaling nodig ]
Die fout is nie op Parry Island herhaal nie. Die slagskepe USS Tennessee en USS Pennsylvania en ander skepe het meer as 900 ton plofstof op die eiland afgelewer. Toe die 22ste Marines op 22 Februarie land, was die weerstand lig. Op 23 Februarie is die ander eilande van die atol gevang.
Hellish Battle in a Tropical Paradise: The Fight for Eniwetok Atoll
Alhoewel dit nie so bekend was as sommige van die groter gevegte wat tydens die Tweede Wêreldoorlog om die Stille Oseaan -eilande geveg is nie, was die stryd om Eniwetok -atol in 1944 net so wreed.
Operasie Catchpole begin om 09:15 op 17 Februarie 1944. Die Japannese het hulpeloos toegekyk hoe die taakspan van Admiral Hill die atol nader, sy gewere op die doeleilande afvuur en daarna majestueus in die strandmeer vaar om 'n operasionele basis te vestig.
Een van die verdedigers het in sy dagboek opgemerk: 'Daar was een man dood en vier gewond in ons eenheid tydens vandag se gevegte. Daar was sommige wat deur skulpe van die skepe begrawe is, maar ons het oorleef deur in die lig van die vorige ervaring te sorg. Hoeveel keer moet ons onsself in die sand begrawe? "
Eerste in aksie was die Marines of V Amphibious Corps Reconnaissance Company, onder bevel van kaptein James Jones (geen verhouding tot die romanskrywer nie). Hulle het op twee van die kleiner eilande beland en vinnig gerapporteer dat albei onbewoon was, behalwe vir inboorlinge. Ander mariene eenhede het voortgegaan met stapel op ander klein eilande en het nog vyf beslaan sonder om Japannese troepe teë te kom.
Agter hulle beland vooruitgangspartye van die 2de aparte pak Howitzer -bataljon en het vinnig vuurposisies vir hul gewere opgerig en voorberei om die hooflandings te ondersteun. Onder die dekmantel van 'n seevuur het Onderwater Demolition Team 1 die strande van Engebi ondersoek en geen struikelblokke of myne gevind nie. Uiteindelik het die 4de Marine Division Scout Company beslag gelê op "Zinnia", of Bogon -eiland, en een van die gange in die strandmeer beveilig.
Deur troepe op hierdie kleiner eilande te vestig, het die Amerikaners die Japannese verhinder om van eiland na eiland te beweeg, soos nodig te versterk of terug te trek. Hulle kon ook basisse vir hul ondersteunende artillerie vestig wat in die komende hoofaanvalle nodig sou wees.
Generaal Watson beplan vir die 1ste Bataljon (Lt. -Kol. Walfried H. Fromhold, USMC) en 2de Bataljon (Lt. -Kol. Donn C. Hart, USMC), 22ste Marines, om Engebi in beslag te neem met majoor Clair W. Shisler se 3de Bataljon, 22ste Marines, in reserwe. Die 2de aparte tenkmaatskappy en 'n weermagpeloton van twee selfaangedrewe 105 mm-gewere is in reserwe gehou. Beide die weermag- en mariene artilleriebataljons was ter ondersteuning.
Die Japannese op Engebi is reeds deur die Amerikaanse vloot geteister, soos gerapporteer in die dagboek van een van die verdedigers: 'Een van ons ammunisie -afvalstortings is getref en het met 'n skrikwekkende ontploffing afgekom. Om 1300 [13:00] het die ammunisie -depot van die artillerie in die palmbos aan die brand geslaan en ontplof, en 'n brand het in die omgewing van die westelike posisies begin. " Erger sou nog kom.
Richard Wilcox, 'n korrespondent vir Lewe Magazine, kom saam met 'n groep 22ste Marines in Boot 13 aan wal en was dadelik onderdompel in chaos en bloedbad: 'Ons het laag deur die melkerige branders gespring en plat op die harde koraalsand geval ... Terwyl die manne in Boot 13 in die koraal lê, kyk hulle rond en sien hoe ander mans langs hulle lê, hul groen gevegsrok swart geweek en die sand wat aan hul lywe strep. Een van hierdie mans het 'n oomblik opgestaan, omgedraai en op sy rug laat val die bloed uit sy bors en week sy baadjie. "
'N Japannese pilkas, wat vermoedelik uitgeslaan is, het skielik weer lewendig geword en met 'n vuurwapen op die strand begin hark. 'N Paar oomblikke later is die bevel gegee om terug te val in die water, waar die enigste beskerming lê. 'Nie al die manne van Boot 13 het die geringe veiligheid van die water bereik nie,' het Wilcox geskryf. '' N Groot, jong gesig met 'n plaasman het opgehou kruip terwyl 'n koeël deur sy kop gegaan het. '
Uiteindelik is die pilkas uitgeslaan - nie deur artillerie of tenkskut nie, maar deur kwaai, vasberade mariniers met niks meer as granate in hul hande nie.
Die Amerikaanse landings het soos beplan voortgegaan met die gewone vertragings as gevolg van golwe, wind en meganiese foute. Toe luitenant -kolonel Fromhold se eerste bataljon die binneland binnegaan, het dit 'n verstewigende Japannese weerstand ondervind wat, ondersteun deur geweervuur ​​van die gepantserde amfibiese voertuie, vertraag het, maar nie die opmars gestuit het nie.
Maar 'n vertraagde landing deur 'n peloton van Kompanjie A het 'n leemte in die lyn van die mariniers gelaat, en terugtrekkende Japannese het dit per ongeluk gevind terwyl hulle probeer ontsnap het. Hulle het spoedig begin om die blootgestelde flank van Maatskappy A aan te val, wat geen hulpbronne beskikbaar het om hulle te keer nie. Weerhou het die aanval van die bataljon gestaak totdat 'n groep tenks na vore kon kom en die gaping kon stop.
Luitenant -kolonel Hart se 2de bataljon het intussen vinnig na die binneland beweeg, ondanks verskeie amfibiese trekkers wat in die verkeerde gebied geland het. Tanks beweeg gou agter hulle aan en die mariniers swiep oor die vliegveld wat deur hul artillerie ondersteun word. Die mariene tenks het spoedig ligte Japannese tenks teëgekom wat as pilskaste ingegrawe is, wat hulle uitgeskakel het.
Om die knope van weerstand te omseil, jaag die mariniers na die oorkantste oewer. Toe regimentskommandant kolonel Walker om 10:30 aan wal kom, was weerstand in die gebied van die 2de Bataljon beperk tot twee klein gebiede rondom 'Weasel' en 'Newt' punte.
Intussen was die 1ste Bataljon nog steeds in gesprek met die Japannese in die gaping regs van Kompanjie A, weerstand van die beboste gebied aan die voorkant het die bataljon ook gestrem. Een peloton het geskei geraak en slagoffers is deur die mariniers geneem. Kolonel Walker het onmiddellik 'n geselskap van Major Shisler se 3de Bataljon aan die 1ste Bataljon toegewys om dit genoeg krag te gee om sy missie te voltooi, en Kompanie I het gou deur die gestopte Kompanjie A. beweeg.
Maatskappy I word gekonfronteer deur grond wat dik bedek is met onderkwas en omgevalle bome wat die vyand se loopgrawe en spinnegate nie waarneem nie. Die Japannese was, soos gewoonlik, goed gevestig in deskundig gekamoefleerde, voorbereide verdedigings -skerpskuttersposisies wat oor die gebied was.
Die mariniers het gou 'n manier ontdek om die vyand se verdediging op te spoor. Hulle het gevind dat 'n rookgranaat in 'n bunker in die middel van 'n verdedigingsnet geslinger het, wat die hele kompleks sou aandui toe die rook uit die verskillende ventilasie- en vuurgate van die vestings ontsnap het. Nadat die uiteensetting van die individuele web gevind is, het slopingsmanne en gewere ingetrek en dit een vir een uitgeskakel.
Toe hulle die vestingwerke verminder, kom Fromhold se eerste bataljon teen die "Skunk" -punt, waar die Japannese betonbakke gebou het. Om dit uit te skakel, het twee selfaangedrewe 105 mm-gewere van die 106th Infantry's Cannon Company na vore gekom. Hulle het 'n hele dag ammunisie afgetrek, ongeveer 80 rondtes, voordat hulle die posisies uitgeskakel en 'n 30 -tal Japannese doodgemaak het.
Terwyl die gevegte stadig afgeneem het, kom generaal Watson om 14:00 aan wal en verklaar spoedig dat die eiland veilig is. Alhoewel daar nog baie Japannese op die eiland was wat weggekruip het en opgehou het wanneer hulle kon, het die georganiseerde verset opgehou. Engebi -eiland behoort nou aan die Amerikaners. Shisler se 3de Bataljon, 22ste Marines en die 22ste Regiment Tank Company is onmiddellik weer begin om beskikbaar te wees vir die volgende fase van Operation Catchpole.
Intussen was die V Amphibious Corps Reconnaissance Company en Company D (Scout), 4de tenkbataljon nie ledig nie. Hulle het voortgegaan om na die kleiner afgeleë eilande van die atol te beweeg, in totaal agt landings gemaak, een Japannese soldaat gevang en drie gewondes van vyandelike vuur opgedoen.
Toe die nag val, het generaal Watson en sy personeel die gebeure van die dag hersien. Intelligensie van inboorlinge en vasgelegde dokumente het aangedui dat daar nog 1000 Japannese op die eilande was. Daar was ook veronderstel om 'n 600-jarige garnisoen te wees. Dit het daartoe gelei dat generaal Watson vir kolonel Ayers gewaarsku het dat sy 106de infanterie 'n groter verset kan ondervind toe hulle die volgende dag Eniwetok -eiland aanval. As voorsorgmaatreël het Watson Ayers versterk met die 3de Bataljon, 22ste Marines en die groeptenkmaatskappy.
Terug op Engebi, luitenant -kol. Fromhold en Hart was besig om die baie Japannese wat tydens die geveg onder die grond weggekruip het, te probeer afhandel. Toe die nag val, het die Japannese uitgekom en die mariniers op die eiland begin aanval, maar die aanvalle was ongeorganiseerd, maar dodelik. Daarbenewens het skerpskutters, wat dikwels hoog in palmbome gestamp is, ook enige beweging van die grond af gevaarlik gemaak.
Na 'n formele vlaghysingseremonie op Engebi die volgende dag, 19 Februarie, het die twee bataljons begin om al die oorblywende vyandelike posisies op die eiland te vernietig.
Dit was weereens makliker gesê as gedaan. Terwyl Kompanie E, 2de Bataljon, 22ste Marines die nag van 19 tot 20 Februarie 1944 ingetrek het, was korporaal Anthony Peter Damato en twee van sy manne op die voorste linie. Byna die helfte van die geselskap is teruggetrek ter voorbereiding van die volgende aanval, maar verskeie klein, fanatiese groepe hardnekkige Japanners het nog snags op die eiland rondgedwaal.
Korporaal Damato, 'n voormalige vragmotorbestuurder van die klein mynstad Shenandoah, Pennsilvanië, het reeds gevegte beleef tydens die Noord -Afrikaanse inval, waar hy hom as 'n mariene aan boord van die skip in Arzew, Algerië, onderskei het en 'n promosie tot korporaal ontvang het. Hy weet dat sy posisie noodsaaklik is om die voorste linies vir die nag te hou. Toe 'n onopgemerkte Japannese soldaat naby genoeg kruip om 'n granaat in sy jakkalsgat te gooi, begin korporaal Damato dadelik daarvoor in die donker donker.
Omdat hy weet dat die dood op al drie die mariniers in die gat wag, het hy homself onwrikbaar op die granaat geslinger en sodoende die lewens van sy mede -mariniers en hul kritieke posisie in die voorste linie gered. Vir sy dapper selfopoffering het korporaal Anthony Peter Damato die Medal of Honor postuum ontvang.
Operation Catchpole, 17-22 Februarie 1944 - Geskiedenis
Kaarte geteken deur
Majoor C.C.J. Bond
Gepubliseer deur die gesag van die minister van nasionale verdediging
Queen's Printer en Controller of Stationery
& copyCrown Kopiereg voorbehou
By die skryf van hierdie bundel het die skrywer volle toegang tot relevante amptelike dokumente in besit van die Departement van Nasionale Verdediging gekry, maar die afleidings en die menings wat uitgespreek word, is die van die outeur self, en die Departement is geensins verantwoordelik vir sy die lees of aanbieding van die feite soos vermeld.
In die Falaise Gap, Augustus 1944
Uit 'n waterverf deur majoor W.A. Ogilvie, M.B.E.
Mans van die 4de Kanadese Infanteriebrigade wat deur die puin van die Duitse leërs beweeg.
In die middel is 'n 7,62 cm. selfaangedrewe geweer. Geverf op die plek naby Ecorches.
Operasie Bagration: Sowjet -offensief van 1944
Geografies verdwerg dit die veldtog vir Normandië. In vier weke het dit die Duitse weermag groter verliese aangerig as die Wehrmacht in vyf maande in Stalingrad gely het. Met meer as 2,3 miljoen man, ses keer die artillerie en twee keer die aantal tenks wat die Slag om die Bulge geloods het, was dit die grootste geallieerde operasie van die Tweede Wêreldoorlog. Dit het drie as -leërs gesloop en die Oosfront oopgeskeur. Operasie Bagration, die blitsoorlog van die Rooi Leër in die lente van 1944, is ontwerp om geallieerde operasies in Frankryk te ondersteun, Russiese gebied te bevry en die agterkant van die Wehrmacht eens en vir altyd.
In die suide het Duitsland en sy bondgenote, meestal Hongare en Roemenië, die lyn naby die westelike grense van die Oekraïne, suid van die onbegaanbare Pripyat -moerasse, met twee weermaggroepe. In die noorde, in die Baltiese republieke, het drie groepe van die Rooi Leër te kampe gehad met die Duitse weermaggroep Noord.
Dit was in die middel, in Wit-Rusland (sogenaamde Wit Rusland), waar die belangrikste Sowjet-slag sou val. Daar het Adolf Hitler 38 infanteriedivisies, twee Luftwaffe veldafdelings, sewe veiligheidsafdelings, twee Panzergrenadier afdelings en een panserdivisie, almal in vier leërs onder leiding van veldmaarskalk Ernst Busch, 'n bevelvoerder wie se bevordering hoofsaaklik te wyte was aan sy onbetwisbare lojaliteit aan die Führer.
Terwyl Wit -Rusland die swaartepunt vir die oostelike magte van Duitsland was, was dit geensins heeltemal onder die knie nie Wehrmacht beheer. Partydige aktiwiteite was meer uitgesproke daar as in ander sektore, waar Nazi -vergelding sedert 1941 selfs volgens die Oostelike Front -standaarde brutaal was. Strafoperasies deur die Duitsers in Januarie, Februarie en April 1944 het hele dorpe gelyk gemaak, hul inwoners het tougestaan ​​en tereggestel. Na raming is na raming 1 miljoen mense, insluitend die hele Joodse bevolking van die streek, uitgeroei. In reaksie op hierdie terreur, teen die middel van 1944 het partydige getalle toegeneem tot iets tussen 143,000 en 374,000, afhangende van wie dit tel.
Wat nog erger was vir die besetters, die partydige magte het toenemend goed georganiseer en in beter kontak met die Sowjet -owerhede, wat hul aktiwiteite tot die grootste voordeel kon lei.
Die vroeëre vordering van die Rooi Leër in die Baltiese gebied en die Oekraïne het 'n 'Wit -Russiese bult' in die middel gelaat, waaruit veldmaarskalk Busch toestemming gevra het om terug te trek om sy lyn te verkort en die gevaar van 'n knypbeweging teen die opvallende te verlig. Hitler, wat bekommerd was oor wankelrige steun onder sy Finse, Hongaarse en Roemeense bondgenote, was vasbeslote om aan sy verdediging vas te hou aan die oostelike punt van die bult, en die hoëkommando van die weermag, Oberkommando des Heeres, of OKH, het Busch se versoek geweier.
Hitler se beleid om nie terug te trek in die ooste nie, het Busch in 'n kwesbare posisie gelaat. Sy sektor was 'n aanloklike teiken vir die Rooi Leër, aangesien die oostelike punt van die uitstulping die 50 myl wye landbrug tussen die Dniepr- en Dvina-riviere ingesluit het wat Rusland van die Baltiese See tot by die Swart See bewaak het. Deur hierdie gaping te beheer, sou die leërs oor die land kon beweeg na Moskou en#8212 of Berlyn.
'N Ander probleem vir Busch was dat sy weermag, hoewel sterk in rou getalle, 'n groot deel daarvan insluit Luftwaffe veldeenhede, veiligheidstroepe, Hongaarse en Slowaakse afdelings, en Volksdeutsche — etniese Duitsers uit die besette gebiede wie se begeerte om hul lewens vir die Führer was tereg verdag. Teen 1944 was die Duitse leër, wat nog steeds afhanklik was van perdewaens vir verskaffing en beweging, 'n outydse, stadige mag in vergelyking met sy kommunistiese teenstanders, wat vryelik voorsien was van die alomteenwoordige 2,5-ton Studebaker-vragmotor wat in die hart van die kapitalisme vervaardig is. Erger nog was die gebrek aan lugbedekking Die sesde lugvloot van Duitsland was aansienlik in getal langs die voorkant van die Army Group Center.
Die offensief sou 'n kenmerkende Sowjet-onderneming wees, 'n massiewe stoot langs 'n asafstand van 450 myl. Vier fronte van die weermaggroepe sou artilleriebakke loods en gelyktydig aanval. In die noorde sou die Eerste Baltiese Front onder generaal Ivan Bagramyan, wat uiteindelik 359 500 manskappe gehad het, Letland binnedring om die regterflank van die hoofaanval en ondersteuningsmagte verder suid te kyk. Onder hom sou die Derde Wit -Russiese front onder generaal Ivan Chernyakhovsky, met 579 300 man, die sterk verdedigde Vitebsk en die gebied noord van Orsha vang, dan suidwes na Minsk, die Wit -Russiese hoofstad, stoot en Vilnius, die Litause hoofstad, Busch se Derde verpletter of omsingel. Panzer Army by Vitebsk en sy Vierde Army, gesentreer rondom Orsha. Suid van Orsha sou generaal Georgy Zakharov se tweede Wit-Russiese front, met 319 500 man, help om die omsingeling van Minsk te voltooi en weswaarts na Grodno aan die Niemen-rivier te stoot as deel van 'n opruimingsaksie in die nasleep van die ander fronte.
Verste suid sou die Eerste Wit -Russiese Front — 1 071 100 mans onder bevel van generaal Konstantin Rokossovsky — Busch se negende leër aanval, die Pripyat -moerasse omsingel en reguit weswaarts na Bobruisk op die Berezina -rivier stoot, dan in die algemene rigting van Minsk. Die Eerste en Derde Wit -Russiese fronte, wat die grootste deel van die wapenrusting en vuurkrag gehad het, sou langs konvergerende lyne aanval met die doel om die Duitse leërs oos van Minsk te omsingel, en dit nie net terug te druk na Pole nie. Om die aanvallers te help, word partydige eenhede gekoördineer deur Stavka, het die hoë bevel van die Rooi Leër, slopingsaanvalle teen Wit -Russiese spoorweë geloods om te voorkom dat versterkings die bedreigde gebied bereik.
Omdat die onderneming so omvangryk en ingewikkeld was, val die vier weermaggroepe onder die algemene bevel van twee vertroude Stavka verteenwoordigers. Marshal Aleksandr Vasilevsky, die organiseerder van die oorwinning in Stalingrad, sou die twee noordelike fronte lei, terwyl die suidelike fronte onder toesig was van maarskalk Georgi Zhukov, wat die verdediging van Leningrad, Moskou en, saam met Vasilevsky, Stalingrad gelei het.
Vir 'n offensief van hierdie omvang het die Rooi Leër 118 geweerafdelings, agt tenk- en gemeganiseerde korpse, 13 artilleriedivisies en ses kavaleriedivisies bymekaargemaak, 'n totaal van ongeveer 2,3 miljoen front- en ondersteunende troepe. Die aanval sou gelei word deur die geweer- en tenkafdelings, wat gesamentlik 2 715 tenks en 1 355 aanvalsgewere opgestel het. Om die offensief te voed, het die Rooi Leër 1,2 miljoen ton ammunisie, rantsoene en voorrade agter die frontlinies opgeberg.
Die aanvallende troepe sou op die grond ondersteun word deur 10 563 swaar artilleriestukke en 2 306 Katyusha veelvuldige vuurpylwerpers, met die bynaam "Stalin se orrel" vanweë hul pyporrel-voorkoms. 2,318 vegters van verskillende soorte, 1,744 Ilyushin Il-2 Shturmovik-grondaanvalvliegtuie, 655 mediumbomwerpers en 431 nagbomwerpers sal nog 1 007 mediumbomwerpers uit die Sowjet-strategiese bomwerperreservaat haal. Die kodenaam wat vir die operasie gekies is, verwys na generaal Piotr Bagration, die vurige Russiese prins wat in 1812 by Napoleon in Borodino geveg het.
As dit suksesvol was, het Operation Bagration groot belonings vir Stalin beloof. Minsk en ander groot Wit -Russiese stede sou terugval in Sowjet -hande, en 'n suksesvolle druk sou die weermaggroep Noord isoleer, wat dan min of meer op Stalin se vrye tyd gestuur kon word. Om die verwagte sukses te benut, namate Bagration sy doelwitte bereik het en die Nazi's troepe uit die noorde van Oekraïne na Wit -Rusland gevoer het om die aanslag te stop, sou 'n sekondêre Rooi Leër -aanval na Lwow in die noorde van die Oekraïne stoot, wat as -troepe uit die Sowjet -gebied Roemenië, Hongarye verdryf , Warskou en Oos -Pruise sou die nuwe frontlinie van die oorlog word.
In die dae voor Bagration, Stavka 'n massiewe misleidingplan uitgevoer om sy Duitse eweknie, OKH, te oortuig dat die hoofaanval verder suid sou kom. Magte in die Oekraïne is beveel om bedrieglike konsentrasies voor te berei soortgelyk aan die spookleër wat onder luitenant -generaal George S. Patton vergader het voor die aanlandings in Normandië. Die Rooi Weermag se lugmag het vasgehou Luftwaffe verkenningsmissies langs die voorkant, wat slegs af en toe vlugte moontlik maak om die konsentrasie van die valse troepe op te spoor, terwyl die hoofkwartiereenhede meer van veiliger telefoonlyne gebruik gemaak het in plaas van radiokommunikasie.
OKH het van sy kant tot die gevolgtrekking gekom dat die teenwoordigheid van olieryke Roemenië en die meer manoeuvreerbare terrein van die Oekraïense steppe die sektor die mees waarskynlike doelwit gemaak het, veral omdat die Rooi Leër pas in die laat winter 'n offensief in die streek gesluit het.
Hitler en OKH was oortuig dat die volgende aanval in die noorde van die Oekraïne geloods sou word, en versterkings na die ooste, insluitend die sterk 56ste Panzer Corps, is na veldmaarskalk Walter Model se weermaggroep Noord -Oekraïne herlei, wat Busch se weermaggroep verlaat Sentrum met slegs ongeveer 11 persent van die tenks en aanvalsgewere wat aan die Oosfront toegewys is. Terwyl sommige lede van Busch se intelligensiepersoneel 'n groot Wit-Russiese offensief voorspel het middel tot einde Junie, was Busch klaarblyklik self oortuig om die OKH-beoordeling as meer akkuraat te aanvaar, en na aanleiding van Hitler se beleid tot die letter, het hy geweier dat sy leërbevelvoerders terugtrek om hul fronte te verkort en hul verdedigingslinies stewiger te pak.
Operasie Bagration is voorafgegaan deur gekoördineerde partydige aanvalle op Duitse toevoerlyne, met die naam "Rail War" en "Concert". Tussen 19 en 23 Junie het Wit-Russiese guerrillas spoornetwerke en brûe gesaboteer en gedurende die nag van 19 tot 20 Junie ongeveer 10 500 sloopkoste ontplof — wat die beweging van ammunisie, voedsel en versterkings na die voorkant belemmer.
Die begin van die operasie was oorspronklik op 14 Junie 1944 vertraag, met die opeenhoping van die spoorweë tot 22 Junie 1944 en#8212 drie jaar tot die dag van die Nazi -inval in die Sowjet -gebied. Die offensief het om 05:00 begin met 'n massiewe artillerie -bombardement. Elkeen van die duisende gewere langs die lyn het ongeveer 6 ton ammunisie toegeken om tydens 'n spervuur ​​van twee uur te vuur. Die beskieting is rollend uitgevoer om die WehrmachtSe voorste loopgrawe en bokse, en vang dan terugtrekkende soldate in die buitelug voordat hulle die veiligheid van hul tussenlyne kan bereik. Die minder presiese Katyusha -batterye het artilleriedoelwitte met 82 mm- en 132 mm -vuurpyle oorstroom om te verseker dat niks in die voorste gebied lewendig bly nie. Geskokte Duitse oorlewendes beskryf hierdie spervuur ​​as die mees intense en vernietigendste wat hulle nog ooit gesien het.
Die voorlopige werk op verskeie fronte het dieselfde dag begin met 'n verkenning van krag, met aanvalle van groep tot groep, wat ontwerp is om intelligensie in te samel en Duitse troepe in plek te stel sodat hulle later vernietig kan word. Verskeie afdelings het ook aanvalle op Busch se Derde Panzer-leër geloods om openinge in die lyn te dra, terwyl die flanke van 'n Duitse vier-afdeling in Vitebsk ingedruk is om wegspringpunte te skep vir die omsingeling van die stad. Daardie nag het Sowjet -mediumbomwerpers 1 000 soorte gevlieg om die Duitse lyn te versag.
Die volgende dag, 23 Junie, het die volle gewig van die aanranding gestyg. Die rooi weermag se soldate het hul duur mensegolftegnieke van 1941 laat vaar, en hulle het hul vuur op takties waardevolle grond gekonsentreer, dit beslag gelê en tenks opgeroep na die nuwe posisies om 'n groter deurbraak te lewer. Teen die middag van die tweede dag is die lyn van die Derde Panzer -leër geperforeer en Vitebsk loop die gevaar om deur twee Sowjet -leërs omsingel te word.
Terwyl die Sowjet-drie-en-veertigste leër rondom Vitebsk vanuit die noorde toegemaak het en die nege-en-dertigste weermag vanuit die suide aangeval het, versoek Busch sagmoedig toestemming van OKH om terug te trek na 'n sekondêre verdedigingslinie, die 'Tiger Line' genoem. Maar Hitler, wat nog steeds wag dat die hoofslag elders sou val, het Vitebsk aangewys as 'n 'versterkte plek', wat aan die laaste man gehou sou word. Teen die aand word twee Duitse afdelings omsingel en twee ander veg om hul lewens.
Die daaropvolgende aanvalle deur die Sowjet-negende-en-negende leër het Busch se LIII-korps verpletter, en binne drie dae is vyf Duitse afdelings en#8212 ongeveer 28 000 man — uitgewis. 'N Voortgesette rit weswaarts het die IX Corps van die Derde Panzer -leër teen die einde van die maand verpletter en die Derde Panzer -leër effektief vernietig.
Vyftig kilometer suid van Vitebsk het Busch se vierde leër, wat 12 afdelings uitoefen, geveg om die lyn om die Dniepr -rivier en Orsha te hou, 'n kritieke aansluiting langs die snelweg Moskou - Minsk. Loodelemente van die elfde wagte -leër hardloop kop in die 78ste afdeling Sturm (aanranding), wat op hoë sterkte gehou is en baie van artillerie voorsien is om die deurslaggewende snelweg te hou.
Elkeen van die aanvalsgeweerafdelings het voorafgekom op 'n goed voorbereide vaste verdediging en is voorafgegaan deur 'n kompanie T-34 tenks met mynrollers, 'n swaar tenkregiment, 'n swaar artillerie-regiment en 'n ingenieursaanvalbataljon. Hierna het 'n golf vlamwerpertenkmaatskappye en ligte artillerieregimente gekom om weerstandsakke te likwideer.
Hierdie massiewe stoot het vasgeval in 'n groep tenkvalle, myne en Duitse infanterieposisies wat vryelik van Panzerfaust -antitank -vuurpyle voorsien is. Maar kort voor lank het generaal Chernyakhovsky daarin geslaag om sy tenks noord van Orsha te skuif, en het hy vinnig 'n gemengde taakspan deur die bos gevoer om die gaping te benut. Teen die einde van die dag was die pad na Minsk binne bereik van die Derde Wit -Russiese front.
Teen 25 Junie het Chernyakhovsky die Tweede Garde se tenkleër deur die inbreuk gevoed en een van die vier korps van die vierde leër gesloop. Ten spyte van Hitler se vaste weiering om 'n onttrekking aan Orsha — en Busch se goedkeuring van hierdie beleid toe te laat, het die bevelvoerder van die Vierde Leër sy eenhede stilweg teruggetrek na meer verdedigbare lyne. Die volgende aand val Orsha vir die Rooi Leër, en die pad na Minsk lê nou oop.
Verder na die suide het 13 afdelings van Busch se negende leër aanvanklike aanvalle deur Rokossovsky se eerste Wit-Russiese front (bestaande uit die derde, agt-en-veertigste en vyf-en-sestigste leërs) suksesvol weerstaan, wat te kampe gehad het met slegte weer terwyl dit om die noordelike rand gewerk het. van die Pripyat -moerasse. Gedurende die oggend van 24 Junie, die eerste dag van die hoofaanval in hierdie sektor, is die Sowjet -derde leër, toegerus met 500 tenks en aanvalsgewere en 200 swaar antitank -gewere,#8212, maar teen groot koste vir die as afgeweer .
Namate die weer begin verbeter het, het die Derde Weermag twee infanterie -afdelings geteister en deur Duitse lyne begin breek en 'n wig tussen Busch se negende en vierde leër gedryf. Die bevelvoerder van die negende weermag, generaal Hans Jordan, het in sy reservaat, die 20ste panzerdivisie onder sterkte, opgeklim. Maar toe Rokossovsky sy vyf-en-sestigste weermag en die I Guards Tank Corps tot die geveg verbind het, het die 20ste Panzer verliese begin neem sonder 'n noemenswaardige uitwerking op die opmars. Jordan het dus die afdeling beveel om na Bobruisk te beweeg. Teen die einde van 24 Junie was Sowjet -tenks ses myl agter die lyn van die negende leër, die voorhoede van 'n spietkop van drie myl breed aan die punt en 18 myl breed by die basis.
Eers op 26 Junie, drie dae nadat die hoofaanval begin het, het die eerste as -versterking, die 5de Panzer -afdeling, uit die Oekraïne aangekom om die gaping tussen die Derde Panzer en die Vierde leër te stop. Die 5de Panzer, wat met 70 Panther- en 29 Tiger -tenks beskik, is gestuur om die lyn oos van die Berezina -rivier te hou totdat Busch se terugtrekkende Vierde Leër 'n behoorlike verdedigingslinie kon vestig. Kort daarna het die Vierde Leër 'n toneel verduur wat herinner aan die veldtog van Napoleon in 1812: 'n Massa troepe wat uit die ooste terugtrek, het hul swaar toerusting aan die oostekant van die Berezina laat vaar en vlug wesend in wanorde, oor klein oorvol brûe onder vuur.
Rokossovsky se manne ry weswaarts na Bobruisk, 'n kritieke kruispunt op die Berezina, en dreig om die Duitse eenhede wat aan die oostekant van die rivier veg, af te sny. Terwyl die derde leër van Rokossovsky in die rigting van Bobruisk kruip, het Busch, na Hitler se 'no retreat' opdrag, geweier om sy infanterie toe te laat. Toe die Sowjetse IX Tank Corps en I Guards Tank Corps Bobruisk en die groot kruisings oor die Berezina verower, was verskeie Duitse infanteriedivisies vasgevang aan die oostekant. Rokossovsky het die ineenstorting van die Duitse weerstand in hierdie sektor uitgebuit met 'n kavallerie en 'n gemeganiseerde korps en duisende Duitse Duitsers doodgemaak of gevange geneem
Terwyl die Sowjets oor die Wit -Russiese grens stroom, was Hitler en OKH traag om die gevaar van die weermaggroep in die gesig te staar. Op 26 Junie vlieg Busch en generaal Jordan van die negende weermag na Hitler se hoofkwartier om die Führer om staat te maak op die beleid om nie terug te trek nie, wat leërs 'n afdeling op 'n slag vernietig. Woedend oor die byna ineenstorting van die negende leër, verlig Hitler beide Jordanië en Busch, en vervang laasgenoemde met veldmaarskalk Walther Model, bevelvoerder van die weermaggroep Noord-Oekraïne en die FührerSe grootste probleemoplosser.
Einde Junie het Model in Minsk aangekom om die Rooi Leër oorkant die Berezina te vind, slegs agt kilometer van sy nuwe hoofkwartier af, en die Army Group Center sonder reserwes om die Sowjet -brughoofde teen te gaan. Die stad Borisov, die Berezina -kruispunt vir die snelweg Moskou - Minsk, val die dag na Model se aankoms, en ongeveer 40 000 Duitsers is oos van Bobruisk vasgekeer. Sowjet-artillerie en die Rooi Lugmag het 'n Duitse sak van 15 myl oos van die Berezina in 'n slaghok verander, en ongeveer 10 000 troepe is dood en 6 000 gevange geneem. Baie van diegene wat die slagting oos van die rivier vrygespring het, het 'n tweede keer in Bobruisk vasgekeer toe twee tenkkorps om die stad toegesluit en dit op 29 Junie gevange geneem het, wat die negende leër effektief vernietig het. In 'n week se gevegte het Rokossovsky se magte ongeveer 50,000 Duitse soldate doodgemaak, nog 20,000 gevang (insluitend 3,600 gewonde gevangenes in Bobruisk wat deur hul Sowjet -gevangenes vermoor sou word) en ongeveer 3,000 artillerie -stukke en pantservoertuie vernietig.
Toe hy by die Berezina -lyn kom, het Rokossovsky sy rit verder noordwes na Minsk voortgesit, in die hoop om die terugtrekkende vierde leër van die model vas te trek saam met die oorblyfsels van die negende leër wat die ketel by Bobruisk ontsnap het. Intussen, verder noord, het Model se 5de panserdivisie, op die snelweg in Moskou, gereed gemaak vir die aanslag van twee byeenkomende Wit -Russiese fronte, Rokossovsky's First en Chernyakhovsky's Third. Omdat Hitler geweier het om 'n ordelike onttrekking toe te laat, was die enigste versterkings wat in Minsk beskikbaar was, agterstanders wat van voor af ingefiltreer het, en hulle was meestal ongewapen, ongeorganiseerd en gedemoraliseer.
Op 1 en 2 Julie het die 5de Panzerdivisie 'n reeks intense gevegte gevoer teen die Vyfde Wagte Tenkleër noordwes van Minsk, wat tyd gekoop het vir gewonde en administratiewe personeel om langs die spoorlyne wes te ontruim. Aan die einde van 'n week se gevegte het 5de Panzer, 'n ondersteunende Tiger -bataljon en 'n paar kleiner versterkings 295 Sowjet -pantservoertuie uitgeslaan. Teen 8 Julie het al die Tiere egter verlore gegaan, die afdeling is van 125 tenks tot agt verminder, en die posisie was na die suide. Die oorblywende panzers het weswaarts teruggetrek om te hergroepeer en kamerade wat in die rigting van Minsk uit die Berezina teruggetrek het, laat vaar. Toe die Vierde Leër toegelaat word om wes van die Berezina af te tree, was daar amper niks meer om te red nie. Teen die einde van die operasie het dit ongeveer 130 000 van sy 165 000 mans verloor.
Op die aand van 2 Julie het selfs Hitler toegegee dat Minsk 'n verlore saak was, en OKH het toegelaat dat die oorblywende as -magte ontruim — ongeveer 1,800 georganiseerde troepe uit verskillende eenhede, nog 15,000 ongewapende agterstanders uit die ooste, 8,000 gewond en 12,000 agter -personeel van chelon. Die volgende oggend het Chernyakhovsky se tenks Minsk binnegegaan, 'n ander groot oostelike sak toegemaak en 'n paar 15.000 geïsoleerde Duitse soldate vasgekeer wat weswaarts in groepe van divisie- en brigade-grootte wes gesluip het. Aangesien kos en ammunisie opraak vir hierdie eenblokke, het hulle in kleiner formasies ingebreek, wat vinnig kwesbaar geraak het vir onvergewensgesinde partydige orkes en spesiale infanterie -afdelings van die Rooi Leër. Ongeveer 900 van die 15 000 vasgekeerde soldate het daarin geslaag om Duitse linies te bereik, en teen 8 Julie het die sak ineengestort. Model se vierde leër het opgehou bestaan.
In die noorde het ander eenhede van die Derde Panzer -leër geïsoleer geraak as gevolg van die vinnige opmars in Minsk en vinnig verpletter. Intussen het Stavka het die doelwitte van sy uitgeputte soldate uitgebrei en hulle beveel om weswaarts na Grodno, Brest en ander stede langs die Poolse en Litause grense te stoot ondanks die verswakking van petrol en ammunisie.
Terwyl Model se tussenlyne in duie stort, probeer hy 'n versetlyn vorm van Vilnius na die Oekraïne, gedeeltelik gebaseer op 'n reeks loopgrawe wat uit die Eerste Wêreldoorlog oorgebly het. In die middel neem hy die oorblyfsels van die negende leër, versterk hulle so goed as moontlik, en herontwerp die dun groepie as 'n komponent van die Tweede Leër. Met 'n gaping van 45 myl tussen die verskeurde skerwe van die Derde Panzer Army en Army Group North, was Model buitengewoon kwesbaar, maar vroeër of later moes die Sowjet tenks hul brandstof en ammunisie voorrade oorskry, en Model kon Oos-Pruise en Pole gee 'n pouse terwyl hy sy magte herbou het.
Die Sowjet -juggernaut is egter nog nie bestee nie. Teen 8 Julie het gedeeltes van Model se lyn gebars, en Vilnius is gou omring. Ondanks Hitler se aanvanklike bevele om die Litouwse hoofstad "ten alle koste" te hou, het ongeveer 3000 van die 15 000 gevangenes in die nag van 12 tot 13 Julie losgebars, en die res het die sekerheid van dood of gevangenskap in die gesig gestaar toe die stad op Julie val. 13. Pinsk en Grodno het teen 16 Julie geval, en die lyn van Derde Panzer -leër het teen die einde van die maand in duie gestort en Model se noordelike flank op Pruisiese grond gedruk. Toe Bagration tot 'n einde kom, het die Rooi Leër brughoofde oor die Niemenrivier, die tradisionele grens van Rusland en Pole, gehou en die Golf van Riga by die Baltiese gebied bereik en die leërgroep Noord geïsoleer. Teen middel Augustus kon Model niks meer doen nie; hy is versier en vir 'n kort termyn as opperbevelvoerder in die verkrummelende teater na die Westelike Front oorgeplaas.
In totaal het Operation Bagration 350 000 man (insluitend 31 generaals) gekos, plus honderde tenks en meer as 1 300 gewere. Van die verlore mans is 160 000 gevange geneem, waarvan die helfte vermoor is op pad na gevangeniskampe of in Sowjet -gulags gesterf het. In 'n terugblik op antieke tye is 57 000 Duitse gevangenes wat uit die sakke oos van die Berezina gehaal is, na Moskou gestuur en op 17 Julie voor Moskoviete geparseer, deels om Nazi -aansprake van 'n 'beplande onttrekking' uit Wit -Rusland te weerlê, en deels om voorstelle van Westers te weerlê. koerante dat die operasie maklik gemaak is omdat groot getalle Duitse troepe in Wes -Frankryk vasgebind was.
Tydens hul 400 myl rit van Vitebsk na die buitewyke van Warskou, het die Sowjets ongeveer 765,000 troepe verloor, waarvan 178,000 gedood of vermis is, plus 2,857 tenks en aanvalsgewere en 2,447 artillerie stukke. Ondanks die verliese het die Rooi Leër 'n opvolgveldtog in die noorde van die Oekraïne geloods, die Lwow-Sandomierz-offensief met meer as 1 miljoen mans, 1600 tenks en aanvalsgewere, 14.000 artilleriestukke en mortiere en 2800 gevegsvliegtuie. Die offensief, wat op 13 Julie begin is, het die Army Group Noord -Oekraïne stukkend geslaan, wat eenhede vrygestel het om die ineenstorting van die Army Group Center te stop.
Vroeg in Augustus was die Duitse Vierde Leër en byna al die negende en Derde Panzer -leërs weg. Dertig Duitse afdelings het verdwyn, en bykans 30 meer was kreupel. Die Rooi Leër was binne trefafstand van die Wispel en het die buitewyke van Warskou bereik. Teen middel Augustus was soldate van die Rooi Leër gevestig op Pruisiese grond, net 350 kilometer van Berlyn af, en Roemenië, met sy belangrike olievelde, was gereed om die oorsaak van die as te verlaat. Tot Januarie sou die uitgeputte Sowjet-reus egter relatief stil bly en weer toerus vir die laaste stoot van die Vistula na Berlyn.
Baie Duitse en Sowjet -verslae is dit eens dat Operasie Bagration Hitler se ergste militêre terugslag van die oorlog was. Maar die offensief het nie 'n enkele, dramatiese fokuspunt gehad nie, soos in Stalingrad, en die bevelvoerders en plekname klink vir Westerse ore vreemd.Om hierdie redes is die operasie in die Weste nooit in dieselfde mate erken as 'n aantal kleiner veldtogte nie, soos Overlord, die Ardennen -offensief, die fakkellande in Afrika of Operation Husky op Sicilië. Gegewe die massiewe golwe soldate en tenks wat Stalin bymekaargemaak het vir die offensief en merkbare verbeterings in die Sowjet-oorlogsgevegte moontlik gemaak het — StavkaSe suksesvolle bedrogveldtog, die effektiewe gebruik van partydiges, verbeterde infanterie-pantsertaktiek en voortreflike wapens, soos die Shturmovik-grondaanvalvliegtuig en die T-34 medium tenk, is dit 'n jammerlike weglating. Nietemin het Bagration, gekombineer met die Lwow-Sandomierz-offensief in die Oekraïne, die oorlogsgety teen die Derde Ryk dramaties omgedraai.
Die onvervangbare Duitse verliese in Wit -Rusland, in samewerking met die landings in Normandië en die poging van 20 Julie op Hitler se lewe, het demoralisering in die boonste geledere van die WehrmachtSe bevelstruktuur en het seker gemaak dat die Rooi Leër ooit weswaarts sou trek. Operasie Bagration het ook verseker dat die voormalige Sowjetrepublieke, van die Baltiese See tot die Krim, na die kommunistiese plooi sou terugkeer. Sodoende het dit die weg gebaan vir die Sowjet -oorheersing van groot dele van Oos -Europa vir die volgende 40 jaar.
Hierdie artikel is geskryf deur Jonathan W. Jordan en verskyn oorspronklik in die Julie/Augustus 2006 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog tydskrif.
Dit is 'n chronologiese lys van genoemde operasies met betrekking tot vliegdekskepe wat USN-, RN- en IJN -operasies kombineer vir teaters in die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan. Datums is vir die betrokkenheid van die vervoerder, nie noodwendig die datums vir die hele operasie nie.
Vernoem Tweede Wêreldoorlog Militêre Operasies wat Vliegtuigdraers betrek
Maak gou RN Lewer vliegtuie na Malta 31 Julie 1940 4 Augustus 1940 Force H Argus, Ark Royal
Hoed RN Versterk die oostelike Middellandse See -vloot lewer voorraad aan Malta 30 Augustus 1940 5 September 1940 Force H & amp Force F Ark Royal, Glimmend
Jas RN Lewer vliegtuie na Malta November 1940 November 1940 Force H Argus, Ark Royal, Glimmend
FU IJN Invasie van die Franse Indochina 22 September 1940 26 September 1940 CarDiv2 Soryu, Hiryu
Oordeel RN Aanval op Toranto, Italië 11 November 1940 12 November 1940 Force H Glimmend
uit te druk RN Konvooie na Malta, Griekeland en Egipte 10 Januarie 1941 11 Januarie 1941 Krag A. Glimmend
Grog RN Aanvalle op Genua en La Spezia, Italië 9 Februarie 1941 9 Februarie 1941 Force H Ark Royal
11 "Club Runs" RN Lewer vliegtuie na Malta April 1941 Oktober 1941 Force H Ark Royal, Woedend, Oorwinnaar
EF RN Aanval op Kirkenes, Noorweë en Petsamo, Finland 30 Julie 1941 30 Julie 1941 Oorwinnaar, Woedend
Halberd RN Begelei konvooi na Malta 27 September 1941 27 September 1941 Force H Ark Royal
Ewig RN Lewer vliegtuie na Malta 11 Oktober 1941 12 Oktober 1941 Force H Argus, Ark Royal (gesink)
AI IJN Inval op Pearl Harbor 7 Desember 1941 7 Desember 1941 Kido Butai Akagi, Kaga, Sōryū, Hiryū, Shōkaku, Zuikaku
M. IJN Inval op die Filippyne 8 Desember 1941 20 Desember 1941 Ryūjō
R IJN Inval op Rabaul en Kavieng 4 Januarie 1942 Februarie 1942 Akagi, Kaga, Shōkaku, Zuikaku
H IJN Invasie van Ambon en Timor 30 Januarie 1942 3 Februarie 1942 CarDiv2 Soryu, Hiryu
14 "Club Runs" RN Lewer vliegtuie na Malta Februarie 1942 Oktober 1942 Force H HMS Arend, HMSArgus, HMS Woedend, USS Wesp
Wraak USN Aanvalle op Kwajalein, Wotje en Maloelap, Marshall -eilande 1 Februarie 1942 Februarie 1942 TF-8 Onderneming, Yorktown
J IJN Invasie van Java, NEI) 14 Februarie 1942 27 Februarie 1942 Ryūjō
L, T. IJN Invasie van Sumatra, NEI) 14 Februarie 1942 28 Maart 1942 Ryūjō
Wraak 3 USN Inval op Lae & amp; Salamaua 10 Maart 1942 10 Maart 42 TF-11 Lexington, Yorktown
D IJN Inval op die Andaman -eilande 23 Maart 1942 23 Maart 1942 CarDiv4 Ryūjō
C IJN Indiese oseaan aanval 31 Maart 1942 10 April 1942 Kido Butai Akagi, Sōryū, Hiryū, Shōkaku, Zuikaku
Mo IJN Beplande inval van Port Moresby, Nieu -Guinee 4 April 1942 8 April 1942 ? Shōkaku, Zuikaku, Shōhō
Shangri La USN Doolittle Raid op Tokio 18 April 1942 18 April 1942 TF-18,16 Hornet, Onderneming
Kalender RN Lewer vliegtuie na Malta 20 April 1942 20 April 1942 Force W USS Wesp
Bowery RN Lewer vliegtuie na Malta 9 Mei 1942 9 Mei 1942 Force W USS Wesp, HMS Arend
AL IJN Invasie van Aleoetiese eilande 3 Junie 1942 15 Augustus 1943 Ryūjō , Jun'yō
MI IJN Slag van Midway 4 Junie 1942 7 Junie 1942 Kido Butai Akagi, Kaga, Sōryū, Hiryū
Voetstuk RN Konvooi van Gibraltar na Malta 3 Augustus 1942 15 Augustus 1942 Force F? Oorwinnaar, Arend (gesink), Ontembaar
Wagtoring USN Inval op Guadalcanal 7 Augustus 1942 9 Februarie 1943 TF-11, 16, 18 Saratoga, Onderneming, Wesp
Ka IJN Slag van die Oostelike Solomons 24 Augustus 1942 25 Augustus 1942 Shōkaku, Zuikaku, Ryūjō
? IJN Slag van die Santa Cruz -eilande 25 Oktober 1943 27 Oktober 1943 ? Shōkaku, Zuikaku, Zuihō (ook? Junyo, Hiyo )
Fakkel USN/RN Inval op Frans Noord -Afrika 8 November 1942 16 November 1942 TF-38,? 9 draers [MEER HIER]
Ke IJN Ontruiming van Guadalcanal 14 Januarie 1943 7 Februarie 1943 Zuikaku, Zuihō. Junyo
Ek gaan IJN Raids Against Allied Advances in Solomons en Nieu -Guinee 1 April 1943 19 April 1943 CarDiv 1, 2 Zuikaku, Zuihō, Junyo, Hiyo
Toonnaels USN Invasie van New Georgia 26 Junie 1943 25 Augustus 1943 TG-36.3 USS Saratoga, HMS Oorwinnaar
Husky RN/USN Inval op Sicilië 9 Julie 1943 16 Julie 1943 Geallieerd HMS Ontembaar
Kersiebloesem USN Inval op Bougainville 21 Oktober 1943 11 November 1943 TF-38 Saratoga
Galvanies USN Invasie van Tarawa en Makin, Gilbert -eilande 18 November 1943 23 November 1943 TG-50.4 5 CVE
Flintlock USN Inval op Kwajalein -atol, Marshall -eilande 27 Januarie 1944 2 Februarie 1944 TF-58 12 draers
Vangstang USN Inval op Eniwetok -atol, Marshall -eilande 13 Februarie 1944 28 Februarie 1944 TF-58 12 draers?
Hailstone USN Aanval op Truk, Caroline -eilande 17 Februarie 1944 18 Februarie 1944 TF-58 5 CV, 4 CVL
Ontheilig 1 USN Aanvalle op Palau -eilande 30 Maart 1944 31 Maart 1944 TF-58 7 CV, 5 CVL
Wolfram RN Aanval op die slagskip Tirpitz in Kaafjord, Noorweë 3 April 1944 3 April 1944 Force 1, 2 Oorwinnaar, Woedend, 4 CVE (Keiser, Vervolgers, Soeker, Skerwer)
Stuurkajuit RN Aanval op Sabang, Sumatra, Nederlands -Indië 19 April 1944 19 April 1944 BEF/70 HMS Glimmend, USS Saratoga
Roekeloos VSA Invasie van Hollandia, Nieu -Guinee 22 April 1944 26 April 1944 TF-58 Onderneming, 8 CVE
Vervolging VSA Invasie van Aitape, Nieu -Guinee 22 April 1944 4 Mei 1944 TF-58 Onderneming
Ridge Able RN Inval op Duitse gestuur by Noorweë 26 April 1944 26 April 1944 CVE Keiser
Kroket RN Inval op Duitse gestuur by Noorweë 6 Mei 1944 6 Mei 1944 Woedend, CVE Soeker
Hoepels RN Inval op Duitse gestuur by Noorweë 8 Mei 1944 8 Mei 1944 3 CVE (Soeker, Striker, Keiser
Transom RN Aanval op Surabaya, Java 17 Mei 1944 17 Mei 1944 BEF/70 HMS Glimmend?, USS Saratoga
Swerwers RN Afleiding om U-bote van Normandië af weg te hou Junie 1944 Junie 1944 2 CVE (Skerwer, Striker)
Neptunus RN Voorkom u-boot-aktiwiteite in Normandië Junie 1944 Junie 1944 3 CVE (Keiser, Spoorsnyer, Vervolgers)
Aambeeld/Dragoon USN Inval op Suid -Frankryk 15 Augustus 1944 14 September 1944 TF-88 9 CVE (6 VK, 2 VSA?)
Uitstappie ek RN Aanvalle op Axis Shipping in die Egeïese See 9 September 1944 9 September 1944 4 Britse CVE?
Dooiepunt II USN Inval op Peleliu, Paulus -eilande 15 September 1944 27 November 1944 TF-38, 32 3 CV, 5 CVL, 11 CVE
Lycidas RN Minelê van Noorweë 15 Oktober 1944 15 Oktober 1944 2 CVE (Skerwer, Trompetter)
?? Forager USN Inval op die Palaus -eilande Junie 1944 44 November?
?? Forager USN Inval op Mariana -eilande Junie 1944
Gelede IJN Verdediging van die Mariana -eilande 19 Junie 1944 20 Junie 1944 9 draers
Koning II USN Invasie van Leyte, Filippyne 17 Oktober 1944 26 Desember 1944 TF-38 8 CV, 8 CVL, 18 CVE
Sho-Go IJN Verdediging van die Filippyne 23 Oktober 1944 26 Oktober 1944
Liefde III USN ? Stakings op Luzon en Mindoro Landing 25 November 1944 ? Desember 1944 TF-38 ?
Meridiaan RN Aanval op Palembang, Sumatra 24 Januarie 1945 29 Januarie 1945 BPF/Force 63 Glimmend, Onvermoeid, Ontembaar, Oorwinnaar
Mike ek USN Inval op die Lingayen -golf, Filippyne 9 Januarie 1945 ? TF-38 ?
Jamboree USN Aanvalle op Tokio 16 Februarie 1945 26 Februarie 1945 TF-58 11 CV, 5 CVL,
Afsondering USN Invasie van Iwo Jima, Vulcano Islnds 19 Februarie 1945 26 Maart 1945 TF-58, 50 12 CV, 5 CVL, 9 CVE
Ysberg USN Inval op Okinawa 1 April 1945 22 Junie 1945
Traan USN Anti-sub Amerikaanse ooskus April 1945 Mei 1945
Vliegtuigvervoerders was by baie aanvalle en ondersteuningsaktiwiteite betrokke, benewens die meer bekende groot vraggevegte. Die meer volledige lys hieronder bevat gevegte, invalle en aanvalle en noem die spesifieke draers wat betrokke is. 'Seestryd' verwys na 'n vlootbetrokkenheid wat heeltemal op water is, 'inval' verwys na 'n operasie met amfibiese landing van troepe om landgebiede te beset, en 'aanval' verwys na aanvalle sonder die bedoeling om die betrokke landgebiede te beset. 'N Paar vervoer-, konvooi -begeleiding en oorlogsbestryding teen duikbootvoertuie word ook op die lys ingesluit.
[BETROKKEHEID VAN ESCORT -DRAERS WAT BY JOU BLOED AANGEBIED WORD, IS NOG NIE VOLLEDIG IN DIE LYS NIE INGESLUIT]
Kernpunt: Die stryd om die klein eilande van die Kwajalein- en Eniwetok -atolle sal groot dividende lewer namate die oorlog in die Stille Oseaan -teater voortduur.
'Maar hier is manne wat in dapper optrede geveg het, net soos wat die held ooit geveg het', skryf die digter Lord Byron (1788-1824). Hierdie woorde is ewe goed van toepassing op baie gevegte wat na die dood van die digter gevoer is, nie net as die verowering van Eniwetok -atol op die Marshall -eilande in 1944 nie.
Vir Amerikaners van 'n sekere ouderdom vandag dink die naam Eniwetok aan 'n met palmbome bedekte Stille Oseaan-koraalatol, waar die wêreld se eerste waterstofbom op 31 Oktober 1952 deur die Verenigde State ontplof het in 'n toets genaamd Operation Ivy Mike. Maar Eniwetok se plek in die geskiedenis het 'n paar jaar vroeër begin.
Teen Januarie 1944 het die Amerikaners in die Stille Oseaan die offensief aangegryp van die Japannese wat skaars 'n jaar tevore 'n groot deel van die Westelike en Sentraal -Stille Oseaan verower het. Onder vlootadmiraal Chester W. Nimitz het die Central Pacific Theatre of Operations in minder as 'n jaar die verowering van die Solomons en Gilbert -eilande voltooi deur amfibiese aanvalle van Guadalcanal na Tarawa. Aan die begin van 1944 was dit tyd om te slaan op die gebied wat die Japannese besit voor die uitbreek van die oorlog in die Stille Oseaan.
Dit was lankal die plan van die Amerikaners dat die sentrale Stille Oseaan -aandrywing die beslaglegging van die Marshall -eilande sou verg. Hierdie eilandgroep het minstens 32 eilande en 867 riwwe ingesluit wat meer as 400 000 vierkante kilometer se oseaan direk tussen die Verenigde State en Japan beslaan.
In twee afdelings - 'n noordoostelike groep en 'n suidoostelike groep - was daar 'n paar groot eilande wat deur die Japannese ingebou was, wat sowel vlootbasisse as lugbase bevat, wat albei die geallieerde opmars na die weste bedreig het. As hierdie eilande gevang kon word, bied breë strandmere op verskeie plekke in die Marshalls die Amerikaners uitstekende verankerings vir hul groeiende vlootmagte.
Admiraal Nimitz was bekommerd oor die beslaglegging op die Marshalls. Terwyl hy toestemming van die gesamentlike stafhoofde in Washington, DC, versoek het om hulle aan te rand, was hy huiwerig om onnodige slagoffers op te doen. Die eilande was sedert 1914 onder Japannese beheer, toe hulle tydens die Eerste Wêreldoorlog deur die Japannese vloot in beslag geneem is ná die oorlog.
Sedertdien het die verdediging wat Japan op die eilande gevestig het, 'n raaisel gebly. Alhoewel dit tegnies vereis is om 'die vestiging van vestings of militêre en vlootbasisse' op die eilande te voorkom, het Japan die Liga in Februarie 1933 verlaat, en sedertdien is geen buitelanders toegelaat om dit te besoek nie.
Die Joint Chiefs het Nimitz se versoek goedgekeur en die beslaglegging op die Marshalls goedgekeur, waarna Nimitz die taak het om verder te gaan na Wake Island, Eniwetok Atoll en Kusaie, laasgenoemde die oostelikste eiland van die Caroline -groep. Tegnies was Eniwetok die westelikste atol van die Marshall -eilande en sou dit 'n beginpunt wees vir toekomstige operasies in die weste teen die Caroline- en Palau -groepe.
Teen Oktober 1944 was Nimitz en sy personeel bekommerd oor die Marshall -eilande. Gekombineer met die resultate van die onlangs voltooide operasies op die Gilbert -eilande, waar die Japannese uit voorbereide posisies in Tarawa geveg het, wat baie slagoffers onder die aanvalstroepe veroorsaak het, is besluit om slegs kritieke eilande binne die groep te vang waaruit die ander geneutraliseer kon word lug- en vlootaanvalle. Uiteindelik is besluit dat beslag gelê op Kwajalein Atoll, gevolg deur Eniwetok.
Kwajalein was sentraal geleë in die Marshalls, en van daar af kon geallieerde skepe en vliegtuie die ander eilande wat deur die Japanners beset was, neutraliseer. Eniwetok, wat vir 'n latere aanval geskeduleer sou wees, sou die geallieerdes uitgang gee aan die westelike eilandgroepe.
Die teikendatum vir die inval in die Marshalls - kodenaam Operasie Flintlock - was 1 Januarie 1944. Om die twee hoofdoelwitte te bereik, Kwajalein en Eniwetok Atolls, 'n landingsmag wat bestaan ​​uit die 7de Infanteriedivisie van die Weermag, wat in die Aleoetiërs geveg het, die nuwe 4de Mariene Afdeling, die onafhanklike 22ste Mariene Regiment en ander eenhede, is aan Nimitz toegewys.
Op 1 Februarie 1944 het die 4de Mariene Afdeling, onder genl.maj Harry Schmidt, die eilande Roi en Namur in die noordelike Kwajalein Atoll -groep ingeneem. Binne 48 uur is die Japannese weerstand oorkom, en die mariniers was besig om klein eilande te verwyder. In die suide het genl.maj. C.H. Die sewende infanteriedivisie van Corlett, wat sterker opposisie ondervind het, het drie dae geneem om self Kwajalein -eiland in beslag te neem. Ook hulle het begin om die baie afgeleë eilande van die atol skoon te maak.
As 'n bonus het verkenning aan die lig gebring dat die eiland Majuro, met sy enorme verankering en potensiaal vir verskeie vliegvelde, onverdedig was. 'N Ad hoc -groepering van die 2de Bataljon, 106de Infanterie, die 1ste Marine Defensie Bataljon en die V Marine Amphibious Corps Reconnaissance Company het die atol op 31 Januarie 1944 in beslag geneem. Die Amerikaners het beheer oor Kwajalein Atoll gehad.
Die vinnige en relatief goedkoop vang van Kwajalein het admiraal Nimitz daartoe gelei om sy rooster na te dink. Die vang van Eniwetok -atol was oorspronklik op ongeveer 1 Mei 1944 geskeduleer. Vandaar sou die Amerikaners die Japannese bastion by Truk of ander eilande in die Karolines aanval. Die 27ste Infanteriedivisie, oorspronklik afkomstig van die New York State National Guard, was reeds besig om voor te berei op die Eniwetok -operasie. Intelligensie berig dat die atol liggies verdedig is, maar dat die Japannese daagliks versterkings na hom toe jaag.
Bekommerd dat die vertraging net die moeilikheid en koste van die Eniwetok -operasie sou verhoog, het Nimitz en sy taktiese hoof, admiraal Raymond A. Spruance, aanbeveel dat die Eniwetok -aanval onmiddellik begin word in plaas van tot Mei te wag. Ondersteuning hiervan was die beskikbaarheid van die reserwemagte wat nie by Kwajalein nodig was nie. Die operasie om Eniwetok te neem, het die kodenaam Catchpole gekry.
Hierdie magte was die 22ste Mariene Regiment en die 106ste Infanterieregiment, minus die tweede bataljon toe op Majuro. Die Mariene Infanterieregiment was op hierdie tydstip 'n aparte bevel, terwyl die 106de Infanterieregiment deel was van die 27ste Infanteriedivisie.
Geen ander operasie in die Sentraal -Stille Oseaan het beslis 'n meer impromptu karakter as die Eniwetok -inval nie. Die invalmag is binne 'n week bymekaargekom. Beplanning het minder as twee weke geduur, van 3 tot 15 Februarie, die dag toe die taakspan van die operasie van Kwajalein na Eniwetok gevaar het. Gedek deur 'n haastig verwagte Amerikaanse lugvaartstaking op die belangrikste vlootbasis van Japan in die Stille Oseaan by Truk (Operasie Hailstone), word geglo dat Catchpole steeds 'n opstap is na die inval van die Karoline -eilande.
Eniwetok Atoll is 350 myl noordwes van Kwajalein. Dit is die tipiese Sentraal -Stille Oseaan koraalatol. Dit is 17 myl van oos na wes en 21 myl lank van noord na suid. Alhoewel daar ongeveer 30 eilande binne die ongeveer sirkelvormige atol is, het slegs drie militêre waarde gehad. Dit was Engebi in die noorde, Parry in die suidooste en Eniwetok in die suide. Twee diepwatergange in die strandmeer wat deur die atol gevorm is, het die Amerikaanse vlootmagte uitgenooi na 'n hawe van vyandelike duikbote.
Soos die geval was met die ander eilande in die Marshall -groep, was intelligensie oor die Japannese verdediging beperk. Lugfoto's toon verdediging, maar was beslis nie afdoende nie. Aanvanklike intelligensieverslae het ongeveer 700 Japannese troepe op die atol geplaas, gekonsentreer op Engebi -eiland, waar die enigste vliegveld gelê het.
Teen Januarie 1944 het berigte van versterkings egter begin verskyn wat die 1ste Amfibiese Brigade ook op die atol bevind. 'N Toename in die aantal verdedigingsposisies wat in nuwe lugfoto's geïdentifiseer is, ondersteun hierdie intelligensie, en skattings van die Japannese garnisoen is verhoog tot tussen 3 000 en 4 000 troepe.
Trouens, die Amerikaners sou voor die 1ste Amfibiese Brigade onder leiding van genl.maj. Yoshimi Nishida en die 61ste wagmag onder kolonel Toshio Yano te staan ​​kom. Altesaam was daar ongeveer 3500 Japannese op Eniwetok, en etlike honderde was nie opgeleide soldate nie, maar eerder burgerlikes, lugpersoneel wat daar gestrand was, Koreaanse arbeiders en vlootmense. Daar was eintlik meer Japannese troepe op Eniwetok as wat daar by Kwajalein was, en 'n swakker Amerikaanse taakspan was op die punt om hulle aan te val.
Die Eniwetok -aanvalmag was bekend as die Eniwetok Expeditionary Group, onder bevel van vise -admiraal Harry W. Hill, 'n ervare amfibiese magtebevelvoerder. Die belangrikste komponente daarvan was die weermag se 106ste infanterieregiment onder kolonel Russell A. Ayers (minus die 2de bataljon) en die 22ste mariene regiment onder bevel van kolonel John T. Walker. Beide regimente was onder bevel van die ad hoc Tactical Group One, onder bevel van brig. Genl Thomas E. Watson, USMC.
Verskeie ondersteunende eenhede is losgemaak van die Kwajalein -aanvalsmagte om Tactical Group One by te staan. Dit sluit in die V Amphibious Corps Reconnaissance Company Company D (Scout), 4th Marine Tank Battalion, 4th Marine Division Company A, 708th Amphibian Tank Battalion en 'n voorlopige DUKW (amfibiese vragmotor) kompanie wat uit die 7de Infanteriedivisie kom.
Die 22ste Marine Regimental Combat Team het sy tenkmaatskappy en die 2de aparte pak Howitzer -bataljon (75 mm -gewere) ingesluit, terwyl die 106de infanterie versterk is met die 104th Field Artillery Battalion (105mm howitzers) en Company C, 766th Tank Battalion. Verskeie kleiner eenhede, waaronder Underwater Demolition Team One en die 2nd Joint Assault Signal Company, het die taakspan afgerond.