Die 1929-krisis in Frankryk - Interessant
Die 1929-krisis in Frankryk
Werkloos by Les Halles.
BRASSAÏ Gyula Halász, bekend as (1899 - 1984)
Die uitbreek van die krisis in Frankryk
As Frankryk aanvanklik gespaar blyk te wees deur die ekonomiese krisis wat die Verenigde State in 1929 trompop getref het, was dit in die volgende jare nie die geval nie: die gevolge van die devaluasie van die Britse pond het plaasgevind in September 1931 het die land te make gehad met dalende pryse en 'n verlangsaming in die landbou- en nywerheidsproduksie, terwyl die begrotingstekort weer verskyn. Aan die ander kant, in plaas daarvan om, soos in die Verenigde State of Duitsland, 'n skielike toename in die aantal werkloses en armoede te veroorsaak, word die Franse krisis weerspieël in 'n progressiewe, maar net so ernstige, verlamming van ekonomiese aktiwiteit. ; verlamming wat geduur het tot 1939 toe ander lande 'n mate van herstel beleef het.
Ten einde hierdie krisis te bekamp, ​​gebruik die regering 'n aantal maatreëls wat rondom vier asse georganiseer is: die verhoging van proteksionistiese hindernisse wat bedoel is om die invoer te verminder, die beperking van landbou- en nywerheidsproduksie om pryse te vertraag en die ekonomie te beskerm. kleinhandel, deflasionêre beleid om die begrotingstekort te verminder.
Die manifestasies van die krisis
Ondanks al die pogings van die staat, word die meeste sosio-professionele kategorieë geraak en sien hul inkomste in duie stort, terwyl werkloosheid toeneem (273 000 werkloses in 1932, 340 000 in 1934). Die omgewing van die arbeidersklas word veral geraak, soos getoon op hierdie foto wat Brassaï geneem het van 'n groep werklose mense wat omstreeks 1932 in Les Halles bymekaargekom het. Met 'n objektiewe realisme en weiering van enige artistieke effek, het hierdie Franse fotograaf van Hongaarse oorsprong (1899-1984) ) het fotografie gedefinieer as 'n manier van "verdwaal om so na as moontlik aan die werklikheid vas te hou en ooreenkoms te bereik in 'n soort absoluut" (Die literêre Figaro, 21 Oktober 1950).
In hierdie baie eenvoudige komposisie beklemtoon die beligtingseffekte sekere figure, terwyl dit ander op die agtergrond plaas. Die sylig tref dus die karakter van agter gesien, na wie alle oë saamvloei, en wys hom aan as die leier van die groep. Die lewendige bespreking en die oplettende gesigte van werkloses weerspieël hul vrese en strewe na verandering in die lig van die krisis waarvan hulle die grootste slagoffers is. Hulle kommer word deur die S.F.I.O. (Franse afdeling van die werkersinternasionaal), wie se veldtogplakkaat vir die wetgewende verkiesing in Mei 1932 'n man bevat wat met sy mond wyd oop 'werk, brood!' ".
Die brutaliteit van die beweging, die klem op die liggaam en die geweld van die huil is kenmerkend van die politieke plakkaat in die dertigerjare, veral in rewolusionêre bewegings en in die besonder in die Franse Kommunistiese Party. Die rooi agtergrond van die plakkaat roep ook die revolusionêre karakter van die SFIO op, terwyl die uiterste vereenvoudiging van die grafika die impak van die boodskap versterk, gerig op 'n regering wat daarvan beskuldig word dat hy nie 'n ernstige program het om die krisis te beveg nie. en veral teen werkloosheid.
Die toetrede van die sosialiste tot die mag
Die onvermoë van die regse regerings van Pierre Laval en daarna van André Tardieu om die probleme van die krisis op te los, het gelei tot hul nederlaag in die verkiesing van 1932. Die linkses het grotendeels in die Kamer gewen met 334 adjunkte, teenoor 259 vir die regses . In die linkse koalisie kom die radikaal-sosialistiese party (157 setels), gevolg deur die S.F.I.O. (129 sitplekke). Dit word van die mag verwyder deur die nuwe president Édouard Herriot, wat besluit om alleen te regeer, sonder die deelname van die sosialiste. Die politieke meningsverskille en die moeilike sosio-ekonomiese konteks, waarby verskeie politieke of finansiële skandale en die bedreiging van fascisme gevoeg word, dra daartoe by dat die huidige regering in diskrediet gebring word en die koms van die Sosialiste aan die bewind. , ondersteun deur vakbonde.
Sedert die skeuring van die Congress of Tours in 1920, wat gelei het tot die stigting van die Kommunistiese Party, het die SFIO, wat in 1934 rondom Léon Blum en die Populêre Linksfront vergader is, daarna gestreef om 'n parlementêre meerderheid te verkry en om die party se revolusionêre eise te versoen. met die uitoefening van mag binne bestaande sosiale en politieke raamwerke. Dit is tydens die 1936-verkiesing gedoen: na die mislukking van die radikale eksperiment, toe 'n kort terugkeer van die reg tot besigheid, slaag die Volksfront in 1936 om aan bewind te kom. Hierdie oorwinning bevoordeel veral die SFIO , wat vir die eerste keer die belangrikste politieke mag aan die linkerkant word, voor die radikale.
Serge BERSTEIN, Frankryk in die dertigerjare, Parys, A. Colin, 1988.
Dominique BORNE en Henri DUBIEF, Nuwe geskiedenis van die hedendaagse Frankryk, volume XIII "Die krisis van die dertigerjare, 1929-1938", Parys, Le Seuil, coll. "Punte", 1989.
George LEFRANC, Die Sosialistiese beweging onder die Derde Republiek, tome II, Parys, Payot, 1977.
Alain SAYAG en Annick LIONEL-MARIE, Brassai, katalogus van die uitstalling van die Centre Georges-Pompidou, 19 April - 25 Junie 2000, Parys, Le Seuil-Éditions du Centre Pompidou, 2000.