Blêrrie hond! | Dion se gedagtes
Maart 17, 2009 by Dion Ai, vanoggend was dit alweer ek en daardie kolliehond. Ons het twee opregte “Border collies”, een is swart en wit en die ander is bruin en wit. Swart en wit is Taffy, bruin en wit is Coco. Vir die van julle wat ook kollies het, hoef ek nie te vertel hoe slim die goed is nie. Hulle is so slim, hulle is amper slinks. Hulle weet wanneer hulle iets fout gedoen het en as jy oplet, kan jy dit onmiddelik agterkom. Toe ek by die deur uitstap vanoggend, lyk Taffy vreeslik skuldig en begin sommer klaar skuiling soek. Ek stap om die huis en soek – gewoonlik het sy een van ons skoene uit die huis gesteel en aan flarde geskeur. Geen skoen. Maar hier lê mos ‘n stukkie tuinslang. Daar is nog ‘n stukkie. My rev-counter se naald begin beur na die rooi merk, en so wragtig, daar lê die splinternuwe tuinslang in stukke. Ontploffing. Rev-counter diep in die rooi. Alle goeie bedoelings vir die dag in hulle glory. Vloek en skel, pak slae, dit help net nie. Ek is so bietjie raadop – ons honde het ons al geweldige skade berokken, en alhoewel ons hulle genoeg liefde, aandag en kos gee, bly hulle net goed verwoes. Mens kan ook nie sonder die goed nie – kollies blaf nou wel nie met dieselfde vreesaanjaende gebrul van ‘n boerboel nie, hulle het mos meer ‘n histeriese gil, maar dit maak mens ten minste nog bedag daarop as iets in die omgewing gebeur.
Dit gaan my nou weer die hele dag neem om van die donderwolke ontslae te raak…
Posted in Daaglikse doen en late | 6 Kommentaar	6 Responses
op Maart 17, 2009 at 8:44 vm | Antwoord Zee
Ek ken nou nie “Border collies” nie, maar ek lees gereeld daar by Ninette. Ek dink sy moet hier by die ses of sewe van hulle hê. Hulle is haar pride en joy! Sterkte jont, hoop jou donderwolke is by nou al bietjie minder!
op Maart 17, 2009 at 9:57 vm | Antwoord vullisblik
Jong, mens raak kwaad vir hulle, maar laat hulle net daarna weer met hulle onskuldige oë na jou opkyk vir bietjie liefde, dan verdwyn die donderwolke ook maar voor die son…
op Maart 18, 2009 at 7:50 vm | Antwoord Krista
Mens kan so kwaad word vir hulle, maar as hulle jou eers met daai sorry ogies aankyk, smelt my hart sommer en vreet ek hulle sommer op van liefde.
Veral as die wosonki sulke halfmaan-ogies maak – hy kyk so op dat die wit onder sy iris wys . . . en dan lyk hy vreeeeeslik sorry . . .
op Maart 19, 2009 at 8:08 vm | Antwoord vullisblik
Heel waar – die ogies vang mens altyd. Hope onskuld, en vreeslik jammer vir hulself, en volgende keer doen hulle dit weer…
op Maart 18, 2009 at 2:05 nm | Antwoord tweelingkind
Hoop jy is al oor die donderwolke. Eintlik lekker gegiggel(skuus, man), maar ek kon nie help om aan my Boxer (nou dood) te dink nie, hy het ook ons tuislang en vele ander goed verwoes…groot skades. Hy het ook gereeld oor die muur gespring en gedink die bure se plek is ook syne. Hy het tot eendag oor die muur huistoe gekom met die bure se irrigation kontrepsie. En eendag huistoe gekom pikgietswart (hy was n Albino) , toe ons oor die muur kyk, lê daar net Charcoal orals op hulle gras.
op Maart 19, 2009 at 8:13 vm | Antwoord vullisblik
Toemaar, ek kan dit al sien. Die kollies het nou deesdae begin grou ook. Eers was hulle net agter molle aan. Hoekom hulle ‘n mynskag moet grawe agter so klein dingetjie aan, weet nugter. Nou lyk dit vir my probeer hulle ‘n skag sink onder die heining deur, “Prison Break”-styl. Kyk my in die oggende aan met daardie “dit was nie ek nie!”-ogies, maar in tussentyd is hulle van de modder tot teen hulle pense! Hulle nuwe name is nou “Digger” en “Destroyer”…