Hugh Kilpatrick - Inligting
Hugh Kilpatrick is gebore in New Jersey in 1836. By die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorlog het hy by die Unie -weermag aangesluit en as kaptein van die 5de New York -regiment aangestel. Hy is gewond te Big Bethel (10 Junie 1861), maar het herstel om in September 1861 bevorder te word tot kolonel van die 2de New York Kavalerie.
Kilpatrick het deelgeneem aan die verdediging van Washington voordat hy tydens die tweede geveg van Bull Run (Augustus 1862) geveg het. Hy sluit aan by generaal George Stoneman se poging om Richmond (Junie 1863) te verower. Kilpatrick het 'n reputasie ontwikkel vir 'roekeloosheid van waagduiwels wat sy teenstanders ontstel en sy eie waagmoed aan sy manne verleen'.
Hy het ook by Gettysburg (Julie 1863) geveg voordat hy by William T. Sherman aangesluit het wat beweer het: "Ek weet dat Kilpatrick 'n helse dom is, maar ek wil hê dat net so 'n man my kavallerie moet beveel." Hy het tydens die Atlanta -veldtog die kavalleriekorps van die Army of the Cumberland gelei. Kilpatrick, wat bevorder is tot generaal -majoor, bedank in Desember 1865.
Kilpatrick, 'n lid van die Republikeinse Party, was minister van Chili (1866-1868), maar het met die party gebreek toe hy Horace Greeley in 1868 vir die presidentskap ondersteun het. Hugh Kilpatrick is heraangestel in Chili en sterf in 1881 in Santiago.
Vakbond -generaal Judson Kilpatrick
Vakbond -generaal Judson Kilpatrick was flambojant, roekeloos, onstuimig en selfs losbandig. In sommige opsigte het hy ander gemaak beaux sabreurs soos mede-kavaleriste lyk George Custer en J. E. B. Stuart saai. Omdat hy 'n passievolle man was, het Kilpatrick baie bewonderaars gewen en baie vyande gemaak tydens sy loopbaan in die burgeroorlog, en nie al sy vyande het grys gedra nie. Diegene wat hom geken het, het gewoonlik een van twee menings. Hy was óf 'n heldhaftige en edele soldaat, óf (soos 'n federale offisier geskryf het) ' 'n skuimige spog sonder brein.
Die menings was uiteenlopend omdat Kilpatrick kompleks was. Hy was meestal 'n hel-vir-leer-vegter, maar het dikwels net so gretig gestaan ​​om hom aan 'n geveg te onttrek as om dit te betree. Hy was lief daarvoor om toesprake te hou vir sy troepe en het hard gewerk om openbare kennis te kry, maar het sy manne en perde so rof gery, skynbaar sonder inagneming van hul welstand, dat hy die bynaam Kilcavalry gekry het. En in 'n leër vol dobbelaars en drinkers, raak Kilpatrick nie aan speelkaarte of bottels nie, maar hy het 'n gebrek aan integriteit en koester sekere ander ondeugde.
Fisies lyk hy alles behalwe die romantiese konsep van die ruiters. Hy was bantam-groot, met 'n lanternkaak, bleek oë en kroesrooi sywortels. Maar omdat hy tevergeefs was, het hy 'n sekere styl aangetrek. Hy het sorgvuldig pasgemaakte uniforms, wonderlike stewels en 'n swart vilthoed gedraai wat skuins kantel. 'N Personeelbeampte het eenkeer opgemerk dat dit moeilik was om na hom te kyk sonder om te lag. Maar Kilpatrick het ander beïndruk met sy rustelose energie, want dit lyk asof hy altyd haastig was om 'n groot daad te verrig.
Hy is gebore as Hugh Judson Kilpatrick naby Deckertown, New Jersey, op 14 Januarie 1836. Sy pa was 'n boer, maar in sy tienerjare het die jong Kilpatrick besluit om landbou as sy eie beroep te beoefen. Die politiek trek hom 'n belangstelling wat deur die jare by hom gebly het, en voor hy 20 was, het hy die landelike New Jersey gestamp namens 'n plaaslike kongreslid wat hernoeming wou soek. Die kongreslid het sy jong ondersteuner gewen en beloon deur hom 'n afspraak by die Amerikaanse Militêre Akademie aan te bied.
By West Point het Kilpatrick (klas van 1861) sy voornaam laat val, bevredigende grade behaal, opgetree in dramas van die Dialectic Society en sy talent vir openbare spraak ontwikkel. Toe die afstigtingskrisis die Akademie oorval, het hy kadette uit die Suide geteister met sy sentiment van die Unie. As gevolg hiervan was hy betrokke by verskeie vuisgevegte, maar ondanks sy grootte het hy meer as een keer sy oorwinning behaal.
Hy was so vasgevang in die geskreeu om die Unie te verdedig dat hy 'n petisie met klasmaats en handtekeninge opgestuur het en dit na die oorlogsdepartement gestuur het. Die versoekskrif het spesiale toestemming gevra dat die Class of 󈨁 'n paar maande vroeër as gewoonlik gradueer, sodat sy lede die land so vinnig as moontlik in hierdie krisistyd kan dien. Die versoek is toegestaan.
Op die April -dag waarop hy afgestudeer het (hy was die klas valedictorian), trou Kilpatrick met Alice Nailer, van New York, in die West Point -kapel. Hy het oorlog toe gegaan met 'n silwer vaandel wat haar naam gedra het.
Alhoewel hy 'n luitenant in die 1ste Amerikaanse artillerie geword het na sy afstuderen, het Kilpatrick geen begeerte gehad om die oorlog te beveg nie, hetsy in die gewone leër of as 'n artillerie. Hy wend hom tot die vrywilligersdiens in 'n soeke na hoë rang en glorie, en word binnekort aangestel as kaptein in Duryée 's Zouaves (5de New York Infanterie). Hy haas hom dadelik suidwaarts om by die regiment in Fort Monroe, Virginia, aan te sluit, waar hy hard werk om sy kompanie tot 'n effektiewe gevegseenheid te vorm. Maar hy was menslik sowel as streng en kon sy soldate vertroue en toegeneentheid wen.
Sy eerste opdragte in die veld – klein verkennings- en voer -ekspedisies – het nie sy drang na stryd bevredig nie. Hy moes tot 10 Junie wag vir sy eerste glorie. Op daardie dag word hy die eerste offisier van die gewone weermag wat tydens die oorlog gewond is, deur 'n druiwe -skoot in die bobeen geslaan word terwyl hy sy manne tydens die Slag van Groot -Bethel gelei het. Alhoewel hierdie eerste groot landgeveg van die oorlog 'n Konfederale oorwinning was, het Kilpatrick groot lof van die Noordelike pers gekry vir sy koelte en doeltreffendheid. As gevolg hiervan, terwyl hy met verlof was om van sy wond te herstel, het hy homself as 'n luitenant -kolonel bevind in die Harris Light Cavalry en daarna die 2d New York aangewys. Hy aanvaar sy opdrag op 25 September, net soos verskeie ander offisiere van Duryée 's Zouaves.
Hy het tot laat in Januarie 1862 saam met die nuut georganiseerde eenheid in die verdediging van die hoofstad van die land gedien. Toe hy moeg was vir die vervelige roetine van die garnisoenlewe, aanvaar hy die pos van artilleriehoof in die milisie, generaal -majoor James H. Lane &# 8217 -ekspedisie na Texas. Maar hy het skaars begin vir Kansas, die ontmoetingspunt vir die optog, toe hy verneem dat die ekspedisie geskrap is. Meer onrustig as ooit vir aktiwiteit, keer Kilpatrick terug na sy regiment in Arlington, Virginia.
Toe generaal -majoor George B. McClellan se Army of the Potomac langs die kus seil na die Virginia -skiereiland, het Kilpatrick agtergebly met die 2de New York en 'n paar klein aanvalle deur Noord -Virginia uitgevoer. Tydens een hiervan, 'n nagverkenning naby Falmouth Heights, toon hy 'n talent vir listigheid en vermetelheid. Hy het slegs een regiment in sy bevel gehad, maar toe hy die Konfederale paaltjies konfronteer, skree hy bevele tot nie -bestaande versterkings. Honderde rebelle het hom gehoor en geglo dat daar ten minste 'n brigade kavalerie om die heuwels was, die Rappahannockrivier oorgesteek en die brug verbrand sodat Kilpatrick hulle nie kon volg en vasvang nie.
In Julie en Augustus 1862 het Kilpatrick uitgevoer. Hy het by Stonewall Jackson se kommunikasielyne in die Shenandoah -vallei geslaan, spoorwegdepots verbrand en spore, bande en telegraaflyne vernietig. Laat in Augustus neem hy deel aan sy eerste verlowing by Brandy Station, Virginia, waar hy en die res van brigadier -generaal George D. Bayard ' se kavalleriebrigade deur J.E.B. Stuart se legioene.
Op 6 Desember 1862 word Kilpatrick die kolonel van die 2de New York. Sy roem het voortgegaan. groei, en in Februarie 1863 kry hy op 27 -jarige ouderdom die bevel oor die brigade.
Hy het sy brigade op Stoneman's Raid gelei tydens die Chancellorsville -veldtog. Alhoewel die operasie in die geheel 'n mislukking was, het sommige van Stoneman se beamptes, onder wie Kilpatrick, hulself goed vrygespreek. Met 'n losstaande mag verower Kilcavalry dorpe in 'n vyandelike land, vernietig weer spoorwegapparate en dring sestig myl per dag binne twee myl van Richmond deur. Sy waagmoed het die Konfederale Hoofstad in 'n ligte paniek geraak, maar uiteindelik moes hy op die Skiereiland terugtrek na die Unie -lyne buite Fort Monroe, om te verhoed dat hy gevange geneem word.
Na die aanval op Stoneman, het die roem van Kilpatrick sy roem gekry. Hy het op die kruin gery toe hy op 9 Junie Fleetwood Hill naby Brandy -stasie oplaai tydens die grootste kavaleriegeveg in Noord -Amerika. Bo-op die heuwel was sy troepe besig met sabel-tot-sabelgevegte teen Stuart se ruiters en probeer om die rebelle van die kruin af te stoot. Kilpatrick se brigade het in drie golwe gelaai, maar die eerste twee het onder vyandelike artillerie en flankvuur weggesmelt. Elders op die veld wankel ander federale brigades rampspoedig, en Kilpatrick besef hoe belangrik dit is om die heuwel vas te hou. Met sy derde regiment kon hy die rebelle inbreek en hulle verstrooi en vir 'n kort tydjie het dit geblyk dat sy sukses die stryd in die guns van die Federale sou gooi. Maar Stuart het sy troepe bymekaargemaak en uiteindelik Kilpatrick en sy kamerade uit Fleetwood gedwing. Die stryd het in die geskiedenisboeke gegaan as nog 'n rebelle -oorwinning. Maar die ruiters van die Unie het vasberadenheid en vasberadenheid getoon en niemand onder hulle nie, net soos die klein haan uit New Jersey. Vier dae later het Kilpatrick die ster van 'n brigadier -generaal gedra.
Tydens die operasies wat die slag van Gettysburg voorafgegaan het, het hy gehelp om te keer dat Stuart sy ruiters deur Maryland, via Edwards ' Ferry en Boonsborough, kon marsjeer om by die grootste deel van die leër van generaal Robert E. Lee aan te sluit. Alhoewel hy eers op 17 Junie grof hanteer is deur brigadier -generaal Fitzhugh Lee in Aldie, Viriginia, het 'n teenaanval hom in staat gestel om die vyand uit die veld te jaag. Vier dae later was hy besig met 'n hewige sabelgeveg teen Brigadegeneraal Wade Hampton se kavallerie, wat uitloop op 'n aanklag wat die Rebelle uit Upperville, Virginia, en uiteindelik deur Ashby 's Gap op hul eie infanteriekolomme in die Shenandoah -vallei verdryf het. .
Op 28 Junie 1863 is die Army of the Potomac herorganiseer. Toe generaal-majoor George G. Meade oorhoofse bevel oorgeneem het, het Kilpatrick 'n afdeling in die Cavalry Corps gekry. Die eenheid het bestaan ​​uit twee brigades onder nuut aangestelde generaals, George Custer en Elon J. Farnsworth. Kilpatrick het sy nuwe bevel gelei in sy taak om die sentrum van die weermag te dek, terwyl die Federale Robert E. Lee na Pennsylvania gevolg het.
Op die laaste dag van Junie het Kilpatrick die kavalleriedivisie van Stuart in Hanover, Pennsylvania, teëgekom. Die Federals is opgestel in die strate van die stad, terwyl hulle rus, toe die voorste brigade van Stuart die bevel van Farnsworth geslaan en byna geruiteer het. Farnsworth en Kilpatrick het gejaag om hul lyn te hervorm en te bestendig, en hulle het 'n kragtige teenaanval geloods wat die Grey-ruiters versprei het en amper gelei het tot die vang van Stuart self.
Nadat die Konfederate weggery het, het Kilpatrick Farnsworth se brigade na Gettysburg geneem. Na 'n skerp skermutseling op 2 Julie teen Hampton, bereik die kavallerie die agterkant van die Army of the Potomac. Op die oggend van 3 Julie het die bevel van Kilpatrick 's aan die linkerkant van die Union -lyn, oorkant die Emmitsburgweg, posisioneer.
3 Julie 1863 was die begin van die afname van Kilpatrick as soldaat. Tot op daardie datum was sy loopbaan belowend en was daar groot dinge van hom verwag. Maar op 3 Julie het hy 'n onverstandige besluit geneem wat gelei het tot die verpletterende deel van Farnsworth se brigade en die dood van sy jong bevelvoerder.
Na die aanklag van Pickett, het Kilpatrick Farnsworth beveel om die uiterste regterkant van die Rebel -lyn aan te val. Dit is oënskynlik beveel om sodanige druk op die noodsaaklike verdedigingspunt uit te oefen dat die Konfederate teruggegooi sou word en hul lyn oop sou wees vir 'n verpletterende aanval deur afdelings van die infanterie van die Unie. Maar dit is ook duidelik dat Kilpatrick die klag beveel het in frustrasie omdat hy die grootste deel van die dag uitgehou is. Hy het besef dat slegs 'n energieke offisier wat sy troepe tot die geveg verbind het, heerlikheid op hierdie veld sou wen.
Maar hy het die onmoontlike van Farnsworth gevra. Die brigade-bevelvoerder moes sterk posisionele infanterie aanval op rowwe, met rotsblokke besaai, ondanks die feit dat hy in die minderheid was. In werklikheid het Farnsworth dit net 'n kort rukkie tevore probeer en het dit misluk. Uiteraard was hy verstom oor die bevel. Generaal, bedoel u dit? vra hy. Sal ek my handjievol mans oor ruwe grond, deur hout, teen 'n brigade infanterie gooi? Die eerste Vermont is reeds half geveg om te sien dat dit te goeie manne is om dood te maak!
Kilpatrick was woedend dat Farnsworth sy bevel sou bevraagteken. Weier u om my bevele te gehoorsaam? As u bang is om hierdie aanklag te lei, sal ek dit lei.
'N Getuie van die konfrontasie onthou later dat die generaal Farnsworth in sy stokbeugels opgestaan ​​het, en hy het pragtig gelyk in sy passie en gehuil:' Neem dit terug! ' Daar was 'n paar sekondes stilte tussen hulle, totdat Farnsworth stilweg sê: Generaal, as u die aanklag beveel, sal ek dit lei, maar u moet die verantwoordelikheid neem.
Sy troepe het die klag ingedien, was net so suksesvol soos die Ligte Brigade in Balaklava, en die verantwoordelikheid rus inderdaad op die skouers van Kilpatrick. In sy amptelike verslag van die geveg het hy egter probeer om sy fout te bedek met bombastiese woorde oor die versuim van die infanterie om die verwarring waarin Farnsworth die rebel reggekry het, uit te buit.
In dieselfde verslag prys Kilpatrick die jong generaal wie se moed hy kort tevore openlik bevraagteken het: … hy het sy ster in bloed gedoop, en … vir die eer van sy jong brigade en die heerlikheid van sy korps, het hy sy edelman prysgegee lewe.
Kilcavalry het daardie dag werklik sy sobriquet verdien, maar hy het probeer om reg te maak deur Lee kragtig na Maryland te jaag. In die dae onmiddellik na die geveg het hy 'n paar Lee ' -waens gevang, en op plekke soos Hagerstown, Falling Waters, Williamsport en Boonsborough het hy verskillende mate van sukses behaal in die stryd teen die Konfederale infanterie en kavalerie. By die rapportering van hierdie verbintenisse het Kilpatrick egter 'n meerjarige swakheid toegedien omdat hy die aantal gevangenes wat geneem is en die aantal ongevalle wat die vyand toegedien is, oordryf het.
Toe die oorlog verder suid beweeg, keer Kilpatrick terug na Virginia en spandeer die res van die somer en die herfs val weg by J.E.B. Ruiters van Stuart. Hy het 'n kort ruskans geneem van hierdie uitmergelende werk toe hy sy artillerie gebruik het om twee Konfederale bemande geweerbote in die Rappahannock te bombardeer. Daarna het die strydwedstryde hervat, en hy het 'n reeks gevegte by en naby Brandy Station gevoer. In een hiervan het hy 'n beskeie prestasie behaal deur te ontsnap uit 'n omsingeling wat deur Stuart se manne gestel is. Dit is egter later in effens groter terme deur een regimenthistorikus beskryf: Kilpatrick het dus ernstige beserings vrygespring, sy agtervolgers verslaan en een van die grootste besienswaardighede in die Nuwe Wêreld aan die aanskouers voorgehou.
Gedurende die winter van 186364 sit Kilpatrick in die winterkwartiere en dink daaroor na. Hy het sy loopbaan heroorweeg en sy doelwitte herwaardeer. Uiteindelik besluit hy dat sy toekoms in terme van elektiewe amp moet wees: eers word hy goewerneur van sy geboortestaat, en dan die president van die Verenigde State. En hy was vasbeslote om die oorlog te vervolg op 'n manier wat die bereiking van hierdie doelwitte sou verseker. Hy het geweet dat sy huisdier, en dus sy toekoms, in gevaar gestel is op Gettysburg en in die daaropvolgende veldtogte. Dit is duidelik dat hy 'n plan nodig gehad het wat hom nuwe bekendheid sou verleen en sy naam weer in die koerante van die Noorde sou laat spat.
Na baie beraadslaging het hy so 'n plan bedink. Hy sou Richmond met sy kavalerie binnegaan, die Unie -gevangenes daar vrylaat en miskien selfs Konfederale amptenare vang. Hoe meer hy daaroor gedink het, hoe gretiger het hy geword om die skema te toets. hy roem vir ander op sy glans, en dit duur nie lank nie of sy roemery deur die weermag en noordwaarts. President Lincoln het uiteindelik daarvan gehoor en begin wonder. In hierdie derde jaar van vyandighede was die president byna desperaat op soek na 'n bloudruk vir vrede. Ondanks Kilpatrick se ongelyke optredes in die verlede, het Lincoln die ruiters na die Withuis gebel en gevra vir besonderhede. Kilpatrick was meer as bly om te verplig. Toe hy verneem dat Lincoln gretig was om deur Virginia afskrifte van sy amnestie -afkondiging te versprei vir afskeidingslede wat in die Unie wou terugkeer, het hy die president verseker dat sy ekspedisie die ideale middel daarvoor sou wees. Lincoln het uiteindelik sy goedkeuring vir die aanval gegee, en 'n vreugdevolle Kilpatrick keer terug suid om dit op die proef te stel.
Die oggend van 28 Februarie 1864 begin hy sy kavallerie na Richmond vanaf Stevensburg, Virginia. Sy 4 000 troepe het in twee kolomme gery. Onder sy persoonlike bevel sou 3 500 van hulle die stad uit die noorde van 500 tref in 'n afdeling onder leiding van 'n seuntjie, onbeenste kolonel met die naam Ulric Dahlgren, die hoofstad uit die suide sou aanval. Dahlgren is in die planne van Kilpatrick opgeneem omdat hy gretig was om die hel te ruik, en toevallig omdat hy onberispelike sosiale geloofsbriewe gehad het (sy pa was 'n prominente federale admiraal).
Die aanval het glad genoeg begin. Die kolomme het suidwaarts geloop deur wyd uiteenlopende roetes en beplan om 'n gesamentlike aanval op Richmond te maak, wat vermoedelik slegs hierdie winter op 1 Maart bewaak sou word. Beide Kilpatrick en Dahlgren het min teenstand gehad in die vernietiging van spoorlyne en privaat eiendom, en honderde eksemplare van die president se proklamasie versprei.
Maar die koms van die Yankees ' was deur die Konfederate verwag. Net buite Richmond Kilpatrick is getref deur eenhede van Rebel infanterie, artillerie en kavallerie. Hy wankel en trek terug en slaan terug in die stad toe die sukses byna in sy hande was. Dahlgren is intussen deur 'n onbegaanbare rivier gestrem en het die stad te laat bereik om 'n aanval met Kilpatrick te koördineer. Die kolonel en sy manne is deur 'n winterstorm op 'n wanordelike toevlug gestuur en is uiteindelik omring deur rebelse huisbewaarders. In 'n hinderlaaggeveg is die losbandjie in stukke gesny en het Dahlgren op 21 'n tragiese dood teëgekom.
Sy hoop kreupel, Kilpatrick trek terug na Fort Monroe. Daar het hy bekommerd geraak dat die aanval, in plaas van sy reputasie te versterk, onherstelbaar was. Sy angs het toegeneem toe 'n nasionale omstredenheid ontstaan ​​het oor papiere wat op Dahlgren se lyk gevind is, waarin verklaar word dat die plunderaars beplan het om Richmond te verbrand en president Jefferson Davis en sy kabinet dood te maak.
Voordat die polemiek vertroebel en uiteindelik verdwyn het, het Kilpatrick in werklikheid sy naam prominent in die koerante gesien, veral die Suidelike koerante, wat hom 'n barbaar genoem het, en nog erger.
Kilpatrick het net rede tot kommer. Sy mislukking het daartoe gelei dat hy van Virginia na die Westerse teater oorgeplaas is, waar hy onder 'n kavalleriebevel onder generaal -majoor William T. Sherman aangestel is. Dit was 'n soort demografie, en Kilpatrick kon homself nie bedrieg om anders te glo nie.
Toe hy weswaarts was, was Kilpatrick nie meer die kranige, selfversekerde brandmerk wat hy die vorige jaar was nie. Hy het neerlaag en sensuur geproe, en dit was inderdaad bitter pille. Nietemin het hy sy bes gedoen om gemaklik in Sherman se bevel te pas. Kort nadat hy by sy nuwe afdeling aangesluit het, het hy dit gebruik om die federale rit deur Tennessee en in Georgië te lei, oor Taylor 's Ridge na Buzzard Roost en deur Snake Creek Gap na Resaca, Georgia.
In die geveg buite Resaca, in Mei, het hy sy eerste groot dosis aksie in die Weste gehad. Daar is hy so erg gewond dat hy gedwing is om die veld te verlaat en noordwaarts terug te keer vir herstel.
Maar deur drie jaar se oorlog het hy nie geleer hoe om van die veldtog ontslae te raak nie. Hy keer terug in diens, in teenstelling met sy dokters se opdragte, toe hy hoor dat Sherman die Chattahoochee -rivier oorgesteek het en op Atlanta beweeg het.
Teen die tyd dat hy terugkeer na die veld, was sy bevelvoerder in die stad, nadat generaal John Bell Hood se konfederale weermag van Tennessee dit in 'n terugtog verlaat het. Omdat sy wond hom verhinder het om te perdry, beveel Kilpatrick 'n wa aan en ry langs sy troepe en skree bevele uit die voorste sitplek. Vanuit die wa het hy selfs 'n klopjag uitgevoer teen die Confederateheld Atlanta-Macon Railroad.
Op 18 Augustus het Kilpatrick, wat nou weer kon ry, 'n ander aanval op Rebel -kommunikasie suid van Atlanta gelei. Hy marsjeer sy afdeling en 'n paar hulpeenhede na die spoorlyn tussen Jonesborough en Griffin, vernietig 'n paar kilometer spoor en word dan uitgedaag deur vyandelike kavallerie, wat sy mag na Lovejoy 's Station gedruk het. Op 20 Augustus daar aangekom, vind hy Rebel -infanterie oor sy pad. Kilpatrick het byna omring 'n deel van die gees bymekaargemaak wat hom vroeër in die oorlog 'n sterk reputasie besorg het. Hy het sy troepe in die gesig gestaar, aangekla en, volgens die woorde van een historikus, eenvoudig oor die Konfederale kavallerie gery na veiligheid.
Sherman was egter nie tevrede met die skraal prestasies van die aanval nie. Alhoewel hy Kilpatrick nie persoonlik veroordeel het nie, vertrou hy sterker as ooit tevore op sy infanterie om Hood te vang en te oorweldig. Sherman was eers van plan om Hood te verslaan deur hom te skei van sy kommunikasie en aanbod. Toe besluit hy om sy rug op die Konfederale bevelvoerder te draai en met 'n deel van sy leër oos oor Georgië na Savannah en die kus te stoot en die staat uit te brand. Hy stuur generaal-majoor George H. Thomas ' Army of the Cumberland terug na Tennessee, waar hy te doen kry met Hood se leër na die weste. Toe maak Sherman gereed om na die see te marsjeer.
Hy het Kilpatrick gekies om sy kavallerie te lei, hoewel luitenant -generaal Ulysses Grant voorheen generaal -majoor James H. Wilson aangestel het om al die ruiters in die Sherman -teater te beveel. Sherman het sy besluit in nuuskierige terme aan Wilson verduidelik: ek weet dat Kilpatrick 'n helse dom is, maar ek wil hê dat die soort man my kavallerie op hierdie ekspedisie moet beveel. Daarna het hy Wilson beveel om by generaal Thomas in Tennessee aan te sluit.
Tydens die opmars na die see het Kilpatrick nogal naam gemaak. Sy naam het inderdaad berug geraak vir Georgiërs, wat gekyk het hoe sy kavalleriste oor hul eiendom hardloop. Hulle het geleer dat Kilpatrick voorvalle van plundering en diefstal deur sy mans oor die hoof gesien het omdat hy dit regtig geniet het om afskeidingslede te verwoes.
Sommige van die algemene gunstelinge het ook tydens die veldtog onder die aandag van die publiek gekom. Georgiese koerante berig dat hy saam met vroulike metgeselle gereis het, waaronder twee negermeisies wat vir hom gekook het en met wie hy die bekendste en onbetaamlikste gesprek gevoer het. En 'n Konfederale gevangene onthou later dat hy op sleeptou langs die koets van Kilpatrick marsjeer en die generaal gemaklik op die sitplek uitgestrek sien met sy kop in 'n skoot van 'n vrou.
Die manne van Kilpatrick het die staat vrolik verwoes, en toe die kavallerie die hoofstad, Milledgeville, beset het, het Kilpatrick hul plesier meegemaak. Hy en sy offisiere het by die Georgia House of Representatives ingebreek en 'n skynbare wetgewende sitting gehou. Alhoewel Kilpatrick 'n teetoteller was, het hy na bewering die spreker se standpunt ingeneem en die vergadering herhaal met verhale oor die kavallerie se ywerige veldtogte teen vyandige wynkelders en whisky -winkelkamers. Na 'n ronde toespraak het die kongreslede 'n reeks besluite opgestel, waaronder een wat die Georgia Ordination of Secession tot 'n verdomde klug verklaar.
Tydens die optog voer Kilpatrick 'n lopende oorlog teen generaal -majoor Joseph Wheeler se kavallerie, wat voortdurend aan die rand van die leër van Sherman sweef. Wheeler het Kilpatrick gereeld in skermutselings en verbintenisse beledig, maar selfs Fightin kon Joe nie die onverbiddelike optog deur Sherman beperk nie.
Aan die ander kant het Kilpatrick af en toe die botoon van Wheeler gekry, soos in November toe hy onder bevele van Sherman sy kavallerie noordwaarts na Augusta en dan suidwaarts na Millen swaai. Dit was 'n fyn beweging en Wheeler, wat die aas neem, konsentreer sy kavalerie by Millen, en dink dat die federale ruiters Sherman se vooruitgang aankondig. Eintlik marsjeer Sherman ongemaklik in 'n ander rigting saam met sy vier infanteriekorps.
Omdat hy wanhoop op sy misleiding, het Wheeler probeer om gelyk te word. By een geleentheid het hy Kilpatrick van 'n nagbivak af gery. Op 'n ander dag stoot hy hom weg van 'n paar strategiese doelwitte wat hy beplan het om te vernietig. En toe Kilpatrick se kavallerie Aiken, Suid -Carolina, bereik het, het Wheeler se manne hulle so wreed geslaan dat die Federals soos hoenders uit die stad verdryf is.
Oor die algemeen het Kilpatrick egter 'n doeltreffende taak verrig om die flanke van Sherman 's te bewaak. Toe die weermag Savannah bereik, net voor Kersfees 1864, het Sherman hom geskryf: Die feit dat ons u in groot mate die opmars van vier sterk infanteriekolomme, met swaar treine en waens, meer as 300 myl deur 'n vyandelike land skuld , sonder die verlies van 'n enkele wa, en sonder die ergernis van kavaleries op ons flanke, is eer genoeg vir enige kavalleriebevelvoerder.
Toe Sherman sy opmars, van Savannah deur die Carolinas, hervat, het Kilpatrick sy pogings om die Konfederasie te laat ly, verdubbel. Volgens die algemene gerugte het hy aan die begin van die veldtog groot hoeveelhede vuurhoutjies aan sy troepe uitgereik. Hy het geen twyfel gelaat oor sy voornemens toe hy aan sommige van sy offisiere gesê het: In jare nadat reisigers deur Suid -Carolina deur 'n skoorsteenstapel sonder huise sal kyk, en die land verlate gaan, en sal vra wie het dit gedoen? ' sommige Yankee sal antwoord, en#8216Kilpatrick se kavallerie. ' En hy het nog duideliker met 'n groep voetsoldate gepraat: Daar sal vir julle infanteriste min verdoem word om te vernietig nadat ek deur die hel van afskeiding gegaan het.
Hy het hard probeer om sy woord te hou. As 'n voorbeeld, kyk na sy kort, maar onaangename verblyf in Barnwell, Suid -Carolina, waar sy troepe sorgeloos met hul vuurhoutjies was. Terwyl vlamme 'n deel van die stad verteer het, het Kilpatrick 'n galabal by sy hoofkwartier gehou en selfs 'n paar van die plaaslike dames gedwing om saam met sy offisiere te dans. Daarna het sy soldate die plek, gepas, Burnwell herdoop.
Deur Suid -Carolina het Kilpatrick sy oorlog voortgesit teen Wheeler en luitenant -generaal Wade Hampton, wie se kavallerie die terugtog van die Army of Tennessee bewaak het, weer eens onder generaal Joseph E. Johnston. Benewens die gemagtigde oorlogvoering, was Kilpatrick in 'n bitter persoonlike stryd met Hampton betrokke, wat voortspruit uit berigte dat Hampton -mans die gevangene van die federale troepe laat lynch het. Hoewel Hampton die aanklagte ontken het, het Kilpatrick heftig verklaar dat hy in natura sal vergeld. Dit is moeilik om te bepaal waar die skuldlas hierin moet rus, want ongemagtigde moorde het ongetwyfeld aan beide kante plaasgevind, maar beslis het die kwessie die bittere gevoelens aangevuur wat reeds tussen Kilpatrick en sy teenstanders bestaan ​​het. Sedert die manne van Kilpatrick teruggekeer het deur privaat eiendom te skend, het die mense van Suid -Carolina op die lange duur die meeste daaronder gely.
Kort nadat die Sherman -leër Noord -Carolina binnegekom het, het Kilpatrick miskien die verleentste uur in sy loopbaan verduur. Dit het ontstaan ​​as gevolg van sy ou liefde vir vroulike geselskap.
Ondanks sy wasbeeragtige gesig en sy geringe voorkoms, het Kilpatrick homself nog altyd as 'n damesman beskou. Toe sy vrou Alice in 1863 sterf, het sy passievolle geaardheid blykbaar in losbandigheid verander. Terwyl hy in Virginia was, was hy intiem met 'n mooi kampvolger wat ook 'n goeie vriend van sy ondergeskikte, Custer, was. En in Noord-Carolina reis hy saam met 'n ander metgesel, 'n lang, aantreklike, goed geklede dame.
Vermoedelik was dit sy wat, net in 'n nagrok geklee, van die hoofkwartier van Kilpatrick naby Fayetteville, Noord -Carolina, weggevoer is toe Hampton 's se kavallerie dit een aand in Maart 1865 aangeval het, self Kilcavalry, met 'n hemp en stewels, vasgevang is toe 'n Die Konfederasie val op hom neer en eis om te weet waar generaal Kilpatrick is. Toe hy besef dat hy in sy slaapklere vir 'n gewone soldaat geneem is, het Kilpatrick na 'n verbygaande ruiter gewys en gesê: Daar gaan hy! Die Rebel het sy berg aangepor en is weg, en Kilpatrick het geen tyd gemors om 'n eie perd te vind en na veiligheid te ry nie. Sy vriendin moes intussen in 'n sloot skuil totdat die geveg verby was. Toe die Konfederate hierdie feite te wete kom, lag hulle hartlik vir Kilpatrick se koste.
Maar die Rebels se vreugde kon nie duur nie. In die daaropvolgende weke het Sherman Johnston in sy laaste hoek teruggehou, en die manne van Kilpatrick het 'n klomp gevangenes ingepalm en#8211 Konfederate wat die nutteloosheid van 'n gedoemde veldtog aangevoel het. Op 26 April is Johnston gedwing om sy leër oor te gee aan Sherman naby Durham Station, Noord -Carolina, en die oorlog was verby. Nadat die Rebel -leër ontbind is, is Kilpatrick bevorder as generaal -majoor van vrywilligers en het hy 'n groot generaalskap in die gewone leër gewen.
Kilpatrick se naoorlogse lewe was gevarieerd en kleurvol as dit uiteindelik tragies was. Nadat hy sy kommissie bedank het, is hy deur president Andrew Johnson aangestel as minister van Chili. In Suid -Amerika, aan die einde van sy vryheid, trou hy met die niggie van die Rooms -Katolieke aartsbiskop van Santiago en vestig hom gemaklik in die huislike lewe toe hy in 1868 na die Verenigde State teruggeroep word.
Kilpatrick word later 'n direkteur van die Union Pacific Railroad, probeer toneelskryf en probeer met talle veterane en#8217 verenigings. Hy verander sy politiek om in 1872 vir die demokraat Horace Greeley te stem, maar keer later terug na die Republikeinse kudde en word in 1880 weer aangestel as minister van Chili. Hy dien daar tot sy dood die volgende jaar as gevolg van 'n niersiekte.
Hy het nooit sy mees gekoesterde doelwitte bereik nie. Alhoewel hy hom in Februarie 1864 as 'n toekomstige goewerneur en president voorgestel het, het hy in 1880 slegs een bod op 'n elektiewe amp gemaak, maar 'n redelik beskeie kandidaat as 'n kongreskandidaat uit New Jersey. Maar hy is verslaan.
Alhoewel dit 'n geringe nederlaag kan lyk, het Kilpatrick dit nooit heeltemal reggekry nie; hy het altyd gesmag na die aanhanger van die kiesers. Vir 'n man wat gedurende sy leeftyd gesien het hoe baie hoop vernietig is, was dit miskien die wreedste teleurstelling van almal.
Hierdie artikel is geskryf deur Edward G. Longacre en oorspronklik gepubliseer in die April 1971 -uitgawe van Burgeroorlogstye geïllustreer Tydskrif.
Maak seker dat u inteken op meer wonderlike artikels Burgeroorlogstye tydskrif vandag!
Sussex County Lost, 9 April: Kilpatrick's Encampment
Some of the more intriguing threads I like to pull are the ones that link well known figures by blood or marriage – family ties. I've explored this before in the case of Peyton Manning (establishing that such a link probably doesn't exist, see hier, hier en hier), and you probably know the story of how a descendant's relationship to First Bull Run Medal of Honor recipient Adelbert Ames led him to a memorable and often repeated encounter with the 35th President of the United States (if not don't fret, I'll talk about it later). Today let's take a look at one of Ames's classmates who had not one, but two descendants who are household names in the US today.
By the way, another CNN talking head is named Campbell Brown. S he gets her first name from her mother's side and her last from her father's. So it seems s he's not related to the stepson of Richard S. Ewell, a Confederate brigade commander at First Bull Run. Daardie Campbell Brown wrote a Century Magazine article on his step-dad at Bull Run that can be found in Volume I of Battles and Leaders of the Civil War, and also published The First Manassas: Correspondence between Generals R. S. Ewell and G. T. Beauregard in further defense of Ewell in the face of Beauregard's unfairly critical recollections. This book is a collection of his Civil War related writings.
Inleiding: In this article, Melissa Davenport Berry writes about researching a Civil War photo of one of Gloria Vanderbilt's ancestors. Melissa is a genealogist who has a blog, AnceStory Archives, and a Facebook group, New England Family Genealogy and History.
Aan March 10, 1865, Confederate Gen. Wade Hampton surprised Union Gen. Hugh J. Kilpatrick at Monroe's Crossroads. Kilpatrick's 3rd Cavalry Division was protecting the left flank of Gen. William T. Sherman's army as troops headed north.