Ek lê al vir ’n paar weke in ’n bad van selfbejammering en elke keer as dit koud raak, draai ek die warm water aan, sodat ek nog ’n rukkie daarin kan sit.
Ek het tot dié besef gekom toe een van my “beste vriende” op ’n partytjie in sy besope toestand my gekoggel het omdat ek in die kinderhuis was.
Ek het ’n fees in die kinderhuis gehad en vertel graag staaltjies – ek het nog nooit minderwaardig gevoel nie.
Een van sy “gehoorlede” wat hy so hard probeer vermaak het, het hom gevra of hý in ’n kinderhuis was, hy het dit verwoed ontken en gesê: my ouers was lief vir my.
Ek het oor en oor daarna vir die Here gevra wat liefde is, of wat ek dink liefde is werklik liefde is.
Ek ken my regte ma en kommunikeer met haar, maar ons het slegs ’n finansiële verhouding wanneer ek en my broer vir haar geld vat.
Ek is die vullis van die lewe, want iemand moet die gemors wees. Niemand raak aan vullis nie. Ek is wees.
So al was ons ouers nie so “lief” vir ons soos joune vir jou nie, my “goeie vriend”, ervaar weeskinders van die lewe tog liefde . . .