Die gebruik van klippe in landskapargitektuur (einde) - Versamelings
Die gebruik van klippe in landskapargitektuur: tuinpaadjies, terrasse, alpiene glybane
Op 'n klipterras
Waar die verligting aansienlik daal, is terrasering onontbeerlik. Maar die metode om terrasse te vorm, het baie antieke wortels, dit gaan terug na Italiaanse tuine en is so goed en gerieflik in die landskapontwerp dat argitekte dikwels 'n plek vir terrasering "uitdink", wat 'n kunsmatige verligting op plat en vervelige gebiede skep.
Van terrasse gepraat, moet ons ook die keermure noem, wat onafhanklike elemente van die tuinontwerp kan wees, of om die terrasse te versterk. Dikwels is hierdie strukture, benewens die estetiese funksie, ook ontwerp om anti-erosie te dra en sodoende grondloging te voorkom. In tuine is daar opsies wanneer terrasse en keermure langs alpine heuwels is of in 'n rotsagtige tuin ingesluit is.
Die rangskikking van terrasse en keermure is 'n ongelooflike veeleisende proses. Spesiale kennis is hier onontbeerlik. Wanneer u hierdie strukture skep, is dit belangrik om op die sonnige kant te konsentreer, anders lei 'n sterk skaduwee van die vertikale muur tot die uitrek van die plante, 'n verandering in kleur en swak blom. As die mure tot 'n hoogte van nie meer as 'n halwe meter is nie, kan u uself beperk tot die begrawe van kragtige plat rotsblokke in die grond waarop die hele muur uitgelê word. Met groot groottes (en keerwalle bereik soms drie of meer meter), kan 'n mens nie sonder 'n beton- of gruiskussing klaarkom nie. Daarbenewens word tydens die bou van mure 'n agterwaartse helling gemaak: vir 1 m hoog is die helling 10-20 cm.
Een van die belangrikste bekommernisse vir die bou van mure en terrasse is die rangskikking van die dreineringstelsel. Kortom, tegniese probleme heers in hierdie geval. Sementmortel word meestal as muurversterking gebruik. In hierdie geval is dit noodsaaklik om die "sakke" waarin die plante geplant sal word, in die koppelaar te laat. Houtagtige plante word onmiddellik tydens die konstruksie geplant, aangesien die volgende ry klippe uitgelê word. Japannese kweepeer, horisontale cotoneaster lyk goed op keermure, van naaldbome, moet kruipende jeneverbessen, verskillende vorme van hemlock, verkies word tuyevik of mikrobiota.
Hier is erke en eriks baie goed, sowel as kruidagtige meerjarige plante: obrietta, bessies, maagdenpalm, hoogland, saxifrage, sedums, verjongde, kruipende, dwergvarings en ander tuinplante met 'n klein wortelstelsel - in die gapings tussen die klippe. veral swerf jy nie.
Wanneer u 'n ander metode kies om keermure op die terrein te skep - die metode van droë messelwerk - moet u baie versigtig wees met die keuse van klippe en die daaropvolgende aanleg. Maar hierdie metode vergemaklik natuurlik die daaropvolgende aanplant van plante: dikwels word die nate tussen die klippe eenvoudig met grond verseël met eenjarige sade.
Alpynse glybaan - amper 'n simbool van voorstedelike eienaarskap. Min mense ontken hulself die plesier om hierdie aangrypende element van landskapontwerp te rangskik, waar klein plante blykbaar deur die "rotse" na die son beweeg. Die glybaan lyk aantrekliker as dit glad in die aangrensende blomtuin oorgaan.Met behulp van 'n blomtuin (hoofsaaklik van grondbedekkingsplante) kan die glybaan in 'n enkele samestelling gekoppel word met enige ander plantsamestelling of 'n klein argitektoniese vorm daar naby.
As die terrasse, paaie en keerwalle 'n onontbeerlike deelname van 'n spesialis benodig, kan u self probeer om 'n glybaan te skep, nadat u natuurlik nog met kundige mense geraadpleeg het. Die rangskikking van die glybaan begin met die verwydering van die grondlaag, indien dit onvrugbaar is, met 20-25 cm. Verder, onder die hoogste deel van die glybaan, word verpakking gemaak van gebreekte klip, gruis, gebreekte baksteen of enige ander geskikte materiaal. Hierdie rugkant speel die rol van die basis van die glybaan en voer 'n dreineringsfunksie uit. Die verpakking moet in lae gelê word. Nadat die fondasie van die heuwel geïnstalleer is, word die bodem van die put verdig en bedek met vrugbare grondvlak met die grond. Die grond word gestamp en gemors om dan ernstige insakking te voorkom.
Vervolgens word die buitelyn van die eerste vlak van die skyfie uiteengesit. Om die regte klip te kies, moet al die materiaal apart van mekaar uitgelê word, want as dit langs mekaar lê, is dit prakties onmoontlik om die regte een te kies. Die grond word versigtig onder elke klip geram en sodoende word 1 tot 3 fondamentstene gelê. Nadat die kontoer van die eerste laag met klippe gevoer is, moet die resulterende holte met grond bedek word tot op die boonste vlak van klippe, verdig en natgemaak word.
Vervolgens word die kontoer van die volgende vlak geskets, en die bewerkings word herhaal. Die aantal vlakke hang af van die grootte van die glybaan en die gebruikte klippe. Gewoonlik word 3-5 lae verkry vir 'n glybaan van 5x3 m. 'N Voorafgestelde, dekoratiefste klip is op die boonste vlak aangebring. Van hom hang in baie opsigte af van hoe die skyfie sal lyk. Daarbenewens is daar die konsep van "tegnologiese" klippe - diegene wat in die toekoms tydens onkruid en natmaak sal help om na enige plek op die heuwel en blomtuin te kom sonder om die plante te beskadig.
Om die beweging te vergemaklik, moet klippe met 'n plat bo-kant gekies word en baie versigtig geplaas word, met inagneming van die feit dat daar op hulle getrap moet word. Die ervaring toon dat die afstand tussen die klippe 50-70 cm moet wees. Al die werk met 'n klip op die terrein het een baie belangrike kenmerk: dit is uiters moeilik om dit oor te doen. Daarom moet u tog eers die landskapelemente van die tuin, waarby die klip betrokke is, begin skep die projek (moontlik in verskeie weergawes) word deeglik deurdink en met spesialiste gekoördineer.
Maar sake moet nie net tot formaliteite beperk wees nie: probeer jouself voorstel in die toekomstige tuin, klim geestelik in 'n alpiene glybaan, gaan sit op die plek waar die tuinbank is, maak 'n wandeling langs die tuinpaadjies, boonop op verskillende tye van die jaar , in verskillende weer en in verskillende buie. Die gevolglike gesindheid van gemak sal u sê: is u op die regte pad?
Moderne landskapontwerp. Belangrikste tendense
Landscaping is 'n lang begrip. Dit word gebruik as dit gaan oor die versiering van grootskaalse landareas, parkareas. Vandag het die situasie dramaties verander. Moderne landskapontwerp is in baie gevalle relevant, veral as die gesprek oor persoonlike komplotte gaan. Die versiering daarvan is bekwaam deurdink en bevat interessante dekoritems. Hierdeur kan u 'n pragtige, vanuit 'n ontwerp-oogpunt, voorstedelike grondbesit kry. Dit is luuks en ryk, dit kan vergelyk word met die hoofattraksie van die stad - die park.
Nuwe tendense in landskapontwerp kom elke jaar na vore
Enige gebied het sy eie tendense. Landscaping is geen uitsondering nie. Modetendense is veranderlik. Elke jaar bied kundiges nuwe opsies vir grondregistrasie aan. Dit weerspieël die stemming van ons tyd en die sienings van meesters met wonderlike vermoëns en talent.Ideaal vir gebruik op u eie webwerf. Moderne landskapstyle maak dit moontlik om die tuin in 'n nuwerwets en oorspronklike plek te omskep.
Met moderne landskapstyle kan u die tuin in 'n nuwerwets en oorspronklike plek omskep.
Dit is moeilik om met die mening te argumenteer dat klassieke mense altyd in die mode is. Dit is gedeeltelik waar. Die klassieke manier van rangskik is die meeste in landskapsontwerp. Dit kan die webwerf esteties mooi veredel, sodat dit luuks en gesofistikeerd lyk. Ten spyte van hierdie moderne stemming vereis dit die gebruik van 'n vereenvoudigde ontwerpoplossing met klassieke elemente. Dus vind 'n rigtingwysiging plaas.
Moderne tendense in landskapontwerp het die basis van die klassieke behou. Dit is van toepassing op lakoniese vorms en deurdagte lyne. Al die ander is op die agtergrond en is nie geskik vir die versiering van die werf nie. Ten spyte hiervan is die klassieke nie in staat om aan die vereistes van ons tyd te voldoen nie, en is dit vervang deur ongewone rigtings van grondontwikkeling.
Moderne landskapontwerp is in baie gevalle relevant
Landskapsversiering en plante
"Hoe minder, hoe beter" - hierdie reël word gevolg deur landskapontwerp in die Art Nouveau-styl. Dit strek ook tot die keuse van plante wat suiwer benodig word vir funksionaliteit of om die nodige estetiese indruk te skep. Die grootste deel van die gebied is verfraai met netjies afgewerkte grasperke.
Blomme in Art Nouveau, as helder aksentjies, in die vorm van klein vlekke, verlig en sappige groen vertoon. Hulle beïndruk met hul ekspressiewe kontras: wit lelies, oranje affodille, pers flox en geel cinquefoil bestaan ​​terselfdertyd in dieselfde blomtuin. Die simbool van die onberispelike modernistiese tuin is die spesiaal ontwerpte iridarium. Die fyn waterverf-irisblom het 'n besondere liefde onder moderniste gekry. 'N Goed ontwerpte blomtuin kan 'n ware kosbare pêrel word in die ontwerp van 'n tuin, want hierdie blomme word gekenmerk deur 'n benydenswaardige verskeidenheid skakerings, adel en prag. Deur die geplaveide paadjies te loop, is dit moeilik om nie die vorm van die blomtuin en mixborders raak te sien nie: dieselfde gladde natuurlike rondings word daarin gelees.
Die reuk van die tuin is gevul met oosterse motiewe. Die spoor van geurige aromas word geskep deur 'n mengsel van laventel, jasmyn, viooltjies en kruie. Hulle klank is skaars merkbaar, soos die styl vereis.
Vertikale tuinmaak word bepaal deur bome en bosse, wat gekies word met inagneming van die besonderhede van die omgewing. Bekende berke, linne en wilgers verskyn. Thuja en sipres voeg oorspronklikheid by die ruimte. Die belangrikste ding is dat die blare opvallend is teen die algemene agtergrond met tekstuur en interessante buigings.
Art Nouveau en topkuns het nie verbygegaan nie. Maar anders as die verfynde Franse styl, is die krullerige kapsel hier ondergeskik aan die regte geometriese vorms. U sien niks anders as 'n bal, kubus of reghoek nie.
Wingerde is die laaste element in die landskap. Hulle draai om ysterboë, houtpergola's en herhaal die hoofkonsep van die rigting - die gladheid van die lyne.
Boulevards is groen gebiede in die vorm van stroke met 'n ontwikkelde netwerk van stegies en paaie, bedoel vir intensiewe doelgerigte voetgangersverkeer. Die lengte van die boulevard is baie keer groter as sy breedte, wat 10 m of meer is. Dit is raadsaam om boulevards te skep op snelweë, strate, walle wat lei na groot openbare sentrums, parke, stadions, uitstallings en winkelsentrums. Boulevards word deur inwoners van nabygeleë huise gebruik vir wandelinge en korttermyn-rus, terwyl groen ruimtes 'n belangrike rol speel vir sanitêre higiëne en argitektoniese beplanning. Monumente, fonteine, blombeddings, klein argitektoniese vorms word dikwels in komposisies gebruik, maar geboue op boulevards word gewoonlik nie geplaas nie.
STYLE VAN TUINPARK KUNS
'N VERTEENWOORDIGER VAN ONS MAATSKAPPY ALTYD
ANTWOORD AANASHI-VRAE DEUR TELEFOON
En die geskiedenis van tuinkuns het meer as agt millennia. Die style van tuine wat oor so 'n lang tyd ontwikkel het, soos ander soorte kuns (argitektuur, skilderkuns, literatuur), was 'n weerspieëling van die era. Tot in die 19de eeu is tuine meestal vir die adel aangelê en dien as 'n 'besoekkaart' van die regerende elite. Daarom het nasionale en godsdienstige eienskappe, sowel as die mens se wêreldbeskouing en sy houding teenoor die natuur, met soveel krag en ekspressiwiteit in die tuine geopenbaar.
Tans word die volgende style van tuinkuns onderskei:
1. Gereelde styl
Een wys vir ons die wet van simmetrie.
Hy bring kunswerke na die tuine.
Om vase en beeldhouwerke oral te plaas,
Neem streng figure uit meetkunde,
Bome sal in silinders en blokkies verander,
Stroom in die kanale. Almal is slawe.
Jacques Delisle "Tuine"
Die gereelde styl het in die 17de eeu in Frankryk sy hoogtepunt bereik en word geassosieer met die naam van Louis XIV. Sy heerskappy is die apogee van die Franse absolutisme. Legende skryf die gesegde aan "Lodewyk XIV" toe.
Versailles - die land se woonplek van die koning - weerspieël die duidelikste die idee van magsentralisering en die verheerliking van die "sonkoning". Reguit stegies, strale wat saamvloei na die middelpunt (paleis), die simboliek van mag, die bisarre vorms van geknipte bome wat weerspieël word in die seremoniële blombeddings, die spieëlagtige oppervlak van kunsmatige reservoirs - dit alles simboliseer die absolute mag van die monarg, nie net nie oor mense, maar ook oor die natuur.
Die volgende kenmerke van gewone tuine kan onderskei word:
Die verligting is nie baie uitgespreek nie, die hele samestelling is van 'n vlakke karakter.
Die vorming van die omgewing volg die ondergeskiktheidslyne van die natuur, geometriese vorms, teenoor die vrye sagte lyne van lande, riviere, woude.
Die hoofas van die komposisie word duidelik uitgedruk - die kern van die hele gereelde beplande ruimte. Die sentrale huis van die landgoed, waterkaskades en trappe is daarop geleë. 'N Ondergeskikte posisie word beklee deur radiale en skuins stegies wat vanaf die sentrum na die dieptes van die park lei. Die hele uitleg van die tuin is volgens die simmetrie-wette gebou.
Die gebied word omring deur terrasse wat eindig op keermure. Die terrasse word met trappe verbind, wat een van die belangrikste dekoratiewe elemente van die tuin is.
Die hoofingang is aan die onderkant van die tuin, sodat gaste selfs by die ingang verbaas sal wees oor die prag van die hele komposisie.
Die gedeelte van die tuin is versier met pragtige blombeddings met gekleurde sand, gruis, versier met beelde en dekoratiewe blompotte.
In die tuin word plante voorkeur gegee aan die skeerwerk wat hul vorm lank behou. In die toestande van Sentraal-Rusland is hulle geskik vir naaldbome vir hierdie doeleindes: sipres, thuja, grys spar, stekelige spar van bladwisselend: ligus, euonymus, meidoorn, berberis, cinquefoil, cotoneaster, spirea, esdoorn, pruime en appelbome, kleinblaarlind.
Noudat ons die basiese beginsels van die skep van 'n gewone tuin ken, kom ons kyk in watter geval dit relevant is om vandag hierdie styl te gebruik. Die gebruik van 'n gereelde tuinuitleg is gepas as die landhuis bedoel is om gaste te ontvang wat met gesofistikeerdheid, smaak en rykdom moet verbaas. Daar moet egter in gedagte gehou word dat die skep van 'n tuin in 'n gereelde styl relatief groot ruimtes en die deurlopende werk van 'n professionele tuinier verg.
Die ander sal alles bewaar: wei, klowe, ruigtes,
Heuwels, depressies, ongelykhede, kromming,
Oorweging van mevrou se natuurlikheid alleen.
Aan die begin van die 18de eeu is die landskapstyl van tuinboukuns in Engeland gebore. Die opkoms van die landskapstyl, net soos die opkoms van die gewone styl, was 'n weerspieëling van die idees wat in die 18de eeuse samelewing geheers het.
In Engeland, teen die begin van die 18de eeu, het 'n nuwe klas ontstaan ​​- die bourgeoisie. Soos u weet, hou die opkoms van die bourgeoisie verband met die ontwikkeling van produksie.Mense wat "burgerlik" genoem word, kon nie spog met 'n eeue oue stamboom nie, maar hulle het besigheids- en organisatoriese eienskappe uitgespreek wat hulle in staat gestel het om die werklike middele en kennis wat nodig is vir die verdere ontwikkeling van die samelewing in hul hande te konsentreer. Dit was die bourgeoisie van die vroeë 18de eeu wat die omgewing geskep het waarin die strewe na kennis mode geword het. Dit is nie toevallig dat die 18de eeu 'The Age of Verlightment' genoem is nie. 'N Belangstelling in geskiedenis, antieke simboliek, kultuur en nasionale kenmerke van ander lande ontstaan ​​in die samelewing, en die filosofiese idees wat Diderot, Voltaire, J.J. Rousseau voorgehou het, word wyd bespreek. Die geestelike aspirasies van die samelewing "Age of Enlightenment" is deur Rousseau uitgespreek in die slagspreuk "Terug na die natuur!" Alle destydse kunsareas bevorder die idee van 'natuurlike mens teen die agtergrond van natuurlike natuur'.
Hierdie gemoedstoestande van ryk mense in Engeland is vergestalt in die skepping van privaat tuine van 'n nuwe soort, wat later bekend geword het as landskapstuine.
'N Voorbeeld van hierdie styl is die beroemde tuine in Stowe (Buckingham). Hul skepper - Charles Bridgeman, en later - 'n ander beroemde meester - William Kent (William Kent). Die belangrikste kenmerke van die landskapstyl word geïllustreer.
Daar word geglo dat vertroudheid met die landskapsparke van China bygedra het tot die finale vorming van die landskapstyl in Europa. Die kennismaking van Europeërs met die kultuur van China het egter in die 13de eeu begin en word geassosieer met die naam Marco Polo, wat die ontwikkeling van die gewone styl nie verhinder het nie. Daarbenewens is die idees van Chinese tuinbou in die landskapparke van die 18de eeu min gebruik. As 'n huldeblyk aan die mode is gazebo's, pagodes, brûe, paviljoene in Chinese styl in parke gebou, dit wil sê slegs die buitekant van Oosterse tuinkuns is waargeneem. Die waarneming deur die Europeërs van die filosofiese idees van die Ooste, gebaseer op diepe simboliek, bondigheid en oënskynlike eenvoud, word baie later moontlik aan die begin van die 20ste eeu, wat neerslag vind in moderne argitektuur en landskapkuns.
Klaarblyklik sou die opkoms van landskapparke in Europa plaasgevind het sonder kennis met die tradisies van die Ooste, as gevolg van die historiese ontwikkeling van die samelewing.
Die volgende kenmerkende kenmerke van tuine kan onderskei word:
Die verligting is ongelyk: die afwisseling van plat gebiede, heuwels, hellings, klowe, natuurlike reservoirs - nabootsing van die natuurlike landskap.
Vrye ruimtelike beplanning, asimmetrie, gebrek aan reguit lyne en asse.
Argitektoniese strukture dien om die landskap te verryk.
Die kronkelende paaie verenig die individuele elemente van die tuin. Die paadjies is gemaak van natuurlike materiale: wilde klip, snye van boomstamme, 'n grasperk wat bestand is teen vertrapping. Daar is 'n weldeurdagte paadestelsel, waarna u die verandering in skilderagtige landskappe kan sien. Daar is geen punt om die hele tuin te bekyk nie; die perspektief gaan geleidelik oop.
Die samestelling van bome en struike, die kombinasie van kleur en tekstuur van blare, verspreiding van lig en skaduwee in die tuin is van die grootste belang. Hoofsaaklik gebruikte soorte bome en struike wat in die omgewing groei.
Tuinblomme word naby die huis geplant, terwyl veld- en bosplantjies in die tuin verkies word.
Alle reservoirs, selfs van kunsmatige oorsprong, moet 'n uitgesproke natuurlike karakter hê: 'n ongelyke kuslyn, natuurlike omlyning (klippies, sand, nabywaterplante).
Dit is onmoontlik in 'n klein ruimte, in 'n smal raam,
Plaas alles tegelyk - gazebo's, grotties, kastele,
Kapelle, pagodes ... probeer almal boei,
Slegs veroordeling sal u lag oproep.
Die landskapstyl word meestal deur landskapsargitekte gebruik wanneer moderne landgoedere beplan word.Die begeerte om in 'n klein omgewing soveel moontlik modieuse dekoratiewe elemente te plaas (Chinese huise en lanterns in kombinasie met alpiene glybane en pseudo-barokbeelde), inheemse berke en eksotiese plante, lei daartoe dat foute van die vroeë 18de eeu herhaal toe hulle onervare was, het die argitekte al die nuuthede van tuinkuns probeer gebruik.
Die oprigting van 'n park in 'n landskapstyl verg delikate smaak, 'n gevoel van proporsie, 'n goeie kennis van die inheemse natuur en 'n begeerte vir selfverbetering.
Tuinboukuns van die lande van die Ooste
Anders as die Europese tuine, wat die sosiale struktuur van die samelewing weerspieël, word die idees en sentimente van die heersende elite in die tuine van die Ooste eerstens 'n godsdienstige en filosofiese persepsie van die wêreld geopenbaar. In ooreenstemming met die oorheersende godsdiens in 'n bepaalde land is daar streng kanons geskep vir die beplanning van tuine wat eeue lank onveranderd was. In tuine is 'n wêreldmodel in 'n beperkte ruimte geskep. Die diep simboliek van die tuine in die Ooste was 'n manier om kennis van geslag tot geslag oor te dra.
3. Moslem tuine
Die paradys word ons belowe met die gurias in die wêreld
En bakkies vol pers wyn.
Skoonhede en skuldgevoelens bestuur hierdie wêreld
Is dit redelik as ons in elk geval na hulle toe kom?
Alles in hierdie tuine het 'n geluksaligheid en verlange: fonteine ​​wat rustig murmureer, ligte waterstrale wat in die son skitter, geurige blomme, singende voëls in goue hokke, pragtige byvroue wat van regoor die wêreld versamel is ... 'n Persoon wat in so 'n tuin, voel soos in die paradys. Tuine in Moslemlande is inderdaad met die paradys verbind. En ondanks al hul diversiteit, is die organisasie van die tuine streng gereguleer deur die wette van Islam.
Die basis van die Moslem-tuin is in die reël die sogenaamde "chor-bagh" (vertaal in Russies "vier tuine"). Die plan word uit een of meer vierkante gevorm. Die groter vierkant is verdeel in vier kleiner. Die streng meetkunde van die uitleg word beklemtoon met paaie, plante en waterkanale. In die middel van die pleine is daar dikwels klein fonteine ​​of poele, gevoer met marmer, kleurvolle keramiekteëls en glas, wat die hoofversiering van die hele tuin is. Islam gee water 'n spesiale, heilige rol. Water is die bron van lewe, dit voed die lewe en gee loutering. Vir Moslems simboliseer water die paradys, en daarsonder is die tuin van Eden ondenkbaar.
Hierdie vorm van die tuin is blykbaar 'n weerspieëling van die legende van die tuin van Eden, waaruit vier riviere in vier rigtings vloei. Die tuin is dus in vier dele verdeel. Dit is ook moontlik dat die oudste heiligdom in Mekka die prototipe van so 'n uitleg van Moslem-tuine geword het. Dit is 'n swart klip wat in die muur van 'n kubusvormige gebou ingebou is. Hierdie gebou is beskou as die "huis van God" en God is daarin aanbid nog voor die opkoms van Islam. Dus moes die vierkante van die Moslem-tuin die teenwoordigheid van Allah en sy seëninge simboliseer.
Die mees volledige en volledige idee van die tuin van Eden - 'chor-bagh' - is vergestalt in die grafkelders van die Mughal-dinastie. Voorbeelde hiervan is die 16de eeuse Humayun-mausoleum en die 17de eeu Taj Mahal in Indië.
Nog 'n merkwaardige voorbeeld is die 17de-eeuse Bagh-e Fin-tuin naby Kashan, Iran.
In Spanje, wat sewe eeue onder die invloed van die Arabiere was (van die 8ste tot die 14de eeu), is 'n nuwe soort tuin gevorm op grond van Moslem-kanonne, wat later bekend geword het as Moers... Die betreklike klein binnehowe (patio's) was oorspronklike vertrekke in die buitelug. Dikwels is so 'n tuin omring deur galerye wat met druiwe of klimrose verweef is. Net soos die Moslems, in die Moorse tuine, het water die hoofversiering van die tuin geword, wat in verskillende vorme omhul is.Bome en struike is nie geknip en vry geplant nie. 'N Groot aantal blomme en kruie was 'n kenmerk van die Moorse tuine. Sierplaveisel van ruimtes vry van aanplantings is wyd gebruik, wat die tuine 'n besondere grasie en verfyning gee.
'N Goeie voorbeeld van Moorse tuine is die tuine van die Alhamra en die Generalif, wat in Granada geleë is en tussen 1350 en 1500 gebou is.
4. Landskapstuine van China
Chinese navorsers glo dat die geskiedenis van China se tuine meer as drie millennia dateer. Dit is heel waarskynlik, want vanaf die middel van die 2de millennium vC. e. in China is die bou van manjifieke paleise, tempels en grafte ontwikkel, waarom die eerste tuine gerangskik kon word. Die antieke Chinese het 'n wydverspreide hemelskultus, oorlede voorvaders en natuurgeeste gehad. Daar is geglo dat natuurrampe (droogte, vloed, honger, siektes) 'n weerspieëling was van die immorele dade van 'n persoon en die swak organisasie van die staat.
Die aanbidding van die natuurkragte was kenmerkend van die meeste antieke godsdienste. Dit was egter eers in China dat die basis van 'n harmonieuse samelewing ondergeskik was aan die wette van die heelal. Die bestudering van hierdie wette, die sistematisering daarvan, is later geformuleer as die wette van Feng Shui, waarvan die gewildheid in die moderne wêreld baie hoog is.
Sedert die 5de eeu v.C. Confucianisme word die toonaangewende godsdiens in China, wat die taak het om 'n harmonieuse samelewing op te bou met behulp van 'n deugsame persoon. Volgens Confucius is 'n deugsame persoon 'n edele ridder met hoë morele eienskappe en 'n pligsbesef, gereed om enigiets te doen in die naam van die waarheid, wat die wysheid van ouderlinge eerbiedig, in die kern van elke daad waarvan die mensdom is. 'N Deugsame persoon moet in ooreenstemming met die wette van die heelal leef, wat die norme van moraliteit bepaal.
Parallel met die Confucianisme, verskyn Taoïsme in China, wat gebaseer is op die intuïtiewe kognisie van syn. Taoïstiese leerstellings het gevra om saam te smelt met die natuur en alles kunsmatig te vermy. Die Taoïste het die onttrekking uit die wêreld aan die natuur verbind met die moontlikheid om lang lewensjare en selfs onsterflikheid te verkry.
Dit was die Taoïste wat die vyf basiese natuurelemente geïdentifiseer en vergoddelik het: metaal, hout, water, vuur en aarde onder die invloed van Boeddhistiese filosofie wat uit Indië gekom het, en die idee van yin-yang ontwikkel het, wat neerkom op die opposisie en voortdurende voordelige interaksie tussen manlike (yang) en vroulike (yin) begin, het 'n voorspellingstelsel geskep.
Ongeag watter onderrig in 'n bepaalde historiese tydperk in China geheers het, die enigste ding vir hulle was die bewustheid van die mens as deel van die heelal. Die verabsolutering van die skoonheid van die natuur, gehoorsaamheid aan die wette daarvan, het die basis gevorm van die landskapstyl van tuinmaak wat in China ontwikkel het.
Tuine in antieke China is tradisioneel by keiserlike paleise, grafte en tempels opgerig. Die gratis uitleg van hierdie tuine word gekombineer met streng simmetriese gebouekomposisies. Die geboue is in 'n kundige, natuurlike landskap ingeskryf, insluitend mere en heuwels. Die hooftaak van die skepper van die park was om die beginpunt te vind waarvandaan die mooiste landskap die beste oopgemaak sou kon word. Minder beduidende komposisies is rondom die hoofgroep gegroepeer en was ondergeskik daaraan. Die mees ekspressiewe elemente van die landskap is gekenmerk deur kenmerkende geboë brûe, gazebo's, pagodes, sigsagtrappe wat in helder kleure geverf is (rooi, smaraggroen, geel).
Daarbenewens was daar ook tuine van natuurlike landskappe (hier het mense nie met die natuur inmeng nie, maar die skoonheid daarvan bewonder), tuine van wetenskaplikes (tuine wat geskep is vir wandelings van wetenskaplikes en filosowe en ontwerp is om hul gedagtes op 'n kalm en verhewe stemming af te stel) en tuine (klein tuine naby privaat huise, omring deur 'n soliede muur van klip of bamboes).
Wat die emosionele impak op 'n persoon betref, word die volgende soorte tuine onderskei: laggend, bedreigend en idillies. Die laggende tuin moet heeltemal kontrasteer met die dreigende, waarin die hoofrol gespeel word deur oorhangende rotse, gebreekte bisarre bome, asof deur 'n storm getref. Die idilliese tipe landskap is beklemtoon deur 'n redelike groot reservoir met 'n eiland, wat 'n vissershuis of 'n tuinhuisie gehuisves het.
Konstruksie- en hulptegnologieë
Die landskapsgebied het voortdurende onderhoud nodig, wat voldoende tyd benodig. Danksy die nuutste uitvindings en implementasies word sorg makliker en vinniger.
Sommige van die moderne tegnologieë word geïnstalleer tydens die konstruksie, ander kan aangevul word met kant-en-klare stelsels.
Slangbesproeiing is iets van die verlede as 'n ondoeltreffende en ekonomies nadelige tegnologie. Die enigste voordeel daarvan is die lae koste tydens die installasie. Die besparing is egter baie illusie omdat die bedryfskoste feitlik dadelik swaarder weeg as die voordele. Sulke natmaak is slegs geregverdig vir minimale blombeddings of blombeddings, maar dit is uiteraard nie geskik vir groter gebiede nie.
Moderne besproeiingstelsels van landskapsamestellings het 'n ingewikkelde struktuur en bevat:
sproeiers (diffuse verspreiders)
beheerders vir bestuur
weerstasies en neerslagsensors
toebehore en pypstelsels
As gevolg van die goed gekoördineerde werk van alle nodusse, word water vanaf die bron direk na die besproeiingsplek oorgedra op die tydstip wanneer dit nodig is, en dit word outomaties gestaak tydens neerslag. Die langlewendheid van sulke landskapbesproeiingstelsels is veel groter as voorheen, aangesien dit ultra-stabiele materiale gebruik wat nie deur temperatuur en sonlig beïnvloed word nie. Daarbenewens is water outomaties, wat menslike ingryping onnodig maak, terwyl die korrekte watersnelhede verseker word.
Op die oomblik is die algemeenste soorte:
Semi-outomatiese strukture, anders as outomatiese, hoef nie in die winter afgebreek te word nie, wat die gebruik daarvan vereenvoudig.
Moderne dreineringstelsels is nodig om 'n optimale vlak van grondvog te bereik. Oormaat water kan plante of gras skade berokken, en daarom word spesiale aandag daaraan geskenk. Dreinering van hoë gehalte beskerm ook geboue teen voortydige waterskade.
Moderne tegnologieë bied dreinering, wat geïnstalleer word in die eerste fase van die aanleg van die landskap. Die gewilde buigsame mobiele stelsels laat afvoerroosters nie langs die omtrek nie, maar langs die onderste punte van die landskap plaas, sonder om die algemene ontwerpkonsep te skend: naby waterliggame, oewers en kanale van droë riviere en langs voetpaaie.
Landskap is verryk met 'n ander innovasie - 'n nuwe generasie geomateriaal. Tydens die rangskikking van landskapareas kan u met hierdie tegnologie baie basiese funksies uitvoer:
Geomembranes. Dit word gebruik in waterdigtingstrukture wat diep in die grond geleë is, wat vervorming en vernietiging van stelsels onder die invloed van aggressiewe faktore voorkom.
Geotextiles verrig 'n soortgelyke funksie in kombinasie met waterdigtingsmateriaal. Bedryfskoste en slytasie word dus aansienlik verminder.
'N Onderlaag van geotextiel voorkom die verplasing en vergieting van grond op skuins terreine, versterk teëls op paaie en beskerm die dreinering teen wortelskade aan groot plante.
Geotextile word gebruik as 'n verseëlde bodem-isolerende membraan. Dit voorkom dat die water van reservoirs in die grond insypel, wat bydra tot hul langtermyn-werking.
Geogrids word gebruik om hellings en sagte gronde van die natuurlike landskap reg te stel.Grond word in die struktuur van die tralies gegiet en met meerjarige plante geplant, wat die swak plekke van die reliëf versterk met so 'n sooi laag.
Die moontlikhede en toepassings van geomateriale in landskapontwerp brei voortdurend uit, en hierdie tendens sal in die nabye toekoms voortduur.
Een van die bepalende aspekte van landskapontwerp is beligting. Die gewaagdste en onverwagsste projekte word juis gerealiseer danksy die agtergrond- en beligtingstegnologieë in die tuin of in die park.
Behalwe vir die agterligfunksie, kan beligting aksente skep, diepte en volume aan 'n blootstelling gee en monochrome of veelkleurige beligtingseffekte sien.
Gloeilampe en sonpanele word meer omgewingsvriendelik en energie-doeltreffend. Onlangs is LED-agterligte besig om gewild te raak, wat 'n minimum energie verbruik en u in staat stel om beligting met meer vlakke toe te rus.
Sistemiese moderne komplekse kombineer helder effekte in argitektoniese ensembles en verligting van parkareas, en beklemtoon ook fonteine ​​en reservoirs. Met lig kan u onverwagte nuwe skakerings by groot plante voeg.
RGB-armaturen word gewild as ingeboude komponente in plaveiselplate wat primêre kleure meng om miljoene verskillende skakerings en patrone in sypaadjies of vierkante te skep. So 'n kompleks word beheer deur middel van 'n rekenaarprogram.
Om 'n ordentlike vlak van landskapontwerp te verseker, is moderne gereedskap en tuintoerusting baie belangrik. Hierdie toestelle hou tred met die tyd en word ergonomies, veelsydiger en ekonomieser.
Op die oomblik kan groot groen gebiede nie doeltreffend bedien word sonder selfstandige petrolgrassnyers wat groot gebiede vinnig verwerk nie. Hulle kombineer baie nodige funksies om die grasperk gesond en goed versorg te hou: deklaag, littekens, weggooi van gekapte gras, versameling van gras in 'n grasvanger, ens.
Hekkies en grasperke moet versorg word met nikkel-kadmium-hegversnyers. Dit maak hulle ligter en stel hulle in staat om outonoom te werk in gebiede van 'n park, tuin of agterplaas wat buite die kragnetwerk geleë is.
Die nuutste tegnologieë stel u in staat om landskapontwerp op die hoogste vlak te handhaaf en dit met 'n minimum investering van tyd en finansiële hulpbronne te doen. Dit is dus vanuit alle oogpunte nuttig om moderne tendense op te spoor wat hulpbronne en arbeidskoste bespaar.
Tutoriaal WOORDEBOEK VAN TERME WAT IN GROENE KONSTRUKSIE EN LANDSKAP-ARGITEKTUUR GEBRUIK word
Departement van Onderwys, Wetenskap en Jeugbeleid
professionele opvoedkundige instelling van die Voronezh-streek
Voronezh State Industrial and Technological College
WOORDEBOEK VAN TERME WAT GEBRUIK WORD IN GROENBOU EN LANDSKAP-ARGITEKTUUR
Metodologiese handleiding vir die spesialiteit:
35.02.12 Tuin- en park- en landskapskonstruksie
Die studiegids is bedoel vir universiteitstudente en onderwysers. Die handleiding bespreek die basiese terme van tuinbou. Hierdie woordeboek is nodig vir die suksesvolle ontwikkeling van spesiale vakgebiede. Die handleiding word aanbeveel om voor te berei vir toetse en eksamens, sowel as uitdeelstukke.
Gepubliseer deur die besluit van die metodologiese raad
Hierdie handleiding is bedoel vir studente van sekondêre beroepskole wat studeer in die spesialiteit "Tuin- en park- en landskapskonstruksie". Die woordeboek bevat die belangrikste terme wat in landskapkonstruksie voorkom.
Die doel van hierdie handleiding is om die bemeestering van die bestudeerde materiaal en die vorming van sekere vaardighede by studente te help. Terselfdertyd sal studente vaardighede verwerf in die werk met naslaanliteratuur, wat uiters belangrik is vir die bestudering van spesiale en professionele vakgebiede.
Die woordeboek sal u ook help om vaardighede te ontwikkel in die vrye gebruik van terme en konsepte, wat nodig is vir 'n toekomstige beroep.
Woordelys van terme wat gebruik word in groenbou en landskapargitektuur
ABRIS - die lineêre omtrek van 'n voorwerp, die omtrek van 'n boom of struik - 'n plan van die gebied, met die hand gemaak, waarop die plantplekke van plante, die ligging van strukture, paaie, ens.
AGRAF - 'n gestileerde plantmotief in die ontwerp van tuinpartye van die 17de tot 18de eeu. Gewoonlik het dit gelyk soos 'n bos takke, blare, kroonblare wat van die een punt aan die rand van die parterre voortspruit.
AQUEDUCT - watervoorsiening vir die aflewering van water uit verre bronne. Dit is bekendgestel as 'n dekoratiewe element van die tuine in die romantiese tuine in die tweede helfte van die 18de eeu.
AKSENT - in tuinboukuns - beklemtoon besonderhede ('n groep bome, bome of struike) in 'n algemene landskapskildery. 'N Beeldhouwerk, 'n tuinhuis en enige ander argitektoniese vorm kan 'n beklemtoonde detail van 'n landskap wees.
ALLEY - vervoer- of voetgangersweg, gevoer met bome, struike, klimplante aan beide kante.
ALPIEN SKYFIE 'N Landskapstruktuur wat rotsagtige gebiede met plantegroei kombineer. Simuleer bergvormige (alpiene) natuurlike formasies (landskappe) met hul inherente plantelemente in verminderde vorm.
ALPINE TUIN Die tuin word 'alpien' genoem as dit op 'n natuurlike rotsagtige helling geleë is.
ALPINARYRE - 'n rotsagtige tuin wat die skoonheid van die berglandskap en sy flora weerspieël. Dit word gekenmerk deur 'n kombinasie van ondermaatse alpiene plante met gesteentes en water. Rotstuine het in die 18de eeu die eerste keer in Engelse tuine verskyn.
ALTANKA - 'n parkstruktuur van ligte oopwerk, gevoer met wingerdstokke. Ontwerp vir ontspanning en beskerming teen die son of reën. Die begin van die aansoek gaan terug na die parke van die Barok-era.
AMPELPLANTE - Plante met stingels wat klim of hang. Hulle word in ampels gekweek (blompotte, mandjies, ens.). Word gebruik om gazebo's, traliewerk, afdakke, ens. Te versier.
AMPIR - die artistieke styl van die era van Napoleon I, gekenmerk deur die begeerte na monumentaliteit en orde van artistieke vorms. Dit het staatgemaak op die klassisisme van die laat 18de eeu.
AMPLI Opgeskorte houers vir afnemende (ampel) plante.
AMFIETEER - in die antieke Romeinse argitektuur was dit 'n skouspelagtige elliptiese struktuur. In die 17de tot 18de eeu het hulle in parke begin bou in die vorm van dekoratiewe strukture om skouspelagtige geleenthede te hou. In barokparke word die halfsirkelvormige punt van die plein oorkant die paleis 'n amfiteater genoem.
AMPHORA - 'n erdevaat met 'n smal nek en twee handvatsels wat ontwerp is om parke te versier. Onder die antieke Grieke en Romeine is dit gebruik om wyn, olie en graan op te berg.
ANAGRAM Blomme parket-element, eerste letters van naam of bynaam. Voorbeelde hiervan is die parkeers van die parke Vignanello, Castello Ruspoli (Italië).
AFRIKAANS VENNOOT Bekend as kruiepartre (in teenstelling met die Franse blompartre. Soms omring deur 'n rand. By die rangskikking van Engelse parterres word hoofsaaklik gras en sand gebruik.
AFRIKAANS LANDSKAP TUIN Landskapsamestelling, gemaak in die tegnieke van nabootsing en nabootsing van die natuurlike natuur, met elemente wat inherent is aan hierdie samestelling: reservoirs, weide, weide, groepe bome en struike, bosse, skilderagtige paadjies en stegies.
ENSEMBEL - totaliteit, eenheid. 'N Funksioneel verwante stel strukture, plantegroei en ander elemente van die landskap, het tot eenheid gebring en 'n sekere artistieke voorkoms gegee. Komposisie-integriteit en argitektoniese en ruimtelike eenheid is die belangrikste kenmerke van die ensemble.
ANTROPOGENIESE LANDSKAP 'N Stukkie grond, een of ander manier omvorm deur menslike aktiwiteite: dreinering, ploeg, bou, ens.
ANFILADA - 'n aantal sale, kamers.In landskapsargitektuur - 'n reeks binnehowe, aparte groen omheinde ruimtes, met mekaar verbind deur gange op dieselfde as.
REËLING - rangskikking van blomme en blare in 'n boeket, in vase, mandjies, kranse, kranse.
ARBORETUM - dendrologiese tuin, wat ontwerp is vir die akklimatisering van plante uit verskillende klimaatsones.
BOOG Die oorvleueling, rus op twee vertikale drade van 'n halfsirkelvormige of lansetvorm, gemaak van verskillende materiale.
ARCADE (van Franse arcade en Latin arcus - arc) 'n Reeks identiese boë wat op pilare of kolomme rus. Dit word gewoonlik gebruik wanneer u oop galerye reël. In landskapkuns word die fyn strukture van 'n arcade verweef met groen soms 'bersot' genoem.
ARCADIA (uit Grieks Arkadia) 'n Bergagtige plek in Griekeland (Peloponnesos). Die konsep Arcadia is lank in die landskap beskou as 'n plek waar 'n persoon alleen met die natuur was. In die teorie van Engelse tuinontwerp is hierdie term die eerste keer bekendgestel as 'n aparte aangewese area van die park. Soms het hierdie naam 'n plek in die tuin beteken wat as 't ware met die ander wêreld verbind is.
ARGITEKTONIEK - in dekoratiewe dendrologie word die struktuur van die kroon bepaal deur die grootte, vorm, die aard van die vertakking van lote en takke, die skoonheid van hul onderlinge rangskikking.
ARGITEKTUIN - 'n tipe tuin wat deur tuingeboue, argitektuur en ander kunsmatige strukture oorheers word.
ASIMETRIE 'N Komposisie waarin simmetrie-elemente afwesig is. Integriteit en volledigheid van asimmetriese komposisies word bereik deur visuele balans te skep tussen verskillende fragmente van die vorm.
BEREIK - die keuse van verskillende soorte bome, struike en blomme wat gebruik word vir die landskap van 'n gegewe area of ​​'n gegewe voorwerp.
AXA (ah-ah) - 1) die grens van 'n tuin of park, wat nie die uitsig op die omliggende landskap blokkeer nie, is met behulp van 'n diep sloot en 'n keermuur geskep. Die tegniek is gebruik in parke van die 18de tot 19de eeu. 2) 'n Kunsmatige landskapstruktuur in die vorm van smal kanale of slote met water met versterkte oewers. Dit is langs die omtrek van die park opgerig en het op die verkeerde plek 'n hindernis vir die deurgang gedien en vervang die heining. Vir die eerste keer is hierdie term (soms kan u 'n ander naam kry - "ha-ha") in 1715 deur die Engelsman S. Switzer in die teorie van landskapkuns ingelei.
AEROSOLARIUM - 'n platform wat toegerus is vir die ontvangs van lug en sonbad.
BALUSTRADE (vanaf die Franse balustrade) Dekoratiewe heining gemaak van pilare met relings. Dit word gebruik vir die bou van terrasse, balkonne, keermure.
BAROK - die artistieke styl wat in Wes-Europa geheers het vanaf die einde van die 16de eeu tot die middel van die 18de eeu. Dit is weerspieël in die oprigting van tuine en parke in Frankryk, Italië en ander lande, insluitend Rusland. Gekenmerk deur dekoratiewe prag, plastisiteit en soms pretensie van die samestelling, die begeerte om natuurlike materiale (plantegroei, water, reliëf) argitektoniese vorms te gee (boske, fonteine, terrasse, keermure, ens.). Barokkomposisies is gedeeltelik bewaar in die Somertuin, in Poesjkin, Petrodvorets, ens.
SWEMBAD (fr. - bassin) In 'n natuurlike landskap is 'n bekken 'n versameling van sytakke van 'n bepaalde rivier, meer, ens., sowel as die oppervlakte van die oppervlakwater wat in 'n reservoir vloei. Die swembad in die tuin of park is 'n kunsmatige dam om te swem, swem, waterprosedures vir ontspanning, sportkompetisies. Die swembad kan binne of buite wees.
PALLADINA TORING 'N Tuinpaviljoen in die vorm van Moslem-argitektuur, tipies van Engelse tuine.
GORDELWOLF " (vanaf die Engelse gordelwandeling) Vir Engelse landskapsparke, 'n kenmerkende staproete wat punte van "pragtige uitsig" verbind.
BELE-VU (uit Frans - Belle vue - pragtige uitsig)
BERSO (uit die Franse berceau - boog) Hierdie term beteken 'n versperde boog promenade steeg.In Russiese tuine is dit die draai-steeg genoem (byvoorbeeld die park in die Arkhangelskoye-landgoed). 'N Arkade van halfsirkelvormige strukture, verstrengel met groen.
ALKOVE Tuinstrukture van verskillende vorms, ontwerpe en materiale. Die tuinhuis kan oop of geglasuur wees, gedeeltelik met leë mure, ens. Word gereeld met klimplante rondom die buitekant geplant. Die prieel is die algemeenste tuinpaviljoen in ons tyd. In Wes-Europese teorieë oor landskapontwerp word die woord "somerhuis" dikwels in plaas van die Russiese woord vir tuinhuis aangetref.
BINDAGE, BERSO - 'n gewelfde steeg, gevorm met behulp van halfsirkelvormige gebreide rame waarop die krone van bome (linde, horingstraal) toegemaak is, 'n gedeelte van die tuin omring deur gewelfde stegies. Word gebruik in tuine en parke uit die Barok-era.
BONSAI - die kuns om dwergbome te kweek, waaruit die Japannese miniatuur tuine geskep het.
GRENS (van Franse rand) Smal en lang strepe van lae sierplante, bv. van dieselfde tipe, raampaaie, stegies, grasperke, grasperke, mure. Breedte van 10 tot 35 cm
BOSKET (vanaf die Engelse bosket - mandjie) 'n Gebied van 'n tuin of park, bestaande uit bome en struike. Landskapsamestelling gemaak van geknipte houtagtige plante. 'N Bosquet in klassieke en barokke tuine het die oop, seremoniële deel van die ensemble se komposisie omring.
BOTANIESE TUIN Die eerste botaniese tuine het in die 16de eeu in Italië verskyn en was bedoel vir die kweek van plante vir wetenskaplike en mediese doeleindes. Botaniese tuine het sedert die 18de eeu in Europa versprei. Deesdae dien botaniese tuine wetenskaplike, opvoedkundige en demonstratiewe doeleindes.
BRODERI - sien Lacy parterre.
BOEKETLANDING - die tegniek om 'n landskap te vorm deur verskeie saailinge in een nes te plant. 'N Boeketgroep kan ook gevorm word deur 'n jong boom op 'n stomp te plant om toestande te skep vir die ontwikkeling van sylote.
BULENGREEN (van Engels - bowling green) Die deel van die parterre, wat verlaag word in verhouding tot die algemene vlak ("trog in die parterre"). Heel waarskynlik was hierdie landskaptegniek oorspronklik bedoel om bal op die gras te speel.
BULENGREEN - 'n spesiale sportgrasperk, waarvan die middelste deel in die vorm van 'n plat kuil neergesak is. B. word gebruik om die indruk van die ruimte van parke en tuine te verbeter.
BOULEVARD - 'n wye groen baan wat aan beide of een kant van die straat aan die rybaan toegewys is, en is bedoel vir voetgangersverkeer en korttermynrus. Aanvanklik word die vestings van die vestings boulevards genoem. Toe is die plekke vir die wandeling van die inwoners, wat op die terrein van die voormalige vestings geskep is, so genoem.
VAS (uit Frans - vaas, Latyn - vas) 'n Artistieke vervaardigde produk uit verskillende materiale, 'n houer vir verskillende floristiese komposisies. By die landskap van 'n tuin of park is 'n vaas 'n klassieke voorbeeld van 'n klein argitektoniese vorm. Staande op voetstukke versier vase van verskillende vorme in baie tuine van die klassisistiese era.
VAZON 'N Vaas wat meestal gebruik word as houer vir die groei van genoeg plante (ruim).
BOULDER Rock-element. Groot afgeronde klip. In landskapontwerp word dit gebruik vir die toerusting van alpiene glybane en rotse. 'N Veral groot rotsblok (of verskeie) kan as 'n onafhanklike landskapskomposisie funksioneer.
VERANDA (van Engels - veranda - vertaal uit Sanskrit) Onderdakterras aangrensend aan die gebou, of vrystaande. Dit kan geglasuur word, versier word met vertikale landskap, baie plante in hanghouers, ens.
VERSAILLES PLANT 'N Samestelling bestaande uit 'n kubusvormige houer en 'n kweekhuis (meer dikwels sitrus) daarin geplant, gevorm in 'n verskeidenheid aktuele skeeropsies.Plante van Versailles 'is dikwels in' gapings 'gevul in die grense van die voorste parterre.
Vertigaden 'N Klein, plat opkoms in die omgewing van 'n grasperk met sagte hellings.
VERTIKALE PLAN - 'n stel maatreëls wat gemik is op die transformasie van die reliëf vir tegniese en komposisionele doeleindes, sluit die organisering van oppervlakafloop vanaf die gebied in. Die spesifiekheid daarvan tydens die heropbou en restourasie van historiese parke is die behoefte om die waardevolle bestaande plantegroei en grondbedekking van terrasse, trappe, keerwalle, afdraande na die water en ander elemente van die ensemble te bewaar.
VERTIKALE TUINWERK - landskap van fasades van geboue, parkstrukture en spesiale toerusting (koepels, traliewerk) met boomagtige wingerde en ander klimplante. V. se doel oor. versier die gevels en mure van geboue, beskerm teen oorverhitting, geraas, stof, skep groen mure om individuele dele van die tuin van mekaar of van die eksterne omgewing te isoleer.
VERTIKALE ELEMENTE Een van die elemente van die volumetries-ruimtelike samestelling, wat dit in kombinasie met horisontale elemente integriteit en volledigheid gee. 'N Besondere sterk visuele effek in 'n landskapsamestelling word geskep deur lang vertikale (byvoorbeeld piramidale bome).
Vertograd - die ou Russiese naam vir die tuin.
VERTYUGADEN - VIADUCT - 'n toestel om 'n pad deur 'n kloof, 'n diep kloof, droë land, oor 'n dwarsweg oor te dra. Hy rus op hoë stutte. In teenstelling met 'n viaduct, waarin alle spanwydte dieselfde is, stem 'n groot viaductspan ooreen met die hoogste gedeelte daarvan.
BESKOU - deel van die landskap. 'N Term wat baie gebruik word in landskapargitektuur. Bekwame bekendmaking van individuele artistieke ekspressiewe sienings in 'n landskap is 'n belangrike aspek van die ontwerp en herstel van tuine en parke.
Gesigpunt - 'n plek in 'n parkarea waaruit uitsigte en landskappe die beste gesien kan word. So 'n plek word gewoonlik deur die toestel van die uitkykplatform vasgestel.
VIRIDARIUM - aangelegde binnehof, 'n klein tuintjie in die binneste binnehof van 'n klooster of 'n residensiële gebou. Het gewoonlik 'n geometriese uitleg met 'n klein fontein of swembad in die middel en blombeddings. Die mure van die huis wat die tuin omring was bedek met fresko's wat die perspektiewe van die fantastiese tuine uitbeeld.
VISTA - 'n gesig, 'n smal perspektief, gerig deur die omlystingsvlakke na die uitstaande element van die landskap - die fokus van perspektief. Dit bevat 'n standpunt (die plek waaruit persepsie optimaal is), omlysting (vasstelling van die aansig), die middelgrond (gewoonlik is dit gordyne van plante wat nie die aandag van die hoofsaak moet aftrek nie) en die hoogtepunt van waarneming dat voltooi die fluitjie. 'N Visuele fokus kan byvoorbeeld wees op argitektoniese strukture, monumente, 'n meer, 'n heuwel, 'n boom met 'n ongewone vorm en kleur, 'n sonliggalade aan die einde van die oopte of 'n skaduwee, ens.
VISTA. VISTA-STOP (uit Italiaans - vista - smal gang) 'n Lang, smal gang tussen afgewerkte heinings, randstene of mure. Landskapsamestelling in die vorm van platforms, soms met klein argitektoniese vorms daarop, wat 'n nou lang gang onderbreek (vista.)
HANGTUIN - 'n klein tuin op die dak, galery, spesiale klipstutte. Het 'n los grondlaag vir die groei van kruie, blomme, sierstruike en soms bome. In plaas van 'n deurlopende grondlaag, spesiale draagbare houers vir plantgrond, word klein poele vir waterplante ook gebruik. Die prototipe van die moderne hangtuine is die tuine van Babilon in antieke Babilonië, wat op meervoudige klipterrasse geleë was. Hangende tuine is bekend in die Moskou Kremlin in die 17de eeu, op die terrasse van die Catherine-paleis in Tsarsko m Selo naby die Cameron Gallery, in die Winterpaleis. Ou Russiese sinoniem vir die term -.
WATER SPIEGEL 'N Landschapselement in die vorm van 'n kunsmatige reservoir, tipies vir 'n groot ensemble (byvoorbeeld die Versailles-park). Die beplanningsvorms is streng simmetries rondom die as, groter as die "waterpartre".
WATERPLANTE 'N Uitgebreide groep higrofiete, insluitend vogliefhebbende kus- en waterplante, bedoel vir die ontwerp van reservoirs in tuine en parke.
WATERPARTNER 'N Element van landskapontwerp wat tipies is vir gewone parke: die voorste partoer word vervang deur water. Die vorms van reservoirs is altyd streng simmetries. Hulle is redelik skaars.
WATERTUIN Landskapsarea van 'n tuin of park, waar 'n groot gebied deur water beset word. Die belangrikste beplanningselemente is voetbruggies, brûe, vasmeerplekke, kruisings oor water, aangelegde kus- en kussones.
WATER Een van die belangrike bestanddele van die landskap. Die reservoir kan kunsmatig wees (byvoorbeeld 'n swembad) of natuurlik: 'n rivier, meer, dam, stroom.
WATERVAL - natuurlike of kunsmatig gerangskikte watervloei tussen twee reservoirs op verskillende vlakke. Lê in tuine en parke op die verskille in verligting. Dit is veral tipies vir romantiese landskapstylparke (Alupka, Sofievka, ens.).
WATER SPELE - spesiale toestelle wat in parke en tuine van die vroeë barok verskyn het. Hulle is ontwerp om dun stroom water oor die gapende besoekers te giet.
VOLIERE - 'n groot hok, pawiljoen of gebied wat deur 'n grag of net vir die aanhou van voëls of diere omhein is.
GENESINGSPLANTE (LIANA) Klimplante (lianas) is baie uiteenlopend. Onder hulle is eenjarige, meerjarige, kruidagtige, houtagtige, dekoratiewe bladwisselende en bloeiende. Klimplante - 'n groep plante met lang sweepagtige stingels, klimbome, regop struike, rotse, mure van strukture met behulp van spesiale toestelle. Groeiaanpassings by klimplante is soos volg: 1 Plante word op 'n steun vasgemaak en draai hul bokant om. Lote maak draai-bewegings, styf toegedraai om die steun. Sulke plante sluit in: kamperfoelie, regenwortel, aktinidia, houtwurms, klim hortensia, oggendglorie, ens. 2. Rond die steun is die draadrandrade gedraai, wat die okselbloeiwyses voorstel wat in lang dun lote verander het. 'N Tipiese plant is druiwe. 3. Plante word op 'n steun vasgemaak, met blaarstingels om dun takke van bome gedraai, in kultuur op 'n uitgerekte draad, tou. Dit sluit wingerde van die genus clematis (clematis) in. 4. Plante word met bywortels - klimop, aan die steun vasgeheg. 5. Plante word op 'n steun gehou deur middel van dorings of verkorte stekel lote (klimrose, stekelande, ens.).
LAWN "GALERIE (uit Italiaans - galleria) 'n Lang en smal vertrek wat die individuele dele van die gebou verbind met 'n lang, helder gang. In landskapsamestellings kan die galerybeginsel, net soos die enfilade, in nou gebiede toegepas word. Simuleer die oorgang van een groen kamer na 'n ander.
LAWN MAURITAAN - bont grasperk. Gevorm van blomplante of hul mengsel met meerjarige kruie.
REGTE - 1) kunsgrasbedekking van meerjarige grasse. Afhangend van die doel, word grasperke verdeel in sport, spesiale doel en dekoratiewe (parterre, gewone en weide). 2) ( van Frans - gazon) 'n Spesiaal aangewese plat landskapsruimte in 'n tuin of park wat 'n groter of kleiner area beslaan (afhangend van die uitleg van die terrein), gesaai met 'n sekere soort gras, gewoonlik geknip, of blomme. Daar is die volgende soorte grasperke: grasperk van gras of gras van beste gehalte, grasperk van sportgrasvaste grasperk Moorse grasperk grondbedekking kunsgras (kunsgras).
GARDENESK (uit die Engelse tuin - tuin) 1.In 1832 het D. Cladius (Engeland) die teorie geskep oor die verbouing van wilde plante in tuine en parke. Sodoende is hierdie landings die naam "gardenesque" genoem. Later word hierdie term in die landskapontwerpteorie gebruik om die bekendstelling van blomme en houtagtige komposisies in die tuin se struktuur te beteken. 2. Fantasietekeninge of skilderye van landskappe, tuine of parke, gemaak deur bekende kunstenaars, byvoorbeeld in Rusland - F. Shchedrin in Frankryk - Claude Lorrain, Hubert Robert en andere.
ALGEMENE PLAN Die meesterplan is die basis vir voorafontwerpte materiale. Sluit in: BTI-plan (uittreksel uit die kantoor vir tegniese inventaris) op klein skaal (1: 500 - 1: 1000) op die BTI-plan moet alle bestaande voorwerpe van die park of tuin gemerk word, die hoofaanplantings is groot bome, groepe van struike, 'n boomopmetingsplan, horisontale, alle kommunikasie is gemerk in die toepaslike konvensies: riool, watervoorsiening, gas, elektrisiteit, telefoonnetwerke.
GEODETIESE PLAN 'N Papierplan van die gebied wat die natuurlike landskap weerspieël. Met behulp van kontoerlyne op die geodetiese plan, word die helling van die reliëf, alle bestaande beplanningselemente: plantegroei, water, reliëf weerspieël.
MEETKUNDIGE TUIN (GEREELD) Landskapsamestelling, waar beplanningselemente en -vorms streng meetkundige patrone bevat. Die geometriese tuin is veral kenmerkend vir die tuine van die Renaissance, Klassisisme, Barok en Roccoco. Hulle is vervang deur tuine.
GEOPLASTIEK - vertikale beplanning van gebiede wat aangelê moet word met die doel om argitektoniese en artistieke transformasie van die reliëf te bewerkstellig.
GERM - 'n tetraëderiese pilaar met 'n gebeeldhouwde kop of borsbeeld.
HELDER - gedenkbos met standbeelde, bome.
HIGROFEËTE Plante wat met 'n hoë humiditeit groei (kus maar nie water nie).
GARLANDS Tuin en park reëling element. Lang toue verstrengel met blomme en blare, gestrek langs die stutte. Slingers word dikwels gebruik as ligte (van gloeilampe) om ontspanningsareas in parke en openbare plekke te versier.
GLORIETTE Tuinpaviljoen. 'N Argitektoniese struktuur in die vorm van 'n antieke Griekse of antieke Romeinse tempel. Gewoonlik rond in die vorm van 'n rotonde. Dit is gewoonlik gebou ter ere van 'n ware of mitologiese held. Tipies vir tuine.
GLORIETTA - 'n klein parkstruktuur in die vorm van 'n oop, kolomagtige paviljoen, gewoonlik op 'n heuwel of om die perspektief te sluit. Dit het die eerste keer in die tweede helfte van die 17de eeu in Frankryk verskyn.
SOCKET-TOESTELLE - groepe van 3-5 bome, geplant op 'n afstand van 0,5-1 m van mekaar, wat 'n gemeenskaplike kroon van groot deursnee vorm (tipe).
NEDERLANDSE TUIN Dit word gekenmerk deur 'n klein skaal, want grond in Holland is redelik duur. Die beginsel van die beplanning van 'n Nederlandse tuin is gebaseer op die verdeling van die tuin in twee sones: voor (voor die huis) en agter (agter die huis). Die omtrek plot moet omring word deur 'n heining. Die estetiese beginsel van die Nederlandse tuin is maksimum versorging. 'N Oorvloed van vroeë blomknolle, veral tulpe. Die styl lyk soos 'n plattelandse tuin. Keramiekhouers - gestileer as Delft-porselein.
STADSTUIN In stede en ander nedersettings dien 'n landskapsvoorwerp as 'n stadstuin, waar die stedelike bevolking hul vrye tyd in die buitelug deurbring. Oor die algemeen is die tuine in die stad vierkante, boulevards, binnehuise, ens. In Moskou is die Aleksandrovsky-tuin naby die Kremlin byvoorbeeld 'n opvallende verteenwoordiger van so 'n landskapvoorwerp.
GOTIESE HUIS 'N Tuin- en parkstruktuur in die styl van die Gotiese kuns met elemente wat inherent is aan hierdie era: lanset en skerphoekige vorms van omlystende gevelelemente, glas-in-loodvensters, ens. Die geboue is tipies van Engelse romantiese landskapparke. In die 18de en 19de eeu word geboue in die "pseudogotiese" styl gereeld aangetref (byvoorbeeld "Tsaritsyno", argitek).Bazhenov).
GRAF TUIN 'N Tuinontwerpelement wat tipies is vir klein ruimtes. Die sentrale element van die samestelling 145 kan hier een of 'n groep groot rotse of klippe van ander geologiese gesteentes wees. Dit is relevant wanneer u 'n tuin in die "Japannese styl" reël (sien Reanji-klooster in Kyoto, in die XIV eeu).
GROTT ( van die Italiaanse grot) 1) Tuinpaviljoen. 'N Landskapstruktuur wat tipies is vir Engelse landskapparke, wat 'n kunsmatige of natuurlike grot voorstel. Gewoonlik is die grot versier met natuurlike elemente wat inherent is aan grotte: stalaktiete, stalagmiete, skulpe, alge en ander. In sommige parke van klassisisme is die grot ontwerp as 'n aparte argitektoniese struktuur, versier met eksotiese elemente: seeskulpe, gekleurde glas, glimmer, ens. (voorbeeld - Kuskovo park). 2) 'n kunsmatige parkstruktuur vir ontspanning in die skaduwee, geskep soos 'n natuurlike grot in rotse of hope natuurlike klippe.
GROEP - houtagtige of struikplante, geplant op 'n kort afstand van mekaar, wat volgens die ontwerpers se idee 'n sekere samestellingsrol speel in die bou van die landskap van die tuin; die park word gewoonlik langs die rande van die massiewe voorsien, op grasperke en openings, aan die kromme van paaie. G. word onderverdeel: volgens spesiesamestelling (homogeen of veelrassig), volgens grootte (klein van 3-5 bome, groot van 11 of meer bome, maar met 'n oppervlakte wat gewoonlik nie die hoogte van bome oorskry nie), deur kompaktheid en oopwerk (kompakte, boeketaanplantings, trekkerige, los aanplantings, ens.). Een van die beste voorbeelde van die totstandkoming van G. is die White Birch-streek in Pavlovsk.
GOOSE VOET (van die Franse patte d Hae) 'n Stelsel van parkpaaie wat in drie rigtings deur die park sny. 'Goose foot' voltooi die beplanningstruktuur van die gewone deel van die park op 'n harmonieuse wyse.
VERSIERINGSPLANTE Gewoonlik kan plantegroei in twee groepe verdeel word: dekoratief en utilitaristies. Sierplante bevat alle plante wat nie nuttig is nie, maar slegs 'n estetiese funksie het. Die verskeidenheid vrugte (utilitêre) tuin moet byvoorbeeld hoofsaaklik bestaan ​​uit bome en bessies met eetbare vrugte, terwyl die siergroep plante 'n verskeidenheid plante bevat wat gekenmerk word deur kleur, versiering, reuk en ander suiwer estetiese funksies.
ARBORETUM - 'n groen verskeidenheid van verskillende bome en struike. Gewoonlik word dit gebruik vir wetenskaplike werk oor die akklimatisering van die bekendstelling van houtagtige plante, oor bosbou, landskapsontwerp van bevolkte gebiede.
VILLAGE TUIN Een van die style (stiliserings) van moderne landskapontwerp. 'N Afsonderlike area kan onderskei word onder die' rustieke tuin 'op 'n groot erf. Dit is belangrik dat die argitektuur van die geboue organies is vir hierdie styl van die tuinlandskap. Die "Village Garden" word gekenmerk deur ontwerpelemente soos wattel, karretjies, huishoudelike en tuintoebehore. Keramiekhouers in die vorm van melkkanne, gietyster, ens. Die plantassortiment moet ook gekies word in ooreenstemming met hierdie stilistiese kenmerke: plante wat gesaai word asof 'vanself' - calendula, kosmeya, papawers, kamille, ens. Van groot blom-malva's, sonneblomme, dahlia's is hier geskik. Dit is raadsaam om krullerige eenjariges in die samestelling van die "dorpstuin" -styl in te sluit: nasturtium, morning glory, hop, bone, dekoratiewe pampoen, melotria. Die ontwerp van landings en die plasing van klein argitektoniese vorms moet neerkom op 'n mate van ewekansigheid en sorgelose prentjiemooiheid.
HOUT VLOERING Een van die soorte harde tuinbedekkings. Hulle is gemaak van geskaafde of nie-geskaafde planke, geverf of behandel met spesiale verbindings wat die rol van 'n bedekking speel, in die vorm van looppaaie, looppaaie, patio's, podiums, pier, ens.
TURF Bogrond dig begroei met gras, vasgemaak deur die wortels van meerjarige plante. Vir die rangskikking van 'n grasperk in landskapontwerp word snylae van hierdie laag, genaamd 'sod', gebruik.
Sod Bank - 'n toerusting van gras in die vorm van 'n lysie langs die heining. 'N Wydverspreide element van die Middeleeuse tuin.
WILDE TUIN , OF TUIN VAN "WILDE" AARD In die moderne sin is 'n tuin van 'wilde' natuur geensins 'n verwaarloosde en begroeiende onkruid nie. Die hooftaak van die 'wilde' natuurtuin is om die mees aanvaarbare habitat te bied vir verteenwoordigers van verskillende soorte fauna en flora. In sulke tuine is dit baie belangrik om byvoorbeeld "ongerepte gebiede" te skep, soos ou houtskure (waar krimpvarkies kan neersit), klipheuwels waar akkedisse woon, digte bosse vir voëlneste en skoenlappers, reservoirs vir reptiele, ens.
VOËLHUIS In die ou naam is dit 'n voëlhuis, alhoewel huise vir voëls natuurlik gebou word vir ander rasse van ons geveerde vriende, wat 'n groot rol speel in tuine om tuinplae te vernietig: ruspes, kewers, plantluise, ens. Voëlhuise moet in enige tuinstyl gebou word. dit is 'n vorm van ekologiese plaagbestryding in die tuin.
DREINERING 'N Toestel om oortollige water van die terrein te verwyder. Dreineringspype is silindriese of ander gevormde strukture met gate waardeur oortollige water in die grond vloei tydens 'n vloed of reënbui.
DUKT - 'n bospad, 'n oopte in 'n digte park of 'n bospark, asook 'n uitsig langs die stegies in parke van die Barok-era en tussen groepe bome in 'n landskappark.
EGIPIESE OBELISK (PYRAMID) 'n Argitektoniese of beeldskone tuinstruktuur wat tipies is vir Engelse tuine.
ZHARDINIERKA (van Frans - blomtafel) Een van die belangrikste ontwerpelemente vir wintertuine.
HARDE TUINDekking Harde tuinplaveisel bevat alle soorte plaveisel: natuurlike of kunsmatige klip, baksteen, plaveisel- en gesigsteëls van enige vorm en tekstuur, gruis, sand wat op 'n gruisbasis gelê is, breccias van enige aard - marmer, graniet, houtvloere, ens met die uitsondering van grasperkbedekking (natuurlik of kunsmatig), wat as sagte tuinbedekkings geklassifiseer kan word.
Verskansing 1) Uitsig op die tuinheining rondom die omtrek in die vorm van afgewerkte plantegroei in die ewe geometriese vorms van struike of bome. Dit is beter om heinings van plante met digte blare of naalde te rangskik. 2) - plant uit gevormde of vry groeiende bome of struike (of die kombinasie daarvan) om geslote, ondeurdringbare aanplantings te verkry. Hulle word gewoonlik in die vorm van 'n groen muur gesny. Op grond van die doel is heinings een-, twee-, drie-ry en verskillende hoogtes. Plante word gebruik om goed te skeer, krullerig (meidoorn, gledichia, oosterse biota, ligus, briljante cotoneaster, ens.)
ZABUTOVKA 'N Konstruksieterm vir die growwe onderlaag in harde tuinmaak. Vir die aanvulling word verskillende klip-, baksteen-, kalksteenmateriaal, afval van die verwerking daarvan sowel as slak gebruik.
Verdikte landings - die metode om 'n parklandskap te vorm deur bome te plant op 'n afstand van 1-1,5 m van mekaar om so vinnig as moontlik kompakte aanplantings te skep. Sulke staande in die stadium van stamvorming is stabieler en ontwikkel goed. Vervolgens word die uitdunning uitgevoer.
GESLOTE RUIMTE VAN LANDSKAPTUINE Boorde, rye bome en struike, digte groepe ("klums") boomplantasies. SAAL Sien die kabinet
GROEN GEBIEDE Aparte areas in die tuin, geïsoleer deur spesiale landskaptegnieke. Byvoorbeeld heinings, traliewerkmure, digte groepe bome. Die konsep van 'n groen ruimte is soortgelyk aan die konsep van 'n aparte kamer in 'n woonstel.
GROEN TEATER Opelug-teater in die park (sien byvoorbeeld Kuskovo-park). Die amfiteater vir die sitplekke was 'n natuurlike heuwel of 'n groot heuwel, waar die sitplekke in die vorm van trapbanke gemaak is. Gesnyde "traliewerk" van digte bosse het as vleuels gedien.
WINTERTUIN 'N Kamer in die huis of aan die huis verbonde vir die verbouing en bewaring van hoofsaaklik tropiese plante in die winter, sowel as die behoud van nie-rypbestande plante. Die wintertuin is dikwels ontwerp as 'n ontspanningskamer. Plante in die wintertuin word in groot houers gehuisves, met die uitsondering van af en toe klein beddings of beddings vir lae plante op die vloervlak.
WINTERTUIN - 'n groot geglasuurde kamer of 'n gedeelte vir die verbouing van eksotiese plante. Versier met swembaddens, beeldhouwerke, fonteine.
SONERING VAN GEBIEDE - verdeling van die gebied van die nedersetting, park, tuin, persoonlike erf in sones met verskillende funksionele doeleindes.
TUINGEBIEDE Verspreiding op die terrein, waar die landskapvorming van sekere gebiede van een of ander grootte aanvaar word, volgens die beginsel van hul doel. Byvoorbeeld: nutsarea, speelgrond, ontspanningsarea, groentetuin, boord, area met blombeddings, reservoirs, ens.
KALKSTEEN Afsettingsgesteente. In landskapontwerp word kalksteen wyd gebruik in rotsagtige samestellings (alpiene tuin, alpiene glybane, rotstuine) vir die konstruksie van klipbanke, trappies, keermure, ens. In verpletterde vorm kan dit gebruik word as 'n harde tuinbedekking vir paadjies, speelgronde, vulstowwe wanneer ander bedekkings aangebring word (teël, baksteen, klip, ens.)
Skans 'N Vertikale struktuur rondom die omtrek van 'n terrein. Die materiaal, ontwerp en argitektuur van 'n heining kan baie uiteenlopend wees. Daar is ook heinings, wat dig aangeplante struike is en dikwels meetkundig afgewerk word.
IKEBANA - vertaal uit Japannees beteken en is die ou oorspronklike kuns van blommerangskikking in Japan.
SIMULERING VAN NATUURLIKE PLANTGEMEENSKAPPE Tipies vir landskaptuine, sowel as moderne landskapsamestellings, waar die hoofidee van die tuin is om 'n natuurlike, natuurlike, ekologiese effek te skep.
ONMORTELLE (uit Latyn - immortelle) Gedroogde blomme en sierkruie, wat baie gebruik word in blommerangskikkings. Gedroogde blomme word 'n spesiale groep bloeiende somerplante genoem, waarvan die blomblare danksy hul stewige strooistruktuur, in gesnyde vorm vaardig gedroog, hul vars voorkoms lank behou en nie kleur verloor nie.
PLANTINLEIDING - die bekendstelling van plante in gebiede waar hulle voorheen afwesig was. 'N Metode om ons nulle, groentetuine, botaniese tuine en parke met kettingplantsoorte te verryk.
Hippodroom - in antieke Rome, 'n tuin met 'n kenmerkende vorm in die vorm van 'n reghoek wat aan die een kant afgerond is.
SPAANS TUIN Sien die Moorse Tuin
Italiaanse PANDUS - 'n ligte trappie met lae loopvlak en skuins trappies.
KANTOOR (uit die Franse kluis) 'n Ovale of reghoekige ruimte binne 'n bosket, omring deur digte, afgesnyde groen, versier met klein argitektoniese vorms (byvoorbeeld traliewerkmure, beeldhouwerke, fonteine, klein damme, ens.). 'N Kantoor is 'n moeilik bereikbare geslote ruimte wat dien as 'n plek van privaatheid in 'n tuin; dit kan funksioneer as 'n sogenaamde' verborge tuin 'wat algemeen voorkom in die Middeleeue. Sulke groter ruimtes staan ​​ook bekend as salon, saal.
KLIPTUIN Natuurlike landskap waar klippe en gruis die belangrikste komponente is. In sulke tuine is dit raadsaam om droogtebestande plante te gebruik. Rotse speel 'n sleutelrol in rotsagtige tuine, nie in plante nie. Die styl van so 'n tuin trek eerder na die natuurlike kuslandskap van die Middellandse See.
KOOL 'N Element van lewelose aard wat in landskapsamestellings gebruik word wanneer parres van 'n komplekse patroon gerangskik word, byvoorbeeld' Franse 'partytjies,' kant ', as 'n vulsel van ornamentelemente of paadjies (in die vorm van 'n verpletterde fraksie).
KANAAL (van die Latynse kanaal - pyp) 'n Kunsmatige kanaal met vrye vloei van water, gerangskik in die grond. In landskaps tuinmaak-komposisies is die kanale ontwerp sowel vir die deurtrek van drywende fasiliteite (byvoorbeeld die kanaal van die park in Versailles, waar 'n klein seilboot kon verbygaan) as smal kanale, waar dit selfs met die boot onmoontlik was om te swem. Smalle kanale het ook die doel van die dreinering en omheining van die gebied gedien, byvoorbeeld die Kuskovo-park (omleidingskanaal).
HUIS (van Engels - dwaasheid) Spesifieke kenmerke van sommige vorme van dekoratiewe parkstrukture, wat doelbewus verdraai is in stryd met die reëls en kanonne van klassieke argitektuur en beeldhouwerk. Soms het hulle lelik genoeg gelyk. Byvoorbeeld, "Rometta" in die Villa D'Este in Tivoli. "Whims" word soms aangetref in Engelse tuine soos "Connolly" in Casteltown House in Kildare, Ierland.
CARTOUCHE - 'n ornament in 'n tuinpartner van die 17de tot 18de eeu, wat in vorm lyk soos 'n halfgevoude rol met krulle. In die middel van die cartouche was daar 'n monogram, die embleem van die eienaar van die tuin.
CASCADE - 'n spesiale meervoudige struktuur van klip of beton, wat dien vir die vloei van waterstrale op die plekke van vinnige vloei van natuurlike riviere en strome, sowel as op die paaie van kunsmatige waterlope vanaf 'n opeenvolgende ry klein terrasse. Een van die elemente van die samestelling van die park, veral parkeerterreine. 2) (uit Frans - waterval uit Italiaanse cascata - vinnig val) Waterlandskap-element. 'N Waterval is 'n natuurlike of kunsmatige waterval (of 'n stelsel van watervalle) waar water op trappe val.
KASHPO Dekoratiewe buitehouer vir blomme. Hangpotte word ruim genoem. Hanghouers, dikwels op hakies, versier balkonne, terrasse, stoepe, huisingange, portale, gazebo's, ens. Wanneer u 'n verpligte pallet en dreinering in sulke houers rangskik, is dit raadsaam om eenjarige (hangende) plante (blomme en dekoratiewe blare) te plant.
VIERKANT (QUARRO) (van Engels - Quarter of French - Quarreaux) Ontvangs van die uitleg, tipies vir groot parke. 'N Vierkantige of reghoekige stelsel van die struktuur van die parterre (hoofsaaklik), wat dit in paaie of stegies in aparte dele verdeel. SEL Sien Hermitage
KWARTAAL - 1) 'n element van tuinbou, wat in die Middeleeue bekendgestel is, met blombeddings, gazebo's, beeldhouwerke: 2) 'n deel van die bosparkgebied, beperk deur openings.
QUINCUNCE - 'n metode om bome in verskuifde rye in 'n ruitpatroon te plant, met krone langs een lyn afgesny, met stamme oop aan die onderkant. Vorm een ​​volume en bied sigbaarheid in skuins rigtings tussen die stamme. Die tegniek is gebruik selfs by die skep van tuine in antieke Rome.
KEN-CONS (van Engels - Quincunx) 'n Bosbome wat in 'n ruitpatroon in 'n bosquet geplant is. Die minimum aantal bome in 'n ken-kons is 5 (vyf).
KERAMIESE TANKS Houers van natuurlike gebakte klei vir plante en water speel 'n belangrike rol, veral as u 'n tuin in Mediterreense, Spaanse, Italiaanse style versier. Hier is dit 'n noodsaaklike versieringskenmerk. Daarbenewens sal natuurlike keramiekplanterhouers in enige tuinstyl pas, want hierdie natuurlike materiaal pas goed by enige plantegroei.
CHINESE PAVILJON 'N Argitektoniese parkstruktuur in die vorm van 'n Chinese pagode, 'n Chinese teehuis. Tipies vir parke met 'n streng geometriese uitleg ("Franse gewone tuine"), maar ook in aangelegde tuine.
KLEMME (uit Engels - Clumps) In die teorieë van Engelse landskapstuine, 'n aparte landskapsamestelling. Dit is 'n massiewe groep bome wat versprei is oor groot oop grasperke.
KLASSISISME - die artistieke styl van die 18de - vroeë 19de eeu, wat verwys na die oudheid en antieke kuns as 'n norm en 'n ideale model. In Russiese parkbou word dit geïdentifiseer met die landskapstyl van beplanning, die verwerping van gereelde konstruksies, in stryd met die natuur. Voorbeelde van parkstrukture in die styl van klassisisme - die Tempel van Vriendskap in Pavlovsk, die Cameron Gallery in die Catherine Park in Pushkin, die Flora paviljoen in Sofievka, ens.
KLASSIEKE TUIN OF KLASSIEKE TUINSTYL In die moderne landskapontwerpteorie word dit dikwels die Engelse styl genoem. Dit word gekenmerk deur funksies soos helderheid, netjiese kante, reguit lyne, ordelike aanplantings, reghoekige grasperke, reghoekige blomrande, blombeddings, in geometriese vorms gehou. Die hoofelemente van die komposisie in hierdie styl is simmetries.
KLUB Een van die hoofelemente van blom en dekoratiewe ontwerp van 'n tuin of park. In sy vorm is die blombedding 'n geslote kompakte beplanningselement, geplant met blom-, dekoratiewe blaar- of gemengde groepe plante. Bloembedkonfigurasies is uiteenlopend, maar die belangrikste klassieke vorms is 'n sirkel en 'n vierkant. "Knoop" ("knoop ornament" - "knoop tuin") 'n Element van die ornament van 'n planêre samestelling (byvoorbeeld 'n parterre), wat lyk soos 'n knoop in vorm. Dit is blykbaar van lae digte geknipte groen, vir die eerste keer dat so 'n kapsel in Italië in die 16de eeu uitgevoer is. en word beskryf in 'n verhandeling deur Sebastian Serlio. Die patrone word gevorm deur laaggesnyde bossies, geweef in die vorm van 'n Keltiese ornament, soortgelyk aan 'n gebreide ('vlegsels', 'challah', ens.) Element. Die spasies tussen die patrone is gevul met blomplante, sand, gruis, gebreekte steenkool.
MATTEMOSAIESE PLANTE Tapyt-mosaïekplante bevat lae (5-10 cm lange) blomplante met dekoratiewe blare. Dit word gebruik wanneer u blomversierings, partytjies, randjies, lae matbeddens rangskik.
KOLONNADE (uit Frans - kolonnade) 'n Ry oorvleuelende kolomme word gewoonlik in groot argitektoniese strukture aangetref. Die kolonnade kan ook 'n onafhanklike parkstruktuur wees. Tipies vir parke uit die era van die Klassisisme, is dit uitgevoer in die volgorde van die argitektuur van die klassieke Griekeland en Rome. samestelling Die struktuur van 'n kunswerk, die rangskikking van die hoofelemente en dele in 'n sekere volgorde. Die samestellende elemente van die komposisie is: proporsies, skaal, simmetrie, asimmetrie, identiteit, nuansering, kontras, harmonie, ritme, komposisiesentrum, aksent.
GEKLEURDE TUIN 'N Enkele kleur van die tuin kan in 'n klein tuinruimte opgelos word. Met 'n groot gebied is dit as 't ware nodig om die tuinruimte in verskeie sones te verdeel en in 'n toepaslike kleurkonsep op te los. Die kleur van die tuin word gegee deur elemente soos die kleur van plaveisel, tuinmeubels, die kleur van die mure van geboue, heinings, mure, die kleur van houers vir plante en water en die kleur van blomplante in verskillende periodes: lente , somer, herfs, winter.
KOMPARTEMENT - 'n aparte landskapstuinkomposisie in tuine en parke van die 17de tot 18de eeu, waaruit die hele ensemble geskep is: byvoorbeeld 'n parterêre kompartement, bestaande uit identiese blomtapytjies wat simmetries rondom 'n beeldhouwerk of 'n swembad geplaas is.
KOMPOSISIE Plaas vir opberging van plantafval as u in die tuin werk (onkruid, gras, blare, lote, ens.). Geografies moet die plek vir kompos gekies word in die tuin nader aan die tuin en ver genoeg van die huis af.
HOUER Houers vir plante, wat verskillende konfigurasies en materiale kan hê: hout, plastiek, ens.Wanneer u die vorm en materiaal van die houer kies, moet u die styl van die landskapsamestelling as geheel in ag neem.
HOUERPLANTE In landskapsamestellings is houerplante een van die belangrikste elemente van tuin- en parkontwerp. Die manier vir die gebruik van houerplante in parksamestellings verskyn met die opkoms van gereelde parke van die klassisisme en barokperiodes. Plante in houers (hout, keramiek) versier die dele van die voorste deel van die parkensemble. Vir die winter is dit na kweekhuise oorgeplaas, aangesien dit gewoonlik eksotiese plante was en in die Europese klimaat slegs in die winter binnenshuis gestoor kon word. Tans word houerplante in bykans alle landskapsamestellings gebruik en word dit volgens die ontwerpbesluit in die tuin geplaas.
Bas van bome ("Mulch") Bas van bome wat op 'n spesiale manier (grootte ongeveer 1 cm3) verpletter is, bedoel vir die aanvulling van byna stamcirkels van bome en struike, asook oop plekke in blombeddings, blombeddings en mengborde. Opvulling (deklaag) van die grond beskerm die plant teen oormatige vogverlies deur die wortelstelsel en voorkom die groei van onkruide. 'N Skouspelagtige dekoratiewe tuinelement.
VERF KOLLE Florale versiering element. 'N Groot planêre blommerangskikking, wat meestal uit homogene blomplante bestaan, is eerder inherent aan die landskapontwerp in 'n landskap, skilderagtige styl.
KANTDELING Die tipe parterre, ook 'geborduurd' genoem, is 'broderie' omdat die patroon op 'n digte geborduurde oppervlak op die doek lyk. Soms het hy 'n baie komplekse sierpatroon gehad. Die kantpartreeteorie is aan die einde van die 17de eeu deur die landskapsargitek D'Argenville ontwikkel tydens sy werk in Versailles. Gestileerde blomme en geometriese ornamente word gebruik in die ontwerp van kantparketelemente. Die hoofelemente van die geborduurde parterre: agraaf, raafbek, voluut, korrels, traandruppel, antennes, finiaal, palmet, roset.
XYST - 'n klein ruimte voor die huis in die vorm van 'n plat tuin verdeel in vierkante of reghoeke met 'n duidelike aksiale struktuur, die oorheersing van grasperke en grense.
KULIS - 'n groep bome of struike wat die uitsig beperk tot 'n oop ruimte of landskap.
CULTIVAR 'N Kultivar van 'n plant.
KURDONER - die voortuin van die paleis, villa, kasteel in die vorm van 'n tuin, vanaf die kant van die straat omhein met 'n deure, aan die ander kant - deur dele of geboue van 'n U-vormige gebou in die plan.
KURTINA - 1) 'n aparte gedeelte van 'n bos, 'n botaniese tuin, 'n arboretum 2) 'n groot groep van 20-90 of meer eksemplare van bome en struike van dieselfde spesie 3) 'n grasbedekte blombedding.
Struike Die plantgemeenskap van meerjarige houtagtige plante wat tot die hoër afdeling behoort (beide gymnosperme en angiosperms - botanies). Die struik vorm verskeie stamme wat vanaf die wortel strek. In dwergstruike word slegs die onderste gedeelte van die stam styf, terwyl die boonste gedeelte kruidagtig bly en jaarliks ​​afsterf. Wingerde klim struike. In landskapsamestellings speel verskillende struike 'n leidende rol as 'n element van landskapontwerp.
LABYRINTH - ingewikkelde gange, verskyn in die tuine van die Renaissance, en Russiese parke van die 18de tot 19de eeu het wydverspreid geword. L. in parke word gewoonlik gerangskik vanaf heggesnyde heinings (met behulp van horingbalk, lind, laurier). Tot in die 18de eeu. het 'n simboliese godsdienstige betekenis gehad (probleme op die manier van die pelgrim), het later opvoedkundige of vermaaklike waardes verwerf (byvoorbeeld die labirinte van die Somertuin met beeldhouwerke oor die temas van die fabels van Aesop, gerangskik onder Peter I).
LANDSKAP - 1) natuurlike territoriale kompleks , 'n gebied van die aarde se oppervlak begrens deur natuurlike grense, waarbinne natuurlike komponente (reliëf, grond, plantegroei, waterliggame, klimaat, fauna), sowel as kunsmatige, d.w.s.antropogenies (geboue, paaie, landbougrond, ens.), interaksie en aanpas by mekaar 2) Algemene siening van die gebied, landskap.
LANDSKAP ARGITEKTUUR - argitektuur van oop ruimtes, 'n tak van stedelike beplanning, met die doel die vorming van 'n gunstige eksterne omgewing vir die lewe en ontspanning van die bevolking in stede, voorstedelike en oordgebiede, landelike gebiede, met inagneming van funksionele, estetiese, tegniese en ekonomiese vereistes. Die spesifiekheid van die bedryf lê daarin dat dit hoofsaaklik met natuurlike materiale en voorwerpe handel - die verligting van die aardoppervlak, plantegroei, reservoirs in die ontwerp van parke, tuine, pleine, bosparke, voorstedelike gebiede vir openbare ontspanning. Die take van landskapsargitektuur sluit ook landskapontwerp en verbetering van residensiële erwe, nywerheidsondernemings, vervoer- en landbougeriewe in. Histories het dit ontstaan ​​by die aansluiting van tuinbou en moderne stedelike beplanning.
LANDSKAPSAMESTELLING Die hoofelement van landskapontwerp. In grafiese ontwerp sluit dit beplanning, sonering, plasing van landskapelemente in.
LANDSKAPKOMPONENTE Die belangrikste natuurlike landskapkomponente is reliëf, water, plantegroei (flora) en fauna.
LANDSKAP OF LANDSKAPSTYL (In Engels is daar 'n term - Landscape garden) 'n Soort tuine en parke wat in die 18de eeu in Engeland ontstaan ​​het, in teenstelling met gewone Franse parke. Ander name: landskapstuin, skilderagtige tuinstyl. Die teorie van landskapparke beveel 'n gratis en natuurlike rangskikking van landskapelemente aan, naby aan natuurlike en laat die uitleg nie streng meetkunde toe nie. In die teorie van landskapstuine is die belangrikste die konsep om die tuin te verdeel in skilderagtige ruimtes van ruim weide, skaduryke groot groepe bome, en die kanaal van riviere, strome en reservoirs met 'n vrye vorm te bewaar. Sulke tuine is versier met 'n groot verskeidenheid tuinpaviljoene.
BOSPARK - 'n aangelegde bosgebied, georganiseer in 'n sekere landskap-ruimte-beplanningstelsel deur die geleidelike rekonstruksie van aanplantings, die organisering van opritte, loopbane, looppaaie, grasperke, geute, ens. is bedoel vir gratis korttermyn ontspanning van die bevolking in 'n omgewing naby aan natuurlike.
SOMER HUIS In groot private landgoedere is dit gebou om in die warm seisoen te bly (soms woon). Meestal 'n onverhitte gebou. In Europa en Amerika word 'n somerhuis dikwels 'n geglasuurde tuinhuis genoem in die vorm van 'n aparte paviljoen in die tuin.
SOMER Eenjarige plante wat binne 1-2 seisoene 'n volle ontwikkelingsiklus ondergaan, vanaf ontkieming van saad, blom tot volledige verwelking en verdroging van grond- en ondergrondse lote.
BLADERS, GROOT ORNAMENT Sierblaarplante word wyd gebruik in die landskapontwerp. Anders as blomme, is 159 van belang in die vorm en kleur van die blare. Al die bekende arboretums bied uitstekende voorbeelde van die kombinasie en keuse van verskillende houtsamestellings gedurende die vier seisoene van die jaar. Daar is ook die sogenaamde mosaïek van blare, wat belangrik is om in ag te neem as u binnenshuise plante kies (byvoorbeeld klimop). Die betekenis van die konsep mosaïek is soos volg: as ons die plant in plan beskou (streng van onder of van bo), kan ons sien dat die blaarplate mekaar in verskillende rigtings oorvleuel en 'n soliede groen mosaïekvlak vorm. .
BLADPLANTE Meerjarige plante (meerjarige plante), laat blare in die herfs en herwin elke lente groei.
REGTE Vlak element van tuinbeplanning. Die grasperk is klein in vergelyking met 'n grasperk of groot parkensembles. Die grasperk kan gesny word of 'n natuurlike, ongeskonde grasbedekking hê.Dikwels ontwerp vir speel en ontspanning. Die vorm is gratis, skilderagtig. Dit is raadsaam om naby speeltuie en ontspanningsareas te reël, en dit kan ook 'n onafhanklike landskapsamestelling wees, soortgelyk aan 'n grasperk in die struktuur van die landskap.
LYUSTGAUZ - 'n tuinpaviljoen, soos 'n groot tuinhuis, gewoonlik met welige argitektoniese versiering. Die term is baie gebruik aan die begin van die 18de eeu. (byvoorbeeld, die lusthauses van die tweede Somertuin in Sint Petersburg is bekend).
MAURITAANSE REG 'N Tuinarea beplant met laaggroeiende smalblaargrasse en veldblomme. Die Moorse grasperk is nie geknip nie en benodig noukeurige onderhoud en natmaak. Die belangrikste verskeidenheid blomme in Sentraal-Rusland is papavers, papaver (escholzia), koringblomme, madeliefies, klokkies, ens.
MAURITAANSE TUIN Die prototipe van Spaanse tuine is die Moorse (Moslem) tuine, waar die belangrikste vormende element water is. 'N Dam in 'n Moorse tuin met 'n fontein (of sonder) met streng simmetriese vorms, is langs die as van die binneste reghoekige binnehof geleë, omring deur mure. Die omvang van plantegroei is klein as gevolg van die warm droë klimaat. Sommige plante is houerplante (sien houerplante).
KLEIN ARGITEKTUURVORMS In landskapontwerp is klein argitektoniese vorms die belangrikste dekoratiewe element wat die voorkoms van die tuin en die park vorm. Klein argitektoniese vorms sluit in beeldhouwerke, fonteine, kunsmatige reservoirs, vase, houers, pergola's, klein tuinpaviljoene, traliewerkmure, tuinmeubels, kaggels en ander kenmerke van tuin- en parkversiering.
KLEIN ARGITEKTUURVORMS Klein grootte tuinversieringselemente. Dit sluit in beelde, vase, blompotte, voetstukke, obeliske, bankies, sonwysers, voëldrinkers, traliewande, verskillende stutte vir klimplante (traliewerk), groot klippe, ens.
MANGAL (van Turks - mangaal) 'n Metaal- of keramiekhouer (meestal baksteen), afgevuur met steenkool. Sit voor om vleis op 'n oop vuur te kook. Gewoonlik geïnstalleer in oop, spesiaal aangewese areas in die tuin.
ARRAY - 'n groot element van 'n tuintjie-landskap, wat bestaan ​​uit parkvormende plantegroei (van 1-4 tot 'n aantal tientalle hektaar) met 'n oppervlakte van 80-150 vk.
GEDENKKOMPLEKS - die grondgebied waarop die monumentale argitektoniese strukture geleë is - mausole, panteons, beeldhougroepe, glorieryke en monumente wat gewy is aan uitstaande gebeurtenisse in die geskiedenis van die volk. Gewoonlik word dit opgelos as 'n park met 'n streng gereelde uitleg, insluitend groot parte, breë stegies. Bome met 'n huilende of piramidale kroon word dikwels gebruik (byvoorbeeld die Piskarevskoye-begraafplaas, die Veld van Mars, ens.).
BESTUUR - 'n huis om voëls aan te hou. In parke is dit nie net nuttig nie, maar ook dekoratief, gewoonlik aan die oewer van 'n reservoir.
MICROLANDSCAPE - 'n kunsmatig saamgestelde samestelling van groen ruimtes, organies geassosieer met die reliëf- en waterliggame. Die samestelling van aangelegde voorwerpe kan beskou word as 'n stelsel om mikrolandskappe agtereenvolgens oop te maak.
MIXBORDER (van die Engelse "mixed border") Mixborder kan die regte geometriese of onreëlmatige vorm hê. Die basiese beginsel om plante in grense te plaas, is tiers: as die rand eensydig is (vanaf een kant bekyk), word die hoogste plante langs die verste omtrek van die kyker geplaas. As die rand dubbelzijdig is, moet die hoogste plante in die middel van die samestelling geplaas word. Plante vir 'n blommengsel word gekies volgens die beginsel van blomkontinuïteit gedurende die lente-somer-herfsperiode. Die verskeidenheid blomplante bestaan ​​hoofsaaklik uit meerjarige plante (insluitend eenjarige plante).Daar is mengborders wat uit 'n gemengde verskeidenheid bestaan: sierstruike (bladwisselend, naald) met blomme of suiwer struik.
Meerjariges Plante wat hul vegetatiewe eienskappe vir 'n paar jaar behou as gevolg van die wortels wat in die grond oorwinter. Die voordele bo die somer is die volgende: die kultuur van meerjarige plante is eenvoudiger, want Somerhuisies benodig jaarlikse voorbereiding van blombeddings en die groei van saailinge in kweekhuise en kweekhuise. Voortplanting van meerjarige plante word gedoen deur die bosse eenvoudig te verdeel, wat dit moontlik maak om vinnig groot blomplante te verkry. Baie meerjarige plante het ondergrondse stamme of wortelstokke, waarmee hulle in breedte groei en nuwe lote vorm. Meerjariges wat 'n aantal jare gebruik word om blombeddings te versier, kan in die volgende groepe verdeel word: bloeiende meerjarige plante, bolagtige meerjarige plante, bladwisselende meerjariges, klimplante, meerjarige en matte meerjarige plante, nuttige sierplante, sierplante, waterplante.
MODULARRE TUIN - 'n tegniek vir die versiering van 'n blomtuin, 'n klein ruimte in 'n tuin of 'n fragment van 'n park, gebou op 'n geometriese stelsel van modules, wat met gereelde tussenposes herhaal word. Byvoorbeeld, vierkante wat met teëls langs die rande uitgelê is, met verskillende of eenvormige vullings (blomme, sierbome en struike, grasperk).
KLOSTERTUIN (uit Latyn - herbularius) In die Middeleeue is daar gereeld gereelde tuine opgerig binne die mure van kloosters, wat hoofsaaklik nutsdoeleindes bedien het, wat die inwoners van die klooster gevoed en genees het. Eintlik was daar beddens met groente en medisinale kruie. Klaarblyklik was een of ander gedeelte van die kloostertuin beset deur dekoratiewe plantsamestellings met godsdienstige simbole. 'N Onmisbare eienskap van hierdie komposisies was: 1) rose wat verband hou met die beeld van die Maagd Maria, 2) lelies - die aankondiging, 3) dorings - die lyding van Christus.
MONOSADS - tuine (roostuine, dahlia-tuine, sirengaria, ens.) waarin enige plant die voorste is.
VOORSTAND- EN NIE-FROSTVESTIGDE PLANTE In Sentraal-Rusland kan plante wat wintertemperature tot -25 ° C kan weerstaan, as rypbestand geklassifiseer word. Plante word as nie-rypbestand beskou, en die limiet vir winterrype is -5 "C.
GANGWAY 'N Element van die ontwerp van 'n kunsmatige of natuurlike reservoir. Die brûe kan konstruktief in die vorm van 'n klein slaapplek gemaak word. Dikwels, in die vorm van brûe, word die oorgang van oewer na oewer oor die oppervlak van vlak water uitgevoer in die vorm van platforms wat van hout en ander materiale gemaak is, wat afsonderlik op drempels in die water staan.
PAVING Kunsmatige harde tuinbedekking. Plaveisel-materiaal is baie uiteenlopend. As u plaveisel reël, is dit nodig om 'n fondament daaronder te rangskik, wat afhang van die erns van die plate, maar die dikte daarvan moet nie minder as 10 cm wees nie (vir alle soorte harde oppervlaktes).
SAGTE TUINBLAD Tipes bedekkings wat van materiale en harde natuurlike materiale gemaak word, word oorweeg (sien Hard Garden Covering). Dit sluit bedekkings in: gras, grasperk, verdigte grond, deklaag, ens. sagte en los materiaal.
STEL ORNAMENTELE VENNOOT Sien Lacy parterre
MUURTUIN - 'n dekoratiewe struktuur van gevoude klippe in die vorm van hellings, keermure. Groentegrond word tussen klippe in skeure verstop en sierplante (xerofiete, minder dikwels bewoners van nat rotse) word geplant.
BULK HILL (met m. ook Tumulus) Landskapselement van groot parksamestellings (hoofsaaklik landskap). Dikwels word die sogenaamde denkbeeldige graf, een of ander heldhaftige persoonlikheid, gesimboliseer.
Nimf - 'n ryk versierde koepelstruktuur met 'n swembad in die tuine van antieke Rome in Griekeland - 'n skaduryke grot met watertoestelle, omring deur 'n verskeidenheid plantegroei.
FOKKEN ALLEY Sien Bersot.
TUIN (uit Latyn - hortulus) 'n Tuin van kruie en groente. Die groentetuin, as 'n spesiaal toegewysde plek in tuine en parke, word die eerste keer in die eerste helfte van die 19de eeu deur V. Strabo beskryf in 'n gedig van 27 verse (die betekenis van die gedig is 'n dankbare en respekvolle blik op die Christelike beskawing. ). Die begrip "groentetuin" het iets gemeen met die konsep van 'n kloostertuin, wat in die Middeleeue vroeër in Europa teoreties en prakties vergestalt is.
ENKELE LANDINGS Soms kan u in die landskapteorie die term "lintwurmaanplantings" vind - lintwurms. Lintwurms is meer tipies vir skilderagtige landskapkomposisies. Groot enkelbome is veral goed in die oop gebied van wei. Die grootte van lintwurms is direk eweredig aan die grootte van die oop ruimte wat dit omring. Buiten groot tuinsamestellings, kan die lintwurm een ​​of 'n groep kruidagtige of blomplante wees.
AF - 'n plantasie wat grens aan bosveld, polle, groot boom- en struikgroepe langs die omtrek. Dit is 'n belangrike element in die samestelling van grasperke en weide. Vereis noukeurige seleksie en kombinasie van gesteentes om koloristiese effekte te skep, gladde oorgange van oop ruimtes na geslote.
Kweekhuis - 1) 'n parkstruktuur met een of meer sale wat ontwerp is vir die verbouing van sitrusvrugte en ander eksotiese plante. Kan dien as 'n wintertuin. 2) (van Frans - orangerie) 'n Verhitte kamer met glase, soms in die vorm van 'n vrystaande paviljoen in die tuin vir die kweek van plante wat nie buitenshuis oorwinter nie.
ORNAMENT (uit Latyn - оrnare - om te versier) In tuin- en parkontwerp beteken ornament gewoonlik blommekomposisies van kant (geborduurde) parterres, blombeddings, plat seremoniële komposisies van groot parkstrukture, sowel as ornamentele komposisies van dekoratiewe blare wat kontrasterende skep , genuanseerde of ander kombinasies met kleur, tekstuur, struktuur, meetkunde, ens.
VERLIGTING Die nagbeligting van 'n tuin of park kan verskil, afhangende van die vereistes van die operasie. Daar is basiese beligtingstegnieke: omtrek, interne uniform, langs die hoofweë, gekombineer, minimaal (suiwer utilitaristies). Daar is ook 'n aparte verligting van reservoirs. Tuinbeligtingstoestelle is hoofsaaklik uit drie soorte: vloerstaande, medium hoogte (
1m) en die sogenaamde vloerlampe. Op die fasades van geboue is daar ook lampe ingerig om die stoepe, ingange en trappe te verlig. Om veral skouspelagtige landskomposisies te belig, word kolligte gebruik, waarvan die ligging deur estetiese voordele bepaal word. Wanneer u 'n spreilig in 'n tuin of park plaas, moet u die skreiende effek daarvan in ag neem en dit op streng deurdagte plekke plaas.
DROOG Om veral vleilande te dreineer, is kanale en slote, damme en kunsmatige reservoirs uitgegrawe. Die Kuskovo-park in Moskou is 'n goeie voorbeeld van die dreinering van 'n lae, plat vleiland.
OOP RUIMTE LANDSKAP TUINE Die spesifiekheid van landskapsamestellings van landskapparke en tuine vereis dat daar oop ruimtes is. In landskapsamestellings word hulle voorgestel deur openings, grasperke, meestal versigtig afgewerk. Die oop ruimtes van aangelegde tuine bevat ook groot watermassas - damme, mere, ens.
PAVILJETUIN Bouwerk in 'n tuin of park. In historiese tuine is paviljoene gebou in die vorm van 'n rotonde, 'n grot, 'n kluisenaar, 'n Chinese pagode of 'n Chinese huis, 'n kweekhuis en verskillende geboue in argitektoniese style - Nederlandse, Gotiese huise, pseudo-Russiese hutte, ens. In moderne, mediumgrootte tuine is die tuinpaviljoen 'n prieel of somerhuis.
PALAESTRA - 'n gebou of oefenplek in antieke Griekeland.
PALISADE - 1) liggewig hout traliewerk.Geïnstalleer aan die rand van reghoekige of vierkantige boske 2) 'n Palisade gemaak van stompe wat in die grond begrawe is, word gebruik om die hange te anker.
PALMETTA - 'n gestileerde palmblaar, een van die dekoratiewe elemente van die tuinpartner.
PANDUS - 'n effens skuins vlak wat die trappe vervang.
PARADYS - 'n antieke Persiese tuin, waarvan die oorvloed van rose, fonteine ​​en reservoirs kenmerkend was.
PARAPET - 1) 'n lae muur wat dien as 'n heining vir terrasse, walle, trappe, steil hellings, paaie. 2) (van Italiaans - parapetto, van Grieks para - langs, naby en van Latynse pectus - kis) Omheining, tot 1 m hoog, gerangskik op plekke wat gevaarlik is om te val - op balkonne, terrasse, trappe. Die borstwering moet oor hoë keermure aangebring word.
DIE PARK - 'n uitgestrekte (gewoonlik meer as 10-15 hektaar) groen gebied, aangelê en kunstig ontwerp vir buitelugrekreasie. Die term het in die 18de eeu tot die Russiese taal deurgedring. uit Engeland en oorspronklik 'n natuurlike bos of 'n gedeelte bos met skilderagtige stegies, oop ruimtes, damme van vrye buitelyne, gazebo's, beeldhouwerke, ensovoorts, word tans parke beskou as die belangrikste element van die stadswye stelsel van landskap en ontspanning gesondheidsverbeterende, kulturele, opvoedkundige, estetiese, natuurbewaringsfunksies te verrig. Parke word volgens doel onderverdeel in kultuur- en ontspanningsparke, kinders, sport, stap, gedenkteken, parke-museums volgens ligging en gebruik deur die bevolking - stadswyd, distrik, voorstedelike uit die aard van die verligting van die gebied - vloedvlakte, kloof, hooglande, ens.
PARKSTRUKTUUR Parkstrukture sluit in kunsmatig opgerigte geboue en toestelle wat die samestelling versier: paviljoene, kunsmatige heuwels, damme, brûe, damme, pare, kanale, slote met versterkte oewers, kunsmatige reservoirs, groot beeldhougroepe, trappe, keermure, opritte, balustrades, ens. P.
PARTNER ENGELS - 'n soort klassieke tuinpartner, wat gekenmerk word deur 'n relatief eenvoudiger patroon gemaak met grasperk en sand, soms met blomme.
KANTDELING - 'n uitsig op 'n tuinpartner met 'n komplekse patroon gemaak van materiale, gewoonlik teen 'n agtergrond van sand. Tipies vir die bloeitydperk van klassieke tuinkuns aan die einde van die 17de en begin van die 18de eeu.
SET-ORNAMENTALE VENNOOT - 'n soort kantpartoer, gekombineer met die oppervlaktes van 'n grasperk, is die agtergrond gewoonlik teëls gebreekte.
VENNOOT - dekoratiewe samestelling op 'n horisontale (soms effens verlaagde) vlak, ontwerp as 'n oop ruimte wat versier is met 'n grasperk, blomtuin, dam, beeldhouwerk. Parterres is onderverdeel in blomme, grasperk en kant.
DEELTUIN - 'n gewone tuin wat oorheers word deur grasperke, blombeddings en damme. Bome en struike is gewoonlik geleë, maar die omtrek van polle en blombeddings, plante word gereeld geknip, hulle kry die vorm van 'n bal, kubus, vierkant, ens.
STOEP ( van Italiaans - patio) 1) Hierdie element is tipies vir lande met warm klimaat. As 'n reël is dit 'n oop ruimte wat omring word deur die mure van 'n gebou, dikwels met 'n dam, 'n fontein, 'n rusplek. Tans word die patio 'n beplanningsruimte genoem, soms omhein met twee en drie mure. 2) die binnehof van 'n residensiële gebou is verbind aan die binnekant van geboue en bevat elemente soos 'n fontein, 'n sierbad, klipplaveisel, ens.
LANDLIKE (uit Frans — betaal salie) 'n Fragment van die natuur, ruimte gesien vanaf 'n sekere punt. Die getransformeerde natuurlike landskap is 'n landskapslandskap wat volgens die spesifieke ontwerp van die natuur gemaak word, wat verskillende sensasies en stemmings oproep. Landskappe word in soorte verdeel (sien standpunte, byvoorbeeld - Belle Vue), kleiner in die ruimte.Die basis vir 'n suksesvolle blootstelling van die hele landskap as geheel hang af van die suksesvolle keuse van standpunte in die beplanningstelsel van die samestelling.
LANDSKAPBEPLANNING - 'n tegniek in tuinboukuns, wat ontstaan ​​het in die ou tuine van China en Japan, wat ontwikkel is in Engeland, Frankryk, Rusland en ander lande van die 18de tot 19de eeu, word gekenmerk deur die skilderagtige groepe bome wat op glade en grasperke geplaas word, kronkelend paaie, gratis buitelyne van reservoirs, waterlope, behoud (of nabootsing) van die natuurlike, landelike karakter van die gebied.
LANDSKAPPARK - 'n park (of 'n gedeelte daarvan) om te wandel en na beelde van die natuur te kyk. Dit word gekenmerk deur die vrye ordening van paaie, stegies en ander beplanningselemente, wat gewoonlik groot reservoirs, weide, bosse insluit wat in 'n sekere ruimtelike stelsel georganiseer is. Baie paleis- en landgoedparke (Pavlovsk, Gatchina, Tsaritsyno), arboretums (Trostyanets, ens.) Kan as landskappe geklassifiseer word.
Pergola - 1) 'n tuin- en parkgebou, bestaande uit een of twee rye kolomme, rakke, wat 'n horisontale roosterstruktuur verstrengel met wingerdstokke ondersteun. Trek aan die ingang van die tuin, bokant 'n gedeelte van die stegie, ens. 2) (van Italiaans - pergola) Pergola is 'n dekoratiewe tuinpaviljoen wat dikwels gebruik word vir ontspanning en beskerming teen die son. Struktureel verskil van die gazebo in die afwesigheid van 'n soliede dak. Die materiaal van die pergola is roosterstrukture. Die dak is ook latte. Klimplante, geplant langs die pergola, klim na die dak, bedek die mure en oorvleuel die pergola met groen en blomme.
PERISTYLE - 'n binnehof met 'n swembad, 'n fontein en 'n blomtuin, omring deur 'n kolonnade, word gekenmerk deur sy gereelde samestelling en afsondering. In antieke Rome is die mure van die peristyl dikwels met parklandskappe geverf om 'n illusieuse ruimte te skep.
PETROLEUMPLANTE Plante met twee of meer blomme in die blaarkleur.
PILONS - monumentale fondamente of kolomme by die ingang van die park, in die sentrale plein en op ander plegtige plekke.
BEPLANNING Die hoofstruktuur van die meesterplan vir landskapsamestelling. In die eerste fase moet u die vorm geometries (normaal), skilderagtig, gekombineerd, abstrak, eklekties kies, en dan, afhangend van die struktuur en styl van die ontwerp, voortgaan met die gedetailleerde verdere ontwikkeling van die projek. BEPLANNINGSSTRUKTUUR Sien Uitleg
PLANTBAND - blomraamwerk van die tuinpartner.
VLAKKOMPOSISIE Die belangrikste beplanningsoplossing van die algemene plan. Die aanvanklike elemente van 'n plat landskapsamestelling in 'n geometriese styl is eenvoudige vlak figure: 'n driehoek, vierkant, reghoek, sirkel, ovaal, seshoek, agthoek. Die landskapsamestelling, opgelos in 'n vrye uitleg, word gevorm deur vliegtuie begrens deur gladde geboë lyne.
VLAKE LANDSKAPELEMENTE Planêre beplanningselemente is die belangrikste elemente in die ontwikkeling van die meesterplan, van 'n voorlopige bestemmingskets tot 'n voltooide landskapsamestelling. Vlak elemente sluit oop ruimtes van wei, grasperke, speelgronde, plaveisel, blombeddings, reservoirs, d.w.s. alle elemente van die onderste vlak van die komposisie.
REITERASIE Herhaling in 'n komposisie is een van die komponente van die algehele oplossing. Dit is soortgelyk aan die ritme, waar die basis van die vorm bestaan ​​uit afwisselende (minstens drie) elemente wat op 'n gelyke afstand van mekaar gespasieer is. In 'n landskapoplossing kan die basis van herhaling simmetriese elemente bestaan, twee of meer identiese soortgelyke komposisies, wat mekaar agter mekaar volg of met 'n sekere interval.
KEERMUUR As 'n reël is 'n muur van natuurlike of kunsmatige klip wat 'n terras op 'n natuurlike helling ondersteun. Die keermuur is tipies vir terreintuine.As die muur hoog is (meer as 30 cm), is dit nodig om op een of meer van sy plekke 'n leer of oprit te rangskik.
VOËLDRINKER 'N Vrystaande klein argitektoniese vorm in die tuin, gemaak in die vorm van 'n vlak houer, waar dit nodig is om voortdurend water by te voeg.
POSTAMENT (uit Latyn - postamentum) Staan, voet, kolom wat as basis dien vir die monument. Kan van enige materiaal gemaak word. In die tuine van die era van klassisisme was die aanwesigheid van 'n groot aantal standbeelde en monumente verpligtend (mitologiese en historiese helde, prominente figure, ens.). Soms kan een voetstuk, byvoorbeeld in die vorm van 'n kolomfragment, 'n taamlike sterk estetiese element wees van die landskapontwerp van 'n tuin as 'n klein argitektoniese vorm.
GEHEIME TUIN (van Italiaans - giardino segreto) Gewoonlik langs die slaapkamers of persoonlike woonstelle van 'n paleis of kasteel. Soms het hy hom in afgesonderde dele van die tuin gaan vestig, of op plekke wat moeilik moeilik was om dadelik raak te sien. Dikwels omring deur geknipte bosse of mure. Die verborge tuin is tipies van die tuine van die Italiaanse Renaissance.
DIE GROND Die boonste laag van die aardkors. Noodsaaklike voedingstof vir die groei van plante. Die boonste, voedsaamste grondlaag is relatief klein (in die middel van Rusland)
50 cm. Wanneer die gebied aangelê word, moet hierdie laag apart van die onvrugbare grond (klei, sand) geberg word en dan na afloop van die bouwerk gebruik word vir die rangskikking van blombeddings, grasperke en aanplantings.
DEKKINGSPLANTE - dit is hoofsaaklik laaggroeiende en wortelwortels pragtige blom- en bladwisselende dekoratiewe meerjarige plante, wat gewoonlik gebruik word vir blom- en dekoratiewe versiering in gebiede met uiterste groeitoestande: op sanderige, klippies en klipperige gronde op sonnige uitstallings of in skaduryke toestande, op alpiese heuwels, rotse en ander gebiede.
PRATO - 'n openbare park van die Middeleeue buite die stadsmure in die vorm van 'n groot weide met stegies, plasse vir ontspanning en speletjies.
PRAGTIGE UITSIG (uit Engels - belt walk from Italian - belvedere uit Frans - belle vue) In al hierdie terme beteken die hoofkonsep - "mooi" 'n skouspelagtige visuele aksent, in enige landskapskomposisie. Belvedere - 'n pragtige uitsig - spesiaal geselekteerde punte in die park, direk in die tuin self, of byvoorbeeld op die balkon van 'n huis, waaruit die skouspelagtigste uitsig oor die landskapskomposisie oopgemaak word.
TUINKOOK 'N Opelugkombuis met 'n kaggel, gewoonlik in 'n sitarea. Tegnies is hierdie area toegerus met 'n groot aantal verskillende elemente: geplaveide of ongeplaveide area, tuinmeubels, luifels, afdakke, ens. Die kaggel is 'n kaggel (vreugdevuur), 'n draagbare of stilstaande rooster, wat ook 'n braai, 'n kaggel, 'n stoof genoem word.
NATUURLIKE LANDSKAP Daar is vyf hooflandskapkomponente: die aardkors, lug, water, plantegroei en natuurlewe. Die mens (as die sesde element) in hierdie lys speel ook 'n belangrike rol in die vorming van 'n antropogene (dws getransformeerde) landskap.
PROPORSIES (van die Latynse proporsionaliteit - 'n sekere verhouding van dele tot mekaar) Die bekendste proporsionele verhouding is die "goue verhouding". Die teorie oor proporsies het sy oorsprong in antieke Griekeland, en het toe gedurende die Renaissance groot ontwikkeling gekry. In landskapsamestellings moet enige beplanningselemente in 'n streng proporsionele verhouding wees.
PSEUDOGOTIKA - 'n artistieke styl, 'n soort romantiek wat aan die einde van die 18de en begin van die 19de eeu in Europa versprei het. Beïnvloed die argitektuur van parkstrukture wat Middeleeuse Gotiese geboue nageboots het - kastele, vestings, ens. (Byvoorbeeld in die Alexanderpark in Poesjkin, in Alupka).In Rusland het dit spesifieke kenmerke verkry onder die invloed van die Oud-Russiese argitektuur (in die park in Tsaritsyn, ens.).
RABATKA - 'n blomtuin in die vorm van 'n smal strook langs die stegie, die paadjie word gereël deur 'n meerry-aanplanting van een of meer soorte eenjarige blomplante. Breedte van 40-50 cm tot 3 m.
PLANTELEMENT By die ontwerp en konstruksie van landskapvoorwerpe is die vegetatiewe element van die landskap die hoofkenmerk wat die landskapsamestelling kenmerk vanweë konstante verandering oor tyd. Al die beroemde landskapskomposisies is deur die outeurs tot in die fynste besonderhede uitgevoer (sien byvoorbeeld Pavlovsky-park naby Sint-Petersburg en Versailles-park naby Parys).
REDINA - 'n parkmassief met 'n lae vertikale sluiting, wat kenmerkend is dat daar geen onderbos is nie. Hiermee kan u diep perspektiewe skep.
ROV 'N Depressie het in die grond gegrawe van 'n lang stuk. In landskapsamestellings is 'n grag gereeld langs die omtrek van die terrein gerangskik, veral in situasies waar die grondwatervlak hoog was, om die terrein gedeeltelik te dreineer. In landskapsamestelling het die grag dikwels die karakter van 'n dekoratiewe element (sien die term "ah-ah").
ROOS VAN WIND 'N Grafiek wat die verspreiding van die voorkomsfrekwensie van verskillende windrigtings op 'n gegewe plek op die Aarde of die waardes van die gemiddelde en maksimum windspoed vir 'n maand, seisoen, jaar, ens. Dit is van groot belang wanneer u verskillende dele van die tuin ontwerp.
ROSETUIN - 1) 'n versameling of versieringsarea (deel van 'n park, tuin) wat bedoel is om verskillende soorte en variëteite rose te kweek en uit te stal 2) ruigtes wilde rose
ROCARIUS Rotsagtige landskapsamestelling, gewoonlik plat (teenoor 'n alpiene glybaan). Kan bestaan ​​uit rotse, granietskyfies en ander klipmateriaal, dikwels met die insluiting van 'n verskeidenheid plantegroei.
ROCOCO (van Frans - rocaille) In gewone Frans en later in Engelse tuine.
ROMANTIESE TUIN Die semantiek van so 'n tuin impliseer enige gebrek aan nut. So 'n tuin moet die idee dra van nuttelose oordenking. Beplanning en landskap-romantiese tuin trek veral na Italiaanse villas van die 17de - 173de eeu, met hul inherente elemente - trappe, beeldhouwerke, plaveisels met 'n digte plant met pragtige bloeiende en geurige plante, eensaamheid, dekoratiewe damme en fonteine.
ROTUNDA Buite tuin paviljoen. Die ontwerp van die rotonde is 'n ronde sokkel met 'n ewe aantal kolomme rondom die omtrek wat die koepeldak ondersteun.
GROEF 'N Stel plantasies wat homogeen is in samestelling en ouderdom, wat 'n skikking vorm (berke, eike, denne, ens.). Wanneer u hierdie vorm van aanplantings kunsmatig skep, moet u die natuurlike aard van die plasing van bome nakom en die ras kies volgens die grond en klimaatstoestande.
RUIN Soms het die argitek in parke in landskapstyl die taak gekry om die struktuur van die park die voorkoms te gee van 'n struktuur wat lank reeds bestaan ​​het wat reeds deur die tyd vernietig is. Gewoonlik was dit klipstrukture wat in die vorm van verskillende argitektuurstyle gemaak is. Onmiddellik na die bou daarvan het hierdie strukture gelyk asof dit vernietig is.
RUSSIESE STYL In Rusland is die Russiese styl in die 18de-19de eeu in herehuis-komposisies hoofsaaklik ontleen aan die landskaptegnieke van Wes-Europese tuine in Engeland, Frankryk en Duitsland. Op die oomblik kan 'n mens in Rusland van die Russiese styl praat as byna volledige eklektisisme, d.w.s. verskillende style in een ruimte te meng.
MODERNE TUIN U kan 'n tuin styl in die Art Nouveau-styl van die vroeë 20ste eeu deur die toepaslike uitleg te voltooi - die lyne van die paadjies moet glad, geboë, skoon en helder wees. Daar mag nie baie plante wees nie, maar wingerde word verkies.Klein argitektoniese vorms in die tuin van die toepaslike styl, verkieslik gemaak van metaal en hout.
DAKTUIN Een van die elemente van 'n reeks buitekamers wat u toelaat om 'n deel van die lewensfunksies van iemand buite die binneland oor te dra. Daktuine word baie warm op sonnige somersdae. Hierdie omstandighede verminder die reeks plante baie. Die bevriesing van die winter kan ook 'n bedreiging vir die organisasie van 'n daktuin wees. In lande met warm klimaat word die organisering van daktuine wydverspreid. Daktuine kan groot wees (tot 'n paar honderd vierkante meter) of so klein soos die grootte van die gebou.
TUIN VAN DEURLOPENDE BLOM - 'n spesiaal aangewese area in 'n park of botaniese tuin, waar plante gerangskik word - kruidagtige meerjarige plante, struike, bome, gekies volgens die blomtyd deur die jaar.
TUIN 'N Tuin is 'n stuk grond beplant met bome, bosse, blomme. DS Likhachev het een van die beste eienskappe van die tuin gegee: 'n Tuin is 'n poging om 'n ideale wêreld van menseverhoudinge met die natuur te skep. ' Die tuin is in die Christelike en die Moslem-wêreld aangebied as 'n paradys op aarde, "Eden".
TUINVOORSIENING Element van landskapontwerp. Tipies vir versiering, stilering van 'n tuin in 'n plattelandse gees: gieters, waentjies, kruiwaens, emmers, ens. die verskillende eienskappe van tuinmaak.
TUINPAVILJOEN Die tuinpaviljoene bevat argitektoniese strukture wat in verskillende style gemaak is. Tipies vir groot tuine (byvoorbeeld Versailles, Pavlovsky Park, Tsaritsyno). Die tuinpaviljoen is bedoel vir ontspanning in die tuin; dit kan in die vorm van 'n gebou gemaak word ter ere van 'n belangrike gebeurtenis of 'n mitologiese of historiese persoon.
HARTE CHINAMPAS - die drywende tuin van Mexiko, 'n klein eilandjie met boomtakke en riete, op die oppervlak waarvan die aarde gegiet is en verskillende plante gekweek is.
SEMIRAMIS TUINE Een van die sewe wonders van die wêreld. Die hangende tuine van Babilon was blykbaar die eerste beeld van 'daktuine' waar baie vorms van plante verbou is. In die warm klimaat van Afrika, vir sulke tye duisende jare, was sulke tuine werklik 'n uitstekende stuk landskapkuns.
TUINBLOMSALONE Vir die eerste keer het 'n tuin- en blommesalon of 'n tuinviering as 'n afsonderlike georganiseerde tentoonstelling van die prestasies van tuin- en blomme in 1829 in Engeland op die landgoed Cheswick plaasgevind. Sedert daardie tyd duur die tradisie om sulke uitstallings te organiseer, jaarliks ​​in Engeland en in baie ander lande ter wêreld voort.
VILLAGE TUIN Wanneer u 'n landelike tuin reël, moet dit in sones verdeel word: 'n voortuin, 'n groentetuin, 'n blomtuin, 'n tuin met vrugtebome en struike, 'n ekonomiese sone. Die voorkoms van 'n landelike tuin moet pretensieloos, natuurlik wees. Die verskeidenheid plante is die eenvoudigste, bestaande uit gewasse wat nie moeilik versorg kan word nie. Dit is belangrik om landelike huishoudelike voorwerpe en tuingereedskap as klein argitektoniese vorms te gebruik.
SIMBOLE VAN DIE TUIN Om 'n sekere karakter aan die komposisie te gee met behulp van sekere elemente wat 'n spesifieke semantiese tekenfunksie dra. As ons oor die simboliek van die tuin praat, kan u impliseer dat 'n literêre, mitologiese, mistieke, godsdienstige of ander betekenis meestal in een of ander element van die landskap ingebed is.
SIMMETRIE 'N Gereedskap wat die integriteit van die volumetriese-ruimtelike samestelling verseker. Simmetrie is die reëlmatigheid van die rangskikking van gelyke dele van 'n volumetries-ruimtelike vorm in verhouding tot mekaar. Simmetrie in landskapontwerp impliseer 'n spieëlrangskikking van beplanningselemente relatief tot 'n sekere as. 'N Opvallende voorbeeld van simmetrie is die klassieke tuine van die Barok-era (Versailles). (Sien gewone tuine, gewone styl).
SITUASIEPLAN Nodig wanneer 'n algemene plan ontwikkel word.In die situasieplan word die grense van die perseel met bestaande geboue, bome en struike, paaie en kommunikasie op 'n skaal gemerk. Ook op die situasieplan met behulp van kontoere ('n voorwaardelike deel van die natuurlike reliëf in gelyke vertikale segmente, wat op die plan uitgebeeld word in die vorm van golwende lyne met getalle (punte) wat die hoogte van die terreinreliëf ten opsigte van nul aandui, dws die vlak van die Oossee (vir Rusland).
SCANZENE - 'n opelugmuseum wat etnografiese monumente uit verskillende streke van die streek bevat, hoofsaaklik monumente van volkshoutargitektuur.
MODERNE MODERNE (STYL) Die basis vir die uitleg van so 'n tuin is duidelikheid en bondigheid. Die oop en besette ruimtes hier moet streng voldoen. Wat hang af van die kwaliteit van die uitleg. Die teenwoordigheid van 'n parterre-grasperk en klip- of betegelde plaveisel is verpligtend. Blombeddings bestaan ​​uit plante van dieselfde spesie, lakonies in groepe gerangskik.
TAPEWORM (Kyk ook solitêre aanplantings) 'n Eenmalige plant in 'n landskapsamestelling is 'n eensame plant, gewoonlik groot, lank. Byvoorbeeld, een ou groot boom wat in 'n oop ruimte groei en deur niks belemmer word nie, kan 'n lintwurm genoem word. 'N Lintwurm is ook 'n plant wat die visuele middelpunt van 'n landskapsamestelling is, vanweë sy uiterlike kenmerke, byvoorbeeld hoogte of vorm.
SUNDIAAL Klein argitektoniese vorm in die tuin. Die vereiste vir 'n sonwyser in die tuin is 'n oop, onbeskadigde plek. Stilisties kan dit bykans in enige landskapsamestelling pas.
SONLIEFDE PLANTE Vir droë en sonnige gebiede word die keuse hoofsaaklik verteenwoordig deur plante uit lande met warm en droë klimaat. Dikwels het die blare van sulke plante wasagtige blare of dorings, wat niks anders is as gemodifiseerde blare (vetplante) nie. Daar is ook kruidagtige plante wat goed aangepas is vir die klimaat in Sentraal-Rusland. 'N Opvallende voorbeeld is sonneblom. Die assortiment word gekies volgens verwysingsliteratuur.
AFKOMSTE NA WATER Die vorm en ontwerp van die afdaling na die water hang grootliks af van die tuinstyl. 'N Romantiese komposisie kan byvoorbeeld uitgevoer word in 'n natuurlike landskapstyl wat natuurlike landskapvorms soos vleilande, wilde kusplante en dies meer bewaar. Vir 'n komposisie wat in 'n klassieke styl opgelos word, sou dit meer gepas wees om die afkoms na die water in streng geometriese vorms of in die vorm van stiliserende besonderhede en elemente van 'n bepaalde historiese era (Rococo, Baroque, Classicism) te rangskik.
MEDITERRANEAN TUIN U kan 'n klein area soos 'n Mediterreense tuin styliseer, verkieslik toe - minstens aan die een kant met 'n muur wat wit geverf is. Die plaveisel is van baksteen of ander terracottakleur. 'N Groot aantal keramiekhouers vir Mediterreense plante en vetplante gee die tuin 'n gepaste voorkoms.
PERSONEEL - figure van mense, klein genre-tonele, bekendgestel in die samestelling van die landskappark om te laat herleef.
VLOEIENDE PLANTE Plante wat lang lote vorm, soos lianas, het geen aanpassing vir vertikale groei nie. Dus word 'n digte grondbedekking gevorm van hierdie plante, wat die groei van onkruid dikwels onderdruk. Daar is son-liefdevolle en skadu-verdraagsame droogtebestande en vogtige plante. Hul lys word wyd in die naslaanliteratuur aangebied.
MURE Die vertikale vertoon van 'n leë muur van 'n heining of 'n gebou in 'n tuin met 'n horisontale oop ruimte van 'n grasperk, 'n grasperk, skep 'n sterk volume-ruimtelike kontras in die tuin. Dit moet altyd in ag geneem word by die beplanning van 'n tuin, veral as u 'n volumetriese landskapsamestelling oplos. 'N Leë muur kan die ruimte wees om 'n interessante klimplant te vertoon.'N Hoë leë muur (veral heinings) moet met aanplantings versier word: dit kan ritmiese rye of groepe naaldbome, bladwisselende, lang blomme, lianas wees. 'N Lae muur van 'n leë heining, ongeveer op die vlak van 'n gewone kelder, kan met houerplante versier word. Die keermuur, vaardig uit klippe gelê, is een van die opvallende elemente van die tuinontwerp.
STYLE As u oor die style van landskapargitektuur praat, moet u eerstens onthou dat dit tans amper onmoontlik is om 'n tuin in 'n spesifieke styl in stand te hou. Daarom kan ons hier slegs praat oor stilisering vir 'n sekere historiese era en soorte tuine. Die stabiele konsepte van tuine in die onderstaande style verwys na Engelse landskapsparke (die era van klassisisme, romantiek, Victoriaans), na die Franse gewone park van die barokke, rokoko's, klassieke tydperke. Die kloostertuine van Europa in die Middeleeue kan as suiwer van styl beskou word. 'N Klein tuin kan in Japannese styl gedoen word, hoewel hierdie estetika nie so tipies vir Rusland is nie. Tans het die stilisering van tuine die volgende hooftendense: romantiese tuin Art Nouveau tuin Mediterreense tuin moderne Art Nouveau Nederlandse tuin Spaanse tuin land tuin tuin tuin stad tuin.
SUBTROPIESE SAMESTELLINGS Samestelling van plante wat hoofsaaklik uit die Mediterreense lande kom. In die klimaat van die middelste sone word hierdie nie-rypbestande plante uitgestal as houerplante in tuinsamestellings, hoofsaaklik na die Spaanse en Mediterreense tuin.
SKADUPLANTE EN SKADUPLANTE Plante wat aanbeveel word om in skaduryke tuine geplant te word in bosagtige gebiede wat deur bome en struike in die skadu gestel word. Die algemeenste soort sulke plante is varings. Daar is 'n groot aantal plante met dieselfde botaniese kenmerke, waaroor u genoeg inligting in die naslaanliteratuur kan vind.
SKADUTUIN Een van die variëteite van 'n siertuin. 'N skaduryke tuin is 'n ruimte, waarvan die grootste gedeelte van die dag, amper die hele dag, in die skaduwee gevorm word deur diggroeiende hoë bome en struike. Dit kan ook 'n tuintjie in die skaduwee van die huis wees as die perseel in die noorde geleë is. Dit word aanbeveel om skaduwee-liefdevolle en skadu-verdraagsame kruidagtige plante te plant.
Kweekhuis, kweekhuis 'N Klein kweekhuis, 'n losstaande struktuur in die tuin met geglasuurde of filmwande en 'n dak vir die verbouing van termofiele plante en saailinge.
TERRAS (van Frans - terrasse) 'n Platform wat bo grondvlak verhef is. 'N Bedekte uitbreiding van 'n huis word ook 'n terras genoem. In landskapontwerp is die terrasvorming van die gebied met die organisering van keermure relevant vir natuurlike hange. Die hellingterras is 'n horisontale area wat begrens word deur vertikale keermure. 'N Groot aantal terrasse lyk soos 'n trap op 'n natuurlike helling.
TOPIARY HAIRCUT (uit Latyn - topiary - die kuns om bome te krul) Vir die eerste keer word so 'n kapsel beskryf in 'n traktaat deur Plinius die Ouere. Topiersny was veral wydverspreid in die tuine van die Renaissance en Barok, toe bizarre en gesofistikeerde vorms aan die krone van bome gegee is. In moderne landskapsontwerp verloor topierkapsel ook nie sy relevansie nie.
TOPIARY KUNS - die kuns van krullerige skeer van bome en struike, wat in die oudheid ontstaan ​​het, wat geometriese en fantastiese vorms gee (byvoorbeeld diere, argitektoniese strukture, ens.). Gebruik byvoorbeeld laurier edel, biota, liguster en ander plante met 'n klein tekstuur van die kroon, goed verdra kapsel.
KRUIEPLANTE Kruieplante, waarin die bogrondse deel in die herfs afsterf en in die lente hervat word.
KRUIDE-DEEL Sien Engelse parterre
SPOOR - 1) 'n ligte houtrooster of 'n deurwerk van ander materiale wat gebruik word as raamwerk vir klimplante. 2) (van die Franse traliewerk - traliewerk, traliewerk) Roosterstrukture, gewoonlik langs paaie. Hulle is gemaak van dwars-afgesette rels. Dit was dikwels 'n verbindingselement tussen die paviljoene van die park. D'Argenville gebruik so 'n tegniek soos 'Berceau de trelliage' (Berceau de trelliage) in die park van Versailles, wat 'n kombinasie van twee strukture aandui: bersot en traliewerk (traliewand).
TUMULUS (uit Latyn - tumulus) (Sien ook Bulk Hill) 'n Kunsmatige heuwel in die klassieke oudheid. In landskapstuine is dit gebruik om 'n sentimentele karakter aan die landskapsamestelling te gee (byvoorbeeld die heuwel van die Branitz-park). Soms word so 'n struktuur 'eensame graf' genoem, 'heldegraf'.
TUNEL 'N Geboë gang, dig toegemaak met krulgroen, van die tipe "bersot". Simuleer 'n donker ondergrondse of onderwater gegrawe gang. Dit is belangrik om klein tonneltjies in speelgronde te rangskik.
NODE TUIN ("KNOP") Een van die variëteite van parterres. Die patrone word gevorm deur lae gesnyde struike, geweef in die vorm van 'n Keltiese ornament, soortgelyk aan gebreide ('vlegsels', 'challah', ens.). Die spasies tussen die patrone is gevul met blomplante, sand, gruis, gebreekte steenkool.
ESTATE (ESTATE) 'N Gebalanseerde kompleks vir woonbuurte in die voorstede, wat die volgende elemente ingesluit het: argitektonies - 'n huis, bykamers, buitegeboue en dekoratiewe landskapsgeboue - 'n tuin, 'n groentetuin, blombeddings, as die landgoed groot is - wei vir landbou- en veedoeleindes.
FONTEIN (Italiaanse fontana, uit Lat. Fons, fontis - bron, sleutel) - 'n struktuur wat dien as basis of raam vir waterstrale wat opklop of afloop. Aanvanklik is fonteine ​​hoofsaaklik net as 'n bron van drinkwater gebou. Toe word die kombinasie van bewegende water met argitektuur, beeldhouwerk en groen ruimtes een van die middele om verskillende oplossings in die tuinboukuns te skep. Fonteine ​​was 'n gunsteling versiering van stadsplein in antieke, Middeleeuse Wes-Europese stede, in die lande van die Nabye en Midde-Ooste, in Indië. In die 16-18 eeue. het groot stelsels fonteine ​​in villas en paleis- en parkkomplekse geskep. Moderne fonteine ​​het 'n dekoratiewe karakter, wat in die aand deur elektriese beligting en musiek versterk word.
DIE VORM Die vorm in die volumetries-ruimtelike samestelling word gekenmerk deur kategorieë soos massiwiteit, tekstuur, tekstuur, struktuur, kleur. 'N Stel tegnieke en figuurlike middele van 'n kunswerk. In landskapontwerp is byna al sy elemente, van die vorm van die werf, eindig met sy kleinste besonderhede, belangrik in die sin van die konsep van vorm. Die aanvanklike elemente van die volumetriese-ruimtelike samestelling is eenvoudige vorms: 'n bal, 'n kubus, 'n keël, 'n silinder, 'n parallelepiped. Hierdie vorms is struktureel monolities.
FORMELE BEPLANNING Inherent in meetkundige (gewone) tuine. In die teorieë van moderne Wes-Europese outeurs op die gebied van landskapontwerp word formele beplanning die beplanningsoplossing van die gebied in geometriese vorme genoem, voorgestel in die vorm van reghoeke, seshoeke, agtagone, sirkels, sowel as alle elemente wat in strukture opgelos word. van simmetrie.
FORMELE VERFBEGINSEL Hierdie beginsel is gebaseer op die keuse van 'n verskeidenheid nuwe aanplantings. Dit is kenmerkend van groot parke en bosparke op grond van botaniese verenigbaarheid, wat nie geïsoleer moet word van die reliëf en water nie.
FRANSE GEREELDE PARK Sien Meetkundige Tuin
CHAOS - 'n wanordelike hoop wilde rotse, groot rotse. In romantiese parke van die 18de tot 19de eeu.die afgrond gesimboliseer, die aanvanklike toestand van die materiële wêreld, waaruit alles wat bestaan ​​(byvoorbeeld Groot en Klein chaos in Alupka Park).
BLOM Landskapsfragmente in die tuin bestaan ​​hoofsaaklik uit slegs blomplante. Dit sluit in: blombeddings, grense (blom).
BLOMREËLINGS Blommerangskikkings - dekoratiewe versiering met blomme en blomme van 'n voorwerp. Byvoorbeeld, in die antieke Griekeland - versiering van mitologiese beelde met kranse. In moderne ontwerp - versiering van die ingang na die gebou ter ere van die feestelike geleentheid met blomkranse, kranse en ruikers, versiering van die traliewande van die paviljoen in die park met kunsmatige klimplante, ens.
SUIWER GROEPE 'N Stel plante in 'n landskapsamestelling wat tot dieselfde spesie of familie behoort (sien byvoorbeeld Rozenkrans).
TEMPLAAT In landskapontwerp word sjablone gebruik as u 'n tuin vir plat komposisies uitlê. Meestal word die sjabloon gebruik as u dekoratiewe komposisies soos kantpartre afbreek. Die elemente van die partoer word op papier of karton in volle grootte geteken, en dan, met behulp van verskillende tegnieke, na die grondvlak oorgedra (noukeurig voorberei).
SHINUAZRI (van die Franse chinoiserie - "china") Sedert die 18de eeu het Chinese goedere na Europa begin vloei. Die estetika van die Ooste word geassosieer met 'n vreugdevolle en ligte persepsie van die wêreld. In die 18de eeu is hierdie estetika in die Rococo-kuns geïntegreer, eers in Frankryk, Engeland, daarna in Duitsland. Chinese paviljoene en pagodes, sowel as klein argitektoniese vorms van die tuin, was veral gewild in landskaptuine.
TRELLIS In landskapkuns is 'n traliewerk 'n ry bosse of bome, noodwendig afgewerk, dig geplant en vorm 'n digte muur langs die stegies en paaie van die park. Oorspronklik is die buitekant van die bosket die tapisserie genoem.
STAMBEL - blaarlose en takvrye deel van die stam van die wortelhalsband tot by die eerste skeletvertakking van die kroon. Gewoonlik word standaardbome gevorm vir stegies of as lintwurms.
STEMPELVORM Dit word gekenmerk deur die aansluiting (enting) op een stam van twee soorte plante - 'n boom en 'n bos. In landskapsamestellings is dit baie dekoratief, kan dit die rol speel van 'n monsterplant, byvoorbeeld 'n standaardroos, bokwilg, steenvrugte, ens.
EXOTARIUM - 'n gedeelte van 'n tuin of park waar 'n tydelike oop samestelling van tropiese eksotiese plante uit die kweekhuisversameling geskep word.
EKSOTIESE PLANTE (van die Griekse exotikos - ekstern) Plante gebring uit lande ver van die gebied waar hulle tans verbou word. Plante met veral ongewone vorms, botaniese kenmerke en maniere om dit te versorg, kan eksoties genoem word. Byvoorbeeld, vir die Afrika-kontinent sal 'n eksotiese plant 'n appelboom wees.
PARTE'S ORNAMENTELEMENTE Sien Lacy parterre
ERFENIS - 'n gebou wat kenmerkend is van die era van die ontwikkeling van tuin- en park- en paleiskuns van die 17de tot 18de eeu. Dit verteenwoordig 'n argitektoniese gebou in die diepte van die park, ver van die paleis, die hoofhuis van die landgoed en bedoel afgesonderde ontspanning en refleksie. asook die versameling, demonstrasie van versamelings, die organisering van konserte, ens. Die oorspronklike betekenis van die term is die habitat van 'n kluisenaar.
ESPLANADA is 'n wye onontwikkelde ruimte voor openbare geboue op pleine, in groot parke. Op die esplanade is parterres, wye stegies met fonteine ​​en beeldhouwerke gerangskik.
ETNOGRAFIESE TUINE (van die Griekse etnos - stam) Die etnografiese tuin kan 'n voorbeeld wees van die stilisering van tuinontwerp, aangebied in die vorm van versiering en oplossing van die tuinruimte in etnografiese vorms (in die vorm van plante en voorwerpe van die alledaagse omgewing) van verskillende volke van die aarde, wat die lewenswyse, gebruike, materiële, sosiale en geestelike kultuur weerspieël.
EPHEMERIS - tydelike ligstrukture in parke van die 18de eeu, ontwerp vir 'n illusie of vlugtige effek (byvoorbeeld 'n tent wat 'n klipstruktuur uitbeeld, 'n voetbrug gemaak van lewende bome, ens.).
JAPANSE TUIN - 'n tradisionele tuinwerk, wat kenmerkend is van simboliese reproduksie van die natuur in klein ruimtes, fyn uitwerking van besonderhede, wat 'n sekere toestand van nadenke vir die besoeker skep. Vir Europese landskapontwerp (as die tuin redelik groot is) is dit baie problematies om 'n tuin in die Japannese styl volledig te maak. Hier kan ons net oor 'n klein area praat. En as die eienaar geneig is om die estetika van die Verre Ooste bo alle ander style te verkies. Die simboliek en filosofie van die Japannese kultuur, veral die Japannese tuine, is baie kompleks en veelsydig. Daarom kan u uself slegs beperk tot eksterne eienskappe as u 'n Japannese tuin in Europa skep: bonsai, klippe, gruis, water (vloeiend) of die nabootsing daarvan. , brûe, lanterns, gazebo's, ens. Alles moet klein (selfs minimaal) groot wees.
TIER Lêery in landskapontwerp bestaan ​​sowel in blommerangskikkings as in dendrologiese. Gewoonlik kan enige samestelling in drie vlakke verdeel word - die onderste een, amper op grondvlak, die middelste, op die kyker se ooghoogte en die boonste bo die horisonlyn.