Boek van die maand: Prooi deur Deon MeyerDit gebeur nou maar een maal nie elke dag dat ŉ vooraanstaande Britse boekwinkel soos Waterstone’s ŉ Afrikaanse titel groot en kleurvol aanlyn bemark nie. Voeg daarby dat Deon Meyer se Prooi kort voor Kersfees op Swart Vrydag die populêrste boek op die aanlyn inkopieplatform Takealot was. Dit is eintlik voor die handliggend waarom dié nuwe roman, Meyer se 16de sedert sy debuut in 1994, soveel aandag trek. Nie net omdat hy so onderhoudend skryf nie, maar omdat die politieke intriges van die oomblik so ŉ integrale deel van die verhaal uitmaak. Soos geoefende skrywers nou maar een maal is, het Meyer die vermoë of ontwikkelde sintuig om sy lesers een tree vooruit te bly. Hierin slaag hy uitermate goed in Prooi, ŉ boek waarin hy naby seil aan die huidige warmpatat: staatskaping. Hou in gedagte dat die manuskrip van die boek afgehandel is voordat Cyril Ramaphosa president geword het, en dat die boek op die rak was voor die onlangse opspraakwekkende getuienis voor die Zondo-kommissie. Daarby kom ook nog die groeiende bewussyn dat alles in die nuwe demokratiese bestel nie so gaaf is nie. Nie in die staat nie, nie in die polisie nie en dalk ook nie in die land se elite polisie-eenheid nie. En so is daar kwalik iemand beter as kaptein Bennie Griessel en sy mede-Valk-speurder Vaughn Cupido om agter die kap van die byl te kom in ŉ moordsaak wat met die verloop van tyd ŉ sekere tamheid gekry het waarvoor nóg Griessel nóg Cupido uitermate lus het. Van Griessel het ŉ mens in 2015 laas gehoor in die vyfde Bennie Griessel-boek, Ikarus. Toe het hy weer aan die drink gegaan en is met posttraumatiesestres-afwyking gediagnoseer. Nou, ŉ paar jaar later, kom Griessel voor nuwe uitdagings te staan. Nie net in sy werksomstandighede nie, maar ook in sy persoonlike lewe. Maar dié moet die leser liefs selfs ontdek. Dit is altyd ŉ kwessie om oor ŉ boek te skryf sonder om voornemende lesers se pret te bederf. Maar bes moontlik steur toegewyde Meyer-lesers hulle nie eens aan resensies oor sy boeke nie. Gewoon omdat hulle nie nodig het dat iemand hulle moet por om Meyer te lees nie. Prooi begin met die verhaal van die moord op ene Johnson Johnson wat anderkant Drie Susters in die Karoo van die luukse Rovos Rail gesmyt is en op dié manier aan sy einde gekom het. Of so lyk dit altans. Dit is kapteins Griessel en Cupido wat die saak moet ondersoek, een waarteen hulle opsien omdat dit weke tevore gebeur het. Boonop weet dié twee helde die plaaslike polisie was onnoukeurig in die ondersoek van die saak. Wat alles net soveel te meer kompliseer. Maar dan is daar ŉ parallelle verhaal in die Noordelike Halfrond – dié van ene Daniel Darret wat hom in Bordeaux in Frankryk gevestig het, ŉ man met talle geheime wie se onverwante verhaal gaandeweg ontvou. Nietemin weet ŉ mens daar moet ŉ raakvlak tussen die twee verhaallyne wees. Maar wat! Dit is die spanning onderliggend aan dié verhale wat die lokaas is wat die leser inkatrol. Dit is die suspisie wat Meyer by die leser wakker maak wat dit so moeilik maak om die boek neer te sit. Boonop is dit die deernis met sy karakters wat ŉ mens so van hulle laat hou, huidjie en muitjie. Meesterstorieverteller wat hy is, het Meyer die vermoë om ŉ omgewing of omstandighede te versin waarmee die leser waarskynlik glad nie vertroud is nie. Soos die omgewing van Bordeaux wat Meyer só beskryf dat jy die gevoel van die plek kan kry; en só noukeurig dat jy as’t ware op Google Maps elke tree saam met Darret kan gee. Waarom is Meyer se ŉ suksesvolle skrywer? In die eerste plek omdat hy ŉ briljante storieverteller is. Boonop kom hy só oortuigend onder die vel van sy karakters (veral die speurder-duo) in en beeld hy hulle uit as mense wat jy eintlik voel jy ken. En les bes omdat hy weet om spanning subtiel te hanteer. Dit is dieselfde soort noukeurigheid waarmee hy onder meer vliegtuie en helikopters in Koors, sy vorige roman, beskryf het, wat die leser ŉ gevoel van geborgenheid gee – een van: hier is ŉ skrywer wat jy kan vertrou aan die woord. Wat die leeservaring des te meer aangenaam maak. Durf die 452 bladsye aan! Dit is heerlike (ont)spanningsleesstof.