Homofobie - oorsake, diagnose, stryd teen homofobie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
homofobie - Dit is 'n individu se obsessiewe vrees dat sy persoonlike oriëntasie homoseksueel in sy ware vorm is. Homofobie verenig die kollektiewe betekenis van alle vorme van vrese en vrese wat verband hou met negatiewe manifestasies van homoseksualiteit. Daar is 'n algemeen aanvaarde mening dat hierdie manifestasie 'n diep vyandigheid en 'n irrasionele vrees vir homoseksuele impliseer. Die eienaardigheid van hierdie staat manifesteer egter in die feit dat homofobie dikwels deur teenstrydige faktore veroorsaak word.
Oorsake van homofobie
Homofobie is 'n vyandige houding teenoor lede van hierdie minderhede, wat 'n baie algemene verskynsel is, wat dikwels lei tot beledigings en geweld, geïnstitusionaliseerde homofobie en diskriminasie van mense van homoseksuele oriëntasie van die gemeenskap. Die gevolg van die verspreiding van homofobie is die nie-nakoming van die regte van minderhede, die opkoms van struikelblokke vir die besetting van sekere posisies deur lesbiërs en gays, asook verbiedings om optogte en optogte te hou.
Baie teenstanders van dieselfde geslagsgemeenskap voer aan dat die houding teenoor manifestasies van homoseksualiteit direk verband hou met die konsep van die norm en dus nie iets verwerp of abnormaal is nie. Baie van die teenstanders van dieselfde geslagsgemeenskap het gekant teen die gebruik van die term homofobie, wat dit aan 'n ideologiese cliché toegeskryf het, wat gelei het tot die voorstel om hierdie termyn te vervang met 'n neutrale term - homonegativisme. Terselfdertyd het die mening ontstaan ​​dat homofobie 'n vorm van vreemdelinge haat is, aangesien dit vrees beteken vir diegene wat uit die skare uitstaan. Teenstanders van homoseksualiteit skryf hierdie toestand toe aan sonde, kliniese wanorde, oortreding van die norme van openbare moraliteit.
Homofobie in Sielkunde
Homofobie, soos die term eers in 1972 verskyn het, en dit is verskuldig aan die psigiater George Weinberg. Die term homofobie word gebruik deur sosiologiese instellings, sowel as in internasionale amptelike dokumente, waar hierdie vorm van verwerping saam met rassisme, antisemitisme, xenofobie en ook seksisme gesien word.
Sielkundiges sê dat mense se bewussyn die siening versterk het dat homofobie een of ander vorm van aggressiwiteit teenoor homoseksuele beteken. Dit is nie regtig die geval nie.
Homofobie verskyn dikwels aan mense soos aggressie gerig op homoseksuele kultuur, homoseksuele, homoseksuele toebehore, maar die rede vir hierdie aggressiwiteit is mense se vrees vir hul eie intieme voorkeure, wat in homoseksuele kleure voorkom. Dus, die etymologie van die woord homofobie is gebaseer op die konsepte van fobie, wat vrees vir homoseksualiteit beteken.
Die tweede wanopvatting is dat homofobie 'n verborge homoseksuele is. Hierdie aanbieding is verkeerd. Homofobie is nie 'n verborge homoseksuele nie, integendeel, hy is bang om daarvoor 'n vooroordeel in homself te ontdek. Daarom is homofobie indirek verwant aan seksuele voorkeure.
Aanvanklik was die woord homofobie gebruik in die sin van, as afkeer van die manlike geslag of vrees vir mans. Psigiatrie verstaan ​​homofobie as die vrees vir eentonigheid, sowel as eentonigheid.
Die term homofobie vervang die selde gebruik konsep van homoseksofobie. Die etimologiese voorouer van hierdie woord is die term homoerotofobiya. In 1972 het George Weinberg homofobie toegeskryf aan die vrees vir kontak met homoseksuele. As ons praat oor homoseksuele self, beteken homofobie in hierdie geval hul persoonlike afkeer vir hulself.
In 1980 het Ricketts en Hudson hierdie konsep uitgebrei om gevoelens van afgryse, angs, woede, vrees, ongemak wat heteroseksuele ondervind in verband met gays en lesbiërs te kan aandui.
Sielkundiges het opgemerk dat dit baie moeilik is om 'n duidelike lyn tussen homofobie en negatiewe houdings teenoor homoseksualiteit te trek. Sommige navorsers assosieer homofobie met die teenwoordigheid van negatiewe emosies, en nie met die verklaring van 'n sekere posisie of aktiewe stryd teen homoseksuele manifestasies nie. Hudson en Ricketts in hul werk in 1980 het byvoorbeeld opgemerk dat as gevolg van die uitgebreide uitbreiding van die term, homofobie tot populêre kultuur gekom het en begin om enige aksie teen homoseksualiteit in te sluit, asook negatiewe houdings daaroor.
Hudson en Ricketts beskuldig navorsers om nie intellektuele verwerping van homoseksualiteit te deel nie - homonegativisme en emosionele, persoonlike reaksies (homofobie). 'N Duidelike skeiding van homonegativisme en homofobie het beklemtoon dat homonegativisme oordele insluit wat gebaseer is op 'n beoordeling van homoseksuele moraliteit en biseksuele oriëntasie, sowel as aksies gebaseer op voorkeure, persepsies, sosiale aanvaarbaarheid, wet of ander intellektuele oorsake.
Volgens hom is dit onder homofobie nodig om die fobiese manifestasies van angs, emosies van vrees of afgryse te verstaan, beide insluitende en nie die kognitiewe komponent in die proses van persoonlike direkte kommunikasie met mense van homoseksuele oriëntasie nie. Maar nie al hierdie klassifikasie word gedeel nie. In 1991 het Herek die verdere aanwending van die konsep van homofobie gekant weens die oplegging van basiese skuld op 'n persoon, in plaas daarvan om teen-homoseksuele manifestasies as 'n weerspieëling van kulturele invloede te sien en het die term anti-homoseksuele vooroordeel gebruik.
In verband met die groot aandag wat aan die probleme van die alternatiewe, intieme lewe in Westerse lande gegee word, werk die verteenwoordigers van die sosiale wetenskappe en sielkundiges die verskynsel van homofobie, beide in matige as in sy skerp manifestasies, aktief. Daar is genoeg studies wat toegewy is aan die wortels van hierdie verskynsel. 'N Gewilde verduideliking is die poging om vermoedelik vermoedens van homoseksuele tendense af te weer. Byvoorbeeld, twee groepe mans, gedefinieer as nie-homofobies en homofobies, is met erotiese aansporings aangebied: van 'n vroulike homoseksuele, heteroseksuele en manlike homoseksuele aard. 'N Oprigting is waargeneem in al die vakke ten tyde van die vertoon van beelde van 'n vroulike homoseksuele en heteroseksuele karakter, maar 'n soortgelyke reaksie op homoseksuele manlike vakke is waargeneem by mans van die konvensionele groep homofobes. Terselfdertyd het die uitslae die siening weier dat homofobes vakke met aggressiwiteit is.
Daar is bewyse dat homofobes onder vroue aansienlik laer is as onder mans. Een van die tipes homofobie, wat die navorsers se aandag skenk, is die interne (geïnternaliseerde) homofobie - 'n situasie waar biseksuele en homoseksuele mense bang is en ook homoseksualiteit verwerp. Dit beteken 'n persoon se vrees om homoseksueel te word, asook die vrees vir 'n moontlike eie homoseksuele gedrag. Sommige biseksuele, homoseksuele en lesbiërs onderdruk dikwels hul homoseksuele aspirasies en begeertes, ander doen nie, maar ervaar verskeie negatiewe emosies (angs, skuldkompleks, berouvolle gewete).
Sommige navorsers meen dit is nie korrek om sulke individue latente homoseksuele te noem nie, aangesien hierdie mense nie bereid is om homoseksuele te wees nie. Geïntegreerde homofobie het dikwels negatiewe gevolge vir 'n persoon se sielkundige gesondheid. Daar is neurotisering, verminderde selfbeeld, depressie, ontwikkeling van sielkundige komplekse, selfmoordpogings. Biseksuele en homoseksuele wat skuiling leef, sowel as diegene wat aan geïmpliseerde homofobie ly, ontwikkel paranoïede bui, agterdog en pynlike agterdog. Vir so 'n persoon lyk dit altyd dat hulle dit sal openbaar, bereken, lag agter sy rug, veroordeel dit, bespreek dit en ook wat daarvoor ontslaan kan word. Dikwels het hierdie besorgdhede geen werklike grondslag nie.
Bestryding van Homofobie
Sedert 17 Mei 1990 is die Internasionale Dag vir die Stryd teen Homofobie gevier. Hierdie datum is gekies omdat dit 17 Mei 1990 was dat homoseksualiteit afgeskakel is van die Internasionale Sistematiek van Siektes.
In 2003 is die Volksdag teen homofobie in die Kanadese provinsie Quebec gehou. Na hierdie gebeurtenis in 2004 het gay, biseksuele, transseksuele regte-aktivis Louis-Georges Teng voorgestel om vandag op wêreldwye skaal te vier. Die doel van die stryd teen homofobie moes gewees het om openbare aandag aan lesbiërs, gays, transseksuale, biseksuele te lok, waar kwessies van seksuele voorkeure taboe is. Louis-Georges Teng het die hoop uitgespreek dat hierdie dag die lewe van die mense wat dit die meeste benodig, kan verander. Mense wat met hierdie vorm van verwerping veg, glo dat die stryd teen homofobie nie net vir lesbiërs, gays en transgender mense saak maak nie. Hierdie stryd moet die werk van die hele samelewing wees.
In 2006 is in die Europees Parlement 'n seminar gehou oor die bestrijding van homofobie. Louis-Georges Tien het by die seminaar gepraat. Die president van die Europese Parlement, Josep Barrel, het 'n verklaring gemaak wat hierdie internasionale dag erken.
Voorvereistes vir die opkoms van so 'n dag was:
- teistering in baie gay lande, begin met die konsentrasiekampe van Nazi-Duitsland; in die era van McCarthyism, die vervolging van gays in die Verenigde State en die USSR;
- diskriminasie teen homoseksuele (homoseksualiteit in tagtig lande is deur die wet verbied);
- straf in baie lande met gevangenisstraf tot tien jaar, en in sommige lande maak die wet voorsiening vir lewenslange gevangenisstraf;
- in tien lande vir homoseksualiteit tot die dood veroordeel (Saoedi-Arabië, Afghanistan, Jemen, ens.);
- verskeie Afrika-leiers, op eie inisiatief, verklaar die stryd teen homoseksualiteit, wat hulle anti-Afrika genoem het;
- verdraagsame lande, byvoorbeeld, Brasilië, wat gekenmerk word deur negatiewe houdings teenoor homoseksuele persone. Van 1980 tot 2000 was daar 6,600 manslags amptelik geregistreer op grond van haat;
- uitgespreek groei in die meeste lande van homonegativisme.
Die stryd teen homofobie het die volgende doelwitte:
- opposisie teen enige morele, fisiese, simboliese geweld teen mense van ander seksuele oriëntasie of geslagsidentifikasie;
- koördinering en ondersteuning van alle burgers in die bereiking van gelyke regte;
- manifestasie van solidariteit met alle biseksuele, lesbiese, gay en transgender mense van die wêreld;
- die implementering van die beskerming van menseregte van verskeie aktiwiteite.
Ongelukkig kan so 'n veldtog nie uitgevoer word in lande waar homoseksualiteit vervolg word nie. In verdraagsame lande moet mense namens die onderdruktes protesteer - so het die organiseerders gesê van die gebeure wat op 17 Mei plaasgevind het om die inisiatief te ondersteun om hierdie onvergeetlike dag te hou. Die erkenning van hierdie dag het in sekere verpligtinge die internasionale gemeenskappe wat verenig het in die stryd teen ander vorme van diskriminasie, sowel as sosiale geweld geplaas. In baie lande in die stryd om gelyke regte is daar egter geen breë steun vir mense met nie-tradisionele seksuele oriëntasie of geslagsidentiteit nie.
Die diagnose van homofobie
In 'n noue sin word negatiewe onbeheerbare emosies (walg, vrees, woede) oor mense van homoseksuele oriëntasie, sowel as geslag van dieselfde geslag, homofobies beskou.
Homofobie word nie as 'n geestesversteuring beskou nie en daar is geen afsonderlike kliniese tekens van hierdie toestand nie. Moderne navorsers skryf homofobie toe aan vermyding, vooroordeel, vrees, onderdrukking, diskriminasie, dade van geweld teen gays, biseksuele, lesbiërs, transgender mense. Die term homofobie sluit die betekenis van vrees en vrees in, en die oordrag van hierdie waarde aan individue met 'n verdraagsame houding teenoor homoseksualiteit word beskou as 'n belediging. 'N Alternatiewe term is 'n neutrale een, byvoorbeeld 'n homonegativis.