Ek lees altyd lekker een meneer Kombuis se resensies. Hy het die gawe van die twee oë – een met ’n vonkel van humor, die ander effe blink van meegevoel met sy naaste. Mens tref dit dan ook mild aan in hierdie resensie. Aanvanklik effens stuurs, op ’n afstand. Maar dan begin die mense hom aanspreek, sien hy die fyner nuanses van Lamprecht se vertelling raak, en sleep hy jou as resensent die problematiek binne. Wat hy van die boek maak, is uiteindelik ewe interessant. Hy sien in dat die destydse grensoorlog nie veel verskil van die plattelandse lewe in hedendaagse Suid-Afrika nie. Dis ’n groot mondvol, en hy is as resensent bedrewe genoeg om jou ten volle te oortuig. En nog nuuskierigheid vir die boek self oor te hou.
Onlangse inskrywings	Die gawe van die twee oë
Onlangse kommentareexionperfexi oor Verslaggerigexionperfexi oor Eenders, dog andersexionperfexi oor Monumente en dingeexionperfexi oor Monumente en dingeHenning Janse van Vuuren oor BriljantArgiewe	Februarie 2015